Het klinkt misschien gek, maar de laatste weken is de 21-jarige Colin van der Wiel bij De Fendert geregeld één van de spelers met de meeste wedstrijden in zijn benen. En dus vindt de verdedigende middenvelder dat hij die ervaring iets vaker mag laten zien. “Mijn verantwoordelijkheid moet ik nog wat meer gaan pakken.”

Die uitspraak is, gezien de pijnlijke nederlaag in de derby tegen Klundert, al wat minder vreemd. “Dat is altijd een vervelende wedstrijd om te verliezen. We hebben weinig gecreëerd, dus het was wel terecht.” Daar is enigszins een verklaring voor. “We hebben al een jonge ploeg, maar door blessures moeten we nog meer een beroep doen op de jeugd.” Heel wat jaren geleden begon Van der Wiel zelf bij Kaaise Boys, de voorloper van De Fendert. “Tot de fusie, toen ben ik meteen hierheen gegaan. Vanaf de E’tjes denk ik. De eerste twee jaar werden we kampioen, daarna ben ik altijd gebleven.”

Harde werker
Hij weet wel waarom. “Goed naar mijn zin, bij een gezellige club. Je wordt hier ook echt gewaardeerd.” Die waardering voelt de middenvelder ook bij het eerste elftal, maar toch is er iets geks aan de hand. “Ik heb nog nooit een volledig seizoen meegemaakt, iedere keer werd het onderbroken.” Desondanks maakte de jongeling de overstap van jeugd naar senioren vrij gemakkelijk. “Eigenlijk stond ik bijna direct in de basis. Van veel jonge jongens hoorde ik altijd dat het een grote stap is, maar misschien was het daardoor ook wel makkelijker inpassen. Al draaide het elftal in mijn debuutseizoen niet echt lekker.” Zijn karakter hielp hem daar misschien ook een beetje bij. “In het veld ben ik een harde werker, speel mezelf graag helemaal leeg.” Een intelligente voetballer, spelend als verdedigende middenvelder. “Dat vind ik wel een fijne positie, omdat je het spel dan voor je hebt.” Al ziet Van der Wiel daar nog wel een puntje van verbetering. “Meer coachen en het team gaan dragen. En voetballend kan het natuurlijk altijd beter, nog meer de situatie scannen en anticiperen.”

Aanpassen
En spelen in het eerste, is bij De Fendert een feest der herkenning. “Met veel jongens heb ik in de jeugd al samengespeeld, dat is een voordeel. Je kent elkaar goed en weet precies hoe iemand loopt.” Ook trainer Ad Palings is allesbehalve een onbekende. “In de JO17 en de JO19 werden we met hem kampioen. Ook toen probeerde hij er het maximale uit te halen, dus dat is niet echt veranderd. Nu gaat het misschien nog wat meer om presteren, waardoor hij keuzes moet maken.” Toch ziet Van der Wiel een duidelijk verschil met zijn tijd in de jeugd. “We moeten ons wat meer aanpassen aan de tegenstander, mede door ervaring en kwaliteit. Toen won je bijna alles, dat is toch anders voetballen.” Want met een jonge ploeg, breekt dat je nog weleens op. “Soms zijn we nog te bleu om dát soort voetbal op de mat te leggen.” En dus komt er meer bij kijken. “Ad is een ‘peoplemanager’ en kan er echt een team van maken dat hard voor elkaar wil werken. Dat is op dit niveau eigenlijk het belangrijkste.”

Ontspanning
En dat is, gezien de resultaten, aardig gelukt. “In het begin van het seizoen had ik een plekje in de middenmoot verwacht, dus wat dat betreft ben ik wel tevreden. Als we vierde of vijfde eindigen, hebben we het goed gedaan.” Van der Wiel geniet dan ook van de derde klasse. “Veel derby’s en tegen vrienden van vroeger, dat geeft toch altijd weer een extra lading aan een wedstrijd.” En dus denkt het jeugdproduct voorlopig niet aan een vertrek. “Dat is altijd lastig om te zeggen, je weet nooit wat er op je pad komt, maar ik zal niet zo snel weggaan bij De Fendert.” Dat is wel eens anders geweest. “Die tijd, van denken aan een hoger niveau, heb ik wel een beetje gehad. Het leuk hebben en een stukje ontspanning, dat heb ik hier!”

Klik hier voor het laatste artikel van De Fendert.

Hij maakte als spits zijn doelpunten voor verschillende clubs in het Brabantse voetbalwereldje, maar voor Thomas Laming is er na al die jaren eigenlijk maar één club. Toch trekt de DSE‘er aan het einde van het seizoen de deur achter zich dicht. “Ik ben er eigenlijk wel klaar mee, het is welletjes geweest.”

Voor het tiende jaar bij DSE, na heel wat omzwervingen dus. “Ik ben eigenlijk begonnen bij Internos, speelde nog twee jaartjes bij Roosendaal en Virtus en keerde vier seizoenen geleden terug op het oude nest.” En dus, zo is Laming duidelijk: “DSE is mijn club! Een fantastische vereniging, gezellig en ons kent ons.” Klein, maar wel gegroeid. “Het blijft een vriendenclub, echt een warm bad.”

Kleine oogjes
Eentje waar de aanvaller inmiddels tot de routiniers behoort. “Ik ben pas net 30, maar ben nu al de oudste speler van het eerste. Dat zegt ook wel wat, hé? We hebben veel jongens van negentien tot 23, echt een jonge groep.” Hoe is dat voor hem? “Het mengt zich vanzelf, dus dat is hartstikke leuk. Al dacht ik laatst wel: poeh, ik ben nu gewoon de oudste.” En dat brengt stiekem toch iets anders met zich mee, weet Laming. “Je gaat ze automatisch helpen en ze luisteren natuurlijk net wat meer. Maar eigenlijk zou het niet zoveel uit moeten maken.” Maar toch: “Het moet gezellig zijn, maar we blijven wel een eerste elftal. Sommige jongens zitten graag in de kroeg, dan hebben ze op zondag kleine oogjes, daar zeg je dan soms wat van.” Dat werkt, want de prestaties in de derde klasse zijn prima, vindt de doelpuntenmaker. “Middenmoot. We hadden hoger kunnen staan, maar hebben ook wat pech gehad met blessures. Dus wat dat betreft doen we het naar behoren.” Een logisch gevolg van twee jaar nauwelijks voetballen, denkt Laming. “Je ziet het bij meer clubs, dus eigenlijk heeft iedereen er wel last van.” In een sterke competitie, heeft DSE inmiddels de stijgende lijn te pakken. “Jongens komen weer terug, dat zorgt voor meer concurrentie. Ik hoop dat we de top vier nog kunnen halen en wie weet een periode, dat zou mooi zijn.”

Gerust hart
Daar moet hij als aanspeelpunt een bijdrage aan gaan leveren. “Ik ben vrij groot, een balvaste spits, maar niet echt een ‘killer’. Heel veel doelpunten maak ik niet, meer een kapstok.” Aan zijn trainer, Peter Sweres, zal het in ieder geval niet liggen. “Je merkt dat hij, bijvoorbeeld bij DOSKO, op een hoog niveau heeft gewerkt. Peter is tactisch sterk, zijn trainingsvormen zijn anders dan je gewend bent en misschien nog wel belangrijker: een echte DSE’er.” Het kampioenschap in 2019 vormt voor Laming hét hoogtepunt van zijn tijd bij DSE, maar stiekem hoopt hij dat er daar in zijn laatste maanden als voetballer nog eentje bijkomt. “Nacompetitie zou een heel mooie manier zijn om afscheid te nemen.” Want na dit seizoen, is het dus afgelopen. “Ik ben er wel klaar mee na al die jaren, door de drukte is het welletjes geweest.” Een vrij gemakkelijke beslissing dus. “Spijt? Dat zie ik dan wel weer. Het is een mooi moment voor de jeugd.” Want de club laat Laming met een gerust hart achter. “Als ik de kwaliteit van nu, vergelijk met negen jaar geleden, dat is een wereld van verschil. Binnen nu en een paar seizoenen, spelen ze hier tweede klasse.” Nog even, een paar maanden op het fietsje naar de club, dan is het klaar. Maar één ding gaat hij zeker niet missen: de verre uitwedstrijden in Zeeland. “Als je wint zijn de busritjes wel leuk, maar dat hoeft niet meer per se voor mij!”

Klik op DSE voor het laatste artikel over de club.

Waarom Martin van Erk bijna 50 jaar geleden lid werd van Zundert? “Dat was toen helemaal geen vraag!” En dus zette hij op elfjarige leeftijd zijn eerste stapjes op een voetbalveld, maakte zijn debuut bij het vlaggenschip en vervulde later de rol van hardwerkende vrijwilliger. En tijdens het 90-jarig jubileum, is de clubman er natuurlijk nog steeds. “Je wordt besmet met het rood-zwarte virus.”

De nu 58-jarige Van Erk weet het allemaal nog precies. Met maar één club op het dorp, moest het Zundert worden. “Mijn oudere broer voetbalde er ook, dus het was eigenlijk heel logisch.” Liefde op het eerste gezicht. “Een gemoedelijke vereniging, leuk en gezellig. Ik houd van het spelletje, maar heb toch ook vooral heel veel vrienden gemaakt.” En dat is niet voor niks. “In een dorp blijven de mensen toch vaak langer lid, dan in een stad, dat zie je hier ook.” Lange tijd als vrijwilliger. “Dan weer dit, dan weer dat.” Maar Van Erk was ook een geruime tijd binnen de lijnen actief. “Vooral in het tweede, hoor. Zeker een jaar of vijftien. Misschien dat ik tot twintig potjes in het eerste ben gekomen, dat was vanwege studie maar lastig te combineren.”

Graag overnemen
Toch is er aan hem een verdienstelijke linksback verloren gegaan. “Ik moest het vooral hebben van mijn snelheid en het harde werken. Al kwam ik er ook graag overheen.” In de lagere elftallen schoof Van Erk dan ook langzaam steeds een beetje verder naar voren, tot fysieke ongemakken hem dwongen te stoppen. “Operaties aan mijn meniscus en last van mijn spieren. Een jaar of twintig geleden ben ik gestopt.” Tijd om buiten het veld zijn steentje bij te gaan dragen. En dat hij dat heeft gedaan, is een understatement. Begonnen als redactielid van het clubblad, betrokken bij het beleidsplan en vanaf ’96 in het bestuur. “Toen ben ik vijftien seizoenen lang secretaris geweest en vervolgens nog zes jaar ‘infozaken’.” Maar ook op het veld was Van Erk van waarde. “Bij het G-team en nu alweer een poosje bij de dames. Eigenlijk sta ik al 24 jaar lang elke donderdagavond training te geven. Op naar de 25? Dat zou mooi zijn!” Tegenwoordig houdt hij zich als een ‘bezige bij’ bezig met de accommodatie, maar daar zit meer achter, vertelt de vrijwilliger. “In 1992 is mijn jongere broer gestorven, die deed veel voor de vereniging, terwijl ik dat toen nog niet deed. Dat was voor mij eigenlijk dé reden om het te gaan doen. Hij kon het niet meer, dus wilde ik dat graag overnemen.” En dan raak je dus besmet. “Daar heb ik geen spijt van! Als je samen de schouders eronder probeert te zetten, kun je er iets moois van maken.”

Onderdeel van leven
En dus ging hij nooit met tegenzin naar de vergaderingen. “Gewoon weer lekker over de club praten, dat gaf mij voldoening en energie.” Mede daardoor viert Zundert dit seizoen een prachtig jubileum. “Veel leden behoren tot de rood-zwarte familie, iedereen staat voor elkaar klaar.” Dankzij vrijwilligers dus. “Mensen die nu scheidsrechter zijn, klusjes opknappen, dat soort dingen.” Al wordt het invullen van vrijwilligerstaken steeds lastiger, weet Van Erk. “Leden zijn wat losser geworden, melden zich veel makkelijker af. Het is een andere mentaliteit. Vroeger kwam je altijd, tenzij je een keertje ziek was.” En dus maakte hij in al die jaren de nodige mooie herinneringen. “In de A”tjes gingen we altijd een dikke week op trainingskamp naar Limburg. Trainen, wedstrijden spelen, maar vooral ‘s avonds naar het café. Dan kwam je best wel moe thuis, haha!” Ook twee kampioenschappen en een promotie naar de tweede klasse staan nog op zijn netvlies, maar iets anders misschien nog wel net een beetje meer. “Als trainer van het G-team hebben we nog eens het KNVB-toernooi georganiseerd, voor een team of dertig. Dat was geweldig.” Net als de jeugdtoernooien in Frankrijk, maar bovenal overheerst bij Van Erk één gevoel. “Ik woon op driehonderd meter van het sportpark, dit is een groot onderdeel van mijn leven. Het blijft een plek waar ik graag kom!”

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Zundert.