Je zou hem kunnen zien als de Francesco Totti van DIOZ. Roland van Hooff begon op zijn zesde met voetballen bij de club ‘van Zegge’, speelde meer dan 500 wedstrijden in het eerste en weet ook op 45-jarige leeftijd nog altijd van geen ophouden. “Stoppen? Ik vind het nog veel te leuk!”
Hij weet het nog precies. Als klein jochie langs de lijn bij het eerste van DIOZ. “Mijn oom voetbalde bij de selectie, ooit hoopte ik daar natuurlijk zelf ook te staan.” En dat is best aardig gelukt, kunnen we zeggen. “Meer dan 500 wedstrijden, dat zijn er best veel! Ik vind het ook echt wel bijzonder, dat had ik toen natuurlijk nooit verwacht.” De werkvoorbereider in de bouw keek op zijn achttiende één seizoentje bij RSV, maar keerde al snel weer terug op het vertrouwde nest. “Ik kom hier vandaan, er is niks mooiers dan voetballen op eigen dorp. Dit is de mooiste club.”

Genieten
De vraag die Van Hooff op zijn leeftijd natuurlijk geregeld krijgt, beantwoordt hij nu voor het gemak ook maar even. “Eigenlijk wilde ik op mijn 40ste stoppen, maar dat is er toen niet van gekomen. Nu voel ik me nog veel te fit en het team is leuk, waarom zou je dan niet lekker doorgaan? Tuurlijk schiet het wel eens door je hoofd, maar er echt aan denken doe ik nog niet.” Nouja, heel misschien soms na een wedstrijd. “Dan voel ik hem echt wel even, het herstel duurt gewoon langer.”

Dat hij ooit nog eens de speler met de meeste wedstrijden voor zijn club zou worden, had Van Hooff nooit kunnen dromen. “Daar ben ik toch wel trots op. Eigenlijk had ik wel gedacht dat ik al gestopt zou zijn, al heb ik ook wel geluk gehad met blessures. Er is geen reden om te stoppen, thuis vinden ze het ook nog prima, haha!” Ook zijn kinderen genieten ervan om ‘papa’ te zien voetballen, al was de coronastop best wel even lekker, moet hij toegeven. “Even wat meer vrij hebben, stiekem denk je dan wel aan een pensioen, maar als je weer eenmaal begint…” Niks is leuker dan voetballen, weet Van Hooff. “Partijtjes winnen, daar kan ik nog altijd ontzettend van genieten.”
Het hoogtepunt
Gelukkig voor hem wordt er dan ook in de vierde klasse nog regelmatig gewonnen. “De start was heel slecht, maar daarna hadden we een goede reeks. We zitten nu in een competitie met veel clubs uit Breda, die is wat zwaarder. De doelstelling is nog steeds handhaving, als we zo doorgaan, dan komt het goed.” Sterker nog, Van Hooff zet stiekem al wat hoger in. “Ik zou de veertig punten wel willen halen, dat zou voor DIOZ een nieuw record zijn. Je moet altijd een doel hebben, toch?” Dat doel heeft hij als aanvaller sowieso wel. “Het eerste deel van mijn carrière stond ik rechtsbuiten, daarna kwam ik pas in het centrum terecht. Nu sta ik weer meer aan de linkerkant.”

En hoewel de routinier kan genieten van een assist, houdt hij ook het aantal doelpunten nog nauwlettend in de gaten. “Als het goed is, zijn het er nu ongeveer 165. Dit seizoen staat de teller op vijf, hopelijk worden het er nog tien.” Hoogtepunten zijn zoals wel vaker promoties naar hogere klassen, maar voor Van Hooff staat het echte hoogtepunt misschien wel net buiten het veld. “Dat mijn kinderen en moeder komen kijken als ik voetbal, voor mij is er niks mooiers. Een reden om langer door te gaan.” Voorlopig denkt hij dus nog niet aan stoppen, maar mocht het ooit zo ver zijn, weet de recordhouder in ieder geval wat hij gaat doen. “Dan ga ik hardlopen en bij mijn kinderen kijken. Het was ooit de bedoeling om een marathon te doen, misschien dat ik dat dan nog eens probeer!”

Klik op DIOZ voor het laatste artikel over de club.

Johan Cruijff zei het al: “Voetballen doe je met je hoofd.” Als iemand dat goed heeft begrepen, is het Kilian Schaap van RKVV Roosendaal. De aanvoerder van de tweedeklasser houdt zich naast het veld bezig met filosofie en dat heeft hem ook als voetballer veel gebracht. “Ik krijg amper nog kaarten, ze kunnen mij niet meer gek maken.”
En dat terwijl de 27-jarige Schaap toch iemand is die graag duels speelt. “Vaak word ik op een tegenstander gezet, om hem uit te schakelen. In dienst van de ploeg.” Daar begon hij mee in de E1 van Roosendaal, maar niet voor lang. “Daarna speelde ik vijf seizoenen bij RBC, in de B’tjes kwam ik weer terug.” Hij maakte vervolgens zijn debuut in het eerste en hing zijn voetbalschoenen een tijdje aan de wilgen. “Het reizen vanuit Rotterdam werd iets te veel, toen ben ik twee jaar MMA gaan doen. Inmiddels is dit alweer mijn vierde seizoen.”

Thuisgevoel
Want, zo merkte Schaap, hij kon toch niet zonder. “Ik miste het buitensporten, maar ook het teamgevoel. Mijn ouders wonen praktisch naast de voetbal en ik heb gewoon een band met die club.” Dat probeert de verdediger verder uit te leggen. “Waar hem dat precies in zit, weet ik niet zo goed. Veel spelers zijn toch wel gehecht aan de vereniging, waardoor ze langer blijven en je echt een team kunt bouwen. Als kleine jongen kwam ik hier al en nu ben ik ‘cappie’.” Aan die loyaliteit hecht Schaap veel waarde, vertelt hij. “Een soort thuisgevoel in combinatie met voetbal, het is de hele sfeer die er hangt.”

Met zijn 27 jaar is hij ‘ineens’ één van de oudere spelers binnen de selectie, maar daar merkt de Roosendaler maar weinig van. “Fit zijn is echt geen probleem. Ik sport eigenlijk iedere dag, van fitnessen tot hardlopen. Ik denk dat er maar één speler is die mij eruit loopt.” Dat is nodig, want met een doelstelling om bij de subtop te horen, waren de verwachtingen hoog. “We missen wat ervaring, maar met een plek in de middenmoot ben ik licht tevreden. Het doel is om nog een beetje te stijgen en volgend seizoen wat stabieler te zijn.” Met Mark Klippel als trainer, heeft Schaap daar alle vertrouwen in. “Mark is heel rustig, heeft veel variatie in zijn trainingen en is tactisch sterk. Hij laat zich ook niet van de wijs brengen, dat vind ik mooi om te zien.”

Voorbeeld zijn
In al die jaren, heeft hij er een hoop voorbij zien komen. “Ik heb veel trainers gezien, dat zijn toch vaak bijzondere types. Net als scheidsrechters en keepers.” Maar zoals gezegd laat hij zich daar niet meer gek door maken, helemaal niet nu hij de aanvoerdersband om zijn arm draagt. “Dat maakt voor mij geen verschil. Ik liep altijd al voorop, wilde een voorbeeld zijn en doe mijn stinkende best. Dat is nu niet anders.”

En ondanks dat hij een rustige jongen is, probeert hij zichzelf in het veld te laten horen. “Ik heb best wel een zachte stem, maar ik probeer zoveel als ik kan aanwezig te zijn. Op een rustige manier.” Als centrale verdediger, met het spel voor zich. “Passen, koppen, duelletjes met de spits, dat vind ik wel het leukste.” En dat allemaal met het hoofd, want Schaap studeerde filosofie en heeft inmiddels zijn eigen bedrijf (Kleine Grote Denkers). “We willen filosofie een vast onderdeel laten worden van het basisonderwijs. Voor mij was het echt een openbaring, ik zou willen dat ik het eerder had gehad.”

Wat heeft het hem gebracht? “Je leert beter denken en te vertrouwen op wat goed is. Wie je bent en minder wat je meekrijgt van anderen. Daardoor begrijp je beter hoe je zelf in elkaar zit.” Zoals gezegd, hielp hem dat ook op het voetbalveld. “Een stuk volwassener en rustiger. Normaal als ik verloor moest je niet tegen me praten, nu kan ik dat relativeren.” Of dat enkel komt door filosofie of door zijn leeftijd, durft Schaap niet te zeggen, maar zijn dromen zijn groot. “Onze ambitie is dat straks 6000 scholen in Nederland onze pakketten gebruiken, zodat kindjes zelfvertrouwen krijgen en filosofie vanzelfsprekend wordt!”

Klik op RKVV Roosendaal voor het laatste artikel over de club.

Elke sporter, blessure en sportsituatie is anders. Ook heeft iedere atleet zijn of haar verhaal en persoonlijke doelstellingen. Dat weten ze bij Revapoint als geen ander en dus ontwikkelden ze in Roosendaal een duidelijke visie, maar belangrijker nog: “We nemen de tijd voor de patiënt en kijken met deskundig oog naar de hulpvraag.”

Eddy Voeten staat als medeoprichter min of meer aan het hoofd van een team van gespecialiseerde fysiotherapeuten dat zich richt op persoonlijke aandacht. Met verschillende doelgroepen. “Binnen onze praktijk in Roosendaal komen zowel professionele sporters als amateursporters, maar ook niet-sporters.”

En dat vraagt om de juiste aanpak, weet fysiotherapeut Tim van Loenhout. “Eentje waarbij expertise optimaal wordt ingezet door de juiste hulpvraag bij de gespecialiseerde therapeut te plaatsen. Binnen Revapoint zijn daarom verschillende expertises verzameld. Voor elke klant wordt een behandeling op maat samengesteld.” Van Loenhout vervolgt. “Pijn als gevolg van een overbelasting door het sporten is een signaal van het lichaam. Echter kan de oorzaak dieper liggen. We zoeken naar de ware oorzaak van de pijn. Onze therapeuten brengen nauwgezet de blessure, lifestyle en de eisen die je sport stelt in kaart aan de hand van een aantal sport specifieke bewegingen.” En dat helpt. “Daardoor kunnen we een op maat gemaakt behandelplan en/of trainingsschema maken om je hele bewegingspatroon te verbeteren en sneller weer te laten sporten.”

Verbouwd
Met een verbouwing en een aantal toegevoegde diensten, maakt ook Revapoint zelf nog altijd stappen. “We hebben een gratis echospreekuur op maandag en woensdag, om je blessure te laten beoordelen. En de S.O.S Revapoint, waar je op dezelfde dag gezien en behandeld kan worden.” Maar ook een eigen sportruimte. “In onze nieuwe Gym ga je met een sportfysiotherapeut aan de slag om persoonlijke doelen te bereiken. Met een intake kijken we eerst naar fitheid en gezondheid. Dat motiveert en daagt uit om jezelf te verbeteren.”

Tot slot, Reva Hero. “Opgericht voor sporters, samen of met maximaal drie teamgenoten. Het programma helpt optimaal ontwikkelen en de kans op blessures te verkleinen.” Hoe? “We gaan samen aan de slag om je prestatieniveau te verbeteren door middel van indoor- en veldtrainingen.” En dat levert meer op dan je denkt, vertelt Van Loenhout. “Atletischer, wendbaarder en sneller. Daardoor krijg je minder snel blessures, ben je sterker en dus krijg je meer zelfvertrouwen!”

Klik op Revapoint voor het laatste artikel over het bedrijf.

Vijf jaar lang voetbalde Mike Roebroeks bij DVO’60 in een vriendenteam. Tot ze hem bij BSC vroegen of hij het toch niet nog een keertje wilde proberen bij een eerste elftal. Dat zag de buitenspeler wel zitten en dus maakt de 24-jarige Roosendaler sinds dit seizoen deel uit van het vlaggenschip. En dat smaakt naar meer. “Dit heeft het vuurtje wel aangewakkerd.”

Heel logisch is de opbouw van zijn voetballoopbaan tot nu toe nog niet echt. Via de jeugd van BSC, naar een vriendenteam bij DVO. “Ik hoorde hier in eerste instantie maar weinig van het eerste elftal en mijn vrienden hadden het idee voor een vriendenteam.” Roebroeks besloot het te doen, al kijkt hij daar nu toch op een andere manier naar. “Achteraf had ik dat wel anders gedaan. Gelukkig kreeg ik de kans alsnog.”

Even wennen
En die kans heeft hij voor een groot deel te danken aan Bas Antens en zijn assistent, vertelt hij. “Bas ken ik al best wel lang en Jeroen (de Vlaming) is een collega van mij. Op die manier begon het balletje te rollen.” Al moest Roebroeks er, toen de vraag daadwerkelijk werd gesteld, nog wel even goed over nadenken. “Je speelt toch al vijf seizoenen op een laag niveau, vierde klasse reserve. Het verschil is best wel groot. Vaker trainen, veel serieuzer en ze verwachten toch wat meer van je.” Toch pakte de oud-speler van DVO de draad al vlug op, meent hij. “Het was wennen, maar vrij snel kom je weer in ‘oude doen’. De trainers zijn ook tevreden, dat zegt meestal wel wat.” Aanpassingsproblemen kende Roebroeks dan ook allesbehalve. “Ik ken eigenlijk alles en iedereen hier. Van de leiding, tot de mensen in de kantine en de kleedkamerbeheerders. Mijn vader speelt ook nog in het tweede en vroeger voetbalde mijn broer hier. Van kinds af aan kom ik bij BSC.”

Veel leren
Met een hoge klassering in de vierde klasse zorgen ook de resultaten op het veld voor tevredenheid. “We hebben een redelijk nieuw team, maar doen het goed. Ik heb het gevoel dat we nog kunnen stijgen, want naar mijn mening hebben we onnodig punten laten liggen. Onze doelstelling was top drie, dat zit er zeker in!” Met het vertrouwen is in ieder geval weinig mis. “Als team zijn we ontzettend gemotiveerd, dat moeten we gewoon vol blijven houden, dan denk ik dat we nog weinig wedstrijden gaan verliezen.” Daarvoor verdient Antens de complimenten, vindt Roebroeks. “Bas is heel ambitieus, stopt er ongelooflijk veel tijd in. Niet alleen in het analyseren van tegenstanders, maar ook in het team zelf. Hij is betrokken en praat veel met zijn spelers, bijna iedere week krijg ik wel een appje.” Daar plukt de aanvaller zelf ook de vruchten van, vertelt hij. “Het is eigenlijk de eerste trainer waar ik echt wat van leer. In de jeugd van BSC was er weinig aandacht voor het technische aspect, dat hoorde je niet echt, dus die ontwikkeling heb ik wel een beetje gemist. Daar besteden we nu veel aandacht aan. Hoe moet je staan of lopen? Gewoon het voetbalspelletje.”

Vuurtje
Want ook als buitenspeler heb je dat nodig, weet Roebroeks inmiddels. “Ik ben eigenlijk altijd rechtsbuiten geweest. Buitenom en een voorzet, dat is wel een beetje mijn handelsmerk. Gelukkig ben ik redelijk snel.” Die snelheid mag hij nu dus laten zien in de vierde klasse, een leuke competitie. “Mijn broer speelt bij NSV, dus het is mooi om hem tegen te komen. Sowieso ken je best wel veel tegenstanders, dan loop je elkaar een beetje op te jutten voor de wedstrijd.” Dat doet hij volgend seizoen in ieder geval nog steeds in het shirt van BSC. “Daar heb ik laatst over na zitten denken, maar ik ga zeker nog een jaartje blijven. Ik ben heel blij dat ik het toch gedaan heb, want ik heb het hier enorm naar mijn zin.” Zoals gezegd brandt het vuurtje weer hevig. “Voor mijn gevoel zou ik nog wel een stapje hoger kunnen, maar dan zou ik er meer voor moeten doen. Ik ben wel bereid om daar dingen voor te laten!”

Klik hier voor het laatste artikel van VV BSC.