VLISSINGEN – Na een flink aantal voetbaljaren in de top van het Zeeuwse amateurvoetbal bij VC Vlissingen en v.v. Kloetinge keerde Etiënne Mallie (33) begin vorig seizoen terug bij zijn jeugdliefde SV Walcheren. De routinier hoopt er een flinke bijdrage te kunnen leveren om van SV Walcheren een stabiele tweedeklasser te worden.

“Dat is wel de drijfveer inderdaad. Samen met nog een aantal andere routiniers én een berg aan talentvolle jongens moeten we daar toch wel toe in staat zijn. Walcheren heeft natuurlijk in het begin van de corona ‘geluk’ gehad dat ze niet zijn gedegradeerd en op dit niveau konden blijven. Vorig seizoen had iedereen, net zoals ik natuurlijk ook, er heel veel zin in en was het na amper een maand voorbij… We hebben als selectie het gehele jaar doorgetraind, binnen de geldende regels, om dit seizoen goed getraind aan de start te staan.”

En de start was veelbelovend. Mallie en zijn ploeggenoten begonnen met een driepunter tegen ’s Heer-Arendskerke. Al liet VVGZ daarna zien, dat het voor de Zeeuwse teams in de 2^e Klasse E van het zaterdag een ploeg is om rekening mee te houden. “Die waren een maatje te groot. Wij hebben een mooie groep met allemaal spelers die afkomstig zijn uit Vlissingen en die veelal ook zijn doorgestroomd vanuit onze eigen jeugd. Een goeie mix ook bovendien, van routiniers en talenten. Jonge jongens die wij aan de hand moeten nemen om te kunnen doorgroeien naar een mooi niveau. Zodat zijn uiteindelijk ervoor kunnen zorgen dat SV Walcheren een stabiele ploeg blijkt in de tweede klasse.”

Mallie begon als vijfjarig jochie te voetballen bij de geelhemden, waarna hij zijn plafond van zijn kunnen opzocht bij Kloetinge en later VC Vlissingen. Inmiddels gaat hij weer elke training ‘op het fietsie’ naar de trainingen op Sportpark Bonedijke “Dat is heerlijk en voelt ook weer enorm vertrouwd. De ervaringen die ik bij Kloetinge en later bij Vlissingen als speler heb opgedaan, die komen me nu prima van pas. Het is heerlijk om tussen die jonge gasten op het veld te staan en ze waar ik kan te coachen. Dat is een geweldige rol om te vervullen. We hebben met Anthony Orprecio en ook de nieuwe assistent Len Eversdijk een jong trainersduo en met Marco Schroevers een nieuwe elftalleider. Zij doen het geweldig en samen proberen we allemaal een bijdrage te leveren aan het sportieve doel wat we hebben gesteld met z’n allen en dat is sowieso handhaven. Wat er dan verder nog gebeurt, dat is allemaal bonus.”

De middenvelder, die ook centraal achterin uit de voeten kan, trainde in het verleden ook al eens één de A-jeugd bij zijn club en ziet dat er ook nu weer een talentvolle lichting zit aan te komen vanuit die JO19. “Dat ziet er voor wat betreft de toekomst hier in mijn ogen dus goed en hoopvol uit. Het is nu wel aan ons om ervoor te zorgen dat we zo goed mogelijk presteren en op termijn die doorstroming makkelijker maken. Er is weer volop concurrentie voor de basisplaatsen en dat is heerlijk. Het zorgt ervoor dat de trainingen van hoog niveau zijn en dat iedereen er vol voor wil gaan. Op die manier til je elkaar omhoog en haal je bij elkaar het beste naar boven. Dat is wat we willen en wat ook nodig is om in deze tweede klasse te kunnen overleven en wie weet op termijn ook bovenin moet kunnen meedoen. Daar speel ik zolang ik fit blijft graag een prominente rol in.”

Klik hier voor meer artikelen over VC Walcheren

Voor meer informatie over Walcheren, klik hier.

SEROOSKERKE/VEERE – De Samenwerkende Jeugd Opleiding Serooskerke/ Veere loopt nu enkele seizoenen en dat gaat volgens beide partijen tot grote tevredenheid. De teams doen het op hun eigen niveau naar behoren en geregeld stromen er naar zowel derdeklasser Veere als tweedeklasser Serooskerke spelers door richting de senioren.

“Dat is ook uiteindelijk het streven, dat we jaarlijks proberen om één of twee spelers te kunnen toevoegen aan de selectie van onze eerste selecties, of in elk geval richting de senioren. Want hoewel het aantal jeugdspelers door de jaren heen is afgenomen, moeten we wel proberen om toekomstgericht te blijven werken en opleiding”, aldus Hans Wattel.

Wattel is bestuurslid technische zaken bij Serooskerke, één van de trainers bij de JO19 binnen de SJO en nu tot en met november interim-trainer bij het eerste team van Serooskerke. “Na het vertrek van hoofdtrainer Wesley Visser hebben ze me gevraagd om samen met Pieter den Hollander de eerste selectie onder mijn hoede te nemen totdat er een nieuwe hoofdtrainer is gevonden. De gesprekken zijn gaande, dus ik verwacht dat daar voor de winterstop iemand is aangesteld. Tot die tijd moet ik nu even mijn aandacht verdelen tussen de JO19 en het eerste team. Maar de JO19 is in goede handen, want Met Joachim Cornelisse, Arnold Schrey, Jacco Riemens en Job Dekker hebben we een goed en prettig begeleidingsteam.”

Naast de JO19, was Wattel ook al trainer bij de JO17 binnen de SJO, waarbij ze de zaken volgens hem goed voor elkaar hebben. “We hebben dit seizoen zelfs twee teams in de JO19 en dat is wel eens anders geweest. Bovendien horen we vaak dat clubs zelfs moeite hebben om één elftal te formeren in die leeftijdscategorie, dus zo slecht doen we het hier zeker niet met z’n allen. De afgelopen seizoenen zijn we met de JO19 en ook andere jeugdteams vaak actief geweest in de eerste of tweede klasse. Dat is ook noodzakelijk om ervoor te kunnen zorgen dat de uiteindelijke overstap richting de senioren niet een veel te grote wordt. Want de kans op afhaken is binnen de hoogste leeftijdsgroepen vaak het grootste en dat willen we als dorpsclubs natuurlijk zien te voorkomen.”

Met de drie verschillende rollen die de 54-jarige oud-speler van de zaterdag tweedeklasser zijn de dagen fors gevuld. Hij vindt zichzelf regelmatig terug op of naast het voetbalveld. “Dat is voor mij ook erg welkom. Ik weer sinds de corona veelal vanuit huis, dus zie ik het voetbalveld als een welkome uitstap buiten de deur. Het is vooral ook erg fijn dat het weer kan en mag. Want vooral de zaterdagen waren toch een stuk ‘leger’ zonder de wedstrijdspanning die je normaliter ervaart. Ik geniet er in elk geval volop van en als je ziet hoe de spelers genieten, zowel bij de senioren als bij de jeugd… Wat het voetbal dan toch betekent en met ze doet… Dan pas besef je hoe verknocht we allemaal aan het spelletje zijn.”

Klik hier voor meer artikelen over SJO Serooskerk/Veere.

SEROOSKERKE – Onverwacht, dat was voor Aron Wattel de mededeling van de inmiddels vertrokken trainer Wesley Visser dat hij dit seizoen de aanvoerdersband zou dragen. Vaste aanvoerder Björn Francken ligt er door een zware knieblessure het gehele seizoen uit en reserve-captain Jeffry Poppe vond dat een jongere speler het aanvoerderschap maar op zich moest pakken. Dat werd dus Wattel.

“Een hele eer natuurlijk. Niet dat het superveel extra druk geeft, maar ik ben er wel trots op ja. Ik loop hier al sinds ik achter een bal kon rennen rond op de club. En als je dan wordt gevraagd om de aanvoerdersband bij het eerste elftal te dragen, dat was wel een verrassend mooi moment.”

Hoewel Wattel ‘nog maar’ vierentwintig jaar is, zijn er dit seizoen een aantal nóg jongere gasten bij de eerste selectie aangesloten nadat een aantal basiskrachten vertrok. “Ik speel sinds mijn achttiende in het eerste en behoor inmiddels tot de ‘oudere garde’ van de selectie. De keus viel op mij,  mede ook omdat ik met mijn scorende vermogen en assists regelmatig bepalend ben voor het team, al vind ik wel dat ik zeker nog wel constanter moet worden qua prestaties. Een vaste waarde ben ik ook al een tijdje en tijdens wedstrijden probeer ik zo goed mogelijk het voortouw te nemen. Dat zit er van nature wel in, al vind ik mezelf nog steeds geen échte leider en zal ik nog wat moeten groeien in mijn nieuwe rol. Ik ben ook al jaren lid van de spelersraad, maar toch kwam het als een verrassing, dat de trainer niet voor een oudere selectiespeler koos maar voor mij. Maar ik heb het trots geaccepteerd en deze uitdaging ga ik natuurlijk graag aan.”

Wat ook een uitdaging wordt, is om zich met Serooskerke opnieuw in de middenmoot te nestelen van de Zaterdag 2^e Klasse E. “We hebben geen al te beste voorbereiding gehad. Als je wedstrijden verliest van derdeklassers, met alle respect, dan ga je niet met heel veel vertrouwen het nieuwe seizoen in. Als dan ook nog de trainer vertrekt vanwege nieuwe werkomstandigheden…. Dan kan je wel indenken, dat we geen al te ambitieuze doelstellingen hebben opgeschreven voor dit seizoen.”

Wesley de Visser vertrok en daardoor staat diens assistent Pieter den Hollander voor de groep, samen met Hans Wattel, inderdaad de vader van. “Het is wel raar om op die manier een nieuwe seizoen te starten, zeker omdat we zo lang hebben stilgelegen. Dan wil je graag, maar moet je realistisch zijn. Er zijn twee gasten van JVOZ gekomen en we hebben veel potentie in de selectie, al moet dat ook groeien. Dat vraagt tijd en dan moet je proberen te overleven in eerste instantie. Al is het zaak voor ons om in het begin van het seizoen we wat punten te pakken. Want de échte topteams krijgen we wat later. Als je dan daarvoor al wat wedstrijd hebt weten te winnen, dan is dat meer dan welkom. Als we boven de rechterrij kunnen uitkomen, dan hebben we het prima gedaan.”

Meer artikelen lezen over VV Serooskerke? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Serooskerke.

SEROOSKERKE – Dit is voor Han Wondergem (61) een bijzonder voetbalseizoen. In de eerste plaats omdat het zoals hij zelf zegt ‘eindelijk weer mag en ergens om gaat’, maar anderzijds ook omdat het zijn twintigste (!) seizoen is als grensrechter bij het eerste elftal van tweedeklasser Serooskerke. Het maakt hem inmiddels dus ook al een ‘bekend gezicht’ op de Zeeuwse velden.

“Dat merk je inderdaad wel als je langs de lijn loopt en de supporters verwelkomen je of reageren op een beslissing die je als grensrechter neemt. Over het algemeen reageert iedereen wel overwegend positief gelukkig, maar het kan soms wel ook eens heftig zijn. Het was vroeger wel leuker en cynischer als mensen wat riepen naar je. Maar ik haal er mijn schouders voor op, dat is het beste. In die twintig seizoenen heb ik inmiddels wel een soort olifantenhuid gekweekt denk ik.”

Zijn rol als assistent-scheidsrechter, zoals de officiële titel voor de ‘man met de vlag’ inmiddels wordt genoemd, is slechts een deeltje van het vrijwilligerswerk dat Wondergem voor zijn rekening neemt bij de Walcherse zaterdag tweedeklasser. “Klopt, want ik ben ook materiaalverzorger binnen de vereniging en zorg dat alle elftallen over alle benodigde materialen beschikken om te kunnen trainen en wedstrijden te spelen. Ook voor de eerste selectie regel ik dat dus en zorg ik dat alle materialen op orde zijn. Ballen, tenues, maar ook hesjes en trainingsmateriaal. Alles behalve medische materialen eigenlijk. Ontzettend leuk om te doen, maar soms ook wel enorm tijdrovend. Zeker als je ontdekt dat er bij teams weer aan aantal ballen zijn kwijtgeraakt. Voor clubs kost het allemaal behoorlijk wat geld, dus ik ben daar scherp op dat iedereen er zuinig mee om moet gaan.”

De inwoner van Serooskerke werd op zijn vijfde lid bij de plaatselijke voetbalclub om er nooit meer te vertrekken. Als speler was een half seizoen keepen in het tweede het sportief hoogste podium wat hij reikte. Maar zijn impact en rol als vrijwilliger reikt dus vele stadia verder. En dat doet hij met verve, zoals de geluiden bij de spelers van het eerste elftal laten horen waarbij de woorden ‘een onmisbare schakel’, een aantal keren passeren.

“Dat is wellicht teveel eer, maar ik heb er vooral heel veel plezier in. Ik vind ook dat je bij een vereniging soms iets moet betekenen voor de club waar je lid bent. Iets terugdoen voor de gemeenschap. Daarbij geeft het me enorm veel voldoening en het houdt me jong. Je werkt met jonge mensen en het houd je prima bij de tijd, zoals met social media bijvoorbeeld haha.”

Wat de club voor hem betekent, daarover is hij meer dan duidelijk: “Heel veel. We hebben met veel oudgedienden de club mede helpen opbouwen. En ik kan eigenlijk ook niet zonder. In coronatijd was het maar saai. Je zaterdagen waren ‘leeg’ zonder voetbal. Ik ben per week toch wel een uurtje of tien tot vijftien bezig met alle taken. In het verleden zat ik ook nog in de jeugdcommissie en was bij alle lichtingen jeugdleider. Nu in deze rollen voel ik me comfortabel en op mijn plek. Nu we weer wedstrijden mogen spelen hoop ik dat we een mooi seizoen beleven. Als we ergens in de middenmoot kunnen finishen, dan hebben we het goed gedaan. De aanloop en voorbereiding verliepen hectisch, de trainer vertrok al snel en dat heeft toch impact. Maar de spelersgroep heeft dat goed opgepakt. Iedereen wil er vol voor gaan en dat is mooi om te zien. Laten we hopen dat we een mooie competitie tegemoet gaan. Ik ben in elk geval blij om weer langs de lijn te kunnen rennen.”

Meer artikelen lezen over VV Serooskerke? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Serooskerke.

VLISSINGEN – Met een flink aantal jaren aan trainerservaring bij de jeugd en een UEFA-C-diploma op zak is Robin van Effrink (27) begonnen aan een nieuwe uitdaging. Bij zijn club GPC staat hij sinds begin dit seizoen voor de groep als trainer van het tweede elftal. En dat bevalt hem zo goed, dat hij nu graag wil ontdekken waar zijn plafond als trainer ligt binnen het seniorenvoetbal.

“Ik ben erg blij dat ik deze kans bij GPC heb gekregen en heb geaccepteerd. Want in eerste instantie was ik verrast toen ze me vroegen of ik het zou zien zitten om de tweede selectie onder mijn hoede te nemen. Ik had dat totaal niet verwacht en was daar ook helemaal niet mee bezig geweest. Ik ben druk met een studie aan de Pabo en combineerde dat met het trainen van de JO17. Ik had me erop ingesteld dat ook dit seizoen weer te doen, maar dat liep even anders.”

Een blessure aan de achillespees zorgde ervoor dat Van Effrink niet langer als voetballer op het veld kon staan. Maar om toch de binding te houden met de sport die hij het allerleukste vindt, koos hij voor een rol als trainer bij de senioren. “Ik had niet direct verwacht dat ik het zo leuk zou gaan vinden. Ik was vooral benieuwd hoe de overgang zou zijn van de jeugd naar de senioren als trainer, maar dat bevalt dus prima. Dat je ideeën en je visie door de spelers op het veld worden uitgevoerd en dat er resultaat mee geboekt wordt. Dat in combinatie met een goede sfeer binnen de groep vind ik het allermooiste.”

Toen hij zelf nog voetbalde in de B-jeugd  begon hij met het trainen van de jeugd bij zijn eigen club GPC. Hij begon onderaan bij de F’jes. “Op mijn zeventiende werd ik trainer bij de F2. Daarna via E’tjes naar de D-pupillen. Tot ik werd benaderd door JVOZ om assistent te worden van Jesper Harinck bij de JO12. Dat heb ik vervolgens ook gedaan en daar heb ik heel veel van Jesper geleerd waardoor ik mezelf als trainer flink heb kunnen ontwikkelen. Dat seizoen heb ik ook mijn UEFA C cursus gevolgd en heb ik aan het einde van het seizoen mijn diploma mogen ontvangen. Echter werd de combinatie tussen mijn studie en JVOZ voor mij teveel, omdat ik toch ook vier tot vijf dagen per week met JVOZ bezig was. Daardoor heb ik besloten om mezelf het jaar erop te focussen op mijn studie en terug te keren als trainer bij de JO13-1 van GPC.”

Inmiddels is hij gediplomeerd trainer en heeft hij de nodige bagage om uit te putten bij de reserves van de zaterdag derdeklasser. Wat in het begin zeker wennen was voor de jonge trainer. “Logisch ook, want ik heb nu spelers onder mijn hoede die ouder zijn dan ik. Maar het klikt erg goed en dan maakt leeftijd niet uit. Ik krijg de vrijheid om mijn spelidee toe te passen en mezelf als trainer te ontwikkelen. En ik moet zeggen dat het me honderd procent is meegevallen om de stap te maken naar de senioren.”

De stapt bevalt hem zelfs zo goed, dat hij overweegt om ook nog zijn UEFA-B te gaan halen. Noodzaak ook wil hij uiteindelijk stappen maken richting het trainen van een eerste team. “Die ambitie begint stilaan wel te komen, al wil ik eerst nog wat vlieguren maken in mijn huidige rol en mijn studie afronden. Daarna wil ik mezelf verder ontwikkelen als trainer. Ze hebben me hier alle kansen geboden en ik ben erg blij met het vertrouwen dat ik krijg en wat men heeft in mij als trainer. Dat geeft wel een bepaalde rust. Ik heb nog niet direct een carrièrepad uitgestippeld voor de komende jaren, maar als ik ooit hier hoofdtrainer zou mogen worden… Dat zou het plaatje wel helemaal compleet maken.”

Klik hier voor meer informatie over GPC Vlissingen.

Voor een ander artikel over GPC Vlissingen, klik hier.

ZOUTELANDE – Het was op zijn zestiende dat Wessel van der Stel zijn eerste minuten maakte bij het eerste van De Meeuwen. Een basisplaats leverde het in de seizoenen erna niet op. Tot nu. Na drie seizoenen zweven tussen de bank en het tweede elftal is de aanvaller vooralsnog basisspeler bij de ploeg uit Zoutelande. ‘Eindelijk! Ik geniet vooral van alle kansen die ik nu krijg.’

Voor de negentienjarige aanvaller heeft de trainerswissel bij zijn club niet verkeerd uitgepakt. Net zoals het gegeven dat er in het tussenseizoen een stuk of vijf spelers bij de tweedeklasser vertrok. “Onder Adriaan Nieuwenhuijse was ik wel selectielid, maar heel veel speelde ik niet. Ik was natuurlijk nog jong, maar ik wilde vooral voetballen. Dus ik heb de afgelopen twee seizoenen vooral in het tweede elftal gespeeld. Geen probleem, want ik heb het hier enorm naar mijn zin bij de club. Ik loop hier al sinds mijn vijfde rond en ken alles en iedereen. Maar je wilt natuurlijk toch proberen om het hoogst mogelijke te halen en dat is toch een plek in het eerste elftal. Met de komst van Michel krijgen jonge spelers volop kansen zich te bewijzen en die kans heb ik met twee handen aangegrepen.”

Van der Stel wist in de eerste weken toch ook al het net te vinden, niet geheel onbelangrijk voor het vertrouwen van een spits. “Zonder meer, al kan ik ook vooral genieten als we als ploeg wedstrijden winnen. Maar als spits met goals of assists een belangrijke rol in het scoreverloop te hebben, dat blijft natuurlijk wel het mooiste. En zeker ook dat het niet om trainingspartijtjes of onderlinge potjes gaat, zoals we vanwege corona lang moesten doen. Want jeetje wat was dat een verschrikkelijke periode. Ik hecht aan gezelligheid en ook met z’n allen in de kantine lol maken. Dat is ook hetgeen ik tegen vrienden vertelde het allermeeste te missen. Want het is hier altijd gezellig en niet alleen met onze eigen selectie, maar gewoon met iedereen op de club. Dus dat dit nu weer kan, dat is misschien wel het mooiste. Nou ja, op het hebben van een basisplek zoals nu na dan haha.”

Rijk rekent hij zich voorlopig overigens niet, want hij weet dat hij moet blijven werken en alles moet geven om zichzelf te blijven ontwikkelen. “We hebben nu een hecht collectief en daarin voel ik me prettig. We zijn één grote groep nu en dat zie je terug. Ik geniet volop en wil er alles aan doen om als aanvaller mezelf te verbeteren. Minder mezelf verstoppen en durf tonen. Er zijn jongens nog afwezig door blessures. Maar ook als zij terug zijn, wil ik mijn huid duur verkopen en in de ploeg blijven. Want speelminuten zijn nodig om te groeien naar een hoger niveau. Daar wil ik in elk geval alles aan doen.”

Klik hier voor meer informatie over De Meeuwen
Klik hier voor meer artikelen over De Meeuwen

VLISSINGEN – De eerste maand van het nieuwe seizoen verliepen voor zaalvoetbalclub Groene Ster Vlissingen bepaald niet crescendo. Volop kansen, maar te weinig goals en geen overwinningen. Pas in de vijfde wedstrijd tegen Leekster Eagles pakte de eredivisionist de eerste driepunter.

“We speelden tijdens de wedstrijden erg goed, creëerden veel kansen maar het ontbrak aan scherpte in de afronding. Op dit niveau moet je als je de kans krijgt écht de trekker overhalen. Als tegenstanders vervolgens wél met scherp schieten dan verlies je. Je kijkt beelden terug, analyseert hoe er is gespeeld, maar dat was prima. Van balbezit en druk zetten, tot creëren van kansen. We deden het allemaal, maar verzuimden ons te belonen. We zijn een bepaalde weg ingeslagen met een spelidee dat past bij deze groep. En daar blijven we mee doorgaan, want we zijn ervan overtuigd dat de punten gaan komen als we zo blijven voetballen. ”

Toen Boufrahi vorig seizoen vanuit het tweede team werd doorgeschoven als eindverantwoordelijke bij de Zeeuwse topploeg had hij niet verwacht dat het slechts vier duels zou duren. Het gaf hem echter wel de tijd om te wennen aan en investeren in zijn nieuwe rol binnen Groene Ster. “Het bevalt me enorm goed. Ik ken de club natuurlijk erg goed. En ben blij met de kansen die ze me hier bieden om mezelf te ontwikkelen op het hoogste zaalvoetbalniveau. Met een duidelijk plan én een route wil ik, ambitieus als ik ben, binnen het zaalvoetbal laten zien als trainer/coach. Want ik hoop, en ben er ook wel van overtuigd, dat Groene Ster het beginstation is en zeker niet het eindstation.”

Boufrahi zag in coronatijd de nodige mutaties plaatsvinden binnen zijn selectie. Spelers vertrokken en een flink aantal nieuwe jongens kwamen naar de sporthal Baskenburg. “We hebben ook veel jong talent in de selectie. Die doen het geweldig, maar het kost wel tijd. Al zullen we dit seizoenen de nodige punten moeten pakken om erin te blijven. Want handhaving op dit niveau is wel wat we ons als doel hebben gesteld.”

De Vlissinger is blij met de kans die hij bij Groene Ster heeft gekregen. “Ze hebben hier een duidelijk visie en investeren ook in het zelf opleiden van trainers. Ik ben daar een voorbeeld van en dat maakt me trots. Ik sta aan het begin van mijn carrière en ben verre van uitgeleerd. Fouten maken en ze durven herstellen. Die verantwoordelijkheid mag en moét ik ook nemen. Dat ga ik niet uit de weg en dat maakt het hoofdtrainerschap ook mooi. Hier heb ik jarenlang naartoe gewerkt en dan is het genieten als je op dit niveau een team mag leiden.”

Voor meer artikelen over Groene Ster, klik hier.

Voor meer informatie over Groene Ster, klik hier.