Een paar jaar geleden begonnen Arno de Groot en Steffen Horvers met groot enthousiasme een nieuwe lichting voetbalpeuters bij GVV te trainen. De peuters van doen zijn inmiddels toegetreden tot het reguliere competitievoetbal en maken daarin grote stappen. “Het zijn net sponzen. Elke informatie die je ze geeft, zuigen ze op”, aldus De Groot.

Oefenstof die er ingeramd wordt, De Groot en Horvers willen er niets van weten. “Plezier, daar gaat het om, héél veel plezier”, zegt Horvers. “En daarnaast enthousiaste ouders én wat ook belangrijk is, betrokken ouders. Ouders die voor een wedstrijd even een bekertje koffie halen voor ons. Het gaat niet om die koffie, maar wel het gebaar, een vorm van waardering.

De Groot en Horvers maakten allebei in het verleden deel uit van de seniorenselectie van GVV. De Groot (35) speelde zo’n honderdtwintig keer in de hoofdmacht van de Geldermalsense club, Horvers mocht vooral opdraven in het tweede elftal.

“Het is een groot voordeel als je zelf een voetbalachtergrond hebt”, zegt Horvers. “We zien  ook enthousiaste vaders lopen die zonder enige voetbalervaring zijn ingestapt. Super dat ze dat doen, maar als een trainer met een voetbalverleden heb je toch een voorsprong.”

Toen de zoons van De Groot en Horvers bij GVV gingen voetballen, ontfermden de twee voetbalvaders zich over de mini-lichting. Ze kregen vier- en vijfjarigen onder hun hoede. “Echte spring in het veldjes”, zegt Horvers. “Als we zelf al niet enthousiast genoeg waren, werden we dat wel, haha.”

Voetbalknowhow hebben is één, maar het overbrengen op jonge spruiten is twee. “Je moet de vertaalslag naar leeftijd in oefeningen kunnen maken”, zegt Horvers (36). “Op deze leeftijd vinden kinderen heel veel leuk, mits het maar met een bal gebeurt. Eén van de eerste dingen die we aangeleerd hebben is schieten en passen met de binnenkant van de schoenen. Als je dat genoeg herhaalt is het snel de gewoonste zaak van de wereld voor die jongens”, stelt Horvers. “We hebben vooral veel aandacht besteed aan de balbehandeling. Dribbelen met pionnen en daarbij de moeilijkheidsgraad steeds verhoogd. Die jongens werden daardoor behendiger én behendiger.”

In september van vorig jaar was het grote moment daar, met hun jongens werd meegedaan aan de JO7-competitie. “Dat ging heel goed”, zegt De Groot. “Het ging té makkelijk”, vult Horvers aan. “De verschillen waren te groot. We wonnen alles met grote cijfers. Dat is voor ons één, twee keer leuk, maar op een gegeven moment verdwijnt de uitdaging. Vandaar dat we voor de voorjaarsreeks hebben ingeschreven in de JO8-competitie. In de laagste competitie, dat wel. Uiteindelijk wonnen we daar ook onze wedstrijden, acht stuks in totaal. En dat met vooral zesjarigen. De eerste jongens zijn net zeven geworden.”

De Groot benadrukt dat plezier het allerbelangrijkste is. “Deze groep is daarnaast enorm gretig. Als je ze iets vertelt over voetbal, hangen ze aan je lippen. Het zijn net sponzen, ze zuigen alle informatie die ze krijgen op.”

Klik op GVV voor het laatste artikel over de club.
Klik op GVV voor meer informatie over de club.

Als één van de weinige clubs heeft RKTVC geen tekort aan clubscheidsrechters. Een goed beleid voeren is volgens scheidsrechterscoördinator Marco Smits de reden. “Jonge scheidsrechters moeten onbevangen kunnen fluiten en de kans krijgen fouten te maken.”

Op de laatste zaterdag van mei heeft Smits (53) tussen alle bedrijven door al zijn scheidsrechters verzameld voor een gezamenlijke foto. “Fluiten doe je individueel, maar wij hameren op dat teamgevoel en benaderen dat ook op die manier”, zegt hij. “Het is stoer om bij dat team te horen.”

Toen Smits’ zoon Carlo een jaar of elf geleden ging fluiten, werd hij zelf het scheidsrechtersvak ingezogen. “Waar veel jongens het voetballen ambiëren was Carlo helemaal gek van fluiten”, kijkt hij terug. “Ik ging mee als hij moest voetballen, maar ik was er ook altijd bij als hij moest fluiten. Toen viel me al snel op dat jonge scheidsrechters min of meer aan hun lot werden overgelaten. Er was bij RKTVC begeleiding maar mondjesmaat. Niet omdat de club dat niet wilde, maar simpelweg omdat er geen tijd voor was vanwege het tekort aan vrijwilligers. Ik heb toen besloten om zelf ook mijn scheidsrechtersdiploma te halen. Zes jaar geleden hebben Carlo en ik samen de cursus van de KNVB voor scheidsrechterscoördinator gedaan. Eén van de onderdelen van die cursus was het maken van een beleidsplan specifiek gericht op verenigingsscheidsrechters.”

Jonge scheidsrechters werven is één ding, maar ze een beschermde en veilige omgeving bieden is nog vele malen belangrijker, zegt Smits. “Ga er maar aan staan als ventje van dertien, veertien jaar om een wedstrijd te fluiten. Je hebt veelal te maken met volwassen leiders en trainers langs de lijn en dan zwijg ik nog maar over het publiek. Je moet zoiets wel durven. Het is daarom zaak om een beschermde en veilige omgeving te bieden en dat er iemand is om elk moment op terug te vallen.”

Het teamgevoel bij het scheidsrechterskorps van RKTVC is groot. “We vullen het coördinatieschap sinds een jaar met zijn drieën in. Carlo en ik hebben het samen een tijd met zijn tweeën gedaan en mijn vrouw Patricia helpt inmiddels ook. Ze treedt op als gastvrouw. De kracht van het team is dat we elkaar helpen, dat we als scheidsrechters elkaars wedstrijden bekijken en beoordelen. Het voelt ook echt als een team.”

In het beleid van RKTVC is Fair Play een belangrijk thema om het gezellig te houden op de velden van de Tielse club. “De KNVB promoot in de cursus voor scheidsrechterscoördinator het onafhankelijk leiden van wedstrijden. Onze scheidsrechters fluiten eerlijk en maken geen onderscheid tussen de twee ploegen. Na jaren weten de bezoekende clubs dat ook. Dat wil niet zeggen dat onze scheidsrechters geen fouten maken en besluiten nemen waarover je van mening kan verschillen, maar dat gebeurt nooit door partijdigheid. We merken daardoor ook dat de agressie en het aantal incidenten is verminderd. Daarbij speelt ook mee dat we niet sjoemelen met kaarten. Een gegeven rode kaart wordt genoteerd en doorgegeven aan de KNVB en dat geldt ook voor de gele kaarten. Gestaakte wedstrijden worden gewoon gemeld in plaats van dat ze als uitgespeeld worden genoteerd. Als wij vinden dat er achteraf een kaart ten onrechte is gegeven gaat er een begeleidend briefje naar de bond.”

“Al die aspecten samen dragen bij aan een gezond scheidsrechtersklimaat, waarin jonge scheidsrechters fouten durven te maken.”

Klik op RKTVC voor het laatste artikel over de club.
Klik op RKTVC voor meer informatie over de club.

Van bijrol naar hoofdrol. Met VV Wadenoijen beleefde Rob Schepens een mooi seizoen waarin de dorpsclub tot grote hoogte reikte en een 4-0 zege op eigen tegen HRC’14 het kampioenschap van de vijfde klasse mocht vieren.

De 25-jarige ict-student genoot zichtbaar van de ambiance waarin Wadenoijen de beslissende fase zijn wedstrijden afwerkte. “Er is bij de laatste vier, vijf wedstrijden steeds heel veel publiek. Dat is vooral leuk, zeker als je het niet gewend bent om om het kampioenschap te spelen”, zegt Schepens.

Na het 5-3 verlies bij Maaskantse Boys had het elftal van Schepens nog één kans voor het kampioenschap. Voor honderden toeschouwers werd de kroon op het werk gezet.

Schepers spreekt van een droomseizoen. “Zo’n climax is natuurlijk prachtig. Je voelt de spanning, je ziet ook hoe de mensen meeleven. Ik woon zelf niet in Wadenoijen en krijg daardoor niet alles mee, maar van die jongens begrijp ik wel dat het hele dorp er bezig mee is. Zo’n wedstrijd als tegen DESO is heerlijk om te spelen.”

Schepens is in de vier jaar dat hij nu op sportpark De Iepengaard speelt, uitgegroeid tot een steunpilaar in de verdediging. Zuinig in balbezit, nauwelijks opzij te zetten door de spits van de tegenstander. “Mijn voornaamste taak als verdediger is om de boel zo goed mogelijk dicht te houden”, zegt hij over zijn missie. “Ik vind het prima, die hoge ballen. Met mijn lengte van 1.90 moeten die allemaal voor mij zijn.” In de laatste fase van de competitie vormde hij samen met Jordy van Ingen de ‘luchtmacht’ in het centrum van de defensie. “We hebben heel lang heel weinig goals tegen gehad. In de slotfase van de competitie wordt er nu overal als een gek gescoord, de titel minst gepasseerde verdediging zullen we niet pakken.”

Dat Schepens en zijn ploeggenoten zó genieten van de strijd om de prijzen in de vijfde klasse heeft ook te maken met de manier waarop aan het seizoen werd begonnen: onbevangen. “We hebben twee onafgemaakte seizoenen achter de rug. Wij zijn in die periode twee goede aanvallers kwijtgeraakt. We hebben er ook nieuwe spits bijgekregen die ze er heel makkelijk intrapt. Pas aan het einde van de eerste periode zijn we gaan beseffen dat we een rol van betekenis konden spelen.”

Klik op Wadenoijen voor het laatste artikel over de club.
Klik op Wadenoijen voor meer informatie over de club.

De velden van VV Ophemert stonden jarenlang bekend als de mooiste en beste van de regio. Maar na tientallen jaren waren de grasmaten aan het einde van hun levensduur. De komende jaren staan de velden om de beurt in de steigers.

Het tweede veld van de zaterdagvierdeklasser heeft veel weg van een stilleven. Het is één grote zandvlakte, waarbij geen grassprietje is te bekennen. “De hele top- en onderlaag wordt vervangen”, zegt voorzitter Paul Sterk.

Voordat het nieuwe en gladgestreken gazonnetje er weer ligt, is Ophemert diep in het volgende seizoen. “We wisten dat dit eraan zat te komen. Eens moet het veld vervangen worden.”

Ook het hoofdveld gaat er over een tijdje uit, maar dat gebeurt pas als veld twee weer volledig bespeelbaar is. “Het hoofdveld ligt er al bijna vijftig jaar, heb ik uit de overlevering begrepen”, reageert Sterk. “Het was altijd een heel goed veld en werd vrijwel nooit afgelast. Maar het is met alles wat ouder wordt, er komen op een gegeven moment gebreken. De drainage werkt minder, het water loopt daardoor minder goed weg. Gevolg is dat we te maken kregen met veel afgelastingen. De belastbaarheid neemt ook af en dat heeft ook een grote impact op je trainingscapaciteit. Het werd tijd dat er iets aan gedaan werd.”

De gemeente Neerijnen was niet zo scheutig met het vervangen en vernieuwen van velden, de gemeente West-Betuwe pakt de velden van haar clubs wel accuraat aan. “De gemeente heeft een harmonisatiemodel gehanteerd en dat is voor ons gunstig uitgevallen”, zegt Sterk.

In Ophemert zweren ze nog bij echt gras. “Kunstgras is bij ons geen discussie”, laat Sterk weten.

De honderddertig leden zijn verdeeld over acht teams. Die voelen de komende jaren – het duurt in totaal drie jaar voordat beide velden op sportpark Kapelhof gelijktijdig weer beschikbaar zijn – de ondercapaciteit. Dat wordt inschikken volgens Sterk. Want de club moet het dus doen met één veld. “We zijn gelukkig niet zo groot. Voor de wedstrijd gaat dat best lukken en ook met trainen. Misschien dat we de trainingen over meer dagen moeten verspreiden”, voorziet Sterk geen al te grote problemen.

De onderhoudsploeg van Ophemert is er in ieder geval blij mee, zegt de voorzitter. Hans, Johan en Herman verzorgen samen met Henk en Gerard met de grootste liefde die zij in zich hebben het complex van VV Ophemert. “Het sproeien van de velden was een heel gedoe”, vertelt Sterk. “Dan moest er een hele installatie gebouwd en neergelegd worden. Die mannen deden dat, maar ze worden ook een dagje ouder. Vandaar dat we als club hebben besloten om een automatische sproei installatie aan te schaffen. Het is voor een kleine vereniging als de onze een forse investering, het gaat om ongeveer vijftienduizend euro, maar we kunnen niet alles aan die vijf mannen overlaten. Zij zijn ons kapitaal.”

Klik op Ophemert voor het laatste artikel over de club.
Klik op Ophemert voor meer informatie over de club.

VV Wadenoijen gaat de toekomst in met een nieuw bestuurlijk elan. Voorzitter Rob Verwaayen, secretaris Simon Ettekoven en penningmeester Dick Lunenberg springen in het gat dat was ontstaan door de bestuurscrisis van vorig jaar toen het gehele bestuur besloot op te stappen.

Het driekoppige dagelijkse bestuur, dat op 1 april aantrad, heeft zijn eerste succes al te pakken: het eerste elftal van Wadenoijen werd onlangs kampioen van de vijfde klasse en promoveerde daardoor naar de vierde klasse. “Voor de club is dat een mooie impuls”, reageert Verwaayen (68). “Hoe enthousiaster de mensen worden, hoe beter.”

De dorpsclub heeft een moeilijke tijd achter de rug waarbij het op bestuurlijk niveau flink rommelde. Met de benoeming van Verwaayen als voorzitter, Ettekoven als secretaris en Lunenburg als penningmeester zet Wadenoijen duidelijk een nieuwe koers uit voor de toekomst. “En dat is er eentje met meer structuur”, legt Verwaayen uit. “Als club is gekozen voor een bestuur op afstand. Niet op honderd kilometer, maar wel vanaf de zijlijn.”

“Nadat het vorige bestuur is geklapt is er een adviescommissie gekomen onder leiding van Klaas Scheurman, het hoofd van de sponsorcommissie. Die adviescommissie concludeerde dat de club was gebaat bij mensen van buiten af, die geen geschiedenis hebben bij Wadenoijen. Het grote probleem waar men tegen aanliep de afgelopen jaren, was het gebrek aan vrijwilligers, maar ook de vrijblijvendheid van het vrijwilligerswerk. Er ontstond een situatie waarbij veel druk op de schouders van bestaande vrijwilligers kwam te liggen. Dat was een ongezonde situatie.”

De goed in Wadenoijen ingeburgerde Verwaayen was één van de mensen van ‘buiten’ die voor een bestuursfunctie werd gepolst. “Dat was in december. Ik heb niet meteen ja gezegd. Ik wilde eerst kijken of het klikte met Simon en Dick. Je kunt wel ergens aan beginnen maar als blijkt dat onze visies niet overeenkomen is het gedoemd te mislukken. We hebben een aantal goede gesprekken gevoerd en samen ook ja gezegd.”

Verwaayen volgde de club voorheen op afstand. “Ik ben wel jaren sponsor geweest met mijn bedrijf. Dat deed ik vooral uit maatschappelijke betrokkenheid. Toen ik in Wadenoijen kwam wonen ben ik actief geworden voor de kerk en ook lid geworden van de oranjevereniging. Voor een kleine gemeenschap als Wadenoijen is de voetbalvereniging een belangrijke ontmoetingsplaats. Als het met de club goed gaat, gaat het ook met Wadenoijen goed. De club is van vitaal belang.”

Een goede organisatie neerzetten met een duidelijke structuur, dat is voor de komende jaren het doel van het nieuwe bestuur. “We zijn pas begonnen”, zegt Verwaayen. “We zijn nu volop bezig om de commissies op sterkte te brengen. Dat is erg belangrijk, want daar moet het eigenlijke werk plaatsvinden. We hopen de leden bewust te maken van het feit dat de grondbeginselen van een vereniging het samen doen is. Als dat lukt zetten we een grote stap voorwaarts. De leden moeten beseffen dat zij samen een prachtige club kunnen vormen. We hebben 325 leden en dat is een mooie basis voor een gezonde toekomst.”

Klik op Wadenoijen voor meer artikelen over de vereniging.
Klik op Wadenoijen voor meer informatie over de vereniging.

Jarenlang bleef de selectie van VV Teisterbanders verstoken van jonge talenten, maar er is nieuw en jong bloed op komst. Een negental jeugdspelers treedt toe tot de senioren van de club uit Avezaath.

De jeugdspelers uit de succesvolle JO19 van Teistersbanders zijn meer dan welkom, zegt Erik van der Weerd, voormalig keeper van het eerste elftal die in het bestuur van de club de technische zaken beheert. “Het is voor het eerst sinds jaren dat er weer een grote groep vanuit de jeugd doorstroomt. Hiervoor gebeurde dat mondjesmaat. Eén, soms twee spelers maar meer was het niet.”

En dat heeft gevolgen voor de leeftijdsopbouw van het eerste elftal. In de hoofdmacht regeren de dertigers en zijn de twintigers in de minderheid. “Ik denk dat de meeste jongens 32, 33 jaar zijn. Het is goed gegaan omdat al die jongens lang zijn doorgegaan, maar ze hebben natuurlijk niet het eeuwige voetballeven. Eens gaan ze er ook mee stoppen. Als club moet je ervoor waken dat ze dan niet allemaal in één keer gaan doen. Dat zou een groot probleem zijn.”

Gevoetbald werd er in de coronalockdowns niet, maar Van der Weerd had zijn handen vol om de spelers ‘erbij te houden’. “De verleiding om andere dingen te gaan doen doordeweeks en op zondag was levensgroot aanwezig. Ik heb gebeld, geappt en gesmst, om die jongens te bewegen te blijven spelen voor de selectie.”

Net als andere verenigingen had Teisterbanders veel last van de coronaperikelen. “Zeker in de eerste maanden toen mensen om de haverklap thuiszaten met corona. In die periode hebben we ons gemanifesteerd als een hechte club. Er vielen overal gaten door spelers die niet konden spelen, maar die werden opgevuld door spelers uit andere teams. Het tweede viel in bij het eerste, het derde bij het tweede. Er heeft ook nog een jongen uit het vierde op de bank bij het eerste gezeten. Iedereen helpt elkaar”, zegt Van der Weerd niet zonder trots. Zelf leverde hij ook een aandeel, want toen de vaste keeper van Teisterbanders 1 geblesseerd was, verdedigde hij een paar wedstrijden zijn doel van de hoofdmacht. “Ik ben weliswaar 38 jaar, maar nog fit hoor.”

Om een eventuele vergrijzing in het eerste elftal tegen te gaan is de doorstroming van de negen jeugdspelers geen overbodige luxe. “Ze zullen niet allemaal in het eerste komen”, reageert Van der Weerd. “Een aantal zeker wel en aantal zal in het tweede komen. Prima. Het zal zorgen voor nieuw elan. Daarnaast komen nog vier, vijf jongens van buitenaf erbij.”

“Het zijn prima jongens”, zegt Lieke Wellner over de talenten uit de onder negentien die de overstap naar de selectie maken. De 23-jarige speelster van vrouwen 1 kan het weten, want ze is al vier jaar de trainer van het team. “Ik ben met deze jongens in de onder 15 begonnen. Het is een leuke groep met goede technische voetballers maar ook jongens die fysiek sterk zijn.”

Die mix resulteerde afgelopen seizoen in een kampioenschap van de derde klasse. Van de tien wedstrijden wonnen de pupillen van Wellner er acht. “We speelden heel compact én op buitenspelval. Dat ging vaak goed.” Haar vader was als leider aan het team verbonden. “Als grensrechter, maar hij roerde zich ook wel als de jongens even wat hardere taal nodig hadden, haha. Ik lever ze met een goed gevoel over aan de selectietrainer.”

Klik op Teisterbanders voor het laatste artikel over de club.
Klik op Teisterbanders voor meer informatie over de club.

Hij gaat komend seizoen naar eigen zeggen ‘wat minderen’ met zijn activiteiten voor GVV. Henk Hoenders (56) heeft zijn sporen echter al ruim verdiend op sportpark Anton Kruger.

Nu het seizoen 2021/2022 ten einde is, is het voor Hoenders daarmee ook het moment aangebroken om afscheid te nemen van twee rollen die hij jarenlang bij de Geldermalsense club vertolkte. Hij keepte onlangs zijn laatste wedstrijd in GVV 3 op zondag en ook zijn laatste training met de selectiekeepers heeft hij achter de rug.

“Je moet een keer ergens mee stoppen”, zegt hij. “Ik ben 56 en veruit de oudste van mijn team. Niet dat dat de reden is om te stoppen, maar ik merk wel dat de spieren wat strammer beginnen te raken en dat het niet meer zo soepel gaat.”

Hoenders is geen man van de voorgrond en daarom bedankte hij ook vriendelijk voor de eer toen hem door de club een afscheidswedstrijd werd aangeboden. “Die jongens hebben in de laatste wedstrijd nog wel een erehaag gevormd toen ik vijf minuten voor tijd een applauswissel kreeg. Dat had wat mij betreft al niet gehoeven, ik ben geen type dat graag in het middelpunt van de belangstelling staat.”

Zijn voetbalcarrière begon in Tiel bij TEC, maar verhuisde mee toen Hoenders Geldermalsen als nieuwe woonplaats kreeg. Ruim tien jaar verdedigde hij het doel van de hoofdmacht van GVV. “Ik heb in het eerste gespeeld tot mijn 35^ste, 36^ste. Ik heb alles meegemaakt wat een voetballer kan meemaken: een kampioenschap, promoties, degradaties. De gewonnen promotiewedstrijd staat me nog het meest helder voor de geest. Ik kreeg rood vanwege hands, waar ik niets aan kon doen, maar we wonnen wel met tien man.”

Naast speler, trainer, coach en leider van zondag 3 was hij jarenlang de trainer van de beste keepers van GVV. Ook daar stopt hij dus mee. Trainer Freek Wittenrood deed enige maanden geleden met succes een beroep op Hoenders voor een noodsituatie onder de lat bij de hoofdmacht. Voor de wedstrijd tegen De Braak waren de eerste twee keepers geblesseerd. “Ze hadden ook nog twee andere keepers gevraagd, maar die konden niet. Ik was dus vijfde keus. Of ik er lang over hebben moeten nadenken? Nou, tien minuten hooguit. Ik kon de club niet in de steek laten.” Dus stond Hoenders als 56-jarige nog bij de vierdeklasser onder de lat. “Ik was niet ontevreden”, zegt hij over zijn prestatie.

Helemaal los laat hij GVV ook komend seizoen niet. “Ik blijf leider bij zondag 3”, stelt hij gerust. Daarnaast blijft hij de grote man achter de dartclub bij GVV, die hij een paar jaar geleden met een aantal andere fanatieke pijltjesgooiers opzette. “We doen mee aan een soort kroegcompetitie. We hebben drie teams, inderdaad GVV 1, GVV 2 en GVV 3. We spelen iedere week, uit en thuis. De kantine is onze thuisbasis.”

Klik op GVV voor meer informatie over de club.
Klik op GVV voor meer artikelen over de club.