SEROOSKERKE/VEERE – Voetballen deed Dennis Marinissen alleen bij v.v. Domburg, waar hij vanaf de jongste jeugd tot en met de senioren actief was. Nadat hij als voetballer was gestopt en verhuisde naar Serooskerke rolde hij in 2018 toch weer terug het verenigingsleven in. Niet als speler, maar als jeugdtrainer bij de SJO Serooskerke/Veere waar zijn eigen zoon ging spelen in de JO7.

Inmiddels is Marinissen bezig aan zijn vierde seizoen bij de SJO, waar hij nu een andere rol vervult bij de JO10. “De eerste drie seizoenen nam ik zowel de trainingen als de coaching voor mijn rekening bij de JO7, JO8 en JO9. Nu hebben we anderen die als trainer veel meer bagage hebben dan ikzelf. Dus had ik geen enkele moeite om een stapje terug te doen en mezelf als leider vooral met de randzaken bezig te houden. Daarnaast doe ik op zaterdagen wel altijd de coaching, omdat de drie trainers zelf nog actief zijn als speler.”

Omdat hij pas vier seizoenen binnen de SJO actief is, heeft Marinissen geen verleden bij één van beide clubs en weet dus niet beter dan dat er een samenwerking is tussen Serooskerke en Veere. “Ik ben daarin ook heel nuchter. Als je goed om je heen kijkt zie je het steeds meer en vaker ontstaan dat clubs moéten samenwerken. Dat is hier niet anders. Op deze manier is het toch perfect opgelost? Alle leeftijdscategorieën zijn op deze manier bezet en spelers en speelsters kunnen met eigen leeftijdsgenootjes voetballen en moeten niet vervroegd worden doorgeschoven uit noodzaak. Het is gewoon genieten als je iedereen vol vreugde en plezier over het veld ziet rennen en beter ziet worden.”

Bij de JO10-1 geniet hij in zijn huidige rol wekelijks van de ontwikkeling die de spelers doormaken en de spelvreugde die ze laten zien. “Er wordt tot aan de JO11 niet gewerkt met rangen en standen, maar toch weten ze zelf ook wel of ze het goed doen of niet. En tot nu toe zie je dat ze mooie wedstrijden op de mat leggen en zijn ze heel fanatiek. Het is een leuk team en wat ook heel erg belangrijk is, dat ze elkaar respecteren en goed met elkaar overweg kunnen.”

Door als leider een vrijwilligersrol te vervullen, wil Marinissen zichzelf proberen om dienstbaar te maken voor de vereniging. “Vele handen maken licht werk zeg ik altijd. En daarbij vind ik het ook gewoon mooi om een betrokken ouder te zijn. De rol die ik nu vervul als leider en als coach op zaterdag, dat past me beter en geeft me vooral heel veel voldoening en energie.”

Klik de link voor een recent artikel over SJO Serooskerke/Veere

ZOUTELANDE – Bij de F’jes begon Teun Steketee (19) dertien seizoenen geleden te voetballen bij v.v. Domburg, om in de E-pupillen over te stappen naar Zeelandia Middelburg, waarna enkele seizoenen JVOZ volgende. In het ultrakorte seizoen vorig jaar droeg hij de kleuren van competitiegenoot Oostkapelle/Domburg. Sinds deze zomer is hij actief in Zoutelande bij De Meeuwen, waar blessures hem vooralsnog veel parten spelen.

“In het begin van het seizoen stond ik in de basis, dus dat was wel prettig als je bij een nieuwe club begint. Maar daarna kreeg ik last van een hamstringblessure en heb ik een paar duels gemist. Na die blessure ben ik blijven sukkelen met de naweeën van de kwetsuur, waardoor ik niet het gewenste niveau haalde dat ik normaal wel kan brengen. Het zorgde ervoor dat ik ook wat wedstrijden op de bank moest beginnen. Dus al bij al kan ik nog niet direct spreken van een geweldig seizoen als ik naar mezelf kijk.”

Een van de wedstrijden waarin het misging in de eerste seizoenshelft voor Steketee was bovendien ook nog tegen zijn oude club Oostkapelle/Domburg. “Dat was wel helemaal zuur, zeker ook omdat ik voor de wedstrijd te horen kreeg dat ik ook op de bank moest beginnen. Ik was daarom gebrand om een goed invalbeurt te maken als ik de kans zou krijgen van de trainer. Toen ik er uiteindelijk in mocht was ik extra gemotiveerd en schoot het erin, waardoor ik me weer moest laten vervangen met dezelfde hamstringblessure. En alsof het me niet is gegund om tegen Oostkapelle/Domburg te kunnen spelen moest ik ook de returnwedstrijd eind maart vanwege een verrekking aan me voorbij laten gaan.”

Toch blijft hij gemotiveerd en hopen om dit seizoen nog een serie wedstrijden pijn- en blessurevrij te kunnen spelen voor zijn club, die de punten heel hard nodig heeft om het tweedeklasserschap veilig te kunnen stellen. Ondanks het blessureleed en de stand op de ranglijst heeft Steketee het enorm naar zijn zin op Sportpark Den Hoge Hilt. “Ik ging eigenlijk bij de club op gesprek zonder echte verwachtingen. Ik ging luisteren, maar ze hadden een goed verhaal en dat overtuigde me om de overstap naar De Meeuwen te maken. Er staat een spelersgroep met een goede mix van ervaring en veel jonge spelers, het publiek is trouw en er heerst een gezellige, goede sfeer. Dat zijn toch allemaal belangrijke facetten voor mij om me thuis te voelen. De voorbereiding begonnen we ook erg goed, net zoals de eerste duels in de competitie. Daarna werd het steeds wat minder en dat is zonde, waardoor we nu elke week vol aan de bak moeten. Want het gat met de onderste ploegen is niet heel groot, al hebben we het uiteindelijk wel in eigen hand omdat we alle directe concurrenten nog treffen. Het is dan natuurlijk wel zaak om dan de punten te pakken.”

Want hoewel het nu vooral naar beneden kijken is, daar moet volgens Steketee De Meeuwen zeker kunnen meedoen in de middenmoot van de 2^e Klasse E. “Daar ben ik van overtuigd in elk geval. Als de groep compleet is, dan hebben we een prima selectie die zich dan probleemloos moet kunnen meten met veel teams uit onze klasse. Helaas hebben we dat nog niet kunnen laten zien.”

Frustrerend is het voor de jonge aanvaller/middenvelder ook, dat hij sinds zijn overstap nog niet zijn échte kwaliteiten heeft kunnen tonen. “Daarvan baal ik nog het meeste. Dat die blessures steeds weer opspelen, waardoor ik nog geen moment in mijn ritme ben geweest. Je voetbalt gereserveerd en met de handrem erop. Hopelijk krijg ik nog de kans in het restant om te laten zien wat ik écht in mijn mars heb. En kan ik een positieve bijdrage leveren voor de ploeg. Dat zou mooi zijn.”

Klik op vv De meeuwen voor het laatste artikel van de club.

SEROOSKERKE – Vanaf het moment dat het kon én mocht, werd Bert Francke (30) lid van v.v. Serooskerke. Inmiddels is hij bezig aan zijn vijfentwintigste seizoen als speler. De middenvelder, tegenwoordig actief in het tweede team, doet echter meer voor de club die in zijn leven een centrale plek inneemt.

Want hij doorliep alle jeugdlichtingen en begon bij de senioren in de tweede selectie. Daarna zat hij ook vier seizoenen bij de eerste selectie, maar een vaste basiskracht bij de hoofdmacht werd hij  niet. Hij stapte zelf terug naar het tweede team, waar bij aan zijn vierde seizoen is begonnen. “Toen ik destijds bij de eerste selectie kwam studeerde ik ook in Breda. Die combinatie van school, trainen en voetballen was toch best een pittige. Daardoor heb ik het mede ook niet gered om mezelf vast in de ploeg te spelen. Ook toen deed ik al vaak mee bij het tweede en heb toen besloten om vast bij hen te gaan trainen en spelen, wat me nog altijd perfect bevalt.”

Nadat hij zijn studie had afgerond ging hij in Breda werken en keerde in de weekenden terug om te voetballen bij ‘Seroos’. Het Brabantse land heeft hij uiteindelijk achter zich gelaten en hij woont nu een stuk dichterbij in Middelburg. Toch ging hij niet daar voetballen, maar bleek al die jaren zijn clubje trouw. “De sfeer en het kameraadschap is wat me hier bevalt. Het tweede elftal is een heel hechte vriendengroep, net zoals dat ook bij en mét de eerste selectie is. Maar ook bij het derde elftal, waarmee wij altijd samen trainen. De teams binnen de club helpen elkaar daar waar nodig en zeker dit seizoen is dat al meer dan eens noodzaak gebleken.”

Waar het tweede elftal goed aan de competitie begon,  daar is na de winterstop de prestatiecurve iets minder al staan ze op een veilige plek. Bij het eerste en derde elftal is dat door alle verschuivingen een ander verhaal. Die bevinden zich stevig in de gevarenzone als het gaat om degradatie. “Logisch ook, want veel jongens moeten bijspringen bij het eerste, dat met een flink aantal afwezigen heeft te kampen. En dat zie je dan logischerwijs ook terug in de uitslagen. Niet alleen bij het eerste elftal, maar dan ook bij ons in het tweede én in het derde team. Het is voor de club het allerbelangrijkste om te proberen beide teams erin te houden, dat is het voornaamste doel op sportief vlak. Daar zetten we ons allemaal keihard voor in.”

Naast een rol als voetballer bij het tweede team is Francke, waarvan ook zijn broers in het eerste en derde voetballen, ook op andere vlakken actief binnen Serooskerke. “Klopt inderdaad. Ik ben lid van de evenementencommissie waarmee we voor senioren en jeugd tal van activiteiten organiseren. En daarnaast ben ik één van de beheerders van de website., waarbij ik me vooral richt op de berichten die gaan over evenementen, acties en verslagen. Leuk om te daar mee bezig te zijn, samen met nog een aantal anderen. Het is toch ook zaak om de boel levend te houden. Als het ook op sportief vlak lukt om het gestelde doel te behalen, dat zou helemaal geweldig zijn.”

Klik de link voor een recent artikel over v.v. Serooskerke

VLISSINGEN – Na zes seizoenen in het eerste van SV Walcheren besloot Jeremy Spelier (27) begin dit seizoen de overstap te maken naar competitiegenoot GPC Vlissingen. Veel plezier als speler heeft de derdeklasser niet gehad aan Spelier, nadat hij in zijn tweede wedstrijd na een eerdere blessure, tegen FC Dauwendaele een dubbele beenbreuk opliep.

“Het was een normaal duel om de bal, maar ik had direct door dat het volledig fout was. Dat bleek ook wel toen in het ziekenhuis werd verteld dat ik zowel mijn kuit als scheenbeen had gebroken. Een enorme tegenvaller, want ik was daarvoor net teruggekomen van een blessure. Als je nieuw bent bij een club dan wil je jezelf laten zien en van waarde zijn voor je elftal. Daarvoor heb ik niet de kans gehad om mezelf te bewijzen helaas.”

Spelier kende trainer Marlon Moeal nog uit de tijd dat deze assistent-trainer was van Kevin Hollander bij SV Walcheren. “We hebben door de jaren heen altijd contact gehouden en vervolgens zijn we met elkaar in gesprek gegaan over GPC. Het verhaal wat Marlon vertelde sprak me wel aan en ik besloot om de stap te maken. Jammer dat het voetbalavontuur op zo’n vervelende manier eindigt.”

De verdediger gaat voor de club echter niet verloren, want momenteel richt hij zich vooral op het trainerschap bij de JO15-1. “Daarnaast zit ik ook samen met Marlon, Robin de Pagter en Jeroen Bakker in de technische commissie. Een heel leuke uitdaging, al is het nog wel even wennen dat je niet meer zelf als speler op het veld staat. Dat gaat simpelweg niet en zal ook niet meer op prestatief niveau gebeuren. Zover heb ik voor mezelf de knop wel omgezet. Want ook toen ik destijds een keer van SV Walcheren naar VC Vlissingen was overgestapt kreeg ik al te maken me een zware blessure. Ik had ook altijd gezegd, dat áls ik ooit weer zwaar geblesseerd zou raken ik het dan voor gezien zou houden. Helaas is deze blessure dusdanig, dat het ook écht niet anders kan.”

Welgeteld één officiële wedstrijd speelde Spelier thuis op het veld van GPC (3-0 winst tegen Patrijzen), daarna sloeg dus uit bij Dauwendaele het noodlot toe. Sindsdien is kijken naar voetbalwedstrijden van zijn eigen ploeg nog altijd lastig. “Ik doe het wel hoor, maar dat kost me wel moeite. Ik ben natuurlijk met de JO15 ook geregeld op het sportpark en als het eerste dan thuis speelt, dan kijk ik wel. Maar als ik dan soms een stevige tackle zie, dan merk ik wel dat ik schrik. Dat zal moeten slijten, net zoals de teleurstelling dat ik nooit meer op mijn oorspronkelijke niveau zal terugkeren als voetballer.”

In het trainen bij de jeugd heeft hij nu een nieuwe uitdaging gevonden. Hij is niet in het bezit van een trainersdiploma, maar denkt er wel over na die te gaan behalen. “Die kans zit er wel in, maar dan moet ik daarvoor wel de tijd hebben. Ik heb gemerkt in de gesprekken met GPC, dat mijn visie op voetbal goed aansluit bij de ideeën van de club. Dus wat dat betreft ben ik hier perfect op mijn plek. Dat gevoel had ik als speler ook wel direct, want ik ben echt geweldig opgenomen binnen de vereniging. Nu wil ik graag proberen om mijn ervaring die ik als speler heb opgedaan te delen met de jonge spelers die eraan komen. Die gasten proberen om stappen in hun ontwikkeling te laten maken, dat is nu de drijfveer én ik blijf zo toch bij het voetbal betrokken. Want mocht ik óóít nog fit genoeg zijn om een balletje te trappen, dan zal het alleen nog met vrienden zijn. Eerst maar eens volledig weer fit worden, wat dan daarna nog mogelijk is dat is toekomstmuziek.”

Klik de link voor een recent artikel over GPC

OOSTKAPELLE – De sportieve prestaties zijn bij Oostkapelle/Domburg Vrouwen 1 nog niet zoals ze hadden gehoopt, maar toch zien Kees trainer/coach Capelle en de rest van de begeleidingsstaf voldoende groeikansen voor de toekomst. Het viertal zal ook komend seizoen doorgaan. Voor Capelle wordt het dan zijn zesde seizoen binnen het meisjes- en vrouwenvoetbal bij de club.
“En daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. In het verleden ben ik bij de jeugd altijd actief geweest bij de jongens. Je kent dat wel, je zoon gaat op voetbal en zo rol je er van lieverlee in. Toen mijn zoon stopte en mijn dochter ging voetballen. Eerst nog tussen de jongens, maar toen wilden ze bij de jeugd een meisjesteam formeren. Dat sprak me wel aan en op die manier ben ik erbij betrokken geraakt als trainer/coach. Twee jaar bij de MO17 en inmiddels het derde seizoen bij het damesteam.”

Het elftal van Oostkapelle/ Domburg telt een selectie van zeventien dames en meiden, die volgens Capelle vanwege de jeugdigheid de broodnodige ervaring missen. “Dat zie je terug op het veld. In fysiek opzicht, maar ook in tactisch opzicht. We voetballen leuk, maar de vermoeidheid slaat in het seniorenvoetbal dan toch toe in het laatste deel van de wedstrijd. En dat kost ons teveel punten, waardoor je onderin speelt in de vierde klasse. We voetballen maar met zes teams in de klasse en daardoor anderhalve competitie spelen. Het is dan niet zo dat we worden weggespeeld, maar steeds op het laatst nog een doelpunt tegenkrijgen waardoor we de pot verliezen. Dat is jammer, maar geeft ons direct ook inzichten om eraan te werken.”

Binnen de selectie aan speelsters die hij ter beschikking heeft is ook nog wel sprake van niveauverschil. “Dat is ook logisch, omdat er enkele meiden nog niet zo lang geleden begonnen zijn met voetballen. Daardoor moet je soms wel eens een stap terug doen in je oefenstof of je tactiek. Dat is geen schande, want dat wisten we. Nu merk je wel dat ze enorm leergierig zijn en stappen maken. Dus is het voor ons wel mooi, dat we hier verder kunnen werken. Het is ook gewoon enorm leuk om met deze groep te werken, want ze zijn veel leergieriger dan jongens. Het is voor ons als trainers veel effectiever trainen. Het enthousiasme wat je dan ziet op trainingen en tijdens de wedstrijden, dat geeft heel veel energie.”
Bij Oostkapelle/ Domburg merken ze ook dat het dames en meidenvoetbal leeft, want er gaat volgend seizoen ook worden begonnen met een nieuw meisjesteam. “Daarover zijn we in gesprek en aan het inventariseren. Er spelen veel meisjes nu tussen de jongens en we gaan kijken of we daarvan een MO13 kunnen formeren. Voor de toekomst van het vrouwenvoetbal hier zou dat op termijn wel mooi en ook noodzaak zijn.”

Klik op Oostkapelle/Domburg voor het laatste artikel over de club.