HOOGERHEIDE – Als assistent van toenmalig trainer Peter Deelen nam Ronald Broos vervroegd als interim het stokje over in 2017. Na een half jaar interim-trainer te zijn geweest kreeg Broos, die al zijn gehele leven rondloopt op de velden in Hoogerheide, het vertrouwen van bestuur als hoofdtrainer. Momenteel is hij vol tevredenheid bezig aan zijn vierde seizoen bij de vierdeklasser als eindverantwoordelijke.

“We zijn goed gestart al hebben we ook wel de nodige pech gehad met wat onnodig puntverlies, anders was het nog beter geweest. Ik kan werken met een hele hechte selectie en bovendien ook een groep van zo’n negentien man, die allemaal dicht qua niveau tegen elkaar aanzitten. Dat maakt het ook makkelijker om tijdens wedstrijden door te wisselen zonder teveel aan kwaliteit in te leveren. Dat is voor mij heerlijk werken en geeft ons een voordeel ten opzichte van sommige andere ploegen in de competitie denk ik.”

Op zijn vijftiende debuteerde Broos in het eerste van tricolores uit Hoogerheide en speelde er vervolgens heel wat jaartjes tot hij op zijn eenendertigste het plezier in het voetballen verloor. “Ik had niet langer de drive om als speler door te gaan, maar heb toen wel besloten dat ik me wilde gaan ontplooien in het trainersvak. Daarop heb ik het besluit genomen destijds om buiten de deur te gaan kijken en mee daar door te ontwikkelen. Ik kreeg de kans om bij Nieuw-Borgvliet mijn eerste stappen te maken als hoofdtrainer, wat ik twee seizoenen heb gedaan.”

Daarna keerde hij terug naar Hoogerheide waar hij eerst assistent en later dus hoofdtrainer werd bij de club waar hij de gehele jeugd had doorlopen. “Dat was voor mij uiteraard best bijzonder, want ik ken de club van de hoed tot de rand en dat ik hier nu al vier seizoenen als hoofdtrainer mag werken is prachtig. En mijn gezinssituatie valt ideaal te combineren met een club dichtbij huis. Ik heb twee kleine kinderen en een drukke baan, dus dan is deze situatie ideaal. Het voetbal vlakbij huis en gezin als uitlaatklep kunnen hebben is echt heerlijk.”

Toch heeft de jonge trainer (41) wel ambitie voor de toekomst. “Momenteel heb ik Uefa-B, maar ik wil wel graag mijn Uefa-A gaan halen en op termijn de stap omhoog te maken als trainer. Het is gewoon heerlijk om jouw idee van voetbal over te kunnen dragen op een spelersgroep. Ergens samen naartoe werken en dat het getrainde dan in praktijk tot uiting komt. Dat vind ik het fascinerende aan het trainerschap. Daarin denk ik dat ik zéker nog verder kan ontwikkelen.”

Het overbrengen van oefenstof en het spreken voor een groep zijn zaken die Broos met een baan in het onderwijs al dagelijks in de praktijk brengt. “Klopt. Ik sta voor de klas in het praktijkonderwijs dus dat gaat me prima af. Ik denk ook dat ik helder en duidelijk kan aangeven wat ik van een spelersgroep verwacht en wat mijn visie is. Als je dit dan ziet terugkomen tijdens een trainingsvorm of in een wedstrijd, dan kan ik daar stiekem wel van genieten ja.”

Over de vraag of er eventueel nog een vijfde seizoen bijkomt bij Meto, daarover is de oefenmeester heel duidelijk wat hem betreft. “Als het aan mij ligt zonder meer. Ik voel me hier goed, kan prima werken en heb een heel goede groep tot mijn beschikking. Er zit ook voldoende jeugd aan te komen die op termijn zeker kan doorstromen in het eerste elftal. Jammer is dat het tweede team is teruggetrokken, maar met een O23, een JO19, JO17 én een JO15 kunnen ze hopelijk in Hoogerheide de komende jaren nog goed voor de dag komen. En wat ons eigen seizoen betreft mik ik zéker op een plek in de subtop. Als we dat weten te bewerkstelligen, dan hebben we het prima gedaan.”

Meer artikelen lezen over RKVV METO? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over RKVV METO.

OSSENDRECHT – Waar in de voorgaande jaren ODIO altijd wel in de linkerrij wist te eindigen, daar is de start dit seizoen teleurstellend. Trainer Peter van Oirschot, bezig aan alweer zijn vijfde seizoen bij de vierdeklasser, erkent de mindere start maar ziet daarvoor wel aantoonbare oorzaken.

“We hebben al sinds de start van de voorbereiding te maken met een hele hoop aan blessures en vaak ook van bepalende spelers. Daar het vrijwel allemaal spierblessures zijn, kan ik dat ook niet geheel los zien van meer dan een jaar inactiviteit qua wedstrijden. Trainen is leuk, maar je hebt wel die wedstrijdbelasting nodig. Als die dan heel lang wegvalt en je dan ineens weer aan de bak moet, dan zie je dat dit toch effect heeft. Wij hebben ook niet een heel brede selectie, dus dan zie je dat uiteraard ook terug in de resultaten.”

Toch plaatst de inwoner van Putte de uitslagen van zijn elftal wel in perspectief. “Als je kijkt naar de resultaten, dan hebben we een paar keer met 1-0 verloren en ook twee keer 1-1 gelijk gespeeld. We scoren moeilijk, maar krijgen gelukkig ook maar heel goals tegen. Toch is het dan wel zuur dat je niet aan de positieve kant van de score staat aan het eind van een wedstrijd. Dus als straks iedereen weer stilaan fit raakt, dan denk ik zeker dat we zullen stijgen op de ranglijst.”

Wat hem ook positief stemt, dat is het gegeven dat er dit seizoen ook weer enkele jeugdspelers nadrukkelijker zichzelf laten zien. Zowel bij de JO19, bij het tweede elftal en ook tijdens trainingen en invalbeurten bij het eerste. “Dat is een goede zaak, want er zijn een aantal ervaren jongens die hebben aangegeven volgend seizoen af te zwaaien. Dus dan is het fijn dat er nu jongere jongens kansen krijgen om te wennen aan het seniorenvoetbal om dan op termijn hopelijk de stap definitief te kunnen maken en zodoende de selectie op peil te houden om in de vierde klasse elk jaar mee te kunnen doen of in elk geval toch een stabiele vierdeklasser te blijven.”

Of dat dan ook nog onder leiding zal zijn van Van Oirschot, dat zal in de komende maanden duidelijk worden, want dan zullen er gesprekken plaatsvinden over een eventuele verlenging van de overeenkomst tussen de Puttense trainer en de club. De 59-jarige Van Oirschot speelde zelf voor Grenswachters en begon er als trainer bij de JO19 en stroomde via het tweede elftal door naar de hoofdmacht, die hij eveneens vijf seizoenen onder zijn hoede had. In 2016 begon hij aan zijn uitdaging bij ODIO en pakte er onder meer twee periodetitels.

“Een periode hadden we ons ook nu ten doel gesteld, al zal dat wellicht lastig worden nu. Maar andere uitdagingen die zie ik nog altijd, want er komt komend seizoen dus een deels nieuwe selectie te staan. De chemie tussen mij en de spelersgroep is er zeer zeker ook nog altijd, maar je moet realistisch zijn en het moment voor zijn dat die chemie begint uit te werken. Daarover ga ik de komende tijd goed nadenken. Maar het spelletje vind ik nog altijd geweldig en voel me hier bij de club prima thuis. Alles staat op een goed fundament en is perfect geregeld. Een goeie groep, jeugd waar muziek inzit, een prachtige accommodatie en heel veel trouwe supporters en vrijwilligers. Het enige dat momenteel ontbreekt zijn meer punten, maar zoals ik zei ben ik er van overtuigd dat ook dit in het restant van dit seizoen nog gaan volgen.”

Klik hier voor meer informatie over RKVV ODIO

Voor meer artikelen over RKVV ODIO Klik hier 

BERGEN OP ZOOM – Waar hij ooit begon bij SV Dosko in de jeugd en nog speelde voor RKSV Halsteren, kwam Joshua Becht (21) uiteindelijk via opnieuw SV Dosko bij MOC’17 terecht. Nooit eerder was hij er actief, maar de overstap drie seizoenen geleden is er eentje waarvan hij tot op heden nog geen seconde spijt heeft gehad.

“Er is een prima klik met deze trainer en van hem krijg ik veel vertrouwen. Dat heb je als jonge speler ook nodig om te kunnen groeien in je ontwikkeling en om het beste uit je spel te halen. Dat vertrouwen dat ik hier wel voel, dat is juist wat ontbrak voor mijn gevoel toen ik bij SV Dosko speelde. Daar kwam ik als jonge gast terecht in de eerste selectie bij de eersteklasser. In mijn eerste jaar speelde ik nog regelmatig, maar het tweede seizoen was veel minder. En dat knaagde aan me, want ik wilde vooral minuten maken en voetballen. Die kans kreeg ik bij MOC’17 en die heb ik met beide handen aangegrepen.”

Voor de aanvallende middenvelder was de stap ‘omlaag’ qua niveau er zeker eentje ‘omhoog’ qua speelminuten en spelplezier. “Zonder meer! Want ik heb ervoor gekozen om gewoon met een groep vrienden samen bij MOC’17 te gaan spelen. Samen met hen wil ik proberen om hier uiteindelijk ook naar een hoger niveau toe te groeien. We hebben de overstap gemaakt van zondag naar zaterdag en willen daar ook omhoog klimmen. Dat zal gezien de fikse tegenstand in deze competitie niet meevallen. Want naast onszelf zijn er nog een ploeg of vier die dezelfde doelstelling hebben om kampioen te worden of in elk geval te promoveren, dus dat wordt nog een spannende race.”

Met een paar seizoenen eersteklassevoetbal in de rugzak en een verleden bij Halsteren nam Becht al de nodige ervaring mee naar de Olympialaan, waar hij dus elke week vol de strijd wil aangaan om in de top mee te blijven draaien. “Als ik onze selectie zie, dan zijn we dat ook verplicht. We moeten continue scherp zijn en de trainer waakt daar ook wel voor. Tegen de mindere ploegen moet je niet verslappen, want wellicht dat aan het eind van de rit het doelsaldo nog wel eens doorslaggevend kan worden. Want ik wil gewoon heel graag kijken waar mijn plafond als voetballer ligt en dan zal ik toch wekelijks ook moeten blijven presteren om mezelf door te ontwikkelen.”

Het had overigens niet veel gescheeld of Becht was, ondanks dat hij het bij MOC’17 prima naar zijn zin heeft, dit seizoen te bewonderen geweest in het Roosendaalse Herstaco-stadion. “Dat klopt, ik heb enkele keren meegetraind bij RBC, maar heb toch besloten om bij MOC’17 te blijven. Ik vond voor mezelf dat ik het niet kon maken om te vertrekken, mede ook omdat ik hier weet wat ik heb en ik op het fietsje naar de club kan. Ik wil proberen om met MOC’17 de stap omhoog te maken. Het is een fijne en warme club waar alles goed is geregeld. Dat is ook veel waard. Dus na alles goed op een rij te hebben gezet heb ik besloten om er hier vol voor te gaan. En tot op heden doen we het goed, al is het wel zaak om wekelijks vol gas te geven, zéker in de topwedstrijden, want puntverlies daarin kan zomaar fataal zijn. Er telt maar één ding en dat is de titel, met minder mogen we niet tevreden zijn.”

SINT-ANNALAND – De start van WHS is sinds de voorbereiding van dit seizoen meer dan voortvarend te noemen. Met een ongeslagen status na de eerste reeks wedstrijden vinden de Stallanders zich in de top van de ranglijst terug. Tot groot genoegen van aanvoerder Arvin de Witte (31), die dit seizoen na een jaartje hoofdklasser bij RKSV Halsteren terugkeerde bij WHS.

“En als je dan zo presteert als ploeg, dan mag het duidelijk zijn dat ik enorm geniet. Het avontuur bij Halsteren had ik niet willen missen, want ik heb toch ook een aantal wedstrijden in de basis gestaan in de hoofdklasse. Een blessure en corona hebben er jammer genoeg mede voor gezorgd dat het seizoen een stukje korter is geworden dan vooraf gedacht. Maar de keuze om terug te gaan naar WHS was voor mij weloverwogen. Want hoewel het sportief een prachtige uitdaging was, wel een behoorlijke tijdsinvestering. Drie tot vier keer per week op en neer naar Halsteren, dat koste veel tijd en met twee dochters en een drukke baan bleek het toch iets teveel van het goede.”

Hoewel De Witte inmiddels in Tholen woont, was een terugkeer naar de zaterdag derdeklasser uit Sint-Annaland voor hem de enige optie. “Een andere club zag ik niet zitten dus de keus was voor mij niet moeilijk. Er staat een selectie en daarin zit een goede mix van jeugdig talent en ervaren jongens. De klik met de trainer is goed en alles valt nu sportief ook in elkaar. Over het algemeen hebben we altijd wel een elftal dat in de linkerrij meedraait. Nu willen we toch echt proberen om de top-drie te halen en als het kan ook weer een periodetitel pakken. De eerste aanzet hebben we in elk geval gegeven en we liggen prima op koers.”

Of de club ook toe is aan een niveau hoger, daar heersen bij de ervaren aanvaller nog wel wat twijfels over. “Een niveautje hoger spelen, dat kan nog wel een dingetje worden. En dan heb ik het voornamelijk over de breedte van onze selectie. Die is denk ik niet groot genoeg. We zijn nog veel te veel afhankelijk van een man of dertien. Daarna zak je in mijn ogen, zonder iemand tekort te doen, nog teveel terug. Met de komst van een O23-elftal en ook goede jeugd die eraan komt zit er wel muziek in voor de toekomst, maar of dat al kan vanaf bijvoorbeeld volgend seizoen dat betwijfel ik. Maar als je de kans krijgt om prijzen te pakken en daardoor te promoveren, dan moet je daar sowieso nooit voor weglopen en er vol voor gaan.”

Waar in het verleden WHS vooral bekend stond om zijn fysieke kracht, daar vindt De Witte dat de ploeg nu vooral goed en verzorgd voetbal op de mat weet te leggen. En we hebben een aantal jongens die makkelijk scoren, waardoor je al snel aan de goede kant van de score zit. Dat is heerlijk voetballen wanneer het allemaal eens op zijn plaats valt. Als aanvoerder en toch ook speler met ervaring probeer ik in het veld een verlengstuk van de trainer te zijn. Jonge jongens coachen en sturen. En daarnaast met assists en doelpunten nog een extra steentje bij te dragen. Ik loop momenteel qua goals één of één, als ik dat aan het eind van de competitie ook nog doe, dat zou wel het ultieme zijn. Maar als het niet zo blijkt en we pakken een prijs als ploeg, dan teken ik daar uiteraard ook voor.”

Of WHS uiteindelijk ook titelkandidaat is, daarvoor is het volgens de routinier nog te vroeg om te oordelen. “We zijn goed gestart, meer dan goed eigenlijk. Maar hoe lang we dit kunnen volhouden, dat zal in de rest van het seizoen blijken. Tegenstanders zullen toch anders tegen ons aankijken en zich anders gaan wapenen. Dan is het aan ons om daarop antwoorden te vinden. De weg is nog lang, maar we zitten in een goede flow. Hopelijk kunnen we die voorlopig nog lang vasthouden.”

Klik hier voor meer informatie over WHS
Klik hier voor meer artikelen over WHS

LEPELSTRAAT – Op de sfeer binnen de groep is, ondanks de nederlagen dit seizoen, nog altijd niets aan te merken bij Lepelstraatse Boys. Dat heeft volgens keeper en routinier Danny Heijnen ook totaal geen zin, gezien de fase waar het elftal en de club momenteel zitten.

“Een aantal jaar geleden zijn een hoop ervaren spelers in een lager team gaan spelen. De jeugd die toen overkwam die had niet de ervaring en nog niet de kwaliteiten van degene die vertrokken waren. Bovendien werd besloten om van zondag- naar het zaterdagvoetbal over te stappen. We moesten helemaal opnieuw beginnen vanaf onderaan. Dat heeft gewoon veel tijd en geduld nodig. En zo’n proces gaat helaas met vallen en opstaan en dan moet het ook soms even meezitten. Al die dingen bij elkaar zorgen ervoor dat we nu onderaan staan. Dat is niet leuk, maar we proberen met elkaar wel gewoon positief te blijven. Al is dat niet altijd gemakkelijk.”

Heijen is nog altijd maar drieëntwintig, maar wel al zo’n acht seizoenen lid van de selectie. “Ik voetbal hier al vanaf mijn vijfde en woon vrijwel tegenover het voetbalveld. Dus ik loop hier inmiddels toch al wat jaartjes rond op de club. Dan heb je al het een en ander meegemaakt en dan is deze periode sportief gezien niet de leukste nee, dat klopt wel. Maar we moeten het ook in perspectief zien. We zijn geen grote club en als ervaren spelers dan ook nog eens geblesseerd raken, dan vang je dat niet makkelijk op. Dat zie je dan terug op het veld en dan zijn helaas de nederlagen dit seizoen erg ‘dik’. Dat komt ook omdat het verschil tussen de linker- en de rechterrij van de ranglijst gewoon heel groot is. Als je dan in een mindere fase net de topploegen treft, dan kan je het telraam erbij pakken, zoals al een paar keer is gebeurd.”

Ook Heijnen heeft vanwege een gescheurde enkelband enkele duels moeten laten schieten, al is hij nu weer fit. “En ook dan heb ik meer dan me lief is de bal uit het net moeten halen. Toch ben ik er van overtuigd, dat we niet op nul punten blijven staan. We moeten de positieve dingen eruit blijven halen en uiteindelijk zal het wel eens meezitten. Dan is het zaak om de kansen die we krijgen ook af te maken en dan gaan we zeker nog de nodige puntjes sprokkelen. Want iedereen werkt hard en er wordt goed getraind, alleen komt het er in de wedstrijden vooralsnog niet uit.”

De meeste jongens in de Lepelstraatse selectie hebben een leeftijd tussen de zestien en twintig jaar. Die hebben volgens Heijnen nog wel een hoop wedstrijden bij de senioren nodig om ervaring op te doen. “Die maken nog wekelijks fouten en dat is logisch, zolang ze er maar van proberen te leren. Maar fouten maken, dat doen de ervaren jongens ook. Anders speel je niet op ons niveau. Dus uit je stekker gaan als er weer eentje invliegt dat heeft voor mij totaal geen zin. Het belangrijkste is dat iedereen zijn best doet. En als je dan geklopt wordt omdat de tegenstander beter is, dat is dan zo. Dat heb ik liever dan dat jongens er met de pet naar gooien. Zolang dat niet gebeurt dan blijf ik er vertrouwen in houden en zie ik ons echt nog wel punten pakken dit seizoen.”

Klik hier voor meer informatie over Lepelstraatse Boys
Klik hier voor meer artikelen over Lepelstraatse Boys

HUIJBERGEN – Als vijftienjarige debuteerde Robbert Cortie (18) in het eerste elftal van zijn club Vivoo. Het seizoen erna werd hij vast doorgeschoven vanuit de jeugd naar de hoofdmacht, waar hij eerst wisselspeler was om op zijn zeventiende vaste basiskracht te worden. En die plek heeft hij sindsdien niet meer afgestaan op het Huijbergse middenrif.

“Ik ben hier als klein jochie in de jongste jeugd begonnen met voetballen en dan wil je natuurlijk altijd proberen om in het eerste elftal terecht te komen. Ik stond vroeger altijd te kijken op zondag en wilde dat uiteindelijk ook bereiken. Dat ik al op mijn vijftiende debuteerde was wel een mooi moment, al was het moment dat ik definitief mezelf in de basis had gespeeld misschien nog wel mooier.”

Cortie is nu achttien en niet meer weg te denken uit het elftal van trainer Andy Wierikx. Als controlerende middenvelder is hij met zijn werklust van waarde bij de zondag vierdeklasser, die voor dit seizoen maar een heldere doelstelling heeft geformuleerd: handhaving. “Dat is voor ons hetgeen wat het allerbelangrijkste is inderdaad. We hebben als groep afgesproken dat we moeten proberen op dit niveau actief te blijven. Dat wordt een hele klus, maar ik denk wel dat we toch de kwaliteiten in de selectie hebben om dat te kunnen realiseren. We hebben enkele seizoenen in de vijfde klasse gespeeld en dan is het een niveau hoger toch net allemaal een stuk leuker. We spelen veel derby’s en dat blijft toch altijd weer speciaal. Het is nu voor ons alleen zaak om gedurende het seizoen onze puntjes te sprokkelen en zodoende op eigen kracht in vierdeklasser te blijven.”

Als dat lukt dan is de jonge middenvelder meer dan tevreden, want op termijn wil men bij Vivoo toch proberen om een stabiele vierdeklasser te worden. “Niet een ploeg die elk jaar tot in de laatste weken moet strijden om erin te blijven, maar proberen om dat al in een eerder stadium van het seizoen te kunnen realiseren. We hebben in de ploeg voldoende ervaring en een mix ook met wat jonge jongens waarvan ik er zelf ook eentje ben. Dat moet een goede basis zijn om op termijn die doelstelling te kunnen bewerkstellingen met elkaar.”

‘Voetbal is Voor Ons Ontspanning’ zoals de afkorting VIVOO betekent. En dat is het ook zeker voor Cortie, die een HBO studie Economie & Marketing volgt in Tilburg. Hij voelt zich in het blauwe tricot dan ook als een vis in het water en geniet van de sfeer die heerst bij zijn club, waar hij ook als vrijwilliger nog zijn steentje meer dan bijdraagt binnen de sponsorcommissie.

“Ik kan me niet voorstellen dat ik ergens anders zou gaan voetballen. We zijn een echte vriendengroep waar de acceptatie van en naar elkaar enorm groot is. We durven elkaar toch ook de waarheid te zeggen als dat nodig is of te coachen en helpen indien dat wordt gevraagd.”

De mix van leeftijden is naar Cortie’s mening dan ook ideaal, zowel op als naast het veld. “Iedereen kan prima met elkaar opschieten en dat zie je terug op trainingen en zéker ook tijdens de derde helft. Want die is altijd supergezellig hier. Het is eigenlijk één grote familie en in die omgeving voel ik me uitstekend thuis. Als we dat dan ook nog kunnen koppelen aan de gewenste sportieve prestaties, dan denk ik dat er voor mij geen betere plek is dan hier ‘Aan de Veenbes’. Ik hoop hier dan ook nog heel wat mooie sportieve seizoenen te mogen beleven.”

Klik hier voor meer informatie over Vivoo
Klik hier voor meer artikelen over Vivoo

POORTVLIET – In tegenstelling tot zijn jongere broer Walter, ging Edwin Andriesse pas op latere leeftijd in clubverband voetballen. Hij sloot zich als zeventienjarige aan bij SPS uit Poortvliet waar hij inmiddels alweer zo’n elf seizoenen een vaste waarde is bij het eerste elftal. Een aantal keren was hij dichtbij promotie of lag het op koers voor de prijzen. Maar steeds lukte het niet om uit de vierde klasse van het zaterdagvoetbal te komen.

“Het is ons tot op heden niet gegund lijkt het soms wel. Eén jaar gooiden we onze eigen kansen weg door de titel uit handen te geven op de allerlaatste speeldag. En tijdens het eerste ‘coronaseizoen’ stonden we zeven punten los met nog een paar wedstrijden te spelen toen de KNVB de competitie in het slot gooide…. We kwamen toen een paar doelpunten te kort, waardoor niet wij maar Zeelandia-Middelburg promoveerde.. Dus nu wordt het eindelijk wel eens tijd om de stap omhoog te maken met SPS.”

Andriesse  (28) zag in het tussenseizoen twee ploeggenoten de overstap maken naar Halsteren zaterdag , waardoor de toch al niet heel brede selectie nog wat verder uitdunde. “Dat is wel een dingetje bij ons vind ik. We hebben een goede, maar wel een heel smalle groep. Dan moet er niet heel veel gebeuren qua blessures of schorsingen of je levert kwalitatief teveel in. Dat die jongens de stap wilden maken om een nieuwe uitdaging aan te gaan op een hoger niveau, dat snap ik wel. Al zou ik persoonlijk niet snel SPS verlaten om elders te gaan spelen. Ik zit hier op mijn plek en wil gewoon proberen om met deze groep een klasse hoger te bereiken.”

De linksback is overigens wel realistisch genoeg om te weten, dat dit niet een simpel Abc’tje zal worden. Mede ook omdat de huidige selectie erg jong is en men bij SPS dus wel wat kwaliteit en ervaring is kwijtgeraakt. “We zitten al een aantal seizoenen tegen de top aan en willen heel graag de stap maken. Maar dan moet je wel waken dat je niet teveel onnodige punten laat liggen in de race om een periode of zelfs de titel. Ik voetbal nu elf jaar in het eerste en heb nog nooit een nacompetitieduel gespeeld. Dat wordt wel eens een keer tijd, al zou een keer kampioen worden natuurlijk ook welkom zijn haha. Al waren we daar qua spelersgroep een paar jaar geleden meer klaar voor, dan dat we nu zijn schat ik in. Er zitten een aantal heel sterke teams in onze klasse zoals Kruiningen, FC Westhoek en SKNWK. Maar daar vlak achter komen wij, dus wie weet wat er gedurende het seizoen allemaal nog mogelijk blijkt te zijn…”

Klik hier voor meer informatie over SPS
Klik hier voor meer artikelen over SPS

OUD VOSMEER – Vanwege een tekort aan spelers bleef het avontuur als van voetbalvereniging v.v. Vosmeer in het zaterdagvoetbal beperkt tot twee seizoenen. Inmiddels is de club alweer sinds 2019 actief in de reserve vijfde klasse. Pascal Zwegers zag de dalende lijn met lede ogen aan. De oud-speler van het eerste is nog altijd actief bij de veteranen, terwijl hij met veel plezier jeugdtrainer/ leider is van zowel de JO7 en de JO9.

“Het is gewoon enorm jammer, dat er destijds noodgedwongen moest worden beslist om te stoppen met het standaardelftal. Er waren simpelweg te weinig spelers om een representatief elftal op de been te kunnen brengen. En zelfs in de reserveklasse is het soms nog wel eens lastig. Want ook ik heb op mijn eenenveertigste zelfs nog wat wedstrijden met het eerste team meegedaan. Puur om de club te helpen, want ik heb daarna een lang last van pijntjes, de reden ook waarom ik uiteindelijk ben gestopt.”

Zwegers maakte nog mooie sportieve tijden mee met zijn club, waarbij hij twee keer nacompetitie speelden en promotie meemaakte naar de vierde klasse. Inmiddels is hij in ze 7×7-competitie actief met de veteranen en dat bevalt hem goed. “Lekker met oud-spelers een potje voetballen op half veld en daarna een gezellig samenzijn in de kantine. We hebben voor de veteranen vijfentwintig man, dus altijd voldoende spelers gelukkig.”

De clubman is overigens ook al jaren jeugdtrainer en leider bij twee jeugdteams van Vosmeer en staat dus nog twee avonden én op zaterdag op het veld om de jeugdige spelers het plezier in het spelletje over te brengen. “Want plezier moet altijd leidend zijn. Binnen de jeugd doen we daar enorm ons best voor, want dat moet op termijn toch de levensader blijven voor de vereniging. En dan hopen dat ze ook op latere leeftijd de club trouw blijven en doorstromen naar de senioren. Dat is hetgeen waar we op lange termijn op insteken.”

Als vrachtwagenchauffeur maakt hij lange dagen en dan zijn de trainingsavonden welkome ontspanningsmomenten in de buitenlucht. “Dat is heerlijk. Als je dan die blije koppies ziet genieten op het veld, het contact met de trainers onderling en de andere sociale contacten die je hebt. Ik zou dat voor geen goud kunnen en ook niet willen missen. Hopelijk kunnen we iedereen uiteindelijk binnenboord houden en op termijn terugkeren met een standaardteam. Hoe lang dat gaat duren daarvan heb ik geen idee. Zolang de club maar blijft bestaan, dat is het allerbelangrijkste.”

Klik hier voor meer informatie over vv Vosmeer

Klik hier voor meer artikelen over vv Vosmeer

THOLEN – Onder Erwin de Nijs debuteerde Bram van de Sande (21) op zijn zestiende in het eerste elftal van Tholense Boys. Toch duurde het tot dit seizoen dat trainer Arie van de Zouwen steeds vaker als basisspeler een beroep doet op de centrale verdediger. ‘En dat wil ik uiteraard zo lang mogelijk volhouden. Nu is het moment dat het moet gebeuren.’

Van de Sande maakt dus al vijf seizoenen deel uit van de hoofdselectie bij de derdeklasser, waar hij meer dan eens zijn speelminuten wel meepakte. “Erwin de Nijs had wat dat betreft meer vertrouwen in mij dan dat ik voelde onder Kees de Rooij. Die nam enkele eigen spelers mee, die nu inmiddels ook weer zijn vertrokken. Daardoor zijn er dit jaar ook weer een aantal jeugdspelers doorgestroomd richting de selectie én vind ik het wel een mooi moment om mijn kans definitief te pakken.”

Een paar seizoenen geleden raakte Auke Bovenberg langdurig geblesseerd en vulde Van de Sande die opengevallen positie met verve in. Toch ziet de jonge verdediger, zelfkritisch als hij is, nog voldoende verbeterpunten in zijn spel. “Koppen gaat goed, zeker ook gezien mijn lengte. En ook het uitschakelen van een tegenstander, het pure verdedigen, dat is wel een kwaliteit die ik bezit. Het voetballende gedeelte is wel een facet in mijn spel dat zeker kan en ook moet verbeteren. Maar ik ben nog jong en probeer daar op trainingen hard aan te werken. Toch wil ik tijdens de wedstrijden mezelf niet te vaak in lastige situaties brengen op dat vlak. Ik weet misschien wel heel goed wat ik wel en vooral niet kan als voetballer. Ik schakel dan ook primair mijn tegenstander uit, verover de bal en lever hem in bij de spelers die voor het voetballende idee moeten zorgen.”

Even leek het erop dat hij dit seizoen door een blessure weer pas op de plaats moest maken, nadat hamstringklachten hem parten speelden. Maar inmiddels is de examenstudent HBO-Bouwkunde in Rotterdam weer basisspeler. “Een jaar geen wedstrijdbelasting en mondjesmaat trainen op het maximale van je kunnen. Dat bleek zich uiteindelijk toch te wreken. Niet alleen bij mij, maar ook bij veel andere spelers. En dat had ook zijn weerslag op de groep, want in sommige wedstrijden misten we wel zes tot zeven basisspelers. Dan is het lastig op te vangen én alsnog resultaat te boeken.”

Wellicht is daaraan dus ook de negatieve reeks uitslagen te wijten, want waar het seizoen met drie overwinningen crescendo begon, dat behaalde de ambitieuze derdeklasser slechts één punt uit de daarop volgende serie wedstrijden. “Hoewel de sfeer nog altijd goed is in de groep gaat dat toch wel een beetje knagen en doorwegen. Gelukkig zijn er veel jongens op de weg terug en zie ik ons zeker wel in de subtop eindigen. De top-vijf is ook waarbinnen we ons willen nestelen en als ik kijk naar de overige ploegen dan denk ik dat dit ook realistisch moet zijn. Er zijn een paar ploegen die meer ervaring in hun elftal hebben dan wij nu, maar daarachter moeten wij zeker kunnen aansluiten. WHS, Prinsenland en Halsteren zullen het denk ik wel gaan uitvechten. Wij moeten proberen om te pakken wat er overblijft, wie weet is dat we een periodetitel.  Voor mij is het vooral zaak om wekelijks in de basisploeg te starten. Als me dat lukt, dan is mijn seizoen persoonlijk geslaagd. Als we dan alsnog iets van een prijs pakken dan zou dat een mooie bonus zijn.”

Voor meer informatie over Tholense Boys klik hier.
Voor meer artikelen over Tholense Boys klik hier.

 HALSTEREN – Max Heijnen (23) begon ooit in de jeugd van Halsteren om daarna op zijn achtste bij RBC te gaan spelen en een plek in de jeugdopleiding bij NAC Breda te verdienen. Toen sloeg het noodlot toe en een heupblessure hield hem anderhalf seizoen buitenspel. Via de jeugd van MOC’17 en het eerste elftal van SV Dosko kwam hij twee seizoenen geleden terecht bij Halsteren Zaterdag 1. Daar telt dit seizoen maar één ding: promotie afdwingen naar de tweede klasse.

“Met alles wat minder is dan dat nemen we geen genoegen. Dan hebben we het met deze selectie ook niet goed gedaan. De keuze om twee jaar geleden voor Halsteren Zaterdag 1 te kiezen was wel een bewust. Ik wilde gewoon met vrienden samenspelen, maar wel op een mooi niveau. Dat is deze klasse zonder meer. We spelen daarin ook écht mee voor de prijzen en dat is iets wat ik daarvoor nog niet echt had gedaan. Ik denk ook dat we dit seizoen écht een kampioenskandidaat zijn, al is het natuurlijk wel aan ons als ploeg om dat te bewijzen.”

Heijnen werkt doordeweeks als jongerenbegeleider bij Stichting Open Door in Roosendaal en dan is het voetballen met vrienden bij Halsteren een welkome uitlaatklep. “Wekelijks proberen we met elkaar toe te groeien naar een hoger niveau. De trainingsopkomst is hoog en we willen na die twee verloren coronajaren eindelijk de stap maken. Daar zijn we denk ik ook echt wel klaar voor. In deze competitie zullen we het moeten uitmaken met WHS, Tholense Boys en wellicht ook Prinsenland denk ik. Van deze ploegen vind ik ons de sterkste, maar dan moeten we wel elke week het beste uit onszelf halen. Want alle tegenstanders willen maar één ding en dat is van Halsteren winnen. Daar moeten we ons tegen wapenen en uiteindelijk bovenaan zien te eindigen.”

Als centrale verdediger probeert Heijnen tijdens wedstrijden nadrukkelijk zijn stempel op het spel te drukken van zijn ploeg door de boel goed neer te zetten en te coachen. “In het begin hadden we door de vele blessures een moeizame start. Maar dan is het extra zaak om iedereen goed te sturen en coachen. Die rol neem ik ook op me. Dat past ook wel bij de persoon die ik ben en met wat ik aan bagage bij mijn vorige clubs heb meegenomen. De voorgaande jaren stonden we bovenaan toen de boel op slot ging, nu beginnen we wat minder maar zie ik ons uiteindelijk wel weer bovenin eindigen, al is het wegvallen van Roy van Gils wel een fikse aderlating.”

Maar na de winter krijgt Heijnen daar met Tom de Bonte een welkome versterking bij. “Tom zal zeker van waarde zijn voor ons. Hij kent de club en brengt ook de nodige ervaring mee die we in het vervolg van dit seizoen heel goed kunnen gebruiken. Het is alleen jammer dat we nu weer zonder publiek moeten spelen. Al vind ik het vooral belangrijk dat we dit keer gewoon wél het seizoen kunnen voltooien. Als ik moet kiezen speel ik uiteraard liever met publiek, maar als we zonder toeschouwers die promotie kunnen veiligstellen dan teken ik daarvoor hoor. Dat feestje vieren we dan eventueel later wel.”

Meer informatie over Halsteren? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Halsteren.