VDL heeft in Ilja Groen een nieuwe voorzitter gevonden. De ondernemer volgt Arie Herlaar op, die vanwege privé-omstandigheden zich genoodzaakt zag per direct te stoppen als preses van de Maassluizer club.

“Ik vind VDL een prachtige vereniging en we moeten met z’n allen zo’n mooie club bloeiend houden.”, zei Groen, die op 13 december door de leden van de club werd gekozen. “VDL is enorm gegroeid in de loop der jaren, er ligt een prachtig complex maar niets gaat vanzelf. Als veel mensen een taak op zich nemen, kunnen we met z’n allen heel veel voor elkaar krijgen en de club nog heel veel jaren laten floreren. Ook het eerste elftal kan steun gebruiken, daar moet aanvulling komen en ik wil graag met de spelers om de tafel zitten om over de sportieve toekomst te filosoferen. Ook daar hoop ik dat we het met elkaar kunnen doen.”

Groen komt uit een echte voetbalfamilie. Zijn vader was keeper in de jaren zeventig in zowel het eerste elftal van de zaterdag als de zondag.  “Zelf keepte ik in de jeugdselecties van Spijkenisse en daar heb ik ook veel plezier aan beleefd. Toen ik naar Maassluis kwam, ben ik bij het vriendenelftal op zondagochtend bij VDL gaan spelen in de senioren. Dat was een, laat ik het zeggen, heel bijzonder elftal met mannen als Gerard Tousain, Ger Hollaar, John van Hoeven. Ik vergeet nooit de eerste donderdagavond dat ik met mijn tas op het veld stond voor de training. Er was niemand! Toen ik navraag deed waar iedereen was, zeiden ze: wij trainen nooit! Dat was al opmerkelijk, maar bij de wedstrijden vroeg ik me helemaal af waar ik terecht was gekomen. Janus van der Meijde was de coach of elftalleider, maar die kon nauwelijks op een barkruk of stoel zitten. Die ging honderd keer op de staaldraad tussen de witte paaltjes langs het veld zitten en daar kukelde hij dan weer achterover van af. De etentjes met dat elftal en met Janus waren ook een belevenis en toch begon ik het heel gezellig te vinden.’’

Klik hier voor meer informatie over VDL.
Klik hier voor meer artikelen over VDL.

Hermes DVS lijkt klaar om te gaan oogsten. De Schiedamse traditieclub prijkt in de vierde klasse G na het eerste deel van de competitie bovenaan het klassement. “We zijn volwassener geworden”, stelt Arse Calame.

De 26-jarige aanvoerder heeft een druk leven. Naast een fulltime-baan traint hij bij Hermes DVS de talentvolle onder 15 en runt daarnaast met Anthony van Vooren een bedrijf dat trainingskampen en bedrijfsuitjes organiseert. De twee hebben het bedrijf de alleszeggende titel ‘Nummer 12 ‘meegegeven. “In een normaal jaar, vóór corona, organiseerden we jaarlijks zestien, zeventien trainingskampen. We kennen de beste sporthotels en de mooiste faciliteiten. We zijn er een paar jaar geleden mee begonnen. We waren met Hermes DVS op trainingskamp en wij hadden allebei zoiets van ‘dit kunnen wij ook en beter’.”

Dat beter slaat ook op het huidige Hermes DVS. Jarenlang speelde het team van Calame anoniem mee in de zaterdag-vierde klasse. Dit seizoen is alles anders, want van de acht gespeelde wedstrijden werden er zeven gewonnen. Met 22 punten staat Hermes DVS zelfs vier punten voor op de grote titelfavoriet Victoria’04, dat nog wel een wedstrijd te goed heeft. “Victoria’04 blijft voor mij kampioenskandidaat nummer één”, schuift Calame slim de favorietenrol naar de Vlaardingse concurrent. Ook Calame kan er echter niet aan onderuit: de progressie die zijn ploeg heeft gemaakt openbaart zich wekelijks op de velden. “We hebben altijd wel aardig kunnen voetballen”, vervolgt hij. “Maar we koppelen dat nu ook aan resultaat. Het is nog steeds frivool af en toe, maar we kunnen ook zakelijk spelen.”

Calame speelt intussen tien jaar in het eerste elftal van de Schiedammers. Zijn jonge jaren beleefde hij op zondag, toen Hermes nog in de derde en zelfs in de tweede klasse speelde. Op zaterdag waren de prestaties van Calame en zijn ploeggenoten vaker kleurloos dan kleurrijk. “We hebben de afgelopen jaren al wat stappen gezet”, reageert hij. “Of we de strijd met Victoria op de lange termijn aankunnen moet de tijd uitwijzen. Het is sowieso een prachtige afdeling, met Excelsior’20, PPSC en SVV als andere Schiedamse clubs. Voor derby’s ben je als speler net even wat meer geladen.”

Zijn rol in het elftal is niet veranderd. De aanvoerder speelt op ‘10’ of in de spits. “Dat is denk ik ook de kracht van ons elftal. We hebben een wat ruimere selectie. Het niveau gaat niet ineens omlaag als we twee blessures of schorsingen hebben.”

Klik hier voor meer informatie over Hermes DVS.
Klik hier meer artikelen over Hermes DVS.

PPSC is sinds 6 november in bezit van de Koninklijke Erepenning. Voorzitter Rick Bronwasser van de club kreeg de penning die dag uitgereikt van burgemeester Lamers.

PPSC bereikte in 2020 de respectabele leetijd van honderd jaar. Het jubileum kon vanwege corona niet al te uitbundig worden gevierd, maar Zijne Koninlijke Majesteit Koning Willem-Alexander besloot de club het grootste cadeau toe te kennen.

De club kreeg de onderscheiding vanwege het 100-jarig jubileum al op 30 april 2020. Vanwege de coronamaatregelen kon de penning toen echter niet worden uitgereikt.

De Koninklijke Erepenning is een onderscheiding die uitsluitend bestemd is voor die verenigingen die ten minste een halve eeuw bestaan. Om voor een erepenning in aanmerking te komen dient een vereniging zich onder andere op haar terrein te onderscheiden. De vereniging en haar bestuursleden dienen te goeder naam en faam bekend te staan.

Excelsior’20 kreeg al eerder de Koninklijke Erepenning.

Klik hier voor meer informatie over PPSC.
Klik hier voor meer artikelen over PPSC.

Doelpunten maken kan op allerlei niveaus en het leuke, weet Dick Tijdeman (38), is dat het genot van het scoren nooit verveelt. De spits van zaterdagderdeklasser HBSS uit Schiedam gold als jonge jongen als groot talent en mag zich formeel winnaar van de UEFA Cup noemen. Nu geniet hij bij de amateurs.

De fenomenale columnist Nico Dijkshoorn schreef voor Voetbal International geregeld stukken waarin hij ietwat verbitterd terugblikte op de tijd die zijn zoon Bob bij AZ doorbracht. Voor de jeugdtrainers van de vermaarde opleiding in Alkmaar was het doodnormaal dat complete gezinnen zich aanpasten aan het schema van de toppers in de dop. “Ook bij mij thuis was vroeger alles afgestemd op het voetbal”, zegt de in Den Haag geboren Tijdeman, die al op zeer jonge leeftijd bij PSV terecht kwam en daarna lang voor Feyenoord speelde. “Wij wisten niet beter dan dat vakanties op mijn programma waren afgestemd.  Ik had veel talent en werd een grote toekomst door trainers voorspeld. Vrije tijd had ik niet echt, het was alleen maar voetbal dat de klok sloeg. Ik vond het hartstikke leuk om te doen, maar verlangde vaak ook naar meer ontspanning.”

Tijdeman vertoefde drie jaar in Eindhoven en schopte het bij Feyenoord tot de A-selectie. In het seizoen 2001-2002, toen de Rotterdamse club stuntte door de UEFA Cup te winnen, behoorde hij tot de selectie die trainer Bert van Marwijk tot zijn beschikking had. “Feitelijk heb ik geen enkele bijdrage aan die prijs gehad, maar ik mag mezelf wél Europa Cup-winnaar noemen.” Dat het lijntje tussen een grote voetballoopbaan en voor het plezier bij de amateurs spelen vaak dun is, werd voor Tijdeman zonneklaar. “Ik kampte met blessures en had daar veel last van. Ik ben een keer op een heel ongelukkige manier aan mijn knie geblesseerd geraakt. Bij het voetballen op een pleintje struikelde ik over een losliggende stoeptegel en voelde gelijk dat het foute boel was. Op een gegeven moment heb ik het profvoetbal vaarwel gezegd. Ik ging bij de amateurs spelen en dat was prima.”

De alweer 38-jarige voetballer speelde onder meer voor Leonidas en Haaglandia. Bij SVV maakte hij deel uit van een gezelschap voetballers dat de club van de vierde klasse naar de eerste klasse loodste. “We hadden bij SVV aardig wat jongens die hoog hadden gevoetbald. We hadden een goede klik met onze trainer Toon Wolters bovendien. Het niveau op de trainingen was goed, omdat de spelers elkaar begrepen en op een logische manier over voetbal dachten. Ik vond het belangrijk dat mijn ploeggenoten het spel begrepen. Het tempo lag natuurlijk lager dan bij Feyenoord, maar met de voetbalintelligentie zat het wel goed.”

Tijdeman profiteerde als frontsoldaat optimaal van het gogme van zijn teammaten en scoorde met het gemak waarmee Theo Maassen een grove bak oplepelt. Of hij zijn trefzekerheid als vanzelfsprekend beschouwde? “Nee hoor, een doelpunt maken geeft altijd voldoening. Als je scoort, sta je er niet bij stil op welk niveau je je wedstrijd speelt. Ook nu bij HBSS vind ik het heerlijk als ik de bal erin prik. Ik blijf toch spits, zie je? Die leven voor het scoren.”

Dat de voetballer met het verstrijken van de tijd ook de geneugten van het leven leerde kennen, beschouwt hij als een pluspunt. “Ik vind het fijn om met mijn vrienden een pilsje te drinken. We zijn op een gegeven moment om diverse redenen naar HBSS gegaan met een heel stel en hebben het gezellig met elkaar. Met voetballers als Kees Wolters, Ilja Tiren en Marruchen Zimmerman speel ik lekker samen. Toon Wolters combineerde het trainerschap bij SVV met het leiden van het eerste van HBSS, dat op zaterdag speelt. Het viel mooi op zijn plek allemaal, we willen hogerop komen.  Achteraf denk ik weleens dat ik niet maximaal voor het voetbal heb geleefd. Om prof te worden heb je honderdtien procent inzet nodig, terwijl ik er maar voor negentig procent voor ging. Maar ik ben gelukkig bij HBSS en geef daarnaast trainingen bij amateurclubs om spelers beter te maken. Helemaal prima toch? Ik kan die jongens met mijn ervaring best wat leren.”

Klik hier voor meer informatie over HBSS.
Klik hier voor meer artikelen over HBSS.

Een club met 1060 leden een ‘log’ apparaat? Kethel Spaland laat zich in huidige tijden van beproevingen van zijn meest flexibele kant zien. “Onze vrijwilligers zijn onze helden”, zegt voorzitter Marco Konter.

Net als bij veel andere clubs was er bij de Schiedamse fusieclub ook de angst dat veel voetballers zich van de club zouden afkeren door corona en alle heisa erom heen. “Ten onrechte”, reageert Konter, die bij zijn club vooral de saamhorigheid zag groeien. “Ik verbaas me elke keer weer hoe flexibel we met elkaar zijn. Moet de QR-code worden gecontroleerd aan de poort, dan staan er twintig mensen klaar om dat te doen en te organiseren. En nu ook weer: we mogen ’s avonds niet trainen, maar er zijn jeugdtrainers die vrij nemen om hun elftalletjes overdag te trainen.”

Volgens secretaris Niels Verduijn heeft ‘corona’ de club ‘dichter bij elkaar’ gebracht. “Er heerst echt het gevoel van ‘we rooien het met elkaar’.” Een mooi voorbeeld is volgens hem de aanvoerders-app die in het leven werd geroepen aan het begin van dit seizoen met als doel spelers van elkaars teams te kunnen inzetten. “Ik hoor dagelijks een tingeltje. Er wordt gretig gebruik van gemaakt. Spelers van de zondag die op de zaterdag invallen en andersom. Voorheen waren dat twee gescheiden werelden.”

In de jonge geschiedenis van Kethel Spaland –  de club zag in 2013 het levenslicht – is de coronaperiode de eerste grote test. De club is vooralsnog met vlag en wimpel geslaagd. “Dankzij de geweldige mensen van deze club”, verwijst Monter naar de vrijwilligers. “Ik heb al die mensen die als poortwachter hebben gefungeerd een bloemetje gestuurd. Vonden ze natuurlijk niet nodig, dat zegt alles.”

Tegelijkertijd, geven Konter en Verduijn aan, dat het bestuur in gesprek moet blijven met de leden. “Het staat, maar als je je als bestuur in slaap laat sussen, ben je te laat.” Verduijn: “Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard.”

“We hebben op dit moment niet zo veel te wensen”, zegt Konter. “We zitten zowel op zaterdag als op zondag vol. De noodzaak die bij veel andere clubs is om voor de zaterdag te kiezen is er bij ons niet.”

Op zaterdag spelen acht seniorenelftallen, een onder 23-team en de jeugd van de club hun wedstrijden op sportpark Willem-Alexander. Zondag is het de beurt aan tien seniorenelftallen. “Het zijn twee bruisende dagen. Er is nog altijd grote behoeften om op zondag te spelen. Er is ook balans in de doorstroming. Er zijn veel voetballers die juist kiezen voor ons omdat we op zondag spelen.”

Voor zondag 1 lonkt zelfs de tweede klasse. “We staan er goed voor, maar we moeten nog even”, wil Konter de huid nog niet verkopen voor de beer geschoten is. “We hebben net als elke club ambities. Onder de huidige omstandigheden lijkt de tweede klasse het hoogst haalbare, zowel voor de zaterdag als de zondag. Wij gaan als club niet betalen – dat past niet bij ons -, dus ben je eerder aan je plafond.”

Klik hier voor meer informatie over vv Kethel Spaland.
Klik hier voor meer artikelen over vv Kethel Spaland.

Victoria’04 kan sinds november beschikken over een nieuw hoofdveld. Het veld – natuurgras – werd in enkele maanden tijd volledig gerenoveerd. “We kunnen hier weer jaren mee vooruit”, aldus voorzitter Maarten Boudesteijn.

Het veld werd voor de wedstrijd van het eerste elftal tegen HWD geopend. Met medevoorzitter Leo Don en voormalige voorzitters van de club Martien Brussen en Theo de Vree knipte Boudesteijn ‘symbolisch’ een lint door. Jammer genoeg werd het feestje daarna verstoord door wanordelijkheden in de wedstrijd tussen de eerste elftallen van Victoria’04 en HWD uit Rotterdam, Na rust sloeg de vlam in de pan. De bezoekers kregen vier rode kaarten.

Het hoofdveld stond al langer op de nominatie om onder handen genomen te worden. “Je weet hoe dat gaat met dit soort processen”, reageert Boudesteijn. “Het duurde allemaal wat langer dan aanvankelijk werd gedacht. De samenwerking met de gemeente is prima geweest. Het meest ideale was dat het veld gerenoveerd zou zijn vorig seizoen, de gemeente heeft het werk nog naar voren proberen te halen, maar dat is niet gelukt.”

Dat betekende voor Victoria’04 het begin van het nieuwe seizoen improviseren met een veld minder. “Gelukkig hebben we genoeg velden. Het hoofdveld wordt minder intensief gebruikt voor de trainingen dan de twee kunstgrasvelden. We hebben het eerste deel even de thuiswedstrijden op een ander veld moeten spelen, maar dat is prima opgelost.”

Dat het veld gerenoveerd zou worden, was hoognodig, zegt Boudesteijn. “De ondergrond van het veld was slecht en vooral aan de zijkanten waren er problemen met de drainage. Daardoor lag het veld er ook om de haverklap uit.”

Natuurgras vervangen door kunstgras is volgens Boudesteijn niet aan de orde geweest. “Het is voor ons niet noodzakelijk, we kunnen prima af met de huidige kunstgrasvelden en vanuit financieel oogpunt was het ook niet iets wat de gemeente nastreefde. Vergis je niet, de operatie nu heeft veel geld gekost. Het hele veld is afgegraven en voorzien van een nieuwe drainage. Daarna is er weer nieuw gras ingezaaid.” Gras zien groeien is vooral geduld hebben, stelt Boudesteijn. “Het veld moet nog echt ingespeeld worden. Een biljartlaken is het nog niet, maar wordt dat hopelijk wel.”

De renovatie van het hoofdveld past in de stappen die Victoria zet om het complex op sportpark Broekpolder up-to-date te houden. “Je weet hoe het gaat met dat soort dingen. Je bent nooit klaar. We zijn volop bezig met de duurzaamheid van het complex en ons clubgebouw. We kijken naar allerlei besparingen, maar uitgaven en opbrengsten moeten wel in de evenwicht zijn.”

Boudesteijn hoopt dat zijn club in 2022 wél een goed feestje kan bouwen op het hoofdveld: een kampioenschap in de zaterdag-vierde klasse. “We hikken er al een paar jaar tegenaan. Corona heeft ons meer slecht dan goed gedaan. Laten we hopen dat we een normale competitie kunnen spelen waarin we kunnen laten zien dat we de sterksten zijn.”

Klik hier voor informatie over Victoria ’04.
Klik hier voor meer artikelen over Victoria ’04.

Bart Lansbergen is geen speler die je even over het hoofd ziet. Met zijn twee meter is hij een imposante gestalte in de defensie van zaterdagderdeklasser Kethel Spaland.

Twee keer in de week stapt Lansbergen, die na zijn studie vaan Erasmus werkzaam is als consultant, op de fiets voor de training en wedstrijd van de Schiedamse fusieclub. Op zich niet heel bijzonder – er zijn meer spelers die fietsen naar hun club – maar de verdediger doet dat vanuit Rotterdam. “Het is er zo ingebakken”, zegt Lansbergen. “Ik doe het al jaren. Het is ruim een half uur, een prima warming-up voor de training. Eén keer per week komt een teamgenoot mij met de auto halen voor de training. Dat is luxe.”

In Rotterdam liggen de clubs om de hoek, maar Lansbergen, 26 jaar inmiddels, peinsde er niet over om Kethel Spaland te verlaten. “Ik heb er serieus geen moment aan gedacht. Dat komt ook doordat mijn hele familie hier speelt. Mijn oudste broer Tim speelt ook in het eerste, Coen, mijn tweede broer, speelt nu in het derde, maar heeft ook een jaar of vier deel uitgemaakt van de selectie. We hebben één keer met zijn drieën gespeeld, tenminste bijna. Tim en ik stonden in de basis en Koen verving Tim. Mijn ouders waren natuurlijk apetrots. De oudste broer van mijn vader was één van de oprichters van VVK. Toen ik voor het eerst bij de selectie kwam was de fusie net geweest. Ik heb nog wel op mijn zeventiende mijn debuut mogen maken bij Kethel.”

Lansbergen, die naar eigen zeggen comfortabel aan de bal is, is inmiddels toe aan zijn negende seizoen in de selectie. Hij kende een bliksemstart. “In mijn eerste jaar werden we meteen kampioen en promoveerden we naar de tweede klasse. Daarna heb ik twee seizoenen in het tweede gespeeld. In het eerste moest ik mij richten op de linksbackpositie, maar mijn kracht ligt in het centrum van de verdediging. Snelheid is zeker niet één van mijn wapens. Als linksback ben je dan tegen een snelle rechtsbuiten een stuk kwetsbaarder. In het centrum van de verdediging kan ik het door me goed op te stellen camoufleren.”

Hij promoveerde met Kethel Spaland vaker naar de tweede klasse, maar even zo vaak volgde een snelle teruggang naar de derde klasse. “Je kunt stellen dat we er een beetje tussen hangen en dat dit ons niveau is, maar ik zie mogelijkheden om te groeien als team. We spelen al een paar jaar met vrijwel dezelfde spelers, maar we hebben dit seizoen voor het eerst weer wat vers bloed.”

Daarnaast drukt nieuwe trainer Manuel Vissers een grote stempel op het spel. “Je merkt dat hij veel ervaring heeft, tactisch sterk is en dat ook goed op de groep weet over te brengen. We waren als team altijd al fanatiek op de training, maar de werkethiek heeft nog een extra boost gekregen. Hopelijk vertaalt zich dat in een top5-positie op de ranglijst. We hebben in het eerste deel van de competitie wel al een paar keer ongelukkig punten verspeeld, zoals tegen GHVV’13 en VDL. Wedstrijden waarvan je achteraf zegt: hoe kan het dat we die niet gewonnen hebben.”

Het spreekt voor zich dat Lansbergen met zijn twee meter bij spelhervattingen een belangrijk onderdeel is van de Schiedamse luchtmacht. “In aanvallend koppen ben ik geen held”, zegt hij. “Ik ben meer een bliksemafleider. Ik kan echt genieten als Dion van Berkel en Remco Wuister technisch perfect de bal in het doel koppen. Dat wil ik natuurlijk ook, maar dat is blijkbaar nog niet voor me weggelegd.”

Meer informatie over vv Kethel Spaland? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over vv Kethel Spaland.