Heel even, of eigenlijk één seizoen, probeerde Joost van Tiggelen het bij een andere club. Maar na een paar maanden in de jeugd van RBC Roosendaal, was het voor de verdediger wel duidelijk: zo snel mogelijk terug naar NSV. Daar genoot hij de afgelopen jaren met volle teugen, maar aan alles komt een einde. “Door corona wilde ik nog niet stoppen, hopelijk wordt het nu een mooi afscheid.”

Als hovenier is dit voor Van Tiggelen (36) eigenlijk de mooiste tijd van het jaar. Lekker weer, een zonnetje en buiten aan de slag. Precies zoals hij heel zijn leven deed als voetballer van NSV. “Op mijn zesde ben ik hier begonnen. Opz dat uitstapje naar RBC na, ben ik nooit ergens anders geweest.” Gestimuleerd door ‘ons ma’, vertelt de inwoner van Nispen. “Die vond dat we maar moesten gaan sporten. Dat is aardig gelukt denk ik, haha!”

Toch kriebelen

Inmiddels staat de teller op meer dan 250 wedstrijden voor het eerste elftal van de dorpsclub, Van Tiggelen weet wel hoe dat komt. “Hier heb je echt dat teamgevoel. Bij RBC was het toch een ander soort mensen, veel meer ‘ikke ikke’, daar kon ik moeilijk aan wennen. Bij NSV ken je elkaar, maak je een praatje, gewoon een gezellige bende.” Toch had de routinier nooit verwacht onderdeel uit te maken van het vlaggenschip. “Daar was ik eigenlijk nooit zo mee bezig. De trainer kwam ooit eens kijken bij de jeugd, toen werd ik doorgeschoven, zo ging het eigenlijk.” Geen gemakkelijke stap, weet Van Tiggelen nog goed. “Ik was toen vijftien of zestien. De jongste en de kleinste, dan is het best wel aanpoten. Maar uiteindelijk heb ik het twintig jaar volgehouden.” Aan dat tijdperk komt na dit seizoen dus een einde, hij legt uit waarom. “Eigenlijk wilde ik vorig seizoen al stoppen, maar met corona was dat moeilijk, op die manier wilde ik geen afscheid nemen. Hopelijk kunnen we er nu nog wat moois van maken.” Die extra vrije tijd, door het stilleggen van de competitie, beviel hem best wel goed. “Daar waren ze thuis ook wel blij mee, dat papa er wat vaker was. Eigenlijk heb ik de voetbal toen niet echt gemist, dat was voor mezelf ook wel een signaal. Maar als je dan weer eenmaal begint, gaat het toch kriebelen.”

Coachen

Dat is maar goed ook, want de resultaten in de vierde klasse zijn nog niet helemaal om over naar huis te schrijven. “We scoren moeizaam, dat is best belangrijk in voetbal. Maar als we zo door blijven gaan, wordt het hopelijk beter.” Toch is winnen voor Van Tiggelen niet het allerbelangrijkste. “Vooral plezier hebben en elkaar niet afzeiken. Als we op deze plek eindigen, maar lekker voetballen, dan vind ik het goed.” Daar helpt de competitie ook bij, vertelt hij. “Eerst zaten we bij veel Zeeuwse clubs, dan moest je echt een ‘eind’ rijden. Nu spelen we derby’s in de buurt, dat is veel leuker.” En dat doet de man die bijna met voetbalpensioen gaat tegenwoordig als centrale verdediger, maar dat was vroeger heel anders, vertelt hij. “Ik ben begonnen als linksbuiten, toen kwam ik in de spits en later nog op het middenveld.” Daar heeft Van Tiggelen overigens wel een verklaring voor. “Eigenlijk kan ik alles wel, maar niks heel erg goed. Een beetje allround. Op bijna elke positie is er altijd wel iemand beter dan ik. Nu is mijn grootste kwaliteit het coachen, echt snel ben ik niet meer.” En dus, lacht de NSV’er. “Als ze luisteren, dan komt het goed!” Als jeugdtrainer, heeft Van Tiggelen dan ook de nodige voetbalkennis in huis. “Dat doe ik inmiddels ook al een jaar of twintig. Met de A1 zijn we een aantal keer kampioen geworden, daar hebben we het soms nog steeds over.” Dat blijft hij dan ook zeker doen, wanneer hij straks gewoon weer te voet naar de club komt. “Dat vind ik misschien nog wel leuker dan zelf voetballen. Ze hebben gevraagd of ik assistent wil worden bij het eerste, daar moet ik nog even over nadenken. In ieder geval trap ik nog lekker een balletje bij het derde!”

Klik op NSV voor het laatste artikel van de club.

Velden keuren, lijnen trekken, dug-outs schoonmaken en de kleedkamers openen. Voor Jan van Etten kan het nooit te gek. Want na ruim 56 jaar is zijn liefde voor HSC’28 nog altijd net zo groot als toen hij begon als voetballer. “We hebben allemaal het beste voor met de club, daarom geef je ook om elkaar.”
Lid sinds zijn elfde en twintig jaar in het eerste. Voor Van Etten (67) begon zijn avontuur in Heerle dus al een tijdje geleden. “Vanaf 1965! Ik was geen technische voetballer, maar vooral een harde werker. Toch zijn we twee keer kampioen geworden en een keertje gedegradeerd, dat hoort er ook bij.” En voor wie denkt dat zelf voetballen lang verleden tijd is, heeft het mis. “Pas toen ik bijna 60 was, ben ik gestopt. Vooral voor het plezier, het tempo lag toen wel een stukje lager hoor!”

Kritisch
Vervolgens was Van Etten zeven seizoenen lang leider bij het eerste elftal, tegenwoordig brengt hij als consul de nodige uren door op het sportpark van HSC’28. “De velden onderhouden, lijnen trekken, het terras schoonmaken en troep opruimen.” Al is dat nog niet alles. “Vaak open ik ook de kantine en de kleedkamers, dan ben ik er toch.” En met alle liefde. “Ik vind het belangrijk om wat te doen, het is ook een soort hobby. Vaak is het leuk, maar ook weer niet altijd.” Toch geniet Van Etten er over het algemeen wel van. “De mensen die je leert kennen. Je bent hier opgegroeid, dan blijf je toch hangen. Qua prestaties gaat het misschien wat minder, maar het blijft net zo gezellig.”

Toch heeft hij één ding inmiddels wel geleerd. “Voor de complimenten moet je geen vrijwilliger worden, dan ben je verkeerd bezig.” Al kan hij dat ‘commentaar’ prima hebben. “Zelf ben ik ook behoorlijk kritisch, dus ik snap het wel, haha!” Vanaf 1987 besloot Van Etten om met die kritiek ook wat te gaan doen. “Toen ben ik begonnen in het bestuur, omdat je wil dat het zo goed mogelijk gaat met de club. Vrijwilligers zijn daarin ontzettend belangrijk.” Al ziet hij dat het steeds lastiger wordt om ze te verzamelen. “Mensen werken allemaal veel langer door, vroeger ging je sneller met pensioen.”
Clubliefde
Zelf ging hij onlangs met pensioen en dus is Van Etten, samen met zijn broer, regelmatig te vinden op de club. “Met Kees doe ik op vrijdag altijd de belijning. Zelf ben ik er eigenlijk dagelijks. Kijken in de kantine of er nog voorraad is, opruimen of afsluiten, er is altijd wat te doen.” Daarbij krijgt hij geregeld hulp van John Verbeek, die het onderhoud doet dat machinaal gedaan kan worden.

De inwoner van Heerle heeft in al die tijd heel wat zien veranderen, vertelt hij. “We zijn natuurlijk verhuisd, toen kregen we een eigen kantine, dat was wel even wat anders. Toen moesten we het ineens allemaal zelf gaan doen.” Daardoor moet de clubman ook iets verder fietsen om op zijn geliefde sportpark te komen. Al scheelt het maar weinig. “Vroeger was het alleen de straat uit, nog geen honderd meter. Nu woon ik op twee minuten van het veld, toch pak ik altijd lekker de fiets.” En dat blijft Van Etten voorlopig nog gewoon lekker doen. “Mijn liefde voor de club is enorm groot, maar er komt natuurlijk een moment om te stoppen. Maar nu nog even niet!”

Klik op HSC’28 voor het laatste artikel over de club.

Toen een bekende van de familie eind vorig seizoen eens vroeg naar het G-voetbal bij DVO’60, begonnen bij Cindy van Osta de belletjes al te rinkelen. Dat zag de dochter van Piet, clubman in hart en nieren, wel zitten en dus rolt sinds een aantal maanden iedere woensdag en donderdag de bal. “Je krijgt er zoveel liefde voor terug.”
Met een vader bij de club, was er voor Cindy van Osta eigenlijk weinig keuze, lacht ze. “Hij zit niet meer in het bestuur, is eigenlijk gestopt, maar doet meer dan ooit. Ik was drie weken oud, toen kwam ik al bij DVO. Echt hier opgegroeid dus.” Later ook als voetbalster. “Vanaf groep acht, tot een jaar of negentien.” Om vervolgens in de voetsporen te treden van haar vader. “Vervolgens werd ik trainster, kwam ik in jeugdcommissie en nu doe ik de kantine.”

Leuk en dankbaar
Heel misschien is dat allemaal een beetje uit de hand gelopen. “Ik zei altijd: ik ga het niet zo gek maken als mijn vader. Dat is misschien niet helemaal gelukt…” Want zoals gezegd, is Van Osta nu ook betrokken bij het G-team van DVO. “Het was er nog niet, maar we vonden het meteen heel erg leuk. Alleen, wat konden we verwachten?” Op zoek naar spelers, ging ze langs scholen en met succes. “Kinderen waren meteen enthousiast, zo begon het balletje echt te rollen. Begin dit seizoen zijn we van start gegaan.”

Samen met Jicho van Sprundel, oud-speler van de club, verzorgt ze op woensdag en donderdag de trainingen. “We zijn opgesplitst, omdat het anders qua leeftijden een te groot verschil was. We hebben een groep van vier kleintjes en eentje van negen kinderen.” Tussen de tien en twaalf jaar. “Op die leeftijd zijn er maar weinig voetbalteams, dat begint vaak bij de ouderen. Juist daarom is het zo leuk en dankbaar om te doen.” Ze benadrukt het belang nog maar eens. “Op sportgebied wordt deze groep vaak vergeten, door de maatschappij wordt er toch anders naar gekeken. Dat is onterecht.” En Van Osta kan het weten. “Vroeger hielden we met de familie altijd een toernooi en ging ik als klein meisje langs de deuren om lootjes te verkopen, de opbrengsten gingen naar gehandicaptensport, instellingen en scholen.”
Leerzaam
Helemaal nu, weet ze weer precies waarom. “Ze zijn zo dankbaar, maar ook ontzettend fel en fanatiek. Dat is fantastisch om te zien.” En uiteraard het belangrijkste: plezier. “Op woensdagmiddag gaat het er vooral om dat de kinderen bezig zijn met de bal en kennismaken met de sport. Het is lachen, gieren, brullen. Soms liggen ze te stoeien.” Met het fanatisme zit het wel goed, weet de Roosendaalse. “Zeker op donderdag willen ze écht, als ze verliezen, zijn ze niet blij hoor.” Hoewel Van Osta als trainster behoorlijk wat ervaring heeft, was dit wel even wennen, vertelt ze.

“Soms vraag ik ook aan ouders: hij reageert nu zo, wat moet ik doen? Daar leer ik zelf ook alleen maar weer van. Hoe kun je daar het beste mee omgaan?” Maar trainen blijft trainen. “We beginnen altijd met een warming-up, dan doen we iets met passen, afwerken en afpakken. De oefeningen zijn eigenlijk gewoon hetzelfde, maar dan een beetje aangepast.” Wedstrijden worden tot nu toe nog niet gespeeld, maar daar kan snel verandering in komen. “Dat willen we natuurlijk wel graag. Door corona hadden we even een valse start, dus misschien volgend seizoen!” Want als het aan Van Osta ligt, gaan ze hier nog heel lang mee door. “Soms merk je dat ouders heel beschermend zijn, we willen ze graag laten zien hoe leuk het kan zijn om te voetballen!”

Klik op DVO’60 voor het laatste artikel over de club.

Als leraar op een basisschool zit het helpen ontwikkelen van kinderen bij Ivan Romme in het bloed. Toen hij vanwege gezondheidsredenen zelf niet meer kon voetballen, begon hij een carrière als trainer. Na periodes bij Gastel en Baronie, doet de fanatieke jongeling dat nu niet alleen bij de KNVB, maar ook bij de JO16 van RKVV Roosendaal én met succes.

Pas 25 jaar, maar al een schat aan ervaring als jeugdtrainer. Hoe dat zit, legt Romme zelf even uit. “Een paar seizoenen geleden ben ik gestopt als voetballer. Ik voetbalde bij Gastel, werd daar op mijn vijftiende jeugdtrainer en kwam via Baronie terecht bij Roosendaal.” Twee jaar geleden arriveerde de oud-voetballer bij de club. “Eerst bij de JO15, ik voelde me eigenlijk meteen thuis. Het is vijf minuutjes van mijn huis, dus dat is ideaal.”

Intrinsieke motivatie

Zijn passie heeft Romme dan ook al een tijdje gevonden. “Kinderen iets bijbrengen, of dat nu voor de klas is of op een veld. Je ziet ze groeien, een stukje ontwikkeling, maar plezier staat altijd voorop.” Toch zat het als speler nog niet helemaal in hem, moet hij toegeven. “Toen was ik absoluut niet iemand die veel stond te coachen. Een grote mond in het veld had ik al helemaal niet. Wel was ik altijd aan het observeren en van iedere trainer heb ik wel iets geleerd.” Het belangrijkste? “Dat je soms ook gewoon heel veel geduld moet hebben, helemaal met deze leeftijd. Het is inspelen op hun belevingswereld en op het juiste moment de knop omzetten. Van serieus naar lachen.” Hoe hechter de groep, hoe makkelijker dat gaat. “Dat zie je bij onze huidige groep. Je begint met allemaal individuen, daar moet je een team van maken. Dat ze elkaar aan gaan spreken op bepaalde dingen, een stukje intrinsieke motivatie. Als ze zelf echt graag willen, is het eigenlijk alleen maar begeleiden.” Romme geniet vooral van de interactie met zijn spelers. “Dat vind ik het leukste om te zien. Oprechte blijdschap of ontlading. Als je bijvoorbeeld ziet hoe ze zo’n kampioenswedstrijd beleven…” En hoewel plezier en ontwikkeling voorop staan, helpt een beetje resultaat altijd mee. “Het is een combinatie van alles, dat geeft de voldoening. Als je wint heb je plezier, dat beïnvloedt ook het teamproces op een positieve manier.”

Bevestiging

Om dat voor elkaar te krijgen, moet er niet alleen hard, maar ook met een bepaald idee getraind worden. Romme neemt ons mee door de week. “Op maandag is het vaak techniek en tactisch. Hoe willen we drukzetten en hoe bouwen we op? Dinsdag staat in het teken van een conditionele prikkel en op donderdag spelen we veel partijvormen. Van groot naar klein, richting de wedstrijd.” Hij omschrijft zichzelf als een rustige trainer en iemand die veel bezig is met groepsdynamiek. “Dat is wel mijn kracht, denk ik. Verder houd ik van omschakelvormen en doen we nauwelijks droge loopvormen.” Met een kampioenschap tot gevolg. “We wisten dat we een goede groep hadden, maar iedereen wordt geaccepteerd. Elkaar helpen in balbezit en balverlies, samen omschakelen.” Het vervult Romme van trots. “Toen we wonnen van Engelen en SC ‘t Zand, dan voel je pas hoe trots je kunt zijn.” Behalve voor elkaar willen werken, heeft de JO16 van Roosendaal nog meer kwaliteiten, vertelt de trainer. “Echt goede buitenspelers, een ijzersterk middenveld en we krijgen weinig goals tegen.” En dat is bij meer mensen opgevallen. “Er zitten echt een paar jongens bij voor het eerste, dat weet ik zeker. Geregeld staan er ook scouts van profclubs langs de lijn, dat is toch een soort bevestiging.” Toch laat Romme zijn groep na dit seizoen los, een bewuste keuze. “Ik zou ze graag nog een paar jaar hebben, maar ik vind dat jeugdspelers verschillende trainers moeten hebben, dat is beter voor hun ontwikkeling. Dus volgend seizoen ligt er voor mij een mooie nieuwe uitdaging bij de JO14!”

Klik op RKVV Roosendaal voor het laatste artikel over de club.

Je zou hem kunnen zien als de Francesco Totti van DIOZ. Roland van Hooff begon op zijn zesde met voetballen bij de club ‘van Zegge’, speelde meer dan 500 wedstrijden in het eerste en weet ook op 45-jarige leeftijd nog altijd van geen ophouden. “Stoppen? Ik vind het nog veel te leuk!”
Hij weet het nog precies. Als klein jochie langs de lijn bij het eerste van DIOZ. “Mijn oom voetbalde bij de selectie, ooit hoopte ik daar natuurlijk zelf ook te staan.” En dat is best aardig gelukt, kunnen we zeggen. “Meer dan 500 wedstrijden, dat zijn er best veel! Ik vind het ook echt wel bijzonder, dat had ik toen natuurlijk nooit verwacht.” De werkvoorbereider in de bouw keek op zijn achttiende één seizoentje bij RSV, maar keerde al snel weer terug op het vertrouwde nest. “Ik kom hier vandaan, er is niks mooiers dan voetballen op eigen dorp. Dit is de mooiste club.”

Genieten
De vraag die Van Hooff op zijn leeftijd natuurlijk geregeld krijgt, beantwoordt hij nu voor het gemak ook maar even. “Eigenlijk wilde ik op mijn 40ste stoppen, maar dat is er toen niet van gekomen. Nu voel ik me nog veel te fit en het team is leuk, waarom zou je dan niet lekker doorgaan? Tuurlijk schiet het wel eens door je hoofd, maar er echt aan denken doe ik nog niet.” Nouja, heel misschien soms na een wedstrijd. “Dan voel ik hem echt wel even, het herstel duurt gewoon langer.”

Dat hij ooit nog eens de speler met de meeste wedstrijden voor zijn club zou worden, had Van Hooff nooit kunnen dromen. “Daar ben ik toch wel trots op. Eigenlijk had ik wel gedacht dat ik al gestopt zou zijn, al heb ik ook wel geluk gehad met blessures. Er is geen reden om te stoppen, thuis vinden ze het ook nog prima, haha!” Ook zijn kinderen genieten ervan om ‘papa’ te zien voetballen, al was de coronastop best wel even lekker, moet hij toegeven. “Even wat meer vrij hebben, stiekem denk je dan wel aan een pensioen, maar als je weer eenmaal begint…” Niks is leuker dan voetballen, weet Van Hooff. “Partijtjes winnen, daar kan ik nog altijd ontzettend van genieten.”
Het hoogtepunt
Gelukkig voor hem wordt er dan ook in de vierde klasse nog regelmatig gewonnen. “De start was heel slecht, maar daarna hadden we een goede reeks. We zitten nu in een competitie met veel clubs uit Breda, die is wat zwaarder. De doelstelling is nog steeds handhaving, als we zo doorgaan, dan komt het goed.” Sterker nog, Van Hooff zet stiekem al wat hoger in. “Ik zou de veertig punten wel willen halen, dat zou voor DIOZ een nieuw record zijn. Je moet altijd een doel hebben, toch?” Dat doel heeft hij als aanvaller sowieso wel. “Het eerste deel van mijn carrière stond ik rechtsbuiten, daarna kwam ik pas in het centrum terecht. Nu sta ik weer meer aan de linkerkant.”

En hoewel de routinier kan genieten van een assist, houdt hij ook het aantal doelpunten nog nauwlettend in de gaten. “Als het goed is, zijn het er nu ongeveer 165. Dit seizoen staat de teller op vijf, hopelijk worden het er nog tien.” Hoogtepunten zijn zoals wel vaker promoties naar hogere klassen, maar voor Van Hooff staat het echte hoogtepunt misschien wel net buiten het veld. “Dat mijn kinderen en moeder komen kijken als ik voetbal, voor mij is er niks mooiers. Een reden om langer door te gaan.” Voorlopig denkt hij dus nog niet aan stoppen, maar mocht het ooit zo ver zijn, weet de recordhouder in ieder geval wat hij gaat doen. “Dan ga ik hardlopen en bij mijn kinderen kijken. Het was ooit de bedoeling om een marathon te doen, misschien dat ik dat dan nog eens probeer!”

Klik op DIOZ voor het laatste artikel over de club.

Johan Cruijff zei het al: “Voetballen doe je met je hoofd.” Als iemand dat goed heeft begrepen, is het Kilian Schaap van RKVV Roosendaal. De aanvoerder van de tweedeklasser houdt zich naast het veld bezig met filosofie en dat heeft hem ook als voetballer veel gebracht. “Ik krijg amper nog kaarten, ze kunnen mij niet meer gek maken.”
En dat terwijl de 27-jarige Schaap toch iemand is die graag duels speelt. “Vaak word ik op een tegenstander gezet, om hem uit te schakelen. In dienst van de ploeg.” Daar begon hij mee in de E1 van Roosendaal, maar niet voor lang. “Daarna speelde ik vijf seizoenen bij RBC, in de B’tjes kwam ik weer terug.” Hij maakte vervolgens zijn debuut in het eerste en hing zijn voetbalschoenen een tijdje aan de wilgen. “Het reizen vanuit Rotterdam werd iets te veel, toen ben ik twee jaar MMA gaan doen. Inmiddels is dit alweer mijn vierde seizoen.”

Thuisgevoel
Want, zo merkte Schaap, hij kon toch niet zonder. “Ik miste het buitensporten, maar ook het teamgevoel. Mijn ouders wonen praktisch naast de voetbal en ik heb gewoon een band met die club.” Dat probeert de verdediger verder uit te leggen. “Waar hem dat precies in zit, weet ik niet zo goed. Veel spelers zijn toch wel gehecht aan de vereniging, waardoor ze langer blijven en je echt een team kunt bouwen. Als kleine jongen kwam ik hier al en nu ben ik ‘cappie’.” Aan die loyaliteit hecht Schaap veel waarde, vertelt hij. “Een soort thuisgevoel in combinatie met voetbal, het is de hele sfeer die er hangt.”

Met zijn 27 jaar is hij ‘ineens’ één van de oudere spelers binnen de selectie, maar daar merkt de Roosendaler maar weinig van. “Fit zijn is echt geen probleem. Ik sport eigenlijk iedere dag, van fitnessen tot hardlopen. Ik denk dat er maar één speler is die mij eruit loopt.” Dat is nodig, want met een doelstelling om bij de subtop te horen, waren de verwachtingen hoog. “We missen wat ervaring, maar met een plek in de middenmoot ben ik licht tevreden. Het doel is om nog een beetje te stijgen en volgend seizoen wat stabieler te zijn.” Met Mark Klippel als trainer, heeft Schaap daar alle vertrouwen in. “Mark is heel rustig, heeft veel variatie in zijn trainingen en is tactisch sterk. Hij laat zich ook niet van de wijs brengen, dat vind ik mooi om te zien.”

Voorbeeld zijn
In al die jaren, heeft hij er een hoop voorbij zien komen. “Ik heb veel trainers gezien, dat zijn toch vaak bijzondere types. Net als scheidsrechters en keepers.” Maar zoals gezegd laat hij zich daar niet meer gek door maken, helemaal niet nu hij de aanvoerdersband om zijn arm draagt. “Dat maakt voor mij geen verschil. Ik liep altijd al voorop, wilde een voorbeeld zijn en doe mijn stinkende best. Dat is nu niet anders.”

En ondanks dat hij een rustige jongen is, probeert hij zichzelf in het veld te laten horen. “Ik heb best wel een zachte stem, maar ik probeer zoveel als ik kan aanwezig te zijn. Op een rustige manier.” Als centrale verdediger, met het spel voor zich. “Passen, koppen, duelletjes met de spits, dat vind ik wel het leukste.” En dat allemaal met het hoofd, want Schaap studeerde filosofie en heeft inmiddels zijn eigen bedrijf (Kleine Grote Denkers). “We willen filosofie een vast onderdeel laten worden van het basisonderwijs. Voor mij was het echt een openbaring, ik zou willen dat ik het eerder had gehad.”

Wat heeft het hem gebracht? “Je leert beter denken en te vertrouwen op wat goed is. Wie je bent en minder wat je meekrijgt van anderen. Daardoor begrijp je beter hoe je zelf in elkaar zit.” Zoals gezegd, hielp hem dat ook op het voetbalveld. “Een stuk volwassener en rustiger. Normaal als ik verloor moest je niet tegen me praten, nu kan ik dat relativeren.” Of dat enkel komt door filosofie of door zijn leeftijd, durft Schaap niet te zeggen, maar zijn dromen zijn groot. “Onze ambitie is dat straks 6000 scholen in Nederland onze pakketten gebruiken, zodat kindjes zelfvertrouwen krijgen en filosofie vanzelfsprekend wordt!”

Klik op RKVV Roosendaal voor het laatste artikel over de club.