Op 26 september waren alle ingrediënten voor een mooi verhaal aanwezig. Vanuit je voetbalpensioen terugkeren op het veld, op je verjaardag debuterend bij het eerste van Madese Boys. Een mooi verhaal werd het, alleen niet voor hoofdrolspeler Karsten de Graaf. De keeper moest veertien keer vissen als ‘cadeautje’.

MADE – De Graaf had het nog nooit meegemaakt, zo’n uitslag. Niet bij de senioren, maar zo’n resultaat als overwinning of nederlaag kon hij zich ook niet voor de geest halen als jeugdspeler. Toch gebeurde het dit seizoen. Met Madese Boys verloor hij met deze bizarre cijfers van SC Kruisland.

“Ik speel nu denk ik al achttien jaar selectievoetbal, ik heb dit nooit meegemaakt. Maar ook niet bij de F-jes. Wij hadden een totale offday, bij hun lukte alles. Het was echt bizar. Aan de 1-0 gaat een handsbal vooraf, maar er werd niet afgefloten. Het was de twaalfde minuut. Vanaf die 1-0 vloog alles erin. Ik kon weinig aan die ballen doen, alleen de 12-0 was echt mijn fout. Leuk is zoiets niet natuurlijk. Een paar weken daarvoor was het ergens 55-0 geworden in één of andere kelderklasse. Gekscherend riep ik nog dat we uit moesten kijken om niet beroemd te worden. Je probeert de schade beperkt te houden, maar dat is niet gelukt.”

Na die monsternederlaag volgde een nieuwe ‘aparte wedstrijd’, zoals De Graaf het zelf omschrijft. “De tweede wedstrijd eindigde we met acht man.” Dat gebeurde bij de 5-0 nederlaag op bezoek bij TSC. “Toch zag ik in die wedstrijd ook gewoon goede dingen. Met eerst negen en ook met acht man kregen we nog kansen. De rode kaarten waren overdreven, net als twee strafschoppen.”

De vraag is wat doe je na twee van dat soort wedstrijden? “Gewoon blijven trainen. Ik kende Madese Boys van naam, niet qua spelers”, zegt De Graaf, die al wel acht jaar in Made woont. “Ik heb begrepen dat er sterkhouders gestopt zijn, de selectie heeft een jasje uitgedaan qua kwaliteit. En dan hebben we ook nog veel blessures gehad.”

De Graaf blijft ondanks die eerste twee wedstrijden ook positief over de rest van het seizoen, mogelijk gesterkt door de 4-1 winst op FC Tilburg. “Dan blijkt dat we gewoon kunnen voetballen.” Daarmee is Madese Boys één van de vele clubs in de tweede klasse. “Ik denk dat qua kwaliteit in de middenmoot of subtop eindigen realistisch moet zijn. En wie weet pakken we ergens een periode. We kunnen allemaal stuk voor stuk goed voetballen”, zegt de oud-keeper van clubs als De Zwerver, Hardinxveld en DHV opgewekt.

Van Harskamp, die ook twee jaar in de jeugd van Feyenoord actief was, heeft ook weer echt plezier in het spelletje. “We hebben een goede voorbereiding gehad, in de beker ging het ook niet onaardig. Het Kruisland-verhaal was minder, maar dat is wat mij betreft echt een incident. Ik ga nu ook gewoon weer met plezier naar de trainingen en wedstrijden, we hebben een leuke groep.”

Klik hier voor meer artikelen over DHV.
Meer weten over DHV? Klik hier.

Al negentien jaar speelt Jesper de Rond in het eerste elftal van DHV. Hij is de cultuurbewaker van de club en is niet meer weg te denken uit Zevenbergschenhoek. De inmiddels 36-jarige voetballer denkt nog lang niet aan stoppen en heeft nog één ultiem doel.

DEN HOEK – Hij was vijftien toen hij voor het eerst mocht meedoen bij het eerste elftal van DHV. Hij zat toen nog in de b-junioren. Zijn elftal viel uit elkaar maar hij was toch te jong om definitief aan te sluiten bij het eerste elftal.

“In het eerste elftal zaten allemaal gasten van 28 jaar. Ik was nog een broekie en had niet echt een connectie met ze. Ik ben toen één jaar bij Madese Boys gaan voetballen.”

Maar na een jaar in Made kon hij de verleiding niet weerstaan om in 2002 terug te keren naar zijn DHV. “Ik ben toen wel in het eerste gaan voetballen. Notabene nog met mijn eigen vader. Die was toen 47. Hij raakte helaas geblesseerd en dus bleef het maar bij één jaar.”

Begin van een glansrijke periode
Sinds 2002 is De Rond niet meer weg te denken bij Den Hoek Vooruit. Elk seizoen was hij erbij waardoor hij de bijnaam ‘De Beitel’ kreeg. “Ik merk aan mijzelf dat ik ook een beetje de cultuurbewaker ben van de club. Ik zit ook in het bestuur. Ik zorg voor het onderhoud van het sportpark. Dat sluit goed aan bij mijn baan.”

De Rond is inmiddels 36 jaar, maar hij is nog de fitste van allemaal. “Bij het rondje lopen rond het veld loop ik nog altijd voorop. Ik heb nog nooit echt ergens last van gehad, dat moet ik maar snel afkloppen. Het enige verschil is dat ik in de zomer voor mijzelf door moet trainen.”

Kampioenschap
Gevraagd naar zijn hoogtepunt hoeft ‘De Beitel’ niet lang na te denken. “Dat is het kampioenschap in 2011. Dat was het gevolg van de stichting die toen is opgericht. Het eerste elftal leek weer uit elkaar te vallen maar door een soort geldschieter konden we spelers van buitenaf verleiden hier te komen spelen.”

Ondanks dat De Rond vlak voordat seizoen ook een stap kon maken bleef hij zijn club trouw. Het leverde een kampioenschap op en een aantal jaar in de derde klasse. “Het waren de gloriejaren van DHV. Dat was echt genieten. Uiteraard was de degradatie een aantal jaar later wel een dieptepunt.”

Nog lang niet klaar
Als het aan De Rond ligt gaat hij nog jaren door. “Ik wil op mijn 40^e nog voetballen. Dat gaat lukken, zeker als ik mij zo blijf voelen en ik nog altijd een meerwaarde ben voor het elftal.” Maar als hij iets geleerd heeft in al die jaren DHV is dat niks voorspelbaar is. “Ik weet wel dat ik nooit zal opgeven. In al die jaren heb ik alles meegemaakt, al zou ik graag nog een keer kampioen willen worden.”

Klik hier voor meer artikelen over DHV.
Meer weten over DHV? Klik hier.

Imaro Siberie was in het verleden een snelle linksbuiten, nu is hij de linksback van het eerste zaterdagteam van RFC. De club waar hij – met Good Luck toen nog één van de voorlopers van de fusieclub – begonnen is. En de club die volgens hem ook zijn eindstation zal zijn. Al wil de sportfanaat daar voorlopig nog niet aan denken.

RAAMSDONKSVEER – “Ik heb van mijn jongste jeugd tot de senioren hier altijd gespeeld, altijd in de eerste elftallen”, zegt de 26-jarige Siberie. Bij de senioren zat hij de eerste twee seizoenen bij het tweede, daarna volgde de stap naar het eerste. In het begin nog met wisselend succes, met af en toe een plek op de bank. Maar de laatste tijd is een basisplaats eigenlijk een zekerheidje. “Eerst best veel op het middenveld, later als linksback.”

“Ik was altijd een snelle linksbuiten, met veel doelpunten”, zegt Siberie met een glimlach. “Maar de magie is een beetje verdwenen. De snelheid ook, daardoor ben ik ook achterin komen te staan. Ik hou wel van rompestompen, de duels aangaan. Wat dat betreft past linksback prima bij mij. En ik kan ook mee naar voren. Ik ben ook gewoon een stuk fitter dan ik vroeger was, dus kan ik zorgen voor meer dreiging.”

Sport speelt een grote rol in het leven van Siberie. Hij is docent bij Curio Sport & Bewegen. “Daar geef ik toekomstige personal trainers en mensen die de sport in willen gaan als trainer/coach les. Daarnaast bij personal trainer bij Wesley PT Sports.” En als hij niet zelf speelt of les geeft, dan kijkt hij graag naar sport. “Ik vind het geweldig om alles te volgen. Sport speelt wel een grote factor. Zodra het met sport te maken heeft, weet ik er veel van. Maar ik praat ook graag over politiek bijvoorbeeld, dus het is niet dat het alleen maar sport is.”

Een politiek antwoord volgt er niet als hij praat over de toekomst met RFC. “Dit jaar is het doel top vijf, misschien iets hoger. En hopen op een periodetitel. We kunnen promoveren, maar we zitten in een hele zware competitie waar tien ploegen gelijkwaardig zijn aan elkaar. Het verschil tussen de vierde plek en onderaan bungelen is niet groot.”

Met RFC de stap naar de derde klasse maken, dat is waar Siberie op hoopt. “Ik denk niet dat ik nog bij een andere club ga voetballen. Ik ben een jongen van Raamsdonksveer. Ik zie het niet gebeuren dat ik ga verhuizen of ergens anders ga voetballen. Ik denk dat RFC mijn eindstation wordt, al hoop ik dat het nog heel lang gaat duren. Ik heb het naar mijn zin, we hebben een leuk team. Ik hoop dat het bij elkaar blijft, dat we samen de stap naar de derde klasse kunnen maken.”

Klik hier voor meer artikelen over RFC.
Meer weten over RFC? Klik hier.

In november 2017 werd er door RFC een belangrijke stap gezet in het proces om tot een nieuwe accommodatie te komen, de keuze voor een architect werd door de voetbalclub en de gemeente Geertruidenberg gemaakt. Begin september, drie jaar en bijna tien maanden later, werd de vernieuwde accommodatie officieel geopend door RFC-voorzitter Gerben van Herwijnen en wethouder Mike Hofkens.

RAAMSDONKSVEER – In het bijzijn van een kleine groep mensen hield Van Herwijnen een korte speech, waarin hij alle vrijwilligers die meegewerkt hebben aan de realisatie van het nieuwe clubgebouw bedankt voor hun inzet. “Dit is voor ons een bijzondere mijlpaal. Iets waar we met z’n allen heel lang naar uitgekeken hebben, de officiële opening van de vernieuwde accommodatie van RFC. Ondanks alle beperkingen die er nog steeds zijn, vonden we het belangrijk om hier – in een sobere vorm – kort bij stil te staan.”

“Enkele jaren geleden hadden we als RFC een droom”, vervolgde Van Herwijnen zijn verhaal. “Om een toekomstbestendige accommodatie neer te zetten. Niet alleen voor onze leden, ook voor het dorp Raamsdonksveer. Ik ben trots dat onze leden hier nu kunnen sporten en verbinden. Of zoals mijn vader het vroeger zei: kunnen verbroederen.”

“De aanloop was er eentje van de lange adem. De eerste gesprekken met de gemeente dateren van meer dan zeven jaar geleden”, zegt Van Herwijnen. “En er hebben heel veel mensen: vrijwilligers, ambtenaren van de gemeente Geertruidenberg en ook het bestuur, heel veel tijd en energie in gestoken. Het is ook niet altijd makkelijk geweest. Maar ik sprak eerder deze week nog even met wethouder Mike Hofkens en die zei het treffend: zonder wrijving is er uiteindelijk geen glans. Daar heeft hij wel gelijk in. Uiteindelijk hebben we het met z’n allen voor elkaar gekregen. En daar mogen we ook met z’n allen trots op zijn.”

Hofkens is ook trots. “Het is te lang over het geld gegaan”, kijkt hij nog even terug op de lange aanloop van een idee tot het daadwerkelijke openen van de accommodatie. “Tot op het laatste moment was het ook spannend. De gemeenteraad heeft op een gegeven moment gezegd: geen cent meer erbij. Daar zijn nogal wat overleggen over gegaan. Daarom is er ook veel zelfwerkzaamheid ingebracht, om binnen het budget te blijven. Maar er staat – mede door die zelfwerkzaamheid – nu een mooi complex. En dat is zo te prijzen in het verhaal.”

Juist het feit dat veel vrijwilligers tijd en energie in het hele project hebben gestoken doet de wethouder goed. “De twee clubs zijn samengegaan om bepaalde doelen te verwezenlijken. Sport weg zetten en er voor de jeugd zijn. Maar ik heb ook vernomen dat het was om het tanende vrijwilligersbestand op te vangen. Het is een schaars goed, binnen alle verenigingen. Het is niet meer vanzelfsprekend dat vrijwilligers opstaan om een club vorm te geven. Het was één van de redenen van de fusie, om dat gegeven op te kunnen vangen. Dan is het mooi om te zien dat vrijwilligers keihard hebben gewerkt en er alles aan hebben gedaan om dit voor elkaar te krijgen.”

Klik hier voor meer artikelen over RFC.
Meer weten over RFC? Klik hier.

Sinds het eerste elftal van SCO ‘de zondag’ voor ‘de zaterdag’ heeft verlaten is er nog geen volledig seizoen geweest. Mees de Leijer hoopt dat dit voetbaljaar wel gewoon volledig gespeeld kan worden. Hoewel de start niet veelbelovend was, heeft hij goede hoop op een mooi seizoen met zijn club. Hij mikt op het pakken van een periodetitel.

OOSTERHOUT – De Leijer speelde van zijn vierde tot zijn elfde bij OVV in Oosteind voor hij de overstap maakte naar SCO. Bij de Oosterhoutse club speelde hij het merendeel van de tijd in vriendenteams. “Ik kwam in de A1, maar de eerste paar wedstrijden zat ik op de bank. Ik dacht: ik ga lekker in de A2 voetballen, dan voetbal ik tenminste elke week. Als je contributie betaald wil je spelen. Als je selectie speelt is dat net wat anders, maar in de jeugd en lagere elftallen is dat zo.”

Nu is het dus anders, want De Leijer speelt zijn wedstrijden nu in de selectie van SCO. “Ik speel in het eerste sinds SCO een zaterdagclub is geworden. Hopelijk wordt dit wel mijn eerste echte volle jaar”, zegt hij. “Ons doel is om mee te doen om de hogere plekken. Ik vind dat wij best een aardige selectie hebben, maar het moet allemaal nog een beetje op z’n plek vallen. We staan nu elfde, maar dat vind ik geen goede weergave van onze kwaliteiten.”

De ploeg is zoekende, geeft De Leijer aan. Er wordt gekeken wat ze moeten doen om te zorgen dat het goed komt. “Bij iedereen overheerst het gevoel dat wanneer de puzzelstukjes in elkaar schuiven, het wel eens heel leuk kan worden. Niet dat we dan zeggen dat we kampioen worden, dat is overdreven. Maar de doelstelling is wel om een periodetitel te winnen.”

SCO is in de competitie met clubs als DESK, Dongen, Baronie, The Gunners en RFC lang niet de enige die mikt op een periodetitel. “Klopt. Ik weet ook niet of het naïef is of gezonde ambitie, dat is lastig in te schatten. Ik ken de andere ploegen ook niet zo goed”, geeft De Leijer eerlijk toe. Het belangrijkste is misschien de eigen selectie. “De eerste vier wedstrijden hebben we geen enkele keer met dezelfde verdediging gespeeld bijvoorbeeld, dat maakt wel uit. Details maken het verschil.”

De Leijer, die het liefst op acht of tien speelt en soms als laatste man in actie komt, hoopt in ieder geval dat de ploeg verder naar elkaar toe weet te groeien. Als aanvoerder heeft hij daar ook een rol in. “In het begin van het seizoen stonden niet alle neuzen dezelfde kant op. In de warming-up was het soms allemaal lacherig en op de training halve bak, terwijl iedereen wel zei een goed seizoen te willen draaien. Er moest iets gebeuren. Ik heb buiten het veld iedereen proberen te enthousiasmeren, dat iedereen er hetzelfde over dacht. Leuke wedstrijden spelen en winnen, dan is het biertje drinken na afloop ook veel leuker.”

Hij werd vervolgens ook aanvoerder. “Maar het maakt mij niet uit wie dat is, zolang we als team maar sterk zijn. Ik voel me niet beter of belangrijker, ik ben gewoon onderdeel van het team”, zegt De Leijer. En met dat team wil hij dus groeien dit seizoen. “Als we leuke en goede wedstrijden spelen, met elkaar knokken, en andere  teams zijn beter… dan is dat maar zo. We moeten proberen het spel te maken, goed te voetballen en dan zien we wat er van kan komen.”

Klik hier voor meer artikelen over SCO.
Meer weten over SCO? Klik hier.