Pagina 549 – VoetbalJournaal

Voor Dick Damen is Kozakken Boys zijn lust en zijn leven

Kozakken Boys

-

28 juli 2022

Voor Dick Damen is Kozakken Boys zijn lust en zijn leven

Op zijn vijftiende debuteerde hij in het eerste, speelde vervolgens achttien jaar lang voor Kozakken Boys en werd daarna een soort ‘manusje van alles’. Voor Dick Damen bestaat er, en al helemaal tijdens het 90-jarig jubileum, eigenlijk niets anders. “Dit is mijn lust en mijn leven.”

Wanneer dat allemaal begon, weet de 66-jarige Damen nog precies. “Op mijn zesde verjaardag werd ik lid van de club, en daarna ben ik nooit meer weggegaan.” Met tientallen jaren als speaker, leider, voorzitter van de supportersvereniging en nu in de technische commissie, heeft hij zijn steentje aardig bijgedragen. “Ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen en je probeert toch te helpen. Vanuit het gevoel dat je hebt voor zo’n club.” Een op en top clubman dus. “Ik ben gewoon echt trots op het feit dat ik deel uit mag maken van Kozakken Boys. Helemaal nu ik gepensioneerd ben, heb ik meer de tijd om wat te betekenen. Je weet inmiddels ook hoe moeilijk het is om mensen te vinden.”

Kippenvel

Een soort ambassadeur, zou je hem dus gerust kunnen noemen. “Het is je passie. Op zaterdag moeten ze echt niet zeggen dat ik wat anders te doen heb, dan ben ik gewoon van tien tot acht op de club.” In voor-en tegenspoed, moet je elkaar blijven ondersteunen. Als oud-voorhoedespeler weet hij precies hoe dat is. “Tweebenig, het liefste in de spits of als rechtsbuiten. Ik was ‘sneller dan het licht’ zeiden ze vaak. Die snelheid probeerde ik te benutten.” Aan inzet ontbrak het Damen in ieder geval niet. “Dat werd ook, en nog steeds, gewaardeerd. Ik heb altijd honderd procent mijn best gedaan.” Toch ziet hij een groot verschil met vroeger. “Toen hadden we echt nog veel eigen jongens, nu kan dat niet meer.” Maar het publiek is nooit veranderd. “Een fanatieke aanhang, dat heeft echt zijn charme. Die steun voel je als voetballer. In mijn tijd kreeg ik bij de opkomst al kippenvel, heel dat legioen stond achter je.”

Geschiedenisboeken

En die steun, leverde een hoop goede resultaten op, vertelt Damen. “In 1984/1985 werden we kampioen, met een ontzettend smalle selectie. Ik geloof dat we maar dertien jongens hadden. Later speelden we nog voor het landskampioenschap tegen Spakenburg, voor 8000 man.” Maar ook het voorkomen van degradatie in ’82 staat hem nog helder voor de geest. “In Huizen, tegen VVOG. We stonden drie minuten voor tijd nog met 1-0 achter, via een penalty werd het gelijk en de tweede wedstrijd wonnen we.” Ondanks de nodige kampioenschappen met Jan Everse in de jaren ’90 en een mooie periode onder Hans van der Zee, mag Damen ook zelf uiteraard niet ontbreken in de geschiedenisboeken. “Het was 1975 en we speelden tegen Amstelveen. De wedstrijd zat in de zevende minuut van de blessuretijd, het publiek ging al naar huis, toen maakte ik de 1-0. Ik heb denk ik nog nooit zo’n feest gezien.” Dat was op het veld, maar ook daarbuiten maakte hij dus het één en ander mee. “Volgens mij ben ik alleen geen voorzitter geweest. Als je een makkelijke prater bent, laten ze jou altijd de ‘zegjes’ doen. Mensen in het daglicht zetten, dat stellen ze altijd op prijs.”

Verbondenheid

Mede daarom werd Damen geëerd als erelid en lid van verdienste, een bijzonder moment, maar ook eentje met een dubbel gevoel. “Als ik dan in de seizoengids achter bijna al die namen een ‘kruisje’ zie staan, geeft dat toch wel een nare smaak. Heel veel zijn er helaas al overleden.” Met dat onderwerp komt de clubman meteen bij oud-voorzitter Ad van Wijk. Een persoonlijke vriend en iemand die veel voor de club heeft betekend, maar inmiddels ernstig ziek. “In zijn tijd was het geen vereniging, daar heeft hij voor gezorgd. Had voor iedereen oog, waardering en zorgde weer voor verbinding.” Het is dan ook mede aan hem te danken dat Kozakken Boys dit seizoen haar 90-jarig jubileum kan vieren. “Dat is zeer zeker wel bijzonder natuurlijk. Het is echt voorbijgevlogen. Ik weet nog dat we vijftig en zestig jaar bestonden.”

Achter de club

Een typische volksclub, vindt Damen. “Inzet en passie, altijd achter elkaar blijven staan. Ook buiten het veld.” Hoe hij de toekomst ziet? “Een vereniging is zo sterk als de prestaties van het eerste elftal. Dat is echt doorslaggevend voor hoe het reilt en zeilt. Vorig seizoen hadden we het lastig, maar gelukkig zijn we via de nacompetitie in de Tweede Divisie gebleven.”

Klik op Kozakken Boys voor het laatste artikel over de club.
Klik op Kozakken Boys voor meer informatie over de club.

Voorbeschouwing OHVV seizoen 2022-2023

VoetbalJournaal

-

28 juli 2022

0

Op de dag van de start van de voorbereiding kijken we met trainer Mark van Os vooruit naar het komende seizoen.

OHVV is ingedeeld in de 3^e klasse D. “Een pittige competitie” vindt Mark van Os, met veel derby’s in de regio met tegenstanders als OVV, Rozenburg, Vierpolders, Meeuwenplaat en Botlek, en ook veel sterke Schiedamse en Vlaardingse ploegen. “Het zijn ploegen met een verschillende achtergrond, van een ploeg als Deltasport met een topamateur verleden en Ton Pattinama als trainer, tot grote verenigingen als Kethel Spaland, en oude bekenden van de zondag als OVV en Excelsior ‘20 hebben we een uitdagende competitie” aldus van Os.

Om de competitie ook in de 3^e klasse aan te kunnen gaan heeft OHVV een selectie die in de leeftijdsopbouw zeer breed is. Ook heeft OHVV zich weten te versterken met een aantal nieuwelingen. Zo komt Thomas Melching over van Abbenbroek, Rowan van Heijst van Zwartewaal en Justin Tromp van Brielle. Casper Bredius is weer volledig hersteld van zijn blessure. Jonathan van Kekem komt over van de jeugd van FC Vlotbrug en Xander le Pair en Corné Blommers hebben een verleden in de jeugd van OHVV en Nieuwenhoorn.

Verder bestaat de selectie uit een ervaren kern met Wouter Bloothoofd, Michael van Maurik, Jim Baks, David Keijzerwaard en Jonathan Francesca. De vorig jaar al goed presterende youngsters Thomas van Dort en Thimo Blommers ontwikkelen zich heel goed. En met een groep van half-twintigers als Dylan van de Loosdrecht Joshua Stout, Ömer Ayildiz, Gavin van Dort, Shih-Fa Steehouder, Ramon de La Haye en Damian Tuinfort is de selectie mooi in balans.

Mark van Os kijkt dan ook met vertrouwen naar de sterke competitie, “We hebben straks een goed elftal staan”.

Dinsdag 26 juli start OHVV met de voorbereiding. De komende weken traint de selectie drie keer per week. Op zaterdag 6 augustus volgt de eerste oefenwedstrijd tegen competitiegenoot OVV. Deze wedstrijd wordt op het eigen complex gespeeld en begint om 14:30. Op 13 augustus speelt OHVV uit tegen Brielle, deze wedstrijd begint ook om 14:30. Vervolgens speelt OHVV op zaterdag 27 augustus nog een oefenwedstrijd uit tegen De Jonge Spartaan, ook om 14:30.

Op 16 en 18 augustus neemt OHVV traditioneel deel aan de het Keijzerwaard toernooi op de velden van vv Simonshaven. Dit toernooi heeft OHVV in de laatste drie jaar twee keer gewonnen, waar we voor de laatste winst voor deze tijd teruggaan naar 12 jaar gelden. “Het zal lastig zijn maar ook dit jaar gaan wij ervoor de winst te prolongeren”, aldus Mark van Os.

In het bekertoernooi heeft OHVV een stevige loting met twee clubs die afgelopen seizoen voor promotie speelde in de 3^e klasse, LMO en SSS. De 3^e tegenstander is Den Bommel wat altijd een lastige tegenstander is. “Dit is een onderdeel van de voorbereiding maar willen wij wel goed voor de dag komen” zegt Mark van Os. Afgelopen seizoen draaide OHVV lang mee in het bekerseizoen en de daar opgedane ervaring heeft er zeker toe geleid dat de competitie een succes werd.

Over de doelstelling is Mark van Os duidelijk: “Als je kijkt naar de andere verenigingen zeg ik handhaving. De ploegen die voor de Covid19 periode promoveerden hebben het erg lastig gehad in deze klasse. GHVV’13 en Vlotbrug zijn terug naar de 4^e klasse en OVV speelde zich door een goed laatste blok maar net veilig en ook een sterk Vierpolders heeft een groot gedeelte van de competitie onderin moeten spelen. Ook hebben de ploegen zich goed kunnen versterken. Mochten wij al snel in het seizoen de punten behaald hebben gaan wij uiteraard met een schuin oog omhoog kijken.

Voor mij persoonlijk is Vierpolders een leuk weerzien van veel oude bekende en de ploeg waar ik zelf ook gespeeld heb. Ik kijk uit naar de derby’s en de sterkte van de Schiedamse en Vlaardingse ploegen” sluit Mark van Os de voorbeschouwing af.

Handhaving met een knipoog naar boven. OHVV is er klaar voor.

OHVV voor meer artikelen over de clubs
OHVV voor meer informatie over de club

Damestak bij BVV Barendrecht in goede handen

-

28 juli 2022

0

Damestak bij BVV Barendrecht in goede handen

Het meisjes-en damesvoetbal bij BVV Barendrecht wordt gecoördineerd door Martijn Visser. Hij bestempelt zich als een ‘voetbaldier’ en spant zich graag in om het niveau omhoog te krijgen. Visser weet dat de meiden van zijn club altijd willen bijspringen als de nood aan de man is.

Visser, 50 jaar, groeide op in Hendrik-Ido-Ambacht, waar hij het bijna schopte tot de hoofdmacht van ASWH. “Ik trainde te weinig om echt door te breken”, lacht de man die bij Nationale Nederlanden als business-controller werkzaam is. “Maar ik heb altijd heel veel affiniteit met de voetbalsport gehad. Toen ik met mijn vrouw naar Barendrecht verhuisde en mijn zoon Niels bij BVV Barendrecht ging spelen, kon ik het niet laten om me te gaan inzetten voor de club. Ik ben een jaar of zeven trainer van jongensteams geweest.”

Omdat ook bij een voetbalclub nu eenmaal verloop van personeel plaatsheeft, werd Visser begin vorig seizoen gevraagd of hij er wat voor voelde het meisjes- en damesvoetbal onder zijn hoede te nemen. Als coördinator kan hij zich nu elke week naar hartenlust uitleven. “We hebben vijf meidenteams, drie onder-17 teams en twee onder-19 elftallen. Ook hebben we twee damesteams. Het is best een kunst ervoor te zorgen dat elke ploeg voldoende spelers heeft om op volle oorlogssterkte aan de wedstrijd te beginnen. We hebben dit jaar veel blessures gehad en veel speelsters zijn bij andere teams ingevallen.”

Visser, wiens dochter Marit in de onder 19-2 speelt – een groep die door hemzelf wordt getraind – vertelt dat zijn takenpakket alleen maar zal groeien in de toekomst. De club gaat namelijk een onder-15 beginnen en ook die groep vraagt volop aandacht. “We hebben al best veel inschrijvingen, 25 ongeveer. We willen twee teams formeren, een prestatiegerichte ploeg en een team dat wat meer voor het plezier voetbalt. Er zijn best wat meiden die het gewoon lekker vinden om tegen een balletje te trappen en geen torenhoge ambities hebben. Zij hebben natuurlijk net zoveel recht op een goede organisatie van trainingen en wedstrijden.”

Met betrekking tot de meer ambitieuze formaties, stelt Visser dat BVV Barendrecht duidelijk progressie heeft geboekt. Met een zekere trots stipt hij aan dat de onder 19-1 op het punt staat kampioen te worden in de hoofdklasse, een sterke competitie waarin clubs als Nieuwerkerk en Sparta Rotterdam uitkomen. “Barendrecht is een club waar iedereen terecht kan. Als je aanleg hebt en je wil hogerop komen, dan weet je dat je bij ons alle gelegenheid hebt om jezelf te ontwikkelen. Ik ben weleens verbaasd over het niveau waarover de trainers en coördinatoren van selectieteams over voetbal praten. Ik denk dat de professionele manier van denken niet veel verschilt van de cultuur bij een BVO.”

Als hij het trainen van jongensteams en meisjesteams met elkaar vergelijkt, komt Visser tot de conclusie dat er bij laatstgenoemde categorie wat meer tact gevraagd is. “Meisjes zijn meestal toch wat gevoeliger”, besluit hij met een lach. “Je kunt best kritiek leveren, maar dat moet je als trainer op een doordachte manier doen. Je moet dan niet gaan schreeuwen of heel harde taal gebruiken. Jongens zijn wat dat betreft anders. Die kunnen makkelijker tegen een stootje.”

Klik op BVV Barendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op BBV Barendrecht voor meer artikelen over de club.

Roland van Valburg houdt vertrouwen in SCZ

sc Zoelen

-

28 juli 2022

0

Roland van Valburg houdt vertrouwen in SCZ

Ongeveer even veel winnen als verliezen. Voor SC Zoelen was het seizoen wel ‘erg’ gemiddeld. De prestaties stemt trainer Roland van Valburg allerminst tevreden. “Er zit veel meer in deze ploeg.”

Van Valburg is behalve een bevlogen ook een nuchtere trainer. “Er kan maar één club kampioen worden”, zegt hij over het seizoen van SCZ. “Niet dat ik daar enig moment aan heb gedacht, maar ik had wel gehoopt met de top en subtop mee te kunnen spelen. We hebben ook nog wel best lang meegedaan voor de nacompetitie, totdat het helemaal fout is gegaan een wedstrijd of vier voor het einde.”

Van Valburg geeft eerlijk toe dat hij geen idee had hoe de verhoudingen aan het begin van het seizoen in de vijfde klasse waren. “Vergelijkingsmateriaal was er nauwelijks, want we hadden anderhalf jaar bijna niet gevoetbald. Ik had goede hoop dat we in de subtop konden meespelen, omdat we de groep hadden weten te versterken.”

In aanloop naar dit seizoen kreeg de Zoelense selectie een impuls van spelers van buitenaf. Spelers die elders voetbalden, maar ook zogenaamde herintreders waarvan sommige na een jaar of vier, vijf de voetbalschoenen weer uit de kast haalden. “Van het ene op het andere moment weer volop in competitie zijn, is best moeilijk”, constateert Van Valburg. “Na de winterstop hebben we door blessures, maar ook door vakanties veel spelers van buiten de selectie moeten gebruiken. Super dat die jongens ons wilden helpen, maar je speelt niet met je sterkste elftal.”

In die fase ook raakte SCZ ‘het’ kwijt. “We zijn het seizoen best goed begonnen. We verloren de eerste wedstrijd, maar behaalden daarna prima resultaten. Na de winterstop is het mis gegaan, met een korte opleving, waarna is de klad er definitief in gekomen.”

Aan de kwaliteiten van zijn spelers ligt het volgens Van Valburg zeker niet. “Het zijn stuk voor stuk prima voetballers. Anders speel je niet twee keer gelijk tegen Wadenoijen en win je van DESO. Eén of twee extra spelers voor de eerste selectie zou geen overbodige luxe zijn, maar ik hoef ook weer geen achttien spelers. Dat noem ik geen luxeprobleem, maar een echt probleem. De eerste weken vindt iedereen het nog best, maar na een maand zit ik met een paar ontevreden gezichten. Dat wil ik niet. Versterking is welkom, maar we houden een compacte groep.”

Klik op SCZ voor het laatste artikel over de club.
Klik op SCZ voor meer informatie over de club.

Joost Meeter vecht voor zijn jongens bij Theole

VoetbalJournaal

-

28 juli 2022

0

Joost Meeter vecht voor zijn jongens bij Theole

Het wensenlijstje van Joost Meeter van Theole onder 23-2 is zeer overzichtelijk. Een keeper, een middenvelder en een aanvaller. Talent is bijzaak, maar aanleg is mooi meegenomen. “Ik hou wel van fanatieke en gemotiveerde spelers.”

De publieke oproep van Meeter, gedreven voetbaltrainer van de Tielse club, moet gewoon resultaat opleveren. “Ik gun deze jongens een toekomst met dit elftal”, vervolgt hij. “We hadden dit seizoen achttien spelers. Voor volgend seizoen zitten we op twaalf, dat is aan de krappe kant. Enthousiastelingen zijn van harte welkom.”

Als Meeter niet aan het werk is – hij werkt in het dagelijkse leven als zelfstandige stukadoor – staat hij op het trainingsveld. “Daar komt het wel op neer. Ik geef training aan het team van mijn dochter bij de meisjes en aan de onder 23 waar mijn oudste zoon in voetbalt. Ik heb ook de JO15-4 erbij gepakt. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen als er voor die jongens geen trainer is.”

Ondanks zes trainingen in de week (‘Het valt best mee, ze zijn goed op elkaar afgestemd’), wil Meeter zich allesbehalve een voetbaldier noemen. “Ik heb zelf een blauwe maandag gevoetbald bij SV Maurik, toen ik elf jaar was. Maar dat was echt een blauwe maandag. Ik ben bij Theole verzeild geraakt door mijn kinderen. Het is een clichéverhaal. Er is geen trainer en je springt erin.” Voor Meeter is dat volkomen logisch. “Ik heb er zelf met mijn vrouw voor gekozen om kinderen te nemen. Dat zitten ook plichten aan. Eén daarvan vind ik dat je dat je kinderen niet zomaar kan afzetten bij de poort en een club het maar laat uitzoeken.”

Omdat hij geen voetbaldier was, verbaasde hij zich in het begin en nu nog wel eens over hoe het bij een voetbalclub eraan toe gaat. “Die onderverdeling, selectie/breedtesport, is niet altijd even goed”, is hij nog voorzichtig. “Ik vind dat ieder spelertje dezelfde aandacht hoort te krijgen. Dat er voor sommige teams geen trainer of leider is te vinden, daar kan ik niet bij. Mensen realiseren zich vaak niet dat de club niet zonder vrijwilligers kan bestaan.”

Toen Meeter hoorde van de komst van een onder 23-competitie in de B-categorie zag hij zijn kans schoon. Als trainer van de JO19-2 vreesde hij voor het uiteenvallen van zijn elftal. “Veel jongens haken af als ze naar de senioren moeten. Dat begrijp ik ook. Ze gaan van een cultuur met begeleiding naar een situatie waarbij ze volledig worden losgelaten. De onder 23-competitie is daarom een mooi tussenstation.”

Dus kon Meeter bijna heel het elftal overtuigen om de overstap naar de onder 23 te maken. “Er is alleen één probleem. Omdat nog een beperkt aantal clubs een team hebben, is de eerste klasse het laagste. Voor mijn jongens is dat eigenlijk te hoog gegrepen.”

Maar Meeter en zijn jongens maakten er dit seizoen beste van. “Voor de winterstop verloren we wedstrijden soms met 6-0 of 8-0. Dat was minder leuk.” Het plezier leed er nooit onder en toen Meeters met twee controlerende middenvelders ging spelen voor de viermansdefensie werden de nederlagen kleiner en het spelaandeel van de Tielse jonge mannen steeds groter. “We hebben echt dicht tegen succes aangezeten”, zegt hij met enige trots. “Tegen Haaften, de nummer twee van de competitie nota bene, speelden we in de eerste twintig minuten ijzersterk. Maar bij rust stonden we wel met 5-0 achter. Uiteindelijk werd het 5-3. Tegen Beesd stond het lang 0-0, maar verloren we in de tachtigste minuut door een penalty. Ik had de jongens een succesje gegund.”

Nu is Meeter dus druk met het ronselen van nieuwe spelers. “Ik wil dat dit team een doorstart maakt. Ik vind het belangrijk dat deze jonge gasten blijven bewegen.”

Klik op Theole voor het laatste artikel over de club.
Klik op Theole voor meer informatie over de club.

Geen modderpoel, maar een biljartlaken bij VV Heerjansdam

vv Heerjansdam

-

28 juli 2022

0

Geen modderpoel, maar een biljartlaken bij VV Heerjansdam

VV Heerjansdam opende recent het nieuwe kunstgrasveld op veld 2. De club heeft lang naar kunstgras uitgekeken. “We stappen in een moderne tijd.”

“Mooi, hé”, zegt Rob van Dijk als hij het veld aan een inspectie onderwerpt. “Voel je dat je door het veld gedragen wordt?”

Na jaren lobbywerk kreeg VV Heerjansdam het eindelijk voor elkaar bij de gemeente Zwijndrecht. Jaren moest de club geduld hebben, wachten en de lokale politiek bestoken met vragen en informatie over het nut en de noodzaak van een kunstgrasveld. Waar kunstgras bij andere regioclubs de gewoonste zaak van de wereld was, was het geen prioriteit voor Zwijndrecht. “Geen idee hoe dat komt”, zegt Van Dijk, die in het dagelijkse leven manager in de zorg is. “Wellicht dat de terughoudendheid van de gemeente te maken geeft met het feit dat er zoveel voetbalverenigingen zijn. Doe je het bij de één, dan moet je het ook bij de ander doen. Ik ben blij dat het gelukt is en de gemeente ook dankbaar. Het helpt onze vereniging echt verder.”

Van Dijk, jaren geleden al benoemd tot lid van verdiensten van de vereniging, weet zelf hoe het is om bij VV Heerjansdam in de wintermaanden te trainen. “Bij nat en regenachtig weer kon je je borst natmaken”, meent hij. “Zeker als er een paar dagen een grote hoeveelheid neerslag was gevallen. Die jongens moesten zich door de bagger een weg banen. Eén grote modderpoel was het. Ik overdrijf niet.”

Sportpark De Molenwei mocht dan op een prachtige locatie liggen, met alleen maar (vier) grasvelden was de club erg kwetsbaar. “Je bespeelbaarheid gaat in één keer fors omhoog”, zegt over het kunstgrasveld. “Onze trainerscapaciteit wordt met vele uren vergroot en we kunnen ook ’s avonds oefen- en bekerwedstrijden plannen. Want het veld heeft ook verlichting.”

“We hoeven straks niet meer uit te wijken naar andere clubs. Voor de Fidus Cup was de eerste wedstrijd die we daar konden spelen tegen Poortugaal. Voorheen moesten we aankloppen bij Rijsoord en Slikkerveer. Die waren ons overigens in al die jaren goed gezind en we waren daar altijd welkom. Dat typeert de hechte band die we met die clubs hebben.”

Hoe blij VV Heerjansdam met zijn eerste kunstgrasmat is, blijkt wel uit het feit dat er de club rond de officiële opening een ‘zomerfeest’ had gebouwd. Na de officiële opening van wethouder Tycho Jansen onder toeziend oog van het jongste lid werden er wedstrijd gespeeld tussen de jeugd van Heerjansdam en Rijsoord., gevolgd door een wedstrijd tussen de onder 17-elftallen van Heerjansdam en Slikkerveer. Het zomerfeest werd gecompleteerd door het traditionele Puck Kooiman 35-plus toernooi met Peter Houtman, stadionspeaker van Feyenoord, als speaker van het toernooi. Toparbiter Bas Nijhuis floot de halve finale en finale, deed met Peter Houtman ook de prijsuitreiking en verrijkte de avond met actiebeelden en anekdotes.

Heerjansdam koos volgens Van Dijk bewust voor kunstgras op veld twee. Het hoofdveld blijft ‘gras’. “Voetbal moet op natuurgras gespeeld worden, maar kunstgras is verrekte handig, maar nog niet op ons hoofdveld”’, aldus Van Dijk.

VV Heerjansdam voor meer artikelen over de clubs
VV Heerjansdam voor meer informatie over de club

Van Geffen ziet NOAD’32 niet als stap terug

sv Noad 32

-

27 juli 2022

0

Van Geffen ziet NOAD’32 niet als stap terug

Zijn overstap naar NOAD’32 een stap terug? Niet als het aan Denny van Geffen ligt. De voormalig trainer van vorig seizoen competitiegenoot GVV’63, ziet het juist al helemaal voor zich. “Passie en strijd op het veld, daarna in de kantine gezellig wat drinken. Dat past heel goed bij mij.”

Met zijn nieuwe club gaat Van Geffen (43) komend seizoen aan de slag gaat in de vierde klasse. Maar daar geeft de trainer niks om. “Een club die ik al heel lang ken, ik kwam er altijd graag. Er zitten ook nog een aantal bekende spelers en het karakter spreekt mij gewoon aan.” Wat dat precies is? “Volle bak er tegenaan en daarna gewoon gezelligheid, die combinatie vind ik leuk. Zo hoort het bij amateurvoetbal.”

Passie en strijd

Het gevoel bij Van Geffen was dan ook vanaf het eerste gesprek meteen goed. “Met spelers, maar ook met het bestuur. Heel lang had ik niet nodig om na te denken.” Al moet hij toegeven: “Tuurlijk wil je zo hoog mogelijk trainen, maar dat willen er meer, je hebt niet alle keuze. Als het gevoel dan goed is, moet je het gewoon doen, vind ik.” Het moment van instappen speelt daarbij nog wel een belangrijke rol. “NOAD staat op het punt opnieuw te beginnen. Er moet weer gebouwd gaan worden, met jonge spelers, maar dat vind ik leuk. De club staat altijd voor passie en strijd, zo ben ik ook. Voor minder dan honderd procent inzet doe ik het niet.” Maar ook qua voetbalvisie brengt Van Geffen natuurlijk het één en ander mee. “Ik ben een trainer die redelijk dominant probeert te spelen, altijd de bal wil hebben en graag aanvalt. Hoger druk geven en niet inzakken, zo was ik als speler zelf ook niet.” Het trainer zijn zat als voetballer al een beetje in hem, vertelt hij. “Toen nam ik wel de leiding. Op mijn vijftiende ben ik de jeugd al gaan trainen en toen ik last kreeg van mijn knie, heb ik de diploma’s gehaald.” En een tikkeltje eigenwijs, ook nu. “Sommige dingen zie ik toch wel echt anders. Veel ploegen willen de bal altijd naar de back, ik wil dat juist niet. Dan zetten tegenstanders druk. Gewoon lekker in het centrum.”

Stabieler

Toch geniet Van Geffen vooral van het groepsproces. “Dat is voor mij het leukste. Het plezier, die jongens beter zien worden en het enthousiasme van zo’n club. Dan gaat het leven en komen er meer mensen kijken, dat gaat allemaal samen. ‘’Nieuw is altijd leuk voor een trainer. Een nieuwe club, nieuwe mensen en nieuwe spelers. Dat heb je ook nodig, want anders wordt de scherpte minder. Je moet ook nooit te lang blijven hangen, drie jaar is voor mij ‘de max’.

Klik op NOAD’32 voor meer informatie over de club.
Klik op NOAD’32 voor meer artikelen over de club.

Ömer Kaya heeft een goed gevoel bij Wilhelmina’26

Wilhelmina 26

-

27 juli 2022

0

Ömer Kaya heeft een goed gevoel bij Wilhelmina’26

Met zijn gevoel zat het eigenlijk na de eerste gesprekken met Wilhelmina’26 al direct goed. Dat is voor Ömer Kaya dan ook leidend geweest in zijn keuze. En dus staat de gevoelsmens, zoals hij zichzelf noemt, komend seizoen voor de groep in Wijk en Aalburg. “Er staat een prima selectie, waar ik mee aan de slag kan.”

Waarom de oud-prof van onder meer RKC Waalwijk en FC Den Bosch voor Wilhelmina heeft gekozen? Dat is eigenlijk heel simpel. “Het kwam op mijn pad en de verhalen waren allemaal positief. Het dorpse gevoel, waarbij iedereen binding heeft met de club, spreekt me aan.” Kaya (57) gaat verder: “Ze willen met veel eigen jongens en vasthoudend aan de clubcultuur zo hoog mogelijk spelen. Het is ook meer dan alleen een eerste elftal.”

Frisse wind

En dus gaat de voormalig trainer van ZSV uit Zeilberg, die in het bezit is van UEFA A, komend seizoen aan de slag op zaterdag. “Ik hoor dat het meer fysiek is en strijd leveren, maar ik laat me graag verrassen.” Want op welke dag je ook speelt, het doel blijft hetzelfde. “Eerst zal ik de groep moeten leren kennen, daarna is het doel om met zijn allen het beste uit de selectie te halen.” Een nieuwe start, vertelt Kaya. “Voor heel de club eigenlijk. Want ook bij het tweede komt er een nieuwe trainer. Voetbal moet vooral heel leuk zijn, spelers moeten met een voldaan gevoel van de training komen. En, wedstrijdjes winnen, dat blijft toch het voornaamste.” Dat laatste gaat natuurlijk niet vanzelf. “Daarvoor moeten we de juiste voorwaardes zien te creëren, alleen dan kunnen die jongens zichzelf ontwikkelen.” Aan zijn eigen ervaring, Kaya is al 25 jaar actief in de voetballerij, zal het niet liggen. “Ik ben op jonge leeftijd, toen ik naar het CIOS in Arnhem ging, al begonnen met lesgeven en training geven, waardoor het omgaan met groepen al vroeg op mijn pad is gekomen.” Ook zijn verleden in het profvoetbal helpt een handje mee. “Dat is prettig, omdat spelers het vaak waarderen als je zelf ook een balletje kunt trappen. Dat wil nog niet zeggen dat je dan automatisch beschikt over de vaardigheden die het trainerschap vereisen. Want een goede voetballer is niet meteen een goede trainer.”

Van genieten

Als docent bij de opleiding Sport en Bewegen in Eindhoven en bij de KNVB, heeft Kaya een duidelijke visie over de inhoud van zijn trainingen. “De trainingsvormen zijn zoveel mogelijk met een bal, maar daarnaast moet er ook een conditionele prikkel in de training zitten. Spelers moeten het gevoel hebben dat ze iets gedaan hebben. En de vormen zijn vaak wedstrijdgericht, maar vooral met veel beleving en plezier.” Dat doet Kaya in alles na zijn profcarrière. “Heerlijk in trainingspak naar school, mijn passie voor sport overbrengen op jonge gemotiveerde leerlingen, en daar dan vooral van genieten.” Zijn uitdaging, is meteen ook het leukste, vertelt hij. “Met een groep omgaan, de daarbij behorende dynamiek, en proberen om toch iedere keer weer de poppetjes op de juiste plek zetten. Alleen dan haal je alles eruit.” De oud-speler staat te trappelen om aan de slag te gaan bij zijn nieuwe club. “Echt beginnen, lekker trainen met de groep, ik heb er veel zin in!”

Klik op Wilhelmina’26 voor meer informatie over de club.
Klik op Wilhelmina’26 voor meer artikelen over de club.

Eigen gras maaien en het dak op hoeft niet meer bij jarig VV Rhoon

vv Rhoon

-

27 juli 2022

0

Eigen gras maaien en het dak op hoeft niet meer bij jarig VV Rhoon

VV Rhoon vierde op vrijdag 3 en zaterdag 4 juni in alle uitbundigheid het 75-jarig jubileum. Het zal naar aller waarschijnlijkheid het laatste jubileum zijn op sportpark De Omloop, maar de club van circa zeshonderd leden zit nog wel gevangen in onzekerheid.

Het jubileumjeugdtoernooi is net achter de rug als Wim Gé Warnaar, één van de trouwe vrijwilligers en bestuursleden van de club, de balans opmaakt. “Volgens mij heeft iedereen het naar zijn zin gehad, alleen jammer dat de geluidsinstallatie het liet afweten. Maar gebreken komen met de leeftijd.”

De haperende geluidsinstallatie staat symbool voor het huis waar VV Rhoon de afgelopen jaren woonde en nog een paar jaar moet wonen. “Het hangt met touwtjes aan elkaar.” Hij gebruikt woorden die voorzitter Marco van Wassenaar (52) later op de dag zou herhalen. “Het is pappen en nathouden.”

Verhuizing, het is een woord die ze bij de 75-jarige club al bijna niet kunnen horen. “Er is al tien, vijftien jaar sprake van”, zegt Warnaar. “Met dat idee hebben we ook tien, vijftien jaar geleden die containers neergezet. Het zijn portocabins, maar ik noem ze containers. Prima voor een paar jaar, maar niet voor permanent. Ze beginnen aan alle kanten te lekken.”

In die containers zijn kleedkamers, een verzorgingsruimte, maar is ook de huiskamer van het bestuur. “Het kan natuurlijk niet langer, het is niet meer van deze tijd”, voegt Van Wassenaar eraan toe.

Daarom was er vorig jaar vreugde bij de club toen de gemeenteraad van Albrandswaard eindelijk de knoop doorhakte. Het huidige complex van Rhoon en WCR maakt plaats voor een nieuwe woonwijk en beide clubs moeten verhuizen naar een nieuw complex een paar honderd meter verderop aan de andere kant van de naastgelegen weg. De clubs waren blij en opgelucht.

Intussen heeft die blijdschap en opluchting echter plaatsgemaakt voor ongeduld en onzekerheid. Dat het proces traag verloopt, zint VV Rhoon niet en stelt de club ook allesbehalve gerust. “Eerst moet de grond van een particuliere grondbezitter nog worden verworven”, zegt Van Wassenaar. VV Rhoon en WCR hebben een gezamenlijk wensenlijstje bij de gemeente ingediend. Dat is een lijstje met zes velden. Van Wassenaar weet dat er verzet is van de lokale partij, die de club liever ergens anders ziet. “In de Albrandswaardse polder. Dat is Poortugaal. Dat doen we echt niet. Wij zijn een club uit Rhoon en willen binnen de dorpsgrenzen blijven. Ik heb ook ingesproken in de gemeenteraad. Feyenoord laat je ook niet verhuizen buiten Rotterdam, heb ik gezegd.”

“Het proces ligt nu stil, want er moet eerst een nieuw college worden geformeerd. De kans is aanwezig dat de lokale partij daarin een rol krijgt en dat heeft mogelijk gevolgen.”

Wat drinken en soms een Mars

De perikelen van de verhuizing hangt als een grauwsluier over het jubileum, maar het feest was er zaterdag 4 juni niet minder door. Ook de nederlaag van het eerste elftal in de laatste competitiewedstrijd tegen De Jonge Spartaan (0-2) kon de pret niet drukken. “We hebben er heel lang goed voorgestaan”, vertelt Van Wassenaar. “We hebben de ambitie om een stabiele tweedeklasser te worden, maar dat is niet gemakkelijk. We betalen geen spelers, nu en in de toekomst niet. Spelers krijgen wat te drinken en als ze goed spelen een Mars.”

Intussen is oud-speler Jan Polak aangeschoven. De voormalig tuinder (‘mijn zoon heeft de zaak overgenomen’), was ooit een begenadigd linksbuiten. Eentje die aan de zijlijn stond genageld om vervolgens een actie te maken. “Ik had een goede schijnbeweging”, zegt hij terwijl hij die beweging midden in de kantine voordoet. “Het gaat wat minder soepel, maar ik was toen nog jong.”

Hij was pas zestien jaar toen de club zijn vader vroeg of de jonge Jan met het eerste elftal mocht meedoen. “Eén van de aanvallers werkte bij Shell en moest werken. Dat was mijn kans.” Polak maakte indruk en veroverde al snel een basisplaats in het VV Rhoon dat kampioen werd in de tweede klasse van de Rotterdamse Voetbalbond. Hoewel hij niet groot was, kopte hij de ene na de andere bal in het doel. “Ik was echt goed met de kop. Ik heb veel doelpunten met mijn hoofd gemaakt. Blijkbaar had ik een goede timing.”

Wat vele mensen niet weten is dat Polak zijn eigen gras maaide. Omdat zijn spel gebaat was met een kortgemaaid veld, ging hij met grasmaaier onder de arm een dag voor de wedstrijd naar het oude veld aan de Molendijk. Aan zijn ‘kantje’ millimeterde hij vervolgens het gras. “Doordeweeks stonden er gewoon paarden op het veld. Het veld lag ook vol met paardenhopen.”

Voor hem is het 75-jarig jubileum van VV Rhoon ook ‘een beetje emotioneel’. Veel van zijn leeftijdsgenoten zijn er niet meer. Zelf hoopt hij over een maand 82 jaar te worden. Na lang als veteraan te hebben gespeeld, bleef hij de club trouw als lid van de ‘bouwploeg’. Elke dinsdagochtend is hij trouw van de partij als er geklust moeten worden op het complex. “Geloof me, er is genoeg werk.”

Dat kan John Koster beamen. De oud-rechtsback, die volgens zijn maatje Polak geen meter te veel liep (‘waarom moeilijk doen als het makkelijk kan’), heeft inmiddels 85 verjaardagskaarsjes uitgeblazen. Dat belet hem niet om elke dinsdag naar de club te komen om reparaties en andere bezigheden te verrichten. “Ik doe alles, maar op het dak ga ik niet meer”, geeft hij aan dat ook hij grenzen heeft.

Op het veld was hij niet de snelste, maar op de motor was hij wel een snelheidsduivel. Hij schopte het als twintiger tot twee optredens in de TT van Assen. “Eén keer viel ik uit, één keer werd ik dertiende”, vertelt hij over zijn avonturen in de 50cc-klasse. “Ik sleutelde alles zelf, niks gesponsord team.”

“Er zaten toen al meer dan honderdduizend mensen op de tribune. Die kwamen allemaal voor mij.”

Voorzitter Van Wassenaar koestert Polak en Koster. “Zij zijn ons kapitaal, net als al die andere vrijwilligers. Je zou wensen dat je er meer hebt, maar dat is voor elke club tegenwoordig de uitdaging: genoeg mensen vinden om de vrijwilligerstaken uit te voeren.”

VV Rhoon voor meer artikelen over de club
VV Rhoon voor meer informatie over de club

SV Bolnes blaast jeugdtak nieuwe lucht in

sv Bolnes

-

27 juli 2022

0

SV Bolnes blaast jeugdtak nieuwe lucht in

Clinics op scholen, brede schoolactiviteiten en open dagen. SV Bolnes is volop actief bezig om de jeugdtak nieuwe lucht in te blazen. Van bijna geen jeugdteams meer is de Ridderkerkse club weer aan het groeien. “We hebben de bodem gezien, maar gaan graag op zoek naar ons plafond”, aldus jeugdvoorzitter José Sparreboom.

De oud-speler van de selectie en vader van een speler die de juniorentijd bijna is ontstegen werd vorig jaar door de club teruggevraagd om de ploeterende jeugdafdeling van nieuwe impulsen te voorzien. “Ik ben al een keer eerder jeugdvoorzitter geweest”, vertelt Sparreboom (58). “Dat was in een periode dat we aanzienlijk meer teams hadden waarbij die verspreid waren over alle leeftijden. Die situatie is nog ver weg nu, maar we streven er wel naar om uiteindelijk in alle leeftijdscategorieën weer met minimaal één team vertegenwoordigd zijn.”

Sparreboom, die assistentie krijgt van twee andere fanatieke vrijwilligers, waarvan Brenda Braber (44) er één is – zij houdt zich bezig met de ledenwerving – kwam er in de zomer vorig jaar achter dat het met de jeugdafdeling destijds slechter was gesteld dan vooraf was gedacht. “We hadden vijf teams, dachten we. Maar dat waren vijf teams op papier. Door corona hadden we eigenlijk nog maar kinderen voor twee teams.”’

Daarnaast liep de nieuwe jeugdcommissie tegen nog een ander probleem aan. Administratief klopte het één en ander niet. “Dat hebben we dus eerst goed aangepakt”, zegt Braber die een voetballende zoon heeft bij de Ridderkerkse club. “Zonder goede administratie geen goede organisatie.”

Afgelopen seizoen nam SV Bolnes met twee teams deel aan de competitie, met een JO11 en JO17. De nieuwe krachten gingen gelijktijdig hard aan het werk om meer spelertjes binnen te halen. “We hebben alles aangegrepen om ons te laten zien”, zegt Braber. “We hebben meegedaan brede schoolactiviteiten die we hier hielden. De eerste keer hadden we geen idee hoeveel kinderen er zouden komen. Uiteindelijk kwamen er twaalf, bij de vierde en laatste keer was dat aantal verdubbeld. Daarnaast zijn we ook clinics gaan geven op scholen en in buurten. Dat had resultaat. We begonnen met een handvol nieuwe leden, maar die zorgden wel meteen voor mond-tot-mond reclame. Als zij doorvertellen dat het leuk is, komen er meer kinderen.”

Inmiddels is Bolnes gestart met de Champions League, voetbal voor kinderen van vier tot zeven jaar. Ook daar ziet de club op woensdag en zaterdag steeds meer voetballertjes voor verschijnen. Maar ook in de iets oudere leeftijdsgroepen neemt het animo toe. “Het resultaat is dat we komend seizoen met een team meer aan de competitie meedoen”, zegt Sparreboom. “Eigenlijk hebben we met de Champions League twee teams meer. We zitten aan totaal vijftig jeugdleden.”

Dat smaakt naar meer vinden Sparreboom en Braber, die de samenwerking prijzen met The Motivated Academy (TMA) van Steef Ebeciolo die ook trainer is van de JO17, maar ook wijzen op de mogelijkheden die er op sportpark Bolnes zijn. “We hebben drie velden. Dat is echt een luxe. We hoeven niet in te zitten over ruimte. We hopen als club ook over niet al te lange tijd een kunstgrasveld te krijgen.”

“Het doel was om in 2026 tien teams te hebben”, zegt Sparreboom. “Dat is het nog steeds. Een doorlopende leeftijdslijn en doorstroming naar je seniorenteams, dat is wat we voor ogen hebben.”

SV Bolnes voor meer artikelen over de club
SV Bolnes voor meer informatie over de club

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief