De belangrijkste conclusie na de eerste competitiehelft voor MVV’27: er zit in muziek in de ploeg, maar het juiste geluid komt er niet altijd even goed uit. Trainer Marcel van Wieren ziet daarom een seizoen van vallen en opstaan. “We moeten onszelf tijd gunnen.”

De laatste competitiewedstrijd voor de winterstop, tegen één van de twee kampioenskandidaten, Zuidland – het Vlaardingse VFC is de ander -, was typerend voor de fase waarin MVV’27 verkeert. Een zorgvuldig opgebouwde voorsprong werd uiteindelijk in de tweede helft uit handen gegeven (2-3). En dat was niet de eerste keer dit seizoen volgens Van Wieren. “Tegen DVO’32 stonden we met 2-1 voor om met 3-2 te verliezen. Tegen GHVV’13 kwamen we met 3-1 voor en was er geen vuiltje aan de lucht. Na negentig minuten stond het toch weer 3-3”, baalt de trainer.

Het maakt dat de Maaslanders, die één wedstrijd minder hebben gespeeld, na ruim eenvierde van de competitie zijn terug te vinden op de negende plaats in het klassement. Het is niet de klassering waar MVV’27 het de laatste tien jaar voor deed, aan de andere kant heeft de selectie van de Maaslandse club de afgelopen twee seizoenen ook de grootste verandering ondergaan sinds jaren. Veel ervaren spelers zeiden het selectievoetbal na de lockdowns vaarwel. MVV’27 moest noodgedwongen het derde selectie-elftal uit de lucht halen en Van Wieren en assistent-trainer Arno van Nierop wisten dat hij een nieuwe generatie voetballers moest opleiden voor het eerste elftal.

“Het is jong, vooral jong en daardoor wat naïef”, zegt de oefenmeester, die uiterekende wat de gemiddelde leeftijd is van de ploeg die hij doorgaans het veld instuurt. “21,3 en dat gemiddelde wordt nog omhoog gehaald door Yennick Berrevoets en Harm Voogt.”

De genoemde twee zijn één van de weinige spelers in het elftal met ervaring op niveau. Wat rest zijn volgens Van Wieren talentvolle voetballers die het in zich hebben om het niveau snel eigen te maken. “Sinds we met deze groep bezig zijn hebben we al grote vooruitgang geboekt. We worden voetballend steeds beter maar het probleem is dat we het niet negentig minuten kunnen laten zien. Het niveau kan in een wedstrijd enorm verschillen. Van een half uur goed tot een kwartier heel slecht. Dat is inherent aan de samenstelling van de groep.”

Het verklaart volgens Van Wieren ook het wispelturige scoreverloop in wedstrijden. “Van deze ploeg mag je nog niet meteen stabiliteit verwachten. Die moet er op den duur natuurlijk wel komen, maar veel spelers hadden tot dit seizoen niet of nauwelijks speelminuten in de benen in de derde klasse. Dat ze het niveau aankunnen, laten ze elke week zien.”

Van een leer- of overbruggingsjaar wil Van Wieren niet spreken. “Dat impliceert dat de prestaties van ondergeschikt belang zouden zijn. In het proces waar wij zitten is juist het tegenovergestelde waar: de prestaties zijn een essentieel onderdeel van de ontwikkeling.”

Van Wieren heeft voor zijn team ook een haalbaar doel gesteld. Hij wil anderhalf punt per wedstrijd halen. “Dat betekent 36 punten aan het einde van de competitie.

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27

Jesse Goudriaan speelt dit seizoen met zijn voetbalmakkers van het zevende voor het eerst onder de vlag van Deltasport, maar het voelt alsof zij al jaren bij de Vlaardingese club actief zijn. “Deltasport staat voor kameraadschap, of je nu in het eerste of, in mijn geval, in het zevende speelt.”

In de laatste thuiswedstrijd voor de winterstop moet Deltasport 7 met 3-2 het onderspit delven tegen een elftal van Steeds Hoger-talenten. Normaal ‘verwerken’ Goudriaan (27) en zijn teamgenoten de nederlaag in de kantine, maar aangezien de wedstrijd pas tegen half vijf klaar is, is de derde helft voor vandaag geschrapt. “En laat dat nu juist onze beste helft zijn”, lacht Goudriaan, die geen moeite doet om met grote voetbalverhalen te komen. “Joh, we spelen in de reserve achtste klasse. Lager kunnen we niet. In de vorige seizoenen deden we het best aardig, maar de beste spelers zijn vertrokken. We hebben tot nu toe één keer gewonnen. Niet dat we elke wedstrijd van het veld af worden gespeeld, maar successen zijn zeldzamer.”

Het team waar Goudriaan de geestelijk vader genoemd van mag worden is als een nomade: er werd de afgelopen jaren behoorlijk wat afgereisd tussen de clubs. “We hebben, in verschillende samenstellingen, gespeeld voor Deltasport, PPSC en Victoria’04”, somt Goudriaan op. “We waren zoekende. Bij ons gaat het om de derde helft. Toen we bij Deltasport aanklopten met een mannetje of acht ging de deur meteen wagenwijd open. We hebben ons vanaf het begin welkom gevoeld.”

Goudriaan zocht stad en land af om het team te completeren. Eén van zijn ‘vondsten’ was zijn eigen vader: 54 jaar, maar volgens zoonlief nog superfit. “Hij is niet de snelste meer, maar hij heeft nog wel een goed inzicht. Hij heeft in de jeugd op een meer dan behoorlijk niveau gespeeld.”

Dat deed Goudriaan zelf ook. Bij PPSC doorliep hij alle hoogste selectie-elftallen en maakte hij één seizoen deel uit van de seniorenselectie. “Ik heb altijd in ploegen- of nachtdiensten gewerkt. Twee keer trainen zit er dan niet in. Ik ben al snel lager gaan spelen met vrienden.”

In Deltasport 7 is Goudriaan centrale verdediger. Hij speelde eerder als nummer tien. “Dat was voor corona. Ik was een stuk lichter en sneller. Tijdens corona ben ik wat steviger geworden. Ik heb veel aan de gewichten hangen. Dat is mijn kracht ten goede gekomen, maar niet mijn explosiviteit”, verklaart hij zijn nieuwe positie.

Na afloop van de wedstrijd verzamelt Goudriaans team zich snel in de kantine annex bestuurskamer van Deltasport. “Daar zit iedereen: van bestuursleden, trainers tot spelers van het eerste. Er staat een leuk muziekje aan en het is beregezellig. Ik noem het altijd de gezelligste kroeg van Vlaardingen.”

Goudriaan is ook actief binnen de Vlaardingse club. Hij heeft zich ontfermd over de sociale media en maakt ook deel uit van het sponsorteam. “We proberen de website wel een beetje levend te houden. Zo hou ik alle doelpuntenmakers bij, maar ook de spelers die de assists geven. O wee als het niet goed is, dan krijg ik snel een appje. Ik heb voor dit seizoen ook een nieuwe rubriek geïntroduceerd: een elftal vragen. Ik heb mezelf ook al een keer geïnterviewd. Dat was best een makkelijk interview, haha.”

Eén van de vaste vragen is hoe de geïnterviewde Deltasport over vijf jaar ziet. Goudriaan: “We zullen dan zeker een nieuw clubgebouw hebben. Je ziet tegenstanders vaak kijken als ze hier binnenkomen van ‘wat is dit’. Dat kan ik me helemaal voorstellen, want het is het minimale met slechts twee kleedkamers en een kantine, dat eigenlijk de bestuurskamer is. Ik denk dat het typerend voor Deltasport is dat de gezelligheid er niet onder lijdt.”

Klik hier voor meer informatie over Deltasport
Lees hier meer artikelen over Deltasport

De Voetbalsgoal (kortweg VBS) van CWO draait op volle toeren. Wegens de enorme groei zijn er nu wekelijks 9 á 10 trainers op de Vlaardingse voetbalclub actief tijdens de trainingen van de VBS op woensdagmiddag en zaterdagochtend. 

Kim van der Kruijk is als nieuwe coördinator één van de drijvende krachten achter de succesvolle VBS. Zij volgde de vorige coördinator op toen deze doorschoof naar een pupillenteam van de JO-8. “Mijn man en ik heb hebben jaren getennist en in eerste instantie wilden we onze zonen weghouden van de asociale schreeuwende ouders waarmee we voetbal associeerden”, antwoordt Van der Kruijk eerlijk op de vraag hoe ze met de VBS in aanraking kwam. “Maar onze zoon Mas wilde graag een keer aan een training meedoen. We waren verbaasd over hoe gastvrij hij ontvangen werd. We wilden hem voorstellen, maar waren hem toen al kwijt. Hij had al een bal gepakt en liep al op het veld.”

Toen bekend werd dat de vorige coördinator ging doorschuiven meldde de 38-jarige Kim zich als opvolger. “Organiseren zit me in het bloed. Ik was al begonnen om tijdens trainingen met meekijkende broertjes en zusjes achter op een veld wat met een balletje te doen.” Inmiddels zit ook haar jongste zoon Xem op de Voetbalsgoal en is deze flink in omvang gegroeid. “Vorige zomer zijn we gegroeid naar 60 kinderen en hebben we de trainersstaf uit weten te breiden naar een tiental trainers. Corona heeft ons een klein voordeel gegeven daarbij want ouders mochten alleen maar van buiten het complex toekijken. We hebben toen de boodschap ‘we mogen hulpouders inzetten’ laten horen. Mede door de aanmeldingen die daarop volgden staat alles als een stevig huis momenteel. Van der Kruijk: “Er zijn nu drie groepen. De jongste groep is vooral bezig met slalommen, ladders en pionnen en afwerken. De middengroep speelt in partijvormen en de oudste groep speelt partijtjes zonder goals, waarbij overspelen aangeleerd wordt. Eén van de ouders die bij die laatste groep training geeft is NAC-speler Mario Bilate. Door hem wordt nieuwe oefenstof aangereikt.”

Niet alleen op het technische vlak gaat het goed bij de VBS. Ook de plezierfactor blijft hoog. “We hebben een wisselbeker voor de pupil van de week. Ik hou goed bij dat iedereen die een keer ontvangt voordat hij of zij doorstroomt naar de pupillen’’, meldt de van origine Rotterdamse, die projectmanager HR-software is bij HR2day. “Tegenwoordig reiken we deze niet alleen op zaterdag maar ook op woensdag uit anders komt niet iedereen op tijd aan bod. Ook worden er leuke foto’s van de voetballertjes gemaakt door Evita en Melanie, die vervolgens op een blauwe FIFA-kaart met allerlei statistieken erbij aan de spelertjes gegeven wordt.” Ook de trainingspakken met achterop de voornamen van de kids zijn een hit. “Sommigen lopen daar al in rond voordat ze begonnen zijn met hun eerste training”, lacht Van der Kruijk, die zelf eind vorig seizoen tijdens de afsluitende barbecue de stoute schoenen aantrok. “Waarom gaan we niet zelf voetballen?” opperde ze. “Er werd lacherig gereageerd, maar toen ik een appgroep aanmaakte waren er binnen één avond twintig aanmeldingen.” En zie daar: het team ‘Meisjes onder de vijftig’ zag in september het levenslicht bij CWO en traint nu tweemaal per week onder leiding van onder anderen Edward Maatsen.

Meer informatie over CWO? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over CWO.

Het gaat weer goed met de ‘muizen’, de jongste voetballers van DVO’32. Na de zomervakantie van 2020 was er bijna geen aanwas, maar nu zijn er weer veel 3- tot 6-jarigen actief bij de Vlaardingse voetbalclub.

Maaike Blankestijn is samen met Suzanne Kersten vanaf het prille begin betrokken bij de muizen, die in 2016 het levenslicht zagen. Blankestijn: “Er speelde in de periode 2015/2016 veel bij onze club. Er kwam een nieuw bestuur, nieuwe trainer bij de mannen en veel goede spelers keerden terug. Ik was een tijdje gestopt met voetbal, maar in die periode hebben we weer een damesteam opgezet. De kersverse bestuursleden opperden na een tijdje om ook een welpenafdeling op te starten. Met drie andere meiden onder wie Suzanne zijn wij daar toen mee aan de slag gegaan.”

Dat het welpenvoetbal bij DVO’32 een andere naam draagt, heeft alles te maken met de sponsor. “Sam Muis heeft het bedrijf Muis Loodgieters. Zijn broer Job zat in het bestuur en zijn andere broer speelde een tijd in het eerste. Sam werd daarom gestrikt als sponsor door zijn broers en hij zorgt voor trainingspakken voor alle nieuwe spelertjes. Zodoende is de naam ‘muizen’ ontstaan binnen DVO’32”, verklaart de 26-jarige Blankestijn.

2020 was een lastig jaar vanwege corona voor de muizen.  “Toen alles in juli versoepeld werd zijn we ondanks de zomervakantie meteen weer wekelijks training gaan geven”, herinnert Blankestijn.
“We hadden zo lang niet getraind en inmiddels waren de oudste kinderen doorgestroomd naar teams onder de 8 jaar. In de nazomer kregen we er gelukkig veel 3- en 4-jarigen bij, maar toen in oktober strengere maatregelen volgden en ouders niet mee mochten het complex op kregen we er nauwelijks kinderen bij. Logisch, want kinderen van 3 of 4 jaar laat je niet alleen het veld opgaan.”

Het fundament staat nu stevig, vindt Blankestijn. “Suzanne en ik hebben na ruim vijf jaar trainingen uitwerken veel ervaring opgedaan. Trainingen voorbereiden gaat nu makkelijker. We weten wat de kinderen leuk vinden om te doen. Ook voelen we beter aan hoe we met de jongste instromers moeten omgaan. We weten nu bijvoorbeeld dat vanaf het moment dat ze naar school gaan, ze veel beter luisteren. Of ze meteen met alles mee kunnen en willen doen? Goh, dat verschilt heel erg per kind. Sommigen komen de eerste training niet verder dan de bloemetjes plukken”, lacht Blankestijn. Organisatorisch hebben Blankestijn en Kersten de zaken slim in elkaar gezet. “In het begin van het seizoen is de groep vaak 10 tot 15 kinderen groot en geven we met twee meiden training. Dan rouleren we en kunnen twee van ons lekker uitslapen. Later in het seizoen groeit de groep naar meer dan twintig muizen en geven we met drie meiden de trainingen. We splitsen de groep dan in tweeën op basis van leeftijd en spelniveau.” Kersten maakt samen met damestrainer Amy Zijlstra af en toe leuke filmpjes die ze voorzien van leuke muziek en op social media zetten. ,,Verder doen we weinig aan Pr, maar we merken dat hier uit de wijk Westwijk altijd weer nieuwe kinderen naar onze trainingen komen door goede mond-tot-mondreclame.”

Meer informatie over DVO’32? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over DVO’32.

MSV’71 en Robbert Rottier, zijn al een leven lang tot elkaar ‘veroordeeld’. “Maar dat is absoluut geen straf, hoor”, zegt de 54-jarige speler van het derde elftal van de Maassluizer club.

54 jaar en spelen in het derde elftal, dat is niet gek zullen vele mensen zeggen als ze vragen op welk niveau Rottier wekelijks een balletje trapt. “We hebben maar drie elftallen”, ziet de Maassluizer de lol er wel van in. Als er één iemand is die kan relativeren is het Rottier wel. “Het niveau waarop wij spelen mag absoluut geen naam hebben. Maar we hebben met elkaar wel vreselijk veel plezier.”

Aan de wekelijkse portie kleedkamerhumor hebben Rottier en maten zelf een extraatje toegevoegd. Het derde elftal van het jubilerende MSV’71, dat dit jaar een halve eeuw oud is, heeft een eigen website waarop na elke wedstrijd foto’s en wedstrijdverslagen worden gedeeld. Het moet vooral niet te serieus worden. Iedereen wordt op de hak genomen door drie spelers, niet op de laatste plaats zichzelf. En soms moet er een scheidsrechter aan geloven, zoals onlangs in de uitwedstrijd tegen de buren van MVV’27 toen een overtreding vijf meter buiten het strafschopgebied door de clubleidsman werd ‘gepromoveerd’ tot zuivere strafschop. “Als je op het veld staat, wil je natuurlijk ook winnen”, zegt Rottier, die al in 1976 lid werd van MSV’71. “Ik ben begonnen bij de E-tjes, want F-voetbal had je toen nog niet”, herinnert hij zich. “MSV was toen al even gemoedelijk en gezellig als nu. De club is ouder geworden, ik ook, maar de cultuur is altijd hetzelfde gebleven. Gezelligheid is altijd belangrijker geweest dan prestatie. Het zegt natuurlijk wel iets dat het eerste nooit hoger heeft gespeeld dan de derde klasse.”

Zelf schopte hij het in zijn jonge jaren ook tot de selectie. “Ik heb een periode in het eerste gespeeld”, vertelt hij om er snel bij te zeggen dat hij geen begenadigd talent was. “Als je het mensen vraagt bij de club zullen ze over mij niet zeggen dat ik een topvoetballer ben geweest, haha.”

Dat zijn sociale leven voor een groot deel bij de club afspeelde, blijkt uit het feit dat hij zijn vrouw leerde kennen bij MSV’71. “Ze speelde bij de dames en in die tijd gingen we regelmatig met elkaar naar toernooien. Van het één kwam het ander.”

Uiteraard gingen ook hun kinderen bij MSV’71 voetballen. “Ik ben een paar jaar trainer geweest van mijn dochter. Ze speelt nog bij de vrouwen. Mijn zoon speelt bij ADO Den Haag. Van wie hij het talent heeft? Niet van mij, ik denk van zijn moeder.”

Vijf jaar moesten ze het bij MSV’71 doen zonder Rottier. Vanwege werk woonde hij tussen 1993 en 1998 in de Verenigde Staten. “Ik heb daar ook gevoetbald, maar een georganiseerde competitie zoals hier was er niet. Ik deed mee in een team dat meedeed aan een competitie en speelde mijn wedstrijden op een veldje in een stadspark. Er waren wel doelen, maar beide teams moesten een net meenemen en zelf ophangen. Je speelde op gras, maar soms zag je bandensporen van auto’s over het veld lopen. In Nederland hebben we een unieke voetbalinfrastructuur met veel vrijwilligers. Daar is MSV’71 ook groot mee geworden. Dat moeten we koesteren.”

Met het derde team is de voorpret voor het jaarlijkse ‘trainingskamp’ in januari al enige tijd geleden begonnen. “We zijn maar opgehouden om het trainingskamp te noemen. Vroeger wilden we er nog wel eens een training doorheen organiseren, maar dat was zo’n gedoe, joh.”

Klik hier voor meer informatie over MSV  ’71
Klik hier voor meer artikelen over MSV ’71

Omdat voetbal in toenemende mate een fysieke aangelegenheid wordt, hamert Assad Mohunlol erop dat het lichaam sterk moet zijn. Explosiviteit en kracht kun je gericht trainen, zegt de man die met zijn bedrijf Motivated People specialistische oefenstof aanbiedt. Met net zoveel plezier laat Mohunlol peuters en wat oudere kinderen kennis maken het voetbal, de sport die hij zo liefheeft. Dit is zijn verhaal.

Als trainer op de sportschool stoorde het de in Maasluis-West opgegroeide Mohunlol dat de persoonlijke aandacht voor klanten vaak minimaal was. Terwijl veel leden de sterke behoefte hadden aan een leidende hand, stelde hij vast dat ze het vaak maar zelf moesten uitzoeken. De man die een fitnessopleiding doorliep en wiens ouders Surinaams zijn, nam daarom zes jaar terug een dapper besluit. Hij begon het bedrijf Motivated People en werd eigen baas.

Omdat Mohunlol voetbalgek is en kan genieten van de onbevangenheid van kinderen, riep hij samen met Arjan van der Kaaij het fenomeen ‘Voetbalpeuters’ in het leven. “Het geeft veel voldoening als je ziet dat jonge kinderen spelenderwijs kennis maken met de sport. Stapje voor stapje leren ze dingetjes bij en dat proces is mooi om te zien. Omdat het heel leuk ging allemaal, hebben we voor de wat oudere kinderen Motivated Kids opgericht. Dit concept omvatte ook Kids Fitness en Kids Bootcamp. We bezochten bijvoorbeeld BSO’s en kinderdagverblijven en ook dat was zinvol. Maar ik wilde graag meer en ben ook gaan nadenken over het verzorgen van specifieke trainingen voor voetballers. Een goede techniek hebben heel wat jongens wel. Maar fysiek is het niet altijd top.”

Met kennis van zaken neemt Mohunlol het internationale topvoetbal onder de loep. Voetballers zijn powerhouses geworden die met hun pezige gestalte onvermoeibaar van strafschopgebied naar strafschopgebied gaan. “Vooral de middenvelders natuurlijk”, zegt Mohunlol, die weet dat voetballers elders in Europa vaak eerder volwassen zijn. “Kijk nu eens naar voetballers als N’Golo Kanté (Chelsea) en Paul Pogba (Manchester United). Die blíjven maar gaan en zijn ijzersterk in de persoonlijke duels. In het Franse elftal zijn er nog wel meer spelers die fysiek haast niet te kloppen zijn. Op dat gebied kunnen wij in Nederland nog stappen maken.”

‘’Ik wil amateurclubs graag helpen door hun voetballers sterker te maken”, vervolgt Mohunlol, die zelf bij MSV’71 in Maassluis begon en later met jeugdteams van SVVSMC op relatief hoog niveau speelde. “Ze zijn vaak ambitieus en willen alles uit de kast halen om ver te komen. In voetbaltechnisch opzicht zijn Nederlanders zoals gezegd behoorlijk ontwikkeld. Maar er valt terrein te winnen op het gebied van kracht, coördinatie, stabiliteit en balans. Met een rechtsback bijvoorbeeld, kan ik gericht trainen op zijn wendbaarheid. En voor een spits is het natuurlijk essentieel dat hij overeind blijft in de fysieke duels.”

Het zelfsbewustzijn van een aanvaller groeit niet als hij in tien minuten tijd drie keer onder de voet wordt gelopen door een noeste voorstopper. En zijn motivatie komt het al helemaal niet ten goede. “Motivated People doet alles vanuit de motivatie. Ik wil met mensen samen werken aan verbetering, zodat ze een positief gevoel krijgen. Als een spits altijd maar van de bal af wordt gezet, nemen zijn spelplezier en zelfvertrouwen steeds verder af.  Dat wil ik voorkomen en daarom ga ik met veel plezier met voetballers aan de slag.”

Dat het in coronatijd niet altijd meevalt om trainingen te verzorgen, is momenteel best een dingetje voor Mohunlol. Zijn sportstudio in winkelcentrum Steenwijkpolder in Maassluis maakt al een tijdje een lege indruk. “Maar ik vertrouw erop dat de situatie verbetert. Ik heb ook de ambitie om in mijn buurt mensen te verbinden door sport. Zo zijn we recent gestart met vitaliteitslessen voor mensen van 65 jaar en ouder. Met de Voetbalpeuters hopen we na de kerstvakantie weer te beginnen in de Konigshof in Maassluis.  Of ik zelf veel voetbal kijk? Vroeger bijna alles, maar als vader heb ik daar geen tijd meer voor. Je moet soms even kiezen, nietwaar?”

Voor meer artikelen op onze website, klik hier.
Voor meer informatie over Motivated People, klik hier.

Met een meer dan voldaan gevoel konden trainers, bestuurders, spelers en supporters van Zwaluwen bij de kerstboom plaatsnemen. Een periodetitel zorgde voor een ongekende succes in de eerste competitiehelft. “De puzzelstukjes vielen in elkaar.”

De dagen van trainer Henk de Zeeuw zijn gevuld met sport en voetbal. Als hij niet op het trainingsveld aan de Zwaluwenlaan staat, traint hij het beloftenelftal van ADO Den Haag of is hij bezig met Socatrots, zijn bedrijf dat kinderen aan het sporten en bewegen probeert te krijgen. “Het is prima te combineren”, zegt de oefenmeester en oud-keeper. “Ik kan helemaal mijn ei kwijt.”

Dat hij met Zwaluwen de eerste periodetitel in de hoofdklasse won, hadden weinig zien aankomen. Ook De Zeeuw zelf niet. Toen de trainer aan zijn eerste jaar begon – een seizoen dat door corona werd gedomineerd en maar vier competitiewedstrijden duurde – was er van een Vlaardingse zegereeks geen sprake. “Ik zag toen wel al de potentie”, zegt De Zeeuw. “In dat mini-seizoen werden onze zwakke plekken blootgelegd. We wisten zelf best aardig het doel te vinden, maar kregen veel te veel doelpunten tegen.”

Een andere uitdaging was dat de selectie vrijwel compleet nieuw was, op drie spelers na. “De corona-lockdown heeft ons tijd gegeven en de gelegenheid om te werken aan het elftal. Dat hebben we doelbewust gedaan. We hebben drie gerichte versterkingen gehaald voor plaatsen waarvoor wij dachten dat het noodzakelijk was en daarnaast zijn we gaan kijken hoe we de zwakke plekken konden camoufleren.”

De Zeeuw kwam al snel met het 5-3-2 op de proppen. Het bleek een formatie die paste bij de spelers van Zwaluwen. “We hebben de tijd die we hadden goed gebruikt. Iedere training weer. De groep was leergierig en enthousiast. Iedereen was er, ondanks dat de competitie vorig seizoen was stilgelegd.”

Daarmee werd de basis gelegd voor het huidige seizoen waarin Zwaluwen al snel de geest kreeg, wedstrijden ging winnen en uiteindelijk, tot ieders verrassing,  beslag kon leggen op de eerste periodetitel. “Die periodetitel was het resultaat van intense samenwerking”, zegt De Zeeuw. “Ik heb eerder al eens gezegd dat ik geen toverstokje heb en niet kan toveren. Staf en spelers hebben volledige commitment gegeven. Met de overwinning nam het zelfvertrouwen toe.”

Dat Zwaluwen na het periodesucces iets is gezakt – het staat derde – is volgens De Zeeuw geen verrassing. In vergelijking met andere clubs moeten de zwartwitten het doen met bescheiden middelen. En dat probeert De Zeeuw ook steeds te benadrukken, al is het maar om het verwachtingspatroon realistisch te houden. “Van alle hoofdklasseteams hebben we het kleinste budget. Tegelijkertijd opent dat voor eigen talenten wel deuren die normaal gesloten zouden blijven. Maar normaal dat we zo hoog staan, is het niet”, weet De Zeeuw. “Als je mij vraagt of we boven onze stand leven, zeg ik ja. Ik denk dat we thuishoren bij ploegen als Poortugaal en FC ’s-Gravenzande die in de middenmoot staan. Dat is nog steeds heel goed. Het is niet realistisch om van ons te verwachten dat we mee gaan doen om het kampioenschap.”

Meer informatie over VV Zwaluwen? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over VV Zwaluwen.