GOES – Hij was met achttien jaar de jongste basisspeler die bij derdedivisionist Goes in de afgelopen vier seizoenen aan de aftrap stond. Na zijn overstap van Kloetinge O23 wist Reza Maipauw zichzelf sneller dan verwacht in het keurkorps van trainer Kevin Hollander te spelen. ‘Het was een flinke stap omhoog qua niveau, maar het bevalt me ondanks dat we onderaan staan erg goed.’

De jonge verdediger uit Middelburg voelt zich prima thuis in de hekkensluiter in de Derde Divisie A en is trots dat hij al zoveel speelminuten en basisplaatsen dit seizoen achter de rug heeft. “Het was een bewuste keus om de overstap te maken naar Goes en me te proberen te meten op dit niveau. Ik heb er hard voor gewerkt en ben dan ook blij dat ik de trainer heb kunnen overtuigen. Want je kunt wel roepen dat je een basisplaats gaat bereiken, maar je moet het toch op het veld laten zien. Want spelen op dit niveau is natuurlijk wel even iets anders dan bij Kloetinge O23. Maar het is voor mijn wel prachtig dat ik me nu op dit niveau kan bewijzen.”

Ondanks zijn nog jonge leeftijd heeft Maipauw al een kleine ‘reis’ langs verschillende clubs achter de rug. De verdediger begon als vijfjarige in de jeugd bij VCK. Daarna stapte hij even over naar  Jong Ambon en vervolgens JVOZ. “Daar kon ik op stage bij Sparta Rotterdam waar ik drie seizoenen heb gespeeld. Uiteindelijk ben ik voor een jaar teruggegaan naar JVOZ en heb daarna de overstap gemaakt naar Kloetinge waar ik in de O23 heb gespeeld. Dus inderdaad kan je wel zeggen dat het al een kleine rondreis is geweest tot nu toe haha.”

Nu bij Goes heeft hij weer te maken met Kevin Hollander als trainer, die hij nog kent vanuit zijn tijd bij JVOZ. “Daar heb ik ook met Kevin gewerkt, dus hij kende mijn kwaliteiten en mijn manier van spelen. Dat was voor mij wel prettig natuurlijk, want ook mede daardoor was de stap voor mij naar Goes een stukje makkelijker. Al is dat zeker geen garantie dat je dan ook ‘eventjes’ een basisplaats krijgt ofzo. Want er is voldoende concurrentie bij ons in de selectie dus ik zal me toch op trainingen en in wedstrijden wekelijks moeten blijven bewijzen.”

Hoewel hij een aantal jaar geleden de jeugdopleiding van Sparta Rotterdam verliet, heeft Maipauw de droom om profvoetballer te worden nog niet losgelaten alhoewel nu vooral zijn focus ligt op het behalen van zijn MBO-diploma. “Want ik heb wel geleerd dat een diploma halen toch wel verstandig is voor later. Maar ik ben nog erg jong en speel op een hoog amateurniveau en heb nog tijd. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik mijn ding hier blijf doen bij Goes, dat er vast nog kansen komen. En als dat zo is moet ik hem pakken. Tot die tijd geef ik alles wat ik heb om met Goes handhaving te realiseren. Want dat is nu voor iedereen bij de club wel het belangrijkste doel. En wat er voor mij persoonlijk nog op mijn pad kom, dat zie ik later wel.”

Klik hier voor meer informatie over VV Goes
Lees hier meer artikelen over VV Goes

HOEDEKENSKERKE/KWADENDAMME – Het is dit seizoen voor het eerst echt officieel: de eerste schreden van HKW’21 als ‘echte’ fusieclub. Hoedekenskerke/Kwadendamme kwam wel al enkele jaren als samenwerkingsverband uit in de competitie, maar nu is de club van aanvoerder Richard Uiterhoeve (37) écht één.

“Ik moet zeggen dat het toch wel heel mooi is. De gehele club is in het nieuw gestoken. Nieuwe clubkleuren, nieuwe naam, nieuw logo. Dat is wel mooi en iedereen is daar tevreden over, behalve over het aantal punten van ons als eerste elftal. Dat valt vooralsnog best een beetje tegen’, zegt de routinier.

Maar naast het feit dat alleen het uiterlijk is veranderd, is het gevoel binnen de club volgens Uiterhoeve wel onveranderd gebleven. “De samenwerking verliep in mijn ogen al prima, maar het is natuurlijk nu wel zo dat je een veel mooiere, eigentijdse en eenduidigere uitstraling hebt gekregen. En voor mij persoonlijk is het gewoon nog altijd leuk om wekelijks op het veld te kunnen staan en van waarde te kunnen zijn voor het elftal. Al denk ik wel steeds vaker na of ik nóg een keer een jaar moet doorgaan. Het zou ook zomaar een mooi moment kunnen zijn om er aan het eind van dit seizoen een punt achter te zetten bij een eerste elftal en het stokje over te dragen aan een jongere generatie.”

De selectie is op een enkele ervaren krachten na en met Uiterhoeve als ‘nestor’ voorzien van een hoop jonge spelers en is bovendien niet erg ruim. “Dat zorgde ervoor dat we vaak moesten schuiven qua posities en spelers. Dat komt natuurlijk het spel ook niet direct ten goede. Maar die jonge gasten hebben zeker potentie en ook binnen de jeugd lopen nog wel aardige spelers rond. Maar die moeten allemaal vooral de komende tijd heel veel ervaring opdoen. En dan zijn wedstrijden zoals wij die spelen in deze fysiek zware vierde klasse mooie leermomenten.”

En ze merken nu ook, net als de aanvoerder zelf overigens, hoe het is om een seizoen te spelen waarin tijdens de eerste reeks wedstrijden bijna alles wat verkeerd kan vallen, ook echt verkeerd valt. “Het is écht extreem! Dat heb ik nog nooit meegemaakt. We spelen soms best goed, krijgen kansen maar belonen ons niet. Dan zie je dat het kwartje steeds de verkeerde kant opvalt en dat je te weinig punten hebt, gebaseerd op het vertoonde spel. Al moet je die uiteindelijk wel zelf pakken natuurlijk. Maar als je steeds net aan de verkeerde kant van de score zit, dan groeit soms wel de onzekerheid en dat zie je dan terug. Al zijn we in vrijwel geen enkele wedstrijd weggespeeld en waren de verliespartijen met vaak minimale cijfers. De laatste duels wonnen we wel, al is het dan zuur dat het daarna weer stil kwam te liggen.”

Het duurde dus tot eind november in de uitwedstrijd tegen Nieuwland (niet toevallig spelend in blauwwitte tenues waarin tot voor dit seizoen HKW ook speelde) voordat HKW’21 de eerste overwinning pakte. Zoals een echte aanvoerder betaamt kroonde Uiterhoeve zich met de 0-1 direct ook tot matchwinner. “Dat was wel een leuke bijkomstigheid natuurlijk, maar die overwinning was belangrijk. Ik ben nog altijd ambitieus en het zou gaaf zijn om dit jaar nog een periode te pakken. Dat is nu nog héél ver weg, maar je moet er wel voor blijven knokken. We moeten het per wedstrijd bekijken in het restant. Win je een paar keer doe je mee bovenin, verlies je dan sta je onderin. De middengroep is aan elkaar gewaagd. Het is aan ons om te zorgen dat we straks aan de goede kant van de score blijven. Als dat lukt en ik kan daar mijn bijdrage aan leveren, dan ben ik tevreden. En of dit mijn laatste seizoen wordt, dat ga ik over een paar maanden definitief beslissen.”

Voor meer artikelen over HKW’21, klik hier.
Voor meer informatie over HKW’21, klik hier.

BORSSELE – Het is al bijna tien seizoenen geleden dat v.v. Borssele wedstrijden speelde in het standaardvoetbal. Maar door spelersgebrek koos men destijds voor een stap terug richting de reserveklasse waar me nog altijd actief is. Het weerhield Sigmar Martien (31) er niet van om drie seizoenen geleden van VC Vlissingen de overstap te maken.

Met tien goals is Martien vooralsnog clubtopscorer, al stelt dat naar zijn eigen mening bij een kleine club met ‘slechts’ één elftal niet zoveel voor. “Je moet alles in verhouding zien natuurlijk. We spelen reserveklasse en dan is het toch allemaal net even anders. Ik heb altijd bij VC Vlissingen gespeeld, op behoorlijk niveau ook, en dan was het wel even schakelen. Maar het is gewoon een leuke kleine vereniging. Een echte vriendengroep ook die wekelijks probeert om het zo goed mogelijk te doen.”

Martien kreeg in zijn tijd bij Vlissingen te maken met een paar zware knieblessures. Die zorgden ervoor dat voetballen op hoger niveau er niet langer inzat. “Ik heb blessures gehad aan allebei mijn knieën. Aan meniscus en kruisbanden die waren afgescheurd. Daarna heb ik een tijdje niks gedaan, maar ook in een lager elftal gespeeld. Het plezier werd minder. Dus toen Richard Beenhakkers me vroeg of ik niet bij Borssele wilde komen voetballen ben ik eens gaan kijken en heb de overstap gemaakt. We trainen één keer per week en dus in het weekend een wedstrijd. Die belasting kan mijn knie gelukkig prima aan en dat bevalt goed.”

Toch was het wel wennen voor de Borsselse doelpuntenmaker. “Natuurlijk was het wennen. Want je hebt niet te maken met officiële KNVB-scheidsrechters maar met clubscheidrechters. Dus dan krijg je het af en toe wel eens zwaar te verduren qua tegenstand en overtredingen. Maar dat weet je van te voren als je voor dit niveau kiest. Inmiddels ben ik er al aan gewend en ga ik soms ook wel eens de duels uit de weg om een eventuele nieuwe blessure te vermijden. Het weerhoudt me er overigens niet van om toch wekelijks een potje te voetballen, want dat blijft toch het allerleukste wat er is.”

Voorlopig ziet het er volgens Martien niet naar uit dat Borssele weer de stap maakt naar het standaardvoetbal. “Op korte termijn zie ik dat nog niet gebeuren. Wat mij betreft ook niet echt een ramp, want zoals het nu gaat hebben we het op trainingen, tijdens en vooral ook ná de wedstrijden hier prima naar ons zin. Zelf hield ik na die zware knieblessures er rekening mee dat ik nooit meer zou kunnen voetballen. Dus dat ik hier nu wekelijks al drie jaar op het veld sta is voor mij al mooi genoeg.”

Klik hier voor meer informatie over SV Borssele
Lees hier meer artikelen over SV Borssele

OVEZANDE – Als vijftienjarige maakte Delano Loontjes (18) maakte hij zijn debuut bij DwO’15 in de 4^e Klasse B. De ploeg pakte destijds een periodetitel maar bleef ook de seizoenen erna vierdeklasser. Daar wil ’t dit seizoen vooralsnog niet vlotten. Het pakte in de openingswedstrijd tegen Spui het enige punt en is hekkensluiter.

“Het wil dit seizoen nog niet lukken om te winnen. Alleen tegen Spui wisten we een punt te pakken en daarna was het klaar. We hebben al het gehele seizoen veel blessures en een kleine selectie. Dat wreekt zich dan wel natuurlijk, zeker als je tegen ploegen speelt die meer kwaliteit hebben.”

Loontjes schoof in 2018 vanuit de JO17 door richting de eerste selectie en wist er al snel een basisplaats te veroveren. De jeugdige aanvaller speelt veelal vanaf de zijkant, al wordt hij ook af en toe wel als diepste spits gebruikt. “Maar een rol aan de zijkant ligt me toch beter. Ik ben geen doelpuntenmaker. Helaas is dat juist hetgeen wat we als ploeg ook missen. We hebben geen afmaker in onze selectie jammer genoeg. Was dat wel zo geweest, dan denk ik absoluut dat we al een aantal punten meer hadden gehad.”

In de jeugd speelde de aanvaller altijd voor Volharding, waarmee hij in 2015 samensmolt met SVD tot het huidige DwO’15. En waar hij in het begin vol ging voor het voetbal, daar ligt op dit moment voor Loontjes de focus vooral in eerste plaats op zijn studie. “Ik studeer hotelmanagement in Antwerpen en daardoor lukt het me niet altijd om twee keer per week te trainen. Ik houd overigens mijn conditie wel op peil met hardlopen en in de sportschool. Daar probeer ik vooral ook fit te blijven, want ook ik ben, net als veel van mijn teamgenoten, dit seizoen er ook al even uit geweest vanwege een blessure. Gelukkig ben ik nu wel weer helemaal fit.”

En de jongens die te maken kregen met pijntjes en kwetsuren, dat bleken ook nog vaak de bepalende spelers te zijn. “En dat wreekt zich dan we tijdens wedstrijden. Ik probeer wel altijd zelf mijn eigen spel te spelen, maar het is soms wel frustrerend dat we een aanspeelpunt missen voorin om je bal kwijt te kunnen. Dan wordt het ook moeilijk om tot echte kansen én ook goals te komen. En als je die niet creëert of scoort dan is het lastig om te winnen natuurlijk.”

Hoewel het in de voorbereiding volgens de buitenspeler best behoorlijk draaide, daar stropt in de competitie de DwO-motor bijna volledig. “Je merkt dan wel dat de kopjes gaan hangen en je in een negatieve flow terechtkomt. Het is best moeilijk om dat om te buigen. Toch een apart fenomeen. Want de sfeer is gelukkig altijd wel goed, maar het zo toch nog allemaal een stukje gezelliger worden als je af en toe weer eens wat wedstrijden wint.”

Klik hier voor meer informatie over DwO’15
Klik hier voor meer artikelen over DwO’15

RILLAND – Het eerste deel van het seizoen verliep voor vierdeklasser Rillandia meer dan behoorlijk. Ook middenvelder Thomas Weening (22) is zeer te spreken over hoe het tot op heden is gegaan. Hij denkt dat zijn club als ‘best of the rest’ moet kunnen meedraaien in de subtop.

“Dat denk ik inderdaad. We hebben het in de eerste serie wedstrijden goed gedaan. Alleen tegen de echte titelkandidaten moesten we het onderspit delven, maar verder denk ik dat de resultaten goed waren. Wanneer we de boel fit kunnen houden en we op dezelfde manier voor elkaar willen knokken en werken dan dat we tot nu toe doen, dan moet de subtop zeker realistisch zijn.”

Weening maakt alweer vier jaar deel uit van de hoofdmacht, nadat hij vanuit de JO19 doorstroomde naar het tweede elftal om vervolgens nóg een stapje omhoog te maken bij zijn club. “We gingen destijds vanuit de jeugd als een soort van vriendenteam van de JO19 door naar de senioren. Toen de nood aan de man kwam, kreeg ik de kans om door te schuiven en die heb ik met beide handen aangegrepen. Want ik wilde wel kijken of ik uiteindelijk mezelf in de basis kon spelen en dat is uiteindelijk wel gelukt.”

De middenvelder moet het vooral van zijn werklust hebben en van het vermogen om langs de flanken ‘meters te maken’. En hoewel hij in de jeugd ook wel in de spits speelde, ziet hij zichzelf nu veel meer een voorbereider dan en afmaker. “Ik ben niet iemand die de koelbloedigheid heb voor de goal, maar meer iemand die moet zorgen voor de assist. Als dat in wedstrijden lukt, dan kan ik daar wel tevreden mee zijn en van genieten ook.”

Waar hij overigens ook van geniet, dat is zijn passie voor wielrennen. Want in de voetballoze periode maakte de jonge middenvelder ook heel veel fietskilometer. “Daardoor moest ik in de voorbereiding ook omschakelen en had ik te maken met spierblessures. In het verleden daar heel veel last van gehad, dus voor mij is het doel om vooral zo lang mogelijk fit te blijven en zoveel mogelijk minuten te maken in het eerste.”

Momenteel loopt Weening als Hbo-student Commerciële Economie stage bij de Jumbo Visma Wieler- en Schaatsploeg. “Daardoor heb ik wel al eens wat trainingen gemist. Tot januari duurt mijn stage en om dat bij zo’n professionele organisatie te mogen doen, dat is geweldig. Ik ben mee geweest naar de Vuelta in Spanje, waar we onze kopman Primož Roglič zagen winnen. Een onvergetelijke ervaring natuurlijk die je meeneemt in de rugzak.”

In diezelfde rugzak hoopt hij overigens nog heel wat mooie Rillandia-momenten te kunnen toevoegen. “Als dat zou kunnen is dat zeker mooi. Ik sta nog maar aan het begin en kan op alle facetten nog stappen maken. Fit blijven is het vooral heel belangrijk en de goede resultaten straks weer oppakken. Wanneer dat lukt, dan is mijn seizoen zeker geslaagd.”

Klik hier voor meer informatie over Rillandia.
Klik hier voor meer artikelen over Rillandia.

’S HEERENHOEK – Zijn gehele jeugd speelde Dylan de Kam (21) bij v.v. Kloetinge, maakte er uiteindelijk ook zijn debuut in het eerste elftal. Toch besloot de jonge doelman om andere oorden op te zoeken en vertrok naar derdeklasser Patrijzen uit ’s Heerenhoek. ‘Een bewuste keuze die ik met mijn verstand heb genomen.’

Want hoewel De Kam een mooie voetbaltoekomst werd voorspeld, besloot hij om niet langer bij de eersteklasser te blijven, maar te kiezen voor v.v. Patrijzen waar hij zichzelf als eerste keeper mag bewijzen. “Daar loop ik ook niet van weg. Het was zeker wel lastig om de knoop door te hakken en Kloetinge te verlaten. Want ik heb er een geweldige tijd gehad. Maar écht perspectief op speeltijd en een echte kans bij het eerste elftal, die had ik in mijn ogen niet. En omdat ik wel heel graag in een eerste elftal wilde keepen ben ik op gesprek gegaan bij Patrijzen. Dat beviel goed en ik kon me helemaal vinden in het plan dat ze hadden. Tot op heden moet ik zeggen dat de overstap me heel erg goed is bevallen.”

De 21-jarige De Kam debuteerde vorig seizoen, toen hij nog keepte bij de O23 van Kloetinge, als invaller bij de eersteklasser in de bekerwedstrijd tegen Baronie uit Breda. Daarna mocht hij ook zijn opwachting nog maken bij het eerste elftal. Toch bracht het hem niet op andere gedachten. “Nee, absoluut niet. Ik heb een prachtige tijd gehad bij Kloetinge, heb er veel geleerd en ben er gevormd tot de keeper die ik nu ben. Maar ik wilde de constante druk als eerste doelman voelen. En omdat ik die kans bij Kloetinge op korte termijn niet zag, heb ik ervoor gekozen om qua niveau een paar stapjes omlaag te doen. En wie weet kan ik er straks weer enkele omhoog zetten.”

Want de drive om op zoek te gaan naar zijn plafond als voetballer, die heeft de talentvolle doelman honderd procent. “Mijn doel is om er uiteindelijk als keeper het maximale uit te halen en om te proberen de top van Zeeland te halen. Daarom ben ik blij dat ik bij Patrijzen de kans krijg om mezelf in de picture te keepen. En ik probeer een aandeel te hebben in het najagen van onze doelstelling dit seizoen. We willen graag de top-vier halen en zien of er dan eventueel nog een periode te pakken valt. We hebben een goede groep en willen graag een gooi doen naar de promotieplekken. Dat wordt een fikse klus, maar uitdagingen moet je aangaan vind ik en er zeker niet voor weglopen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Patrijzen.
Klik hier voor meer informatie over VV Patrijzen.