Zeeuws topscorer werd hij net niet, die eer was voor Jasper Gunter van WHS. Toch kan Dano Lourens terugkijken op een ongekend succesvol seizoen bij Kloetinge. De jonge spits had een meer dan aanzienlijk aandeel in het uiteindelijke kampioenschap én de promotie naar de hoofdklasse. Daarin zullen zowel Dano zelf (gaat naar Jong Sparta) en zijn vader Marcel (stopt als trainer) overigens niet actief zijn voor de Bevelandse formatie. ‘Maar om dit kampioenschap samen met mijn vader te beleven, dat was echt geweldig!’

Het ging dit seizoen snel met de jeugdige aanvaller, die als A-junior bij de selectie kwam en de eerste vijf duels als wissel inviel. Voor de winterstop scoorde de aanvaller ‘slechts’ twee goals, maar hoe anders was het na de winter…. “Toen ging het als een malle. Alles viel goed en de ballen vlogen er letterlijk uit alle hoeken en standen in. Bizar om te ervaren. Op een gegeven moment was het zelfs zo, dat ik vooral al het gevoel had dat de goals we zouden vallen. En ze vielen dan ook! Zoiets was echt onwerkelijk om te ervaren af en toe. Maar als het wekelijks zo is, dat je op de goede plek staat of de ballen erin vliegen, dan kan het geen geluk meer zijn toch? Ik voelde overigens wel de drang om mezelf te laten zien. Richting de spelersgroep waar je als jong ventje van zeventien ineens bij komt. Maar ook richting de supporters natuurlijk, want die waren in het begin sceptisch. Omdat je toch de zoon bent van de trainer. Maar ik denk dat ik ze wel aardig heb laten zien, dat ik toch best wat in mijn mars heb…”

Dat is nog met gevoel voor understatement, want de sterke prestaties van Lourens leverden hem uiteindelijk een overstap op naar Sparta Rotterdam, waar hij in eerste instantie aansluit bij Jong Sparta. Het wordt na zijn eerdere mislukte avontuur bij NAC Breda de tweede keer dat hij een kans krijgt bij een profclub. “Ik heb al van jongs af aan de droom om profvoetballer te worden. Daar ging ik voor bij NAC Breda, maar dat pakte niet uit zoals gehoopt. De keus voor Kloetinge is dus achteraf een goede gebleken, want hier heb ik de vorm weer teruggevonden en daardoor mezelf in de belangstelling van Sparta Rotterdam kunnen spelen, daar ben ik de club eeuwig dankbaar voor.”

Als valse nummer negen wil Lourens vol voor zijn kansen gaan en proberen een basisplek te veroveren. “Dat is het doel. Door omstandigheden is het bij NAC Breda niet gelukt, nu krijg ik een tweede kans die ik met beide handen aangrijp. Want hoeveel jonge voetballers krijgen de kans om prof te worden. En lukt het niet, dan heb ik het in elk geval geprobeerd. Ik zal hoe dan ook een betere voetballer worden door dagelijks te trainen en te spelen. Die bagage neem je altijd mee en dan zien we wel waar het schip strandt. Ik ben blij met de titel bij Kloetinge en dat ik daar samen met mijn vader intens van heb kunnen genieten en een bijdrage in heb gehad.”

Klik op Kloetinge voor meer artikelen over de club
Klik op Kloetinge voor meer informatie over de club

Hoewel in de 4^e Klasse A VC Vlissingen voor iedereen een maatje te groot bleek, daar kreeg men naast nummer twee Wolfaartsdijk en MZVC (dat als vierde eindigde) in DwO’15 een verrassende derde deelnemer aan de nacompetitie. Daar zag het voor de ploeg van rechtsbuiten Niels van Geystelen voor de winterstop absoluut niet naar uit.

“Met de winterstop hadden we slechts één punt gehaald en stonden we stijf onderaan. Dan is het helemaal reuzeknap als je ziet hoe we ons na de winter herpakt hebben. Als je dan in het tweede bedrijf zesentwintig punten bij elkaar voetbalt, dan is het extra zuur dat je voor de winter steeds verliest. Want je vraagt je dan steeds af hoe hoog je had kunnen eindigen als…. Maar ‘als’ telt nog altijd niet in het voetbal.”

Van Geystelen had voor de winter drie keer gescoord, en prikte daar na de winter nog eens zestien treffers bij, terwijl hij ook een aantal assists mocht bijschrijven. Toch is hij ook over zijn eigen presteren niet helemaal tevreden. “Nee, want ook ik heb voor de winterstop te weinig gebracht, dus dat moet komend seizoen constanter. En dan moeten we ook tegen onze directe concurrenten meer punten zien te pakken dan we nu gedaan hebben. Tegen de betere teams, als we zelf niet het spel moeten maken, gaat het wel oké. Maar dat moeten we over de gehele lijn meer zien te brengen, pas dan zullen we ook echt meer kunnen meedoen.”

Hij speelde in de jeugd van SVD, dat in 2015 samen met Volharding fuseerde tot het huidige DwO, waar hij op zijn zestiende debuteerde in het eerste elftal om er niet meer te verdwijnen. En voorlopig ziet hij dat ook niet gebeuren. “Ik voel me prima hier, het is een mooie club met prima spelersgroep. Bovendien komen er wat jonge jongens aan die dit seizoen al flinke stappen hebben gemaakt.”

Hoewel DwO’15 wellicht verrassend beslag legde op de derde periode, was het avontuur na één duel tegen FC De Westhoek al voorbij. En kan het vizier worden gericht op het nieuwe seizoen. “Daarin krijgen we in Danny Sandhövel een nieuwe trainer. Iedereen begint weer op nul en hopelijk kunnen we dan vanaf de start meedoen. Want de ambitie is toch wel om in de subtop te kunnen eindigen. Maar dan zal het wel bij iedereen een stuk constanter moeten. De potentie is er, nu de uitvoering nog.”

Klik op DwO’15 voor meer artikelen over de club
Klik op DwO’15 voor meer informatie over de club

Zonder scheidsrechters geen voetbal. Het is een slogan die al regelmatig is gehoord, aldus Jan de Vos. Maar het aantal scheidsrechters is de afgelopen jaren behoorlijk afgenomen. ‘En zij die nog actief zijn, worden steeds ouder, met alle gevolgen, risico’s en geregeld ook frustraties in en rond de velden van dien.’

Jan de Vos is voorzitter van Scheidsrechtersvereniging Noord- en Zuid Beveland, de SV NZB. “Geen enkele wedstrijd kan zonder een arbitragekorps. (Assistent-) Scheidsrechter, coaches, waarnemers en rapporteurs zijn een belangrijk onderdeel voor het organiseren van wedstrijden op alle niveaus. Het zijn bijna allemaal vrijwilligers, die wekelijks op en rondom de sportvelden en ook in de zaal te vinden zijn. Ook zij doen dit voor hun plezier, maar toch merken we dat er geregeld richting scheidsrechters sprake is van onsportief of ongewenst gedrag. Doodzonde en vaak ook een reden waarom ze ermee stoppen. En dat is nou juist wat wij als scheidsrechtersvereniging willen voorkomen.”

Bovendien is ook het aantal scheidsrechters dat lid is van een scheidsrechtersvereniging sterk gedaald, wat De Vos ook jammer vindt. “Maar het is ook in Walcheren en Zeeuws-Vlaanderen zo. Dus we staan daarin niet alleen. Toch wil ik scheidsrechters oproepen zich aan te melden en lid te worden, want we kunnen collectief echt wel wat betekenen. Aan opleidingen, als klankbord én ook richting clubs en de voetbalbond. Daarbij willen we als SV NZB meer de samenwerking zoeken met de clubs, want sámen moeten we dat tekort aan scheidsrechters zien op te lossen. Zodat er op termijn geen problemen ontstaan. Want er moét doorstroming komen, zodat er in de A-categorie wat aan de wekelijkse tekorten kan worden gedaan.”

Volgens De Vos is het een misvatting, dat de scheidsrechtersvereniging er alleen is voor de scheidsrechters die in de regio actief zijn. “Zeker niet! We zijn er namelijk ook voor de clubs. De samenwerking met clubs zouden we heel erg toejuichen. Voor spelregelavonden bijvoorbeeld, maar ook om iemand vanuit de vereniging te begeleiden die eventueel graag verder wil als scheidsrechter. Verder ook om wederzijds begrip te kweken voor scheidsrechters.”

Maar vooral ook om iedereen binnen de clubs up-to-date te houden als het gaat om spelregelkennis. “Dat is ook wel een hot item denk ik. Want soms zie je dat er in het veld of vanuit de dug-out wordt gereageerd op scheidsrechterbeslissingen, terwijl die de juiste regels hanteert. Als de kennis van de laatste nieuwe regels ontbreekt, dan kan dit ook tot vervelende situaties leiden. Wij kunnen als vereniging dan kader én spelers tijdens een infoavond bijvoorbeeld de nieuwste regels introduceren. Op die manier elkaar dus beter begrijpen, dat zou al een hoop situaties op en rond het veld kunnen voorkomen.”

Klik op Beveland Schouwen-Duiveland voor meer regionieuws
Klik op SV NZB voor meer informatie over de bond

BURGH HAAMSTEDE – Hij was met de nodige verwachtingen van tweedeklasser MZC’11 naar de ambitieuze zaterdag vierdeklasser FC De Westhoek gekomen. Maar toch heeft de overstap Dylan Adelaar (26) niet gebracht wat hij ervan had gehoopt. Daarom vertrekt hij al na één seizoen en maakt de overstap naar Bruse Boys.

“Ik heb er wel de nodige tijd over getwijfeld, maar toen ik met Michel Maaskant, de trainer van Bruse Boys, had gesproken toen heb ik de knoop doorgehakt. Het verhaal wat me werd verteld, ongeacht op welk niveau Bruse Boys komend seizoen actief zal zijn, dat sprak me aan en heeft me uiteindelijk over de streep getrokken. Ik ben vanuit MZC’11, waar ik ook gewoon basisspeler was, naar De Westhoek gekomen met maar één doel: eerste of tweede worden. Dat is helaas niet gelukt en dat is enorm jammer. Maar daarvoor zijn ook wel aantoonbare oorzaken te beschrijven, want rondom het voetbal is er hier het nodige gebeurd en dat heeft toch zijn weerslag wel gehad op de prestaties.”

Met een periodetitel haalde Adelaar met zijn teamgenoten nog wel een ‘troostprijs’, maar blij werd de aanvaller er zeker niet door. “Het is een teleurstellende competitie geweest voor ons. Vooral ook omdat ik binnen onze groep wel de échte drive miste om er met elkaar alles uit te halen wat binnen onze kwaliteiten lag. En dat is enorm zonde. Ik ben ontzettend fanatiek, maar als je dan in het weekend van de topper tegen SKNWK maar met een paar man traint en er enkele basisspelers op zaterdag weg zijn…. Dan mis je kwaliteit en dat kost dan logischerwijs ook punten en overwinningen. En zo hebben we een aantal momenten gekend waardoor ik ben gaan twijfelen of ik met mijn overstap wel de goede keuze had gemaakt. Maar achteraf is alles makkelijk praten. Vooraf had ik er veel vertrouwen in en ik heb gedurende het seizoen ook alles gegeven. Heb twintig goals gemaakt en veertien assists afgeleverd, dus dat verwijt kan ik mezelf qua prestaties zeker niet maken gelukkig.”

Terugkeren naar De Westhoek was ook terugkeren naar de roots. “Ik kom hier vandaan en wilde graag voor de titel spelen. Dat is niet gelukt en dat valt tegen, want ik denk dat we compleet zouden zijn gebleven, dat het er wel in had kunnen zitten. En dat is zonde. Ik had bewust gekozen voor een stapje lager te voetballen, want ik had net promotie gemaakt op het werk en merkte dat ik minder fit raakte. Dus de keuze voor Westhoek was er eentje met het verstand, want ik woon samen in Renesse met mijn vriendin die bij de dames van Sparta Rotterdam speelt. Dus het was al bij al behoorlijk druk, maar toch merk ik dat ik misschien we te ambitieus en fanatiek ben voor een lager niveau. Vandaar dus nu de keus om weer te vertrekken naar Bruse Boys. Maar eerst proberen om toch met FC De Westhoek zo ver mogelijk te komen in de nacompetitie. Want dat zou dan toch wel een mooie afsluiter zijn.”

Klik op FC de Westhoek voor meer artikelen over de club
Klik op FC de Westhoek voor meer informatie over de club

Na de titel in 2019 beleefde ’s-Heer Arendskerke twee coronaseizoenen in tweede klasse. Het afgelopen seizoen was het derde (en nu volledige) in de 2^e Klasse E van het zaterdagvoetbal. De ploeg van middenvelder Jari Goedegebure (21) belandde na zesentwintig wedstrijden in de nacompetitie. Daarin vond men op 13 juni jl. tegen Luctor Heinkenszand hun Waterloo, waardoor Goedegebure en zijn ploeggenoten komend seizoen weer in de derde klasse actief zullen zijn.

“Enorm zuur en zwaar balen, want ik had echt wel goede hoop dat we het zouden redden. Het gehele seizoen hebben we vaak aan de verkeerde kant van de score gezeten, maar op het laatst ging het qua spel wel steeds beter. Dat we het dan in de eerste wedstrijd van de nacompetitie niet redden, dan is dat zeker een teleurstelling.”

Dus is de ploeg na drie seizoenen weer opnieuw derdeklasser en zal men weer moeten proberen om van daaruit de stap omhoog te maken. “Dat is wel de bedoeling, want persoonlijk denk ik echt dat we met deze groep in de tweede klasse moeten kunnen meedraaien. We hebben een relatief jonge spelersgroep, waarbij oudsten nog geen dertig zijn. Dus daarin zit zeker nog groei en volop mogelijkheden voor de komende jaren.”

Zelf was Goedegebure de afgelopen seizoenen veelal de ‘ideale twaalfde man’ en zat hij meer dan hem lief was op de bank. Tot hij aan het begin van dit seizoen zichzelf in de basis wist te knokken. “Dat was wel prettig en heb ik denk ik door een goede voorbereiding en prestaties op de trainingen afgedwongen. Daarna kreeg ik te maken met was blessures en was er ook een aantal wedstrijden waarin ik simpelweg de vorm niet had. Toen koos de trainer voor iemand anders op mijn plek, maar gelukkig heb ik mezelf weer kunnen terug knokken. Dat was wel fijn, want als je nieuw bent bij een selectie dan ben je blij dat je erbij zit, maar na een tijdje wil je toch gewoon spelen.”

Dat spelen voor ’s-Heer Arendskerke doet hij overigens al sinds zijn vijfde en doorliep de hele jeugd tot hij drie seizoenen geleden bij de senioren belandde. Met een reeks basisplaatsen dit seizoen is de doelstelling voor Goedegebure, die doorgaans op ‘tien’ of als rechtsbuiten zichzelf in de opstelling terugziet, helder. “Volgend jaar wil ik definitief basisspeler zijn en dat dan voor de komende jaren ook zien te blijven. Ik merk dat ik het afgelopen jaar, ondanks dat we het dan niet hebben gered, wel heel veel heb geleerd. Daar hoop ik dus volgend seizoen een niveau lager mijn voordeel mee te doen. Ik ben geen verfijnde voetballer, maar moet het vooral hebben van hard werken en mijn loopvermogen. Vuile meters willen maken voor anderen en op die manier mijn inbreng te hebben.”

Naast terugkeren naar de tweede klasse, heeft hij overigens voor zichzelf nog wel een sportieve doelstelling opgelegd. “Meer scoren. Dat was bovendien een manco van ons als ploeg, wat ons in wedstrijden ook heeft opgebroken. Wel kansen krijgen, maar ze niet verzilveren. Zelf had ik ook maar één goal en dat vind ik te weinig. Dat aantal moet komend seizoen dus omhoog. Maar het gaat er me in eerste instantie vooral om dat ik die basisplek weet af te dwingen en belangrijk te zijn voor het elftal. Dat had ik het liefste opnieuw gedaan in de tweede klasse, maar dat mocht helaas niet zo zijn.”

Klik op ‘s-Heer Arendskerke voor meer artikelen over de club
Klik op ‘s-Heer Arendskerke voor meer informatie over de club

Toen Kees de Hase in 2019 aangaf te stoppen als verzorger bij Bevelanders, kreeg Lianne de Waard de vraag of ze het niet zag zitten om binnen de voetbalclub verzorgster te worden. Ze was net afgestuurd als massage-/sportherapeut en zag het als een mooie kans om ervaring op te doen. ‘De dankbaarheid die je krijgt van de spelers, dat geeft juist heel veel energie. Het is geweldig om te doen en heb er nog geen seconde spijt van.’

In eerste instantie had ze haar bedenkingen over het voetbalwereldje, mede ook omdat ze er zelf totaal geen ervaring mee had. “Ik dacht eerst: nee hoor dank je, dat is niks voor mij. Maar toen ben ik eens gaan kijken en dacht ik ‘why not’. En ik zit er nu sindsdien nog altijd. Dus dat zegt wel voldoende haha. Het is echt heel leuk om te doen en om iets voor de spelers te kunnen betekenen richting de trainingen, wedstrijden of bij eventuele blessures. Dat is altijd weer een uitdaging om er preventief voor te zorgen dat ze zo lang mogelijk fit blijven. Maar ook om bij blessures ervoor te zorgen, dat ze op een verantwoorde manier weer aan hun herstel werken en terugkeren op het veld.”

Inmiddels heeft De Waard een fulltime eigen massagepraktijk als sporttherapeut aan huis. Daar ontvangt ze ook regelmatig spelers van Bevelanders om te behandelen. “Ik woon vlakbij de sportvelden, dus dat ik ideaal te combineren. Ik sta zo op het voetbalveld of andersom. Een uur voor elke training ben ik op de club aanwezig om spelers te behandelen. Masseren of tapen bijvoorbeeld. Is er intensievere behandeling nodig, dan kan het ook voorkomen dat spelers bij mij in de praktijk komen. Dat is wel zo handig en dan heb ik ook alle middelen om optimaal te kunnen werken.”

Naast het masseren van hamstrings, liezen, kuiten of bovenbenen en tapen van enkels, knieën en hamstrings of polsen, doet De Waard af en toe ook aan ‘dry needling’. “Alles wat maar helpt voor een beter herstel probeer ik toe te passen en dat wordt door de spelers en technische staf zeker wel gewaardeerd. Terwijl je vaak voor spelers als verzorgster toch ook een bepaalt soort vertrouwenspersoon bent. Het is ook fijn om écht onderdeel te zijn van de groep, dat is het mooiste van alles.”

Waar spelers vaak bij haar langskomen op de massagetafel, daar is het ook wel geregeld zo dat ze zelf op de rem moet trappen. “Spelers zijn vaak ook hard. Ze willen altijd heel graag spelen of trainen. Maar het gaat er vooral om dat het verantwoord is. Dat is mijn taak om daar op een objectieve manier naar te kijken en advies in te geven. Soms is het beter om een speler te beschermen en niet zichzelf verder te blesseren. Dan geef ik wel het advies om een training over te slaan of tijdens een wedstrijd geen beroep op hem te doen. Die eerlijk wordt wel gewaardeerd, want ik doe het altijd in het belang van de speler zelf. Dat staat altijd voorop.”

Hoewel ze dus in eerste instantie twijfels had of ze wel op de vraag als verzorgster moest ingaan, zou ze nu niet anders meer willen. “Het contact met de spelers en de staf, maar ook de dankbaarheid zijn zaken die ik oprecht waardeer. Daarbij hebben we een fantastische groep en vind ik het mooi om ze op zaterdagen zo fanatiek bezig te zien. Onderdeel van het geheel te zijn en daaraan je steentje bij te dragen. Ik zou het niet meer willen missen.”

Klik op Bevelanders voor meer artikelen over de club
Klik op Bevelanders voor meer informatie over de club