Wie wat wil weten over de geschiedenis van VVSB kan aankloppen bij Rob van Dam. De 58-jarige Noordwijkerhouter is een wandelend geschiedenisboek, die zijn kennis bewaart in zijn computer. “Ik doe dit voor mezelf, maar ook voor het nageslacht van de club.”

Een bijzondere club met al even aparte clubkleuren. VVSB is sinds de oprichting heel vaak over de tongen gegaan. Het begon allemaal in 1931 toen medewerkers van de psychiatrische instelling Sint Bavo de Voetbalvereniging Sint Bavo oprichtte. “De medewerkers speelden er, maar ook mensen uit het dorp”, zegt Van Dam. “In die tijd waren dat veel bollenkwekers. Het was poetsen en gaan.”

Opmerkelijk genoeg vierde VVSB haar eerste successen in de Tweede Wereldoorlog. “In het seizoen 1939-1940 werden vanwege de oorlogsdreiging een noodcompetitie gespeeld. Er was wel een competitie, maar zonder promotie en degradatie. Tijdens de bezetting is VVSB twee jaar kampioen geworden in de vierde klasse. Dat had het vooral te danken aan van SJC overgekomen spelers. Die club was door de Duitse bezetters verboden omdat niemand wilde zeggen wie een bord ‘verboden voor Joden’ had weggehaald. De spelers vonden onderdak bij VVSB.”

VVSB speelde in de beginjaren nog in het geel en zwart, later werd dat rood en wit. “In die kleuren heeft de club tot begin jaren zeventig gespeeld”, zegt Van Dam. “Maar omdat in die tijd veel clubs in rood en wit voetbalden, is op een gegeven moment voor andere kleuren gekozen. Waarom er gekozen is voor paars en wit is niet bekend.”

Het zijn niet bepaald standaardkleuren. “Over smaak valt altijd te twisten”, reageert Van Dam. “De één vindt dit mooi, de ander dat. Het hoort gewoon bij ons als club. Het onderscheidt ons van de meute. Hoe vaak er niet lacherig werd gedaan in de voorbeschouwing van het programmablad als we ergens moesten spelen, ik ben de tel kwijtgeraakt. ik heb dat ook altijd maar met een glimlach gelezen. Paars en wit, dat is VVSB. Apart.”

Van Dams eigen VVSB-geschiedenis loopt parallel bij de ingebruikname van sportpark De Boekhorst in het seizoen 1971/1972. Hij zag met eigen ogen de club zich ontwikkelen. “We waren qua prestaties erg bescheiden. Dat is veranderd toen Gerard Heemskerk is gekomen. Die heeft een grote groep sponsors om zich heen verzameld en wilde een model creëren à la Katwijk, Quick Boys en FC Lisse. Wat daar kan, moet ook hier kunnen, zei hij. Op het veld zijn de eerste resultaten met trainer Ruud de Groot gekomen. Ik ben zelf ook nog een paar jaar grensrechter geweest van het eerste elftal.”

In die periode begon Van Dam met het nauwkeurig bijhouden van statistieken van wedstrijden van VVSB 1. Dat doet hij tot de dag van vandaag. “Ik hou alles bij. Opstellingen, hoeveel wedstrijden iemand heeft gespeeld maar ook hoe vaak iemand gescoord heeft. Ik ben er een uurtje of vijf, zes per week mee bezig.”

“Ik ben al langere tijd bezig om alle uitslagen van voor 1993 te achterhalen. Dat is een grote klus, maar via digitale krantenarchieven ben ik aardig op weg.”

Inmiddels voetballen er bij VVSB niet alleen jongens, maar ook meisjes. “Er zijn twee fases van vrouwenvoetbal geweest. De eerste oprichting was in het seizoen 1971/1972. Dit duurde tot en met het seizoen 1977/1978. Daarna is in de jaren 90 een nieuwe poging gedaan, met een meisjesafdeling. Deze opzet is nog steeds springlevend.”

Klik hier voor meer artikelen over VVSB.
Klik hier voor meer informatie over VVSB.

Rijnsburgse Boys heeft met Bram Ros een maatschappelijk betrokken aanvoerder. Op zijn initiatief dragen de zes aanvoerders van de Bollenstreekclubs in de tweede en derde divisie dit gehele seizoen een aanvoerdersband in de regenboogkleuren. “Mensen uitsluiten slaat nergens op.”

Met de actie willen Ros en de andere aanvoerders zich solidair verklaren met sporters die te maken hebben met discriminatie of een andere manier van uitsluiting. “Ik weet hoe fijn het kan zijn in de kleedkamer met je teamgenoten”, zegt Ros (23). “We hebben bij Rijnsburgse Boys het geluk dat we een enorm hecht team hebben. In dat team is voor elk type mens plaats. En zo hoort het ook te zijn. Ik gun iedere voetballer een plek om zichzelf te kunnen zijn.”

Ros zegt persoonlijk geen ervaringen te kennen van voetballers die worden uitgesloten of gediscrimineerd vanwege hun geaardheid of huidskleur. Hij vond het zelf tijd worden om in actie te komen toen hij de podcast De Schaduwspits van de NOS hoorde. Daarin werden schrijnende verhalen verteld over voetballers in het betaalde voetbal die niet zichzelf kunnen zijn uit angst voor negatieve reacties van medespelers, clubbestuurders en supporters. “Natuurlijk wist ik ervan dat het speelt, maar als je die persoonlijke verhalen hoort, draait je maag om. Het heeft mij in ieder geval aan het denken gezet.”

Hij besprak het bij Rijnsburgse Boys met medespelers. “Ik heb het erover gehad met Jeroen Spruijt en teammanager Jaco Heemskerk en hen mijn idee voorgelegd. Het is maar een klein symbolisch gevaar door de aanvoerdersband in regenboogkleuren te dragen, maar het belangrijkste is het signaal wat je afgeeft. Met de publiciteit in de media bereik je toch een redelijk groot publiek. De club heeft ons meteen ondersteund en heeft aangegeven het initiatief aan te kaarten bij de andere Bollenstreekclubs. Het initiatief is snel overgenomen en er zijn ook buiten de Bollenstreek aanvoerders die de band in regenboogkleuren dragen. Ik weet het bijvoorbeeld van GVVV, maar er zijn er meer.”

Het initiatief leverde Ros de nodige reacties op. “De meeste waren positief, een enkele, uiteraard op sociale media, negatief. Je kent ze wel, die reacties als ‘ga lekker voetballen, joh’.”

Het initiatief past ook wel bij de wijze waarop Ros in het leven staat. Hij is onderwijzer en combineert het voor de klas staan met een extra studie, orthopedie. “Ik ben dit schooljaar met deze studie begonnen. Zo alles bij elkaar is het best pittig.”

Bij Rijnsburgse Boys is de Hagenaar inmiddels toe aan zijn vierde seizoen. “Ik heb het hier prima naar mijn zin. En volgens mij is dat wederzijds, want anders maken ze je niet aanvoerder”, lacht hij. Over onevenwichtige balans tussen de resultaten in thuis- en uitwedstrijden maakt Ros zich geen zorgen. “We pakken bijna alle punten thuis tot dusverre. Dat is inderdaad opvallend, maar aan de andere kant ook deels toeval. We hebben uitwedstrijden gespeeld waarin we echt de bovenliggende partij waren, maar toch verloren. In de tweede divisie ligt het niveau van de ploegen dicht bij elkaar. We hebben een aardige selectie, maar dat hebben andere clubs ook.”

Voor meer informatie over Rijnsburgse Boys klik hier.
Meer artikelen van Rijnsburgse Boys klik hier.

Middenvelder Nick Runderkamp (25) begon met veel hoop aan een loopbaan bij profclub Volendam. Definitief doorbreken deed hij er evenwel niet, maar met Quick Boys heeft hij een passend alternatief gevonden. Keihard werken, niet jammeren en vis als voornaamste exportproduct. “Ik ben blij met Quick Boys, maar de vis in Volendam is wel lekkerder.”

De rasechte Volendammer Runderkamp kreeg zijn vorming op voetbalgebied bij de plaatselijke FC, waar hij het tot zeventig wedstrijden in de hoofdmacht schoppen zou. Een comfortabel leven lag in het verschiet voor de man die stelt dat er eigenlijk niets leukers is dan met zo’n groep gasten op het veld staan. “Je hebt als voetballer een heerlijk bestaan natuurlijk. Je traint in de ochtend en ’s middags heb je alle vrije tijd van de wereld. Als je van je hobby je beroep kunt maken, is dat het mooiste wat er is. Helaas lukte het mij niet om bij Volendam aan boord te blijven. Mijn contract werd niet verlengd en ik had geen zin om voor een klein loon ergens in Brabant bij een BVO te gaan spelen. Toen er geen interessante profclub kwam, besloot ik voor mijn maatschappelijke loopbaan te gaan. Dat combineer ik nu met het voetballen bij Quick Boys.”

Runderkamp vertelt hoe hij elke dag opnieuw nieuwe ervaringen opdoet bij Waterland, een in Purmerend gevestigd accountantskantoor. Overboekingen, administratieve organisatie en jaarrekeningen komen hem inmiddels heel bekend voor. “Ik doe ook een opleiding om me verder in het vak te bekwamen. Ondertussen houd ik energie genoeg over om lekker bij Quick Boys te spelen. We hebben een prima groep en de club is natuurlijk een grootheid in de amateurwereld. Wat beleving betreft, is Quick Boys echt heel bijzonder.”

Sportpark Nieuw-Zuid, weet Runderkamp, loopt geregeld vol om de blauw-witte formatie aan te moedigen met een fanatisme dat niet zou misstaan op de Olympische Spelen. Als linkermiddenvelder voorziet hij de aanval van impulsen, soms ook is hij achter de spits terug te vinden. Het verschil tussen de Tweede Divisie en de Keuken Kampioen Divisie is hem zo zoetjes aan wel duidelijk geworden. “In de Tweede Divisie draait het meer om werken. Niet dat ik daar vies van ben hoor, in Volendam zijn we natuurlijk ook niet lui. Maar in de KKD was het gebruikelijk om altijd de voetballende oplossing te zoeken. Bij Quick Boys doen we dat ook wel, maar de beuk erin gooien staat ook hoog in het vaandel.”

Quick Boys bezet op het moment van schrijven de twaalfde positie in de Jack’s League. In het geheugen gebeiteld bij Runderkamp staat de tegentreffer in het uitduel bij ASWH, die zijn ploeg de volle winst kostte. “We waren veel beter en stonden door Darren Maatsen met 0-1 voor. ASWH scoorde echt volkomen uit het niets de gelijkmaker, het werd uiteindelijk 1-1. Toen dacht ik wel even terug aan mijn tijd bij Volendam. Daar zou zo’n tegengoal echt onacceptabel zijn geweest.”

Het laatste wat Runderkamp echter wil, is zuur omzien naar het missen van een loopbaan bij de beroepsvoetballers. Want: “Het zal vast ook aan mezelf liggen dat ik niet goed genoeg werd bevonden “Liever koestert hij zijn huidige bestaan, dat hem in financieel opzicht goed op de been houdt. ”In feite heb ik nu twee banen. Wat ik nu verdien, had ik bij een kleinere club in de Keuken Kampioen Divisie nooit gekregen. Soms ben ik moe ja, want werken op een accountantskantoor is best pittig. Maar ik krijg veel energie van het voetbal.”

Omdat vergelijken nu eenmaal in de aard van de mens zit, laat Runderkamp tenslotte zijn licht schijnen over de kwaliteit van de vis in Volendam en Katwijk. In laatstgenoemde dorp kunnen ze er best wat van, maar op de vis van Volendam staat geen maat. “Die is lekkerder, echt waar. Dat zeg ik niet omdat ik Volendammer ben. Als ik in Volendam tongfilet eet, heb ik het erg naar mijn zin. Voor zeebaars geldt hetzelfde.”

Meer informatie over, Quick Boys.
Klik hier voor meer artikelen over Quick Boys.

Dat het nieuwe complex van SJC prachtig wordt, is boven elke twijfel verheven. Maar de oplevering ervan bevindt zich in een precaire fase. Bestuurslid nieuwbouw Chris Hiep vertelt wat de stagnatie met hem en de leden van de Noordwijkse voetbalclub doet.

Om verschillende redenen liep de oplevering eerder al anderhalf jaar vertraging op. Nu, weet Hiep, in het dagelijks leven zelf ook architect, blijkt ook de opnieuw vastgestelde datum van 1 februari 2022 niet gehaald te kunnen worden.

Wat nu dreigt, zijn claims vanuit de bouwwereld, die de 1.9 miljoen aan stagnatiekosten mogelijk vergoed willen zien. Langdurig en ingewikkeld juridisch gesteggel is allesbehalve denkbeeldig. Het College van B&W besloot onlangs om middelen te reserveren in programmabegroting van 2022.  Hiep, die al vanaf 2015 met het indrukwekkende project bezig is, stelt dat er sprake is van een ‘bittere pil’. “We willen met z’n allen niets liever dan eindelijk gebruik maken van ons nieuwe complex. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we ons toekomstige onderkomen ‘het complete complex’ kunnen noemen. Er komt een prachtige tribune, prima velden en een hal waarmee we nog tientallen jaren vooruit kunnen. Des te frustrerender is het dat de oplevering zo’n slepende zaak is geworden.”

Leden van SJC vragen zich steeds meer af hoe het toch komt dat het zo lang duurt voordat de oplevering definitief zijn beslag krijgt. Het risico dat de projectgroep loopt, vertelt Hiep, is dat mensen sceptisch gaan doen en zijn manschappen ongeloofwaardig worden. “Ik heb daar best moeite mee. Ik stop zoveel vrije tijd in het project en wil samen met mijn bouwcommissieleden graag vakwerk afleveren. Als je steeds moet zeggen dat er weer uitstel komt, dan voelt dat heel vervelend. Het goede nieuws is dat de bouw gewoon doorgaat. Dat wil ik ook wel benadrukken. Maar met betrekking tot de claims, is het laatste woord nog niet gezegd. Het gaat om veel geld en de gemeente is er als opdrachtgever natuurlijk niet blij mee als claims in eerste instantie bij hen komen te liggen.”

Hiep zegt elke week zo’n tien uur met de bouw van het complex bezig te zijn. Dat is vrij veel, wanneer je bedenkt dat hij een drukke baan en een jong gezin heeft, die ook veel tijd en aandacht vragen. Achteraf, zegt het bestuurslid met veel openhartigheid, zou hij de eer om de nieuwbouw te begeleiden aan een ander hebben gelaten. “Ik heb niet kunnen bevroeden dat het zo’n energie en tijd slurpend proces zou worden. Ik, en velen met mij, zullen heel opgelucht zijn als het complex er daadwerkelijk is. Ik houd mezelf en anderen voor dat heel veel mensen plezier van het complex zullen hebben. Dat is de manier om gemotiveerd te blijven.”

Klik hier voor meer artikelen over SJC.
Klik hier voor meer informatie over SJC.

Als er één vader trots is op zijn dochters, dan is het toch wel Nico Zwaan (39). Dat is ook niet zo gek: in het MO15-team van Katwijk kwijten zij zich uitstekend van hun taak. Als trainer van het elftal wil Zwaan zijn kroost thuis nog weleens verder bijpraten over de voetbalsport. Een aanwijzinkje hier, een tactische tip daar.

Zwaan coacht het meidenteam al enkele jaren en kreeg de leiding over de formatie toen zijn dochters in de JO-11 speelden. Hij groeide mee met het elftal, zoals hij het zelf noemt. Zijn dochters Faye (12, mid-mid) en Dané (13, linksback) weten inmiddels niet meer beter dan dat hun vader de scepter zwaait. “Dat vinden ze prima hoor”, lacht Zwaan, die zelf op jonge leeftijd lid werd van Katwijk en tot zijn dertigste voetbalde. “Toen ik stopte met zelf spelen, heb ik een paar jaar niets bij de club gedaan. Ik keek alleen op zaterdag bij het eerste en dat vond ik hartstikke leuk. Maar ik kreeg steeds sterker het gevoel dat ik wat voor Katwijk wilde betekenen. Ik heb mijn trainersdiploma’s gehaald en ben aan de slag gegaan bij de MO-11.”

De vader van Faye en Dané zou zichzelf willen neerzetten als een ‘heel fanatieke maar positieve trainer’. Met zijn elftal werd hij een aantal keer kampioen en komt hij nu uit op het hoogst denkbare niveau. “Divisievoetbal is er pas vanaf de MO17. We zitten nu echt op het maximaal haalbare en komen uit in de regio Den Haag/Rotterdam, tegen clubs als Poortugaal, Forum Sport en Berkel. Trainen doen we twee keer een uurtje in de week. Dan hebben we veel plezier met elkaar, maar we werken ook serieus aan ons samenspel. We spelen veel positiespel en sluiten altijd af met een lekkere partij. Dat vinden de meiden het leukste, dus dan doen we dat.”

Faye heeft met haar overzicht en techniek een stuwende rol op het middenveld. Dané is een linkervleugelverdediger die haar nog jonge tanden volgens Zwaan ‘helemaal in een rechtsbuiten kan zetten’. Op de training ervaart hij dat de meiden van de O15 een eigen wil hebben en niet alle aanwijzingen voor zoete koek slikken. “Ze zijn wel eigenwijs, ja. Maar daar kan ik wel tegen. Het hoort ook een beetje bij de leeftijd natuurlijk. De andere meiden weten in elk geval dat ik mijn dochters geen voorkeursbehandeling geef. Ik ben net zo streng op ze als op de rest. Wisselbeurten bijvoorbeeld, gebeuren keurig op volgorde. Dat heeft me een keer een flinke preek van Faye opgeleverd.”

Lachend graaft Zwaan in zijn geheugen en komt met een anekdote die er zijn mag. Vlak nadat zijn jongste dochter een prachtgoal had gemaakt, haalde hij haar naar de kant. “Faye was nu eenmaal aan de beurt om reserve te staan. Zij vond dat ik dat niet kon maken op dat moment. Ze wilde op zoek naar een tweede goal, maar ik houd nu eenmaal een strak schema aan. Thuis heb ik wel even te horen gekregen dat ze het niet met mijn beleid eens was. Ja, jammer dan: wissel is wissel, toch?”

Faye en Dané, die beiden actief zijn in het middelbaar onderwijs, krijgen zo nu en dan een goedbedoelde tip van hun vader, die uitvoerder is bij een bouwbedrijf en wiens vrouw bij Katwijk als jeugdsecretaris fungeert. Hoe ze moeten verdedigen bijvoorbeeld, of wat goed vrijlopen precies inhoudt. “Daar zitten ze niet altijd op te wachten. Dan hebben ze andere dingen aan hun hoofd. Soms ook horen ze mijn adviezen wel graag, je weet wel hoe dat gaat. Ach, laat ons maar gewoon lekker ons gang gaan. We zijn goed bezig met de MO-15. Als je ziet hoe we vooruit zijn gegaan, de laatste jaren, dan kan ik alleen maar trots zijn op mijn team. Als vader ben ik dan natuurlijk ook trots op mijn dochters.”

Klik hier voor meer artikelen over Katwijk.
Klik hier voor meer informatie over Katwijk.