Blessures, ze horen er (helaas) bij wanneer we het over sport hebben. Ook binnen het voetbal ontkomt de sporter er gedurende zijn of haar loopbaan helaas niet aan. PMC in Balans is een gerenommeerde fysiotherapiepraktijk die ook dit seizoen weer heel veel voetballers in hun praktijken zien met lichte én zware voetballetsels. ‘Wat opvalt is het grote aantal patiënten die komen voor revalidatie na een voorste kruisbandblessure’, zegt sportfysiotherapeut Jouri van den Broeke.

Met negen vestigingen op Walcheren en nog een zevental praktijken in de regio Sliedrecht is PMC In Balans een gerenommeerde partij en werkt het al jarenlang met de Join(t) forces. “We hebben contacten met clubs zoals bijvoorbeeld v.v. Arnemuiden, RCS en op Walcheren bij veel korfbalverenigingen.

“Na de coronapandemie zien we wel een opvallende toename wat betreft het aantal zware kruisbandblessures. Dat veel amateurvoetballers misschien niet altijd even goed en gedoseerd hebben doorgetraind zou daarvan een oorzaak kunnen zijn. We kunnen hier als PMC in Balans zeker voor sportclubs in het algemeen, en voetbalverenigingen in het bijzonder, vooral in de preventie een positief aandeel hebben. Want veel spelers zijn natuurlijk amateur en dan zijn ze niet gewend aan een plotselinge toename in de intensiteit qua belasting. Het lichaam is niet gewend om ineens drie wedstrijden per week te spelen én dan ook liefst nog te trainen. Met onze achtergrond qua blessurepreventie, maar zeker ook door de belasting en belastbaarheid van spelers in kaart te brengen, kunnen we clubs ondersteunen.”

Volgens Van den Broeke is het vaak ook een gebrek aan gedegen achtergrondkennis waardoor het fout gaat. “Voor iedereen is een dergelijke periode zoals we die met corona hebben gehad totaal nieuw. Dan moet je veel kennis hebben, zeker op medisch en fysiek vlak, om spelers tijdens inspanningen niet té zwaar te belasten met mogelijk zware blessures tot gevolg. Dat is geen verwijt maar een constatering die we in onze praktijken de afgelopen periode hebben ervaren. Kleine spierblessures, maar ook heel veel zware en langdurige enkel- en knieblessures. Ons Joint Forces trainingsprogramma heeft daarbij bewezen, dat het de kans op kleine maar ook ernstige blessures met vijftig tot zelfs zeventig procent doet afnemen. Dat is voor amateurclubs, die vaak niet al te grote selecties hebben, heel wat.”

Zorgverzekeraars doen aan preventie volgens Van den Broeke niet of nauwelijks iets. “Dat is zaak voor de sporter en de clubs zelf helaas. We kunnen hen als praktijk daar wel in adviseren of desgewenst ondersteunen. Trainers op weg helpen met simpele maar effectieve warming up oefeningen bijvoorbeeld, of door gebruik te maken van de ‘AC-workload’ om de belasting en belastbaarheid van spelers in kaart te brengen. Wij kunnen daarin dus als praktijk zéker uitkomst bieden. Aan de voorkant qua preventie of qua herstel door gerichte revalidatie. Want hoewel blessures erbij horen, is proberen te voorkomen nog altijd beter dan genezen.”

Klik op op Fysio voor meer artikelen.

MIDDELBURG – Het seizoen voor Jong Ambon in de 4^e Klasse A van het zaterdag is sportief nog niet waarop men hoopte. Maar al het sportieve valt in het niet bij het verlies van twee Ambon-clubmensen. Het overlijden van erelid, vrijwilliger en jeugdtrainer August Latumeten en van oud-doelman, hoofdsponsor én keeperstrainer Wilfred Vreeke trof de club in het hart. ‘Ze laten hier bij Jong Ambon een enorme leegte achter.’
Ron Telussa, Willem de Jong, Jim Pentury, Jannes Soumokil en Noes Taniwel vertellen over de beide clubmensen met liefde, respect, bewondering, maar vooral toch ook met een glimlach. “Wilfred was een Ambonees die was geboren met de verkeerde huidskleur. Hij is in 1986 van Zeelandia naar ons gekomen om nooit meer weg te gaan. En als hij niet dat noodlottig ongeval had gekregen, dan was nog altijd ‘één van ons’ geweest. Een geweldige kerel met een heel groot hart”, zeggen Willem de Jong en Jannes Soumokil.

Jim Pentury vult aan: “Zijn trip met de club naar de Molukken deed hem zoveel dat hij terugkwam naar Nederland met maar één doel. Een omhelzing van een klein meisje had hem zo geraakt, dat hij wat wilde doen voor de kinderen daar. Hij wilde geld inzamelen. Dat werd dus het event ‘Rit en Rock voor de Molukken’. Sinds 2006 organiseerde hij jaarlijks de motorrit waardoor hij ook landelijk binnen de Molukse gemeenschap bekend werd.”

Van overal kwamen de bikers naar zijn rit in Middelburg toe. “Dat begon de eerste keer met een man of veertig, maar op het laatst waren dat er tien keer zoveel! Elk jaar opnieuw zette hij, samen met veel van ons de schouders eronder om geld in te zamelen. Hij vormde, mede ook via zijn winkel Brammetje Dump, en later BD Store, een brug tussen culturen en gemeenschappen. Zo heb ik hem ooit een keer uit de brand geholpen toen hij iemand zocht in zijn winkel om schaatsen te slijpen. Stond ik daar in het magazijn als Molukker, die nog nooit in zijn leven met die dingen op ijs had gestaan, schaatsen te slijpen! Je had de gezichten van sommige klanten moeten zien. Hi-la-risch! We hebben daar samen vaak om gelachen. Het was een gouden vent”, zegt De Jong.

Ook Noes Taniwel heeft warme herinneringen aan ‘Pede’. “Altijd wanneer we hier gingen spelen en de speaker las de opstellingen voor, dan spraken ze alleen ‘Vreeke’ goed uit. Tot we een keer tegen een Molukse ploeg speelden in Assen. Al onze namen werden foutloos opgelezen, behalve….. ‘Wilfried Friek’! Iedereen bij ons ging stuk en had de slappe lach. Dat gezicht van Wilfred, dat vergeet ik nooit meer haha.”
‘Oom Agus’, was een goede vriend van Wilfred én van het vijftal. Hij overleed een paar uur na het zware ongeval van Vreeke, die uiteindelijk zelf twee dagen later aan zijn zware verwondingen bezweek. Een bizarre en trieste speling van het lot. “Agus was gewaardeerd lid van de klusploeg, meer dan veertig jaar lid van Jong Ambon, erelid én jeugdtrainer. Dat zij zo plots en kort na elkaar overleden zijn… Dat is nog altijd onwerkelijk voor iedereen”, aldus Pentury.

Ron Telussa vult hem aan: “Motorrijden was ook een grote passie van Agus en toen hij niet meer op de motor reed, was hij erg betrokken bij de organisatie van de Motorrit voor de Molukken. Dus ook op vlak zullen beiden node worden gemist. Wilfred en Agus waren zowat vier handen op één buik en als je ze dan alle twee zo kort op elkaar kwijtraakt. Dat raakt iedereen, maar we zullen er hier met z’n allen alles aan doen om de herinnering aan hen levend te houden!!”

Klik op Jong Ambon voor het laatste artikel over de club.

VLISSINGEN – Met de nodige seizoenen hoofdklassevoetbal op het veld én jarenlang zaalvoetbal op het allerhoogste niveau in de benen, is Hoessein Bouzambou (35) één van de meest ervaren Zeeuwse voetballers. Die ervaring probeert hij bij VC Vlissingen, samen met nog een aantal ervaren jongens,  over te brengen op zijn jongere teamgenoten. Het doel is duidelijk: kampioen worden en eindelijk wegkomen uit de vierde klasse van het zaterdagvoetbal.

“Dat laatste is vooral het enige wat telt! We willen als groep dat al sinds we de stap hebben gemaakt om onderop in het zaterdagvoetbal te beginnen. Maar door de komst van corona hebben we noodgedwongen twee jaar pas op de plaats moeten maken. Ik merk dat het geduld bij sommige jongens begint op te raken. Velen waren gewend om op zondag op hoog niveau te spelen en dan is het steeds lastiger op te brengen om nu nog steeds in die vierde klasse te voetballen. Maar we hebben met elkaar de overtuiging dat het nu wél gaat lukken. Dat moet ook gewoon, zéker voor de ontwikkeling van die jonge gasten.”

Ondanks dat de selectie van de Vlissingers overloopt van ervaring, talent en kwaliteit liep het onderweg toch al een paar keer averij op met een verliespartij tegen Apollo’69 en een aantal gelijke spelen. De grootste tegenstander op weg naar de titel in de 4^e Klasse A lijkt VC Vlissingen zelf te zijn. “Inderdaad. Teams willen allemaal van ons winnen of in elk geval niét van ons verliezen. En dan gaan vaak alle registers open. Alles wordt getracht om ons dan uit ons spel te halen en te ontregelen. Daarbij speelt soms de arbitrage ook een voorname rol, al is dat logischerwijs inherent aan het niveau waarop je actief bent. Wij moeten ervoor zorgen, dat we wekelijks onze wedstrijden winnen en ons eigen spel blijven spelen. Want het komt voor dat jongens denken het ook wel op zestig procent te kunnen redden, maar dan krijg je toch het deksel op de neus. Veel spelen ook de avond ervoor in de zaal bij Groene Ster, maar dan kan je niet in de vierde klasse even ‘uitrusten’… Ook dan moet je maximaal gaan en dat heeft ons wat onnodig puntverlies opgeleverd.”

Zelf is Bouzambou niet wekelijks basisspeler bij de koploper en titelfavoriet uit Vlissingen, maar vervult hij een soort mentorrol, waarbij hij naast speler ook assistent-trainer is van hoofdcoach Thomas Ragut. “Soms neem ik ook wel eens een training over van Thomas, maar echte ambitie om zelf trainer te worden heb ik zeker niet. Dit is gewoon leuk en doe ik omdat het samen is met Thomas. Mijn ervaring probeer ik over te brengen en probeer jonge jongens op een positieve manier te coachen en naar een hoger niveau te brengen. Dat gaat goed en het is mooi te zien dat die gasten zich ontwikkelen. Maar ze zijn ook wel klaar om de stap hogerop te maken met Vlissingen, dat is ook noodzaak om op die manier nieuwe uitdagingen te creëren. Voor de club zelf is promotie ook gewoon echt noodzaak, want dan kom je in een aantrekkelijke klasse terecht met veel derby’s.”

Bovendien zorgt een eventuele promotie ook voor wat extra versterking op spelersgebied, want bij VC Vlissingen kijkt men al volop vooruit. “We zijn met wat jongens bezig om ze naar de club te halen en te overtuigen. Dat zijn gasten die een VCV-verleden hebben, maar die hebben aangegeven dat we dan toch minimaal wel derde klasse moeten spelen komend seizoen. Daar heb ik alle vertrouwen in, dus ik zie de toekomst hier aan de Irislaan dan ook zeker zonnig in.”

Klik op VC Vlissingen voor het laatste artikel van de club.

WESTKAPELLE – Blessures en ook wel wat coronagevallen. Het zorgt er dit seizoen bij De Noormannen in grote mate voor, dat de spoeling qua keuzes voor trainer Lennard Kerkhove. En het maakt dat De Noormannen meer dan ze lief is naar onder moet kijken. Dat beaamt ook middenvelder Emiel Minderhoud, die desondanks hoopt (en er ook vanuit gaat) dat zijn ploeg derdeklasser blijft.

“Tot op heden loopt het verre van gewenst en zéker niet gesmeerd als je naar onze prestaties kijkt. Het is óf winnen óf verliezen en dat laatste helaas meer dan we zouden willen. We hebben, als iedereen fit is, absoluut een selectie die voldoende kwaliteit heeft om in deze klasse te kunnen meedraaien. Alleen is de spoeling erg dun…”

Ook Minderhoud (19) zelf ontkwam niet aan het blessurespook, want in de wedstrijd tegen GPC eind maart moest de middenvelder zichzelf met een achillespeesblessure laten vervangen en kreeg hij er ook nog corona bovenop. “Dat die twee tegelijk kwamen, dat was dan wel weer een meevaller bij een sportieve tegenvaller natuurlijk. Hopelijk herstelt het allemaal snel en kan ik weer aansluiten bij de groep. We zitten in een fase dat we iedereen goed kunnen gebruiken.”

De inwoner van Westkapelle begon als klein jochie bij De Noormannen en speelde ook nog drie seizoenen bij Zeelandia Middelburg. Twee seizoenen in de JO19 en een jaar bij het tweede elftal van de Middelburgse ploeg, momenteel koploper in de 3^e Klasse A. “Het kostte me best veel tijd om voor trainingen en wedstrijden heen en weer te pendelen. Bovendien wilde ik graag zo hoog mogelijk spelen en dacht ik daarop veel meer kans te hebben bij De Noormannen. Daarom ben ik vorig seizoen teruggekeerd. Alleen was het toen wel zuur, dat na drie wedstrijden het seizoen erop zat vanwege corona. Dit jaar heb ik wel een basisplek weten te veroveren en heb ik toch al heel veel speelminuten gemaakt, dus de keus is achteraf een goeie gebleken.”

Hoe het seizoen gaat eindigen, dat durft hij niet te voorspellen. “Daarvoor hebben we simpelweg teveel en te vaak wisselingen in het elftal. Het maakt dat het lastig is om automatismen te kregen en dat zie je terug in ons veldspel. Ik probeer gewoon elke wedstrijd dat ik speel mijn steentje bij te dragen richting lijfsbehoud. Daarin heb ik wel vertrouwen dat dit ons uiteindelijk gaat lukken. Daarvoor hebben we dan toch genoeg kwaliteit in de spelersgroep.”

Richting de toekomst is het nog ongewis of Minderhoud, die overigens ook als aanvaller uit de voeten kan, komend jaar nog actief is op Sportpark Prelaat. “Ik ga volgend schooljaar Filosofie studeren aan de Hogeschool Utrecht. Dus dan ben ik wel afhankelijk hoe mijn lesdagen eruit komen te zien. En of het dan ook haalbaar blijkt om heen en weer te reizen naar Zeeland. Of ik dan bijvoorbeeld doordeweeks kan trainen in Utrecht en in de weekenden bij De Noormannen kan spelen. Maar daarvoor is het allemaal nog veel te vroeg. Het draait vooral om nu en dan zet ik me sowieso tot het eind van dit seizoen vol overgave in om in het restant die handhaving te bewerkstellingen. Want dat is nu het enige wat telt.”

Klik op De Noormannen voor het laatste artikel van de club.

KOUDEKERKE – Alle lichtingen bezet binnen de jeugdafdeling, voor veel verenigingen vandaag de dag eerder wens dan realiteit. Maar niet bij VCK uit Koudekerke, want daar heeft men nog altijd te maken met een groeiend aantal jeugdleden en telt de club teams in alle categorieën. ‘Daar zijn we uitermate trots op dat we dit voor elkaar hebben’, Michel Meulmeester.

Meulmeester is bij de zaterdag derdeklasser bestuurslid Voetbaltechnische zaken. Daarnaast is hij ook nog actief als jeugdtrainer bij de JO13-teams. Maar liefst twintig seizoenen speelde hij zelf in het eerste elftal van VCK, waar hij twaalf jaar geleden afzwaaide en zitting nam in de Technische Commissie bij de club. Daar waar nu ook twee van zijn drie voetballende zoons spelen in de JO7 en JO11. “Onze derde zoon speelt bij JVOZ en dus is het soms flink plannen om de aandacht evenredig te verdelen. Maar het is gewoon mooi om een actieve rol te kunnen vervullen met de jeugd hier binnen de vereniging. Want daar draait het altijd puur om het spelplezier en het genieten. Bovendien is daar in mijn ogen ook de ontwikkeling veel beter zichtbaar. Dus dat spreekt me heel erg aan.”

Er ligt bij VCK een prima jeugdplan, dat af en toe wordt bijgesteld maar waarin op prestatief vlak geen keiharde doelen zijn geformuleerd. “We willen vooral ervoor zorgen dat de jeugdleden op hun eigen niveau met plezier kunnen trainen en voetballen. Dus we stellen geen eisen op welk niveau we de jeugdteams willen laten spelen, maar kijken puur naar de lichting die we per categorie hebben en wat een realistisch niveau is. Al willen we wel graag dat we het maximale eruit kunnen halen en bijvoorbeeld ook elk jaar een aantal spelers kunnen opleiden voor en afleveren aan de eerste en tweede selectie. Dat natuurlijke doorstromingsproces is ook belangrijk voor de continuïteit van VCK als vereniging.”

In zijn rol als bestuurslid technische zaken neemt Meulmeester plaats in het hoofdbestuur en heeft hij voornamelijk een coördinerende en faciliterende rol, met name richting de jeugdcoördinatoren. “Ik ben binnen de club de schakel tussen de jeugdafdeling en het bestuur, waaraan ik dus terugkoppeling geef. Regelmatig heb ik overlegmomenten met de jeugd-coördinatoren binnen de verschillende leeftijdsgroepen. Op die manier proberen we bovenop de bal te spelen en ervoor te zorgen dat de zaken goed lopen. Tot nu toe gaat het prima en zien we dat het ledental nog steeds groeit, met name aan de onderkant zien we toename en dat is natuurlijk altijd prettig.”

Een punt van zorg is ook bij VCK soms het moeten zoeken naar vrijwilligers om bepaalde posten te bemannen. “Qua trainers- en begeleidingskader bij de teams gaat het prima, maar dan merk je wel dat soms andere taken lastiger op te vullen zijn. Niet iedereen gooit vandaag zijn bord nog vol met vrijwilligerswerk, al doet binnen VCK iedereen er alles aan om de club optimaal te doen draaien gelukkig. Ook daarin proberen we proactief te zijn.”

Net zoals de club dat ook wil zijn met de blik op een milieuvriendelijkere toekomst. “Noodzaak ook om toekomstbestendiger te worden. Over een kunstgrasveld beschikken we al en zo we nog aan het kijken naar alternatieve energievoorzieningen. We willen ons complex graag verduurzamen. Terwijl we ook zaken als de verbouwing van de kantine aan het bekijken zijn. Randzaken op het eerste oog, maar wel enorm belangrijk om dat goed én doordacht te doen. Want als je groeit als club, moet er in de toekomst op een goede manier ook plaats zijn voor iedereen. We staan als VCK prima in de steigers en dat is toch de verdienste van iedereen die hier in wat voor rol dan ook actief is.”

Klik op VCK voor het laatste artikel van de club.

KOUDEKERKE – Dat de ploeg dit seizoen zou kunnen meestrijden voor een prijs had men bij VCK wel verwacht, maar dat het zo lang en dicht in het kielzorg van Zeelandia Middelburg en Luctor Heinkenszand zou blijven…. ‘Het gaat niet onaardig, zelf heel goed. We presteren misschien wel boven verwachting als je naar de resultaten kijk’, zegt middenvelder Timo Harinck.
De twee gedoodverfde titelfavorieten zijn voor de Koudekerkse formatie zelf volledig binnen handbereik met een flinke reeks wedstrijden voor de boeg. “Dat hadden we vooraf ook niet verwacht. We hadden de doelstelling uitgesproken, dat we wilden proberen een prijs te pakken. Maar dan meer in de vorm van een periodetitel. Als je dan ziet hoe we al het gehele seizoen constant presteren, dan zitten we daar erg dichtbij. Wellicht dat we een periode op eigen kracht kunnen pakken of er uiteindelijk eentje kunnen overnemen. Dat zou al mooi zijn, wie weet wat er nog meer inzit. Want we moeten ook nog tegen Zeelandia Middelburg en Luctor Heinkenszand spelen, dan weten we pas echt waar we staan.”

Harinck (22) is de jongere broer van aanvoerder Jesper Harinck en momenteel wekelijks basisspeler in het elftal van de trainers Huib en Aloys Meerman en al sinds hij kan rennen en onder een bal kan trappen, draagt hij het witzwart van VCK om de schouders. En sinds dit seizoen mag hij zich ook vast basisspeler noemen als controleur op het middenveld.

“Ik heb niet alles gespeeld, want vanwege corona en een blessure heb ik een paar duels gemist. Maar de rest was ik wel basisspeler en dat is mooi. We hebben een veelal jonge groep, met een paar oudere spelers, maar we hebben vooral ook een heel brede selectie. De plekken zijn daardoor ‘duur’, want we zijn nagenoeg allemaal fit en iedereen wil natuurlijk spelen. Dus dat ik vrijwel wekelijks in de basis sta, daar ben ik best trots op. Al heb ik wel het besef dat ik elke training en wedstrijd er moet staan. Dat is ook goed, want zou hou je de boel wel scherp.”

De stabiliteit binnen de selectie zorgt dus voor de prima reeks wedstrijden die VCK dit seizoen heeft weten neer te zetten. Ook Harinck zelf is wel tevreden met hoe hij zelf presteert tot nu toe. Al ziet hij nog volop verbeterpunten. “Ik probeer te zorgen voor de balans op het middenveld, samen met Wessel de Visser. Ondanks dat we een jonge groep hebben, staan we prima in het veld en dat betaalt zich uit met goede uitslagen. Waar ik zelf nog ontevreden over ben, dat is mijn rendement in aanvallend opzicht. Als middenvelder, ondanks dat ik meer controlerend speel, vind ik dat ik meer goals en assists moet kunnen overleggen. Ik heb er nu eentje gescoord, maar als middenvelder moet dat aantal tot minimaal naar de zeven of acht goals. Dus wat dat betreft moet het zeker nog beter.”
Of de ploeg momenteel goed genoeg is voor een echte stap hogerop, daarover is de jonge middenvelder duidelijk: “Structureel nog niet. Dan zal de selectie toch wel wat versterking nodig hebben. We ontwikkelen ons als ploeg goed en ook vanuit de jeugd komen er jongens aan. Maar dat is nog niet voor de korte termijn. We halen er nu denk ik meer dan het maximale uit en daar moeten we blij mee zijn. Als kansen zich voordoen moet je ze pakken, maar als ik realistisch kijk dan is wat we nu presteren als selectie al enorm knap.”

Klik op VCK voor het laatste artikel over de club.

SEROOSKERKE – Wie in augustus had gezegd dat hij zou worden gebeld om nog een keer hoofdtrainer te worden bij een eerste elftal, die had Evert Wisse waarschijnlijk voor ‘gek’ verklaard. Toch kreeg hij een onverwacht belletje in oktober 2021 om Wesley Visser op te volgen bij vv Serooskerke. Wisse, toen al actief als trainer bij De Meeuwen-3, stemde in. Sindsdien vervult hij en ‘dubbelfunctie’ en bevalt hem meer dan uitstekend.

“Het is voor een trainer natuurlijk nooit ideaal als je zo laat bij een spelersgroep betrokken raakt. En bovendien ook nog bij een andere vereniging. Toch kon ik het verzoek vanuit Serooskerke niet onbeantwoord laten en ik ben er vol overgave ingestapt. En ik heb, ondanks dat we sportief niet staan waar we zouden willen, de afgelopen maanden als fantastisch ervaren. Het is een geweldige vereniging, een enthousiaste spelersgroep, alles is perfect geregeld en er lopen enorm veel vrijwilligers rond. We hopen dat we het redden om in de tweede klasse te blijven, al zijn we realistisch genoeg om te weten dat dit een heel zware klus gaat worden.”

Wisse, die om de week ook nog op het veld staat als trainer bij De Meeuwen-3 en lid is van de technische commissie bij de tweedeklasser uit Zoutelande, ziet bij Serooskerke een superleuke groep spelers die er meer dan maximaal voor gaat. Maar het gehele seizoen al zit de club in de spreekwoordelijke hoek waar de klappen vallen. Zware blessuregevallen van sleutelspelers dunden de selectie aardig uit, wat ook zijn weerslag heeft op de resultaten. “In het tussenseizoen vertrokken wat spelers, vertrok ineens de trainer na een paar competitiewedstrijden en een paar bepalende jongens kregen te kampen met zwaar fysiek ongemak. Dat vang je niet zomaar op, zeker niet bij een dorpsclub als Serooskerke. Willen we écht meedoen in de tweede klasse dan moet iedereen fit en top zijn, maar helaas is dat verre van het geval. En dan sta je waar je nu staat. Jammer, maar het is niet anders.”

De ervaren oud-trainer van onder andere De Noormannen, De Meeuwen en Arnemuiden weet dat het geen eenvoudige klus wordt om de komende maanden boven de rode streep te finishen. Desondanks geniet hij met volle teugen van zijn ‘laatste kunstje’ als hoofdtrainer en met name van de ontwikkeling van de jongere spelers in zijn selectie. “Er krijgen nu jonge jongens veel kansen op speelminuten. Die moeten aanpoten in de tweede klasse, maar ze maken mooie stappen. Toch merk je dat ze wat ervaring missen en dat kost punten. Geen verwijt maar realiteit. Hopelijk kunnen we in het restant nog wat punten pakken, dat moet ook willen we kans maken. Maar in het voetbal weet je nooit hoe de bal rolt, dus we blijven er vol voor gaan en dan zien we wel of we het uiteindelijk gaan redden. Iedereen doet er alles aan en mocht dat niet genoeg zijn, dan is het helaas niet anders.”

Klik de link voor een recent artikel over vv Serooskerke

VLISSINGEN – Het is naar zijn eigen zeggen een mooie waardering voor zijn spel bij SV Walcheren. De talentvolle Timo Lijbers (21) wordt bestempeld als één van de betere controlerende middenvelders op de Zeeuwse velden. Na vier seizoenen basisspeler bij tweedeklasser SV Walcheren maakt hij komend seizoen de stap naar derde divisionist GOES.
“Het feit dat ik deze kans krijg, dat zie ik als een bevestiging van mijn vorm en ontwikkeling die ik tot op heden als speler heb doorgemaakt. Maar toch wil ik zien wat er nog meer in zit. En daarom kon ik deze kans niet laten lopen. Want GOES is natuurlijk wel een flinke stap omhoog. Het mooiste zou zijn als ze in de Derde Divisie blijven, maar ook hoofdklasse is toch een hoger niveau dan nu bij Walcheren. Ik heb het hier overigens nog altijd prima naar mijn zin, maar sommige kansen kan je simpelweg niet laten lopen..”

Lijbers begon in de jeugdafdeling van Walcheren en was tot de E-pupillen actief op Sportpark Bonedijke. Van de D2 tot de B2-junioren droeg hij de kleuren van JVOZ, waarna hij als tweedejaars B-junior weer terugkeerde bij ‘zijn’ Walcheren. Na één seizoen in de JO19, maakte hij als zeventienjarige zijn debuut in het eerste elftal om er nooit meer te verdwijnen. “Er was nadat ik bij JVOZ vertrok maar één club waar ik wilde spelen en dat was SV Walcheren. Ik ken hier iedereen en weet wat ik hier kan verwachten. Ook de technische staf weet wat men aan me heeft en dat ik altijd probeer om het maximale te geven. Op die manier probeer ik van waarde te zijn voor het elftal.”

En die waarde laat hij vrijwel wekelijks zien, waar hij met zijn defensieve kwaliteiten als middenvelder als het waren het ‘cement tussen de bouwstenen’ is. Ballen veroveren, medespelers coachen én zorgen voor de snelle omschakeling van balverlies naar balbezit. “Natuurlijk kan ik in alle facetten van mijn spel nog een betere voetballer worden. Dat zou gek zijn als ik dat realisme niet zou hebben op deze leeftijd. Maar blijkbaar heb ik toch voldoende laten zien aan de mensen van GOES, dat ze vertrouwen in me hebben. En hoewel ik nu ook in een prima elftal speel op een mooi niveau, wil ik mezelf graag op een zo hoog mogelijk niveau als voetballer door ontwikkelen. Nu ben ik vrijwel altijd verzekerd van een basisplaats, terwijl ik straks mezelf weer vanaf nul moet bewijzen.”
Het vertrek van Lijbers zal voor SV Walcheren een aderlating zijn, al vertrekt de middenvelder uit een selectie die heel veel potentie in zich heeft. “We hebben een prima mix van jonge talentvolle spelers én een aantal spelers met de nodige ervaring op een hoger niveau. Dat is heerlijk voetballen en dan zie je dat wij als jongere spelers de kans krijgen om te groeien. En die groei gaat gepaard met wisselvalligheid. En dat is zichtbaar in de resultaten. Als teams ons heel goed vastzetten, dan krijgen we het moeilijk om daar onderuit te voetballen. Daartegen moeten we ons als team beter zien te wapenen en dan zie je dat we ook goede uitslagen neerzetten. Toch hebben we het, zeker tegen de topteams, niet laten zien en dat is zonde.”

Hoewel de buitenwacht hem prima kwaliteiten toedicht, daar is de Vlissinger zelf nog verre van tevreden over zijn spel. “Ik moet nog véél constanter zijn in mijn prestaties en op bepaalde momenten ‘slimmer’ zijn. Ik heb dit seizoen teveel gele kaarten gepakt, mede omdat ik soms met een overtreding een tegenaanval wil stoppen. Daarin moet ik handiger worden, positioneel nog beter staan, zodat ik die overtreding niet moet maken. Ik ben altijd erg kritisch op mezelf, wil me blijven uitdagen om beter te worden. Voor mij is het vooral zaak om het hier bij Walcheren mooi af te maken. Zo hoog mogelijk eindigen en wie weet wat er dan nog aan het eind inzit.”

Klik op SV Walcheren voor het laatste artikel over de club.

VEERE – Net als vorig seizoen ging het ook dit jaar weer crescendo in de voorbereiding bij vv Veere, met een kickstart in de competitie als gevolg. Daarna stokte de motor en zakte de ploeg langzaam verder op de ranglijst. Jort Zuidhof  (19) hoopt toch met zijn ploeg weer terug in de goede flow te komen.

“Dat is ook wel noodzakelijk, want het is vervelend dat het na zo’n goede seizoensstart niet echt meer wil lukken. Hoe dat exact komt is lastig om te verklaren, al hebben we gedurende het seizoen wel te maken gehad met een hoop afwezigen. Dat zorgt er uiteraard voor dat je moet aanpassen en dan zijn automatismen soms ineens weg. Dat is jammer, maar is vooral voor ons nu zaak om de vorm die er net na de zomer wel was weer te herpakken.”

Zuidhof is voor het tweede seizoen op rij actief bij de senioren van de zaterdag derdeklasser, waar hij inmiddels door trainer Danny Magito als rechtsback wordt geposteerd. “Dat vind ik zelf wel een lekkere positie, omdat ik me met de opbouw kan inschakelen en langs de lijn ook mee kan opkomen. In de jeugd speelde ook veelvuldig wel rechts op het middenveld, maar de positie waar ik nu voetbal die bevalt perfect. Het is voor mij sowieso al een droom die uitkomt om als basisspeler in het eerste elftal te kunnen spelen. Die ambitie heb ik in de jeugd altijd gehad en dat het nu is gelukt, dat is alleen maar mooi.”

Samen met Jelte Maljers is Zuidhof de enige speler die ook daadwerkelijk in Veere woont en bij de club speelt. De meesten wonen elders of komen ook van buitenaf. “Dat ik uiteindelijk de stap naar het eerste heb kunnen zetten, dat kwam ook min of meer per toeval tot stand. Ik wilde eerst aansluiten bij het tweede elftal en daar minuten maken, maar heb er uiteindelijk slechts twee wedstrijden gespeeld. Nadat Danny had gevraagd om een keer mee te trainen en een wedstrijd mee te spelen bij het eerste ben ik er nooit meer weggegaan. Mooi natuurlijk, maar de stap ging eigenlijk sneller dan ik had verwacht. Het is toch best mooi dat je als jochie langs de lijn staat te kijken en dat je nu ineens met enkele van de spelers op het veld staat. Ik realiseer me dat het ‘maar’ Veere is, maar ik kan daarvan genieten. Dat maakt me gewoon blij en trots.”

Ambitie om elders ook een hoger niveau te gaan spelen heeft de verdediger dan ook absoluut niet, al is er natuurlijk wel ambitie als voetballer. “Het lijkt me mooi om een keer te promoveren of een kampioenschap mee te maken. Al ben ik realistisch genoeg dat dit voor ons ver weg is. Ik zit hier prima op mijn plek en hoop gewoon hier op het dorp nog jarenlang op mooi niveau te kunnen voetballen.”

Klik de link voor een recent artikel over vv Veere