Melle van Steensel is de zeventienjarige keeper van Zinkwegse Boys JO19-1. Na een pauze van een aantal seizoenen, waarin hij koos om te gaan kickboksen, gaat de goalie nu weer verder met voetballen.

Melle is op zijn zevende  begonnen met voetballen bij OSV, bij de JO9-1, JO13-1 en JO15-1. Op zijn veertiende stopte hij even met het voetballen om plaats te maken voor kickboxen. Uiteindelijk is hij op zijn zeventiende weer gaan keepen bij zijn huidige club. In het dagelijks leven werkt hij in de bouw en tuin. “Ik doe nu de opleiding tot timmerman in Schiedam, maar ik heb het niet zo naar mijn zin, dus ik ga overstappen naar de opleiding Logistiek bij de Defensie”, aldus Van Steensel. Verder houdt hij van een biertje doen met vrienden en in het weekend een feestje opzoeken.

Terug in de selectie
De jonge keeper is dus pas sinds dit seizoen weer gaan voetballen. Bij zijn nieuwe club is hij als jonkie in de JO19-1 selectie binnengekomen, maar zijn debuut in het eerste elftal wacht nog op zich. Melle heeft duidelijke ambities: “Ik zie mijzelf in de toekomst graag omhoog werken en beter worden en later mijn debuut maken in het eerste elftal”, zegt hij daarover. Niet alleen binnen de sport heeft hij doelen gesteld, maar ook daarbuiten. “Ik wil straks graag mijn opleiding in het leger beginnen en doorzetten.”

Seizoen
Het huidige seizoen was de keeper er aan het begin nog niet bij. Ondanks dat weet hij wel goed te vertellen hoe dat verliep. “Ik ben er natuurlijk niet bij geweest, maar het ging eerst vrij moeizaam. We stonden volgens mij zevende met een paar verloren wedstrijden. Naarmate het seizoen vorderde begonnen we steeds beter te spelen. We wonnen vaker de afgelopen negen á tien wedstrijden. Dat resulteerde in dat we nu de tweede plek bezetten. Naar mijn mening gaat het dus nu een stuk beter dan aan het begin van het seizoen”, vertelt Van Steensel.

Vertrouwen terugkrijgen
Als keeper kan een blunder fataal zijn en je hebt slechts een aantal momenten in de wedstrijd om je stempel te drukken. “Als je als keeper de nul houdt en je lekker in de wedstrijd zit is geweldig. Voor mezelf is het hoogtepunt van mijn carrière dat ik in de bokaal drie van de vijf penalty’s had gehouden, dat voelt toch wel goed”, zegt de goalie. Elke speler maakt ook dieptepunten mee in zijn voetbalcarrière, het ene dieptepunt heftiger en bepalender dan de andere. “Ik heb een keer een wedstrijd gehad waar ik er totaal niet lekker in zat. Het was aan het begin toen ik weer begon met voetballen. Op goal staan was weer even wennen, ik liet veel gaan en was mijn durf qua uitkomen een beetje kwijt, dus ik kan wel zeggen dat die situatie het dieptepunt van dit seizoen is”, aldus Melle.

Voorbeeld
Zijn voorbeeldkeeper is Manuel Neuer. “De durf om zo te keepen en uit te komen is geweldig om te zien. Hij staat zelfverzekerd in zijn schoenen, dat heb ik soms ook maar ook vaak genoeg is er twijfel. Dat is voor mij een voorbeeld”, zegt de man met de handschoenen. Onderaan de streep is voor Melle het belangrijkste dat er gezelligheid is. De spanning van de wedstrijd vind hij heerlijk. “Dat als je lekker in de wedstrijd zit, het team blij met je is”, sluit hij af.

Klik op vv Zinkwegse Boys voor het laatste artikel van de club.

In de nagalm van het 75-jarig jubileum, dat ook dit jaar nog luister wordt bijgezet, is de hoofdmacht van vierdeklasser Zinkwegse Boys bezig aan een prima seizoen waarbij tot het laatste moment uitzicht is op verlenging. Tot grote vreugde van club, spelers én trainer Peter van Dam die ook de komende drie jaar de club zal dienen.

ZINKWEG – ,,Eigenlijk had je me een dag eerder moeten spreken’’, kan Peter van Dam toch nog met een kwinkslag komen. Het is ‘the day after the night before’, de nababbel na de 3-1 nederlaag van Zinkwegse Boys bij het door degradatiezorgen gekwelde Bolnes. ,,Een hele dure nederlaag, daarmee kunnen we het kampioenschap eigenlijk wel vergeten’’, constateert Van Dam met realiteitszin in de stem.

Het is een kleine domper in een seizoen dat heel lang heel goed is verlopen voor ‘de Zinkweg’. De positieve flow die rond de club hangt, lijkt ook in de ledematen van de spelers van de hoofdmacht en de werkwijze van de technische staf te hebben postgevat. ,,Ja, er hangt echt een hele positieve sfeer binnen de vereniging’’, erkent Peter van Dam. ,,Want het geldt eigenlijk voor alle geledingen. Niet alleen vanwege het jubileum, maar toch ook vooral door de groei die de vereniging doormaakt. De jeugdteams stromen vol, de aanleg van het kunstgrasveld vorig jaar heeft ervoor gezorgd dat de mogelijkheden gegroeid zijn. En de prestaties van het eerste team dragen ook bij aan die positieve gevoelens.’’

Groepsgevoel

Voor aanvang van dit seizoen stonden er meer vraagtekens dan uitroeptekens achter de kansen van Zinkwegse Boys. Het bijna volledig geschrapte seizoen 2020-2021 kon niet als vergelijkingsmateriaal dienen. ,,In dat seizoen hebben we natuurlijk maar een paar wedstrijden kunnen spelen en voor het huidige seizoen was de selectie toch enigszins gewijzigd’’, constateert keuzeheer Van Dam, die ook nieuwe aanwas een kans heeft kunnen geven in zijn spelersgroep. ,,Tegen Bolnes heb ik weer jonge gasten de kans kunnen geven. We plukken dus al de vruchten van onze opleiding, dat is mooi om te zien.”

Maar de belangrijkste winst zit ‘em toch vooral in het groepsgevoel dat is ontstaan bij Zinkwegse Boys. ,,Voorzitter Stephen Steijger is een man die nagenoeg altijd uitgaat van het positieve. Die houding is aanstekelijk en het lijkt wel of je die ‘flow’ door de hele vereniging aan het gaan is. Verbinding met elkaar, met elkaar iets neer willen zetten. Binnen de selectie is ook zo’n gevoel ontstaan: er heeft zich een vriendenteam gevormd dat met elkaar iets neer wil zetten en dat zie je terug in de prestaties.’’

Nacompetitie

Bolnes-uit is dan ook snel vergeten, er is immers in de komende weken nog volop te halen voor Zinkwegse Boys. ,,Het moet raar lopen willen we de nacompetitie uiteindelijk niet halen, dus dat wordt het doel om die plek in de top van de ranglijst veilig te stellen. De titel heb ik uit het hoofd gezet, zo eerlijk moeten we wel zijn. Maar meespelen tot het einde van de rit zou al heel mooi zijn. Ik was zelf enorm verrast over de opmars die GOZ bijvoorbeeld gemaakt heeft. Wij hebben die ploeg vroeg in de competitie getroffen en toen was duidelijk dat ze in Mijnsheerenland nog duidelijk aan het zoeken waren. Maar alles viel in een periode op z’n plek en de plaats in de nacompetitie was veiliggesteld. Als we in het toetje zouden belanden, is het voor mij nog onduidelijk tegen wie we uit zouden gaan komen. Maar wat zou het  mooi zijn als we de stap hoger zouden kunnen maken en eventueel de derby tegen Oud-Beijerland zouden kunnen spelen in de derde klasse. Ja, die derby’s maken ook dit seizoen speciaal. Zeker is dat als we niet promoveren dat we in elk geval één streekduel kwijtraken door het samengaan van Goudswaardse Boys en Piershil.

De jaargang 2021-2022 stond voor Peter van Dam ook in het teken van persoonlijke ontwikkeling als trainer. ,,Het eerste volledige seizoen, waarin we ook te maken hebben gehad met blessures en aanpassingen die soms gemaakt moesten worden. Maar ik heb het vooral enorm naar mijn zin. Vandaar dat ik voor drie jaar heb bijgetekend, want het is echt heel fijn werken. En inmiddels heb ik de bevestiging gekregen dat ik na de zomervakantie aan de trainerscursus Uefa B, de gewezen cursus TC 2, mag beginnen. Ik wil me als trainer verder blijven ontwikkelen, maar voorlopig zit ik prima op mijn plek bij Zinkwegse Boys.’’

Van kunstgras naar speciaal duel

Het jubileumjaar van Zinkwegse Boys kende al de nodige hoogtepunten. Met het verschijnen van een jubileumkrant werden de festiviteiten eigenlijk geopend en de goede stemming bleef daarna gehandhaafd. De opening van het kunstgrasveld, in aanwezigheid van (toen nog) burgemeester Bram van Hemmen en wethouder Paul Boogaard was een onbetwist mooi moment in het jubileumjaar dat deze zomer nog een prachtig vervolg krijgt met een duel tussen het vlaggenschip van Zinkwegse Boys en de oud-internationals in juli. ,,Een duel waarvan ik verwacht dat er heel veel mensen op af gaan komen’’, aldus voorzitter Stephen Steijger.

Klik de link voor een recent artikel over Zinkwegse Boys

Een eerdere poging samen met NBSVV liep op niets uit, maar de toenadering bleef en heeft uiteindelijk toch tot de samensmelting geleid: vanaf komend seizoen vormen Goudswaardse Boys én Piershil één club.

GOUDSWAARD/PIERSHIL –  Het samengaan van verschillende clubs in de Hoeksche Waard is – in tegenstelling tot andere voetbalgebieden in Nederland – niet bepaald dagelijkse kost. De fusie tussen Maasdam en Puttershoek tot FC Binnenmaas, op 1 juli 2006, was de laatste samensmelting tussen twee verenigingen op het eiland. Een samensmelting, die gezien de huidige status van FC Binnenmaas absoluut succesvol genoemd mag worden.

Zestien jaar later komen twee voetbalburen dus ook zodanig nader tot elkaar dat zij gezamenlijk hun weg in het voetballandschap vervolgen. Voor niet-ingewijden komt de stap van Goudswaardse Boys en Piershil mogelijk als een verrassing, maar gezien de recente historie is het juist geen surprise. 

Voor de gemeentelijke herindeling, op 1 januari 2019, was in de voormalige gemeente Korendijk al vaker geprobeerd om tot een bundeling van de krachten in één nieuwe club te komen. De meest recente poging was in 2017, toen NBSVV, Piershil en Goudswaardse Boys probeerden om gezamenlijk verder te gaan. Het drietal bereidde een fusie voor die zou moeten leiden tot FC Korendijk. Medio november van dat jaar kwam echter het volgende bericht naar buiten:

‘De fusie tussen NBSVV, Piershil en Goudswaardse Boys staat op losse schroeven. De clubs zouden fuseren tot Fc Korendijk maar de leden van Goudwaardse Boys hebben die gedachte sinds gisterenavond laten varen. De leden van de zaterdag-vierdeklasser stemden massaal tegen de fusie tot FC Korendijk. Ruim 100 leden van de kleine vereniging kwamen op de ledenvergadering af. Ongeveer driekwart van de leden zag een fusie met de andere twee clubs niet zitten. Dat betekent dat Goudswaardse Boys zich zal terugtrekken uit het fusieproces en FC Korendijk mogelijk tot stand komt met een nieuw complex zonder Goudswaardse Boys’.

Kaboutervoetbal

De fusie tot FC Korendijk zou er nooit komen. De drie clubs gingen hun eigen weg: NBSVV (zie verderop in dit Voetbaljournaal) is druk bezig om aan haar eigen toekomst te werken, maar de contacten tussen Goudswaardse Boys en Piershil bleven warm. De samenwerking op jeugdvoetbalgebied was intens en kreeg eerder dit jaar een nieuwe impuls met het opzetten van een ‘kaboutervoetbalinitiatief’, waarbij de clubs gezamenlijk voetbal voor de allerkleinsten aanboden. Een initiatief dat succesvol bleek, want het leverde 25 nieuwe spelertjes op die wekenlang training kregen. Een basis voor de toekomst, want beide clubs kondigden aan dat zij met het oog op het volgend seizoen gaan kijken of zij meerdere teams kunnen opzetten. Die mededeling bleek uiteindelijk de voorgalm voor nog iets veel groters: op vrijdag 6 mei schreven Goudswaardse Boys en Piershil een buitengewone algemene ledenvergadering uit met een belangrijk agendapunt: verregaande samenwerking en de intentie tot fusie.

Selectie

Het uitschrijven van die ledenvergaderingen was een vervolg van een traject dat eigenlijk al half maart van dit jaar was ingezet. Toen vond er telefonisch contact plaats tussen de voorzitters van beide verenigingen, Theo Bos (Piershil) en Nikita Plas (Goudswaardse Boys). Daarmee leek de brug tussen beide clubs gebouwd, want in het vervolg kwamen de twee verenigingen steeds dichter bij elkaar. Met de steun van beide ledenvergaderingen kunnen nu echt stappen naar de samensmelting worden gezet.

In elk geval is duidelijk dat er nog flink wat werk aan de winkel is om de verregaande samenwerking gestalte te geven. Zeker is dat alle teams met elkaar vermengd gaan worden. Dat heeft meteen al consequenties: de hoofdmacht van Piershil was reeds gedoemd tot degradatie uit de vijfde klasse. Die terugval wordt vermeden aangezien Goudswaardse Boys wel in de vierde klasse actief blijft. Het trainersprobleem wordt simpel getackeld: Floris van Marle, die dit jaar de trainer was van Piershil, doet een stap terug. Jeroen van der Horst, die bij Goudswaardse Boys aantreedt als opvolger van Leo Tol, krijgt te maken met een flinke selectie aan het begin van de voorbereiding.

Bestuur

Maar er liggen meer uitdagingen voor de twee verenigingen. Nikita Plas heeft al door laten schemeren dat er een bestuur voor Goudswaardse Boys en een bestuur van Piershil blijft bestaan, maar dat er ook een overkoepelend bestuur gaat ontstaan dat zich bezig gaat houden met de verdere uitdieping van de samenwerking. Verder is nog onduidelijk hoe de nieuwe club gaat heten en wat de clubkleuren zullen worden. Theo Bos liet al weten dat de verenigingen de thuiswedstrijden op beide complexen gaan afwerken. In eerste instantie is er dus sprake van een (verregaande) samenwerking, die op termijn moet gaan leiden tot een fusie.

De basis is in ieder geval stevig gelegd: het jeugdvoetbal, toch de voedingsbodem voor de toekomst,  is inmiddels nieuw leven ingeblazen, de leden hebben zich verenigd achter de ideeën om gezamenlijk verder te gaan en op voetbaltechnisch gebied zijn de eerste knopen ook al doorgehakt. Goudswaardse Boys en Piershil hebben elkaar na al die jaren uiteindelijk toch gevonden en lijken klaar voor een gezamenlijke toekomst.

Klik de link voor een recent artikel over Goudswaardse Boys

Tweedeklasser vv Strijen bevindt zich in een spannende situatie in de slotweken van het seizoen. De ‘Kanaries’ voeren een flinke strijd om het hoofd boven water te houden in de laatste wedstrijden onder trainer Geert Meijer, die verdeeld over verschillende tijdvakken twintig jaar voor de groep heeft gestaan.

STRIJEN – Het was hét trainersnieuws misschien wel dit seizoen toen voetbalvereniging Strijen naar buiten bracht dat de club aan het einde van de jaargang 2021-2022 afscheid zou nemen van Geert Meijer. Want in het Hoeksche Waardse voetbal was er eigenlijk altijd één wetmatigheid: Strijen en Geert Meijer, dat was een hechte connectie, een onlosmakelijk geheel.

Daar komt dus straks, na het zomerreces verandering in als Michel Visser de trainerstaak in ‘Strien’ op zich gaat nemen. Waarmee wel voor continuïteit gekozen wordt, want Visser is bepaald geen onbekende aan de Sportlaan. Hij speelde in de jaren negentig voor de hoofdmacht die toen in de hoogste klasse – de hoofdklasse – van het amateurvoetbal uitkwam. Als trainer had hij Strijen onder 19 onder zijn hoede en was hij werkzaam met en bij het tweede team.

Passie

Met de keuze voor Visser doet Strijen aan cultuurbewaking, want de nieuwe oefenmeester is geen vreemde in de Strijense bijt. ,,De aanstelling van Michel als nieuwe hoofdtrainer past in het plaatje zoals wij graag willen werken bij de club’’, licht voorzitter Dick de Heus toe. ,,Eerst hebben we in de eigen organisatie gekeken of er de mogelijkheid is voor opvolging en om mensen te laten doorgroeien. Mensen die passen bij de club en identiteit van voetbalvereniging Strijen, want dat vinden wij heel belangrijk. Daarbij heeft Michel in de afgelopen tweejaar een goede indruk achtergelaten op en buiten het veld en verdient hij naar onze mening de kans op de volgende stap te zetten’’, aldus een toelichting van de preses op het besluit om tot een trainerswissel over te gaan.
Visser is zelf uiteraard opgetogen over de kans die hem geboden wordt.  ,,Twee jaar geleden heb ik bewust de keuze gemaakt om, na dertien jaar vrouwenvoetbal, bij voetbalvereniging Strijen aan de slag te gaan als trainer van de JO19 om te kijken of ik dezelfde energie en passie zou vinden in het mannenvoetbal. Met deze aanstelling is daar een duidelijk antwoord op gegeven. Het vertrouwen dat de club hiermee uitspreekt naar mij zorgt ervoor dat ik enorm uitkijk naar deze geweldige uitdaging.”

Geert Meijer was destijds, bij de bekendmaking van zijn vertrek, realistisch en liet zich ontvallen dat de club ‘iets anders wilde en dat het toch al een lange periode was geweest, waarin hij verspreid over verschillende periodes werkzaam was bij de club in zijn eigen woonplaats’’. De voormalig prof beleefde mooie momenten in Strijen, dat onder leiding van de gepokte en gemazelde trainer een vaste waarde werd in de tweede klasse. Meijer moest echter wel ondervinden dat de vereniging op technisch gebied een koerswijziging doormaakte: steeds meer verlegde ‘Strien’ het accent naar het inpasssen van eigen spelers en het vasthouden aan de eigen identiteit in plaats van het aantrekken van spelers van buitenaf. In twee door corona bepaalde seizoenen had dat geen invloed op het niveau, waarin geen verandering kwam omdat de jaargangen geen afloop kenden. Dit seizoen, in de in de breedte ijzersterke tweede klasse, moet Strijen nadrukkelijk aan de bak om lijfsbehoud te kunnen afdwingen. ,,Ik wil in elk geval goed afsluiten en Strijen daar houden waar het thuis hoort’’, had Meijer al laten optekenen toen het bericht van zijn aanstaande afscheid wereldkundig werd gemaakt.

De doordeweekse zege op Deltasport (0-1) leverde Strijen onlangs weer wat lucht op in de strijd om het degradatiespook te verdrijven. De grote vraag zal zijn of de formatie, die dit seizoen nogal eens veranderde van samenstelling door noodzakelijke mutaties, bestand zal zijn tegen de druk van het heilige moeten. Aan de kennis en kunde van Geert Meijer zal het in elk geval niet liggen, want tot de laatste dag van zijn verbintenis met Strijen zal hij zich in blijven zitten voor de club die in zijn hart is gaan zitten na twee decennia van trainerschap.

Toernooitijd in Strijen

De spannende eindfase in de competitie houdt de gemoederen op voetbalgebied niet alleen bezig in Strijen, ook de organisatie van toernooien die al jaar en dag in het DNA van de club zijn opgenomen vraagt de nodige aandacht. Strijen heeft in de komende periode de nodige toernooien op stapel staan, zoals onder andere met Hemelvaartsdag en rond Pinksteren en hoopt dan met de hulp van veel vrijwilligers weer prachtige evenementen neer te zetten.

Klik de link voor een recent artikel over vv Strijen

Met het einde van het seizoen in aantocht, nadert ook het afscheid van Sander Fakkel als hoofdtrainer bij vv SHO. Na vijf seizoenen zwaait hij af. Terugkijkend op die periode, waarin corona een behoorlijke stempel drukte, overheerst bij hem een gevoel van trots.

OUD-BEIJERLAND – Sander Fakkel lacht even, als hij het woord afscheidstournee hoort. In feite is dat waar hij mee bezig is in zijn laatste maanden bij SHO. ,,In praatjes met trainers van tegenstanders, voor of na wedstrijden, gaat het vaak even over mijn afscheid. En rond de derby tegen Heinenoord, met een mooie entourage, dacht ik er even aan. Maar nadat ik al voor de winterstop de beslissing heb genomen, zijn dat eigenlijk de enige momenten waarop ik echt bezig ben met mijn afscheid. Want ondertussen gaat het werk gewoon door en ben ik er druk genoeg mee om deze mooie club straks in de eerste klasse achter te kunnen laten’’, vertelt Fakkel.

In het huidige voetballandschap is een dienstverband van vijf jaar geen gewoonte. Bovendien duurt het verblijf van Fakkel op De Kikkershoek al veel langer dan dat, want voor zijn aanstelling als eindverantwoordelijke was hij ook al jarenlang actief in de jeugd. ,,In die periode is SHO echt als ‘thuis’ gaan voelen. Ik ben er ook trots op dat ik als een SHO’er wordt gezien’’, vertelt de oefenmeester die eerder ook in de jeugd bij Spijkenisse, Rhoon, SC Feyenoord en Sparta actief was. ,,Toen ik als voetballer op een bepaald niveau bleef hangen, ben ik mijn ambitie gaan volgen om als trainer iets te bereiken. Ik trainde al elftallen toen ik op mijn zestiende het CIOS deed. Bij SHO kreeg ik de kans om mij te ontwikkelen als trainer, kon doorstromen naar het eerste elftal en heb het team kunnen laten spelen zoals ik dat graag zie. In eerste instantie lukte dat minder, daarna ging het een periode van zo’n anderhalf jaar heel goed en daarna werd het weer wat moeilijker.’’

Hoogtepunt

Fakkel kreeg het eerste elftal onder zijn hoede in een periode waarin SHO de koers verlegde. De hoofdmacht moest herkenbaarder worden en de doorstroming van eigen jeugd kreeg de voorkeur. ,,Inmiddels voelen mensen zich meer verbonden met de club. Zo’n negentig procent van de spelers is eigen jeugd en daarmee draaien we mee in de eerste klasse. Dat is het succes geweest van de afgelopen jaren’’, vertelt Fakkel die zijn tweede seizoen aanwijst als hoogtepunt. Al doet het ook nog pijn dat de titel in de laatste speelronden werd verspeeld. In de halve finale van de nacompetitie versperde ARC destijds de weg. ,,We gingen eraf tegen een betere ploeg, met meer ervaren spelers en meer voetbalgogme. Toen realiseerde ik mij dat het bereiken van de hoofdklasse moeilijk zou worden.’’

Het veelal werken met eigen jeugd kent ook een keerzijde voor de trainer. Om lang bij een club te blijven, is een regelmatige verversing een pré. Fakkel: ,,Speel je met jongens van de club, dan werk je lang met elkaar. De spelers kenden mijn trucjes inmiddels wel. Ik merkte dat de wisselwerking minder werd. Dat zit zeker niet in het persoonlijke, maar na een bepaalde periode is het goed als er eens een ander gezicht voor de groep komt te staan.’’

Of Fakkel volgend seizoen ook een andere groep voor zich heeft, is nog onzeker. Hij staat open voor een nieuwe klus bij een eerste elftal of in de jeugd van een ambitieuze club. ,,Maar voorlopig focus ik mij nog volledig op SHO. Hoe dit seizoen eindigt, zal ook bepalend zijn voor hoe straks mijn gevoel is als ik terugkijk. We hebben er weleens beroerder voor gestaan en ik heb dan ook zeker vertrouwen in een afloop met handhaving.’’

Klik de link voor een recent artikel over SHO