LEWEDORP – Het was vier jaar geleden zijn eerste klus als hoofdtrainer toen Lewedorpse Boys bij Kees Duitemeijer aanklopte. En na drie seizoenen hebben beide partijen nog geen genoeg van de samenwerking, waardoor de Terneuzenaar na de zomer aan zijn vierde seizoen bij de zaterdag derdeklasser begint.

“Het klopt dat tegenwoordig vier seizoenen al lang is voor een trainer bij een club, maar als beide partijen er nog voldoende vertrouwen is én er is sprake van groeimogelijkheden en uitdaging, dan was voor mij de keuze snel gemaakt. Ik heb het hier enorm naar mijn zin, alles is perfect geregeld en de spelersgroep is fanatiek en leergierig. Met bovendien in mijn ogen nog voldoende ontwikkelingsmogelijkheden. Daar gaan we samen proberen het optimale uit te halen volgend seizoen.”

Want in het eerste volledige seizoen van de oefenmeester, in het bezit van Uefa-B en met ambitie om op termijn ook het Uefa-A diploma te gaan halen, dat had naar zijn idee nog wel beter gekund én gemoeten. “Absoluut! We hebben onszelf veilig gespeeld en dat is altijd doelstelling nummer één, maar toch denk ik dat we hoger hadden kunnen eindigen dan die negende plek waarop we zijn geëindigd. Zeker in het tweede deel van de competitie hebben we diverse keren te weinig gebracht en te weinig punten behaald. Dat is zonde, want dat was in sommige wedstrijden zeker onnodig.”

Dit seizoen was vooral ook een lastig jaar, zeker vanwege de lange inactiviteit door corona. “Maar dat mag geen excuus zijn, want daar heeft iedereen mee te kampen gehad. We beschikken over een selectie die veel potentie heeft, maar die moeten meer durven om zich te laten zien. Het grootste pijnpunt voor ons is toch wel geweest, dat we geen enkele wedstrijd met dezelfde opstelling en selectie hebben kunnen spelen. En daarbij missen we in de ploeg een échte afmaker, want we krijgen wel kansen maar scoren simpelweg te weinig. En het is toch wel prettig om iemand te hebben die de ballen erin schiet, want dan zit je vaak aan de goede kant van de score en pak je punten.”

Een andere manco, is het keepersprobleem bij de selectie, want het afgelopen seizoen moest Duitemeijer een beroep doen op maar liefst zes (!) verschillende keepers. “Dat was wel een dingetje, wat ook zeker wel punten heeft gekost. Niet door de jongens zelf, maar puur doordat je steeds aan elkaar moet wennen. We zijn dan ook dat Jens Meulmeester overkomt van Arnemuiden om de selectie permanent te versterken. Daarnaast proberen we nog wat jongens hier naar Lebo te krijgen, want we willen de groep wel wat ruimer hebben. Dat is voor alle elftallen prettig. Het is niet eenvoudig, maar als jongens de keus eenmaal maken, dan gaan ze hier ook nooit meer weg is gebleken. Het is een betrokken en mooie club waar het niet puur om het eerste elftal draait. Dat zie je terug in de kantine en bij de festiviteiten. Dan zit alles door elkaar heen. Het is ook een vereniging met trouwe aanhang en grote schare vrijwilligers, dat zegt ook veel. Ik ervaar het hier al vier jaar oprecht als een warm bad.”

Als trainer heeft hij een duidelijk doel en een duidelijke werkwijze. Dat zorgde in het begin van zijn dienstverband voor wat twijfel, maar hij heeft volgehouden. “En de volhouder wint he… Nu ziet men dat het beter gaat en wil iedereen erin mee. Dat is prettig. Ze kunnen meer dan ze denken, maar ik mis soms vooral het échte gif om te willen winnen. Om er écht voor te gaan. Als dat kwartje gaat vallen, dan weet ik zeker dat hier nog wat moois gaat bloeien.”

Klik op Lewedorpse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Lewedorpse Boys voor meer informatie over de club

COLIJNSPLAAT – De eerste wedstrijden van het afgelopen seizoen was Koen Wattel (20) geen basisspeler, maar de rechtsback knokte zich in de ploeg bij vierdeklasser Colijnsplaatse Boys om er niet meer uit te verdwijnen. En gezien een zware blessure waardoor hij maar liefst bijna vier jaar (!) niet kon voetballen, mag dat best een knappe prestatie worden genoemd.

“Ik ben er zeker ook best trots op, dat ik mezelf weer in het elftal heb geknokt. Vraag me niet hoe ik de zondagen overleefd heb, maar die pijn heb ik er heel graag voor over. Want voetballen blijft toch écht het allermooiste om te kunnen doen. Ik ben toen ik vijftien was door mijn enkel gegaan, waarbij ik mijn bot verbrijzelde en mijn banden verrekt waren. Dat heeft echt enorm lang geduurd, heb een heel traject bij de fysio doorstaan ook. Maar ik voetbal weer en dat is nu het allerbelangrijkste voor me.”

Maar liefst vier seizoenen lang moest de jongste van vier voetballende Wattel-broers noodgedwongen toekijken. Een voor hem verschrikkelijke tijd. “Als je andere ziet voetballen en ziet doen wat jij ook heel graag zou willen, dan is dat frustrerend. Tot het op mijn achttiende weer begon te kriebelen en ze bij het derde zonder keeper zaten. Toen heb ik de terug mijn schoenen aangedaan en ben gaan keepen. Dat ging best redelijk en heb daarna besloten om weer vol aan te sluiten bij de eerste selectie. Tot nu toe gaat het goed en dat hoop ik vooral zo te houden.”

Vanwege zijn werk en een studie die hij nog volgt, traint hij niet twee maar één keer per week en speelt dan op zaterdag de wedstrijden. “Die belasting is goed vol te houden. Als ik de enkel maar intape en daarbij de oefeningen doe van de fysio de boel soepel te houden. Dat is ook noodzaak, want anders zou de pijn op zondag nog groter zijn denk ik. Hopelijk dat het op termijn ooit nog verdwijnt, maar daar twijfel ik sterk aan.”

Komend seizoen speelt hij dus opnieuw bij het eerste in de vierde klasse. “Hopelijk dan wel met een beter eindresultaat dan we dit seizoen hebben behaald, want daar hebben we niet het maximale uitgehaald denk ik. Er gaat wel wat veranderen, want enkele jongens vertrekken, er komen een aantal nieuwe bij én er komt met Graham Holmes een nieuwe trainer. Persoonlijk heb ik nog maar twee wensen: dat ik nog een jaartje of tien kan voetballen op dit niveau én dat ik ooit een keer samen met mijn drie oudere broers in het eerste elftal in de basis sta. Al is het maar één wedstrijd, dan is het plaatje compleet.”

Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer informatie over de club

KRABBENDIJKE – Het was de bedoeling om vanuit de MO19 door te schuiven richting dames-1, maar zover kwam het voor Lotte Jansen (22) niet bij Krabbendijke. Het werden niet de dames, maar de mannen van Krabbendijke 3 waar ze zich uiteindelijk bij aansloot. ‘En daar zit ik prima op mijn plek.’

Doordat de dames bij Krabbendijke in een 7×7 – competitie voetballen op half veld koos Jansen ervoor om toch een andere sportieve keuze te maken. “Ik wilde per se op een heel veld blijven voetballen en dat ging dus niet bij de dames hier op de club. Ik had niet direct zin om de overstap te maken naar een andere damesteam bij een andere club. Dus toen zijn we tot deze oplossing gekomen en dat is me goed bevallen. In het begin was het wel even wennen natuurlijk. Hoe zouden ze reageren? Hoe zou het gaan bij tegenstanders enzovoorts. Maar als je laat zien dat je gewoon meedraait én presteert, dan gaat het als vanzelf heb ik wel gemerkt. Qua spelniveau pas ik er gelukkig prima tussen.”

Om te kijken of ze elders aansluiting kon vinden, trainde Jansen ook enkele keren mee bij de dames van Apollo’69, maar ze zag een overstap uiteindelijk niet zitten. “Ik weet bij Krabbendijke wat ik heb en wat ik kan verwachten. Een hoop jongens uit het derde kende ik al langer en ze ontvingen me met open armen. Het klikt goed en dat is voor mij dan toch ook veel waard. Ik voetbal hier al sinds de c-junioren, voetbalde altijd bij de meiden en trainde ook nog met de jongens mee. Een deel van die jongens kom ik nu opnieuw tegen, alleen is iedereen een jaartje of wat ouder geworden.”

Sportief gezien was het een lastig seizoen, mede ook omdat Jansen met haar team eigenlijk in een te hoge klasse was ingedeeld. “We wilden graag in de vijfde klasse spelen, maar werden in de vierde klasse ingedeeld. Daardoor zijn we ook onderaan geëindigd, maar hopelijk kunnen we ons volgend seizoen beter meten met teams die aan elkaar gewaagd zijn. Ik ga zelf sowieso door, want het is me perfect bevallen. Ik ben opgegroeid met voetballende broers dus ik was wel wat gewend. Tuurlijk is het anders dan tussen de dames, maar die andere gesprekken zijn ook wel weer grappig.. En wat je soms ook hoort vanaf de kant, dat is echt lachen. Ik ben als spits met vijf goals dit seizoen overigens wel topscorer geworden, niet heel veel maar ik heb dus wel mijn steentje in sportieve zin bijgedragen.”

Klik op Krabbendijke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Krabbendijke voor meer informatie over de club.

BRUINISSE – Voor Bruse Boys was het een seizoen van ‘net niet’. Tijdens wedstrijden viel het volgens aanvoerder Julian van Nieuwenhuize (23) vaak de verkeerde kant op, met strijden voor lijfsbehoud via de nacompetitie tot gevolg. En de ploeg die in 2018 degradeerde uit de eerste klasse, daalt nu door de 4 – 0 nederlaag tegen RCS af naar de derde klasse van het zaterdagvoetbal.

“Enorm balen. En ook weer onnodig. We krijgen zat kansen, maar verzuimen de openingsgoal te maken. Een euvel wat ons het gehele seizoen parten heeft gespeeld en ons nu de das om doet. Het is heel zuur. Voor de club en voor iedereen die zich met hart en ziel voor deze mooie vereniging inzet. Maar we hebben deze competitie te vaak aan de verkeerde kant van de score gezeten en dan weet je dat het lastig wordt. Daarbij zijn we in het tussenseizoen veel ervaren jongens kwijtgeraakt en is er bewust gekozen om meer de jeugd een kans te geven. Dat heeft tijd nodig en dan kan het zijn, dat je een seizoen meemaakt zoals we nu hebben gehad. Ik had zelf wel verwacht dat we minder zouden presteren, maar had niet verwacht dat we onszelf zó in de problemen zouden brengen…”

Te vaak ontbrak volgens de centrale verdediger de echte focus en de scherpte. De ploeg van trainer Michel Maaskant had volgens Van Nieuwenhuize ook erg veel moeite met scoren. “Het is niet dat we geen kansen hebben gehad, zeker wel. Maar dan moet je ze wel afmaken en dat hebben we als ploeg te weinig gedaan, waardoor je bij het minste of geringste foutje wordt afgestraft en verliest. Daarnaast hebben we ook te maken gehad met enkele momenten zoals onterecht gegevens strafschoppen en ga zo maar door. Alles wat soms tegen kon gaan, dat ging dan tegen en viel steeds de andere kant uit. Frustrerend was dat wel om te ervaren. En zeker ook omdat je tegen dat soort zaken machteloos bent. Al moeten we ook vooral naar onszelf kijken hoor, omdat we kwalitatief niet hebben gebracht wat zou moeten. Als je eenmaal in de draaikolk omlaag zit, dan is het verdomd moeilijk om te de stroom in omhoog te zwemmen.”

Hoewel de resultaten van zijn ploeg tegenvallend waren, kijkt de aanvoerder zelf terug op een redelijk seizoen. “Ik denk dat ik als één van de meest ervaren jongens in de selectie heb geprobeerd het voortouw te nemen. Jonge jongens te coachen in het veld en te proberen de boel weg te zetten. Daarin heb ik zelf wel stappen gemaakt, al moet dat nog beter. Zelf niet verzaken en een voorbeeld proberen zijn voor de rest, mijn duels winnen op het middenveld. Daaraan heb ik wel voldaan, maar het is niet voldoende gebleken voor een zorgeloos seizoen bij Bru jammer genoeg.”

Hij voetbalt nu vijf jaar bij Bruse Boys, nadat hij op zijn achttiende de overstap maakte van SKNWK naar Bruinisse. “Ik speelde sinds mijn vijfde bij SKNWK en werd door toenmalig trainer Marco Groeneveld benaderd om naar Bruse Boys te komen. Die overstap pakte goed uit, want ik veroverde direct een basisplek en ben er nooit meer uit verdwenen. Het bevalt me hier uitstekend en ben inmiddels wel goed ingeburgerd. Ik heb ook al aangegeven dat ik ook komend seizoen sowieso blijf. En het is mooi dat er weer wat nieuwe jongens bijkomen om de groep te versterken zoals Gijs van Duijvenbode en Dylan Adelaar die overkomen van FC De Westhoek.”

Door zijn werk als vliegtuigmonteur in Rotterdam werkt Van Nieuwenhuize in ploegendienst en kan hij slecht om de week trainen. Toch posteert trainer Maaskant hem steevast als aanvoerder in de basis. “Dat zegt me ook wel veel. Dat heb ik zelf afgedwongen en koester dat vertrouwen ook. Dat wil ik terugbetalen. Het is ook een belangrijke reden om hier te blijven. Ook nu we naar de derde klasse afzakken. We doen een stapje terug om van daaruit weer opnieuw te bouwen.”

Klik op Bruse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Bruse Boys voor meer informatie over de club

KERKWERVE – Een periodetitel halen, dat was vooraf het doel voor WIK’57 uit Kerkwerve. Daarvoor kwam de ploeg van aanvaller Colin van Wanrooij (21) twee punten tekort en was het seizoen van de vierdeklasser na tweeëntwintig wedstrijden ten einde.

“Dat is ontzettend jammer, want er had wellicht toch meer ingezeten. Als je op twee punten een nacompetitieticket misloopt is dat natuurlijk wel zuur, maar we kunnen het alleen onszelf verwijten dat we vooral voor de winterstop onnodige punten hebben verspeeld. We verloren toen direct bij de start van onder meer Brouwershaven en SPS en dan loop je direct achter de feiten aan. Erg zonde, want ik denk zeker dat er meer had ingezeten.”

Van Wanrooij is aanvaller binnen het team van de vertrekkende trainer Husseyin Dogan (hij wordt opgevolgd door Richard de Moedt) en was goed voor twintig van de tweeënvijftig doelpunten die de groenhemden tegen de netten wisten te schieten. “Daarover kan ik wel tevreden zijn, al hadden dat er wellicht ook nog wel een aantal meer kunnen en mogen zijn. Maar de manier van voetballen die we nu hanteren, met opbouw vanaf achteruit, dat past wel bij onze spelersgroep en dat heeft Huseyin er hier toch ingebracht. Dat is wel iets waar we mooi op kunnen doorborduren.”

Als jochie van zes jaar meldde hij zich aan bij de club, waar vader Gerard inmiddels al enkele jaren voorzitter is, en speelt er sinds zijn zestiende in het eerste elftal. “Dat was toen min of meer uit nood geboren dat we moesten doorschuiven qua spelers. Inmiddels hebben we een redelijk brede selectie, waarbij we geregeld jongens erbij krijgen van MZC’11. Dat is voor ons erg prettig en tilt ons niveau steeds met stapjes omhoog.” En waartoe dat in de toekomst leidt, dat zal afhankelijk ook zijn van de vorm van de dag denkt de aanvaller. “We hebben dit seizoen punten gepakt tegen toppers als Westhoek, SPS en Kruiningen, maar kunnen ook ineens punten laten liggen tegen de lager geklasseerde ploegen. Als we constanter worden en we de groep zo veel mogelijk fit en compleet houden, dan moeten we dicht tegen die bovenste plekken aanzitten.”

De derdejaars student Commerciële economie Sportmarketing & Management heeft met twintig competitie- en vijf bekergoals zijn eigen doelstelling wel gehaald en er was al geregeld interesse van andere clubs. “Maar dat was niet dusdanig om er WIK’57 voor te verlaten. Het liefst blijf ik gewoon hier, want het is een geweldige club. Ik ken iedereen en mijn vrienden voetballen hier. Samen met hen proberen om in de toekomst met WIK’57 een keer de stap te kunnen maken een niveau hoger. Het zou menigeen verbazen als dat zou lukken, maar wel echt heel erg gaaf zijn.”

Klik op WIK ’57 voor meer artikelen over de club
Klik op WIK ’57 voor meer informatie over de club

Zijn roots liggen in Kwadendamme, maar Robin van Eijkeren voetbalt al flink wat seizoenen inmiddels voor de fusieclub HKW’21, nadat deze pas in 2021 officieel samenging maar al jaren in een samenwerkingsverband speelden. ‘We hadden allemaal direct een klik en dat is nog steeds het geval dus dat voelt prettig.’

Van Eijkeren debuteerde al op zijn vijftiende in het eerste elftal en heeft er nu dus op zijn vierentwintigste al negen seizoenen bij de senioren opzitten. “Dat was toen min of meer uit nood geboren. Er waren weinig spelers en daardoor moesten er noodgedwongen jongens uit de jeugd doorgeschoven worden. Sindsdien speel ik in het eerste. Eerst bij Kwadendamme, daarna in de samenwerking met Hoedekenskerke en nu dus sinds vorig jaar bij HKW’21. Voor mij is er niks veranderd, alleen het logo en de kleuren van het tenue. Het bevalt me hier perfect en dat is voor mij het allerbelangrijkste.”

En bij speelt ook wekelijks, zij het dit seizoen ook geregeld op een voor hem vreemde positie. “Dat klopt ja. Ik ben van origine meer middenvelder of verdediger, maar ik heb nu best veel in de spits gespeeld. Ook uit nood geboren, gezien de vele zware blessures waarmee we te kampen hebben gehad dit seizoen. En onze spits kon dit seizoen niet veel spelen, dus gaf men aan ‘Robin kan dat wel invullen’. En dan heb ik geprobeerd. Het is niet zo dat ik een echte goalgetter ben, maar ik kan wel een balletje afschermen, klaarleggen en meevoetballen. Al merk ik wel, dat het échte spitsenwerk met het neusje in de zestien niet aan mij is besteed.”

Met HKW’21 had Van Eijkeren ook nog zicht op de tweede periodetitel, al heeft men de kansen daarop zelf verspeeld volgens de gelegenheidsaanvaller. “Die periode hebben we zelf door een reeks mindere resultaten weggegooid. Dat is zonde, al is onze klassering wel een afspiegeling van ons seizoen. Teveel afwezigen, te weinig echte automatismen en te vaak wedstrijden met één goal verschil verloren. Als je die punten niet pakt, dan kan je ook nergens aanspraak op maken. Realistisch gezien klopt het dus als je naar de resultaten en vorm kijkt, al hadden we vooraf wel op meer gerekend. Want er was een grote groep, Vlissingen daarbuiten dan, waarbij iedereen van elkaar kon winnen of verliezen. En dat laatste hebben wij te vaak gedaan helaas.”

Toch is hij positief gestemd over de toekomst en ziet hij zeker perspectief. “Absoluut! Dit seizoen was de groep smal en deden er geregeld jongens uit de JO19 mee. Die komen eraan en hebben ook best potentie, dus voor de toekomst zie ik het hier niet zo heel somber in. Als we die jonge gasten kunnen laten door ontwikkelen en wennen, dan kunnen we daar nog flink wat jaren de vruchten van plukken en dat zou mooi zijn.”

Het perspectief voor zichzelf in de spits, dat ziet hij een stuk minder als het gaat om zijn voetbaltoekomst. “Om dit seizoen de ploeg te helpen heb ik dat gedaan, maar gezien mijn kwaliteiten zie ik mezelf liever één of zelfs twee linies verder achteruit spelen. Daar ben ik echt op mijn plek en kan ik volgens mij meer van waarde zijn. In de spits krijg je toch ook minder ballen en ik ben juist iemand die veel aan de bal moet komen om een lekker gevoel te krijgen. Dus als het aan mij ligt…. Al zal ik wel zien wat de nieuwe trainer voor me in petto heeft. Als hij me maar opstelt, dat is het allerbelangrijkste haha.”

Klik op HKW’21 voor meer artikelen over de club
Klik op HKW’21 voor meer informatie over de club