Oorspronkelijk komt hij van Zundert en niet van Achtmaal, maar inmiddels is Dennis Willemsen niet meer weg te denken bij de club. Vanaf zijn zestiende raakte hij betrokken en sindsdien kan hij er geen genoeg van krijgen. “Ik ben er gewoon graag bij.”

En dus is de boomkweker van beroep elke donderdag en zaterdag te vinden op het sportpark van de vierdeklasser. Vroeger als voetballer, tegenwoordig onder andere als verzorger. “In de D’tjes van Zundert was ik eigenlijk al gestopt met voetballen, tot ik via een paar vrienden bij Achtmaal kwam. Hier heb ik nog een aantal jaar in het derde gespeeld.” Tot Willemsen zelf tot de conclusie kwam: “Buiten het veld ben ik van grotere waarde, dan daarbinnen.”

Kleine oogjes
Precies op het moment dat de 24-jarige inwoner van Zundert het spelletje wel had gezien, kwamen ze bij hem terecht met een belangrijke vraag. “Of ik niet een cursus verzorging wilde doen.” Daar dacht Willemsen even over na, tot hij besloot bij Ron Traets, verzorger van Moerse Boys, inderdaad maar eens in de leer te gaan. “Eigenlijk de hele wedstrijdvoorbereiding, van tapen tot masseren.” En dat weten de senioren van Achtmaal maar al te goed. “Als ze appen, dan kom ik. Soms is dat heel vroeg, als je dan op stap bent geweest, zijn het kleine oogjes.” Behalve dat, staat Willemsen soms ook langs de lijn als vlagger en op donderdagavond helpt hij de keeperstrainer een handje. “Ik vind het zelf gewoon heel leuk om te doen, dan ben je er toch lekker bij.”

Stukje waardering
Want dat het hem uitstekend bevalt bij zijn ‘nieuwe’ club, dat mag duidelijk zijn. “De gezellige sfeer, je kent iedereen en de mensen blijven hangen. Ik heb het hier hartstikke goed naar mijn zin.” Een andere mentaliteit dan bij Zundert, heeft Willemsen gemerkt. “Hier is het een stukje gemoedelijker en natuurlijk ook wat kleiner. Daarom tel je echt mee.” Dat doet hem sowieso goed, vertelt hij. “Een stukje waardering van anderen, daar haal ik voor mezelf dan ook weer de voldoening uit.” Een perfecte hobby. “De voetbal is gewoon leuk en als je dan ook nog iemand anders kan helpen, is dat helemaal mooi.” En dus is Willemsen voorlopig nog niet weg te slaan. “Voor geen geld! Lekker de hele zondag met de ploeg mee, heerlijk toch?”

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Achtmaal.

Van de 90 jaar maakte Erik de Waard bijna de helft mee. En dus zou je gerust kunnen stellen dat de huidige voorzitter van Virtus een aardig beeld heeft van de club waar hij op achtjarige leeftijd begon met voetballen. De hoogste tijd voor een duik in het verleden en een blik op de toekomst.

De inmiddels 56-jarige De Waard heeft ‘ongeveer alles wel gedaan’ bij Virtus. Van jeugdbegeleider, tot bestuurslid en nu dus voorzitter. “Dit is het derde seizoen. Er was geen bestuur, dus toen vroegen ze mij. Daarna zijn we de poppetjes in gaan vullen.” En dat terwijl hij oorspronkelijk uit Rotterdam komt. “We kwamen in Zevenbergen wonen en veel klasgenootjes voetbalden hier, dan doe je dat zelf natuurlijk ook.” Een heel sociaal leven verder, kijkt hij op die keuze tevreden terug. “Het is een heel amicale vereniging. Tijdens corona hebben we het sportpark altijd opengehouden, dat willen we uitstralen.”

Nieuwe flow
Bij die amicale vereniging schopte De Waard het een seizoen of twaalf tot het eerste elftal, verdeeld over twee periodes. Vooral in de as van het veld, kon hij uitstekend uit de voeten. “Een beetje op de positie waar ze me nodig hadden. Tijdens de jeugd voorin, later op het middenveld en geëindigd achterin. Ik was redelijk tweebenig.” Tegenwoordig doet hij dat in het vierde en bij de 45+. “Eigenlijk is dat het derde, een team vol oud-selectiespelers.” En dus kun je de verhalen in de kleedkamer al wel raden. “Over de busreisjes naar Zeeland, dat waren voor ons uitjes. Een soort kleine feestjes. Stoppen bij de Raayberg, dat zijn mooie herinneringen.” Tegenwoordig geniet hij ook van het training geven. “Bij de mini’s, de JO6 en de JO7, maar ook bij ‘Dames 2’, dat is voor mij ontspanning. Iemand iets willen leren.” Voor de meeste leden is De Waard dan ook een bekend gezicht. “Ze kijken toch een beetje tegen je op, weten wie je bent.” Dat is ook niet voor niks, want als voorzitter is hij behoorlijk actief. Of ondernemend zoals hij het zelf noemt. “We hebben de kantine aangepakt, de kleedkamers gerenoveerd en een luifel geplaatst. De mensen zijn enthousiast.” En de clubman weet wel waarom. “Het is niet meer oubollig, de club zit weer in een nieuwe flow.”

Goede uitstraling
En dus was het behalen van het 90-jarig jubileum volgens De Waard geen enkel probleem, maar dat kan ik de toekomst zomaar heel anders worden. “We zitten natuurlijk met twee verenigingen naast elkaar, hoelang kun je zelfstandig door? De gemeente heeft niet voor niks plannen liggen.” En dus bereiden ze zich daar bij Virtus langzaam al een beetje op voor. “Er lopen meerdere aanzetjes tot een samenwerking, waaronder die bij de MO13. We zullen zien waar dat toe gaat leiden.” Zelf ziet De Waard in ieder geval geen enkel probleem in een samenwerking met Seolto. “Als het onvermijdelijk is… Maar het blijven twee clubs met een eigen identiteit en de ‘oude stempel’ is hardnekkig. Voor hen blijft toch een beetje oranje tegen blauw-wit.” Maar voorlopig doen ze het dus nog gewoon ‘zelf’ en met succes. “Binnen Zevenbergen hebben we echt een goede uitstraling, de jeugd speelt hoog, dus komen ze graag hier naartoe. Maar we willen het ook leuk houden voor de lagere teams, daar slagen we volgens mij goed in.” Toch heeft ook De Waard, logischerwijs, zijn puntjes van zorg. “De grasvelden. Vroeger kregen we beslissingswedstrijden, omdat de velden zo goed waren. Nu is dat een stuk minder, gelukkig hebben we kunstgras.”

Gewoon Virtus
Op de kantine en de aangebouwde luifel is de voorzitter dan weer heel trots. “Daar hadden we, op de pui na, twintig jaar niks aan gedaan. Dat paste niet meer in het plaatje. Voorheen werd je uitgelachen, nu krijg je de complimenten.” Mede daardoor houdt ook De Waard het al die tijd vol. “De club is een deel van mijn leven, er zit veel tijd in, maar dat geeft ook de voldoening. Het is een stukje afleiding, ik kan er mijn ei kwijt.” Dat is in de toekomst niet anders, die ziet hij dan ook positief tegemoet. “De aanwas van onderaf hebben we laten versloffen, maar daar zijn we nu hard mee bezig. Daar zit een mooie doorstroming aan te komen.” En mocht die samenwerking met Seolto er daadwerkelijk van komen, blijft Virtus toch gewoon Virtus. “Hoe gaat dat als je twee keer zo groot bent? Onze bestuurskamer staat altijd open!”

Klik op Virtus voor het laatste artikel van de club.

Toen ze van Rood-Wit bij hem aanklopten, had Ad van Seeters niet al te veel tijd nodig om na te denken. De oud-trainer van onder meer SC Gastel, Baronie en Kozakken Boys kende de club, voelde een klik en dus staat hij de komende twee seizoenen voor de groep in St. Willebrord. “Het is een vereniging met van oudsher een hoog niveau en goede trainers.”

En dat laatste kan Van Seeters weten, begint hij te vertellen. “In de jaren ’60/’70 speelden Veerse Boys, waar ik oorspronkelijk vandaan kom, en Rood-Wit bij elkaar in de competitie. De promotiewedstrijd ging tussen die twee, daar was ik bij!” De ploeg uit Raamsdonksveer won. “Later heb ik met verschillende ploegen nog regelmatig tegen ze gespeeld, dus ik ken ze vrij goed.” De 69-jarige oefenmeester was dan ook blij met het belletje. “De club ligt mooi in het dorp, midden in een wijk, en speelt op natuurgras. De gesprekken waren meteen positief. Werken met eigen jongens, investeren in de regio. Ik werk graag met gasten die echt een ‘drive’ hebben, dus dat stond me aan.”

Wedstrijdmentaliteit
Begonnen als trainer in 1985, werd de inwoner van Raamsdonksveer niet geheel verrassend geïnspireerd door Michels en Cruijff. “Ik ben trots op de Hollandse school. Speel altijd 4-3-3 of 3-4-3, maar ben natuurlijk wel meegegroeid met de methodieken. Bij Rood-Wit willen ze ook goed en herkenbaar voetbal spelen, dat klikte.” Want, zo vertelt hij. “Spelers moeten plezier beleven aan hun hobby. In mijn tijd lag er veel minder druk op de jeugd, nu hebben ze het wat dat betreft veel drukker. Studeren, een zware baan. Dan moeten ze het op de voetbal vooral naar hun zin hebben.” De oud-voetballer van RBC Roosendaal is dan ook niet bezig met een mogelijke degradatie. “Daar loop ik niet voor weg. We willen voetballen met een plan, met buitenspelers en die jongens echt iets bieden.” Het is dan ook niet voor niets dat Van Seeters voor twee jaar heeft getekend. “Iets opbouwen en neerzetten, dat kost tijd. Dit is echt voor de lange termijn.” Met zijn voorbereiding laat de ervaren trainer dan ook niets aan het toeval over. “Ik heb al veel wedstrijden gezien. Niet alleen van het eerste, maar ook van het tweede. Er zit een enorme ‘drive’ in, die typische wedstrijdmentaliteit. Dat hadden ze bij Gastel ook, het zit in de regio.” In al die jaren is hem dan ook iets opgevallen. “In de stad moet je aan de mentaliteit werken, terwijl spelers in een dorp echt clubgebonden zijn. Dan ben je misschien meer bezig met techniek en tactiek.”

Te trappelen
Ook als tegenstander ervaarde Van Seeters de mentaliteit van Rood-Wit al eens. “Ik weet nog goed, een teamgenoot ging behoorlijk uit zijn stekker, toen zei ik tegen hem: weet je wel waar je bent? Doe nou even rustig!” Ondanks zijn ervaring in het profvoetbal, blijft de oefenmeester met beide beentjes op de grond. “Ik heb het voorrecht gehad om op een hoog te niveau te mogen voetballen, maar ook bij mooie clubs trainer te zijn geweest. Maar je moet jezelf heel erg bewust zijn van het feit, dat je afhankelijk bent van de mensen om je heen. Je bent maar een klein radertje in het geheel en de kwaliteit van spelers is heel erg bepalend.” En ondanks dat Van Seeters alles wel zo’n beetje heeft gezien, staat hij opnieuw te trappelen om te beginnen. “Eigenlijk ben ik al een maand of twee bezig. Met de ‘TC’, de jongens zelf en spelers van buitenaf heb ik al tientallen gesprekken gevoerd.” Maar het echte werk, blijft het leukste. “Die eerste trainingsdag. De gretigheid van de groep zien en echt kennismaken, dat moment blijft keer op keer bijzonder.” Want het vuurtje, dat is nog lang niet gedoofd. “Ik vind het zó leuk om met die gasten bezig te zijn. De omgang met mensen, het sociale aspect. Zoveel lieve mensen heb ik daardoor leren kennen, dan ben je rijk.” En beter nog, daardoor blijf je jong. “Het geeft zoveel energie!”

Klik op Rood-Wit voor het laatste artikel van de club.

Een mooie lichting jeugd afleveren aan het eerste elftal, dat gaat niet zomaar. Als ze daar ergens van doordrongen zijn, is het wel bij huidige derdeklasser VVR in Rijsbergen. En dus zijn ze achter de schermen druk bezig om dat voor elkaar te krijgen. “Er komt echt een mooie lichting aan!”

Was getekend, Ronald Klapwijk. En als jeugdcoördinator, kan hij het weten. Met drie kinderen actief als jeugdspeler bij VVR, is hij aardig op de hoogte. “Vanwege hen ben ik er eigenlijk weer ingerold. Eerst als leider en vervolgens word je erin meegezogen als trainer. In 2017 ben ik benaderd door Richard Dekkers, om zijn stokje als coördinator van de jongste jeugd over te nemen.” Dat doet hij uiteraard niet alleen. Wilfred van Gils begon in februari 2015 met de afdeling voor mini’s. “Zodat kinderen vanaf hun vierde konden beginnen met voetballen. Dat kon eerst niet, dan heb je als vereniging toch een achterstand.” Naast Klapwijk bestaat het coördinerend viertal uit Ronald Canjels, Patrick van der Kloot en Lars Wouters.

Duidelijke visie
En die samenwerking werpt zijn vruchten af, weet Klapwijk. “Sinds we hiermee zijn begonnen, hebben we zo’n 140 voetballertjes weten te binden. Die spelen nu in de JO7 tot en met de JO13.” Maar dat gaat niet vanzelf, vertelt het lid van de jeugdcommissie. “We bieden trainingen aan, vanuit een handboek, zodat we allemaal zoveel mogelijk op één lijn zitten.” Hoe gaat dat in zijn werk? “De mini’s, tegenwoordig JO7, doen een circuitje. Onder leiding van tien ouders, die om toerbeurt voor de groep staan. Dit doen we één keer in de week.” Bij de JO8 en JO9 wordt ook nog steeds één keer in de week gemengd getraind in circuitvorm. “Zodat je geen ‘kliekjes’ krijgt, op woensdag staat de teamtraining op het programma.” De JO10 en JO11 trainen tweemaal per week met het eigen team en sluiten geregeld af met een partijtje tegen de andere ploeg. De coördinatoren prijzen zich vooral gelukkig met het grote aantal vrijwilligers. “De ouders zijn ontzettend enthousiast!” Al is dat mede een gevolg van hun manier van werken. “De trainingsvormen die we aanbieden, lenen zich ook perfect voor niet-trainers, op die manier kan eigenlijk iedereen ze geven.” Een duidelijke visie. “Door kinderen al vanaf het jaar dat ze vijf worden te laten voetballen, is de basis heel breed en heb je veel aanwas. De manier van trainen zorgt voor het binden van ouders.” Vooral de ondersteuning is daarbij van belang, denkt Klapwijk. “We gaan dit jaar een KNVB-cursus aanbieden, in de hoop dat die ouders dan langer aan de club verbonden blijven. We schrijven trainingen uit, die nemen ze over, dat zie je terug.”

Mooie club mensen
En dan is er nog het zogeheten ‘train de trainer-concept’. “Iemand met een voetbalachtergrond kan trainingen begeleiden, zodat niet-voetballers daar iets van kunnen leren.” Ondertussen is het tijd voor de volgende stap. “Het voetbal naar een hoger niveau krijgen. Plezier staat voorop, maar de echte voetballers komen altijd bovendrijven. We roepen al een tijdje keihard dat er een mooie lichting aan zit te komen.” Dat is nodig ook, want het eerste en tweede hebben het lastig. “Hopelijk zijn we dan over een jaar of tien een gevestigde derdeklasser.” Aan de inzet van de jeugdcommissie zal het in ieder geval niet liggen. “Het is een mooie club mensen, iedereen steekt er ongelooflijk veel tijd in, maar met liefde.” En dus overheerst de trots bij Klapwijk. “Er zit groei in, we proberen de jeugd te binden en op die manier de jeugdafdeling draaiende te houden.” Ook tijdens de coronaperiode. “Toen zijn we gewoon lekker doorgegaan, met de ‘Champions League’ bijvoorbeeld.” Het bestaansrecht, op een mooi sportpark, is daarmee bewezen. Maar de vrijwilliger heeft nog één verbeterpuntje. “Een kunstgrasveld zou ons ontzettend helpen, dat geeft zoveel meer mogelijkheden.” In een feestjaar, VVR bestaat 90 jaar, zou dat een mooi cadeau zijn. Uiteraard speelt de jeugd ook in de feestweek een prominente rol. “Touzani komt langs, dan spelen we drie tegen drie. Bij de voorrondes waren de ‘kids’ al tot op het bot gemotiveerd!”

Klik op VVR voor het laatste artikel van de club.

Even gestopt, gaan wonen in Amsterdam, gevoetbald bij Virtus en weer terug bij SVC. Heel logisch klinkt zijn voetballoopbaan misschien niet, maar voor Tom van Hoof is het de normaalste zaak van de wereld. Inmiddels is de linksback weer terug in Standdaarbuiten en dat bevalt uitstekend. “Ik kwam hier altijd al graag, het is echt een gezellig dorp.”

Het klinkt allemaal vrij ingewikkeld en dus doet Van Hoof een poging om de boel wat overzichtelijker te maken. “Op mijn vierde ben ik begonnen bij SVC, maar van de D’tjes tot de A’tjes heb ik bij Virtus gespeeld.” Mede door zijn studie in Amsterdam kwam het daar nooit tot een doorbraak in het eerste. “Ik kon weinig trainen en kreeg daardoor niet echt de kans.” Via vrienden kwam de 28-jarige inwoner van Breda weer terecht in Standdaarbuiten, maar wel in het tweede. “Twee jaar lang ben ik ook nog gestopt, maar uiteindelijk begon het wel weer te kriebelen.”

Niemand verwacht
Inmiddels is Van Hoof alweer bezig aan zijn vierde ‘volledige’ seizoen bij het vlaggenschip van SVC en dat is niet voor niks. “Iedereen kent elkaar. In de kantine zijn we altijd met een vaste groep en je krijgt veel waardering.” En het belangrijkste: “Het is natuurlijk een stukje rijden, maar dat heb ik er graag voor over. Gezellig een biertje in het café, dat hoort er ook allemaal bij.” Iets dat hij de afgelopen maanden wel een beetje heeft gemist. “In je eentje hardlopen, dat is niks voor mij. Dus gelukkig mogen we weer voetballen, dat teamgevoel mis je dan toch.” Een groep waarin Van Hoof één van de oudere spelers is. “We hebben veel begin twintigers, met mijn 28 hoor ik al bij de oudere jongens. Het is een hechte vriendengroep, die al een jaar of vijf samenspeelt. Vooral een voetballende ploeg, op fysiek leggen we het vaak af.” Maar gelukkig voor hem, en zijn teamgenoten, is dat laatste dit seizoen maar weinig het geval. Met een plek in de top van de vierde klasse doet SVC het meer dan verrassend goed. “Dit had niemand van ons verwacht. We zijn het hier eigenlijk gewend om tegen degradatie te spelen. Normaal als we twee keer winnen van Noordhoek en niet degraderen, is iedereen tevreden.” Maar die plek is allesbehalve onverdiend, vindt Van Hoof. “De eerste vijf moet dit seizoen zeker lukken, daarna moeten we verder bouwen en een stabiele vierdeklasser worden.”

Van waarde
Want hoe mooi ook, die derde klasse is voorlopig nog even te hoog gegrepen. “We zijn geen derdeklasser. Maarja, bij promotiewedstrijden gebeuren soms gekke dingen…” Toch heeft hij wel een verklaring voor de goede prestaties. “De puzzelstukjes vallen nu op de juiste plek, de groep is al lang samen en we hebben een beetje geluk. Maar we zijn ook wel echt beter geworden, wat constanter en de ondergrens ligt hoger.” Met een goede keeper en een solide verdediging, waar Van Hoof zelf ook deel van uitmaakt. “Tegenwoordig sta ik linksback. Daar had ik eerst nog nooit gespeeld, dus ik probeer het zo goed mogelijk in te vullen.” En dat bevalt goed. “We spelen 4-4-2, dus er ligt voor mij veel ruimte om op te komen.” Met zijn loopvermogen en verleden, zit dat wel goed. “Vroeger speelde ik een stuk aanvallender, dus dat kan ik wel. Verdedigend moet het nog wel een stukje beter soms.” De linkspoot blijft dan ook kritisch. “Aan het einde van het seizoen hoop ik wel wat meer assistjes op mijn naam te hebben en vaker op het scorebord te staan.” Maar niet alleen binnen de lijnen is Van Hoof van waarde, ook daarbuiten draagt hij zijn steentje bij. “Ik organiseer activiteiten op de club. Zoals een toernooi, een quiz of eens op zaterdagavond voetballen. Een beetje de kas spekken.” Die functie past hem uitstekend. “Van nature ben ik al iemand die graag dingen onderneemt, ik kan slecht stilzitten. En de club draag ik natuurlijk een warm hart toe!”

Klik op SVC voor het laatste artikel van de club.

Oranjeleeuwinnen die blijven winnen, de groeiende populariteit van het meidenvoetbal en dochters die gek zijn van het spelletje. Heel vreemd was het dan ook niet, dat Frank Braspenning vroeg of laat betrokken zou raken bij Wernhout. Maar na zes jaar als coördinator, is het tijd voor een nieuw gezicht. “Andere ideeën, dat is alleen maar goed!”

En dat klinkt voor de 52-jarige Braspenning best een beetje gek om te zeggen, want Wernhout is ‘echt zijn cluppie’. “Ik ben er begonnen op mijn achtste, speelde nog in het eerste en voetbal nu bij de veteranen. Alle teams heb ik wel zo’n beetje gehad.” In de jeugd als middenvelder, later achterin. “Bij de senioren gewoon, een simpele verdediger.”

Waardering
Maar zoals dat zo vaak gaat, rolde Braspenning al snel in het vrijwilligerswerk. “Eigenlijk ben ik altijd jeugdtrainer en leider geweest bij de jongens, tot mijn dochters op voetbal gingen. Toen ben ik dat daar gaan doen.” Een jaar of zes geleden kwam daar dus ook de rol van coördinator bij. “Er kwamen steeds meer meisjesteams, daar moesten we iets mee.” Die rol nam de inwoner van Wernhout met alle liefde op zich. “Het is geen grote vereniging, dus je kent iedereen. Maar door zo’n functie leer je ook weer nieuwe mensen kennen, het is een soort verbondenheid.” Braspenning weet dan ook als geen ander hoe belangrijk een voetbalclub is. “Voor het dorp ontzettend, dat zag je heel goed tijdens corona. We hebben er toen alles aan gedaan om toch dingen te blijven organiseren, vooral voor het sociale aspect, dat werd enorm gewaardeerd.” Die waardering voelt hij ook als coördinator van het meidenvoetbal. “Elftallen indelen, leiders en trainers zoeken, dat soort dingen. Dat laatste wordt wel steeds lastiger.” Mede daardoor begonnen ze vijf jaar geleden een samenwerking met Zundert. “Op die manier heb je veel meer meiden, dus kun je ze lekker met hun eigen leeftijd laten voetballen. Dat werkt.” Een goede zet dus. “We trainen bij allebei, dus dat is ook logistiek prima haalbaar. Het voetbalplezier is groot, dat zie je terug.”

Gerust hart
Daarin speelde Braspenning dus een belangrijke rol, maar bescheiden als hij is neemt de vrijwilliger niet alle eer op zich. “Je doet nooit iets alleen, maar het is mooi dat zo’n samenwerking tussen Wernhout en Zundert door de inzet van enthousiaste mensen tot stand kan komen. Meidenvoetbal is nog altijd ontzettend populair, het kost tijd en energie, maar dat plezier krijg je terug.” En ondanks dat hij nog steeds geniet van de wedstrijden, is het na dit seizoen dus tijd om te stoppen. De coördinator legt zelf uit waarom. “Voor mijn gevoel is de houdbaarheidsdatum verstreken. Ik heb minder zin in het begeleiden en trainen van een elftal, het is tijd voor een nieuw gezicht en andere ideeën. Dat is volgens mij alleen maar goed.” Zijn vrijwilligerstaken levert Braspenning dan wel in, als voetballer zijn ze nog lang niet van hem af. “Dat blijf ik gewoon nog lekker doen. Ik zal er ook nog genoeg te vinden zijn, bij mijn dochters, maar ook voor de sociale contacten.” Want sporten is goed voor je en dus moet Wernhout vooral in blijven zetten op het meidenvoetbal, vindt hij. “Goede trainers en leiders vinden, dat is het grootste zorgenkindje. Het wordt ieder jaar een beetje moeilijker, dus begeleiding is een aandachtspuntje.” Daar maakt hij zich als vader dan ook nog een beetje zorgen om, maar toch laat Braspenning zijn taken met een gerust hart achter. “Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het goed gaan doen!”

Klik op Wernhout voor het laatste artikel van de club.

Gooi er een kwartje in en de verhalenmachine gaat draaien. Dat is eigenlijk een beetje hoe het werkt als je Tiny Augustijn vraagt naar zijn tijd als lid van Unitas’30. Want na 75 jaar bij ‘de club van de Leur’ raakt hij maar niet uitgepraat. “Dat vergeet je van je leven niet meer hoor!”

Zijn gehoor gaat dan misschien een beetje achteruit, met zijn geheugen en boeiende manier van vertellen is nog niks mis. En dus begint Tiny (90) aan zijn verhaal, gelukkig bij het begin. “Toen ik vijftien jaar oud was, werd ik lid. Echt een goede voetballer was ik niet, dus al snel werd ik leider van het eerste.” Op het moment dat zijn vader met pensioen ging, nam hij de zaak thuis over, maar lid bleef hij altijd. “Mijn twee zonen gingen judoën, maar ik ging altijd naar de voetbal. Dat is wel wat anders hoor, kwamen ze met een blauwe nek thuis.”

Nooit meer weg
Het hoofdstuk als voetballer is dus kort, dat van vrijwilliger daardoor juist ontzettend lang. “We hebben ooit eens het oude veld volledig omgespit, ingezaaid en gedraineerd. Nou, toen hadden we een prachtig veld hoor.” Maar ook bij de bouw van het clubhuis was Tiny nadrukkelijk betrokken. “In ’54 kregen we toch ineens subsidie, 2000 gulden. Oude huizen werden afgebroken en dat hout mochten we gebruiken. Toen hebben we veel spijkers moeten trekken, nachten door. Maar we hebben er wel een mooi clubhuis van kunnen bouwen.” Sterker nog. “Ook douches! We waren de eerste club met warm water.”

Maar ook een aantal wedstrijden staan Tiny nog helder voor de geest. “We speelden voor promotie tegen Vosmeer en stonden met 1-0 achter, toen kwam een ‘oud-buurmanneke’ van mij erin. Die had bronchitis, begon na vijftien minuten te piepen, maar maakte er wel twee. Alleen daarna brak hij zijn been…” Na al die jaren, is het nooit gaan vervelen. “Het voelt als thuis. Als je eenmaal op ‘de Leur’ bent, kom je er nooit meer weg.”

Tijd voor de volgende anekdote. Over die uitwedstrijd naar Hulst. “We stonden te wachten, gingen met de bus, maar de trainer was te laat. Toen zijn we alvast vetrokken, heb ik die jongens nog een mentale preek gegeven en bij rust stonden we 0-3 voor.” Appeltje eitje, zou je zeggen. “De trainer kwam met zijn eigen auto, nam het in de tweede helft over, werd het nog bijna 3-3. Dat was toch mijn verdienste, haha!”

Met het hart
Een mooie tijd dus, maar als voetballer wilde het nooit zo lukken. “Toen Unitas 40 jaar bestond, heb ik als bestuurslid voorgesteld om een team van voor en na de oorlog tegen elkaar te laten spelen. Ik ging keepen.” En dat hebben ze geweten. “Als ik in de hoek lag, waren ze alweer aan het aftrappen. Zo traag was ik. De zool van mijn schoen vloog er al bij de eerste keer uittrappen vanaf, die dingen waren ontzettend oud.” Ook zijn kinderen waren niet echt onder de indruk, vertelt Tiny. “Die zeiden: Ons vader kan beter vertellen dan voetballen. Ik vond het ontzettend leuk, maar kon het gewoon niet.” Maar dat geeft niks, vindt hij. “Als je het met je hart doet, heb je toch ook plezier?”

En dat is ook de club niet ontgaan. “De oorkonde van 40 jaar Unitas hangt boven mijn bed, ik ben gewoon een echte Leurse!” Voorzitter Ton Staaltjens is dan ook trots op zijn erelid. “Een man, een dorp, een voetbalclub, dat is Tiny. Voor het leven verbonden. Van de bouw op het ‘Patlek’ met hout van noodwoningen, tot aan bestuurslid.” Voor de hoofdpersoon allemaal de normaalste zaak van de wereld. “Als je ergens bij betrokken bent, moet je lid blijven, hé? Leur is de Leur, dat is iets bijzonders, een dorp apart.” Hij bladert nog maar eens door al zijn foto’s en archiefboeken. “Dat is de oude tijd, hé?”

Klik op Unitas’30 voor het laatste artikel over de club.