Acht jaar heeft het geduurd, maar het eerste elftal van HZ’75 is terug in de standaardklasse. Trainer Jurgen van den Broek kijkt uit naar de uitdaging die voor hem ligt en ziet dat de club weer leeft in het dorp.

HOOGE ZWALUWE – Acht jaar geleden werd de stekker uit een eerste elftal in de standaardklasse getrokken omdat het team elke week klop kreeg en het wekelijks zoeken was naar spelers. In die acht jaar is een vriendenelftal zich verder gaan ontwikkelen en werden er resultaten geboekt in de reserve zesde klasse.

“Met de aanvulling van een hele goede lichting in de jeugd staat er nu een goed team” begint Van den Broek zijn verhaal. “Het is voor heel de club prachtig nieuws dat we weer een fatsoenlijk vlaggenschip hebben staan.”

Winst op rivaal
Want de club leeft meer dan ooit in het dorp weet de trainer als geen ander. “Ik ben 13-14 jaar trainer hier. Je krijgt ook weer ouderwets commentaar van de inwoners als er niet gepresteerd wordt. Maar bij de uitwedstrijd tegen VCW stond het halve dorp langs de lijn. Dat zegt wel wat.”

Die wedstrijd tegen VCW was al een vroegtijdig hoogtepunt voor het vernieuwde eerste elftal. Op bezoek bij de rivaal werd er 5-1 gewonnen. “We hebben daar de kroegen nog afgesloten. Het was voor ons de bevestiging dat we dit niveau aankunnen. Al moeten we ook niet te hard van stapel lopen.”

Want de eerste vier wedstrijden in de competitie werden verloren. “Dat is even wennen voor die gasten. Dat zijn ze nog niet gewend. Maar wij blijven ons vasthouden aan die overwinning tegen VCW. Dat was geen incident.”

Doelstelling
Toch erkent Van den Broek dat het een lastig seizoen gaat worden. “Alle andere teams spelen al jaren samen. Wij moeten helemaal opnieuw beginnen. In de reserveklasse was soms hardlopen nog genoeg voor de overwinning, nu moet er gevoetbald worden.”

Wel doel daarbij hoort weten ze wel in Hoge Zwaluwe. “We hebben naar elkaar uitgesproken bij de eerste tien te willen eindigen. Dat zou overigens al heel knap zijn. Als we in de competitie ook ons eerste resultaat gaan pakken zou dat erg prettig zijn. Dan zetten we een volgende stap.”

Aan de mentaliteit van de spelers ligt het in ieder geval niet volgens de trainer. “Vooral de mentaliteit van de spelers is heel goed. Ze zijn er elke week, ook bij de trainingen. Daarnaast is er genoeg fanatisme. We gaan nu werken aan vastigheden, we hebben nog niet in dezelfde samenstelling gespeeld. Geef ons de tijd, dan komt het goed.”

Klik hier voor meer artikelen over HZ’75.
Meer weten over HZ’75? Klik hier.

Mark Kroese is bezig aan zijn tweede seizoen als hoofdtrainer bij ONI. Bij de dorpsclub heeft hij het goed naar zijn zin, al was het wel even wennen toen hij anderhalf jaar geleden de overstap maakte van een jeugdteam van NEC naar de club uit ‘s-Gravenmoer. Na een jaar met amper wedstrijden geniet Kroese nu van de duels met de hoofdmacht. En hij wil dat zijn spelers dat ook doen, plezier is op dit moment het belangrijkste.

‘S-GRAVENMOER – Voor het seizoen begon had Kroese geen doelstelling op dit voetbaljaar geplakt. “Ik denk dat dat alleen maar belemmerend werkt.” Het is dan ook niet zo dat hij aan het einde van de voetbaljaargang alleen tevreden is als ONI bijvoorbeeld bij de eerste vier is geëindigd of als het handhaving heeft weten te bewerkstelligen. Hij hoopt vooral dat zijn spelers plezier hebben. “Dat is op dit niveau het belangrijkste. En daar speelt de stand op de ranglijst natuurlijk wel een rol, want plezier is makkelijker met goede resultaten.”

Die resultaten zijn aan het begin van het seizoen wisselend. Na een goede voorbereiding en aansluitende bekerwedstrijden werd er in competitieverband twee keer gewonnen en twee keer verloren. “Dat heeft ook te maken met het feit dat we in een werkklasse spelen. Ploegen die vechten voor ieder punt. Wij willen gewoon echt voetballen, gaan dus ook niet mee in dat vechtvoetbal. Maar tegelijkertijd moeten we ons er wel tegen zien te wapenen.”

Het vechtvoetbal kan Kroese niet bekoren. “Voetbal is pas leuk als je de bal hebt. Daarom willen de bal ook zoveel mogelijk hebben. En als we hem niet hebben er alles aan doen om hem snel te veroveren, zodat we weer kunnen gaan voetballen.”

Wat dat betreft is er nog wel een puntje dat hij toe kan voegen aan de lijst van wanneer hij tevreden is. “Het is leuk als de tegenstanders over ons voetbal praten. Dat ze zeggen: we moeten naar ONI, die goed voetballende ploeg. Dat zou mooi zijn.”

Enorme stappen zetten op dat gebied is bij ONI lastig, geeft Kroese toe. “Dan moet je iedere training 16 tot 20 spelers hebben die het niveau aankunnen, dan kun je groeien. Maar ONI is een kleine club met een kleine – talentvolle – selectie. Wel met allemaal spelers uit het dorp of spelers met een connectie met de club. Er zijn wel wat spelers van buitenaf, bijvoorbeeld uit Dongen. Maar die hebben wel een band met de club of met meerdere spelers van hier. Het is dus geen vreemdelingenlegioen. Het is dan extra leuk als je met zo’n groep weet te presteren.”

Klik hier voor meer artikelen over vv ONI.
Meer weten over vv ONI? Klik hier.

Met vier doelpunten was Sefa Yalcindag de grote man bij OVV ’67 tijdens de 8-2 overwinning op HZ ’75. Tevreden was hij echter niet. Het tekent de aanvaller, hij is sowieso kritisch op zijn eigen prestaties. Dat is wel iets minder geworden sinds hij bij OVV ’67 speelt. De oud-speler van Dongen en VV Oosterhout is daar gaan spelen om trainer Fatih Kaya – die als een vader voor hem is – te helpen.

OOSTEIND – “Vier mooie doelpunten, dat is me bij de senioren nog niet eerder gelukt. Toen ik in de jeugd van Dongen speelde kwam dat wel vaker voor”, zegt Yalcindag. “Maar op dit niveau mag het ook wel van mij verwacht worden. Ik kan wel een beetje ballen, als ik zin heb. Soms is dat moeilijk door mijn werk, ik draai ploegendiensten. Ik doe dit grotendeels voor Fatih. Voor hem ben ik naar OVV gegaan, om zijn niveau omhoog te brengen. Hij wil stappen maken.”

“Ik ken hem van kleins af aan”, gaat Yalcindag verder over de oefenmeester. “Hij was de beste vriend van mijn oom, het is net als een vader voor mij.” De trainer weet dan ook dat hij niet kritisch hoeft te zijn op hem “Hij kent mij heel goed. Bijna niemand hoeft kritiek op mij te leveren, na een wedstrijd met vier goals vind ik nog dat ik slecht gespeeld heb.”

Yalcindag begon met voetballen bij Dongen. Daar had hij mentaal niet zijn beste periode, wat het plezier in het spelletje deels liet verdwijnen. Hij voetbalde daarna een paar maanden bij DVVC, om vervolgens een seizoen niets te doen. Toen werd hij bij vv Oosterhout uitgenodigd. Hij wilde fit worden, maar het werd een ongelukkig seizoen. “Nierstenen, mijn bovenbeen afgescheurd, spieren onder mijn zweefribben afgescheurd. Toen kwam Fatih, of ik bij hem kwam spelen. Met een goede personal trainer in Rijen ben ik fit geworden, hij heeft mijn explosiviteit ook naar boven gebracht.

Het gedoofde voetbalvuurtje was zo weer wat aangewakkerd. “Zolang ik de lach op het gezicht van Fatih zie, vind ik het allemaal goed.” Dat betekent ook dat hij alles geeft om de wedstrijden te winnen. “Ook als het niet lekker loopt, ben ik een leider en een strijder. Ik loop nooit met mijn kop omlaag tijdens een wedstrijd. En ik laat mijn teamgenoten ook niet met d kop omlaag lopen. Allemaal omhoog en gewoon gas geven”, zegt de ervaren voetballer, die zijn kennis over wil dragen op de andere spelers bij OVV. “Vroeger was ik een jongen met een slechte mentaliteit. Ik zie dingen die ik vroeger ook deed. Dat wil ik ze meegeven. Maar ik zeg het niet twee of drie keer. Ik wil ze niet frustreren, ze moeten gewoon lekker ballen.”

De 26-jarige Yalcindag heeft een vrije rol vanaf de flank. Op die manier pakt hij zijn doelpuntjes mee en brengt hij anderen in de gelegenheid om te scoren. En zo draagt hij zijn steentje bij aan een hopelijk mooi seizoen. “We hebben heel wat verloren talentjes bij elkaar. Veelbelovende talenten die vroeger op niveau hebben gevoetbald. Het is een aardige ploeg. Ik denk dat wij voor promotie kunnen gaan, we moeten zeker in de top drie mee kunnen draaien.”

klik hier voor meer artikelen over OVV’67
Klik hier voor meer info over OVV’67