Pagina 681 – VoetbalJournaal

Willy van Gremberghe over zijn verleden en toekomstplannen bij FC Axel

FC Axel

-

8 februari 2022

Willy van Gremberghe over zijn verleden en toekomstplannen bij FC Axel

Willy van Gremberghe, is na zijn voetbalcarrière bij FC Axel nog steeds actief bij de club. Op zijn 9e is hij begonnen met voetballen bij het toenmalige V.V. Axel. Tien jaar later maakte hij zijn debuut in het eerste elftal van Axel, waar hij als centrale verdediger 11 jaar heeft gevoetbald. Na een knieblessure heeft Willy een carrière gehad als scheidsrechter waar hij in de zaal op de FIFA lijst kwam.

Tegenwoordig is Willy (72 jaar) actief als Secretaris Businessclub Vrienden van Axel, coördinator ontwikkeling en onderhoud accommodatie. Van 2008 tot 2013 is hij actief betrokken geweest bij het fusietraject om te komen tot FC Axel. De accommodatie moest na de fusie aangepast worden van een vereniging met 250 leden naar een accommodatie voor 550 leden. Dit betekende extra kleedlokalen en bergruimtes. De kantine uitbreiden en renoveren. Entree aanpassen, fietsenstalling vergroten, een pannakooi bouwen, velden aanleggen, reclameborden vervangen en uitbreiden, enzovoort. Dit werd gedaan met veel vrijwilligers, de gemeente Terneuzen en diverse sponsors.

Onlangs heeft hij samen met De Groene Club een duurzaamheidstraject voor de accommodatie van FC Axel in gang gezet en begeleid. Alle conventionele binnen-, buiten- en veldverlichting is vervangen door ledverlichting. De laatste stap die hierin nog genomen moet worden is het plaatsen van zonnepanelen. Hiermee wordt FC Axel in de toekomst vrijwel energieneutraal.

Carrièreverloop

Toen Willy negen jaar was begon hij met voetballen. “De eerste jaren ging me dat nog maar matig af en speelde ik meestal in een lager team”, aldus van Gremberghe. In de categorie B-junioren kwam hij in het eerste team en vervolgens ook bij de A-junioren. “In die periode werd ik met V.V. Axel A1 twee keer kampioen van Zeeland en één keer tweede van Zeeland.” In de loop van het eerste seizoen bij de senioren werd hij bij de eerste selectie gehaald. Willy was de eerste jaren veelal 12^e man, maar kwam toch aan een respectabel aantal speelminuten. Daarnaast kreeg hij de gelegenheid om regelmatig met de tweede selectie mee te doen. Op 18-jarige leeftijd werd hij trainer van de B-junioren en heeft dit tien jaar redelijk succesvol gedaan.

Willy kreeg op 30 jarige leeftijd een hardnekkige knieblessure en moest hierdoor noodgedwongen stoppen met voetballen. Door deze knieblessure was hij scheidsrechter geworden zowel op het veld als in de zaal. Tevens werd hij teamleider (gedurende 22 jaar) bij het eerste van Axel en enkele jaren later ook voorzitter van Axel (gedurende 14 jaar). Al met al, met zijn werk bij ‘Sikkens’ erbij, een druk bestaan.

Scheidsrechter en voorzitterschap

Als zaalvoetbalscheidsrechter klom hij al vrij snel naar de top van Nederland en kwam hij op de FIFA lijst. Zo floot hij vrijwel iedere vrijdagavond ergens in het land een Eredivisie- of eerste divisie wedstrijd en regelmatig interlands en/of internationale toernooien in verschillende landen.

Tijdens zijn voorzitterschap van Axel zijn heel wat profclubs bij die club op bezoek geweest. In 1986 werd het 75-jarig jubileum gevierd. “We zagen kans om Ajax voor twee dagen naar Axel te halen, als voorzitter trok ik twee dagen met toenmalige Ajax-trainer Johan Cruijff op”. Dit was één van de hoogtepunten van Willy zijn carrière.

In 1987 maakte Willy deel uit van het bestuur van de stichting Profvoetbal Zeeuws Vlaanderen. Met de stichting werd er een vierdaags toernooi georganiseerd met PSV, Club Brugge, Sparta Praag en West Ham United. Willy zijn taak was het coördineren van de organisatie op verschillende accommodaties.

Ambitie in de toekomst

In de toekomst hoopt Willy zich nog een lange tijd in te kunnen zetten voor FC Axel. In het randgebeuren van de club is er nog veel te doen. Zaken waar het bestuur nauwelijks aan toekomt. Zo denkt hij aan het onderhouden van sponsorcontacten, netwerkevents organiseren, de ontwikkeling en het onderhoud van de accommodatie coördineren. Dit uiteraard met behulp van zoveel mogelijk vrijwilligers, die veel plezier en voldoening hebben in hun werk en de hieruit voorkomende zichtbare resultaten.

Lopende seizoen

Door de pandemie gaat het lopende seizoen helaas weer niet goed. “Gelukkig blijven de leden, vrijwilligers en de sponsors de club trouw”, geeft Willy aan. Sportief gaat het al enkele seizoenen moeizaam. Hij hoopt dat de aankomende jeugd hier een positieve draai aan kan geven.

Hij heeft tot nu toe veel hoogtepunten mee mogen maken. Wat hem het meest is bijgebleven is het optrekken met Johan Cruijff tijdens het bezoek aan de club. Het fluiten van diverse internationale wedstrijden in de zaal en door het bereiken van de fusie tussen V.V. Axel en AZVV. Daarmee is voor de toekomst het op een verantwoorde wijze voetballen in de kern Axel gewaarborgd.

Voor meer artikelen over FC Axel klik hier

Madese Boys scheidsrechter Boris van Zomeren over zijn visie

VoetbalJournaal

-

7 februari 2022

0

Madese Boys scheidsrechter Boris van Zomeren over zijn visie

Boris van Zomeren (53), scheidsrechtercoördinator bij Madese Boys, heeft al jaren ervaring binnen het voetbal. Door zijn actieve betrokkenheid bij de Brabantse club fluit hij zowel jong als oud en begeleidt cursussen voor scheidsrechters.

“Mijn eerste ervaringen met fluiten heb ik opgedaan in de jeugd bij PCP in Breda. Tekort aan scheidsrechters en/of leiders om te fluiten is niet van vandaag en zeker wanneer er op een wat lager niveau wordt gevoetbald. Wanneer niemand het doet en er moet iemand zijn dan doe ik het wel” zo start Van Zomeren. “Gelukkig gebeurde dat niet vaak en kon daarna de aandacht uit naar voetballen en af toe keepen want ook die hadden we niet altijd. Na omzwervingen langs JEKA, VDZ (Arnhem), Alliance (Roosendaal) in 2000 neergestreken bij de Madese Boys waar ik tot 2021 actief ben geweest bij senioren en 45+ voetbal.”

Wedstrijdvoorkeur

“Ik ben gaan fluiten om jeugdteams en leiders te ondersteunen. Ik haal daar ook de meeste voldoening uit. Bij het indelen van de scheidsrechters bij Madese Boys heb ik het geluk dat de meeste scheidsrechters de voorkeur geven aan oudere jeugd en volwassenen of aan die tijdstippen waarop die wedstrijden worden gespeeld. Hierdoor fluit ik vaker de vroege wedstrijden en kan dan de jeugdteams pakken. Het fijne daaraan is dat je meer spelbegeleider kunt zijn en iets minder strikt scheidsrechter. Een prettige bijkomstigheid”, zo vertelt Boris.

Eigen ambitie

“Ambities klinkt groots”, aldus Van Zomeren. “Wat ik persoonlijk als scheidsrechter wil is fit blijven en het spel goed kunnen volgen met passende invulling van de ontwikkelende spelregels.” Ook hoopt de 53-jarige scheids om verenigingsscheidsrechters meer te kunnen ondersteunen. “Verder zou ik heel graag de verenigingsscheidsrechters meer opleiding willen kunnen bieden aangaande de spelregels maar ook op het gebied van weerbaarheid, omgang met spelers van verschillende leeftijdscategorieën, hoe waargenomen gedrag te plaatsen en hoe daar best op te reageren.” Zo hoopt van Zomeren een bijdrage te leveren aan het plezier van de scheidsrechters zelf. Zo vult hij aan: “Het heeft denk ik ook invloed op de geleverde kwaliteit en het draagt een steentje bij aan het voorkomen van escalaties op en rond het veld.

Pieken en dalen

Het fluiten van wedstrijden brengt zo nu en dan verhitte momenten met zich mee. Voor iedere scheidsrechter is het belangrijk een manier te hebben om hier goed mee om te gaan. Een dieptepunt met het fluiten vindt Van Zomeren moeilijk aan te geven. “Ik baal wel van bepaalde situaties die zich hebben voorgedaan. In een aantal gevallen ben ik wel blij met de manier waarop ik ze heb opgelost, maar het blijft balen als je beseft dat je niet de perfecte beslissing hebt genomen.” Gelukkig blijven de pieken de Madese scheids wel beter bij. “Voor mij zijn de hoogtepunten allen terug te voeren op een stukje erkenning denk ik. Deels omdat je zeker weet dat je een moeilijke situatie goed hebt opgelost maar ook door opmerkingen die je krijgt gedurende een wedstrijd of daarbuiten. Een gemeende ‘goed gezien scheidsie,’ ‘wanneer fluit je ons weer eens Boris?’ of gewoon in het dorp een groet krijgen van spelers (ook na lastige wedstrijden) of van de beginnende jeugd; hé daar heb je onze scheids.”

Rituelen

Die kent hij niet echt. Echter geeft Boris wel aan het belangrijk te vinden dat er een veilige wedstrijd omgeving is, “Doeltjes etcetera wil ik zover mogelijk weg hebben van een speelveld en/of zodanig hebben staan dat ze het minste gevaar opleveren. Netcontrole hoort erbij en je kunt helaas niet altijd blind op je voorganger vertrouwen.” Dat de 53-jarige scheids zich hard maakt voor een leuke en eerlijke pot is wel duidelijk. Naast zijn inzet voor de club probeert hij ook nog wat tijd te nemen voor zichzelf. Dit doet hij door buiten te wandelen, hardlopen of te fietsen.

Klik hier voor meer informatie over Madese Boys.
Klik hier voor meer artikelen over Madese Boys.

Irene’58 komt er niet aan te pas tegen de buurman

vv Irene 58

-

7 februari 2022

0

Irene’58 komt er niet aan te pas tegen de buurman

Op een dag dat het water met bakken uit de lucht kwam was het wonderbaarlijk droog van twee tot vijf uur ’s middags de tijd dat de derby tussen VV Oosterhout en Irene’58 gespeeld werd, na lange tijd waren supporters van beide clubs blij weer eens langs de lijn te kunnen staan. De wedstrijd stond onder leiding van de heer Manuel Uijttewaal uit Alkmaar die een uitstekende partij floot. Hoewel de wedstrijd te boek stond als een derby is het dit niet geworden, dit had vooral te maken met de tegenstander die in een thuiswedstrijd te defensief was ingesteld en met het veld dat zwaar bespeelbaar en spekglad was.

VV Oosterhout begon voortvarend aan de wedstrijd en al in de 3^de minuut lag de bal achter Quinn Theunissen. Kazim Aydin ging sterk door op rechts zijn assist kwam via de paal weer het veld in voor de voeten van Jari van Helvoort, die een dijk van een partij speelde, zijn verwoestende uithaal liet Theunissen kansloos 0-1. In de daaropvolgende 10 minuten had VV Oosterhout uit kunnen lopen tot 0-3 een keer was de paal een sta in de weg en twee keer was er een verdediger die een doelpunt konden voorkomen. Inde 25^ste minuut raakte Charlton Vicento geblesseerd hij werd vervagen door Emiel van Pelt. Op aangeven van Matthew Coenraadts maakte Emiel er in de 35^ste minuut 0-2 van. Uit een spaarzame aanval in de slotminuut van de eerste helft maakte Diogo Carvalho Apolonia er 1-2 van.

Bij het begin van de tweede helft wisselde Stijn Biemans Nofel Asrihi voor Mitchell de Rooij het spelbeeld bleef gelijk VV Oosterhout zocht de aanval en Irene’58 probeerde het Niels Weijers via een counter lastig te maken wat eigenlijk de hele tweede helft niet meer het geval was. VV Oosterhout kreeg een paar kansjes die ten koste van een gele kaart door Julien Kpabitey en Jurgen van Dijk verijdeld werden Wahid Abdoulaije kreeg een paar mogelijkheden in de zestien van Irene’58 maar hij kon de trekker niet overhalen. In de 55^ste minuut verving Stijn de moegestreden Kazim door Sofyan Asrih die weer meer strijd bracht op het middenveld. Het duurde tot de 78^ste minuut dat na goed doorgaan van Sofyan Emiel zijn tweede van de middag met een kopbal achter Theunissen liet belanden 1-3. Vijf minuten later was het Diae Abjij die met een treffer de wedstrijd definitief in het slot gooide 1-4. Jurgen van Dijk liet zich daarna nog even van zijn minder sportieve kant zien door een bal tegen Mitchell aan te willen schieten, hij miste echter compleet en de bal verdween richting ‘De Contreie”. Jammer want het was totaal niet in de geest van de wedstrijd. Volgende week de inhaalwedstrijd tegen RKSV RCD sportpark Krommedijk Reeweg Oost 265 in Dordrecht.

Foto’s van de wedstrijd vind je hier Irene’58 – VV Oosterhout – VV Oosterhout Via ctrl en klikken kom je bij de foto’s

Klik hier voor meer informatie over Irene’58.
Voor meer artikelen over Irene’58 klik hier.

De aftrap met Theo Martens van V.V. Dongen

vv Dongen

-

7 februari 2022

0

De aftrap met Theo Martens van V.V. Dongen

De coronastop resulteerde in minder beweging bij alle Nederlanders, maar dat weerhield Theo Martens (31) van V.V. Dongen niet om in beweging te blijven. Hij is ondanks de stop toch in beweging gebleven en kijkt uit naar de aftrap.

De 31-jarige voetballer heeft al enige loopbaan binnen de sport. “Ik ben begonnen met voetbal met mijn vierde jaar bij ons V.I.O.S., daarna ben ik naar RKTVV gegaan en heb daar mijn debuut in het eerste gemaakt op zestienjarige leeftijd.” Ook vertelt de Dongenaar zijn debuut in het betaald voetbal te hebben gemaakt op zijn twintigste. Dat deed hij bij Veendam. Hij heeft ondertussen redelijk wat clubs gehad, “voor V.V. Dongen speelde ik zeven seizoenen voor Achilles Veen.” Bij V.V. Dongen speelt hij nu als linker centrale verdediger, maar was van oorsprong middenvelder.

Winterfit

Met zijn jaren voetbalervaring kan je ervan uitgaan dat hij het belang om fit de winter uit te komen al wel langer inziet. Maar wat heeft de Dongenaar er dit seizoen voor gedaan? “Ik ben regelmatig gaan hardlopen”, aldus Martens. Voor hem bracht de coronastop wel extra voordelen met zich mee “voornamelijk heb ik genoten van mijn gezin, daar had ik nu meer tijd voor dan normaal natuurlijk.” Wel geeft de voetballer aan dat helemaal fit blijven wat lastig is; “Echt fit blijf je natuurlijk ook nooit, je hebt daar echt de trainingen en wedstrijden voor nodig, want dan is het geen vrijblijvend iets meer.”

Vooruitzicht

Op de vraag hoe het team er komend seizoen uit ziet reageert hij: “Ik zou het eerlijk gezegd niet weten, dit zijn zaken waar ik me niet mee bemoei. Over het algemeen denk ik wel dat het elftal er grotendeels hetzelfde uit zal zien.” De linker centrale verdediger van v.v. Dongen heeft wel de hoop dat het team het spel van voor de break mee kan nemen naar nu. “Het is jammer dat die coronabreak kwam, wij zaten net zo lekker in de flow zes wedstrijden op rij niet verloren en de laatste wedstrijd 2-0 winst op de nummer twee, Unitas. Ik hoop dat we deze flow ‘verlaat’ door kunnen trekken en een plaats bij de bovenste vijf kunnen bemachtigen”, aldus Martens.

Gezonde aftrap

Theo geeft aan te hopen dat voetbal hem vooral fit houdt. Zo vult hij aan: “na corona is fit blijven misschien wel het belangrijkst met al die wedstrijden in korte tijd zo achter elkaar.” De passie voor het spel straalt er bij 31-jarige voetballer goed vanaf. Zo spreekt hij ook zijn verwachtingen van dit seizoen uit: “Ik verwacht dat we dit seizoen nog wel uit mogen spelen, maar hoe en wat? Dat blijft de vraag. Wat de ranglijst gaat worden is natuurlijk ook lastig te voorspellen. Er zullen veel teams zijn die met veel blessures te maken gaan krijgen. Hierdoor kan je de ene week tegen de sterkste 11 spelen, terwijl je de andere week tegen een B-elftal aan gaat treden.”

Klik hier voor meer van de fotograaf Jenny Rommens

Klik hier voor meer informatie over V.V. Dongen
Klik hier voor meer artikelen van V.V. Dongen

Tim Saaman geniet bij vv Woudrichem

vv Woudrichem

-

7 februari 2022

0

Tim Saaman heeft een eigen kapperszaak in Sleeuwijk. Het is een plek waar veel gesproken wordt over het voetbal in de regio, alle gebeurtenissen op de velden. Dit seizoen ging het ook over de kapper zelf, die in een bekerderby stond te juichen voor de fans van tegenstander GRC ’14. Hij kan er om lachen. “Als je kan uitdelen, moet je ook incasseren.”

WOUDRICHEM – Derby’s zijn sowieso mooi. Dat was het bekertreffen met GRC dus ook. “Ik ken heel veel gasten van vroeger of van school. En in mijn kapperszaak knip ik redelijk wat tegenstanders, dan heb je het er al over. Ik zag die wedstrijd eigenlijk niet zo zitten. Wij waren niet compleet, er ontbraken best veel spelers. GRC speelt ook nog eens hoger, maar het pakte mooi uit. De voorlopig laatste wedstrijd met publiek erbij, het balkon van GRC dat dan vol staat.”

Het werd een wedstrijd waar alles in zat. Doelpunten, gele en rode kaarten en veel passie. Saaman ging een paar keer ‘in gesprek’ met supporters die stonden te kijken. “Er werden wel wat dingen geroepen. Of het nu wel of niet door de beugel kan, ik kan dat makkelijk van me afzetten. Zij scoren in de negentigste minuut bij de balkonkant, waar iedereen gek werd natuurlijk. Dat was de 1-1. In de 94^ste minuut scoren wij. Iedereen was aan het juichen bij de dug-out, ik rende naar het balkon om daar te juichen. De hele wedstrijd werden er dingen geroepen. Als je dan als ploeg in de 94^ste minuut scoort en weet dat het tijd is, kan ik dat wel even zo vieren.”

In de kapperszaak was het ook nog wel onderwerp van gesprek. “We hebben het er wel over. ‘Wat een klootzak ben jij’, zeggen ze dan ook. Maar ze geven ook toe dat ze precies hetzelfde zouden hebben gedaan. Als je kan uitdelen, moet je ook incasseren. Nu viel de bal goed voor ons. En soms valt ‘ie andersom, dan heb ik geen leuke dag. Maar dit zijn mooie wedstrijden. In onze competitie is op een paar wedstrijden na alles op een kwartier tot twintig minuten rijden, of korter. Dat is toch leuk. Bij wedstrijden zie je elke wedstrijd vier- tot vijfhonderd man, ook uit gaan er veel mee. Soms kom je bij andere eerste- of tweedeklassers, die spelen tegen clubs die van veel verder weg komen, dan mag je blij zijn als er honderd man komt kijken. Bij ons is het altijd druk, dat vind ik het leukste.”

Sociaal
Op het veld alles geven, daarna volgt de gezelligheid. Zo gaat het vaak, ook voor Saaman. “Ik heb wel wat tussenstopjes gehad en achteraf heb ik daar spijt van. Zaterdag was de leukste dag van de week. En dat is het nog steeds. Vroeger is mijn vader begonnen met training geven. Hij speelde zelf nog of was trainer. Dan ging je zelf voetballen op de club, tot je niet meer kon. Uiteindelijk heb ik tot mijn tiende bij Woudrichem gespeeld, daarna ben ik vier jaar bij RKC Waalwijk actief geweest. Op mijn zestiende ben ik vervolgens naar Sleeuwijk gegaan. Een concurrent, maar in die tijd had Woudrichem geen A1.”

Later volgden nog avonturen bij Unitas Zondag en Almkerk, voor hij jaren geleden weer terugkeerde op het oude nest. De beste keuze die hij kon maken, blijkt al een tijdje. “Het bevalt supergoed. Ik speel alles, ben belangrijk en kan lekker op het fietsje naar de club toe en speelt met vrienden in het eigen dorp. Dat is wat ik het liefste doe. Het sociale gedeelte is gewoon heel belangrijk.”

Klik hier voor meer informatie over VV Woudrichem
Klik hier voor meer artikelen over VV Woudrichem

Hé scheids met Ferry Hartmeijer van VVGZ

VVGZ

-

7 februari 2022

0

Hé scheids met Ferry Hartmeijer van VVGZ

Deze ervaren scheidsrechter weet zijn weg binnen de voetbalwereld wel te vinden. Bij VVGZ is hij coördinator van de scheidsrechters en daarnaast assistent-trainer van de JO17-1. Zelf heeft hij ook gespeeld op de club. Zo probeert hij werk, sport en een zoontje van twee jaar te combineren. Vandaag in ‘’Hé scheids’’; Ferry Hartmeijer.

Voorkeuren

Al in het begin van zijn voetbalcarrière pakte Hartmeijer de fluit in de handen om wedstrijdjes te gaan fluiten. ‘’Toen ik zelf in de onder 15 voetbalde ben ik begonnen met het fluiten van wedstrijden.’’ Het voetballen en fluiten heeft Ferry lang gecombineerd. Maar uiteindelijk werd het hem duidelijk wat hij liever wilde. En dat is fluiten: ‘’Een hele tijd heb ik beide gecombineerd en uiteindelijk besloten het voetballen op een laag pitje te zetten en mezelf meer te richten op het fluiten van wedstrijden. Uiteindelijk na jarenlang zonder scheidsrechters diploma gefloten te hebben, heb ik in mei 2015 het KNVB-scheidsrechters diploma (BOS) behaald bij docent Danny Makkelie.’’

Plezier

Nadat de ervaren scheidsrechter zijn diploma in 2015 heeft behaald, is hij meteen gaan doorschakelen. ‘’Sindsdien heb ik ook vaak ons eerste en tweede elftal gefloten tijdens (oefen)wedstrijden, wat ik zelf altijd erg leuk vind.’’ Het is dus duidelijk dat Ferry ambities heeft in dit mooie vak. Maar als we hem vragen wat hij nou het belangrijkst vindt, antwoordt hij: ‘’Het maakt mij in principe niet uit welke wedstrijd ik fluit, het belangrijkste vind ik dat iedereen plezier heeft en bij de allerkleinste dat ze wat leren op het gebied van spelregels.’’ Er zit natuurlijk een verschil tussen de KNVB-scheidsrechters en de clubscheidsrechters. Hartmeijer is zelf clubscheidsrechter en heeft er dus voor gekozen om niet voor de KNVB te fluiten. Dit heeft een reden, zegt hij zelf: ‘’Scheidsrechters zijn moeilijk te vinden, dus heb ik besloten om hier op VVGZ mijn wedstrijden te fluiten en zo iets terug te doen voor de vereniging. Ik fluit eigenlijk alle leeftijdscategorieën van de kleinste jeugd t/m senioren.’’

Positief blijven

Alles is natuurlijk anders dan de seizoenen vóór de coronapandemie. Niet alleen spelers hebben hier last van, maar ook de scheidsrechters. En dit wordt soms nog wel eens vergeten: ‘’Het is net als vorig seizoen weer een vreemd seizoen, door corona hebben we veel wedstrijden niet kunnen fluiten en voetballen.’’ Maar de positieve mindset blijft desondanks hangen bij Ferry. Goedgemoed zegt hij: ‘’Gelukkig heb ik dit seizoen toch nog aardig wat wedstrijden kunnen fluiten, laten we hopen dat we vanaf nu gewoon door kunnen voetballen zoals voorheen met publiek zoals het hoort.’’ We hadden het hiervoor al even over de ambities van ‘’het scheidsie’’, maar deze weet hij ook goed te verwoorden: ‘’Hier en daar mijn wedstrijden blijven fluiten en proberen de jeugd enthousiast te maken om ook te gaan fluiten, want zonder scheidsrechters geen voetbal.’’ Daarnaast voegt hij toe: ‘’Het is belangrijk dat we meer jongens en meiden bereid zien te krijgen om te fluiten, want de club kampt met een scheidsrechter tekort.’’

Uitstapjes naar het buitenland

Het leven van een scheids is ook niet altijd even makkelijk. Je kan het nooit goed doen en zelfs áls je denkt dat je een goede beslissing hebt gemaakt, is er altijd wel iemand die het er niet mee eens is. Dit zorgt voor diepte-, maar ook hoogtepunten binnen het vak. Deze vraag legde we ook voor aan Ferry: ‘’Wedstrijden fluiten op VVGZ vind ik altijd leuk om te doen, daarbuiten heb ik twee keer op een groot toernooi in Oostenrijk gefloten waar clubs over de gehele wereld aanwezig waren. Ook een keer in een stadion van een BVO de jeugd gefloten, dit blijven leuke uitstapjes. Gelukkig heb ik geen nare dingen meegemaakt die me bij zijn gebleven.’’

Wel heeft Ferry zijn eigen ritueel voor een wedstrijd: ‘’Voor de wedstrijd probeer ik na mijn eigen warming-up altijd even een praatje te maken met de trainers. Voor de rest heb ik eigenlijk geen rituelen.’’

Klik hier voor meer artikelen over VVGZ.
Klik hier voor meer informatie over VVGZ.

Amy de Graaf van Altena: “Het gaat niet alleen om het spelletje, maar juist ook om de gezelligheid”

vv Altena

-

7 februari 2022

0

Amy de Graaf van Altena: “Het gaat niet alleen om het spelletje, maar juist ook om de gezelligheid”

Het is een vreemd seizoen voor de dames van vv Altena. Waar bij andere ploegen de teller al op negen wedstrijden staat, heeft Altena Vrouwen 1 pas vier competitiewedstrijden achter de rug. Er zijn periodes dat er weken achter elkaar geen wedstrijd wordt gespeeld. Jammer en lastig, maar er is meer dan alleen de wedstrijd op zaterdagmiddag.

NIEUWENDIJK – Prestaties of gezelligheid, waar staan de dames van Altena voor? “Het is een mix van beiden. We zijn allemaal gezond fanatiek, willen altijd winnen. Maar de derde helft is zeker ook belangrijk”, zegt Amy de Graaf. Ze is begonnen aan haar zevende jaar in het oranje. “Ik ben begonnen op mijn 21^ste. Voor ik erbij kwam waren er tijden dat het team echt met 10-0 verloor, heb ik gehoord. Maar dat is zeker niet meer het geval. We draaien al best wel wat jaren mee in de middenmoot. En dan de bovenkant van de middenmoot.”

We zeggen aan het begin van elk seizoen dat we gaan voor het kampioenschap. Maar dat is altijd iets lastiger dan gedacht. Maar met top vijf mogen we best wel tevreden zijn”, zegt De Graaf, die onderdeel is van een groep van 21 dames. “Dat moet normaal voldoende zijn, maar we kampen met wat langdurige blessures. En doordat er zoveel wedstrijden niet gespeeld zijn, raak je ook uit je ritme. Dat maakt het lastig. Maar we gaan er gewoon met z’n allen voor. Hopelijk kunnen we zoveel mogelijk wedstrijden die we in moeten halen ook winnen.”

Dat moet Altena dan doen met een groep die al langere tijd samenspeelt. “Er is één damesteam, dat is al lang samen. Er zijn twee meisjesteams bij de club, maar die zijn nog wat jong om door te schuiven. Die zijn nu dertien, veertien jaar. Dat moeten we nog even rekken. Maar het is goed dat er een nieuwe lichting aan zit te komen.”

De jongste bij het eerste elftal is net achttien geworden. “De oudste is denk ik een jaar of 37. Dat is een flink verschil. Maar ik vind dat het dat heel leuk maakt, die variatie. Iedereen zit in een andere fase van zijn leven. Ik ben zelf wel gewend aan veel verschillende leeftijden om me heen. We zijn een grote vriendinnengroep, ook buiten het voetbal om. Dat gaat prima. We zien elkaar naast het voetbal ook heel veel. In de kantine en buiten de kantine dus.”

Zelf maakt De Graaf onderdeel uit van de jeugdcommissie, terwijl andere dames bardiensten draaien, in de evenementencommissie zitten en ze als team regelmatig een feestje organiseren. Het grootste feestje moet ooit een keer komen door de voetbalprestaties. Kampioen worden is de grote droom. “Absoluut. Zeker voor de dames die er echt al van het begin af aan bij zitten. Door corona zwakt alles een beetje af. Maar hopelijk mogen er straks weer feestje, daar heb ik echt weer zin in”, zegt De Graaf, die dat soort momenten in de kantine als waardevol ziet. “Voetbal heeft voor mij een hele sociale wereld meegebracht. Het gaat niet alleen om het spelletje, maar juist ook om alles eromheen. Vriendschappen en gezelligheid!”

Klik hier voor meer informatie over vv Altena

Klik hier voor meer artikelen over vv Altena

Bryan Bos van VV ’s Gravendeel: ‘’Vooral ervaring opdoen’’

vv s Gravendeel

-

7 februari 2022

0

Bryan Bos van VV ’s Gravendeel: ‘’Vooral ervaring opdoen’’

Hij debuteerde op zijn zestiende in het eerste elftal, maar mede door blessures heeft Bryan (20) de afgelopen seizoenen niet veel speelminuten kunnen maken. Daar is echter verandering in gekomen. Dit seizoen is de speler van VV ‘s Gravendeel van plan stappen te maken en ervaring op te doen in het tweede elftal.

Lange winterstop

Een langere winterstop dan normaal voor de mannen van VV ’s Gravendeel 2. Door de vervroegde winterstop en de afgelasting van de wedstrijd van afgelopen zaterdag is het een tijd geleden dat ze in actie konden komen: ‘’Aankomende zaterdag spelen we pas weer de eerste wedstrijd na de winterstop. Door Corona is de wedstrijd van afgelopen zaterdag komen te vervallen.’’ Dan mogen de schoenen weer worden aangetrokken voor een wedstrijd tegen Goudswaardse Boys, die drie plekken onder ’s Gravendeel staan.

Wisselvallig

De mannen hadden gehoopt op een betere start van de competitie. Bryan: ‘’Dit seizoen hebben we goede wedstrijden gehad, maar ook mindere.’’ Maar desondanks de tegenvallende prestaties blijft hij wel hoop houden: ‘’We kunnen van iedereen winnen, maar ook van iedereen verliezen.’’, zegt de jonge voetballer. Met de spirit binnen het team zit het dus wel goed. De tweede elftalspeler van Gravendeel spreekt hierin vertrouwen uit: ‘’Goudswaard staat negende en wij vijfde met slechts zes wedstrijden gespeeld. We missen wel wat spelers, maar ik verwacht een overwinning, 0-2.’’

Blessures

Dat het team vertrouwen uitstraalt moge duidelijk zijn. Maar zelf is Bryan ook hard op weg om aan zijn eigen doelen te werken: ‘’Dit seizoen wil ik vooral minuten maken.’’ Want het zat niet altijd mee voor hem: ‘’Afgelopen twee jaar heb ik veel wedstrijden gemist door blessures, waardoor ik alleen door blessures al twee keer een halfjaar heb moeten toekijken. Daarnaast kwam ook nog eens corona’’, aldus Bos. Die periode heeft hij nu achter zich gelaten, met de blik richting de toekomst: ‘’Tot aan de winterstop ging het lekker en heb ik weer stappen kunnen maken richting mijn oude niveau.’’ Zijn ambitie is dan ook om een vaste waarde te worden in het eerste team: ‘’Dit seizoen wil ik vooral leren van de oudere spelers, zodat ik ervaring kan opdoen en stappen kan gaan maken.’’

Hoge verwachtingen

Als we vragen aan Bryan waar hij denkt dat het team eindigt aan het einde van het seizoen, reageert hij rustig: ‘’Als we compleet zijn kunnen we van iedereen winnen, helaas heeft het eerste te maken met veel afwezigen waardoor wij veel spelers (hebben) moeten afstaan. Desondanks verwacht ik een plek in de top drie.’’ We kunnen alleen maar afwachten wat de stand aan het einde van het seizoen zegt!

Foto: Sandra Barth

Meer informatie over VV ‘S-Gravendeel, klik hier.

Meer artikelen over VV ‘S-Gravendeel, klik hier

Ambitieuze John Karelse is op zijn plek als trainer van Achilles Veen

vv Achilles Veen

-

7 februari 2022

0

Ambitieuze John Karelse is op zijn plek als trainer van Achilles Veen

John Karelse zit middenin zijn derde seizoen als trainer van Achilles Veen. De oefenmeester van de club uit de Hoofdklasse heeft het naar zijn zin in Veen, ondanks dat corona de twee voorgaande seizoenen in het niet gooide. “De club is, net als ik, enorm ambitieus. Daar houd ik van.”

VEEN – Achilles Veen wil namelijk naar de Derde Divisie. En John Karelse (51) ook. Het lijkt nog niet zo lang geleden dat de oud-doelman aan het roer stond bij NAC Breda als eindverantwoordelijke in de Eredivisie, maar dat is inmiddels toch al weer zo’n negen jaar geleden.

Karelse werd daar uiteindelijk ontslagen en besloot het roer om te gooien. Hij ging trainen in de eerste klasse van het amateurvoetbal, loodste Goes naar de hoofdklasse, om vervolgens via Vlissingen bij Achilles Veen uit te komen. Nog altijd in de hoofdklasse. “Al is deze club er al een aantal jaar klaar voor om in de Derde Divisie uit te komen”, zegt Karelse.

De hoofdtrainer van de club uit Veen heeft het naar zijn zin op sportpark De Hanen Weide. “Het is wel heel zuur dat de competitie tweemaal door corona is stilgelegd. We deden het op die momenten heel goed. En dit seizoen verloopt het door veel blessuregevallen wel minder. Maar naar mijn zin bij de club heb ik het zeker. De ambities die de club heeft, passen bij mij als persoon en als trainer.”

Want hoewel Karelse dus al eens rook aan het trainerschap op het hoogst mogelijke niveau in Nederland, kan de oefenmeester wel degelijk zijn lol op in het amateurvoetbal. Toch blijft de voormalig doelman dromen. Dromen over het werken in het betaalde voetbal. “Dromen mag zeker, maar je moet ook realistisch zijn. Een eredivisieclub zal niet op mij zitten te wachten, maar het lijkt me super om nog eens in de Keuken Kampioen Divisie te werken. Ik zou mezelf graag weer op dat podium willen laten zien, want de manier waarop ik het profvoetbal achter me heb gelaten doet nog steeds zeer.”

Karelse doelt daarmee op zijn ontslag bij NAC in 2012. Sindsdien werkte hij niet meer in het betaalde voetbal. Hij heeft de afgelopen jaren veel van het trainersvak kunnen leren in de hoogste klasses van het amateurvoetbal. “Veel trainers geilen altijd op de job van coach in het betaald voetbal. Maar het is heel lastig om daar succesvol te zijn. Je moet een groep hebben die elkaar voor honderd procent vertrouwd en voor elkaar door het vuur gaat en dat is vaker niet dan wel het geval kan ik je verzekeren.”

Ondanks de geringe kans op succes, zou Karelse dus nog wel graag de stap willen maken. “Maar laat ons nou eerst hier in Veen maar eens goed presteren en de weg omhoog vinden. We doen nog mee om de periodetitels en spelen nog mee in de KNVB-beker. Dat kan ook een prachtig avontuur worden waar we vol voor gaan met z’n allen”, aldus de oefenmeester, die daar nog een paar maanden voor heeft. Want aan het einde van het seizoen gaan Karelse en Achilles Veen uit elkaar.

En wat als zijn liefde NAC nu weer op de deur klopt? “Het is geen geheim dat ik graag ooit nog eens bij NAC wil werken. Dat is een droom en dat zal blijven. NAC is mijn club, dat weet iedereen. Dat trekt me nog steeds. Maar wel met mensen die ik vertrouw.”

Klik hier voor meer informatie over Achilles Veen.
Klik hier voor meer artikelen over Achilles Veen.

Almkerk-Altena “Was er iedere week maar zo’n derby”

vv Almkerk

-

7 februari 2022

0

Almkerk-Altena “Was er iedere week maar zo’n derby”

Het was een wedstrijd die ging om het bereiken van de volgende ronde in het bekertoernooi. Een wedstrijd tussen een ongeslagen ploeg uit de tweede klasse tegen een ploeg die onderaan stond in de eerste klasse. Maar het was vooral ook een wedstrijd voor de supporters, een derby tussen Almkerk en Altena. De laatste keer met publiek, dat in grote getalen aanwezig was en kon genieten van de sfeer.

ALMKERK – Op het sportpark aan de Sportlaan in Almkerk was het blauw-wit tegen oranje. Almkerk tegen Altena. Naast veel volwassenen die geïnteresseerd waren in de derby, was er ook veel jeugd. Zwaaiend met blauw-witte vlaggen, om hun ploeg te steunen. Er was vuurwerk, pijlen die met een beetje fantasie op het sportcomplex van de bezoekers terecht zouden kunnen komen, met de auto slechts 2,1 kilometer verderop.

Als de jeugd echt de toekomst heeft, dan zit het bij Almkerk wel goed. De binding met de club is er al. “Dit zijn de mooiste wedstrijden”, zegt Teun, terwijl er achter hem een harde knal te horen is en aan de andere kant van het hek doelman Rob de Groot een prima redding verricht op een inzet van Jonathan van Eerd. “Kijk hoeveel mensen er langs de lijn staan. Dat is toch mooi. Ik zou willen dat ik ooit een wedstrijd kan spelen met zoveel publiek.”

Iets verderop staan Daisy en Rebecca te kijken. Ze genieten met een groepje van de wedstrijd, maar vooral ook van de sfeer. “Die jeugd die daar staat met die vlaggen en dat vuurwerk, mooi toch. Dit is toch heel anders dan een wedstrijd tegen – bijvoorbeeld – De Zuidvogels of LRC. Het is eigenlijk niet echt te beschrijven wat het is, een gevoel dat voetbalfans hebben bij én tegen een bepaalde club. En dat is op elk niveau. En dat gaat dan ook verder dan de wedstrijd, na afloop is het vaak ook nog heel lang heel gezellig. Was er iedere week maar zo’n derby.”

Meer informatie VV Almkerk, kliek hier.

Meer artikelen over VV Almkerk, klik hier.