Leider, begeleider, manusje van alles. Jan van Nieuwkerk (64) viert dit jaar zijn twintigjarige jubileum bij de G-voetballers van FC Vlotbrug. “Voor mij is een wedstrijd of training geslaagd als iedereen plezier heeft.”

Het kwik geeft een temperatuur aan van net boven de nul en het G-team van FC Vlotbrug maakt zich op om het veld te betreden voor de ontmoeting met Zinkwegse Boys. De sfeer in het team is uitgelaten.

“Zinkweg uit, altijd lastig”, grapt trainer Richard Wessels, in het bijzijn van Van Nieuwkerk, voor het duel. “Weet je,”, zegt Van Nieuwkerk. “Het gaat vandaag helemaal niet om het winnen. Bij G-voetbal draait het erom dat beide elftallen het leuk hebben. Als dat lukt, heb je een werelddag.”

Van Nieuwkerk houdt zich in het dagelijkse leven bezig met tomaten. De geboren Westlander is bij zijn bedrijf waar ze jaarlijks duizenden cherrytomaatjes kweken (‘in allerlei kleuren: rood, geel, oranje, bruin’), verantwoordelijk voor de gewasbescherming. Twee keer in de week gaat hij met zoon Marco naar FC Vlotbrug. “Toen we nog in het Westland woonden, is Marco begonnen bij Naaldwijk. Na onze verhuizing naar Tinte zijn we op zoek gegaan naar een G-team in de buurt. Dat was in 2002. FC Vlotbrug was twee jaar ervoor met een team begonnen.”

Sindsdien is Van Nieuwkerk er bij iedere training en wedstrijd bij. “Ik ben chauffeur en teambegeleider”, omschrijft hij zijn rol. “Training geven doe ik niet. Richard Wessels en Martin Lambilion zijn daar erg bedreven in. Dat doen ze echt perfect.”

De begeleiding van een G-team is net even wat anders dan bij een regulier elftal. “Het vergt over het algemeen wat meer aandacht”, reageert Van Nieuwkerk. “Het team bestaat uit spelers met verschillende beperkingen. Dat kan iemand zijn die aan een vorm van ADHD lijdt, autisme heeft of geboren is met het downsyndroom. Enige ervaring om daar mee om te gaan is wel handig”, zegt Van Niekerk. “Er zijn wat meer extreme emoties. Spelers kunnen ruzie krijgen met een tegenstander, maar na afloop ook weer bij elkaar om de nek hangen. Het belangrijkste is dat de sfeer tijdens een wedstrijd goed is. Daar zijn de spelers gevoelig voor. Het verschil tussen G-voetbal en het reguliere voetbal is dat bij G-voetbal twee teams het leuk moeten hebben.”

FC Vlotbrug komt in de competitie uit in de vijfde klasse. “We spelen een poule van zes met een thuis- en uitwedstrijd voor de winterstop en een poule na de winterstop. Dus twee keer tien wedstrijden. We zitten nu in een poule met twee teams van Honselersdijk, Blijdorp, Excelsior’20 en dus Zinkwegse Boys. We hebben in het verleden ook wel eens hoger gespeeld. Tweede en derde klasse is echter een behoorlijk niveau. Het voetbal is daar niet te onderscheiden van het reguliere voetbal. Bij ons is het verschil tussen spelers onderling soms erg groot. We hebben jongens die een aardig balletje kunnen trappen, maar ook die al moeite hebben om een bal te stoppen. Het gaat er uiteindelijk om dat ze samen veel lol maken.”

Klik op FC Vlotbrug voor het laatste artikel van de club.

Zwartewaal heeft in het laatste deel van de competitie de zinnen gezet op een goede serie. “We willen gaan voor de derde periode en als het even kan de vierde plaats”, formuleert trainer Dave de Jong de doelstelling voor de slotfase van het seizoen.

De prestaties van Zwartewaal in de eerste twee maanden na de herstart van de competitie zijn ook De Jong tegengevallen. “Terwijl we het seizoen zo goed zijn begonnen”, reageert hij. “Voor de winterstop hebben we het heel aardig gedaan. Het voetbal was in mijn optiek goed en we stonden bij de top5, waar we ook thuishoren.”

Na de lange winterstop zijn de resultaten echter een stuk minder geworden. “We zijn niet of nauwelijks compleet geweest”, zegt De Jong. “We hebben in vrijwel alle wedstrijden drie of vier basisspelers gemist. We hadden last van meerdere kleine blessuregolfjes. Het zegt alles dat onze spits noodgedwongen moest spelen, ondanks dat hij niet fit was. Het missen van veel basiskrachten heeft ons veel punten gekost.”

Zwartewaal kende een zeer zwakke maand maart. In vier weken speelde het zes wedstrijden, waarvan maar eentje werd gewonnen. Opvallend was dat alleen de wedstrijd tegen kampioenskandidaat OHVV werd gewonnen (2-1). “Juist in die wedstrijd waren we op één speler na compleet. Dat zag je meteen terug”, aldus De Jong. Zwartewaal verloor vooral in de doordeweekse optredens veel punten. “Wedstrijden op dinsdag blijven lastig, zeker als je bij OFB in Ooltgensplaat moet spelen. Je zit een uur en een kwartier in de auto. We speelden daar volkomen onnodig gelijk.”

De afwezigheid van belangrijke wissels heeft het proces behoorlijk verstoord. “Voor de winterstop scoorden we makkelijk en kregen ook veel minder doelpunten tegen. Beide aspecten zijn minder geworden”, constateert De Jong, die niet van een verloren seizoen wil spreken. “We hebben nog een derde van de competitie te gaan. We zetten vol in op de laatste periode. We zijn zeker ook nog niet kansloos voor een top4-klassering, waarmee we ons ook kunnen plaatsen voor de nacompetitie. Het verschil met de nummer vier is te overzien, al zullen we snel een goede serie moeten inzetten.”

De Jong tekende onlangs voor een seizoen bij in Zwartewaal. Dat wordt officieel zijn derde seizoen aan de Sluisweg. “Ik hoop dat we dan eindelijk een normaal seizoen krijgen. Mijn eerste seizoen was nauwelijks een seizoen te noemen met die paar wedstrijden en dit seizoen is ook niet ideaal. We hebben twee maanden stilgelegen. We moesten opnieuw beginnen met het opbouwen van conditie en fitheid. De belastbaarheid is met die doordeweekse wedstrijden flink toegenomen voor de spelers. Overigens hebben wij nog weinig last gehad van spierblessures, wel van verzwikkingen en kneuzingen.”

Voor komend seizoen houdt De Jong de spelersmarkt goed in de gaten. “We zijn al bezig om aanwinsten aan te trekken. We hebben al een aantal toezeggingen van jongens die komend seizoen voor ons willen spelen.” Die aanvulling is ook noodzakelijk, omdat Zwartewaal zelf spelers kwijtraakt aan clubs van het hogere niveau. “Je weet dat dat kan gebeuren en daar moet je dan ook niet moeilijk over doen. We moeten zorgen dat onze selectie op peil blijft. Ik ben iemand die graag werkt met een eerste groep die qua niveau dicht bij elkaar zit.”

Klik op VV Zwartewaal voor het laatste artikel van de club.

VV Spijkenisse hield op de laatste zondag van maart voor het eerst sinds 2020 weer een talentendag. Talenten uit de regio konden zich in de kijker spelen bij de trainers van de Academy van Spijkenisse en scouts van Feyenoord.

In de ochtend mocht de jeugd uit de onderbouw haar talenten tonen, in de middag was het de beurt aan de middenbouw. “We hebben dit keer bewust gekozen voor de leeftijdsgrens van zestien jaar”, zegt Hans Brekelmans van Spijkenisse. “De vorige keer, in 2020, hadden we een hele grote groep van bijna honderdtwintig spelers. Die kwamen bovendien van verder weg. Ook dat hebben we dit keer anders gedaan. We zijn een regionaal opleidingscentrum. We merkten dat het voor spelers van verder weg en hun ouders lastig is om het zware trainersregime vol te houden. Er wordt toch van die knapen verwacht dat ze drie keer per week trainen en op zaterdag een wedstrijd spelen. Veel reistijd kan een hinderende factor zijn.”

De talenten die door Spijkenisse waren uitgenodigd of zichzelf hadden ingeschreven voor de talentendag, werden door diverse trainers en scouts op hun kwaliteiten beoordeeld. “Eén speler wordt door diverse mensen beoordeeld. Op basis daarvan krijgt hij een uitnodiging voor een proefperiode om mee te trainen bij ons. In een enkel geval volgt een uitnodiging van Feyenoord om daar mee te trainen.”

Spijkenisse, dat al enkele jaren de titel regionaal opleidingscentrum draagt, is één van de twaalf Academy-Partners van Feyenoord. Dat geeft de club toegang tot kennis van de stadionclub. “Dan moet je denken aan trainingsmethoden, maar ook aan andere aspecten in de begeleiding”, zegt Brekelmans. “Feyenoord heeft altijd de eerste keuze bij een speler van ons. Dat wil niet zeggen dat er geen spelers naar andere topclubs gaan. Pas nog is er een speler naar PSV vertrokken.”

Voor Spijkenisse is de talentendag belangrijk om de teams van de Academy op divisieniveau te bevoorraden. “We merken dit seizoen dat we een talentendag hebben overgeslagen. Er is wat weinig concurrentie in de teams en dat heeft impact op de prestaties, die over de hele lijn wat minder zijn.”

Spijkenisse put voor die talenten graag uit clubs van het eiland. De club merkt echter dat de kleinere clubs niet staan te springen om talenten door te sturen naar Spijkenisse. “Ik heb drie, vier jaar zelf nog een rondje gemaakt langs diverse clubs. Er is nog steeds weerstand. Dat is jammer, want een speler zou centraal moeten staan. Als een speler het talent heeft om hogerop te gaan, moet je hem ruim baan bieden. Ook wij zien onze grootste talenten vertrekken. Vaak zetten clubs een talent in een hogere leeftijdsklasse, maar dan nog ontwikkelt hij zich daar minder dan bij ons.”

Klik op Spijkenisse voor het laatste artikel van de club.

“Ze hebben het altijd top naar de zin met elkaar”, zegt Jan Ollefers over het G-seniorenteam van GHVV’13. “Een overwinning wordt lang gevierd, een nederlaag is zo vergeten.”
Ollefers (58) is sponsor en leider van het elftal, dat twee seizoenen geleden overkwam van Zuidland. “Ik heb altijd al een klik gehad met deze groep”, zegt hij. “Ik heb al jaren een eigen taxibedrijf en wij doen ook zogenaamde zorgvervoer. Sommige jongens heb ik in de taxi op zien groeien. Eén knul, die ik al van zijn vierde jaar ken, maakt ook onderdeel uit van het team van GHVV.”

Toen Ollefers twee jaar geleden werd gevraagd om met zijn bedrijf Taxi Overgaauw teamsponsor bijde Geervlietse/Heenvlietse club te worden, wilde hij dat alleen doen onder de voorwaarden dat het het G-team zou zijn. “Deze jongens zijn zo dankbaar en waarderen het als je iets voor ze doet. Het is een geweldige groep gasten.”

Ollefers speelde zelf jarenlang als seniorvoetballer in teams van Abbenbroek en GHVV. Bij die laatste club nam hij vier seizoenen geleden afscheid als actief voetballer. “Ik heb altijd gespeeld in lagere teams, maar altijd wel met jongere gasten. Twintigers. Ik was vaak de oudste. Ik had het er altijd naar mijn zin. Na de wedstrijd bleef ik alleen niet zo lang hangen. Die jongens vroegen dan of ik nog even bleef, maar ik had een gezin en zij niet, haha.”

Naast sponsor is Ollefers ook leider van het G-team. “We hebben een uitgebreide staf, van vier leiders en we hebben ook nog twee trainers. Dat heb je voor een G-team ook wel nodig. Meestal zijn we met drie leiders bij een wedstrijd. Deze groep vergt meer aandacht dan een regulier team. Als er iets gebeurt, en dat is wat vaker dan met een regulier team, moet je snel in actie komen.”

“Het team bestaat uit spelers met verschillende beperkingen, er kan een fysieke handicap zijn of een verstandelijke beperking. Daarom is het ook belangrijk dat als er een nieuwe speler komt, je goed kijkt hoe hij bij ons is terechtgekomen, wat hij mankeert en of hij in het team past. Dat laatste luistert heel nauw.”

Eenmaal in het team is iedereen gelijk, geeft Ollefers aan. “Wij maken geen onderscheid tussen iemand die goed of iemand die slecht kan voetballen. Iedereen krijgt evenveel speeltijd.”

Hij vindt het mooi dat GHVV voetballers met een beperking met open armen ontvangt. “Elly Vriens is er de stuwende kracht achter. Zij organiseert ook het Spieren voor Spieren toernooi. Bij GHVV wordt ieder team gelijk behandeld. Alle spelers hebben hetzelfde tenue, trainingspak en tas. En iedereen heeft hetzelfde materiaal. Ik probeer ook zo veel mogelijk bij de training te zijn. Die training wordt gegeven door speelsters van het eerste vrouwenteam van de club.”

Ollefers geniet van de beleving van de spelers. “Een gescoord doelpunt blijft nooit onopgemerkt, daarsmaken we echt een feestje van. Als leiders wijzen we ze vooral om als team te spelen. Onlangs speelden we tegen Papendrecht en stonden we bij de rust met 5-0 achter. Ze renden allemaal naar voren zonder zich te bekommeren om de verdediging. Dat hebben we ze natuurlijk wel verteld. In de tweede helft zag je dat ze er echt mee bezig waren. Uiteindelijk verloren we de tweede helft met 2-1.”

Klik op GHVV’13 voor het laatste artikel over de club.

VV Zuidland bestaat op 17 juni precies 75 jaar. Om dat te vieren brengt de club met de uitgeverij van de Rotterdamse glossy ‘GERS!’ een eigen glossy uit. Met vooral aandacht voor de vrijwilligers achter de club.
“We hebben bij ons veertigjarig bestaan een magazine gemaakt en voor ons vijftigjarig jubileum hebben we een boek over de historie samengesteld”, zegt voorzitter Dave Chong. “De glossy bevat verhalen van de afgelopen twintig jaar. We zijn in 2002 verhuisd van het oude naar het nieuwe complex en er is in die periode ontzettend veel gebeurd. Het vrouwenvoetbal is opgekomen, de club is in ledental enorm gegroeid en we zijn dus gaan spelen op sportpark Groot-Nibbeland. Wat we vooral wilden doen is de mensen achter de club laten zien. Die mensen hebben de club gemaakt zoals deze nu is.”

De interviews en foto’s worden momenteel afgenomen en gemaakt. “Door professionele mensen. We hebben het geluk dat de uitgever van GERS! In Zuidland woont. Dat heeft onze een mooie ingang gegeven”, weet Chong, die ongetwijfeld ook aan het woord zal komen in de glossy. “Ik vrees van wel, haha. Het gaat niet om mij.”

Chong heeft, als Zuidland op 17 juni verjaart, ook een jubileum te vieren. Hij is dan tien jaar voorzitter van de club. Zijn inspanningen voor Zuidland gaan echter veel langer terug. “Ik heb eerst in de activiteitencommissie gezeten, vervolgens ben ik jeugdcoördinator geweest. Sinds 2005 zit ik in het bestuur.”

Chong maakte de verhuizing mee. “De club heeft zich enorm ontwikkeld”, zegt hij. “Dat doen we nog steeds. In Zuidland wordt nog volop gebouwd. Toen we hier net waren, lagen we ergens in de polder. Nu zijn ze met de laatste fase van de nieuwe wijk bezig en die zit tegen ons tweede veld aan. Er is genoeg aanbod van jeugd nu en straks.”

Trots is Zuidland ook over de vrouwentak die het heeft voortgebracht. “We zijn het grootste vrouwen- en meisjesbolwerk in Zuid-Holland. We hebben zes vrouwenteams en een groot aantal meisjesteams. Dat is er niet zomaar. Daar is hard voor gewerkt en zullen we ook hard voor moeten werken om te houden.”

Het is de bedoeling dat op de verjaardag op 17 juni het eerste exemplaar van de glossy wordt overhandigd. Dezelfde dag vindt de trekking plaats van de jubileumloterij die Zuidland op touw heeft gezet. In mei is nog een grote feestavond voor alle leden van de club en er komt ook nog een jubileumreceptie en er worden activiteiten voor de jeugd georganiseerd. “We hebben gelukkig netjes ieder jaar geld gereserveerd voor ons jubileum, maar we hopen wel dat we quitte spelen”, zegt Chong.

“Corona heeft er flink ingehakt. Ook dit seizoen missen we weer veel inkomsten uit de bar. Onze pech is dat de derby’s van ons eerste elftal al vroeg in het seizoen speelden, toen publiek nog niet welkom was. Voor ons is de wedstrijd tegen GHVV de klapper. Dan pakken we vier keer de omzet. Vandaar dat we ook wat jubileumactiviteiten organiseren die geld opbrengen, de loterij dus en via advertenties in de glossy.”

Over een mooi verjaardagscadeau hoeft Chong niet lang na te denken: promotie van Zuidland 1 naar de tweede klasse. Momenteel is de hoofdmacht met het Vlaardingse VFC in een spannende titelrace in de derde klasse verwikkeld. “Ons eerste, tweede en onder 23 jaar staan momenteel tweede. Het zou helemaal geweldig zijn als we straks drie kampioenen hebben. We willen graag met het eerste elftal een stabiele tweedeklasser worden. Het is nu een mooi moment om te promoveren, ook al omdat het straks lastiger wordt vanwege de nieuwe voetbalpiramide. Bovendien komen er komend seizoen clubs bij van de zondag die horizontaal doorstromen.”

Klik op Zuidland voor het laatste artikel over de club.

Hij is jaren de vaste verzorger van de selectie van Vierpolders. Oud-hoofdklassehonkballer Mario Reinders heeft een karrevracht aan spelers op zijn behandeltafel gehad. “Ik ben niet van de zachte massage.”
Reinders (57) is een man die het hart op de tong heeft liggen. “Ik zeg waar het op staat. Ook tegen die jongens. Vaak luisteren ze, maar vaak ook niet.” “Het is nu helemaal mode om in de gewichten te gaan hangen. Dan doen die gasten om de blitz te maken op het strand in de zomer. Ik heb hier eentje tegenover mij zitten”, wijst hij naar zijn zoon. “Die is net zo.”

“Die sportschool is prima, maar train dan vooral wat goed voor je is. Explosiviteit bijvoorbeeld. Alleen maar aan die gewichten hangen is niet goed voor je spieren. Vroeger had je nauwelijks hamstringblessures, nu wemelt ervan.”

Reinders is een echte sportman die furore maakte op het honkbalveld. Hij speelde in de hoofdklasse voor gerenommeerde clubs als Neptunus, Sparta, ADO en Kinheim. “Meestal als tweede honkman”, zegt hij over die periode. “Aan slag droeg ik mijn steentje ook bij. Ik was geen man van de homeruns, maar meer voor de één- en tweehonkslagen.”

Zijn laatste dagen beleefde hij in dienst van Euro Stars in Capelle, dat het op één na hoogste niveau speelde. “Ik ben op mijn 36^ste gestopt. De laatste jaren heb ik mij nog ingezet als een soort leermeester voor de jonge spelers. Ik ben van het type: ik zeg het twee keer, als je het niet doet, zeg ik niets meer.”

Zijn voetbalcarrière was kort. “Ik had het plan gevat na mijn honkballoopbaan te gaan voetballen in een vriendenteam bij Swift Boys in Rotterdam. Na twintig minuten scheurde ik alles in mijn knie af wat ik af kon scheuren. Dat was mijn voetbalcarrière.”

Een paar jaar later kwam hij in Vierpolders terecht. “Mijn zoon wilde voetballen. Ik ben jaren trainer en leider geweest. Op een gegeven moment stopte de verzorger en vroegen ze aan mij of ik het wilde doen. Ik heb een cursus gehad en dit is inmiddels mijn veertiende seizoen. Ik ben 57, maar die gasten houden mij jong.” Reinders past ook goed bij de no-nonsens club die Vierpolders is. Een gesprek met voorzitter Henk van Marlon over een nieuw seizoen duurt meestal niet lang, bevestigt hij. “Hooguit vijf minuten. Voor mij is het allerbelangrijkste dat die gasten nog verder met mij willen.”

‘Reinders is in zijn verzorgershok inmiddels meer de man die spelers intapet en masseert. Hij is ook een vertrouweling van diezelfde spelers. “Af en toe voer ik een vertrouwelijk gesprek. Over de inhoud daarvan zal ik nooit uit de school klappen. Ik ben ook psycholoog als jongens aangeven dat ze even wat minder goed in hun vel zitten.”

Roemrucht zijn ook de handen van Reinders, want een massage van hem is ook echt een massage. “Ik ben van de stevige massages. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden zeggen ze toch… Die jongens weten dat inmiddels.” Die weten ook dat Reinders altijd klaar staat voor zijn spelers. “Ik ben er elke dinsdag en donderdag en uiteraard ben ik er op de wedstrijddag bij. Meestal masseer ik voor de training een mannetje of vijf, even de spieren los maken zodat ze goed kunnen trainen.”

Klik op Vierpolders voor het laatste artikel over de club.