VLISSINGEN – Met een flink aantal jaren aan trainerservaring bij de jeugd en een UEFA-C-diploma op zak is Robin van Effrink (27) begonnen aan een nieuwe uitdaging. Bij zijn club GPC staat hij sinds begin dit seizoen voor de groep als trainer van het tweede elftal. En dat bevalt hem zo goed, dat hij nu graag wil ontdekken waar zijn plafond als trainer ligt binnen het seniorenvoetbal.

“Ik ben erg blij dat ik deze kans bij GPC heb gekregen en heb geaccepteerd. Want in eerste instantie was ik verrast toen ze me vroegen of ik het zou zien zitten om de tweede selectie onder mijn hoede te nemen. Ik had dat totaal niet verwacht en was daar ook helemaal niet mee bezig geweest. Ik ben druk met een studie aan de Pabo en combineerde dat met het trainen van de JO17. Ik had me erop ingesteld dat ook dit seizoen weer te doen, maar dat liep even anders.”

Een blessure aan de achillespees zorgde ervoor dat Van Effrink niet langer als voetballer op het veld kon staan. Maar om toch de binding te houden met de sport die hij het allerleukste vindt, koos hij voor een rol als trainer bij de senioren. “Ik had niet direct verwacht dat ik het zo leuk zou gaan vinden. Ik was vooral benieuwd hoe de overgang zou zijn van de jeugd naar de senioren als trainer, maar dat bevalt dus prima. Dat je ideeën en je visie door de spelers op het veld worden uitgevoerd en dat er resultaat mee geboekt wordt. Dat in combinatie met een goede sfeer binnen de groep vind ik het allermooiste.”

Toen hij zelf nog voetbalde in de B-jeugd  begon hij met het trainen van de jeugd bij zijn eigen club GPC. Hij begon onderaan bij de F’jes. “Op mijn zeventiende werd ik trainer bij de F2. Daarna via E’tjes naar de D-pupillen. Tot ik werd benaderd door JVOZ om assistent te worden van Jesper Harinck bij de JO12. Dat heb ik vervolgens ook gedaan en daar heb ik heel veel van Jesper geleerd waardoor ik mezelf als trainer flink heb kunnen ontwikkelen. Dat seizoen heb ik ook mijn UEFA C cursus gevolgd en heb ik aan het einde van het seizoen mijn diploma mogen ontvangen. Echter werd de combinatie tussen mijn studie en JVOZ voor mij teveel, omdat ik toch ook vier tot vijf dagen per week met JVOZ bezig was. Daardoor heb ik besloten om mezelf het jaar erop te focussen op mijn studie en terug te keren als trainer bij de JO13-1 van GPC.”

Inmiddels is hij gediplomeerd trainer en heeft hij de nodige bagage om uit te putten bij de reserves van de zaterdag derdeklasser. Wat in het begin zeker wennen was voor de jonge trainer. “Logisch ook, want ik heb nu spelers onder mijn hoede die ouder zijn dan ik. Maar het klikt erg goed en dan maakt leeftijd niet uit. Ik krijg de vrijheid om mijn spelidee toe te passen en mezelf als trainer te ontwikkelen. En ik moet zeggen dat het me honderd procent is meegevallen om de stap te maken naar de senioren.”

De stapt bevalt hem zelfs zo goed, dat hij overweegt om ook nog zijn UEFA-B te gaan halen. Noodzaak ook wil hij uiteindelijk stappen maken richting het trainen van een eerste team. “Die ambitie begint stilaan wel te komen, al wil ik eerst nog wat vlieguren maken in mijn huidige rol en mijn studie afronden. Daarna wil ik mezelf verder ontwikkelen als trainer. Ze hebben me hier alle kansen geboden en ik ben erg blij met het vertrouwen dat ik krijg en wat men heeft in mij als trainer. Dat geeft wel een bepaalde rust. Ik heb nog niet direct een carrièrepad uitgestippeld voor de komende jaren, maar als ik ooit hier hoofdtrainer zou mogen worden… Dat zou het plaatje wel helemaal compleet maken.”

Klik hier voor meer informatie over GPC Vlissingen.

Voor een ander artikel over GPC Vlissingen, klik hier.

ZOUTELANDE – Het was op zijn zestiende dat Wessel van der Stel zijn eerste minuten maakte bij het eerste van De Meeuwen. Een basisplaats leverde het in de seizoenen erna niet op. Tot nu. Na drie seizoenen zweven tussen de bank en het tweede elftal is de aanvaller vooralsnog basisspeler bij de ploeg uit Zoutelande. ‘Eindelijk! Ik geniet vooral van alle kansen die ik nu krijg.’

Voor de negentienjarige aanvaller heeft de trainerswissel bij zijn club niet verkeerd uitgepakt. Net zoals het gegeven dat er in het tussenseizoen een stuk of vijf spelers bij de tweedeklasser vertrok. “Onder Adriaan Nieuwenhuijse was ik wel selectielid, maar heel veel speelde ik niet. Ik was natuurlijk nog jong, maar ik wilde vooral voetballen. Dus ik heb de afgelopen twee seizoenen vooral in het tweede elftal gespeeld. Geen probleem, want ik heb het hier enorm naar mijn zin bij de club. Ik loop hier al sinds mijn vijfde rond en ken alles en iedereen. Maar je wilt natuurlijk toch proberen om het hoogst mogelijke te halen en dat is toch een plek in het eerste elftal. Met de komst van Michel krijgen jonge spelers volop kansen zich te bewijzen en die kans heb ik met twee handen aangegrepen.”

Van der Stel wist in de eerste weken toch ook al het net te vinden, niet geheel onbelangrijk voor het vertrouwen van een spits. “Zonder meer, al kan ik ook vooral genieten als we als ploeg wedstrijden winnen. Maar als spits met goals of assists een belangrijke rol in het scoreverloop te hebben, dat blijft natuurlijk wel het mooiste. En zeker ook dat het niet om trainingspartijtjes of onderlinge potjes gaat, zoals we vanwege corona lang moesten doen. Want jeetje wat was dat een verschrikkelijke periode. Ik hecht aan gezelligheid en ook met z’n allen in de kantine lol maken. Dat is ook hetgeen ik tegen vrienden vertelde het allermeeste te missen. Want het is hier altijd gezellig en niet alleen met onze eigen selectie, maar gewoon met iedereen op de club. Dus dat dit nu weer kan, dat is misschien wel het mooiste. Nou ja, op het hebben van een basisplek zoals nu na dan haha.”

Rijk rekent hij zich voorlopig overigens niet, want hij weet dat hij moet blijven werken en alles moet geven om zichzelf te blijven ontwikkelen. “We hebben nu een hecht collectief en daarin voel ik me prettig. We zijn één grote groep nu en dat zie je terug. Ik geniet volop en wil er alles aan doen om als aanvaller mezelf te verbeteren. Minder mezelf verstoppen en durf tonen. Er zijn jongens nog afwezig door blessures. Maar ook als zij terug zijn, wil ik mijn huid duur verkopen en in de ploeg blijven. Want speelminuten zijn nodig om te groeien naar een hoger niveau. Daar wil ik in elk geval alles aan doen.”

Klik hier voor meer informatie over De Meeuwen
Klik hier voor meer artikelen over De Meeuwen

VLISSINGEN – De eerste maand van het nieuwe seizoen verliepen voor zaalvoetbalclub Groene Ster Vlissingen bepaald niet crescendo. Volop kansen, maar te weinig goals en geen overwinningen. Pas in de vijfde wedstrijd tegen Leekster Eagles pakte de eredivisionist de eerste driepunter.

“We speelden tijdens de wedstrijden erg goed, creëerden veel kansen maar het ontbrak aan scherpte in de afronding. Op dit niveau moet je als je de kans krijgt écht de trekker overhalen. Als tegenstanders vervolgens wél met scherp schieten dan verlies je. Je kijkt beelden terug, analyseert hoe er is gespeeld, maar dat was prima. Van balbezit en druk zetten, tot creëren van kansen. We deden het allemaal, maar verzuimden ons te belonen. We zijn een bepaalde weg ingeslagen met een spelidee dat past bij deze groep. En daar blijven we mee doorgaan, want we zijn ervan overtuigd dat de punten gaan komen als we zo blijven voetballen. ”

Toen Boufrahi vorig seizoen vanuit het tweede team werd doorgeschoven als eindverantwoordelijke bij de Zeeuwse topploeg had hij niet verwacht dat het slechts vier duels zou duren. Het gaf hem echter wel de tijd om te wennen aan en investeren in zijn nieuwe rol binnen Groene Ster. “Het bevalt me enorm goed. Ik ken de club natuurlijk erg goed. En ben blij met de kansen die ze me hier bieden om mezelf te ontwikkelen op het hoogste zaalvoetbalniveau. Met een duidelijk plan én een route wil ik, ambitieus als ik ben, binnen het zaalvoetbal laten zien als trainer/coach. Want ik hoop, en ben er ook wel van overtuigd, dat Groene Ster het beginstation is en zeker niet het eindstation.”

Boufrahi zag in coronatijd de nodige mutaties plaatsvinden binnen zijn selectie. Spelers vertrokken en een flink aantal nieuwe jongens kwamen naar de sporthal Baskenburg. “We hebben ook veel jong talent in de selectie. Die doen het geweldig, maar het kost wel tijd. Al zullen we dit seizoenen de nodige punten moeten pakken om erin te blijven. Want handhaving op dit niveau is wel wat we ons als doel hebben gesteld.”

De Vlissinger is blij met de kans die hij bij Groene Ster heeft gekregen. “Ze hebben hier een duidelijk visie en investeren ook in het zelf opleiden van trainers. Ik ben daar een voorbeeld van en dat maakt me trots. Ik sta aan het begin van mijn carrière en ben verre van uitgeleerd. Fouten maken en ze durven herstellen. Die verantwoordelijkheid mag en moét ik ook nemen. Dat ga ik niet uit de weg en dat maakt het hoofdtrainerschap ook mooi. Hier heb ik jarenlang naartoe gewerkt en dan is het genieten als je op dit niveau een team mag leiden.”

Voor meer artikelen over Groene Ster, klik hier.

Voor meer informatie over Groene Ster, klik hier.

OOSTKAPELLE/DOMBURG – Als zestienjarige maakte Bas van der Wel zijn debuut in uitwedstrijd tegen v.v. Yerseke. Exact dezelfde tegenstander waar Oostkapelle/Domburg dit seizoen met een 0-1 overwinnen de jacht op hun gestelde doelstelling, een kampioenschap in de tweede klasse, mee begon. Van der Wel (inmiddels negentien) had zijn persoonlijke doelstelling in de vorm van een basisplaats bereikt.

“Dat is wel fijn natuurlijk. En erg fijn om in een derby tegen Yerseke, waar ik ook mijn debuut tegen maakte, nu als basisspeler te kunnen beleven. Van invallen, regelmatig meetrainen tot vast selectielid en nu basiskracht… Ik heb er hard voor gewerkt om er te komen, nu ga ik keihard blijven werken om die plek ook niet meer af te staan.”

Toen hij als speler van de JO19 mocht gaan meetrainen en ook op zaterdagen soms een dubbel wedstrijdprogramma moest afwerken, het kon voor de buitenspeler niet genoeg zijn. Hij wilde zoveel mogelijk minuten meepikken en trainingservaring opdoen, allemaal met maar één doel: het eerste team van zijn club halen. “En dat is gelukt gelukkig. Ik voel me hier optimaal op mijn plek. Het is echt een geweldige groep die we hebben en ook eentje die bol staat van kwaliteit. Dat is ook wel nodig om mee te kunnen doen voor de prijzen in deze klasse, want er zijn meer kapers op de kust om te promoveren of de titel te pakken.”

Van der Wel verhuisde op zijn dertiende van Domburg naar Oostkapelle en verruilde toen ook het blauwwit voor het geelblauw, terwijl nu beide clubs inmiddels één zijn. “Het is echt ook mijn club geworden hier. Geweldige fans ook die je door dik en dun steunen en je soms in een wedstrijd net even een extra zetje kunnen geven. Ze gaan ook mee naar uitwedstrijden en zijn voor ons, nu ze gelukkig weer langs de lijn mogen staan, toch echt die twaalfde man.”

Met zijn snelheid, zijn acties én zijn scorende vermogen is de jongeling een belangrijke schakel in het elftal van trainer Harro Hazelaar. “Tijdens het afgebroken coronaseizoen was ik ook wel al basisspeler, maar het is altijd weer afwachten hoe je na zo’n periode zonder wedstrijden terug aan een nieuw seizoen begint. Gelukkig kon ik mijn vorm en voetballende niveau snel weer oppikken en ben blij dat de trainer me opnieuw het vertrouwen geeft. Net zoals ik ook enorm geniet van hoe de supporters reageren. Ik heb zelf inmiddels ook al een ‘eigen liedje’ wat supporters soms zingen en dat is toch wel kicken hoor. Als je op de melodie van ‘Annabel’ van Hans de Booij vanaf de kant ‘Van der Wel het wordt niets zonder jou..’ hoort klinken.. Dan zet je nog even een extra stapje bij in het veld om ze wat terug te geven.”

De derdejaars student Bedrijfseconomie hoopt samen met zijn ploeggenoten om na twee gebroken seizoenen nu een gooi te doen naar promotie. “En eigenlijk willen we dat het liefst doen met een kampioenschap natuurlijk. Ik denk echt dat we daarvoor de selectie hebben om het tot het einde toe vol te kunnen houden, ondanks dat we een heel jonge groep hebben. Dat kan misschien met momenten in ons nadeel werken, maar toch zijn we aan onze stand verplicht om er vol voor te gaan vind ik.”

De rechtsbuiten hoopt ondanks zijn jonge leeftijd wel op een stap hogerop. En dan wel met Oostkapelle. “Zeker weten! Want ik ben hier nog verre van uitgeleerd. Ik sta nog maar aan het begin van alles en geniet elke keer op training en de zaterdagen van het niveau. Niet één facet, maar alle facetten zijn nog voor verbetering vatbaar. Ik ben zeer kritisch op mezelf en vind dat ik soms nog belangrijker moet zijn voor het team. Er zijn nog voldoende sportieve doelen die ik hier wil najagen. Hopelijk kunnen we als team de volgende stap zetten, dat zou echt wel heel gaaf zijn. We zijn in elk geval goed gestart en dat geeft direct veel vertrouwen bij iedereen.”

Klik hier voor meer informatie over VV Oostkapelle/Domburg.
Voor meer artikelen van VV Oostkapelle/Domburg klik hier.