Dit jaar staat bij Wolfaartsdijk volop in het teken van feestvieren. De nummer twee van de 4^e Klasse A in het zaterdagvoetbal is nog volop verwikkeld in een promotiestrijd via de nacompetitie én viert het 75-jarig bestaan. Daar tegenover staat ook een afscheid, want na bijna 250 officiële wedstrijden neemt aanvoerder Tijmen van der Baan afscheid van de club waar hij maar liefst tweeëntwintig jaar actief was.

“Dat is best raar moet ik bekennen. Maar het is een weloverwogen besluit geweest. Ik woon en werk inmiddels alweer zo’n vijf jaar in Eindhoven en daarvoor studeerde ik in Tilburg. Mijn vriendin en ik verwachten in augustus ons eerste kindje en daar wil ik mijn tijd in gaan investeren. Ik heb de afgelopen jaren wekelijks de reis naar Zeeland gemaakt om te trainen en te voetballen, maar nu is het genoeg geweest.”

Van der Baan (28) zal hoogstwaarschijnlijk in de buurt van Eindhoven wel een club gaan zoeken om er met vrienden te gaan voetballen, maar het hoofdstuk Wolfaartsdijk is afgesloten, al zal hij logischerwijs nog wel geregeld eens gaan kijken als hij bij zijn ouders of vrienden op bezoek gaat. “Dat was altijd ook de voornaamste reden voor mij om het zo lang nog te blijven doen. Want het is de club waar ik ben opgegroeid en waar ik mooie dingen heb meegemaakt. Dit seizoen hadden we de pech dat Vlissingen bij ons in de competitie zat, anders hadden we wellicht vol kunnen meedoen om de titel. Dat zou pas helemaal een afscheid op het hoogtepunt geweest zijn..”

Nu staat er vooral een ‘baby-sabbatical’ op de planning en hoeft hij niet meer de wekelijkse 750 kilometer heen en weer te rijden om te trainen en voetballen. “Met de huidige benzineprijzen is dat overigens niet echt een grapje meer te noemen, maar dat is natuurlijk niet de reden dat ik ervoor kies om ergens in een 9^e elftal met vrienden te gaan ballen boven het strijden om de punten met Wolfaartsdijk. Het is puur een keuze voor mijn privéleven.”

Als afscheidscadeau kreeg de centrale middenvelder (die dit jaar door de vele blessures vooral als centrale verdediger speelde) van de spelersgroep en de technische staf na afloop van de reguliere competitie een ingelijst shirt van Wolfaartsdijk met het getal 246 erop. “Dat waren tot dan toe het aantal officiële duels die ik in het eerste heb gespeeld sinds ik daar twaalf jaar geleden debuteerde. Prachtig cadeau en ook best even een emotioneel moment. Dat shirt gaat in ons huis in Eindhoven een mooi plekje krijgen, dat staat vast zodat ik altijd kan terugdenken aan de schitterende tijd die ik hier bij deze mooie dorpsclub heb gehad.”

De aanvoerder en de selectieleden hebben hoe dan ook nog wel wat festiviteiten op de rol staan, want de vierdeklasser viert dit jaar het uitgestelde 75-jarig bestaan, dan eigenlijk in juli 2021 had moeten plaatsvinden. Zo is er een jubileumgids “Kroniek van een dorpsvereniging – 75 jaar VV Wolfaartsdijk” uitgebracht, en stonden er tal van festiviteiten zoals  toernooitjes voor jong en oud, een zeskamp, jubileumreceptie en feestavond op de activiteitenkalender van de club, waar veel vrijwilligers zich voor hadden ingespannen. “Het is een geweldige mijlpaal voor een bijzondere club. Het bestuur is solide en zit er al heel lang, vrijwilligers zijn er in overvloed en het is echt een plek van verbinding voor het dorp. Van onschatbare waarde voor de leefbaarheid en daarvoor steekt iedereen graag zijn handen uit de mouwen. Ik ben er trots op dat ik daar al die jaren zelf ook onderdeel van ben geweest en heb mogen uitmaken. Het kameraadschap, de korte bezoekjes aan mijn ouders en vooral de sfeer voor de wedstrijden zal ik het allermeeste gaan missen.”

Klik op Wolfaartsdijk voor meer artikelen over de club.
Klik op Wolfaartsdijk voor meer informatie over de club.

De sportieve doelstelling voor ZSC’62 is elk jaar opnieuw kraakhelder: handhaving. En ook dit seizoen heeft doelman Robin Dekker samen met zijn teamgenoten het doel behaald. Zij het wel pas op de allerlaatste speeldag. Niet afgetekend, maar op doelsaldo werd een plek in de nacompetitie ontlopen.

“Het was dit seizoen wel tot het allerlaatste moment spannend. Al moest Duiveland wel een monsterscore neerzetten om ons alsnog voorbij te gaan. Al was de nederlaag totaal onnodig. We hebben in dit post-coronaseizoen het vanaf de start niet onaardig gedaan, maar hebben het compleet weggegeven in de laatste serie wedstrijden. Dat was zonde. We hadden zelfs even kans op de tweede periode, maar dat mocht niet zo zijn. Ongelukkig verloren we van WHS en zagen onze periodekansen verdwijnen.”

Dekker (25) woont zelf in Zierikzee en begon ooit te voetballen bij Mevo, maar al snel vertrok hij naar WIK’57. “Mijn opa was daar materiaalman en nam me mee om daar te gaan voetballen. Ik doorliep er de jeugd stond er op mijn zestiende in het eerste. Daarna ben ik naar Den Bommel gegaan, maar die overstap verliep niet zoals verwacht en in de voorbereiding ben ik bij MZC’11 aangesloten. Een heel seizoen lang heb ik toen in het tweede en lagere elftallen gespeeld. Ze hadden daar een goede eerste keeper, dus kans maken deed ik niet. Toen klopte ZSC’62 en daar speel ik nu alweer tot volle tevredenheid voor het vierde jaar.”

Komend seizoen komt er dus een vijfde seizoen, opnieuw in de derde klasse, bij voor de keeper die tevreden is over de ontwikkelingen die zijn ploeg doormaakt. “Onze trainer Thomas Mangelaars heeft een heel duidelijk idee hoe hij wil voetballen en iedereen voelt zich daar prettig bij. Ik zelf overigens ook. En hier ben ik vrijwel zeker van een plek onder de lat en dat is voor mezelf wel een fijne gedachte, want ik wil vooral gewoon lekker voetballen. En als het even kan op een leuk niveau. Deze derde klasse is dat zeker en ik denk ook dat we op dit niveau thuishoren.”

De goalie is bezig aan zijn laatste studiejaar fysiotherapie en voorziet een intensief jaar. “Die studie is intensief en ik weet natuurlijk ook niet was het uiteindelijk qua werk gaan opleveren. Voor nu is het goed te combineren met voetballen. En binnen de club vinden ze het ook wel fijn dat er iemand is die wat medische kennis heeft. We hebben ook wel de nodige blessures gehad, maar het is niet zo dat ik me daar doelbewust extra mee heb beziggehouden. Want ik ben natuurlijk in eerste plaats gewoon keeper en moet mijn doel schoonhouden. Nu even rust en vanaf augustus gaan we er weer vol voor en hopen we opnieuw onze doelstelling te behalen. Daar gaan we weer alles aan doen.”

Klik op ZSC ’62 voor meer artikelen over de club.
Klik op ZSC ’62 voor meer informatie over de club.

Tot het allerlaatste moment hield men (wellicht tegen beter weten in) bij derdedivisionist Goes hoop, dat men de degradatie naar de hoofdklasse kon ontlopen. Uiteindelijk moesten rechtsbuiten Huib van Hecke en zijn teamgenoten zich gewonnen geven en daalde men af richting hoofdklasse. Van Hecke zelf zal daarin niet meer uitkomen voor Goes, want hij vertrekt naar jeugdliefde Arnemuiden.

Van Hecke (20) keert terug naar zijn geboortedorp Arnemuiden, waar hij samen met zijn broer Guus in het eerste elftal gaat spelen. “Arnemuiden ben ik altijd blijven volgen en die club betekent heel veel voor me. Als ik met Goes een wedstrijd had gespeeld, dan ging ik na afloop even de kantine in maar vertrok meestal snel weer naar huis om daar met mijn vrienden en bekenden samen te komen. Het is jammer dat die sfeer er niet heerste bij Goes, want dat miste ik gewoon heel erg. Wanneer dan de resultaten ook niet zijn waar je op hoopt, dan ga je extra twijfelen. Bij Arnemuiden voelt het voor mij als thuiskomen en krijg er bovendien de kans om samen met mijn broer te gaan spelen.”

De aanvaller kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn avontuur in de Derde Divisie bij Goes, want het heeft hem niet helemaal gebracht waarop hij hoopte. “Ik heb hiervoor natuurlijk bij JVOZ en Kloetinge gespeeld op een hoog niveau. En toen Goes aanklopte heb ik de stap aangedurfd en denk ik met momenten ook laten zien wat ik kan. Toch was het in het begin lastig. Voor mijn gevoel had ik niet de vorm die ik wilde. Maar op een gegeven moment zat ik er wel lekker in en speelde ik ook. Tot ik vlak voor Hoek geblesseerd raakte aan mijn knie. De orthopeed heeft het gewricht onderzocht en er zit een scheurtje in de meniscus. Het is nu nog even afwachten of het uit zichzelf herstelt of dat er toch nog een operatie nodig is, wat ik natuurlijk niet hoop.”

In totaal kwam Van Hecke tot drieëntwintig wedstrijden in de Derde Divisie, waarin hij drie keer scoorde en twee assists afleverde. “Al bij al voor iemand op mijn leeftijd niet direct heel slechte cijfers, al had ik wel op meer gehoopt en dat had zeker ook gekund. Maar jammer genoeg zat het ons in wedstrijden ook niet altijd mee. Al kan je dit niet altijd als ‘excuus’ opvoeren, want het is een combinatie van factoren waardoor we het uiteindelijk niet hebben gered. Pech, blessures en ook kwaliteit. Maar als je soms maar één wissel beschikbaar hebt als ploeg en je op het vierde niveau van Nederland speelt…. Dat is gewoon te weinig en dat heeft ons denk ik wel opgebroken.”

Bij Arnemuiden gaat hij het clubgevoel en de betrokkenheid weer terugvinden, die hij bij Goes zo node miste.  Ook met de nieuwe trainer Alexander van Keulen heeft hij wel al kort gesproken. “Nog niet in detail in welke rol hij me ziet, al hoop ik natuurlijk wel rechts aan de buitenkant. Maar is het spits of als rechtsback, dan vind ik het ook prima. Als ik maar speel. Ik ben jong en wil vooral minuten maken. Mezelf doorontwikkelen. Ik ben blij met de kansen en speelminuten die ik bij Goes heb gehad en gemaakt. Elke stap vormt je een deel als speler en ook op zo’n hoog niveau spelen als ik bij Goes heb gedaan, dat neem je toch mee in je rugzak. De stap van eerste klasse bij Kloetinge naar Derde Divisie bij Goes was écht een hele grote. Maar die heb ik ook gered en ik ben er vooral fysiek sterker geworden. Die ervaring deze twee seizoenen pakt niemand me meer af en daar ben ik de club altijd dankbaar voor.”

Klik op Goes voor meer artikelen over de club.
Klik op Goes voor meer informatie over de club.

Waar veel clubs en verenigingen in coronatijd te maken kregen met een terugloop van ledenaantallen, daar heeft men bij v.v. Borssele er juist een aantal nieuwe leden bijgekregen. Die ontwikkeling stemt Mike Heesters, bestuurslid, wedstrijdsecretaris en aanvoerder van het eerste elftal, dan ook erg tevreden.

“Het is erg prettig om te merken, dat een negental jongens uit het dorp hier bij de club zijn gekomen met de wens om samen in een vriendenteam te gaan voetballen. Ze wilden niet bij een andere club aansluiten, maar écht bij Borssele komen spelen. Dus zijn we met die jongens in gesprek gegaan om te kijken wat we hen konden bieden richting het nieuwe seizoen. Omdat negen spelers te weinig is voor een compleet tweede elftal hebben we gezocht naar een andere oplossing en die hebben we gevonden.”

De negen vrienden trainden op het eind van de competitie al mee met het eerste elftal op donderdagavond en dat is wederzijds wel goed bevallen. “We hebben met elkaar besloten om de jongens in te gaan schrijven in een 7×7 competitie 18+. Dan kunnen ze allemaal kijken of dit echt is wat ze graag willen en hebben ze de tijd om een jaar lang te zoeken naar nog extra jongeren die zich willen aansluiten bij hen, zodat ze wellicht over twee seizoenen een volwaardig elftal kunnen formeren. Dat zou natuurlijk voor ons als vereniging ook wel prettig zijn, want de meesten bij ons in het eerste zijn al wat ouder en dan kan je op termijn misschien aan iets van doorstroming gaan denken.”

Heesters is afkomstig uit Tilburg en verhuisde op zijn twaalfde naar Zeeland. Hij woonde onder meer in Lewedorp, Nieuwdorp en Borssele, waar hij uiteindelijk ging voetballen. Momenteel woont hij met zijn gezin terug in Lewedorp, maar nog altijd gaat hij twee keer per week naar Borssele om te trainen en wedstrijden in de reserveklasse te spelen. “Natuurlijk hopen we nog altijd om ooit weer in de standaardklasse uit te komen, al is de kans steeds kleiner hoe langer je eruit weg bent. Zo realistisch zijn we wel. Nu zijn we vooral blij met die nieuwe, jonge aanwas van deze groep jongens. Hopelijk kunnen we ze inschrijven op competitieniveau, dat zou natuurlijk echt mooi zijn. Want we willen Borssele als club zo lang mogelijk overeind houden. We hebben nu twintig spelende leden en krijgen er nu dus negen bij. Dus zo’n nieuw 7×7-team is voor ons natuurlijk een mooie stap in de goede richting.”

Klik op Borssele voor meer artikelen over de club
Klik op Borssele voor meer informatie over de club