Een dag geen training geven, is een dag niet geleefd. Het had zo maar het levensmotto geweest kunnen zijn van Ed Schot. De 70-jarige trainer heeft een energietank die niet snel leeg raakt. Hij traint bij Excelsior Maassluis de jongste en oudste jeugd én de dames, van wie hij op zaterdag ook nog de coach is. “Voetbal is mijn leven.”

Er zijn mensen van zijn leeftijd die er niet aan moeten denken: Schot geeft vier keer per week ruim drie uur training. “Ik voel me nog jong en fit”, zegt hij. “Ik ben nooit het type geweest dat er genoegen in schept om thuis op de bank te zitten. Ik ben altijd actief. Ik loop ook nog regelmatig hard. Ik ben 1.80 en weeg 78 kilogram en voel me hartstikke fit.”

Schot was in zijn jonge jaren een veelbelovend keeper bij HOV en Neptunus in Rotterdam, clubs die destijds op een hoog niveau actief waren. “Vanwege werk heb ik zelf geen lange actieve carrière gehad, maar ik ben wel snel in het trainersvak gerold.” Schot vertelt dat hij bij SVV assistent was van oud-prof Marco Gentile. “In de jaren tachtig ben ik nog een paar keer een paar maanden in Amerika geweest om te trainen op een voetbalschool, zogenaamde Soccer Camps, die werden in Californë van april tot september gehouden. Dat was daar toen booming. Ik ben toen ook gevraagd om een paar jaar te komen, maar dat heb ik niet gedaan. Dat wilde ik mijn toenmalige vrouw en kind niet aandoen.”

Met zijn zoon runde hij jarenlang een sportschool in Rotterdam. “Met op het hoogtepunt 2200 leden. Toen de prijsvechters kwamen is markt in snel tempo verslechterd. Op een gegeven momenten konden we niks anders dan de deuren sluiten.”

“Het voetballen is altijd blijven trekken. En toen Excelsior Maassluis mij vroeg vond ik dat een eer. Het is een mooie club met een mooie jeugdopleiding. Ik heb het gevoel dat ik hier goed pas. De club heeft aandacht voor alle teams en niet alleen voor de selectieteams. De teams die ik train zijn niet-selectieteams, maar dat wil niet zeggen dat er geen talent in zit. Ik hou de ontwikkeling van de spelers goed in de gaten en als ik zie dat een spelertje zich de stof snel eigen maakt, laat ik dat de trainers van de selectieteams weten. Je hebt nu eenmaal vroeg- en laatbloeiers. Daar zijn ze bij Excelsior Maassluis zich ook van bewust. De trainersstof die we aanbieden bij de lagere teams is hetzelfde als bij de hogere teams.”

De onder 10, onder 12, onder 14, onder 16 en onder 18 heeft hij onder zijn hoede. Elke training verloopt volgens hetzelfde scenario en levert het beeld op van een fanatieke Schot die vol tomeloze energie de jeugd aanspoort de oefeningen te doen. Naast de veldtraining verzorgt Schot ook de trainingen van de jeugdkeepers.

Daarnaast is hij alweer voor het vierde seizoen trainer van de vrouwen van Excelsior Maassluis. “Ze zijn me nog steeds niet zat. Ik vind het leuk om te doen. In het eerste seizoen werden we meteen kampioen in de vierde klasse.”

Het bestuur van Excelsior Maassluis wil graag verder met Schot. De liefde is wederzijds. “Volgend seizoen wordt mijn zevende alweer en daar ben ik best trots op.”

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis.
Lees hier meer artikelen over Excelsior Maassluis.

Maurice de Bliek en Juriaan Buckers zijn twee spelers van de laatste lichting die de overstap van prestatiegericht zondagvoetbal naar het zaterdagvoetbal maakte bij Excelsior ’20. Ze kwamen beiden terecht in de selectie van de zaterdagtak. Het betekende een overstap van de tweede klasse zondag naar de vierde klasse zaterdag. Ze zien dit niet als een ‘degradatie’.

Beide spelers zijn realistisch en beschouwen de overgang eerder als een prima niveau om in te stappen en beter dan een horizontale overstap zoals deze eind dit seizoen mogelijk is. “Als we meteen in de tweede klasse zaterdag waren beland, hadden we weinig punten gehad”, erkent rechtsback De Bliek. “Dan hadden we niet tegen Hermes DVS en Victoria gespeeld, die clubs kennen we uit hun zondagtijd.” Die horizontale overgang had sowieso te laat gekomen voor de Schiedamse club. De Bliek: “We hadden nog maar achttien spelers voor twee teams op de zondag over. Omdat onze club niets van betaalde spelers wil weten en alle doorstromende A-jeugd op zaterdag wilde blijven spelen waren we genoodzaakt om ook naar de zaterdag over te stappen met de zondagspelers die overbleven.”

“We hebben echt wel even moeten wennen”, vervolgt het tweetal. “Het zondagvoetbal zat ingebouwd in ons systeem. We komen nu ook andere type tegenstanders tegen. De top vijf in onze competitie zijn technisch goed voetballende ploegen, de ploegen daaronder moeten het vooral hebben van strijd, inzet en soms ook  irriteren. Tegen die laatstgenoemde type teams, die vooral fysieker spelen, hebben we het in het begin moeilijk gehad. De laatste duels begonnen we onze draai goed te vinden, dus is het extra jammer dat het amateurvoetbal nu noodgedwongen stilligt. We zaten juist in een goede flow.”

De 29-jarige De Bliek speelt al ruim 10 jaar in het vlaggenschip van het Schiedamse Excelsior. Samen met de 27-jarige Juriaan Buckers en een dozijn andere spelers van de voormalige zondagtak belandde hij logischerwijs in de zaterdagselectie. “Uiteraard werd vooraf gezegd dat we ons eerst moesten bewijzen, maar de meesten van de zondagafdeling hadden al veel ervaring, waarvan sommigen zelfs in de eerste klasse. Het zaterdagteam had vorig seizoen 88 goals tegen. Niets ten nadele van de jongens van dat team, maar trainer Jaco Verhoev zag in dat het met de zondagjongens erbij beter kon.” Buckers bespeurt dat er geen scheve gezichten zijn bij de jongens die nu vaker in het tweede moeten spelen. “Ik zit zelf af en toe op de bank bij het eerste en in die weekenden speel ik graag in het tweede mee om ritme te houden. Het tweede team is nu veel sterker en draait bovenin mee.”

Ook Buckers is nu gewend aan de overstap en ziet ook de leukere kanten van voetballen op zaterdag, zoals het na afloop langer in de kantine blijven hangen. “Na een derby wordt er vaak een dj of een zanger geregeld en blijft het lang gezellig.” De Bliek vult aan: ,,Als de kantine dicht moet gaan we soms nog gezellig verder in de binnenstad.” Voor hem betekent dat als het tegenzit een ouderwets korte zaterdagnacht, want hij is sinds enkele weken vader van zoontje Ted.

Meer informatie over Excelsior ’20? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over Excelsior ’20.

Bij MVV’27 hebben ze de zaakjes goed op orde. Ze plukken de vruchten van het feit dat Niels Berrevoets als Medisch Coördinator actief is bij de club uit Maasland. Waar in het huidige seizoen veel clubs kampen met gemiddeld veel meer blessures dan in voorgaande jaargangen, hebben ze dit bij MVV’27 weten te voorkomen.

Drie jaar geleden kwam de 32-jarige fysiotherapeut in contact met het bestuur van MVV’27. In een verder verleden speelde hij zelf bij de zaalvoetbaltak van die vereniging. Berrevoets: “Ik geloof in samenwerking tussen verenigingen en fysiotherapiepraktijken. Je kunt mensen van sportclubs lange tijd aan je binden omdat ze vaak lange tijd actief sporten bij een club en dan ook over zo’n lange periode tegen blessures aan kunnen lopen. Als je een goede naam opbouwt bij een vereniging weten ze jou te vinden.”

Alerte broer

Als relatief jonge fysiotherapeut, werkzaam bij Holystaete in de wijk Holy in Vlaardingen, moest hij een paar jaar geduld hebben voor hij bij een sportclub in de regio aan de slag kon. “We hebben al iemand”, was steevast de reactie als hij zijn diensten aanbood. Maar in 2018 was het raak. “Mijn broertje Yennick (centrale verdediger in het eerste elftal van MVV’27, red.) stuurde me een berichtje toen de toenmalige fysiotherapeut stopte bij MVV’27. Met het toenmalige bestuur had ik een prettig gesprek, waarin we goede ideeën gedeeld hebben. In een vervolggesprek met de staf kwam de term medisch coördinator eruit rollen vanwege het feit dat ik vooral ook voor de overview zou zorgen zonder andere mensen tekort te doen.”

Bewijsdrang

Toen de amateurcompetities vorig seizoen lange tijd stillagen, hield de staf van MVV’27 de spelers scherp. “We maakten een programma voor de speler om zichzelf fit te houden”, begint Berrevoets. “Binnen de toen geldende regels lukte het ook om één keer per week voetbalspecifieke oefeningen te doen met de spelers. Bij verzorgers van verenigingen uit de buurt die ik regelmatig spreek, hoor ik dat er aanzienlijk meer typische voetbalblessures zijn dan in het verleden. Dat zijn vooral bovenbeen-, lies- en hamstringblessures. Ik behandel tegenwoordig ook spelers van voetbalclub CWO uit Vlaardingen en daar kampen ze ook met veel spierblessures. Het opmerkelijke is dat spelers vaak pas na anderhalve week over fysieke klachten bij ons aankloppen. Ze willen zich graag bewijzen, zeker in de voorbereiding op het huidige seizoen speelde dat een rol. Na de vakantie is iedereen in september weer volle bak begonnen en kwamen er weer oefenwedstrijden. Preventief gezien zou het handiger zijn om pijntjes sneller bij ons te melden en preventieve oefeningen toe te voegen aan de warming-up. Ik bemerk dat er bij spelers tijdens een training soms iets inschiet en ze dan toch na een korte pauze weer verder gaan. Een week later gaat het dan vaak echt fout.”

Voor de komende tijd vraagt hij zich af waar clubs goed aan doen. Berrevoets: “Ik ben benieuwd welke regelgeving er komende tijd komt op het gebied van corona. Voor veel mensen is het natuurlijk goed om door te gaan met sporten. Van de andere kant besef ik dat tijdens voetballen het handhaven van ‘de anderhalve meter’ lastig zal zijn. En dat mensen in kritieke toestanden kunnen belanden als ze besmet raken.”

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27

Met de aanstelling van Moh Fakih Touzani als trainer-coach binnen de technische commissie nam CWO dit seizoen een nieuwe stap in de ontwikkeling van de club. De Vlaardingse fusievereniging bouwt daarmee verder aan een stevige basis.

CWO zit alweer een paar jaar in de lift. Jeugdvoetballertjes vinden makkelijk de weg naar het sportpark en de club is bezig om goede voorwaarden te creëren om dat talent veel voetbalplezier maar ook ontwikkelingskansen te geven. “We komen van ver”, zegt Karim Adlaoui, die sinds dit seizoen verantwoordelijk is voor de technische zaken binnen het bestuur. Wéér, want de oud-speler van Fortuna Vlaardingen, SVV en HVO, wiens carrière door een onwillige knie in de dop werd geknakt, maakte al drie jaar eerder deel uit van het bestuur. “Ik heb vanwege werk en studie even een pauze genomen. Ik ben er drie jaar tussenuit geweest. Aan het begin van mijn eerste periode verkeerde club in een geheel andere situatie. Eigenlijk stond CWO er toen beroerd voor. Er was weinig jeugd, mede door de vertraging van de bouw van de nieuwe wijk. Er was destijds ook  nauwelijks structuur in de organisatie. Daar zijn we ons in eerste instantie op gaan richten. Inmiddels staat de nieuwe wijk er en weet de jeugd ons te vinden. Er staat een goede structuur en we slagen er goed in om alle teams goed te bemannen. De geleidelijke groei die we voor ogen hebben, vindt ook plaats.”

De onderbouw van de jeugdafdeling is de afgelopen jaren flink gegroeid. Dat uit zich in drie onder acht-, vijf onder negen-, drie onder tien-, twee onder elf- en drie onder twaalf-teams. Het is een serieuze omvang en het aantal teams groeit nog steeds. Adlaoui: “Gedurende dit seizoen hebben we al drie extra teams inschreven en na de winterstop zullen wij nog twee nieuwe teams inschrijven. Daarnaast hebben we de voetbalschool waar momenteel zestig kinderen rondlopen.”

Om die vele jeugd zo goed mogelijk te begeleiden is investeren in trainers cruciaal, vindt het bestuur. “Daarom ook hebben we besloten om een trainer-coach aan te stellen die trainers helpt bij het training geven en begeleiden van de kinderen”, legt Adlaoui. “Daarbij kijken we heel breed: van het neerzetten van een training voor een team  tot het omgaan met kinderen in een bepaalde leeftijdsgroep, zeg maar de pedagogische kant van het trainen. Moh loopt ook drie, vier dagen in de week rond op de velden en kan zo elk moment trainers bij staan. Net als bij elke andere club zijn de meeste van onze trainers ouders enorm enthousiast en voor hen is het alleen maar fijn om extra bagage aangereikt te krijgen. Op 3 december stond ook een avond in het kader van ‘4 inzichten over trainerschap’ op het programma, maar die kon vanwege de coronamaatregelen niet doorgaan.”

Adlaoui benadrukt dat CWO geen onderscheid maakt tussen niveau’s. “We nemen de gehele jeugdlijn mee en niet alleen de selectieteams.”

CWO is ook volop bezig met het vormgeven van wat door de club ‘De Blauwe Draad’ is genoemd. Een technische voetbalvisie die herkenbaar moet zijn en past bij de club. Adlaoui (45): “Meerdere geledingen binnen de club werken daaraan mee. Je kunt het zien als een vervolg op het bestaande beleidsplan.”

Meer informatie over CWO? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over CWO.

Tom Kampschuur is van een leeftijd die veel ouderen graag nog zouden hebben. De linksback van de JO17-1 van Victoria 04 uit Vlaardingen heeft met zijn zestien jaar nog alle ruimte om het leven te ontdekken. De voetbalvereniging speelt een belangrijke rol op zowel sportief als sociaal vlak. Net als de BVO Feyenoord trouwens.

Kampschuur neemt de telefoon op in de wetenschap dat het treffen met RAS JO17-1 eerder deze zaterdag en verdienstelijke remise heeft opgeleverd: 3-3. “Zij staan bovenaan en wij bijna laatste”, is het veelzeggende commentaar van de geboren Vlaardinger. “Ik heb zelf best lekker gespeeld, al met al een prima middag dus. Ik had niet echt verwacht dat we een punt zouden pakken. Het is echt een bonuspunt.”

De tiener meldde zich reeds op vroege leeftijd aan bij Victoria’04, een club die hij als ‘warm en gezellig’ neerzet. Overdreven groot is de vereniging wat ledenaantal betreft nooit geweest, maar is dat per se nodig om het goed naar je zin te hebben? “Victoria is gewoon mijn club, ik heb er best veel vrienden”, vervolgt de VWO-scholier zijn relaas. “Onze jeugdelftallen spelen doorgaans op een behoorlijk niveau. Van het huidige JO17-team ken ik een aantal jongens al mijn hele voetballeven. Maar er zijn ook jongens afgehaakt en bijgekomen in de loop der jaren.”

Als linkervleugelverdediger beheerst Kampschuur de kunst om goed positie te kiezen. Dat moet ook wel, lacht hij, want overdreven snel is hij nooit geweest. “Maar door me slim op te stellen, compenseer ik dat wel. Ik vind het ook lekker om een stevig duel uit te vechten. Daarnaast denk ik dat ik best een aardige trap heb. Of het genoeg is om het eerste te halen, weet ik nog niet. Maar voorlopig houd ik me goed staande.”

Als ex-judoka heeft Kampschuur wat fysieke kracht betreft een voorsprongetje op ranke voetballers die het puur van techniek hebben moeten. Hij profileerde zich op regionaal niveau en combineerde de sport op een gegeven moment met het voetbal. “Ik ben begonnen met judo en vond dat ook heel leuk. Ik heb het ook best lang volgehouden, maar heb toen voor het voetbal gekozen. De leuke sfeer en de gezelligheid bij Victoria kan ik echt niet missen. Ook buiten het veld ga ik met jongens van mijn team om. We drinken geregeld wat samen, al kunnen we door corona nu natuurlijk moeilijker buiten de deur afspreken. Maar ook bij iemand thuis kun je het gezellig hebben. Of er dan veel bier aan te pas komt? Sommigen drinken wel wat meer, maar ik houd het vrij rustig.”

Kampschuur geeft aan ook ver weg te blijven van sigaretten en beschouwt het niet als een onoverkomelijk gemis dat hij geen vriendin heeft. Er zijn genoeg andere zaken die zijn aandacht nodig hebben, zoals het voltooien van zijn VWO-opleiding aan het Spieringshoek College in Schiedam. Ook is hij bij het tankstation van benzinegigant BP als schoonmaker actief in de Spaanse Polder en bezoekt hij tweewekelijks de thuisduels van Feyenoord.

“Het gaat prima dit seizoen met Arne Slot”, zegt de jongen wiens vader Peter een autorijschool runt en als sponsor aan Victoria verbonden is. “Met twee ploeggenoten zit ik op vak Q en we vermaken ons prima. Feyenoord vind ik een prachtige club, ze doen altijd lekker normaal in Rotterdam. Ook bij Victoria wordt het niet op prijs gesteld als je kapsones hebt. Gelukkig zijn de meeste mensen heel sympathiek. Toen er in de kantine een feestje was omdat het nieuwe hoofdveld in gebruik werd genomen, waren de spelers van de A-selectie heel benaderbaar. Dat hoort natuurlijk ook zo, maar je hoort vaak genoeg dat het anders gaat. Ze vingen ons echter goed op en toonden belangstelling voor de JO17-1. Dat zegt veel over de sfeer bij Victoria04.”

Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over Victoria ’04.

Uitgerekend in de laatste wedstrijd voor de verlengde winterstop kwam al het positieve samen voor het VFC van trainer Jesper Gudde. De 1-8 overwinning op Meeuwenplaat kon de matige start van de zondagvoetballers van de Kwekkers niet verbloemen. “Als een paar spelers een onvoldoende halen, heeft dat meteen invloed op ons resultaat”, aldus Gudde.

Met acht punten uit acht wedstrijden verkeert VFC in de tweede klasse D in een soort van niemandsland. De voorsprong op hekkensluiter FC IJsselmonde is vijf punten, maar de achterstand op koploper HVV uit Den Haag bedraagt al elf punten. Dat is, geeft Gudde toe, een flinke teleurstelling voor de Vlaardingers die er aan het begin van het seizoen nog van uit gingen mee te kunnen doen aan de top van het klassement. Daar was volgens de oefenmeester uit Rotterdam ook alle reden toe. “In de voorbereiding en in de beker hebben we bijna alles gewonnen. Gecombineerd met de goede start van vorig seizoen, waarin we negen punten haalden uit vier wedstrijden, leidde dat vanzelfsprekend tot een groter verwachtingspatroon. Vanaf het begin van de competitie liep het echter niet. We hebben een elftal dat leunt op een sterk collectief. We hebben geen uitschieters. We moeten het hebben van het team en als dan drie, vier spelers een onvoldoende halen, heeft dat direct invloed op het resultaat.”

“We hebben ook wedstrijden verloren waarvan je zegt: hoe kan het… Antibarbari was er zo één van. We stonden met 1-0 voor en hadden de wedstrijd onder de controle. Drie keer knipperen met je ogen en we stonden met 3-1 achter. Laakkwartier, ook zo’n wedstrijd. We raakten de paal en de lat, drie doelpunten werden afgekeurd. Dat doet natuurlijk ook iets met de psyche van een speler.”

Gudde hamert in de voor zijn ploeg moeilijke fase op de punten die zijn spelers goed beheersen. “De wil om voor elkaar te werken. Wij hebben geen team dat dominant voetbal speelt en de wil negentig minuten aan de tegenstander op legt. Wij moeten het hebben van het collectief en duelkracht.”

Zelf speelde hij driekwart seizoen voor VFC, voordat hij trainer werd. “Dat was niet gepland hoor, maar je weet hoe het gaat. De kleedkamer en daar als speler onderdeel van uit te maken is iets magisch. Ik was al gestopt bij Zwaluwen.”

Hij is hard in zijn oordeel over eigen inbreng als voetballer.  “Ik had bij Excelsior, Zwaluwen en RVVH weliswaar niet alles maar wel veel meegemaakt. Kampioen geworden, topklasse gespeeld, gedegradeerd, weer gepromoveerd. Ik was natuurlijk niet voor niets gestopt. Mijn aandeel bij VFC was heel beperkt.”

Hij had geen moeite om zich de nieuwe rol van trainer aan te meten. “De groep ook niet. Ik was snel geaccepteerd.” Dat hij nog maar 31 jaar is, speelt volgens Gudde geen rol. “Een aantal spelers is ouder, maar dat is geen probleem hoor. En ja, mijn middelste broer maakt ook deel van de selectie. Lastig? Nee helemaal niet. Ik behandel Tim net als de rest.”

Hij realiseert zich wel dat VFC met de matige start in de tweede klasse pas op de plaats moet maken. “Nu nog steeds zeggen dat we in de top gaan eindigen, zou een beetje raar zijn.”

Hoe de toekomst van het zondagvoetbal van VFC er na dit seizoen uitziet is een grote vraag. Gudde: “Van de twee tweede klassen hebben geloof ik dertien teams aangegeven naar de zaterdag te gaan. Het lijkt mij een moeilijk verhaal worden. Ik voorzie vooral een probleem met reistijden. Hoe het gegaan is, verdient allemaal geen schoonheidsprijs. Het had veel chiquer opgelost kunnen worden met weekendvoetbal, maar de grote zaterdagclubs hebben dat gedwarsboomd op basis van prehistorische gedachten.”

Meer informatie over VFC? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over VFC.

Hij maakte in de zomer van 2020 de overstap van VFC naar stadgenoot CION. Sven Groeneveld heeft op sportpark Broekpolder tijd nodig om te wennen aan de tweede klasse en zijn team. “Ik moet geduld hebben en hard werken.” 

CION kende in de competitie een matige start, maar door een overwinning in de derby met CWO (1-2) en een gelijkspel tegen Alexandria’66 (1-1) haalde de formatie van trainer Ricky van den Bergh uit de laatste twee wedstrijden voor de winterstop vier punten. Groeneveld (25) maakte dat niet mee als basisspeler, maar als bankzitter. Hij heeft zijn plaats op het middenveld verloren. “De ploeg draaide niet en ik had het daardoor ook lastig”, zegt de Vlaardinger, die te boek staat als aanvallende middenvelder. “We hebben meer dan elf goede spelers bij CION. Het is logisch dat de trainer bij het uitblijven van het resultaat gaat zoeken naar combinaties; andere spelers of spelers op andere posities zet. Hij was niet helemaal tevreden over mij. Hij vond dat ik te weinig oog had voor mijn mee-verdedigende taken. Daar had hij wel een punt. Ik zal me in de ploeg moeten terugvechten. Ik wist toen ik de stap van VFC naar CION maakte, dat het een niveau hoger zou zijn.”

Opmerkelijk was zijn overgang wel te noemen, want Groeneveld, 25 jaar oud, leek voor de eeuwigheid verbonden aan VFC. Bij de Kwekkers rende hij al achter de bal als F-je. Na het doorlopen van de jeugdrangen kwam hij terecht in de seniorenselectie van de club, die toen nog geen standaardvoetbal op zaterdag had. Dat veranderde toen Groeneveld samen met acht andere spelers zich sterk maakten voor een zaterdagselectie. “Voor ons was voetballen op zondag geen optie meer, vandaar dat we bij de club hebben aangedrongen op een zaterdagteam. Dat is er gelukkig gekomen. De basis werd gevormd door jongens die overkwamen van de zondag aangevuld met spelers uit de jeugd. We werden al snel kampioen van de vierde klasse en promoveerden naar de derde klasse.”

Daar kreeg Groeneveld te maken met CION als tegenstander. “Een aantal jongens kende ik al goed”, zegt hij over zijn nieuwe club. “In het eerste coronaseizoen promoveerde CION wel en wij niet naar de tweede klasse. Ik was zeker niet uitgekeken op VFC, maar ik had wel de drang om mijn vleugels uit te slaan. CION is tweede klasse en in Vlaardingen.” Veel plezier beleefde hij niet aan zijn eerste seizoen op Broekpolder. Vanwege de lange coronalockdown bleef het seizoen beperkt tot drie competitiewedstrijden. “We trainden vooral.”

Bij CION weten ze ook dat Groeneveld onregelmatig werk heeft. “Ik werk overdag, maar ook in de avond en zelfs in de nacht. Daardoor moet ik wel eens een training laten schieten, maar de club doet daar niet moeilijk over.”

Zoals Groeneveld zelf niet moeilijk doet over zijn rol als bankzitter. “Ik beschouw het als een tijdelijk iets. Ik wil slagen hier en belangrijk worden voor het team.”

Klik hier voor meer informatie over CION.
Lees hier meer artikelen over CION.