Mark Kroese is bezig aan zijn tweede seizoen als hoofdtrainer bij ONI. Bij de dorpsclub heeft hij het goed naar zijn zin, al was het wel even wennen toen hij anderhalf jaar geleden de overstap maakte van een jeugdteam van NEC naar de club uit ‘s-Gravenmoer. Na een jaar met amper wedstrijden geniet Kroese nu van de duels met de hoofdmacht. En hij wil dat zijn spelers dat ook doen, plezier is op dit moment het belangrijkste.

‘S-GRAVENMOER – Voor het seizoen begon had Kroese geen doelstelling op dit voetbaljaar geplakt. “Ik denk dat dat alleen maar belemmerend werkt.” Het is dan ook niet zo dat hij aan het einde van de voetbaljaargang alleen tevreden is als ONI bijvoorbeeld bij de eerste vier is geëindigd of als het handhaving heeft weten te bewerkstelligen. Hij hoopt vooral dat zijn spelers plezier hebben. “Dat is op dit niveau het belangrijkste. En daar speelt de stand op de ranglijst natuurlijk wel een rol, want plezier is makkelijker met goede resultaten.”

Die resultaten zijn aan het begin van het seizoen wisselend. Na een goede voorbereiding en aansluitende bekerwedstrijden werd er in competitieverband twee keer gewonnen en twee keer verloren. “Dat heeft ook te maken met het feit dat we in een werkklasse spelen. Ploegen die vechten voor ieder punt. Wij willen gewoon echt voetballen, gaan dus ook niet mee in dat vechtvoetbal. Maar tegelijkertijd moeten we ons er wel tegen zien te wapenen.”

Het vechtvoetbal kan Kroese niet bekoren. “Voetbal is pas leuk als je de bal hebt. Daarom willen de bal ook zoveel mogelijk hebben. En als we hem niet hebben er alles aan doen om hem snel te veroveren, zodat we weer kunnen gaan voetballen.”

Wat dat betreft is er nog wel een puntje dat hij toe kan voegen aan de lijst van wanneer hij tevreden is. “Het is leuk als de tegenstanders over ons voetbal praten. Dat ze zeggen: we moeten naar ONI, die goed voetballende ploeg. Dat zou mooi zijn.”

Enorme stappen zetten op dat gebied is bij ONI lastig, geeft Kroese toe. “Dan moet je iedere training 16 tot 20 spelers hebben die het niveau aankunnen, dan kun je groeien. Maar ONI is een kleine club met een kleine – talentvolle – selectie. Wel met allemaal spelers uit het dorp of spelers met een connectie met de club. Er zijn wel wat spelers van buitenaf, bijvoorbeeld uit Dongen. Maar die hebben wel een band met de club of met meerdere spelers van hier. Het is dus geen vreemdelingenlegioen. Het is dan extra leuk als je met zo’n groep weet te presteren.”

Klik hier voor meer artikelen over vv ONI.
Meer weten over vv ONI? Klik hier.

Met vier doelpunten was Sefa Yalcindag de grote man bij OVV ’67 tijdens de 8-2 overwinning op HZ ’75. Tevreden was hij echter niet. Het tekent de aanvaller, hij is sowieso kritisch op zijn eigen prestaties. Dat is wel iets minder geworden sinds hij bij OVV ’67 speelt. De oud-speler van Dongen en VV Oosterhout is daar gaan spelen om trainer Fatih Kaya – die als een vader voor hem is – te helpen.

OOSTEIND – “Vier mooie doelpunten, dat is me bij de senioren nog niet eerder gelukt. Toen ik in de jeugd van Dongen speelde kwam dat wel vaker voor”, zegt Yalcindag. “Maar op dit niveau mag het ook wel van mij verwacht worden. Ik kan wel een beetje ballen, als ik zin heb. Soms is dat moeilijk door mijn werk, ik draai ploegendiensten. Ik doe dit grotendeels voor Fatih. Voor hem ben ik naar OVV gegaan, om zijn niveau omhoog te brengen. Hij wil stappen maken.”

“Ik ken hem van kleins af aan”, gaat Yalcindag verder over de oefenmeester. “Hij was de beste vriend van mijn oom, het is net als een vader voor mij.” De trainer weet dan ook dat hij niet kritisch hoeft te zijn op hem “Hij kent mij heel goed. Bijna niemand hoeft kritiek op mij te leveren, na een wedstrijd met vier goals vind ik nog dat ik slecht gespeeld heb.”

Yalcindag begon met voetballen bij Dongen. Daar had hij mentaal niet zijn beste periode, wat het plezier in het spelletje deels liet verdwijnen. Hij voetbalde daarna een paar maanden bij DVVC, om vervolgens een seizoen niets te doen. Toen werd hij bij vv Oosterhout uitgenodigd. Hij wilde fit worden, maar het werd een ongelukkig seizoen. “Nierstenen, mijn bovenbeen afgescheurd, spieren onder mijn zweefribben afgescheurd. Toen kwam Fatih, of ik bij hem kwam spelen. Met een goede personal trainer in Rijen ben ik fit geworden, hij heeft mijn explosiviteit ook naar boven gebracht.

Het gedoofde voetbalvuurtje was zo weer wat aangewakkerd. “Zolang ik de lach op het gezicht van Fatih zie, vind ik het allemaal goed.” Dat betekent ook dat hij alles geeft om de wedstrijden te winnen. “Ook als het niet lekker loopt, ben ik een leider en een strijder. Ik loop nooit met mijn kop omlaag tijdens een wedstrijd. En ik laat mijn teamgenoten ook niet met d kop omlaag lopen. Allemaal omhoog en gewoon gas geven”, zegt de ervaren voetballer, die zijn kennis over wil dragen op de andere spelers bij OVV. “Vroeger was ik een jongen met een slechte mentaliteit. Ik zie dingen die ik vroeger ook deed. Dat wil ik ze meegeven. Maar ik zeg het niet twee of drie keer. Ik wil ze niet frustreren, ze moeten gewoon lekker ballen.”

De 26-jarige Yalcindag heeft een vrije rol vanaf de flank. Op die manier pakt hij zijn doelpuntjes mee en brengt hij anderen in de gelegenheid om te scoren. En zo draagt hij zijn steentje bij aan een hopelijk mooi seizoen. “We hebben heel wat verloren talentjes bij elkaar. Veelbelovende talenten die vroeger op niveau hebben gevoetbald. Het is een aardige ploeg. Ik denk dat wij voor promotie kunnen gaan, we moeten zeker in de top drie mee kunnen draaien.”

klik hier voor meer artikelen over OVV’67
Klik hier voor meer info over OVV’67

“Als ik dit vaker zou doen, voetbalde ik niet bij TSC.” Lachend kijkt Bas Blokdijk terug op de wereldgoal die hij maakte tijdens de 5-0 overwinning op Madese Boys. Bij de Oosterhoutse voetbalclub wordt hij wel eens gekscherend ‘Mister Omhaal’ genoemd, omdat hij op trainingen de eerste is die probeert te scoren met omhaal. Die bijnaam kan hij nu echter vooral met trots dragen, nadat hij als invaller bij het eerste elftal de bal op schitterende wijze met een omhaal via de onderkant van de lat in het doel liet ploffen.

OOSTERHOUT – Blokdijk werd er die week vaak op aangesproken. “Ik kreeg ‘s avonds telefoontjes met de vraag wat ik had gedaan. Iedereen begon er over. Het is natuurlijk ook wel heel bijzonder om zo te scoren. Helemaal als invaller. Ik stond net drie of vier minuten in het veld. Dat je hem dan zo binnenschiet is geweldig natuurlijk.”

De aanval begon bij Blokdijk zelf, op het middenveld. Via meerdere schijven belandde de bal uiteindelijk op de rand van de zestien net achter Blokdijk. Hij twijfelde geen moment. “De bal kwam een beetje recht naar beneden. Als de bal zo op de training komt, ben ik de eerste die hem zo probeert te schieten. Dan moet iedereen lachen, zo van: ‘komt hij weer aan, mister omhaal’.”

Nadat Blokdijk de bal vol raakte kwam hij hard op de grond terecht, maar keek hij wel meteen op om te kijken waar de bal terecht kwam. “Ik zag hem nog net de onderkant van de lat raken in het doel vliegen. En toen? Ik weet nog dat ik heel rustig wegliep, maar zag toen al snel mijn ploeggenoten aan komen rennen.”

Toen hij ook het vele publiek op sportpark ‘De Warande’ enthousiast zag klappen kwam het besef dat hij toch echt iets bijzonders had gedaan. “Dan is het op deze manier wel extra lekker om na de wedstrijd de kantine in te lopen.”

Het enige smetje is dat het vooral bij verhalen en een foto blijft. “Na afloop vroeg ik ook of iemand het gefilmd had, omdat je vaker ziet dat zulke goals gefilmd worden. Dat was wel heel mooi geweest, maar dat was helaas niet het geval.” Blokdijk zal het moeten doen met de herinnering, maar die is zo mooi dat hij daar nog lang op zal kunnen teren.

Voor meer informatie over TSC, klik hier.
Meer artikelen lezen over TSC, klik hier.

Herman Woudenberg werkte jarenlang als trainer van tweede elftallen, zo kwam hij ook bij vv Zwaluwe terecht. De oefenmeester schoof bij de zaterdagclub echter door naar het eerste elftal. Na een verloren eerste jaar is hij dit seizoen vol ambitie begonnen met zijn ploeg, waarbij ‘wij’ het belangrijkste begrip is.

LAGE ZWALUWE – Woudenberg is blij met zijn rol als hoofdtrainer, hij geniet ervan. “Het trainer zijn is echt een hobby, een uitlaatklep”, zegt de oefenmeester, die wel even heeft moeten wennen aan het verschil tussen het eerste en het tweede. “Het was altijd afwachten welke spelers ik zou krijgen. Nu bepaal ik het zelf, al doe ik dat wel in overleg natuurlijk. Maar het was wel even omschakelen.”

Hij noemt het ‘overleg’ tussen neus en lippen door, maar het is meer dan dat. Woudenberg hamert op het teamgevoel, iedereen rondom het eerste elftal speelt een rol om te komen tot succes waar iedereen op hoopt. Dat teamgevoel is belangrijk voor hem. “Absoluut, dat heeft prioriteit. Elke week hamer ik daar ook op. We moeten met elkaar – als een team – presteren. We moeten voor elkaar willen werken. Als één speler niet voor de rest wil werken, krijg je daarna een domino-effect. Maar het teamgevoel zit zeker in deze groep.”

Woudenberg heeft het ook over ‘wij’ als hij praat over de prestaties. “Wij moeten het samen doen. De spelers, ik als trainer, de technische staf en bijvoorbeeld ook de grensrechter. Zonder de één kan de ander niet presteren, we hebben elkaar allemaal nodig.”

Hopend dat dit voetbalseizoen gewoon van begin tot eind afgemaakt kan worden, kijkt Woudenberg desgevraagd al naar het einde van het seizoen. Wanneer sluit hij het seizoen nu echt tevreden af? “Als eerste punt ben ik tevreden als we nog meer als team opereren. En als tweede punt kom je dan bij een plek op de ranglijst. Ik zeg niet dat we kampioen moeten worden, maar het doel is wel om bij de eerste vijf te eindigen. En dan doe je als het goed is ook mee om een periodetitel.”

De Zwaluwe-trainer wil altijd voor het hoogst haalbare gaan. “Maar tegelijkertijd moet het wel realistisch zijn.” Meedraaien in de top is volgens Woudenberg realistisch. “We hebben een mooie mix aan spelers. De aanvoerder is 37, maar we hebben er nu ook twee jongens bij van net 17. Het is een goede mix. Het is ook een leuke groep, al is die eigenlijk wel te klein. We hebben zo’n 34 spelers voor twee selectie-elftallen. Als er dan een paar blessures zijn – en die zijn er nadat we zo lang hebben stilgelegen best veel – is het heel erg krap.”

Met die krappe selectie gaat Woudenberg voor een mooi seizoen. Aan het teamgevoel kan het in ieder geval niet liggen. “Zwaluwe is sowieso een hechte vereniging, iedereen kent iedereen. Dat kan een voordeel, maar ook een nadeel zijn. De valkuil is dat je elkaar niet aanspreekt op dingen die niet goed gaan, maar ze zijn hier mondig en volgens mij speelt dat niet.” Dus kijkt de trainer met een goed gevoel naar de toekomst en is hij benieuwd wat er dit seizoen mogelijk is met het vlaggenschip van vv Zwaluwe.

Klik hier voor meer artikelen over VV Zwaluwe.
Meer weten over VV Zwaluwe? Klik hier.