Jeugdcoördinator van de onderbouw en als trainer verbonden aan de JO13, Tino Vos steekt met alle liefde tijd in de jeugd van GDC. En die inzet wordt beloond, ziet de clubman in hart en nieren. “Er staat een bloeiende jeugdafdeling, met steeds meer structuur.”

Inmiddels is de 42-jarige Vos daarbij betrokken als coördinator van de JO7 tot en met de JO12, maar het begon natuurlijk gewoon als voetballer. “In de E’tjes ben ik hier begonnen en vervolgens nooit meer weggegaan. Na jaren in het eerste, steeds een beetje lager en nu in het zesde.” Geen groot talent, maar wel een vaste kracht. “Ik was er altijd en stond wel mijn mannetje. Als centrale verdediger had ik mijn lengte ook wel mee.”

Opleiden
De inwoner van Genderen kan zich dan ook geen leven zonder voetbal voorstellen. “Daar ben ik mee opgegroeid. Het is een vereniging zonder ‘poeha’, gewoon samen met alle vrijwilligers iets bereiken. Iedereen is hier welkom.” En met drie voetballende zonen, komt Vos er waarschijnlijk ook nooit meer vanaf. “Die kwamen vroeger natuurlijk al kijken. Het is ontzettend leuk om met die jongens bezig te zijn.” Een jaar of zes inmiddels als coördinator, vertelt hij. “Trainers zoeken, begeleiden en helpen met de coaching. In iedere leeftijdscategorie willen we een volwaardige staf hebben, al wordt dat steeds lastiger. Mensen hebben het vaak te druk.” En dat niet alleen. “Ze moeten natuurlijk ook wel iets met voetbal hebben. Die kinderen moeten ook wat leren.” Dat blijft uiteindelijk natuurlijk het belangrijkste. “We willen spelers opleiden voor ons eerste elftal, dat is het doel. Tuurlijk ben je afhankelijk van een goede lichting, maar we proberen daar alles aan te doen.” Dat zag Vos een aantal seizoenen geleden zelf dus ook wel zitten. “Ik was toch al heel de zaterdag op de club en ondertussen ken ik wel zo’n beetje iedereen. Dat is wel handig.” Ook zijn achtergrond bij de politie helpt mee. “Daardoor kun je misschien wat makkelijker praten, communiceren of dingen oplossen.”

Leerzaam en uitdagend
Maar behalve dat, moet ook het niveau natuurlijk omhoog, legt Vos uit. “We proberen onze trainers op een leuke en vriendelijke manier beter te maken. Bijvoorbeeld door iemand met meer ervaring mee te laten lopen.” Ook over de trainingen zelf is nagedacht. “Vaak doen we dan een ‘circuitje’, zodat alle teams dezelfde oefeningen doen. Op die manier zorg je voor een bepaalde structuur.” Net als een groepsapp. “Daar delen we verschillende oefenvormen. Hoe kun je die bij een hoger team toepassen? Uiteindelijk zorgt meer structuur binnen de jeugd voor meer plezier en dus leren ze meer.” Zijn eigen team, is daarvan een goed voorbeeld. “Vanaf de JO7 ben ik daarmee begonnen, dat is nu de JO13. Als je jarenlang met dezelfde groep kunt werken, is de ontwikkeling enorm.” Vos vervolgt. “Het is nu een voetballende ploeg, die met enorm veel plezier op het veld staat. Op die manier kun je er echt het maximale uithalen.” Maar stiekem geniet hij als trainer het meeste van de momenten zonder bal. “Het contact met die kinderen is eigenlijk het mooiste. Je ziet ze op sociaal vlak groeien, ook dan laten ze zich gelden. Op een positieve manier.” Toch blijft het vasthouden van de eigen jeugd, een uitdaging, merkt de jeugdcoördinator. “Door corona zijn ze ook veel andere dingen gaan doen. Aan ons de taak om het leerzaam en uitdagend te houden.” Want dat is nodig, sluit Vos af. “We proberen in iedere categorie een team op de been te brengen. Zodat ze lekker tegen hun leeftijdsgenoten kunnen spelen, ieder op hun eigen niveau.”

Twee seizoenen lang vroegen de dames van Achilles Veen hem wekelijks of hij nu ze nu eindelijk toch eens training kwam geven. Uiteindelijk kon Naftali Sahusilawane niet anders dan toegeven. “Ik had het nog nooit gedaan, maar kon geen ‘nee’ meer zeggen.”

Want toen de 57-jarige Sahusilawane vijf seizoenen geleden begon bij Achilles Veen, had hij zelf misschien ook niet helemaal verwacht nu trainer te zijn van een damesteam. “Ik ging bewust naar een zaterdagclub, omdat ik op zondag graag naar Feyenoord ga. Het begon gewoon bij de ‘jongens’, maar we trainden tegelijk met de vrouwen.” En dus wisten ze hem iedere week opnieuw te vinden. “Wanneer kom je ons nou een keertje trainen, vroegen ze steeds. Ze waren super vriendelijk, dus waarom ook niet?”

Onderlinge plezier

Sahusilawane zit sowieso prima op zijn plek bij Achilles Veen. “Het is een heel gezellig clubje, echt dorps. Bij de mannen zijn ze heel ambitieus, bij de dames is dat nog wat minder.” Daar ziet hij dus nog wel wat ruimte voor verbetering. “Er lopen best wat talentjes in de jeugd, maar die spelen gewoon bij de jongens. Dat is ook goed voor hun ontwikkeling. Alleen is er weinig aanwas, omdat het gat naar ons te groot is.” Ook voor Sahusilawane was het wel even wennen, moet hij bekennen. “Vooral qua tempo, maar ook de training. Jongens trainen veel meer fysiek.” Al is dat nog niet alles. “Dames willen alles weten. Vooral waarom ze iets moeten doen, jongens doen het gewoon. Maar als je hier ‘A’ zegt, moet je ook ‘B’ zeggen.” Toch geniet de trainer zichtbaar. “De saamhorigheid, het plezier onderling en de positieve acceptatie. Ze accepteren alles van elkaar en zijn echt een groep. Zeuren en mopperen doen ze nauwelijks, dat vind ik wel fijn.” Maar ook voetballend moet er natuurlijk wat geleerd worden, vertelt Sahusilawane. “We doen vooral veel passen. Bij sommige meiden merk je dat ze dat vroeger weinig hebben gedaan, terwijl anderen daarin weer verder zijn.” Ook partijtje is populair. “Ze zijn vaak nog toeschouwer, dan ben je te laat. Dat gaat echt steeds beter.”

Enthousiasme

Toch waren de resultaten in de vierde klasse wisselvallig. “We hadden er vaak elke keer maar net genoeg. Volgend seizoen gaan we werken met een meer vaste groep. Dat zijn echt meiden die graag willen presteren.” Al staat plezier uiteraard altijd voorop. “Dan komen de resultaten als het goed is vanzelf. De kern blijft over, die vullen we aan met twee meiden van buiten het dorp. En we zoeken nog meer speelsters.” Al is dat niet gemakkelijk, weet Sahusilawane. “Al die dorpen zijn ook een beetje concurrenten van elkaar, die stappen niet zomaar over. Ik weet zeker, als je daar één damesteam van maakt, heb je echt een goede groep.” Zoiets gaat voorlopig niet gebeuren en dus blijven ze bij Achilles Veen hard hun best doen. “We proberen aanwas te krijgen, maar de kloof tussen de jeugd en ons is te groot. En vaak heb je te maken met vriendinnengroepen, die willen dan bij elkaar blijven. Dat soort meiden willen we stimuleren om toch met ons mee te trainen.” Aan zijn enthousiasme ligt het in ieder geval niet. “Op die manier gaan we het proberen aan te pakken!”

Klik op Achilles Veen voor meer artikelen.
Klik op Achilles Veen voor meer informatie over de club.

Op zijn vijftiende debuteerde hij in het eerste, speelde vervolgens achttien jaar lang voor Kozakken Boys en werd daarna een soort ‘manusje van alles’. Voor Dick Damen bestaat er, en al helemaal tijdens het 90-jarig jubileum, eigenlijk niets anders. “Dit is mijn lust en mijn leven.”

Wanneer dat allemaal begon, weet de 66-jarige Damen nog precies. “Op mijn zesde verjaardag werd ik lid van de club, en daarna ben ik nooit meer weggegaan.” Met tientallen jaren als speaker, leider, voorzitter van de supportersvereniging en nu in de technische commissie, heeft hij zijn steentje aardig bijgedragen. “Ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen en je probeert toch te helpen. Vanuit het gevoel dat je hebt voor zo’n club.” Een op en top clubman dus. “Ik ben gewoon echt trots op het feit dat ik deel uit mag maken van Kozakken Boys. Helemaal nu ik gepensioneerd ben, heb ik meer de tijd om wat te betekenen. Je weet inmiddels ook hoe moeilijk het is om mensen te vinden.”

Kippenvel

Een soort ambassadeur, zou je hem dus gerust kunnen noemen. “Het is je passie. Op zaterdag moeten ze echt niet zeggen dat ik wat anders te doen heb, dan ben ik gewoon van tien tot acht op de club.” In voor-en tegenspoed, moet je elkaar blijven ondersteunen. Als oud-voorhoedespeler weet hij precies hoe dat is. “Tweebenig, het liefste in de spits of als rechtsbuiten. Ik was ‘sneller dan het licht’ zeiden ze vaak. Die snelheid probeerde ik te benutten.” Aan inzet ontbrak het Damen in ieder geval niet. “Dat werd ook, en nog steeds, gewaardeerd. Ik heb altijd honderd procent mijn best gedaan.” Toch ziet hij een groot verschil met vroeger. “Toen hadden we echt nog veel eigen jongens, nu kan dat niet meer.” Maar het publiek is nooit veranderd. “Een fanatieke aanhang, dat heeft echt zijn charme. Die steun voel je als voetballer. In mijn tijd kreeg ik bij de opkomst al kippenvel, heel dat legioen stond achter je.”

Geschiedenisboeken

En die steun, leverde een hoop goede resultaten op, vertelt Damen. “In 1984/1985 werden we kampioen, met een ontzettend smalle selectie. Ik geloof dat we maar dertien jongens hadden. Later speelden we nog voor het landskampioenschap tegen Spakenburg, voor 8000 man.” Maar ook het voorkomen van degradatie in ’82 staat hem nog helder voor de geest. “In Huizen, tegen VVOG. We stonden drie minuten voor tijd nog met 1-0 achter, via een penalty werd het gelijk en de tweede wedstrijd wonnen we.” Ondanks de nodige kampioenschappen met Jan Everse in de jaren ’90 en een mooie periode onder Hans van der Zee, mag Damen ook zelf uiteraard niet ontbreken in de geschiedenisboeken. “Het was 1975 en we speelden tegen Amstelveen. De wedstrijd zat in de zevende minuut van de blessuretijd, het publiek ging al naar huis, toen maakte ik de 1-0. Ik heb denk ik nog nooit zo’n feest gezien.” Dat was op het veld, maar ook daarbuiten maakte hij dus het één en ander mee. “Volgens mij ben ik alleen geen voorzitter geweest. Als je een makkelijke prater bent, laten ze jou altijd de ‘zegjes’ doen. Mensen in het daglicht zetten, dat stellen ze altijd op prijs.”

Verbondenheid

Mede daarom werd Damen geëerd als erelid en lid van verdienste, een bijzonder moment, maar ook eentje met een dubbel gevoel. “Als ik dan in de seizoengids achter bijna al die namen een ‘kruisje’ zie staan, geeft dat toch wel een nare smaak. Heel veel zijn er helaas al overleden.” Met dat onderwerp komt de clubman meteen bij oud-voorzitter Ad van Wijk. Een persoonlijke vriend en iemand die veel voor de club heeft betekend, maar inmiddels ernstig ziek. “In zijn tijd was het geen vereniging, daar heeft hij voor gezorgd. Had voor iedereen oog, waardering en zorgde weer voor verbinding.” Het is dan ook mede aan hem te danken dat Kozakken Boys dit seizoen haar 90-jarig jubileum kan vieren. “Dat is zeer zeker wel bijzonder natuurlijk. Het is echt voorbijgevlogen. Ik weet nog dat we vijftig en zestig jaar bestonden.”

Achter de club

Een typische volksclub, vindt Damen. “Inzet en passie, altijd achter elkaar blijven staan. Ook buiten het veld.” Hoe hij de toekomst ziet? “Een vereniging is zo sterk als de prestaties van het eerste elftal. Dat is echt doorslaggevend voor hoe het reilt en zeilt. Vorig seizoen hadden we het lastig, maar gelukkig zijn we via de nacompetitie in de Tweede Divisie gebleven.”

Klik op Kozakken Boys voor het laatste artikel over de club.
Klik op Kozakken Boys voor meer informatie over de club.