Knieproblemen waren er de oorzaak van dat er voor Gunnar Drooduin (CION) geen lange en grote voetbalcarrière in het vooruitzicht lag. Als trainer haalt hij zijn verloren tijd in, als assistent van hoofdtrainer Ricky van den Berg.
De dagen van Drooduin (33) zijn aardig gevuld. Overdag werkt hij in de Rotterdamse haven als expediteur, in zijn vrije tijd gaat alle aandacht uit naar zijn jonge gezin. “Het is best passen en meten, want mijn vrouw werkt in de zorg en dus op onregelmatige tijden. Maar voor CION maak ik tijd vrij. Ik heb het geweldig naar mijn zin. De sfeer in de groep is top, en Ricky en ik voelen elkaar goed aan. We doen alles samen, hij betrekt mij overal bij, al blijft hij wel de eindverantwoordelijke.”

Genieten doet Drooduin met een grote G. Dat heeft ook te maken met zijn verleden waarin hij met menig tegenslag te maken kreeg. Als jonge voetballer debuteerde hij op 15-jarige leeftijd onder trainer Danny Molendijk bij HVO. Het talent was ook bvo’s niet ontgaan en als jonge speler vertrok hij naar SC Heerenveen. “Het was de goede tijd nog van Heerenveen. Gertjan Verbeek was er trainer, Sulejmani en Alves speelden nog in de spits”, zegt Drooduin, die een aanvallend ingestelde speler was met veel diepgang, een goede techniek en scorend vermogen. “Heerenveen kocht in die tijd veel aanvallers. Ik speelde er in de beloften, onder andere onder trainer Johnny Jansen en Henk Herder.”

Zijn betaald voetbalcarrière werd echter in de knop geknakt. Vlak nadat voordat zijn huurperiode bij Sparta inging, werd hij ziek en was hij lange tijd uit de roulatie. Ook na zijn herstel bleef tegenslag hem niet bespaard. Dicht bij huis speelde hij bij HVO, Deltasport, CWO en uiteindelijk CION. “Vrienden voetbalden er al. Ik heb anderhalf seizoen gespeeld, toen ik voor de derde keer meniscusproblemen kreeg. Dat was het einde.”  CION vroeg hem trainer te worden van het tweede elftal en sinds de zomer van 2020 is hij de vaste assistent van hoofdtrainer Ricky van den Bergh bij de hoofdmacht, die aan de weg timmert. “Met veel jongens heb ik zelf ook nog gevoetbald. Dat maakt het extra leuk. Ik voetbal dan zelf niet meer, maar op deze manier maak ik wel volledig deel uit van de groep. De saamhorigheid is groot.”

Drooduin wordt op zijn beurt zeer gewaardeerd. “We hadden best een moeilijke start”, zegt hij over het lopende seizoen. “We speelden vorig seizoen ook al in de tweede klasse, maar dat was een kleine korte competitie en dus niet maatgevend. Dit is ons eerste volledige seizoen, waarin we duidelijk tijd nodig hebben gehad om te wennen aan het niveau. We hebben ook veel last gehad van blessures en afwezigen door corona. Na de winterstop is het echter gaan lopen, met, ik geloof, dertien wedstrijden waarin we ongeslagen zijn gebleven. Daardoor hebben we ook de tweede periodetitel gewonnen. Kwaliteit hebben we genoeg.”

Klik op CION voor het laatste artikel over de club

Hij is al 78 jaar lid van VDL. Dick van der Have bereikte de respectabele leeftijd van 90 jaar. Hij zag zijn club met eigen ogen groot worden.
Van der Have mag dan 90 jaar zijn geworden en zijn vrouw al 86 zomers tellen, samen trekken ze er nog regelmatig op uit op de fiets. “We fietsen dan naar Hoek van Holland, bootjes kijken. Ik rij ook nog auto, maar niet meer in de stad.”

Van der Have is een vitale negentiger die nog midden in het leven staat. “Mijn kleinzoons komen regelmatig op bezoek. Dan willen ze sjoelen, dus dan haal ik de sjoelbak tevoorschijn. Ik voel me dan meteen twintig jaar jonger.”

Af en toe gaat hij langs bij VDL. “Ik ben een paar weken geleden nog geweest bij een wedstrijd. Ik zie dan veel onbekende gezichten. Logisch natuurlijk, want de meeste mensen uit mijn generatie zijn er niet meer of mankeren iets. Er lopen echter nog altijd wel mensen die ik ken van vroeger. De jongens met wie ik vroeger voetbalde, daar de zonen van doen van alles bij de club. Met de vader van Marcel van der Kraan heb ik jaren gevoetbald. Als ik kom word ik altijd met alle respect ontvangen. Toen ik er een paar jaar geleden bij het Robin van Persie-toernooi kwam kijken, werd ik gelijk naar een gereserveerde plaats op de tribune geleid. Dat doet me wel wat.”

Gebrek aan alles
Van der Have werd lid van de club in 1945. De Duitse bezetters waren net het land uit. “In de oorlog was er nauwelijks gevoetbald, zeker de laatste jaren niet. Veel mensen waren afgevoerd naar Duitsland voor de Arbeitseinsatz”, zegt hij. “Ik was twaalf toen ik lid werd. Ik weet nog goed dat we onze eerste wedstrijd speelden in 1945. Uit bij Zwaluwen in Vlaardingen. Aan alles was een gebrek. We hadden zes fietsen, er moesten jongens achterop en zo kwamen we in Vlaardingen. De wedstrijd duurde daar echter maar een half uur. De bal was lek. Een andere bal was er niet. Dus einde wedstrijd.”

Mooiweer-voetballer
Als senior haalde Van der Have het eerste elftal niet. “Ik had best aanleg hoor, maar ik was een mooiweer-voetballer. In het begin van de competitie vond ik het lekker, maar ik had een hekel aan regen en kou. Ik was als laatste op het veld en het eerste terug in de kleedkamer.”

In die eerste jaren na de oorlog speelde VDL aan de ‘Bodesluis’. Daar had de club één veld. “Met twee houten keten. In één kon je je wassen, met koud water en er waren een paar kranen. Luxe was het bepaald niet. In de andere keet zat een luik en als die openging, konden we wat limonade kopen.”

Van der Have was er getuige van het debuut van Janus van Onselen. “Er waren destijds vooral oudere spelers die in het eerste elftal speelden. Op dezelfde dag debuteerden Janus en ook Joop Koole, ze waren allebei zeventien jaar.”

Van Onselen schopte het nog tot het Nederlands elftal. “Hij is naar VZV in Velzen gegaan, dat speelde in de eerste klasse, destijds het hoogste niveau. VDL speelde toen tweede klasse, dat was best hoog. HVV, VOC, HBS zaten in dezelfde competitie. Dat waren deftige clubs, en ons complex paste daar helemaal niet bij.”

“Joop Koole heeft overigens heel lang in het eerste gespeeld. Hij was stopperspil. Hij was de commandant van de politie in Vlaardingen. Als we dan tegen een Vlaardingse club moesten, gaf dat wel wat reuring. Maar Joop was een harde.”

Niet iedereen in Maassluis was destijds blij met de zondagclub. “Ik herinner me nog dat we zelfs een poosje geen veld hadden en dat we voor de thuiswedstrijden moesten uitwijken naar VFC in Vlaardingen waar we van een veld gebruik mochten maken. In die tijd was voor veel mensen de zondagsrust heilig. In Maassluis moest de bioscoop zaterdagavond om elf uur dicht. Het gemeentebestuur was heel streng, want we hebben een tijdje alleen tussen twaalf uur en vijf uur ’s middags mogen voetballen. Oh wee als je een minuut te vroeg op het veld stond, dan haalde de politie je er vanaf.”

Regenbuien
“Later is de club verhuisd naar de andere kant van Maassluis, bij de Steendijkpolder. Daar speelden we op ’t Stort, zoals dat in de volksmond werd genoemd. Het werd zo genoemd omdat het terrein daarvoor werd gebruikt om overtollig water op te vangen. Heel luxe was het hier ook niet in het begin. Warm water was er nog niet, dat kwam later.”

Ondanks dat hij mooiweer-voetballer was hield Van der Have het lang uit als actief voetballer. “Ik speelde in een lager elftal, van die vriendenteams.  Toen heb ik ook wel eens gespeeld in een team met allemaal zeeloodsen. Ik was tegen de vijftig toen ik stopte. Zeker in mijn jongere jaren was de saamhorigheid groot. Toen ik met mijn vrouw een huisje konden krijgen was dat helemaal uitgewoond. Het hele team werd opgetrommeld voor de verbouwing.”

Zijn huwelijk leverde twee zoons op. “Die wonen in de buurt van ons en komen regelmatig langs. We wonen nog op onszelf, met af en toe wat hulp redden we ons prima. Ik heb ook nog vier kleinkinderen, allemaal jongens toevallig. Twee hebben er gevoetbald, maar ze doen nu meer in de krachttraining en ze hebben ook gejudood. Mijn oudste zoon heeft bij VDL in de jeugd gevoetbald maar toen hij in de senioren in het derde kwam te spelen vond hij het niet zo interessant meer.”

“VDL heeft een prachtig complex nu, dat is niet te vergelijken met vroeger. Het is rijkdom. Ik volg het eerste nog wel. Als maandag de krant komt is het eerste wat ik doe het verslag van VDL lezen. Heel af en toe, zoals pas geleden, ga ik kijken. De laatste keer ben ik wel een beetje geschrokken, ik vond het spelpeil niet hoog. Het viel me op dat er weinig combinaties te zien waren. Het voetbal is sowieso heel erg veranderd. Het is veel sneller geworden. Vroeger was het tempo minder hoog en daardoor was er meer ruimte voor individuele acties. Als ik nu de profs zie spelen, lijken het wel robots.”

Klik op VDL voor het laatste artikel over de club

Excelsior’20 is hard bezig om de jeugdopleiding verder op te krikken. De Schiedamse club doet dat zo breed mogelijk, zowel op organisatorisch als op technisch vlak. “We zijn op de goede weg”, aldus jeugdvoorzitter Patrick van Os.
Over één ding maken ze zich bij de 102-jarige club al jaren geen zorgen: de aanwas van onderaf. Menig voetballertje in spe wil zijn carrière graag beginnen bij Excelsior’20. “We hebben wachtlijst”, zegt Van Os. “Onze ruimte is beperkt en dat zet een rem op de groei.”

Momenteel lopen 33 jeugdteams onder de paraplu van Excelsior’20 in de competitie. Dat is op dit moment wel zo’n beetje het maximum, geeft Van Os aan. “We willen best groeien, maar we kunnen niet. We hebben op twee velden kuntsgras. Op veld drie wordt ook getraind, maar doordat daar gras ligt, is de bespeelbaarheid van dat veld gemaximaliseerd. We zouden al erg geholpen zijn met kunstgras op veld 1 of veld 3.”

Van Os, die al enige jaren deel uitmaakt van het jeugdbestuur, richtte zich na zijn aanstelling als jeugdvoorzitter vooral op het verbeteren van de organisatie. “We hadden te weinig mensen in het jeugdbestuur. Om zaken te verbeteren moet je wel mankracht hebben en daar zijn we naar op zoek gegaan.”

Inmiddels heeft Van Os sterke mensen om zich heen verzameld en dat is mede terug te zien in de aanstelling van twee coördinatoren, Patrick Verboom en Jacco Lansbergen. “Patrick doet de bovenbouw, Jacco de onderbouw.”

“We hebben daarnaast ook ingezet op goede trainers. Dat was in een investering voor de club, maar heeft er wel al voor gezorgd dat het trainersniveau omhoog is gegaan. Voor alle selectietrainers hebben we betaalde trainers. De meeste daarvan komen van buitenaf.”

De breedtesport wordt echter niet vergeten. Daarvoor tuigde Excelsior’20 zelf train de trainers-bijspijkercursussen op. “Jacco Lansbergen werkt bij de KNVB. Hij helpt de trainers en leiders met wat en hoe je training kan geven, waarbij er ook veel aandacht is voor de pedagogiek. Het is veel breder dan alleen maar voetbalgerelateerde zaken, want het technische voetbaldeel ligt op het bordje van onze hoofd jeugdopleidingen.”

“Ons doel is dat we naast veel plezier ook het niveau willen verbeteren. Het streven is dat onze eerste teams divisie spelen. Dat is nu hoofdklasse, op uitzondering van de onder 13 na, dat tweede divisie speelt.”

Eén van de aanpassingen om de opleiding op maat te maken is dat Excelsior’20 komend seizoen start met onder 12 en onder 14. “Dat hebben we nu nog niet, maar we zien dat kinderen zich op die leeftijd nog volop aan het ontwikkelen zijn. Daar past meer maatwerk bij. Dus naast een onder 11 en onder 13 hebben we komend seizoen een onder 12 en onder 14.”

Ook heeft Excelsior’20 volop aandacht voor de oudere jeugd: de onder 21 en onder 23. “We willen de lastige stap van jeugd naar senioren overbruggen. Daarom zijn we van plan om komend seizoen in Vlaardingen en Schiedam met een onder 23-competitie te starten waarbij de inzet is om iedere maandagavond te spelen.”

Het uiteindelijke doel is dat de grootste talenten in de toekomst in het shirt van Excelsior’20 1 spelen. “Op een hoger niveau dan nu, maar de club heeft duidelijk uitgesproken dat ze dat wil doen met eigen opgeleide spelers.”

Klik op Excelsior’20 voor het laatste artikel over de club.

Kevin Liefhebber (37) en Ron de Bruijn (60) maken bij PPSC samen met technische beleid. Het duo is goed op elkaar ingespeeld.
Liefhebber maakte als spits furore en was voor diverse prominente clubs actief. Bij Zwaluwen onder meer, dat hij als zijn “eigen vereniging” typeert. Maar ook clubs als Excelsior Maassluis, XerxesDZB en PPSC maakten dankbaar gebruik van de diensten van de man die onlangs zelf de voetbalschoenen weer eens onder bond. “Dat was uit nood geboren, hoor. We zitten nu eenmaal niet zo ruim in de aanvallers bij het eerste. Ik speelde mee tegen Blijdorp en maakte op de meet nog het winnende doelpunt ook. Eigenlijk is het niet goed dat ik als bijna veertiger nog in actie moet komen. Maar goed, nood breekt soms nu eenmaal wetten.”

Dat het zo goed klikt tussen Liefhebber en De Bruijne, valt niet los te zien van de visie die zij beiden op de toekomst van PPSC hebben. De club die in het verleden geregeld in de derde of zelfs tweede klasse uitkwam, moet nu als vierdeklasser de stap omhoog zien te maken met een elftal waarnaar fans graag kijken. ‘”Ron en ik houden allebei van verzorgd voetbal en daar heeft PPSC ook altijd bekend om gestaan. Wij zijn geen types die voorstander zijn van een lange hijs naar voren. In het jaar dat we nu samen bezig zijn, zijn we gericht op zoek gegaan naar spelers met wie we technisch verzorgd kunnen spelen. Vooral in offensief opzicht hebben we ons versterkt. Bovendien krijgen we een nieuwe trainer.”

Joep Cats kwam over van Victoria ’04 en beschikt als middenvelder over diepgang en scorend vermogen. Ook aanvaller Hassan Hussein (DVO’32) zal zich komende zomer bij Ersin Kaplan, die als nieuwe oefenmeester de taak krijgt om de opmars te begeleiden. Ibrahim Baldede is een andere nieuwkomer en heeft als linksbuiten een verleden bij FC Pretoria en Victoria’04. Dilan Ali, voormalig PPSC-speler, was tijdelijk gestopt en moet als back het spel van aanvullende impulsen voorzien.

“Het wordt echt tijd dat we de stap naar de derde klasse gaan maken”, beaamt De Bruijn, een echte PPSC-man die tot zijn 36^e in het eerste speelde en later ook trainer van de hoofdmacht was. “We kunnen de huidige trainer Jeremy Hagestein niets verwijten hoor, hij heeft prima werk verricht. We kampen met heel veel blessures maar staan derde en maken nog kans op de nacompetitie ook. Als iedereen een beetje heel blijft volgend jaar, zie ik echt wel kansen om te promoveren.”

Al te lang gunnen De Bruijn en Liefhebber zich niet de tijd om de stap omhoog te maken. “Als het volgend jaar niet lukt, dan écht het seizoen daarna.” Dat het aantal belangstellenden op Thurlede niet overdreven hoog ligt, wordt door De Bruijn betreurd. ‘’Met honderd man heb je het vaak wel gehad. Alleen met derby’s tegen clubs als Excelsior’20 en HermesDVS is het een stuk drukker. Dat is heel mooi natuurlijk, maar wij zouden graag zien dat het ook rondom andere wedstrijden weer wat voller wordt. Kevin en ik geloven er beiden in dat PPSC die potentie bezit.”

Klik op PPSC voor het laatste artikel over de club.

Routinier Daan Smith (30) leverde dit seizoen een belangrijke bijdrage aan het succes van de zaterdagtak van VFC, dat met vlag en wimpel kampioen werd en daarmee promotie verdiende naar de tweede klasse.
Smith doet veel moeite om zich bescheiden uit te drukken, maar uiteindelijk moet hij toegeven dat hij heel gemakkelijk overeind blijft in de derde klasse C. “Dat mag natuurlijk ook wel als je ziet waar ik gespeeld heb”, lacht de in Vlaardingen geboren voetballer die opgroeide bij zijn huidige club VFC. “Ik heb in de jeugdopleiding van Feyenoord gespeeld en ben lang aanvoerder geweest van Excelsior Maassluis. Het zou raar zijn als ik handen en voeten nodig zou hebben nu om me staande te houden. Ik moet ervoor zorgen dat ik fit ben, dan komt het wel goed. Ik vind het in elk geval erg leuk om sturing aan andere spelers te geven.”

VFC is een behoorlijk grote vereniging die over een uitgebreide jeugdtak beschikt. Tel daarbij op de bereidheid van veel vrijwilligers en de basis is aanwezig om naar de tweede klasse te promoveren. “We hadden op een gegeven moment negen punten voorsprong met nog vijf duels te gaan. Dat mag je het niet meer uit handen geven en dat hebben we ook niet gedaan. We hebben de meeste goals voor en slechts twaalf doelpunten tegen. Dat is niet mis en dat is de verdienste van de hele verdediging.

Smith vertelt dat het coachen hem altijd wel heeft gelegen. Sommige spelers hebben hun handen vol aan het eigen spel, anderen hebben ruimte over om medespelers een zetje in de rug te geven. ‘’Ik vind het leuk om positioneel goed te staan en me verbaal te laten gelden”, zegt Smith die in Rotterdam de opleiding Commerciële Economie afrondde en bij de Feyenoord Academy coördinator van de onderbouw is. “Ik ben erg voetbalminded, dat werkt natuurlijk goed mee.” Dat gezelligheid ook een flinke rol speelt in de beleving van Smith, beaamt hij gretig. ‘’Het is erg leuk weer op het oude nest terug te zijn. Ik kom jongens tegen die ik van heel lang geleden kende.”

Vooruitblikkend op het verblijf in de tweede klasse, weet Smith dat de weerstand aanzienlijk zal toenemen. Maar het is ook een feit dat VFC over meerdere voetballers beschikt die op hoog niveau hebben gespeeld en het ritme kunnen dicteren. “Onze keeper Max Verkade heeft bij clubs als ’s-Gravenzande en FC Dordrecht gespeeld, rechtsback Nordin van Mil komt bij Sparta Rotterdam vandaan en was daarna speler van Westlandia. We hebben achterin dus een aardige basis. Hoe jongere jongens uit de jeugdopleiding zich in de tweede klasse zullen houden, weet ik eigenlijk niet precies. Wat wij als betere spelers kunnen doen, is hen maximaal helpen.”

Hij beziet de stap hogerop vooral met veel nieuwsgierigheid, besluit Smith, die aan zijn laatste maanden bij de Feyenoord Academy bezig is. In Rotterdam had hij een prima tijd, maar soms is het goed elders een kijkje te nemen. “Als dat in de voetbalwereld kan, dan heeft dat duidelijk mijn voorkeur. Ik ben een echt voetbaldier en vind het prachtig om jongeren iets te leren waarmee ze jaren vooruit kunnen. Maar als het een andere kant op mocht gaan, dan is dat gewoon zo. Ik pin me niet helemaal vast op het voetbal.”

Klik op VFC voor het laatste artikel over de club.

Boy Bronkhorst was met Kethel Spaland  nog bezig met een sterke eindspurt in de zaterdag-derde klasse. De ‘vloek’ is opgeheven en het team van de 26-jarige aanvoerder hoopte nog een ticket voor de nacompetitie te pakken.
Met drie doelpunten achter zijn naam heeft Bronkhorst in elk geval een voor hem zeer productief voetbaljaargang achter de rug. “Ach, drie doelpunten is ook weer niet zo veel”, relativeert hij. “Aan de andere kant zegt het wel iets over de manier waarop ik dit seizoen mag en kan spelen. Ik heb veel meer vrijheid dan andere jaren.”

Dat Bronkhorst van trainer Manuel Vissers de vrijheid mag nemen om zich ook in offensief opzicht te laten gelden, is ook in andere cijfers te zien. Met kampioen VFC was Kethel Spaland de productiefste ploeg van de derde klasse. “Ik ben altijd controlerende middenvelder geweest”, zegt hij. “Ik was het slot op de deur en speelde altijd kort op onze centrale verdedigers. Noem het een keurslijf, maar in die positie kwam het niet in mij op om mee ten aanval te trekken. Dat kwam ook door de bezetting van het middenveld. We speelden met drie middenvelders, waarvan twee een aanvallende rol hadden. Ik moest het fort bewaken. Onder deze trainer spelen we met vier middenvelders. Er is altijd wel een middenvelder die mijn plaats over kan nemen, als ik aansluit bij een aanval.”

Het seizoen van Kethel Spaland verliep lang anoniem met een bescheiden rol van de Schiedammers op de ranglijst. Dat was een tegenvaller na twee seizoenen waarin het team van Bronkhorst zich bovenin de derde klasse melden. “In het eerste coronaseizoen stonden we gedeeld tweede met HBSS toen de competitie werd stopgezet en vorig seizoen hadden we de eerste wedstrijden alle gewonnen. Dit seizoen heeft geleerd dat dat geen garanties oplevert dat we weer bovenin zouden meedraaien.”

Tegen het einde van het seizoen was het bij de bewoners van sportpark Willem-Alexander echter wel beter gaan draaien. “De vloek is ten einde”, reageert Bronkhorst, daarmee doelend op de vele gelijke spelen, maar ook op de vele tegendoelpunten in de slotfasen van wedstrijden. “We hebben vier, vijf keer heel onnodig punten laten liggen en elke keer door doelpunten in de laatste tien minuten. Dat was heel frustrerend. We hadden uiteindelijk een stuk hoger kunnen staan. Misschien derde achter VFC en Zuidland die er in deze afdeling bovenuit staken.”

De blik bij Kethel Spaland is ook gericht op komend seizoen. Daarin integreren de zaterdag en de zondaghoofdmacht tot een nieuw elftal dat de club op zaterdag gaat vertegenwoordigen. Bronkhorst is één van de architecten van die samenvoeging. “Het komt volledig uit de spelers van de zaterdag en zondag zelf”, zegt hij. “Het is een heel natuurlijk proces geweest, waarbij Bart Lansbergen en ik namens de zaterdag en aanvoerder Glenn van Troost van de zondag de koppen bij elkaar hebben gestoken. In onze selectie stoppen nogal wat jongens en vanuit de zondag kwamen geluiden dat er ook jongens waren die op zaterdag wilden voetballen. Eén plus één is twee. Het niveau van de zaterdag-derde klasse is wat hoger, maar de zondag heeft weer wat meer jonge spelers. We kunnen een mooie mix maken. Met dat voorstel zijn we ook naar het hoofdbestuur gegaan. Het komt echt vanuit spelers zelf.”

Klik op Kethel Spaland voor het laatste artikel over de club.