Op een kort zomeravontuur in de Verenigde Staten na bleef Emiel Wendt zijn hele voetballeven VV Noordwijk trouw. Ondanks belangstelling van buurclub Rijnsburgse Boys verlengde de 27-jarige aanvaller, die op 14 mei de barrière van tweehonderd wedstrijden gaat beslechten, zijn contract op Duinwetering opnieuw met twee seizoenen. “De ambities om de top aan te gaan vallen, gaven de doorslag. En natuurlijk de sfeer.”

NOORDWIJK – Marken. Het schiereiland in het Markermeer, dat 1.745 inwoners telt, vormt niet alleen een toeristische trekpleister. Het Noord-Hollandse dorp is tot het jaar 2028 het project waar Wendt zich vijf dagen in de week op focust. Sinds oktober is de aanvalsleider van VV Noordwijk officieel Ontwerpleider bij het project Dijkversterking Marken. “De overheid heeft de normering van waterveiligheid van dijken aangescherpt. Ik zit nu dagelijks op ons kantoor in Amsterdam (van aannemersbedrijf de Vries & van de Wiel, red.) achter mijn PC ontwerpen te maken. Hoe dichter de realisatiefase nadert, des te vaker ik in Marken aanwezig zal zijn.”

Een uitdaging die uitstekend aansluit op zijn opleiding Waterbouwkunde aan de Technische Universiteit in Delft. “Ik kende nooit het vooruitzicht om profvoetballer te kunnen worden. Op mijn vijftiende, toen ik van de C1 rechtstreeks naar de A1 van VV Noordwijk doorstroomde, trainde ik mee met ADO Den Haag. Daarbij bleef het. Ik mis het niet. Het is me altijd enorm goed bevallen bij Noordwijk. En nog steeds. In het najaar sprak ik met Rijnsburgse Boys. Dat klopt, maar het is toch mooier om met je eigen club op het hoogste amateurniveau te spelen. Bij Noordwijk ligt mijn volledige voetbalhistorie. De club was met meer jongens in gesprek, die aflopende contracten kenden. Ik verlengde als eerste. Ik dacht ook als het eerste schaap over de dam is, volgen er meer. En dat gebeurde. Nick van Staveren, Sander Bosma, Toer Bouwman, Dylan Rietveld en Lars Jansen tekenden daarna allemaal bij.”

De ambities van de club spelen daarin een belangrijke rol. “Zo hoog mogelijk spelen en de top aan gaan vallen. Niet binnen één, twee of drie jaar, maar volgens een opgesteld plan waaraan vele geledingen van de club bijdragen.” Op welke wijze draagt Wendt als aanvoerder bij? “Door veel doelpunten te maken, haha. Ik probeer nieuwe spelers in de groep zich welkom te laten voelen. Ze wegwijs te maken. Een probleem is dat zelden. De selectie bestaat uit een mix van talent en oudere gasten. De sfeer binnen de spelersgroep voelt als een soort kameraadschap. Ook buiten het veld. Met zijn allen gaan we na afloop naar de kantine en daarna lekker door naar de boulevard aan zee. Dat groepsgevoel speelt uiteraard positief mee in onze prestaties. Andere club beschikken over grote budgetten en ook dit seizoen werd ons een lastig jaar toegeschreven. Maar we doen mee om de plekken tussen drie en acht. Naar onderen hoeven en willen we niet meer kijken.”

Wendt, die op 2,5 kilometer van het sportpark woont, vormt opnieuw een gevaarlijk spitsenkoppel met Nick van Staveren. “Ik ben blij dat hij weer fit is. We voelen elkaar uitstekend aan en scoren allebei gemakkelijk. Door acties van onze flegmatieke buitenspelers en steekpasses van onze middenvelders worden we in de zestien aan het werk gezet. We doen het met zijn allen.”

Verenigde Staten

In de zomer van 2018 voetbalde Wendt drie maanden in de Verenigde Staten. Voor Dayton Dutch Lions, dat uitkomt in de USL Premier Development League en eigendom is van drie Nederlandse bedrijven. “Ik nam contact op met Mike Mossel, eigenaar van een van de drie bedrijven. Tjeerd Westdijk, destijds ploeggenoot bij Noordwijk, had die stap vijf jaar eerder gezet en legde het contact. Op zaterdag werden we kampioen van de Hoofdklasse met Noordwijk. Op zondag zat ik in het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Naar een geheel andere wereld.”

Met vijf andere spelers betrok hij de villa van een van de eigenaren. “Met twee Amerikanen, een Cubaan, een Fransman en nog een Nederlander. Mats Wolthuis uit Groningen, ik kende hem niet, maar daar werd hij mijn maatje. We speelden vaak twee tot drie wedstrijden per week. De competitie werd in drie tot vier staten afgewerkt. Dat betekenden busreizen van zes tot zeven uur. Ik scoorde vijf keer in veertien wedstrijden. Het voetbal was van Hoofdklasseniveau. Dayton is niet zo bruisend als Amsterdam. Een plattelandsstadje in de staat Ohio met een landklimaat. In de zomer is het dertig graden, uit het niets kan er onweer met keiharde stormen losbarsten. In de winter vriest het.”

Vooral in het begin keek Wendt zijn ogen uit. “Toen ik voor de eerste keer in een Walmart kwam zeker. Een voorbeeld? Wij kennen in Nederland een rek met daarin een paar pakken cornflakes. Daar vind je complete rijen met van voor tot achteren allemaal zakken en bakken cornflakes. Cincinnati is dichtbij. We zijn daar met een opblaasband de rivier (Ohio, red.) stroomafwaarts afgegaan. Ik heb in de Verenigde Staten mooie ervaringen beleefd. Toen ik terugkwam, sloot ik direct aan voor de start van ons eerste seizoen in de Derde Divisie. Werden we weer kampioen. Die jaargang was magisch. Het mooie is dat de kern van die ploeg nog steeds voor Noordwijk speelt. Drie jongens, Martijn le Congé, Brayen Bröcker en Westdijk, zitten nu bij HBS in Den Haag. Gaan we op zondag met zijn allen weleens kijken. Doen we een hapje en een drankje en halen we herinneringen op.”

Ook dit seizoen draagt Wendt zijn herkenbare rugnummer 31. “Het nummer waarmee ik tien jaar geleden mijn debuut maakte. Ik heb het altijd gehouden. Ik ben ook op de 31e jarig (augustus, red.). Dat past mooi. Voor elk seizoen wordt gevraagd of ik bijvoorbeeld 9 of 11 wil, maar 31 hoort nu bij me.” Volgens planning speelt Wendt op 14 mei tegen AFC zijn tweehonderdste wedstrijd in het eerste elftal. “Mijn vader Andries ben ik net voorbij. Hij staat op 196, omdat hij nog naar Rijnsburgse Boys ging. Hij had daar een kroeg, ‘t Uitje. Hij ziet elke wedstrijd van het eerste elftal van Noordwijk. Hij was een libero, de vrije man achterin. Ik probeer juist de aanjager in de voorste linie te zijn. Wat wel overeenkomt is onze winnaarsmentaliteit.” Het clubrecord van meeste wedstrijden is in handen van Jos Smits met 344. “Dan moet ik nog even doorgaan. Extra balen dat het vorige seizoen door corona zo snel werd beëindigd. Ik ben in ieder geval goed op weg.” (SB)

Bron: Tweede Divisie krant

Klik op VV Noordwijk voor het laatste artikel van de club

Hij stond bijna op de grens van stoppen. Omdat de oorzaak van zijn knieklachten en de termijn van zijn revalidatieperiode keer op keer geen concrete antwoorden opleverden, verscheen de doemgedachte steeds vaker in zijn hoofd. Vierenhalf jaar later is Dennis van der Plas verlost van alle zorgen. De centrale verdediger van Rijnsburgse Boys miste dit seizoen geen minuut en vormt achterin een stabiele factor. “Af en toe sta ik er bij stil dat het heel anders had kunnen lopen.”
RIJNSBURG – Het is de linkerknie. Juist het schietbeen van Dennis van der Plas. Het gewricht bezorgde de nu 28-jarige verdediger veel kopzorgen. Op 18 november 2017 tegen Jong FC Groningen overstrekte hij de knie. Het sein van een frustrerende periode. Veertien maanden stond hij aan de kant en leidde dat uiteindelijk tot zijn afscheid bij Quick Boys. “In die tijd was ik niet altijd even gezellig. Telkens als ik wilde gaan hardlopen, ontstonden weer pijnscheuten. Steken in mijn knie. Moest ik mijn rondje afbreken.”

Een mri-scan volgde, een kijkoperatie. De klachten bleven. “In het ziekenhuis ontstond het moment dat de artsen ook niet meer wisten waar de pijn precies vandaan kwam. Of wat ze konden doen. Ook een sportarts kon geen hulp bieden. Ik stelde mezelf de vraag hoe lang ik nog wilde doorgaan om proberen de oorzaak te achterhalen. Dat waren moeilijke momenten. Ik vroeg me af wanneer ik de keuze ging maken om er helemaal mee op te houden”, vervolgt Van der Plas, sinds januari 2017 werkzaam als logistiek planner bij een plantenkwekerij in Rijsenhout.

Een ontmoeting in het sponsorhome van Quick Boys, waar Van der Plas zijn eerste bal trapte en met het eerste elftal mooie successen beleefde, bracht de uitkomst waarnaar hij op zoek was. “Ik raakte aan de praat met een personal trainer die in Katwijk bij Vitaal Trainer werkt. Mijn klachten kwamen hem bekend voor. Hij had eens vaker een speler helemaal teruggebracht. Destijds wilde hij die weg ook met mij inslaan. Hij beschouwde het als een mooie uitdaging. Na een goed gesprek enkele dagen later gaf hij aan veel vertrouwen in het traject te hebben. En belangrijker in een goede afloop.”

Rentree
Twee, vaker drie dagen in de week bracht Van der Plas een bezoek aan de personal trainer. “De spierkracht in mijn knie optrainen, bleek de juiste aanpak. Ik kreeg steeds minder last en werd helemaal pijnvrij.” Op 9 maart 2019 volgde de beloning met een rentree tegen ASWH. “Sindsdien heb ik nauwelijks last meer van mijn knie. Alleen na een langere rustperiode, als de zomer- of winterstop voorbij is, voel ik soms enkele steken. In deze periode, van veel wedstrijden in korte tijd, heb ik helemaal geen klachten. Angst heb ik ook niet. Het had heel anders kunnen aflopen, dat klopt. Ik ben ook de medewerkers van FMT fysiotherapie van Quick Boys dankbaar, die elke keer voor me klaarstonden als ik ze nodig had en me vaak moed inspraken.”

Voor Van der Plas volgde daarna een nieuwe klap. De strijd om terug te keren in het elftal mondde uit in een verloren gevecht. Trainer Jan Zoutman, onder wie hij altijd speelde, was ontslagen en diens opvolgers Erik Assink en Edwin Grünholz maakten andere keuzes. “Ik kwam niet meer aan spelen toe. Zat op de bank bij het eerste elftal, deed af en toe met het tweede mee. Ik was 26 jaar, wilde wekelijks voetballen. In het voorjaar van 2020 maakte ik een van de moeilijkste keuzes uit mijn loopbaan om Quick Boys te verlaten. Ik speelde nooit voor een andere club. Heb heel veel meegemaakt, beleefde een mooie tijd bij de club. Als eerste schiet me daarbij het kampioenschap in de Hoofdklasse B (2016, red.) binnen.”

Hoofdstuk
In de jaargang 2016/17, het debuutseizoen van Quick Boys in de Derde Divisie, miste Van der Plas geen minuut. “Ik ben op een goede manier weggegaan. Ik sloot een hoofdstuk in mijn leven af, zo beschouw ik het. Daarin voel ik totaal geen bewijsdrang. Het kampioensshirt, dat ik meekreeg, geeft me mooie herinneringen. Het is jammer dat ik niet officieel afscheid heb kunnen nemen. Corona gooide roet in het eten.” Rijnsburgse Boys betekende de ideale oplossing. “Toen ik bekendmaakte te vertrekken, kreeg ik snel een appje van bestuurslid Gerrit Paauw. De gesprekken voelden vanaf het begin heel goed. Ik wilde graag op het hoogste amateurniveau actief blijven. Bij Rijnsburg kon ik me opnieuw laten zien. Als het mooi weer is, kan ik nog steeds met het fietsje naar de club. Vijftien tot twintig minuten vanuit het centrum van Katwijk, waar ik dichtbij het strand woon.”

Bij de Uien miste Van der Plas dit seizoen als enige speler geen minuut in competitie- of bekerverband. “Een geheim? Dat heb ik helaas niet paraat. Er komt geluk bij kijken met betrekking tot blessures en ik probeer een beetje rekening te houden met bijvoorbeeld mijn rust en voeding. Voor elke wedstrijd gooi ik door middel van een foamroller mijn benen los. Daarnaast zorg ik ervoor dat ik nooit een duel half inga. Maar ik blijf natuurlijk afhankelijk van de keuze van de trainer. Hij bepaalt de opstelling. Ik kan tijdens trainingen en wedstrijden alleen maar mijn best doen.”

Trainer Henk Wisman toont veel vertrouwen in Van der Plas. “Het voelt niet fijn om mezelf op te hemelen, maar voor mijn gevoel ben ik een stabiele factor. Op het veld doe ik niet snel gekke dingen en verdedigend houd ik me aan mijn taken. Ik ken mijn rol. Mijn man uitschakelen en de bal inleveren bij een van de middenvelders. Ik ben blijkbaar het type dat de trainer zoekt om de balans in het team te houden.”

Dit seizoen is Rijnsburgse Boys telkens rond plek vijf te vinden. “Ik weet niet of het slim is om uit te spreken, maar met ons team moeten we bovenin meedraaien. In het voorjaar kregen we de goede lijn gelukkig weer te pakken. We lieten dit seizoen onnodige punten liggen, dat is jammer. Je ziet sowieso dat er dit seizoen in de Tweede Divisie na de winterstop veel kan veranderen.” Van der Plas hoopt zijn unieke serie vol te kunnen houden. “Dat zou mooi zijn. Dat had ik jaren geleden nooit durven geloven.”

Bron: Tweede divisie krant

Klik op Rijnsburgse Boys voor het laatste artikel over de club.

KATWIJK – Killian van Mil (22) ruilde in 2020 het strakke regime van het profvoetbal in voor de gezelligheid van de amateurkantine. Hij verliet de jeugd van ADO Den Haag om bij Katwijk te komen voetballen. Als ‘klassieke linksbuiten’ van de 21ste eeuw vormt hij dit seizoen samen met Ahmed El Azzouti en Marciano Mengerink een dodelijk aanvalstrio.

Hoe bevalt het bij Katwijk?
“Ik heb het zeker naar mijn zin hier. Mooie club, mooie fans. Als wij een uitwedstrijd spelen gaan er vaak vier- à vijfhonderd mensen mee, dat was bij Jong ADO Den Haag wel anders. Daar speelde ik vaak voor een paar ouders en dat was het.”
Wat neem je mee van je tijd bij ADO Den Haag?
“Amateurvoetbal is heel iets anders dan jeugdvoetbal. Dat onderschatten heel veel spelers. Dit is echt mannenvoetbal, dan red je het niet alleen op talent. Het is een pittige stap. Je speelt tegen mannen die de beuk erin gooien, dus je moet wel mee. Met alle respect, maar toen ik bij ADO speelde, speelden we tegen jongens van dezelfde leeftijd. Dat is héél iets anders. Ik denk dat het voor Jong Sparta en Jong Volendam alleen maar goed is voor hun ontwikkeling dat ze bij ons in de competitie zitten.”

Is dat het grootste verschil?
“Nou, er zit natuurlijk ook een verschil in serieusheid. Bij ADO train je elke dag 110 procent en daarna ben je met herstel bezig. Je leeft echt voor het voetbal. Bij Katwijk is dat anders. Jongens werken nog naast het voetbal. Sommige spelers gaan na de training de kantine in. Biertje, bacootje, hapje uit de frituur. Ik denk dat dat het grootste verschil is. Het is gezelliger.”

Wil je nog terug naar het profvoetbal?
“Ik heb zeker de ambitie om terug te keren in het betaald voetbal, maar het moet niet te lang duren. Straks ben je 25 en dan moet je ook bij jezelf te rade gaan of het er nog inzit. De coronaperiode heeft natuurlijk niet meegeholpen. Daardoor ben je twee jaar van je ontwikkeling kwijt.”

Wat als het niet lukt?
“Dan zit ik goed bij Katwijk en ga ik bij mijn vader in het bedrijf werken. Studeren is niks voor mij. Iedereen om me heen is ook elektricien, loodgieter, die sector. Dus ik denk dat ik dan bij mijn vader in de bouw ga werken.”

Hoe zou je jezelf beschrijven als voetballer?
“Ik vind mezelf een klassieke buitenspeler. Wel één van deze tijd. Bal ingespeeld krijgen, actie maken, naar binnen komen en dan afwerken. Met deze tijd bedoel ik backs eroverheen die een voorzet kunnen geven en een buitenspeler die met zijn verkeerde been op de vleugel staat. Dat zie je tegenwoordig bijna overal.”

Als jij altijd maar naar binnen gaat, hoe maakt El Azzouti dan al die doelpunten?
“Ik weet niet of jij weleens de doelpunten van Ahmed hebt gezien. Die heeft mij niet nodig, haha. Hij maakt altijd van die rare doelpunten. Keeper die een bal loslaat, een afgeslagen bal die voor zijn voeten valt. Hij maakt van die frommeldoelpunten. We staan nu allebei op elf doelpunten (per 29 april, red.), maar onderling is het niet zo’n strijd. We mogen elkaar, dus we gunnen het elkaar. Maar misschien dat hij het wel zo voelt. Hij is de spits, dus hij moet ook meer doelpunten maken dan ik.”

Hoe komt het dat jullie zo slecht uit de winterstop waren gekomen?
“Ik weet het niet. Misschien dat sommige jongens toch last hebben van druk. We hadden twee, drie maanden niet gevoetbald en dat haalt de flow eruit. Voor corona waren we echt één team, iedereen vocht voor elkaar, we voelden ons onoverwinnelijk. Nu missen we dat een beetje. Je speelt eerst gelijk tegen TEC, daarna verlies je van Koninklijke HFC. Ik denk dat dat impact heeft gehad. Gelukkig pakten we het op tijd weer op.”

Doen jullie buiten het voetbal nog aan teambuilding?
“We hebben enkele activiteiten op de planning staan. We konden natuurlijk lang niet veel doen door corona. Nu is dat eindelijk een beetje voorbij, dus kunnen we wat regelen. We gaan binnenkort een hapje eten, misschien een keer bowlen. Het is belangrijk voor de teambuilding dat we dat doet. Dan groei je als groep dichter naar elkaar. Je hoeft het dan ook niet de hele avond over voetbal te hebben.”

De zomer komt eraan, ligt de zwembroek al klaar?
“Zeker, ik ga heel graag naar het strand. Ik kom uit Monster, dat ligt driehonderd meter van het strand af, dus je groeit ermee op. Lekker liggen vind ik wel lekker. Ik hoef niet te beachvolleyballen of op vakantie naar van die dorpjes toe. Leg mij maar lekker twee weken ergens op het strand in Spanje. Dan vermaak ik me prima. Ik heb geen zin om met 35 graden door een stad te lopen en de toerist uit te hangen. Even lekker niks doen is ook lekker.”

Waar zien we je over vijf jaar?
“Hopelijk in het betaald voetbal. Zo niet, dan hoop ik een hele mooie periode te hebben bij Katwijk. Ik heb geen voorkeur voor een club in het betaald voetbal. Een ploeg in de Keuken Kampioen Divisie of in de Eredivisie zou leuk zijn. Feyenoord zou een droom zijn, maar je moet realistisch blijven. Misschien een avontuur in het buitenland, maar dan in een warm land, haha.”(JA)

Bron: Tweede Divisie krant

Klik op Katwijk voor het laatste artikel over de club.