De kritieken over zijn spel dit seizoen bij TEC zijn lovend. Doelman Mathijs Swaneveld maakte zich op sportpak De Lok snel geliefd. Mede door zijn goede keeperswerk handhaafde TEC zich in de tweede divisie.

Swaneveld kwam als betrekkelijke nobody binnen bij TEC, maar heeft inmiddels de harten gestolen van de Tielse supporters. “Ik heb even moeten wachten op mijn kans. Ik ben blij dat ik mijn kwaliteiten nu kan laten zien. TEC is een mooie club en ik heb niet voor niets voor een seizoen bijgetekend.”

Nadat TEC vorig jaar zomer de doelman uit Schoonhoven had aangetrokken, moest de Zuid-Hollandse keeper in eerste instantie in de wachtkamer plaatsnemen. Na het vertrek van eerste doelman Kees Heemskerk, die eind van vorig jaar zijn contract ingeleverde, is hij tussen de palen de eerste keus van trainer Hans van de Haar.

“Je moet soms een beetje geluk hebben”, zegt de 23-jarige bankier in opleiding. “Toen ik uit Amerika terugkwam, zaten veel clubs al vol met keepers en waren selecties al rond. Ik kon gelukkig bij TEC terecht. Met keepers is het anders dan met spelers. Voor keepers zijn maar twee plekken beschikbaar, voor spelers achttien.”

Voordat hij in de Betuwe neerstreek, beleefde Swaneveld een mooi Amerikaans avontuur. Op de universiteit van Virginia Tech, in het oosten van de Verenigde Staten, kon hij voetbal en studie combineren. “Ik had bij Sparta tegen een jongen gespeeld met wie ik contact heb gehouden via de sociale media. Die heeft mij op het spoor en idee gebracht om in Amerika te gaan sporten en studeren. Ik heb me aangemeld bij de organisatie die namens Amerikaanse universiteiten bemiddelt. Viriginia Tech had interesse. Ik kon daar economie studeren en voetballen.”

Het team van Virginia Tech speelt op het hoogste college- en universityniveau in Amerika. “Het is het niveau net onder de MLS, de profcompetitie in Amerika. We speelden wedstrijden door heel het land. De dichtstbijzijnde was tweeënhalf uur met de bus, de verste reis bijna vier uur vliegen naar Californië. Tijdens het reguliere seizoen speel je vaak op dinsdag en vrijdag, tijdens de finals één keer per week.”

Over de faciliteiten hadden Swaneveld en zijn medespelers niet te klagen. “Ik denk dat menig profclub in Nederland jaloers zou zijn op het complex. Prachtige velden, een volledige gym. Het ontbrak ons aan niets.”

Met Swaneveld onder de lat haalde het team van Virginia Tech voor het eerst sinds tijden weer de laatste zestien van het kampioenschap. “Voetbal is in Amerika niet de grootste sport, maar er kwamen bij thuiswedstrijden geregeld drieduizend toeschouwers of meer. Bij uitduels was dat soms ook meer. Het niveau viel me zeker niet tegen. Veel teams hebben een trainer die probeert verzorgd voetbal te spelen. Onze trainer was nog van de Amerikaanse stempel. De bal zo snel mogelijk vooruit en daar de duels spelen. Aangezien er in de achterhoede veel buitenlandse jongens speelden, probeerden we toch wat op te bouwen.”

Na het afstuderen had Swaneveld graag in de Verenigde Staten gebleven. “Ik mocht ook meedoen aan de draft voor het nieuwe seizoen van de MLS”, zegt hij. “Voor een keeper is het echter lastig om ergens onderdak te vinden. Clubs kiezen vaak voor een keeper van naam met ervaring, zoals Marsman en Room.”

Bij TEC laat Swaneveld zien dat hij veel in zijn mars heeft. Inmiddels heeft hij al menig spectaculaire redding achter de rug. “Ik ben geen showman en duik zeker niet voor het duiken.”

Als het aan Swaneveld ligt is TEC voor hem niet het eindstation. “Ik wil nog graag hogerop. Eerste divisie of eredivisie. Als ik goed blijf keepen, komt er wellicht interesse. Voor nu ben ik tevreden met TEC.”

Klik op TEC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TEC voor meer informatie over de club.

Al een paar wedstrijden voor het einde kon het sein ‘veilig’ voor de hoofdmacht van Tricht worden gegeven. Wat vooraf als een lastig seizoen werd bestempeld werd een jaargang om trots op te zijn. “Het team heeft optimaal gefunctioneerd.”

In de laatste thuiswedstrijd van het seizoen, tegen Arkel, was er nog volop fanatisme binnen en buiten de lijnen. Tricht mag zich dan twee weken daarvoor gehandhaafd hebben, trainer Jacob van Zanten waakt voor verslapping bij zijn ploeg. Met korte commando’s gaf hij vanaf de zijlijn opdrachten aan zijn jonge spelers.

De wedstrijd werd weliswaar net verloren, maar dat doet helemaal niets af aan het knappe seizoen dat Tricht speelde. Aan de vooravond van het seizoen waren er zelfs bij de meest fanatieke supporters van de dorpsclub twijfels. En ook bij de staf waren er vraagtekens hoe het seizoen zou gaan verlopen. “Ik denk dat iedere club en trainer dat heeft als je de situatie van vorige zomer zag”, reageert de ervaren Van Zanten. “Ik wist dat de jongens die waren afgekomen vanuit de jeugd talent hebben, ik ben zelf trainer geweest van de A, maar ik wist ook dat het even duurt voordat je het seniorenvoetbal je eigen hebt gemaakt. Het is vooral fysiek heel anders, wat mij betreft een heel andere tak van sport.”

Maar Van Zanten liep niet voor de klus weg en ging voortvarend aan de slag, gesteund door leiders Marcel Stam en Glenn Robbemondt, die iets later in het seizoen aansloot. De 28-jarige voormalige doelman van het tweede werd op aanspraak van de spelersgroep toegevoegd. “We hadden iemand nodig die tussen de groep staat”, zegt Van Zanten. “Als trainer hou je toch altijd een beetje afstand. Glenn is gesneden voor die rol. Qua leeftijd zit hij ook niet zo ver van de meeste van die gasten af.”

“Ik was zelf gestopt met voetballen, omdat ik het niet langer meer kon combineren met mijn werk”, reageert Robbemondt. “Ik zit in de gevelreiniging en het was vaak racen om op tijd op de training te kunnen zijn. Ik werd het zat om dat elke week een paar keer te moeten doen.”

Zijn nieuwe rol als leider cq. teammanager is wel goed in te passen. “Ik ben er altijd bij op zaterdag en zorg dat ik er ben op donderdag. Ik hoef dan niet bij het begin van de training te zijn. Het gaat mij er meer om om die jongens na afloop in de ogen te kijken, een praatje te doen en een gezellige drankje. Ik peil de stemming.”

“Ik doe het samen met Marcel Stam. Hij is van de administratie, ik begeef me meer tussen de jongens. Samen zorgen we ervoor dat het ze aan niets ontbreekt. Als ze zaterdag spelen liggen alle spulletjes netjes klaar.”

Dingen goed voor elkaar hebben past ook bij de visie van trainer Jacob van Zanten die aangeeft ‘best veeleisend’ te zijn. “Ik vind dat je als club moet proberen zo goed mogelijk alles in orde te hebben. Je moet zorgen voor de voorwaarden om te kunnen presteren. De club begrijpt dat ook. Op mijn verzoek gaan we in een bus met het team en supporters naar de uitwedstrijd. We zijn in deze tweede klasse het enige team dat dat doet.”

Optimaal houdt ook in dat het veld er in de ogen van de oefenmeester perfect bij moet liggen. “Goed onderhouden, kort geknipt en bij droog weer vlak voor de wedstrijd gesproeid. Bij Tricht zie ik de mensen soms wel denken ‘doe eens normaal’, maar ik ben wel de trainer die is aangesteld om met deze jongens te presteren.”

Klik op Tricht voor het laatste artikel over de club.
Klik op Tricht voor meer informatie over de club.

Koen Grandjean is in het dagelijkse leven verpleegkundige in het ziekenhuis, maar ook voor zijn club zorgt hij goed. De duizendpoot is bij TEC behalve secretaris ook jeugdtrainer, scheidsrechter en wedstrijdsecretaris, en als het nodig is ook kaartjesverkoper en barman.

Zelf voetballen doet Grandjean (30) niet meer. Dat past niet in zijn werkschema en ook niet bij de vele vrijwilligerstaken die hij bij de Tielse club uitoefent. “Daar heb ik vrede mee, hoor”, zegt hij. “Zoals ik dat ook heb met het feit dat ik heb moeten stoppen met het fluiten op topniveau. Dat viel gewoon niet te combineren met mijn werk. Of ik dat erg vind? Nee hoor, in mijn werk heb ik mijn passie gevonden.”

Niet dat hij tegenwoordig nooit meer een wedstrijdje fluit. Bij TEC vult hij af en toe de gaten in als dat uitkomt met de wedstrijden van de JO17-1 waar hij trainer van is, en op zondag laat hij zich regelmatig ‘inhuren’ door clubs uit de regio. In zijn uitgebreide takenpakket zit ook het regelen van (club)scheidsrechters bij thuiswedstrijden van TEC. “We hebben de afgelopen periode gelukkig ons korps kunnen uitbouwen, maar scheidsrechters heb je nooit genoeg. Dat is voor elke club een probleem. Als regioclubs zou je de handen ineen moeten slaan en tot een actieplan moeten komen. Het maken van een gezamenlijke scheidsrechterpool zou in mijn ogen een optie zijn.”

De JO17 van TEC heeft een ‘goede’ aan hem als trainer. “Ik ben een paar jaar geleden als trainer begonnen bij dit team toen de vaste trainer was gestopt. Dat heb ik een tijdje op interim-basis gedaan. Er is daarna een nieuwe trainer gekomen en toen hij vertrokken is, heb ik het weer overgenomen. Ik vaar op mijn ervaring die ik heb opgedaan als assistent van Henk Evers, de huidige trainer van Theole, die bij Batavia Barenburg trainer was. Ik heb veel van zijn oefeningen gekopieerd.”

Bij Batavia was hij behalve speler van het derde elftal ook enige tijd bestuurslid. Intussen is hij dat ook bij TEC, waar hij als secretaris een sleutelpositie bekleedt. “Het gaat weer de goede kant op met de club”, vertelt hij. “Er is een cultuuromslag gekomen en dat was ook nodig om meer structuur te krijgen. De laatste stand wat leden betreft was 439.”

Veel van zijn tijd gaat op aan het wedstrijdsecretariaat, waarin hij nauw samenwerkt met Gerrit Gerritsen. Dat beperkt zich niet alleen tot het plannen van wedstrijden en scheidsrechters. “Gerrit doet ook de aflijning van de veld elke week. Daar is hij drie dagen mee bezig.”

Grandjean mailt, appt en belt zich gek met collega-wedstrijdsecretarissen om een nieuwe datum te vinden voor alle uitgevallen wedstrijden dit seizoen. “In het begin vielen wedstrijden uit, maar daarna moeten wedstrijden opnieuw ingepland worden. Dat zorgt voor het nodige werk. Tegenwoordig kun je vrijwel alles van achter de computer regelen, maar daardoor heb je veel minder contact met tegenstanders en scheidsrechters. Op de wedstrijddag kwamen scheidsrechter, trainers en leiders van de teams elkaar voor de wedstrijd tegen in de commissiekamer en dronken ze een bakkie koffie. Dat gebeurt zelden nog en ik vind dat je dat terugziet op het veld. Er is minder respect.”

Klik op TEC voor het laatste artikel over de club.
Klik op TEC voor meer informatie over de club.

Een aantal keer in de week rijdt Rainier Vos in de auto naar Meteren. Dat doet hij fluitend, want bij MVV’58 kan de 52-jarige werkvoorbereider zich volledig ontplooien en heeft plezier voor tien. De jeugd van de dorpsclub vaart wel bij de aanwezigheid van de technisch coördinator.

Jarenlang was Vos verbonden aan Sportclub Everstein. Hij trainde het ene team, daarna het andere elftal en was ook actief in de technische commissie. Hij dacht er niet aan om elders te kijken. “Voor mij was voetbal Everstein. Dat is mooi, maar ik weet nu ook dat bij een andere club werken heel verfrissend is. Nu zeg ik: had ik maar eerder buiten de deur gekeken. Ik ben echt blij dat dit deze rol nu bij MVV’58 kan vervullen. Ik voel ook de waardering van de vereniging.”

Hij wist ook dat hij bij een club terecht kwam waar het aantal jeugdteams beperkt is. Geen vier elftallen in een leeftijdscategorie, eerder één of twee. Maar dat weerhield Vos er niet van om in te stappen. “Ik ben benaderd door MVV’58 en in de gesprekken die we hadden, bleek dat we qua visie op dezelfde lijn zitten. Er was behoefte aan meer structuur, meer eenduidigheid qua trainingen. Er moest een impuls worden gegeven aan de samenwerking tussen trainers.”

Zijn eerste seizoen viel voor een groot deel in het water, want de coronapandemie maakte al een snel einde aan het voetbalseizoen. Vos deed er echter zijn voordeel ermee. “Natuurlijk was het niet leuk dat we niet konden voetballen, maar uiteindelijk hebben we voor de jeugd best nog veel kunnen organiseren. Van oefenwedstrijden tot speciale trainingen. Voor mij was het ideaal, want ik kon op een rustige manier de trainers en andere vrijwilligers leren kennen. In de hectiek van de competitie is dat allemaal wat lastiger.”

Werken aan de basisvaardigheden van de onderbouwjeugd stond en staat hoog op zijn agenda. “MVV’68 heeft de luxe van een techniektrainer die regelmatig teams onder handen neemt. Om elkaar niet in de weg te zitten, zijn we langzaam maar zeker een carrouseltraining aan het invoeren. Oefenstof dat dus aan alle voetballertjes wordt aangeboden, ongeacht hun niveau. Maar we kijken daarbij wel goed naar evenwicht in trainingen. En techniektraining én carrouseltraining in een week wordt door trainers niet altijd even geapprecieerd. Je wilt als trainer ook graag minimaal één keer een teamtraining afwerken.”

Vos wil waken voor cultuur dat zijn wil wet is. “Iedereen weet dat zoiets niet werkt. Het overlegmodel werkt veel beter, beter is nog dat je trainers kan overtuigen van een visie. Dat heeft gewoon tijd nodig. Als je er veel over praat, kom je vanzelf bij elkaar heb ik ervaren. Een rode draad moet je hebben, maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.”

Zo is dat ook met de speelstijl. Vos: “We hanteren in principe 4-3-3, dat is onze huisstijl. Maar als een trainer daarvan wil afwijken en hij heeft daar een goede reden voor, geen probleem. Ik vind het ook juist goed dat spelers kennismaken met andere systemen dan alleen maar 4-3-3. Het is goed voor hun ontwikkeling en daar draait het uiteindelijk om.”

Klik op MVV’58 voor het laatste artikel over de club.
Klik op MVV’58 voor meer informatie over de club.

De ervaring die Gérold van Gessel opdeed in zijn  lange trainerscarrière stelt hij nu tot dienst van ‘zijn’ TEC. Als hoofd jeugdopleidingen zet hij zich in om de ontwikkeling van de Tielse talenten te optimaliseren. Zijn ultieme doel: “Spelers laten doorstromen naar de eerste selectie.”

Hij wordt door mensen rond TEC nog regelmatig herinnerd aan zijn vader, Jan van Gessel, de beste voetballer die TEC ooit had. “Ik vind het mooi dat er mensen zijn die hem nog steeds herinneren, terwijl hij al wat jaartjes geleden in het eerste TEC voetbalde”, lacht hij.

Jan van Gessel maakte furore in de na-oorlogse periode, eind jaren veertig en begin jaren vijftig was hij een goaltjesdief pur sang die destijds de grote ster was van TEC, dat op het hoogste niveau (eerste klasse) speelde. “TEC speelde toen tegen PSV en Feyenoord, want je had drie eerste klassen”, zegt zoon Van Gessel. “Hij is nog uitgekozen voor het Zwaluwen-eftal, zeg maar het B-team van het Nederlands elftal. Daar kom je niet toevallig in. Mijn vader is jaren geleden overleden, maar mijn moeder van 93 volgt nog altijd trouw TEC. Ze is onlangs nog  gehuldigd vanwege het 85-jarig lidmaatschap.”

Gérold van Gessel schopte het bij TEC als speler tot ‘hoofdzakelijk’ het tweede elftal. “Heel lang werd er gezegd: kijk, daar heb je de zoon van Jan. Met die stempel heb ik altijd moeten spelen. Of dat erg vond? Nee hoor, ik vond het juist een geweldige eer voor mijn vader. Ik heb er ook geen last van gehad, ik ben mijn eigen weg gegaan.”

Die weg leidde naar SCP in Puiflijk, waar hij met zijn vriend Cor Ruvers ging voetballen. “Ik speelde er in het eerste, maar ging ook training geven.  Later ben ik assistent geworden van Fred van Deinzen bij AWC in Wijchen en ben ik trainer geweest van JVC Cuijk. In die periode heb ik ook mijn tweede trainersdiploma gehaald en ben ik hoofdtrainer geworden.” Hij was onder meer trainer van de Nijmeegse Brakkenstein en had vier seizoenen GVV onder zijn hoede. “Ik was de eerste trainer van de fusieclub AAC-Olympia in Horssen. Daarna heb ik nog eventjes bij DSZ in Boven Leeuwen gezeten, daar speelde mijn zoon. Ik heb prijsjes gewonnen, kampioenschappen én promoties.”

“Het was mooi geweest”, zegt hij over zijn besluit om te stoppen als hoofdtrainer. Voor een ander avontuur bleek Van Gessel wel degelijk nog te porren. Nadat TEC-voorzitter Johan Verweij hem had benaderd voor de functie van hoofd jeugdopleiding, greep hij de kans op hereniging met zijn eerste liefde met beide handen aan. “Een belangrijke reden om te stoppen als trainer was dat ik minder gebonden wilde zijn. Als trainer weet je dat je twee keer traint en in het weekeinde een wedstrijd speelt. Deze functie geeft mij die vrijheid. Als een weekje weg wil met mijn vrouw kan dat.”

Niet dat er in zijn functie weinig tijd zit. Van Gessel ziet veel trainingen en wedstrijden. “Ik probeer de trainers zo goed mogelijk te ondersteunen. Om de zoveel tijd zitten we met zijn allen om de tafel om over diverse thema’s praten. Mijn wil is heus geen wet. Je hebt te maken met vrijwilligers, het is geen moeten, maar willen.”

Trainers handvatten geven en de talenten zo goed mogelijk begeleiden in hun ontwikkeling, is zijn doel. “We hebben een bescheiden aantal jeugdteams, maar dat wil niet zeggen dat we niks kunnen bereiken. Het is vooral zaak de talenten die er zijn zo goed mogelijk te begeleiden. Gelukkig hebben we met hoofdtrainer Hans van de Haar en Ramon Schenkhuysen, de trainer van de onder 23, twee trainers die daar open voor staan. Zo hebben we in de eerste selectie een aantal stageplekken.”

Klik op TEC voor het laatste artikel over de club.
Klik op TEC voor meer informatie over de club.