SCHARENDIJKE – Met de huidige selectie zou het derdeklasserschap volgens Michiel Schipper (28) voor ZSC’62 uit Scharendijke geen enkel probleem moeten vormen. Handhaving is eigenlijk de enige doelstelling die de selectie samen met de nieuwe trainer Thomas Mangelaars vooraf aan dit seizoen hebben gesteld.

“Er zijn in onze klasse enkele teams die er qua niveau wel bovenuit steken, maar daaronder komt hele brede middengroep. En daar horen wij in mijn ogen zeer zeker ook bij met ZSC’62. We hebben enkele jongens erbij gekregen en dat was ook wel noodzaak om de selectie sowieso in de breedte weer op orde te krijgen. Vanuit de jeugd, die samenwerking met FC De Westhoek, komt er slechts sporadisch eens een speler door, dus is aanwas van buitenaf gewoon ook noodzaak.”

Schipper zelf speelt inmiddels alweer meer dan tien seizoenen in Scharendijke, toen hij vanuit de jeugd bij Renesse de overstap maakt. De laatste negen seizoenen is hij lid van de eerste selectie en ook wekelijks basiskracht. “Toen de jeugd van Renesse ophield te bestaan ben ik naar ZSC overgestapt. Dat was in het begin zeker wel wennen, maar inmiddels voel ik me goed hier en voelt het echt als ‘thuis’. We hebben een leuke spelersgroep en ook de klik met de nieuwe trainer is erg goed. Dat blijkt ook wel, want ondanks dat de resultaten misschien nog niet optimaal zijn heeft de club wel besloten om ook komend seizoen met Thomas door te gaan en dat is prettig. Want ik ben er van overtuigd, dat er uit deze groep nog veel meer te halen valt als de puzzelstukjes op zijn plek gaan vallen.”

De centrale middenvelder zag zijn ploeg voor de winterstop ook regelmatig wel onnodige punten morsen tijdens verschillende wedstrijden. “Dat is doodzonde. Want daardoor staan we lager dan dat we eigenlijk behoren te staan. Tegen topteams hebben we vaak met minimale cijfers verloren of zelfs gelijk gespeeld. Maar als je dan tegen ‘concurrenten’ verliest, terwijl je de betere ploeg bent en teveel kansen onbenut laat… Dan maak je het jezelf onnodig lastig. Maar gelukkig zijn er zo’n zeven ploegen die op slechts enkele punten van elkaar staan. Als je een paar keer wint sta je vierde, verlies je twee keer dan sta je onderin. Zo dicht zit het bij elkaar dus ik zie voor ons na de winter nog voldoende kansen om te klimmen op de ranglijst.”

Dat gaat ook zeker wel nodig zijn om het gestelde doel van handhaving te kunnen realiseren en weg te blijven uit de onderste regionen. En dan hoopt Schipper komend seizoen wellicht op een serie tegenstanders wat dichte bij huis. “Als dat even zou kunnen… Nu moeten we vaak richting Tholen of naar Brabant. Dan ben je altijd een uur onderweg. En aangezien we veel spelers hebben die in de horeca werken, zou het wel prettig zijn om eens een keer tegen teams wat dichter bij Scharendijke te kunnen spelen. Bovendien kunnen we dan ook zien hoe sterk we zijn. Maar dat is vooralsnog toekomstmuziek. Eerst is het zaak om na de winter de boel op te pakken en om de wedstrijden die we nu nog te vaak uit handen hebben gegeven wél over de streep te trekken. Als we gedurende het restant van de competitie onze punten blijven pakken, dan ben ik er van overtuigd dat we ook volgend seizoen nog derdeklasser zullen zijn.”

Klik hier voor meer informatie over ZSC’62
Klik hier voor meer artikelen over ZSC’62

KLOETINGE – Met maar liefst 243 duels voor HSV Hoek besloot afgelopen zomer Reguillo Vandepitte (31) na tien seizoenen dat succesvolle hoofdstuk af te sluiten. De Middelburger ging op zoek naar een nieuwe voetbalomgeving dichter bij huis. Die vond hij echter niet in zijn woonplaats Middelburg of bij zijn voormalige club Goes, maar bij eersteklasser v.v. Kloetinge. ‘Een prima vereniging waar alles goed is georganiseerd en waar ik op een mooi niveau van waarde kan zijn.’

“Ik had bij HSV Hoek in die tien seizoenen alles meegemaakt. En het werd op den duur ook best een flinke belasting en tijdsinvestering. Drie keer trainen en bovendien ook nog eens heel verre uitwedstrijden. Dat begon op een gegeven moment zijn tol te eisen. Zeker ook omdat ik een drukke baan heb en ook met voetbalschool Skills & Control veel bezig ben. Ik stond vaak zes dagen per week op het veld, maar heb ook een gezin waaraan ik tijd wil besteden. Dan moet je keuzes maken. Ik heb er goed over nagedacht, maar het verhaal van Kloetinge sprak me het meest aan”, aldus de defensieve middenvelder.

Vanwege de coronapandemie was het voor Vandepitte, nu afgetekend recordhouder bij derdedivisionist HSV Hoek met meest gespeelde duels, na een handvol wedstrijden aan de Zeeuws-Vlaamse Lovenpolder abrupt voorbij. Nu is hij twee niveaus lager actief op het Kloetingse Wesselopark. Een keuze die hem tot nu toe uitstekend bevalt. “Wanneer je ervoor kiest om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, dan moet je dat weloverwogen doen. Ik ben in een fase van mijn leven, dat ik niet meer alles wilde laten wijken voor het voetbal. Ik train nu gewoon twee dagen en speel wedstrijden bij een prachtige club op een mooi niveau. Er staat een prima organisatie, alle randvoorwaarden zijn perfect, er ligt nu een schitterend hoofdveld én ze hebben een goede jeugdafdeling. Allemaal zaken die mee hebben gespeeld om voor Kloetinge te kiezen. Daar wil ik graag mijn bijdrage te leveren zowel op als naast het veld.”

En over die bijdrage is hij tot op heden wel tevreden, behalve dan dat de ploeg dit seizoen nog niet optimaal presteert. “We hebben heel veel nieuwe spelers en dat vraagt tijd. Het is mede vanwege corona lastig gebleken om qua teambuilding in de voorbereiding veel te doen. We zijn soms nog altijd zoekende, ook door blessures én het feit dat er al enkele wedstrijden werden afgelast. Maar we hebben in mijn ogen voldoende kwaliteit om eigenlijk voor promotie of het kampioenschap te kunnen meedoen. Alles zit heel dicht bij elkaar, dus als je een reeks wedstrijden wint sta je er zomaar weer bij. Dat moeten we nastreven en dan ben ik benieuwd wat er dit seizoen nog mogelijk is.”

Bron fotografie: Ron Quinten (Kloetinge)

’S HEER-ARENDSKERKE – De 3-1 overwinning in de laatste thuiswedstrijd tegen topploeg Oostkapelle/Domburg was voor ’s Heer-Arendskerke meer dan welkom. Want mede door het stoppen van enkele ervaren krachten en een karrevracht aan blessuregevallen vind de tweedeklasser zich terug in de onderste regionen. Tot teleurstelling van centrale verdediger Jeroen van Iwaarden.

“We hebben in het tussenseizoen enkele ervaren spelers zien stoppen en vanaf het begin van de voorbereiding kregen we ook nog eens met een hoop blessures te maken. Dan moet je terugvallen op spelers uit het tweede en ook vaak heel jonge jongens. Die doen hun uiterste best, maar spelen op tweede klasse niveau is toch wel even wat anders. En dat zie je logischerwijs ook terug dan in de resultaten”, aldus de 25-jarige Van Iwaarden.

Als sinds hij achter een bal kon rennen speelt hij in het blauwwit, begonnen bij de mini’s en nu bezig aan alweer zijn achtste seizoen in het eerste elftal. De huidige centrale verdediger kan zeker worden getypeerd als een multifunctionele voetballer. Want niet alleen bij de senioren stond hij al op verschillende plekken op het wedstrijdformulier, ook in de jeugd speelde hij op vrijwel alle posities. Van spits tot verdediger, op de flanken en ook als mid-mid. Daar voelde hij zich overigens als speler het beste op zijn plaats. “Op mijn zeventiende debuteerde ik tegen Wolfaartsdijk en scoorde gelijk. Dat vergeet je niet meer natuurlijk. Ik heb bij het eerste rechtsbuiten gespeeld, ook even rechtsback en de laatste jaren dus vrijwel altijd als centrale verdediger. Het bevalt het me centraal achterin overigens prima en denk dat ik daar het beste tot mijn recht kom als voetballer. Daar waar de trainer me opstelt en nodig heeft probeer ik tijdens wedstrijden van waarde te zijn voor het team.”

En met het team hadden ze aan het begin van het seizoen een overduidelijke doelstelling op het whiteboard geschreven: “Top-zes, dus sowieso in het linkerrijtje. En als we iedereen in de selectie ook fit hebben, dan moet dat ook in mijn ogen haalbaar zijn. Maar om dat nu nog te bewerkstellingen tegen het eind van dit seizoen, dan hebben we nog wel een hele lange weg te gaan. Dan is het te hopen dat iedereen weer stilaan een beetje fit raakt en de rest van de groep vooral ook fit blijft. Zelf had ik ook wat enkelklachten, maar heb wel gelukkig altijd alles kunnen spelen.”

Van Iwaarden werd geboren in Goes, maar verhuisde later met zijn ouders naar ’s Heer-Hendrikskinderen. Toch speelde hij nooit voor Goes, maar koos hij voor ’s Heer-Arendskerke. “Dat kwam door mijn vader, die ervoor koos om me hier bij Arendskerke in te schrijven bij de voetbalclub. Inmiddels woon ik samen in Oud-Sabbinge, maar er is geen denken aan dat ik hier ooit vertrek om elders te gaan spelen. Daarvoor is de club me te dierbaar, de saamhorigheid die er heerst die past uitstekend bij mij. Dat we nu qua resultaten even niet laten zien wat we in ons mars hebben, dat gaat echt wel weer veranderen. Daarvan ben ik heilig overtuigd.”

De eerste prioriteit is nu vooral toch handhaven als tweedeklasser, wat volgens Van Iwaarden tegen het eind van de rit geen probleem zou moeten zijn. “Daar ga ik niet vanuit. We hebben al jarenlang laten zien een prima middenmoter te zijn en ik denk dat die klassering ook recht doet aan onze kwaliteiten. Al moeten we dan vanaf nu wel de broodnodige punten gaan pakken, want hoe langer die uitblijven hoe moeilijker we het onszelf maken.”

Klik hier voor meer informatie over ‘s Heer Arendskerke
Klik hier voor meer artikelen over ‘s Heer Arendskerke

’S GRAVENPOLDER – Het regende volop, maar toch mocht het begin november 2021 de pret niet drukken voor de nieuwe groep voetballende dames van Luctor/Apollo’69. Het nieuwe Dames 30+ team stond met veel plezier voor het eerst op het trainingsveld van Sportpark de Zuudoek. Tot grote voldoening ook van Aniek van Iwaarden, zelf speelster bij Luctor/Apollo-dames én als bestuurslid nauw betrokken bij het meisjes- en damesvoetbal.

“Het was geweldig om te zien hoe enthousiast ze waren op die trainingsavond. En als je dan bedenkt dat het eigenlijk allemaal voetbalmoeders zijn die nu in de Dames 30+ team actief zijn, dat is het mooie. Ze kwamen altijd al kijken naar hun kinderen en toen we het erover hadden dat het Dames 18+ team in de 7×7-Competitie zo’n succes was, toen is het balletje gaan rollen. We zijn nu op Apollo’69 er al mee begonnen en we willen ook graag bij Luctor Heinkenszand zo’n trainingsgroep gaan opstarten.”

Van Iwaarden speelt zelf nog in het eerste damesteam van de clubs die een samenwerkingsverband zijn aangegaan in 2019. Inmiddels zijn binnen die samenwerking zo’n honderdvijftig meiden- en vrouwen wekelijks actief. “We hadden bij de dames teveel speelsters voor één en te weinig voor twee teams. Daarop is toen een Dames 18+ team opgestart. Zij spelen in een toernooicompetitie, waarbij ze op een vrijdagavond zo’n vijf wedstrijden spelen tegen andere clubs. Op één avond en dan bij één van de deelnemende verenigingen. Er wordt één keer per week getraind en eens per maand zo’n toernooiavond gespeeld. Het is voor de meiden die doorkomen vanuit de MO17 en MO19 ook een ideale manier om te wennen en actief te zijn. Een win-win voor iedereen dus.”

En het succes van de 18+ opzet is nu dus ook doorgezet met de oprichting van een Dames 30+, dat op dezelfde manier moet gaan spelen. “Het is een laagdrempelige manier om elkaar te ontmoeten en om gezellig samen actief bezig te zijn. In no-time was er onder de moeders een app-groepje ontstaan en groeide het enthousiasme. Lekker ongedwongen sporten in de buitenlucht, waarbij de prestatie niet direct centraal staat. Op woensdag staat er een groep dames bij Apollo op het veld en op maandagen is het de bedoeling dat het ook bij Luctor gebeurt. Dat we nu op verschillende niveaus, bij de senioren én binnen de jeugd zoveel meiden- en dames aan het voetballen hebben, daar zijn we best trots op. De samenwerking zorgt bij beide clubs voor continuïteit binnen het vrouwenvoetbal. En met deze nieuwe groep speelsters onderstrepen we dat de samenwerking tussen beide verenigingen heel goed loopt. De ambitie is om voor komend seizoen twee teams bij de 30+ categorie in te schrijven, want gezien de animo twijfel ik niet dat het een succes gaat worden. Al zijn nieuwe dames uiteraard altijd van harte welkom!”

Klik hier voor meer artikelen over Luctor Heinkenszand.
Klik hier voor meer informatie over Luctor Heinkenszand.

Klik hier voor meer informatie over Apollo ’69
Lees hier meer artikelen over Apollo ’69

YERSEKE – Hoewel er volgens Alexander van Keulen na vier seizoenen nog altijd sprake is van een ‘goed huwelijk’ met Yerseke, besloot de in Kloetinge woonachtige trainer dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. Die heeft hij inmiddels gevonden bij streek- en competitiegenoot Arnemuiden.

Hij heeft als oefenmeester binnen het Zeeuwse voetbal een karrenvracht aan ervaring, want Van Keulen is al een vijfentwintig jaar actief binnen het trainersvak. In 1996 begon hij zijn loopbaan als hoofdtrainer bij Bruse Boys. Daarna stond hij aan het roer bij Kapelle, Serooskerke, SSV’65, RCS, Terneuzen, Terneuzense Boys, MZC’11 en de laatste vier jaar dus bij tweedeklasser Yerseke. “Al waren dat qua wedstrijden natuurlijk vanwege de corona op papier drie complete seizoenen. Maar die laatste jaren hebben wel het nodige gevergd. Want de onzekerheid én vooral ook het gemotiveerd houden van je spelersgroep binnen alle maatregelen en belemmeringen die er waren om te kunnen trainen, dat was niet eenvoudig.”

Toch kijkt hij met trots terug op zijn periode in Yerseke, waar hij hoopt om het avontuur ook daar nog met een toetje te kunnen afsluiten. “Als we een periode zouden kunnen pakken in het restant van het seizoen, dan hebben we het met z’n allen echt geweldig gedaan. We hebben hier toch iets moois neergezet met z’n allen en de groep is volwassener, sterker en beter geworden. Het is nooit prettig om tegen ons te spelen en we leggen ook goed voetbal op de mat. Er staat hier in mijn ogen een fundament voor een stabiele tweedeklasser en daar ben ik als trainer toch wel trots op ja.”

Met maar liefst acht clubs waar hij voor de groep stond, was Van Keulen actief in de tweede klasse. En vrijwel overal waar hij werkte pakte hij ook titels. Drie keer werd hij kampioen en tien keer wist hij met een van zijn clubs een periode ter veroveren. Een huzarenstukje wat hij dus ook in het vissersdorp wil herhalen. “Ik denk dat we een groep hebben die zeker in de top-vijf zou moeten eindigen. En als je dan een toetje kan pakken om het avontuur hier bij Yerseke wat extra glans te geven, dan zou ik daar zeker voor tekenen.”

En dan is het tijd om verder te kijken en een nieuwe uitdaging toe te gaan voegen aan zijn al rijke cv binnen alle windstreken van het Zeeuwse voetbal. “Ik denk dat het altijd beter is om het moment voor te zijn dat spelers op een trainer uitgekeken raken. Daarom heb ik er goed over nagedacht wat ik wilde. En de spelers zijn misschien wel toe aan een nieuwe man voor de groep, een nieuwe prikkel. Zoals ik zelf ook wel voelde dat een nieuwe uitdaging misschien het beste was. En als er twijfel is moet je eerlijk zijn en de knoop doorhakken.”

Stoppen of een sabbatical zoals hij eerder wel even deed dat was geen optie, en die nieuwe prikkel komt er dus komend seizoen op Walcheren bij Arnemuiden. “Daar heb ik ook veel zin in. Het trainerschap slokt veel tijd op, zeker als je het ook goed wilt doen. Maar het geeft mij enorm veel energie. En om ergens naartoe te werken, iets op te bouwen, neer te zetten en dan uiteindelijk wat moois achter te laten, dat vind ik het allermooiste. Ik denk dat ik daar bij Yerseke zeker in ben geslaagd en hoop vooral nog op een mooie tweede seizoenshelft. Bij alle clubs waar ik als trainer werkzaam ben geweest kan ik nog altijd door de voordeur terugkomen. En dat ga ik hier bij Yerseke zeer zeker ook doen.”

WEMELDINGE – Een nekhernia zo’n drie seizoenen geleden zorgde voor een direct einde aan de keepersloopbaan van Tim Vleugel (28) bij Wemeldinge. Stoppen deed hij niet, want daarvoor was het voetbalspelletje hem te dierbaar. Het keepersshirt en handschoenen ruilde hij in voor een wedstrijdshirt en begon terug met voetballen. Momenteel is hij vaste waarde als centrale verdediger bij de zaterdag vierdeklasser.

“Die stap was voor mijn niet zo heel moeilijk, mede ook omdat ik in de jeugd van Wemeldinge ook ooit ben begonnen als voetballer. Op een gegeven moment ben ik in het doel beland, maar die nekhernia maakte daar een eind aan. Want de artsen hadden me aangegeven, dat een dergelijk risico met vallen en duiken niet bevorderlijk zou zijn. Stoppen met voetbal wilde ik niet, want ik had en heb het daarvoor veel te goed naar mijn zin hier bij de club. Bovendien is bij kleine clubs elke speler er eentje dus wilde ik het graag als veldspeler proberen. En dat gaat me gelukkig ook wel aardig af. Het keepen mis ik dan ook totaal niet in elk geval.”

Hoewel het in het veld maar één positie scheelt kan Vleugel in het centrum van de defensie ook prima zijn ei kwijt. “Ik heb een behoorlijke pas in de benen en kan met mijn ervaring de boel ook wel aardig wegzetten en de organisatie op orde houden. In een heel jonge selectie zoals die van ons is dat geen overbodige luxe. Want het is vooral die onervarenheid die er de hoofdoorzaak van is, dat we zo wisselend presteren. In het begin zijn we begonnen met een heel grote groep, maar kregen we te kampen met een reeks van blessures. Dat konden we redelijk goed opvangen, mede ook omdat er vanuit de jeugd enkele geweldige talenten zijn doorgestroomd. Dat zijn directe versterkingen voor onze selectie gebleken en dat is wel erg prettig moet ik zeggen.”

De kwaliteitsimpuls en het feit dat de ploeg gemakkelijk scoort is het positieve, maar het feit dat door onervarenheid de subtopper ook af en toe door de ondergrens zakt is vervelende keerzijde van de medaille. “Dat laatste is iets waarvoor we moeten waken. Willen we meedoen bovenin dat zullen we die momenten moeten voorkomen of in elk geval verminderen. Het wegvallen van Robin van der Linden als ervaren kracht, die ook heel veel doet in de coaching, is daarom een grote aderlating. Hij is op de weg terug en kan dus na de winter hopelijk weer aansluiten. Maar één ding kan zeker worden gezegd: wedstrijden van ons zijn in elk geval nooit saai…”

De verdediger hoopt overigens nog wel om in zijn actieve periode bij het eerste elftal nog eens een kampioenschap of promotie te mogen meemaken. “Dat zou mooi zijn, maar is voorlopig wel toekomstmuziek. Ik heb ooit eens hier een titel gepakt met Wemeldinge en dat is toch iets bijzonders als voetballer. Mocht dat er ooit nog eens inzitten, dan zou dat het plaatje wel helemaal compleet maken. Zover is het overigens nog totaal niet. Maar wel moeten ons in mijn ogen zeer zeker wel goed kunnen meten met de ploegen bovenin. Als we daar na de winter in slagen, dan hebben we het met deze jonge groep goed gedaan.”

Klik hier voor meer informatie over Wemeldinge
Klik hier voor meer artikelen over Wemeldinge

LEWEDORP – Het is dit seizoen bij Lewedorpse Boys vooralsnog alles of niets. Het is winnen of verliezen. Nog geen enkele wedstrijd eindigde voor de (vervroegde) winterstop immers in een gelijkspel. Die wisselvalligheid is volgens linksback Glenn Zuidtwegt (22) kenmerkend voor hoe dit seizoen tot nu toe verloopt.

“Het is vooral zuur dat we ook al wedstrijden hebben verloren, waarvan dat helemaal niet nodig was. We krijgen soms te gemakkelijk doelpunten tegen en dan loop je vaak de gehele wedstrijd achter de feiten aan. En dat is, zeker gezien ook de kwaliteit van onze selectie, helemaal niet nodig. Al speelt ook wel mee, dat we wel een heel krappe selectie hebben. Er mag niet al teveel gebeuren of we moeten schuiven óf spelers uit ons tweede team gaan inzetten. En dat komt de vastigheid van het elftal natuurlijk nooit ten goede.”

Zuidtwegt begon op zijn vierde met voetballen bij v.v. Kapelle waar hij van de F5 tot en met D1 over de Zeeuwse velden liep. Hij stapte over naar de D-jeugd van Kloetinge. “Toen ik later in de JO17-2 speelde raakte ik zwaar geblesseerd aan mijn knie en scheurde mijn kruisband. Net op het moment dat ik de overstap naar de JO17-1 zou maken. Maar gelukkig ben ik daar volledig van hersteld en kon ik de draad bij het tweede én de O23 van Kloetinge weer oppakken. Twee jaar geleden werd ik echter benaderd door Lewedorpse Boys of ik interesse had in een overstap. Ik ben in gesprek gegaan en raakte enthousiast. Mijn vader is er trainer geweest en kende zodoende de club en ook wel een aantal jongens die er speelden. Ik zag een overstap wel zitten en besloot om de uitdaging aan te gaan.”

Op papier is de linksbenige verdediger, die zelf ook als controlerende middenvelder uit de voeten kan, bezig aan zijn tweede seizoen in het rood-wit. “Maar qua wedstrijden voelt het dus als mijn eerste jaar. Bovendien ben ik ook nog half jaar er tussenuit geweest, omdat ik voor mijn studie International Business & Management stage liep op Curaçao. Een prachtige tijd en een schitterende ervaring. Maar gevoetbald had ik daar dus niet en dan begin je logischerwijs wel met een achterstand aan het seizoen. Toch heb ik het snel weer opgepakt en mijn plek in het elftal weten te veroveren.”

Nu hij bijna in afgestudeerd, op zijn scriptie na, is de in Goes woonachtige Zuidtwegt begonnen als Verkoper Buitendienst bij kozijnenfabrikant Dakotech in Heinkenszand. “Die baan slokt best wat tijd op en ben blij dat ik in deze tijd een vaste baan heb kunnen vinden. Daardoor heb ik niet direct een grote sportieve ambitie op dit moment. Het bevalt me hier bij Lebo uitstekend. We hebben een mooie en vooral gezellige spelersgroep. Dat is me ook veel waard. Het voetbal is voor mij een perfecte uitlaatklep om mijn energie in kwijt te kunnen.”

Elke training en wedstrijd probeer Zuidtwegt er het maximale uit te halen en vooral om fit te blijven. “Dat is sowieso het belangrijkste. Gelukkig komen er nu ook steeds meer jongens terug van blessures en krijgen we weer wat meer lucht qua selectie. Dat gaat ook wel nodig zijn willen we in deze klasse blijven. Als we compleet staan, dan gaat handhaving geen probleem vormen denk ik en kunnen we misschien wel richting de middenmoot kijken. Als is het wel belangrijk om vooral punten te blijven pakken en die wisselvalligheid er wat uit te krijgen. Wanneer dat lukt, dan zie ik ons in het verdere verloop van de competitie niet direct in de problemen komen.”

Klik hier voor meer informatie over Lewedorpse Boys

Klik hier voor meer artikelen over Lewedorpse Boys