Imaro Siberie was in het verleden een snelle linksbuiten, nu is hij de linksback van het eerste zaterdagteam van RFC. De club waar hij – met Good Luck toen nog één van de voorlopers van de fusieclub – begonnen is. En de club die volgens hem ook zijn eindstation zal zijn. Al wil de sportfanaat daar voorlopig nog niet aan denken.

RAAMSDONKSVEER – “Ik heb van mijn jongste jeugd tot de senioren hier altijd gespeeld, altijd in de eerste elftallen”, zegt de 26-jarige Siberie. Bij de senioren zat hij de eerste twee seizoenen bij het tweede, daarna volgde de stap naar het eerste. In het begin nog met wisselend succes, met af en toe een plek op de bank. Maar de laatste tijd is een basisplaats eigenlijk een zekerheidje. “Eerst best veel op het middenveld, later als linksback.”

“Ik was altijd een snelle linksbuiten, met veel doelpunten”, zegt Siberie met een glimlach. “Maar de magie is een beetje verdwenen. De snelheid ook, daardoor ben ik ook achterin komen te staan. Ik hou wel van rompestompen, de duels aangaan. Wat dat betreft past linksback prima bij mij. En ik kan ook mee naar voren. Ik ben ook gewoon een stuk fitter dan ik vroeger was, dus kan ik zorgen voor meer dreiging.”

Sport speelt een grote rol in het leven van Siberie. Hij is docent bij Curio Sport & Bewegen. “Daar geef ik toekomstige personal trainers en mensen die de sport in willen gaan als trainer/coach les. Daarnaast bij personal trainer bij Wesley PT Sports.” En als hij niet zelf speelt of les geeft, dan kijkt hij graag naar sport. “Ik vind het geweldig om alles te volgen. Sport speelt wel een grote factor. Zodra het met sport te maken heeft, weet ik er veel van. Maar ik praat ook graag over politiek bijvoorbeeld, dus het is niet dat het alleen maar sport is.”

Een politiek antwoord volgt er niet als hij praat over de toekomst met RFC. “Dit jaar is het doel top vijf, misschien iets hoger. En hopen op een periodetitel. We kunnen promoveren, maar we zitten in een hele zware competitie waar tien ploegen gelijkwaardig zijn aan elkaar. Het verschil tussen de vierde plek en onderaan bungelen is niet groot.”

Met RFC de stap naar de derde klasse maken, dat is waar Siberie op hoopt. “Ik denk niet dat ik nog bij een andere club ga voetballen. Ik ben een jongen van Raamsdonksveer. Ik zie het niet gebeuren dat ik ga verhuizen of ergens anders ga voetballen. Ik denk dat RFC mijn eindstation wordt, al hoop ik dat het nog heel lang gaat duren. Ik heb het naar mijn zin, we hebben een leuk team. Ik hoop dat het bij elkaar blijft, dat we samen de stap naar de derde klasse kunnen maken.”

Klik hier voor meer artikelen over RFC.
Meer weten over RFC? Klik hier.

In november 2017 werd er door RFC een belangrijke stap gezet in het proces om tot een nieuwe accommodatie te komen, de keuze voor een architect werd door de voetbalclub en de gemeente Geertruidenberg gemaakt. Begin september, drie jaar en bijna tien maanden later, werd de vernieuwde accommodatie officieel geopend door RFC-voorzitter Gerben van Herwijnen en wethouder Mike Hofkens.

RAAMSDONKSVEER – In het bijzijn van een kleine groep mensen hield Van Herwijnen een korte speech, waarin hij alle vrijwilligers die meegewerkt hebben aan de realisatie van het nieuwe clubgebouw bedankt voor hun inzet. “Dit is voor ons een bijzondere mijlpaal. Iets waar we met z’n allen heel lang naar uitgekeken hebben, de officiële opening van de vernieuwde accommodatie van RFC. Ondanks alle beperkingen die er nog steeds zijn, vonden we het belangrijk om hier – in een sobere vorm – kort bij stil te staan.”

“Enkele jaren geleden hadden we als RFC een droom”, vervolgde Van Herwijnen zijn verhaal. “Om een toekomstbestendige accommodatie neer te zetten. Niet alleen voor onze leden, ook voor het dorp Raamsdonksveer. Ik ben trots dat onze leden hier nu kunnen sporten en verbinden. Of zoals mijn vader het vroeger zei: kunnen verbroederen.”

“De aanloop was er eentje van de lange adem. De eerste gesprekken met de gemeente dateren van meer dan zeven jaar geleden”, zegt Van Herwijnen. “En er hebben heel veel mensen: vrijwilligers, ambtenaren van de gemeente Geertruidenberg en ook het bestuur, heel veel tijd en energie in gestoken. Het is ook niet altijd makkelijk geweest. Maar ik sprak eerder deze week nog even met wethouder Mike Hofkens en die zei het treffend: zonder wrijving is er uiteindelijk geen glans. Daar heeft hij wel gelijk in. Uiteindelijk hebben we het met z’n allen voor elkaar gekregen. En daar mogen we ook met z’n allen trots op zijn.”

Hofkens is ook trots. “Het is te lang over het geld gegaan”, kijkt hij nog even terug op de lange aanloop van een idee tot het daadwerkelijke openen van de accommodatie. “Tot op het laatste moment was het ook spannend. De gemeenteraad heeft op een gegeven moment gezegd: geen cent meer erbij. Daar zijn nogal wat overleggen over gegaan. Daarom is er ook veel zelfwerkzaamheid ingebracht, om binnen het budget te blijven. Maar er staat – mede door die zelfwerkzaamheid – nu een mooi complex. En dat is zo te prijzen in het verhaal.”

Juist het feit dat veel vrijwilligers tijd en energie in het hele project hebben gestoken doet de wethouder goed. “De twee clubs zijn samengegaan om bepaalde doelen te verwezenlijken. Sport weg zetten en er voor de jeugd zijn. Maar ik heb ook vernomen dat het was om het tanende vrijwilligersbestand op te vangen. Het is een schaars goed, binnen alle verenigingen. Het is niet meer vanzelfsprekend dat vrijwilligers opstaan om een club vorm te geven. Het was één van de redenen van de fusie, om dat gegeven op te kunnen vangen. Dan is het mooi om te zien dat vrijwilligers keihard hebben gewerkt en er alles aan hebben gedaan om dit voor elkaar te krijgen.”

Klik hier voor meer artikelen over RFC.
Meer weten over RFC? Klik hier.

Sinds het eerste elftal van SCO ‘de zondag’ voor ‘de zaterdag’ heeft verlaten is er nog geen volledig seizoen geweest. Mees de Leijer hoopt dat dit voetbaljaar wel gewoon volledig gespeeld kan worden. Hoewel de start niet veelbelovend was, heeft hij goede hoop op een mooi seizoen met zijn club. Hij mikt op het pakken van een periodetitel.

OOSTERHOUT – De Leijer speelde van zijn vierde tot zijn elfde bij OVV in Oosteind voor hij de overstap maakte naar SCO. Bij de Oosterhoutse club speelde hij het merendeel van de tijd in vriendenteams. “Ik kwam in de A1, maar de eerste paar wedstrijden zat ik op de bank. Ik dacht: ik ga lekker in de A2 voetballen, dan voetbal ik tenminste elke week. Als je contributie betaald wil je spelen. Als je selectie speelt is dat net wat anders, maar in de jeugd en lagere elftallen is dat zo.”

Nu is het dus anders, want De Leijer speelt zijn wedstrijden nu in de selectie van SCO. “Ik speel in het eerste sinds SCO een zaterdagclub is geworden. Hopelijk wordt dit wel mijn eerste echte volle jaar”, zegt hij. “Ons doel is om mee te doen om de hogere plekken. Ik vind dat wij best een aardige selectie hebben, maar het moet allemaal nog een beetje op z’n plek vallen. We staan nu elfde, maar dat vind ik geen goede weergave van onze kwaliteiten.”

De ploeg is zoekende, geeft De Leijer aan. Er wordt gekeken wat ze moeten doen om te zorgen dat het goed komt. “Bij iedereen overheerst het gevoel dat wanneer de puzzelstukjes in elkaar schuiven, het wel eens heel leuk kan worden. Niet dat we dan zeggen dat we kampioen worden, dat is overdreven. Maar de doelstelling is wel om een periodetitel te winnen.”

SCO is in de competitie met clubs als DESK, Dongen, Baronie, The Gunners en RFC lang niet de enige die mikt op een periodetitel. “Klopt. Ik weet ook niet of het naïef is of gezonde ambitie, dat is lastig in te schatten. Ik ken de andere ploegen ook niet zo goed”, geeft De Leijer eerlijk toe. Het belangrijkste is misschien de eigen selectie. “De eerste vier wedstrijden hebben we geen enkele keer met dezelfde verdediging gespeeld bijvoorbeeld, dat maakt wel uit. Details maken het verschil.”

De Leijer, die het liefst op acht of tien speelt en soms als laatste man in actie komt, hoopt in ieder geval dat de ploeg verder naar elkaar toe weet te groeien. Als aanvoerder heeft hij daar ook een rol in. “In het begin van het seizoen stonden niet alle neuzen dezelfde kant op. In de warming-up was het soms allemaal lacherig en op de training halve bak, terwijl iedereen wel zei een goed seizoen te willen draaien. Er moest iets gebeuren. Ik heb buiten het veld iedereen proberen te enthousiasmeren, dat iedereen er hetzelfde over dacht. Leuke wedstrijden spelen en winnen, dan is het biertje drinken na afloop ook veel leuker.”

Hij werd vervolgens ook aanvoerder. “Maar het maakt mij niet uit wie dat is, zolang we als team maar sterk zijn. Ik voel me niet beter of belangrijker, ik ben gewoon onderdeel van het team”, zegt De Leijer. En met dat team wil hij dus groeien dit seizoen. “Als we leuke en goede wedstrijden spelen, met elkaar knokken, en andere  teams zijn beter… dan is dat maar zo. We moeten proberen het spel te maken, goed te voetballen en dan zien we wat er van kan komen.”

Klik hier voor meer artikelen over SCO.
Meer weten over SCO? Klik hier.

De laatste jaren is voetbal voor ouderen enorm in opkomst. Je hebt tegenwoordig categorieën als 35+ en 45+-voetbal, maar ook het walking football – vaak bedoeld voor de mensen ouder dan 65 – is gigantisch gegroeid. Bij vv Oosterhout zijn ze er sinds dit seizoen ook mee begonnen, onder de naam Old Stars. “Lekker een uurtje voetballen, maar daarvoor en daarna ook lekker praatje pot.”

OOSTERHOUT – “In het voorjaar zei de club: misschien is het wel interessant dat wij dat ook oppakken”, zegt Jorco de Kok, die als trainer iedere woensdagochtend met de oudere voetballers aan de slag gaat. “We hebben de perfecte accommodatie, met alle faciliteiten om er iets moois van te maken.”

In mei ging De Kok naar een cursusdag in Apeldoorn, voor alle sporten die gericht zijn op de 65+-er. “Korfbal op een andere manier of sporten waar het net dan bijvoorbeeld lager hangt. Veel theorie en een stukje praktijk. En van daaruit zijn we in september gestart. We begonnen met vier voetballers, nu zijn er zes. En zo hopen we het dat het druppeltje steeds verder gaat vallen.”

De woensdagochtend is een combinatie van sport en gezelligheid. “We komen hier om ongeveer kwart voor tien aan. Dan doen we een bakkie koffie, praatje pot. Het gaat over van alles, bijvoorbeeld politiek. Maar meestal wel over voetbal, de Champions League-wedstrijden van de avond ervoor bijvoorbeeld. Dan gaan we omkleden en naar beneden. Om kwart over tien beginnen we, tot ongeveer tien over elf, kwart over elf. Met alle spelvormen. Dribbelen, drijven, stukje techniek, afwerkvorm, klein beetje pass- en trapvormpjes en eindigen met een partijtje. Dan terug naar binnen, douchen en weer een bakje koffie met een koek of een appel. Het is dus ook een stukje socializen.”

De Kok probeert de Old Stars te triggeren, al moet hij ze soms ook afremmen. “Ze willen toch af en toe gaan joggen, maar dat is niet de bedoeling. En je ziet het ook bij een afwerkvorm, dan kijken ze toch wie de meeste doelpunten heeft gemaakt. Ze zijn echt wel fanatiek. Dat hoort er ook wel bij, een stukje wedstrijdelement. Het is leuk, het zijn mensen die nu veel wandelen met de hond bijvoorbeeld. Dit is echt een uurtje sport beoefenen, toch even lekker ballen.”

Een voetbalverleden is overigens geen must. “Iedereen die wil kan gewoon lekker komen. We moeten het ook niet moeilijker maken dan het is. Mensen van 65+ die het leuk vinden, kunnen ook een keer vrijblijvend meetrainen om te kijken of het iets is. Lekker een uurtje voetballen, maar daarvoor en daarna ook lekker praatje pot.”

Meer informatie over VV Oosterhout? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over VV Oosterhout.

Jorco de Kok en vv Oosterhout zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Op dit moment is hij zo’n twintig uur per week actief op Sportpark de Contreie. Onder meer als assistent-trainer bij het eerste elftal, trainer van de Old Stars en technisch coördinator bij de senioren. En het is niet voor het eerst dat De Kok actief is bij ‘zijn’ club.

OOSTERHOUT – “Mijn laatste periode als voetballer was hier. Toen ben ik assistent geworden van Johan Gabriëls, voor ik zelf als hoofdtrainer aan de slag mocht gaan”, kijkt De Kok terug op zijn eerdere periodes. Want na een periode als assistent bij TSC en drie seizoenen als hoofdtrainer van Veerse Boys keerde hij terug bij vv Oosterhout. “Bij Veerse Boys ben ik echt trainer geworden. Ik kende de mensen en de club niet, het was ineens een andere manier van denken. Ik heb drie jaar lang op alle fronten hard gewerkt om in de derde klasse te blijven. Ik heb me daar als trainer ontwikkeld.”

“Daarna ging ik dus terug naar Oosterhout, mijn tweede periode. Ik wilde voor de prijzen voetballen. In de beker ging het goed, we hebben een paar keer een eersteklasser klop kunnen geven. Maar met de smalle selectie konden we het in de competitie in cruciale fases niet afmaken.” De Kok ging verder bij Virtus, om weer terug te keren bij Oosterhout. “Ik ging hier het technisch beleid doen, ik heb de selectie mee samengesteld. Het kriebelde ook absoluut niet om als trainer aan de slag te gaan. Toen kwam Roda Boys, de club waar ik als speler mijn hart aan heb verpand.”

Hij ging naar de club uit de Bommelerwaard, waar hij zijn voorlopig laatste trainersverhaal schreef. ‘’Het kriebelt nog wel, maar dan moet ik een maximale uitdaging zien. Dat zou hier bij Oosterhout kunnen zijn, wie weet ooit, of ergens anders. Maar op dit moment ben ik daar helemaal niet mee bezig. Ik mis het ook niet om hoofdtrainer te zijn.”

Als assistent van Stijn Biemans staat hij nog wel op het veld. “We zijn twee verschillende persoonlijkheden. Ik ben wat emotioneler, Stijn is meer een denker. Maar hij bereidt alles tot in de puntjes voor, zijn trainingen zijn fenomenaal. Ze zijn van bovengemiddeld niveau, misschien wel van hoofdklasseniveau. Hij traint ook lang, de jongens vinden het heel prettig. En hij is bezig met keuzes. Hoe de tegenstander speelt, wat hij daar tegenover kan zetten. Ik deed dat in mijn eerste jaren als hoofdtrainer niet, dat tactische gedeelte is later gekomen. Het is mooi om dat nu al bij hem te zien.”

De Kok ademt voetbal, in alle rollen die hij nu vervult. Naast de genoemde functies is hij ook hoofd jeugdopleiding voor de leeftijdscategorie van 13 naar 19. En overal is het doel hetzelfde, het niveau van de club en de spelers moet omhoog. “We hebben in principe drie jaar voor een lijstje met doelstellingen, tot half 2024. Er zijn dingen die misschien niet haalbaar zijn, maar ook dingen die dat zeker wel zijn”, sluit De Kok af.

Meer informatie over VV Oosterhout? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over VV Oosterhout.

Een jaar geleden ging Fatih Kamaci van start met PSA (Pro Soccer Academy). Een voetbalschool in Dongen, waar hij zijn eigen ervaring overbrengt op de spelers van de toekomst.

DONGEN – “Ik voetbalde twee jaar in Turkije toen ik voor mezelf duidelijk had dat ik terug naar Nederland wilde. Met het betaald voetbal was ik klaar, ik ging me richten op het maatschappelijke. Toen kwam Dongen met het voorstel: hoe zou je het vinden hier een voetbalschool op te richten? Het is een idee van de club, dat goed bij mij past.”

De voetbalschool staat wel los van de voetbalclub. “Ik mag gebruik maken van de velden en voorzieningen, als ik maar bij Dongen voetbal.”

Voetbalscholen zijn er veel, waar weet PSA zich in te onderscheiden? “Dat zijn vooral mijn trainingsmethoden. Ik heb zelf natuurlijk betaald voetbal gespeeld, heb een hoop bagage. Dat wil ik overbrengen op die jongens”, zegt Kamaci, die werkt met onder meer kijkgedrag, reactievermogen, krachttraining en sociale vaardigheden.

Kamaci, die de kinderen spelenderwijs veel leert, is tevreden over hoe het eerste jaar is gegaan. “Het loopt heel goed. We begonnen met 6 kinderen, nu lopen er 33. En er staan jongens in de wacht, die aansluiten als de volgende tienweekse module start.” Dat het goed gaat blijkt ook uit het feit dat de eerste zes nog altijd trainen bij Kamaci.

De speler van het eerste elftal van vv Dongen wil nog verder groeien. “Ik heb grote plannen. Ik wil op meerdere locaties een voetbalschool hebben. En ik wil samenwerken met BVO’s, een springplank naar die clubs zijn. PSV heeft een samenwerking met vijf clubs, ik hoop zo’n samenwerking aan te kunnen gaan met een profclub”, zegt Kamaci, die in zijn groepen jeugd tussen de zeven en maximaal veertien jaar oud heeft en oudere jeugd één op één training geeft.

Toen hij zelf profvoetbal speelde had hij niet gedacht nu zelf als trainer aan de slag te zijn. “Maar ik vind het echt hartstikke leuk, ik geniet er echt van.” De trainingen geeft hij nu samen met twee ploeggenoten van Dongen.

Iedereen kan zich aanmelden voor de voetbalschool, waar het niveau wel hoog is. “Er zijn jongens die de potentie hebben om naar een BVO te gaan. Ze gaan het niet alle 33 halen. Maar er lopen er een paar rond waarvan ik zeker weet dat Dongen niet het eindstation is”, zegt Kamaci, die PSA echt groter wil maken. “Nu komen er nog jongens speciaal voor mij, straks wil ik dat ze voor PSA en de trainingsmethoden komen.”

Voor meer informatie over VV Dongen, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Dongen, klik hier.