Begin 2020 was er voor het eerst Walking Football bij UNO Animo. Het was meteen een groot succes, veel senioren hebben zich aangesloten bij de groep voetballers. Door corona gaat het tot nu toe ‘met horten en stoten’, maar met zo’n flinke groep is de basis voor de toekomst in ieder geval een stevige.

LOON OP ZAND – We hebben inmiddels 32 spelers op papier zijn, dat is nogal”, zegt Ton Janssen, dé animator van het Walking Football bij Uno Animo. “Er zijn er altijd wel ziek, geblesseerd, onderweg of druk met andere bezigheden, maar er zijn altijd rond de twintig mensen.”

“Iedere donderdagmorgen beginnen we om half tien met het drinken van een kopje koffie”, legt Janssen uit. “Een beetje buurten ook. Van tien tot elf gaan we dan voetballen. We hebben mensen onder ons die ook trainer zijn geweest binnen de amateursectie. We beginnen dan ook met een serieuze warming-up, daar hebben zij verstand van. Na een kwartier gaan we een potje voetbal spelen. Afhankelijk van het aantal verdelen we de groep. Meestal vier groepjes van vijf, dan spelen we drie keer een kwartier. Dan drinken we na het voetballen nog een glaasje en is iedereen rond twaalf uur weer thuis.”

Meer dan voetbal
Bezig zijn met het spelletje, ook op latere leeftijd. Dat is zo mooi aan Walking Football. Maar bij Uno Animo gaan ze nog een stapje verder. Eind oktober ondergingen vier deelnemers van het Walking Football een medische keuring bij Easy Fit uit Loon op Zand. Een fitness-test voor de ‘old stars’. “Daar zijn een aantal waardes gemeten, zoals je bloeddruk, vetpercentage, gewicht en spierkracht van de benen. En zo nog een stuk of vijf à zes punten.”

“We hebben allemaal een schriftelijk rapportje meegekregen, iedereen kan daar individueel zijn voordeel mee doen. Het is goed om een beetje beslagen ten ijs te komen als je aan het sporten ben. Gezien onze leeftijdscategorie is dat zeker belangrijk”, legt Janssen uit.

Die leeftijdscategorie bij het Walking Football zorgt er ook voor dat een AED-cursus al langere tijd op het verlanglijstje staat. Door corona is het er nog niet van gekomen. “We hadden dat al lang willen organiseren. We zitten in een risicogroep. Als er iemand met een hartaanval neervalt, wil je wel weten hoe je er mee om moet gaan. De meesten willen meedoen. We gaan dat organiseren in samenwerking met de EHBO-vereniging, die geven reanimatiecursussen. Zodra het mag gaan we in de kantine zo’n cursus doen, met het apparaat dat ook op de club hangt.”

“Het zijn allemaal nevenactiviteiten”, zegt Janssen, die aangeeft dat die ook belangrijk zijn. “Voetbal is belangrijk, natuurlijk. Maar ook het onderling contact hebben met elkaar. De ouderwetse kleedkamerlol ook bijvoorbeeld. Dat is bij mensen van zeventig nog precies hetzelfde, we lijken af en toe nog pupillekes.”

88-jarige
In november stonden de deelnemers stil bij de verjaardag van de oudste Walking Football-speler, Harrie Leermakers. Hij vierde zijn 88ste verjaardag. “Het is toch mooi dat een 88-jarige meedoet. Hij doet nog goed mee, is gezien zijn leeftijd ook echt nog redelijk fanatiek. Hij staat er niet voor spek en bonen bij. Hij is toch wel een voorbeeld voor ons allen, een rolmodel. Ik denk dat er in Nederland weinig voetballers van 88 zijn die nog presteren wat hij presteert.”

Klik hier voor meer informatie over Uno Animo
Klik hier voor meer artikelen over Uno Animo

De Willy Naessens Cup is er weer dit jaar. Maar de omstandigheden wisselen. Van de drie wedstrijden die in de eerste seizoenshelft gespeeld zijn, werd een deel met én een deel zonder publiek gespeeld. Spelers en trainers zijn het er allemaal over eens. Met supporters langs de lijn is voetbal veel leuker, en voor de derby’s in het kader van de Willy Naessens Cup is dat zeker het geval.

HAARSTEEG/VLIJMEN/NIEUWKUIJK/DRUNEN – Als je een rondje langs de clubs maakt, sta je veelal voor een gesloten poort. De lucht is grijs en grauw, de regen komt regelmatig met bakken tegelijk uit de lucht. Het past bij de huidige situatie in het amateurvoetbal. Het begon goed dit jaar, maar van spelen zonder publiek werd het uiteindelijk helemaal niet meer spelen. Iedere speler, trainer, verzorger, assistent-scheidsrechter en supporter hoopt dat er in januari gewoon weer gespeeld kan worden. Maar als het even kan wel met supporters langs de lijn!

“In de eerste vier wedstrijden in het nieuwe jaar spelen we drie derby’s. De eerste twee tegen Nieuwkuijk en RKDVC, de vierde tegen Vlijmense Boys. Ik hoop echt op versoepelingen. Je speelt eigenlijk wel voor het publiek, dat maakt het extra mooi en spannend. Er is dan veel meer beleving. Het publiek maakt de wedstrijd voor een groot deel”, zegt Haarsteeg-goalie Aaron van Engelen.

Collega Matthew van Dommelen sluit zich daar bij aan. De doelman van Vlijmense Boys werd periodekampioen met een overwinning op RKDVC. Publiek was er niet aanwezig bij die wedstrijd. “Dat was wel echt jammer.” Met die periode op zak en een ongeslagen status zou het zomaar kunnen dat de rood-zwarten na dit seizoen afscheid moeten nemen van de derby’s, als het promoveert naar de tweede klasse. “Je wil zo hoog mogelijk voetballen. Maar ik snap wel dat er mensen binnen het bestuur of de club zijn die hinken op twee gedachtes. In de derde klasse zijn er toch flink wat derby’s. Dan is er veel publiek, gezelligheid en omzet. En voor een club van ongeveer 350 leden is die kantineomzet heel belangrijk.”

Trainer Erik van Esch vond het bij het winnen van die periode niet heel erg dat het publiek er een keer niet was. “Vlijmen heeft een slecht trackrecord met derby’s. Dan willen we te graag laten zien hoe goed we zijn”, zegt hij lachend. Om serieus toe te voegen dat hij hoopt dat er in 2022 toch zoveel mogelijk fans bij zijn. “Het is doodzonde natuurlijk als ze er niet zijn. Ik zal echt blij zijn als ze er gewoon weer zijn. Tegen Haarsteeg waren er nu zo’n 800 man, in een normale tijd komen er duizend. Blij Vlijmen leeft het ook heel erg, we hebben veel trouwe supporters. Die mis je gewoon.”

Van Engelen hoopt dat het wat derby’s betreft in de toekomst weer zal worden zoals het ooit is geweest. “Van de palen verven tot de middenstip eruit steken in de nachten voor de wedstrijd. De afgelopen twee jaar is wat rustiger geweest. Maar normaal is het weken voor zo’n wedstrijd al ‘bezig’, dat is altijd ongelofelijk mooi.”

Klik hier voor meer artikelen over Vlijmense Boys
Klik hier voor meer artikelen over RKDVC
Klik hier voor meer artikelen over Nieuwkuijk
Klik hier voor meer artikelen over FC Drunen

De laatste wedstrijden voor de vervroegde winterstop draaide het lekker bij Lucas Ligtvoet. De aanvaller pikte zijn doelpunten mee in het eerste elftal van v.v. Waspik, dat het nieuwe kalenderjaar ingaat als nummer vier van derde klasse B. Hoogtepunt tot nu toe is voor de buitenspeler de hattrick in de laatste competitiewedstrijd, tijdens de 2-4 zege op Nieuwkuijk.

WASPIK – Voor Ligtvoet is dit eigenlijk het eerste echte seizoen in de hoofdmacht van Waspik. Vorig seizoen zat hij voor het eerst bij de selectie, nadat hij vervroegd de overstap maakte vanuit de Onder 19. Met iets meer dan een handvol gespeelde wedstrijden was dat echter een verloren seizoen. Inmiddels voelt hij zich zeker op zijn plek bij het vlaggenschip van de vereniging. “Het gaat prima. In het begin was het wel even schakelen, maar ik heb het gelukkig vrij snel opgepakt. Het bevalt me, zeker.”

Schakelen als jeugdspeler die bij de senioren komt, dat zit vaak in de snelheid van het spel en de fysieke strijd die geleverd moet worden. Dat was bij Ligtvoet niet anders. “Het is een combinatie. Het gaat net een stukje sneller. En het is toch wat ander voetbal dan in de jeugd. Daar speel je nog tegen jongens, hier is het een stuk fysieker. Dat was een aandachtspuntje. Ik moest proberen de fysieke duels te vermijden, slimmer gebruik maken van de ruimte. Ik denk dat het dit seizoen wel lukt.”

In deze voetbaljaargang heeft Ligtvoet op een andere manier weer moeten schakelen, want onder de nieuwe trainer – Emiel Heefer – speelt de tiener op een nieuwe positie. “Vorig jaar speelde ik op de tien-positie, als aanvallende middenvelder. Dit seizoen ben ik naar de buitenkant verplaatst.” Dat kwam niet als een grote verrassing voor de jongeling. “Aan het begin van het seizoen mocht iedereen twee posities kiezen, ik ging voor ‘tien’ en rechtsbuiten. Dat ik nu aan de buitenkant speel, daar kan ik wel mee leven.” Ligtvoet stond dit seizoen zowel links als rechts, waarbij zijn voorkeur uitgaat naar rechts. En soms staat hij ook nog op ‘tien’. “Als we een doelpunt moeten forceren, kom ik er soms bij als tweede tien.”

Waspik staat na acht gespeelde wedstrijden op de vierde plek, met veertien punten. “Dat is op zich redelijk. We zijn slecht begonnen. Maar van de laatste drie wedstrijden hebben we er twee gewonnen en gelijkgespeeld tegen de koploper. We zaten in een winnende flow, wat dat betreft hadden we graag doorgegaan.”

Dat moet nu gebeuren in 2022, met een jonge en talentvolle groep. De negentienjarige, die met Waspik om promotie wil spelen, is één van de jonge spelers. Maar niet de enige. “Dit seizoen zijn er een hoop uit het team waar ik eerder al uit ben overgestapt doorgekomen. Ze hebben mede door blessures kansen gehad en dat hebben ze goed ingevuld. Het was ook een goede lichting, want vier of vijf jongens die vorig jaar in de A1 zaten zitten nu vast bij het eerste. Daar kun je wel een aantal jaar mee vooruit.”

Of de voormalig jeugdspeler van Willem II en DESK zelf ook nog jaren op sportpark Elzenhage speelt is de vraag. “En dat is een lastige vraag, omdat ik het antwoord niet één, twee, drie weet. Je weet nooit wat er op je pad komt. Maar het zou helemaal mooi zijn als we met Waspik kunnen promoveren.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Waspik.
Klik hier voor meer informatie over VV Waspik.

De sfeer en gezelligheid van het team waarin je speelt zijn van groot belang voor hoe je je voelt bij een voetbalclub. En als dat goed zit, dan is ook de sfeer in de kantine vaak nog van belang. Even los van de resultaten, die natuurlijk altijd van invloed zijn op hoe een voetballer zich – soms even – voelt. Maar er spelen ook andere factoren een rol rondom de binding en het gevoel bij én met een club. Bij DESK werken ze er op allerlei verschillende manieren hard aan om alles goed op orde te hebben.

KAATSHEUVEL – Soms zijn er sportparken waar je aan komt met je voetbaltas in de hand, waarbij je jezelf bijna door het onkruid moet zien te ploeteren. De wapperende vlaggen zijn kapot en de deuren van de kleedkamers zijn rot aan de onderkant. Een gebrek aan onderhoud, vaak door te weinig handjes. De uitstraling van een sportpark doet veel, dat is ook de reden dat ze bij DESK trots kunnen zijn op de nieuwe muurschildering bij de spelerstunnel. Voorzitter Ed van Ham noemt het ‘een echte eyecatcher’. “Prachtig om te zien. Een prachtige club dat is waar wij met elkaar aan blijven werken.”

Kunstgras
Een ander belangrijk punt is natuurlijk het veld waar je op moet spelen. Veel oudere voetballers zweren nog altijd bij echt gras, maar ook natuurgras kan voor irritatie zorgen. Bij kunstgras is dat echter nog sneller het geval. Tegenwoordig kan kunstgras echter ook gewoon goed zijn. Om de voetballende leden op een goede kunstgrasmat te laten spelen wordt bij DESK een nieuw veld aangelegd. “Wanneer het allemaal meezit, ook qua weersomstandigheden dan kunnen we vroeg in het nieuwe jaar overgaan tot aanleg van een compleet nieuw kunstgrasveld. Een intensief traject maar mooi om te zien hoe groot de betrokkenheid van een ieder is”, richt Van Ham zich tot de mensen die iets met de voetbalclub uit Kaatsheuvel hebben.

Voor én door de leden
Om verschillende zaken aan te pakken en te zorgen dat DESK een club is die leeft, worden de leden ook aangespoord om te helpen. Bijvoorbeeld met de DESK Worstenbroodactie. In een samenwerking met de lokale bakkerij Piekfijn konden leden worstenbroodjes verkopen, het geld gaat naar een nader te bepalen doel. “De opbrengst die deze actie geeft is belangrijk voor de club om extra zaken te bekostigen. Het is tevens een actie waar jullie als leden en betrokkenen direct wat van terug krijgen. We kiezen niet voor een loterij om deze aan de man te brengen, maar juist deze mooie manier.”

Klik hier voor meer informatie over DESK

Klik hier voor meer artikelen over DESK

Het is even wennen voor de spelers van het eerste elftal van HHC ‘09. Na acht gespeelde wedstrijden staat de teller op 22 van de mogelijke 24 punten. Dat heeft alles te maken met de keuze die de club eerder maakte, geen standaardelftal inschrijven voor de competitie. Op deze manier doet het eerste elftal iets wat past bij het logo van de fusieclub, als een feniks is het uit de as herrezen.

OUDHEUSEN – “Het voelt voor velen ook echt als een soort opluchting dat ze nu gewoon weer lekker kunnen voetballen, zonder dat je vooraf weet of je kanonnenvoer bent”, zegt bestuurslid Henk Kops. Er was wat kritiek op de keuze, maar daar zijn ze bij HHC ’09 niet van onder de indruk. “Wat de buitenwereld er van vindt vind ik eigenlijk minder belangrijk. Het is belangrijker wat de eigen leden er van vinden, dat ze straks met plezier naar het sportpark komen en het leuk vinden.”

Geen kanonnenvoer meer dus, de spelers van het eerste elftal staan nu zelf achter het kanon om af te vuren. Boxtel 2 werd met een 9-1 nederlaag naar huis gestuurd, terwijl Vlijmense Boys 4 op een 5-1 verliespartij werd getrakteerd. En uit bij RWB werd daar tegen het derde elftal met 0-5 gewonnen.

De teller staat nu op 34 gemaakte treffers. En gemiddeld krijgt het nu slechts 1 doelpunt tegen per wedstrijd. Cijfers waar je in ieder geval mee thuis kan komen. Cijfers die passen bij het logo dat sinds 2009 op het oranje shirt prijkt. In augustus van dat jaar fuseerden SV Heusden en VV Herptse Boys. Ze gingen verder als HHC ‘09, Heusden-Herpt-Combinatie.

‘Het logo van HHC ‘09 bestaat uit de kleuren van beide verenigingen en een abstracte feniks. Deze vogel wordt gekenmerkt door zijn vermogen te herrijzen uit zijn eigen as. Het perfecte symbool, want zowel VV Herptse Boys als SV Heusden waren aan het einde van hun ‘leven’. Uit de overblijfselen is de fusieclub HHC ‘09 ontstaan’, omschrijft de club het embleem. En nu is dus ook het eerste elftal als herboren!

Wil je meer artikelen over de club HHc’09? Klik hier.
Wil je meer informatie over de club HHC’09? Klik hier.

SV Capelle is een nieuwe weg ingeslagen als je kijkt naar de selectieteams bij de senioren. In het verleden werden er spelers vanuit de hele regio benaderd om op het Mandemakers Sportpark te komen voetballen. Die jongens stonden de doorstroming van eigen jeugd vaak in de weg. Dat is nu anders, met een piepjong tweede elftal wordt de basis gelegd voor een mooie ‘Capelse’ toekomst.

SPRANG-CAPELLE – Gerrit van den Broek is terug op het oude nest om dat tweede elftal onder zijn hoede te nemen. “We zijn met een hele nieuwe jonge groep gestart. Alle buitenstaanders zijn weg, we hebben nu allemaal Capelse jongens die door zijn geschoven vanuit de Onder 19. Daar zijn we nu een elftal mee aan het bouwen.”

Van den Broek heeft zelf altijd bij SV Capelle gevoetbald. Hij is een jongen van de club. Heeft ook in het bestuur gezeten. De afgelopen jaren was hij werkzaam bij andere clubs. “Ik ben een jaar assistent geweest van Theo Lucius bij The White Boys. Dat sprookje daar was zo voorbij. Het was een hele grote zeepbel, maar daar werd gelijk een naald ingestoken. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat als corona er niet was geweest, ze er uiteindelijk wel bovenop gekomen waren. Corona was de definitieve nekslag, anderen beamen dat ook. Financieel stond iemand garant, maar door corona waren er geen inkomsten. Het geld ging er sneller uit dan dat het erin kwam. Je kunt wel aan een dood paard trekken, maar dan houdt het toch op. Er is heel veel energie ingestoken, maar op een gegeven moment moet je dan zeggen: hier eindigt het.”

De trainer had vervolgens de Onder 17 en Onder 19 van Be-Ready in Hank onder zijn hoede, voor hij zijn energie weer in ‘zijn’ club kon stoppen. SV Capelle stond op de stoep met een goed verhaal, Van den Broek zag daar wel heil in. “Ze waren aan het stoeien met een plan om de hele Onder 19 door te zetten en daar een tweede van te maken. De club heeft een aantal jaar geen tweede elftal gehad. Toen hebben ze mij benaderd. Ik kende die jongens ook goed, ben een jongen van de club. ‘Wil jij daar je energie in gaan steken?’ Ik heb een paar gesprekken gehad met de hoofdtrainer, want er moet wel een klik zijn. Het waren goede gesprekken, zo kwam ik tot de conclusie om het te gaan doen.”

Wisselvallig
Van den Broek begon met zijn jonge groep aan een nieuw avontuur op vertrouwde grond. “Het ging wisselend. Maar dat is ook inherent aan een jong elftal. De ene week is het ‘sky high’, de andere week zakt het door de ondergrens heen. Maar dat hoort ook bij de jeugd. Dat hebben ze met alles, ook op school bijvoorbeeld.”

De start was echter veelbelovend. “De eerste vijf wedstrijden wonnen we. Dan zit je toch in een redelijke flow. De laatste wedstrijd voor de competitie stop werd gezegd hadden we een wedstrijd uit bij Bavel, dat was zo’n dag dat alle jonge gasten door de ondergrens zakten. En dan verlies je een keer.” Dus staat de teller na zes duels op vijftien punten, goed voor een tweede plaats. En dat is waar Van den Broek aan het einde van het seizoen ook ongeveer wil staan aan het einde van het seizoen. “De doelstelling is bij de bovenste drie eindigen en meedoen in de nacompetitie, om te kijken of we kunnen promoveren.”

Voldoening
Dat het een keer minder gaat zorgt niet voor stress of onvrede bij Van den Broek, het is juist een uitdaging om zijn spelersgroep als team en per individu beter te maken. Zorgen dat ze uiteindelijk de stap naar het eerste elftal kunnen maken. “Daar haal ik meer voldoening uit dan wanneer ik bij wijze van spreken moet werken met een gearriveerde eerste elftal-speler. Het is leuk om met jonge gasten te werken, al wil ik niet veel lager gaan dan de Onder 17. Dan word je meer een kinderoppas, vanaf de Onder 17 is het wat serieuzer.”

Die kinderoppas is hij nu niet, verre van. Er is een serieus plan bij SV Capelle. En daar stond Van den Broek vanaf het moment dat hij het hoorde volledig achter. “Er is een keuze gemaakt. Jongens die bij ons willen voetballen zijn hartstikke welkom, maar we gaan niemand meer benaderen. Het is onduidelijk wat die nieuwe voetbalpiramide gaat doen met de promotie- en degradatieregeling. Maar als je een paar jaar een pas op de plaats moet maken en met eigen jongens in de vierde klasse moet voetballen, dan is dat zo. Het is een keuze die je maakt.”

De jonge eigen jongens worden klaargestoomd om het eerste elftal te halen. Op dinsdagavond trainen we altijd samen, die jongens kunnen zich dan meten met de spelers van het eerste. Dat vinden ze helemaal geweldig”, zegt Van den Broek, die toegeeft dat het niet altijd meevalt. Daarom is het fijn dat hij nog een verlengstuk in het veld heeft staan, naast al die jeugdige spelers. “Johan Rosenbrand is 38, een maat van mij. Hij zei: ‘als jij het tweede gaat doen, ga ik daar voetballen. Pakken we samen de jonge jongens bij de hand en gaan we kijken wat we daarvan gemaakt kunnen krijgen’. Dat is hartstikke leuk. Met hem en jongens die je al heel lang kent. Die al vanaf hun vierde, vijfde of zesde jaar bij Capelle voetballen.”

“Dit is een gezonde situatie voor de club. Op een gegeven moment zag je jongens met potentie gaan lopen. Ze hadden niet het idee dat ze een kans zouden krijgen. Ook omdat een hoofdtrainer prestatiegericht vaak puur naar resultaat kijkt en niet naar de jonge jongens”, zegt Van den Broek. Wat dat betreft hebben ze nu niets te klagen bij SV Capelle, de samenwerking tussen de trainers van de eerste twee teams is goed. “Vaak zie je dat het twee eilandjes zijn, maar dat is dus niet zo. De wisselwerking is goed.”

Sfeer
En heel veel eigen jongens die hoog spelen binnen de club heeft nog een voordeel, het zorgt voor een bepaalde sfeer op de club. “Die is veel beter. Dat zie je ook gewoon op donderdagavond, al mag dat nu even niet. Maar normaal zie je die jongen gasten allemaal veel plezier hebben met elkaar in de kantine. Er zijn nog wel een aantal jongens van buitenaf blijven hangen, maar die voetballen al zoveel jaren bij Capelle dat ze erbij horen. Maar de hele sfeer binnen de club is nu anders, mooi!”

Hoe leuk het uiteindelijk gaat worden hangt ook een beetje van de resultaten af. Wat dat betreft is het niet zo dat Van den Broek zomaar iedere speler af moet staan aan het eerste. Natuurlijk is het vlaggenschip het belangrijkste, maar samen met trainer Edin Curic maakt hij goede afspraken. “Jongens die bij één minder aan spelen toekomen, kunnen we met het tweede mee laten doen. Zodat iedereen aan spelen toekomt. Dinsdag hebben we altijd voor de training overleg, op donderdag kijken we wat nodig heeft op zaterdag.”

Een succesvolle samenwerking dus. Curic heeft eerder al zijn handtekening gezet onder een contract tot de zomer van 2023, volgt Van den Broek dan ook snel? “We hebben een contract voor één jaar getekend, maar wel met de intentie om langer door te gaan. De gesprekken zullen snel komen. De hoofdtrainer heeft bij het bestuur aangegeven mij graag te behouden.” Dat lijkt dus wel goed te komen, waardoor er voorlopig verder gebouwd kan worden aan een stevig SV Capelle-fundament.

Voor meer artikel over VV Capelle, klik hier.

Voor meer artikelen over VV Capelle, klik hier.

Het scheidsrechterstekort in het amateurvoetbal is een onderwerp dat de laatste tijd met regelmaat onderwerp van gesprek is. In 2016 waren er nog zo’n 34.000 scheidsrechters, dat zijn er nu nog ruim 30.000. Structureel komt het amateurvoetbal nu tussen de 1.000 en 1.500 arbiters tekort om alle wedstrijden in een weekend in goede banen te leiden. Er is een campagne gestart om voetballiefhebbers aan te sporen scheidsrechter te worden. Bij Baardwijk zijn ze blij dat voor die campagne al drie jeugdspelers een scheidsrechterscursus overtuigend succesvol hadden afgerond.

WAALWIJK – “Deels het resultaat van anderhalf jaar corona, waarin scheidsrechters wel uitstroomden, maar niet binnenkwamen, omdat het fysiek volgen van lessen hiervoor niet was toegestaan, en deels het gebrek aan beleid bij clubbesturen voor het werven, opleiden en begeleiden van scheidsrechters, want daar begint het, iedere KNVB-official is als clubscheids begonnen”, schreef Jan Dirk van der Zee, directeur Amateurvoetbal, eerder in een column.

Voetballers kiezen er zelf meestal niet voor om te gaan fluiten als ze nog op een redelijk niveau kunnen spelen. Werner ter Avest, hoofd arbitrage- en bestuurszaken bij de KNVB, hoopt toch dat ook voetballers uiteindelijk de fluit oppakken. “Clubtrainers zouden veel meer bij de selectie van scheidsrechters betrokken moeten worden door talent eruit te pikken. Zij kunnen invloed uitoefenen op spelers en met ze meedenken of het een geschikte rol voor ze kan zijn.”

Nog mooier is het als jonge jongens of meisjes al vroeg beginnen met fluiten. Daarom kunnen ze bij Baardwijk ook meer dan tevreden zijn dat drie jeugdspelers tijdens de eerste seizoenshelft het certificaat ‘Spelbegeleider -Pupillenscheidsrechter’ hebben behaald. Volgens de vereniging zijn ze al een tijdje niet meer weg te denken op de vroege zaterdagochtend. “Ze begeleiden al een behoorlijk tijdje de pupillenwedstrijdjes bij Baardwijk.”

Felicitaties gingen er vanuit de club dan ook zeker naar het drietal. “Baardwijk is trots op jullie”, klinkt het vanuit de bestuurskamer.

Er zijn veel verschillende opleidingen, spelbegeleider/pupillenscheidsrechter is er dus één van. Om te zorgen dat je als scheidsrechter bijdraagt aan een sportief en eerlijk verloop van de wedstrijd. Dat zorgt voor meer plezier voor iedereen. De opleiding is volgens het principe ‘blended learning’. je leert tijdens de cursusavonden, in de praktijk en door middel van een app op je telefoon of tablet. Het opleidingsdeel van de cursus bestaat uit 2 theoretische bijeenkomsten van 2,5 uur. Het ervaringsdeel, tussen de beide bijeenkomsten, bestaat uit 2 stagewedstrijden bij jouw eigen vereniging.

Bij de KNVB hopen ze dat er meer mensen zich aanmelden. Want de drie jeugdspelers die zo goed bezig zijn bij Baardwijk, doen dat niet alleen voor de jongste jeugd die speelt op Sportpark Olympia. Maar ook voor alle tegenstanders die wekelijks op de velden aan de Akkerlaan komen!

Klik hier voor meer informatie over Baardwijk

Klik hier voor meer artikelen over Baardwijk

Twee voetbalavonden waren er geweest, toen ging er een voorlopige streep door de trainingen van de voetbalmoeders. Maar de nadruk kan op voorlopig, want die twee keer dat de groep op het trainingsveld stond was een groot succes. Blauw-Wit ’81 heeft er een mooie én grote groep nieuwe voetbalvrouwen bij.

DE MOER – Halverwege november stonden de voetbalmoeders voor het eerst samen op het trainingsveld. “Groen en rijp door elkaar. De een had nog nooit een voetbal van dichtbij gezien, de ander heeft vroeger altijd gevoetbald”, zegt Jolanda Rijken. Zij nam het initiatief voor het nieuwste team dat actief is bij Blauw-Wit ’81. Langs de lijn, tijdens oud-kind voetbal, op andere plekken. Het ging er elke keer over dat ‘ze met de moeders moesten gaan voetballen’. “Maar niemand deed er iets mee. Een maand of twee geleden ging het er weer over. Toen dacht ik: nu is het klaar, nu gaan we echt kijken of we het op kunnen starten bij Blauw-Wit. Ik ga daar gewoon mee beginnen.”

Rijken dacht klein te beginnen. “Ik ging langs bij alle jeugdteams, dat zijn er acht. Om te inventariseren of er interesse zou zijn. Ik dacht dat het wel los zou lopen, als ik er vijf zou hebben was het veel. Maar na twee dagen waren er al zestien aanmeldingen. Dat werd toch wel serieus. Ik heb een plan gemaakt waarmee ik langs het bestuur ben gegaan. Die waren ook superenthousiast.”

Twee weken later stonden de dames, tussen de 35 en 50 jaar oud, voor het eerst samen op het trainingsveld. Verschil in niveau is er. “Je kunt duidelijk zien wie er vroeger gevoetbald heeft. Maar dat is geen issue. Plezier staat voorop. De trainers – iedere keer iemand anders – houden daar ook rekening mee, passen de training aan naar het gemiddelde niveau. Het plezier en de gezelligheid staan voorop. En als het mag na afloop een drankje in de kantine.”

Het is niet alleen leuk voor de dames die wekelijks lekker een uurtje kunnen sporten en na afloop gezellig een drankje kunnen doen bij Blauw-Wit ’81. Het is ook leuk én goed voor de voetbalvereniging. “Er ontstaan hele leuke dingen uit die groep, dat zie je nu ook al. Er komen ideeën voor activiteiten, om met teams onderling iets te doen. Je ziet ook dat de betrokkenheid van de moeders groter wordt, het levert misschien extra vrijwilligers op. Of moeders die de regels beter snappen en spelbegeleider worden. Het heeft een aantrekkende werking voor de club. Dat is superfijn, al die bijverschijnselen die je dan meepikt.”

Dat was niet de insteek voor Rijken toen ze werk maakte van de voetbalmoeders. “We zijn echt begonnen vanuit het oogpunt van gezelligheid. Met deze club een uurtje sporten, gezellig bij elkaar. Als je ziet wat er nu uit voort komt, dat hadden we aan de voorkant niet kunnen denken”, zegt Rijken, die aangeeft dat iedereen welkom is. “Je hoeft niet bij Blauw-Wit te zitten of voetbalmoeder te zijn, het is voor iedereen toegankelijk.”

In eerste instantie gaat het om één keer in de week trainen, maar het is niet uitgesloten dat er op termijn ook wedstrijden gespeeld worden. “Er kwamen al verzoeken van andere damesteams uit de buurt, of het niet leuk zou zijn om een keer een wedstrijd te organiseren. In coronatijd is het lastig, maar ik denk dat het er in de toekomst wel van gaat komen dat we een keer een wedstrijdje 30+-voetbal gaan spelen.”

Wil je meer artikelen over de club Blauw Wit’81? Klik hier.
Wil je meer informatie over de club Blauw Wit’81? Klik hier.

Als jongen van de club was voor Pim van Hulten spelen in het eerste elftal van RKDVC een doel. Een paar jaar geleden maakte hij de overstap naar de selectie, maar een op drie plekken gescheurde enkelband hield hem meer dan een jaar aan de kant. Dit seizoen is voor Van Hulten het jaar van mijlpalen. Van zijn debuut als invaller tot zijn eerste basisplaats, die hij bekroonde met twee doelpunten.

DRUNEN – Eerst nog even terug naar de blessure, Van Hulten kan zich het moment dat het gebeurde nog goed voor de geest halen. “Het was de allereerste training van het nieuwe seizoen. Ik was niet helemaal fit, daar had het ook echt wel mee te maken. En het was die dag megawarm, boven de dertig graden. We moesten voor het eerst trainen, op zondagochtend. Ik wilde omdraaien en tegelijkertijd weer omdraaien en ging door mijn enkel. De fysio kwam er meteen bij. We trainden die week vijf keer, het was allemaal nieuw. Ik vroeg meteen: wanneer kan ik weer trainen?”

Op dat moment werd er gedacht dat het met een paar dagen rust wel goed zou zijn. “Maar ik had zoveel pijn, dat was niet normaal. In de nacht lag ik gewoon wakker van de pijn. Ik ben die week drie keer naar het ziekenhuis geweest. Eerst konden ze niets zien. Toen moest ik meer foto’s laten maken en een MRI-scan. Toen bleek dat ik mijn enkelbanden op drie plekken had gescheurd. Ik heb moeten revalideren, maar ben nu weer helemaal fit.”

“Ik heb wel altijd zwakke enkels gehad. Ik heb al een keer eerder mijn enkelbanden gescheurd en mijn enkel gebroken. Voor elke training en wedstrijd laat ik het nu intapen. Maar ik heb er geen last meer van”, zegt Van Hulten tevreden.

Doelpunten
Nu hoeft Van Hulten niet meer te denken aan de enkels, maar is hij bezig met het maken van doelpunten. “Sinds dit seizoen ben ik aangesloten bij het eerste. Ik train al wel wat langer mee, maar nu mag ik ook echt wedstrijden spelen. Ik heb veel invalbeurten gehad, voornamelijk tien minuten tot een kwartier voor tijd. De eerste twee doelpunten maakte ik als invaller, bij mijn eerste basisplaats scoorde ik ook twee keer.”

Een medespeler was geblesseerd. Voor de spelers het veld opgingen vroeg hij wat het vandaag zou worden voor Van Hulten: ‘twee of drie?’ “Doe maar twee vandaag, zei ik toen. Toen ik mijn tweede maakte roep hij nog ‘lekker jongen’.” Met een lach op het gezicht reageerde hij gevat: ‘ik zei het toch’.

Die basisplaats en doelpunten smaken naar meer. “Absoluut. Eerst is het leuk dat je überhaupt op de bank mag zitten. Op een gegeven moment denk je wel: trainer, laat mij maar een keer beginnen. Iedereen was ook blij voor mij met mijn basisdebuut, ik kreeg knuffels en een high-five”, kijkt Van Hulten terug. Dat past ook bij RKDVC, waar hij heel veel mensen kent. “Ik ben ook trainer van de Onder 13-1. Als ik op dinsdag het trainingsveld op kom en de spelers zeggen dat het goede goals waren, dan is dat leuk om te horen. Maar sowieso: voetballen met je vrienden in het eerste en belangrijk mogen zijn, dat is een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Ik speel al mijn hele leven bij RKDVC, heb het hier superleuk. Dit is echt mooi, genieten.”

Klik hier voor meer informatie over RKDVC

Klik hier voor meer artikelen over RKDVC

Half oktober liepen ze naast elkaar het veld op. Nigel Branderhorst als trainer van S.S.C. ’55, waar hij bezig is aan zijn derde seizoen als hoofdtrainer. Naast hem Paul van der Donk, trainer van RFC. Een paar maanden later is duidelijk geworden dat de eerste vertrekt bij de geel-zwarten en dat de tweede de nieuwe S.S.C. ’55-trainer wordt.

SPRANG-CAPELLE – “Ik maak de overstap naar S.S.C.’55 omdat het bestuur zijn vertrouwen in mij heeft uitgesproken. Dat voelde direct goed. Ik ken S.S.C.’55 als een warme club. Het jonge bestuur en de visie op voetbal en het verenigingsleven spreken me enorm aan. De voorwaarden om als trainer aan de slag te gaan, kloppen”, zegt Van der Donk.

In de toekomst is promotie zijn doel, maar voor het zover zal zijn wil Van der Donk – eerder als trainer actief bij de tweede elftallen van Roda Boys en Almkerk – bouwen aan een mix van jeugd en ervaring. “Als trainer vind ik het belangrijk om eerlijk en open te zijn naar mijn spelers en de mens voorop te stellen. Daarin zal ik altijd het belang van spelers, van de club en van het team goed moeten afwegen.”

Het zoeken naar de juiste mix van jeugd en ervaring is opgevallen bij S.S.C. ’55, dat is één van de redenenen dat de club gekozen heeft voor de Drunenaar. “We hebben enkele prettige gesprekken gehad met Paul. Daaruit blijkt dat hij ambitieus is en een echte clubman. Hij toont zich bij RFC een betrokken trainer en laat zien hoe hij met zowel jeugdspelers als ervaren jongens moet omgaan”, zegt Roy van Oosterhout, van de technische commissie, op het digitale thuis van de club.

Dat Branderhorst vertrekt werd eerder duidelijk. Bij S.S.C. ’55 waren ze tevreden over de jonge en ambitieuze trainer, die full-time bezig is met voetbal. Hij werd geprezen voor zijn gedrevenheid en eigen visie op het spel. De samenwerking tussen de club en trainer werd omschreven als ‘zeer prettig’.

“Ik wil S.S.C.’55 bedanken voor de kans die me geboden is om als hoofdtrainer aan de slag te gaan”, zegt Branderhorst over zijn vertrek. “Ik heb S.S.C.’55 leren kennen als een fijne, warme club met supporters en vrijwilligers met hart voor de vereniging. Ik heb hier enorm veel geleerd. Na drie jaar vind ik het een mooi moment om een volgende stap te maken. Maar tot die tijd ga ik met de club werken aan een goede basis voor de komende jaren en hopelijk een mooie toekomst voor de selectie.”

Begin februari gaat Van der Donk met RFC op bezoek bij zijn toekomstige club, waar Branderhorst dan nog gewoon aan het roer staat. In Raamsdonksveer werd het 4-1 voor de thuisploeg, maar voor alle spelers van S.S.C. ’55 is het komende duel de eerste echte kans om de nieuwe trainer te overtuigen om volgend jaar aanspraak te maken op een belangrijke rol in het team.

Klik hier voor meer artikelen over SSC’55
Klik hier voor meer informatie over SSC’55