Home Blog Pagina 5

BRC focust zich na succesvolle fusie op nieuw complex

Drie jaar na de officiële fusie tussen Beesd en Rhelico staat BRC er beter voor dan ooit. De voetbalvereniging uit de Lingedorpen heeft de soms pijnlijke beginfase inmiddels ver achter zich gelaten en kijkt vooral vooruit. Met een stabiele organisatie, groeiende jeugdafdeling en een hechte clubcultuur ligt de focus nu op wat binnen de club wordt gezien als de ultieme bekroning: een nieuw sportcomplex.

Jeffrey van Oostrum was nauw betrokken bij het fusieproces en spreekt met trots over waar BRC nu staat. “De fusie is eigenlijk klaar. Het is gelukt, het werkt en het voelt als één vereniging. Dat is het belangrijkste. Nu willen we doorpakken.”

Een belangrijk uitgangspunt bij de fusie was de locatie. Uiteindelijk werd gekozen voor het terrein in Beesd, na een uitgebreid haalbaarheidsonderzoek. “Dat had te maken met ligging, veiligheid, uitbreidingsmogelijkheden en verkeer. Beesd ligt veiliger in de kern en biedt simpelweg meer perspectief voor de toekomst.”

Met een geslaagde fusie van drie jaar en nu is BRC druk aan het werken aan de kroon op het werk, door het realiseren van een nieuwe kantine en kleedkamers. De oude accommodatie van beide clubs zijn afgeschreven en voor het einde van het jaar zal de locatie Boutenstein teruggeven worden aan de gemeente. “Onze focus ligt nu maximaal op de realisatie van het plan voor al onze leden. De bouwcommissie is druk met het uitwerken van deze plannen, we bekijken andere clubs en hun aanpak, rekenen aan de benodigde capaciteit voor kleedkamers en natuurlijk vraagt de financiële kant van een dergelijk project ook de nodige aandacht. Alles moet tenslotte verantwoord blijven en ook voor de volgende generatie haalbaar zijn.”

Inmiddels is de integratie binnen BRC volledig voltooid. Bestuur, commissies, trainers en vrijwilligers komen uit alle dorpen en werken naadloos samen. “Zelfs oud-bestuursleden en voormalige voorzitters van beide clubs zitten nu samen in het bestuur. Dat had niemand vooraf kunnen bedenken, maar het werkt fantastisch.”

Ook op sportief vlak zijn de voordelen zichtbaar, met name bij de jeugd. “We kunnen teams beter indelen op leeftijd en niveau. Dat zorgt voor meer plezier en betere ontwikkeling. Het gaat ons niet om doorselecteren of presteren tegen elke prijs, maar om een club waar iedereen zich thuis voelt.”

Met ruim achthonderd leden – waarvan een groot deel spelend – is BRC inmiddels een stevige vereniging met een duidelijke sociale identiteit. “Het is een hele toegankelijke club. Gezellig, sociaal en van alle leeftijden. Van jeugd en vrouwen tot walking football en 45+.”

Toch is het project BRC nog niet af. De absolute prioriteit ligt nu bij nieuwbouw.  Beide accommodaties zijn afgeschreven en passen niet meer bij de ambities van de club. “De fusie heeft het mogelijk gemaakt om groter te denken. Financieel, organisatorisch en qua volume.”

De plannen zijn vergevorderd. Er liggen schetsen en tekeningen en momenteel bevindt BRC zich in de calculatiefase. “Wat gaat het kosten? Wat kunnen we zelf dragen? En waar hebben we nog steun nodig? Dat zijn nu de belangrijkste vragen.”

De ambitie is duidelijk: begin volgend jaar het startschot geven voor de bouw van een nieuw complex. “Dat zou echt de kroon op het werk zijn. Dan hebben we alles gedaan: samensmelting, organisatie op orde en een toekomstbestendig thuis voor de club.”

Van Oostrum kijkt met vertrouwen vooruit. “De fusie is geslaagd, daar hoeven we niet meer over te discussiëren. Nu bouwen we letterlijk en figuurlijk verder aan BRC. En dat voelt heel goed.”

Klik op BRC voor meer informatie over de club.                                                                Klik op BRC voor meer artikelen over de club.

Ralph van Gent en Scharendijke is prima combinatie

SCHARENDIJKE – Al acht jaar is Ralph van Gent inmiddels speler van ZSC’62 uit Scharendijke. In het verleden draaide voetbal bij hem om het resultaat maar sinds zijn verhuizing van Fijnaart naar Zeeland heeft hij als voetballer zijn prioriteiten wel verlegd. Plezier is nu het voornaamste en dat heeft hij na al die jaren nog altijd volop.

De verhuizing naar Zeeland was destijds omdat hij bij een horecazaak in Renesse ging werken. Via-via kwam hij toen in contact met ZSC’62, ging er meetrainen en besloot er lid te worden. Sindsdien was de oud-speler van De Fendert altijd basiskracht wanneer hij beschikbaar was. “Direct vanaf het begin voelde ik me er welkom en paste ik prima in de groep. Na al die jaren heeft de selectie wel een flinke metamorfose ondergaan want alleen Michiel Schipper is nog overgebleven van toen. Veel spelen in een lager elftal op de club, iets wat ik me uiteindelijk ook zie doen. Maar voor nu wil ik vooral proberen om met de ploeg het maximale eruit te halen.”

En tot nu toen draait de vijfdeklasser vrij behoorlijk. Waar het de afgelopen jaren sportief niet altijd overhield, daar haakt ZSC’62 aardig aan in de linkerrij. “We zijn dit seizoen kwalitatief aardig versterkt en dat komt het voetbal, de concurrentie en ook de intensiteit op trainingen absoluut ten goede. En dan is het logisch dat het ook in de wedstrijden nu de goede kant opvalt. Daarbij zijn we thuis een lastig te bespelen ploeg en daar hebben veel tegenstanders het lastig mee.”

Van Gent is met zijn eenendertig jaar wel een van de routiniers in het elftal en stuurt van achteruit de manschappen aan in het veld. “Ooit ben ik begonnen als rechtsback en speel nu voornamelijk centraal achterin of controlerend op het middenveld. Ik heb veel posities wel gehad, maar deze zijn toch wel de plekken die het beste bij mijn kwaliteiten passen.”

De Brabander werkt overigens niet meer in de horeca maar heeft een flinke switch gemaakt. “Ik werk nu bij SAMAN als servicemonteur van warmtepompen en Cv-ketels, maar het leven in Scharendijke bevalt mij en mijn vrouw dusdanig dat we er een huis hebben gekocht. De gemeenschap is hecht en gemoedelijk. Een omgeving waar we ons thuis voelen, net zoals ik me op mijn plek voel bij ZSC’62. Ik kan nu heerlijk op het fietsje naar de club voor trainingen en wedstrijden, echt ideaal.”

En dat zal hij voorlopig nog wel wat jaren blijven doen als het aan hem ligt. “Absoluut. Nu wil ik in het eerste proberen om nog wat mooie resultaten te boeken. Als we leuk voetbal en plezier kunnen koppelen met elkaar dit seizoen dan ben ik meer dan tevreden. Iedereen wil er voor gaan en dat is een mooie doelstelling. Wat er na het seizoen volgt zie ik wel. In het eerste of anders lekker in een lager team met vrienden. Sowieso bij ZSC’62 want daar voel ik me inmiddels echt thuis.”

Plezier en ontspanning allerbelangrijkste voor Jacco Dieleman

BORSSELE – Op vraag van zijn toenmalige collega Adriaan van Moolenhoek begonnen Jacco Dieleman en een aantal vrienden aan een ‘voetbalavontuur’ bij v.v. Borssele. Ze reden wekelijks vanuit Terneuzen door de tunnel naar de ‘overkant’ om er te trainen en voetballen. En dat doet Dieleman nog steeds, al is er wel een en ander veranderd.

 

“Dat is zeker zo want ik woon inmiddels al een jaartje of zeven in Middelburg met vrouw en twee kinderen. Ook het trainen en wedstrijden spelen doe ik niet meer wekelijks, mede ook omdat ik geregeld in het weekend andere dingen te doen heb. Want je tijd kan je helaas maar één keer indelen.”

 

De 33-jarige Dieleman is sinds hij op zijn achttiende bij Borssele begon tussendoor ook nog een aantal keer gestopt, maar toch telkens weer opnieuw begonnen. “Voor ik bij Borssele ging spelen was het even geleden dat ik wedstrijden had gevoetbald, dus ik genoot van alles wat ik meemaakte. Het was bovendien nooit zo intens gericht op prestaties wat je bij veel andere clubs wel ziet. Daarbij zie je ook dat het enorm laagdrempelig is allemaal en misschien ook wel wat kneuterig. Al hou ik daar wel echt van. De voorzitter zit er misschien al dertig jaar ofzo en diens vrouw was wekelijks de kleding terwijl ze samen de kantine runnen. Waar zie je dat nog? Zulke zaken vind ik prachtig en dat is wat voor mijn Borssele als club zo uniek maakt.”

 

Waar in het verleden de club een tijdlang twee teams in competitie had, daar is sinds dit seizoen nog slechts één team overgebleven. “Daarmee spelen we in de reserve 5e Klasse en dat is voor ons prima te doen. Wekelijks hebben we zo’n vijftien spelers al gebeurt het ook dat het er minder zijn. Daarnaast schieten de trainingen er geregeld bij in of staan we met weinig mensen. Dat is jammer, maar ook ik ben daar soms wel debet aan. Mensen hebben het vaak druk en dan schieten dat soort zaken er als eerste bij in. Toch is het in de weekenden als we samenzijn ook altijd erg gezellig. Het kleinschalige van deze vereniging is wat het voor mij speciaal maakt om er al zo lang onderdeel van uit te maken. Het gaat me puur om het plezier en om fysiek en conditioneel bezig te kunnen zijn. En wat mij betreft blijf ik dat nog wel een flink aantal jaartjes doen. ”

Klik op SV Borssele voor meer informatie over de club.
Klik op SV Borssele voor meer artikelen over de club.

Bas van Os waarschijnlijk bezig aan laatste seizoen Colijnsplaatse Boys

COLIJNSPLAAT – Het verlaten van het standaardvoetbal was volgens Bas van Os een logische keuze van de club. Maar de speler van het eerste elftal vind het ook wel jammer dat Colijnsplaatse Boys niet meer tegen andere eerste elftallen uitkomt. ‘Voor dit team wat we nu hebben is het een goede beslissing geweest maar zelf had ik graag nog wel op een hoger niveau gespeeld.’

Van Os is al lid van de club sinds zijn vijfde en debuteerde op zijn zeventiende in het eerste elftal. Het is ongeveer nu mijn negende seizoen in het eerste en het tweede jaar dat we nu spelen in het reserve-voetbal. Vorig seizoen werden we daarin kampioen maar dat loopt dit seizoen helaas een stuk minder. Ik woonde hier mijn hele leven al vlakbij het veld en dan ga je niet zomaar weg. Toch ben ik er nu steeds vaker over aan het nadenken. Ik ben verhuisd naar Goes dus ik denk dat ik volgend seizoen misschien wel daar bij SSV’65 ga spelen. Puur logistiek gezien en qua tijdsinvestering is dat dan vooral een praktische keuze.”

Voorlopig speelt de 26-jarige Van Os zijn wedstrijden nog bij Colijnsplaatse Boys en daar probeert hij wekelijks zo goed mogelijk voor de dag te komen. Toch ziet hij dit seizoen dat het een stuk minder eenvoudig draait dan het jaar ervoor. “Toen zaten we vaak aan de goede kant van de score en hadden we voldoende mensen om op dat niveau het verschil te maken. Nu missen we een hoop spelers en dat zorgt ervoor dat we niet zoveel scoren en dus vaker verliezen dan we zouden willen. We spelen ondanks dat we kampioen zijn geworden ook nu in dezelfde klasse maar hebben veel andere tegenstanders die misschien ook sterker zijn dan we hadden verwacht. Daardoor bivakkeren we nu verder naar onder dan wenselijk.”

Een krappere selectie en doordat er nog slechts één keer wordt getraind ook conditioneel minder sterk. “En die wekelijks training gaat soms door een tekort aan mensen ook niet altijd door. Dat merk ik ook zelf omdat ik nu minder fit ben dan ik altijd was. Ik ga in de weekend wel voor mezelf lopen en doe aan fitness, maar dat is toch anders dan voetbalbelasting. Daardoor kan ik ook in de wedstrijden minder beslissend zijn dan ik zou willen.”

In het elftal speelt Van Os vooral als linksback of als spits. Dat is afhankelijk van het aantal beschikbare spelers en verschilt per week.

“In dit elftal speel ik overigens wel het liefste in de spits. Dat heb ik in de jeugd ook geregeld gespeeld, al stond ik ook daar al linksback. Voorheen in het eerste elftal was ik de vaste linksback maar hier maakt het me niet zo heel veel uit. Het gaat erom dat ik wekelijks lekker mijn wedstrijden kan spelen en daarna met z’n allen een biertje kan drinken. Want die gezelligheid is toch ook wel iets dat ik hier bij Colijnplaatse Boys ondanks de mindere tijden als heel erg positief ervaar. Voor nu maak ik dit seizoen zo goed mogelijk af, maar ik ben wel aan het nadenken en aan het kijken wat ik ga doen richting het nieuwe seizoen. Waarschijnlijk vertrek ik maar in het voetbal weet je dat natuurlijk nooit hoe een bal uiteindelijke rolt.”

Eys Murre en Goes prima uit de startblokken in de derde divisie

GOES – Ternauwernood werd afgelopen seizoen door v.v. Goes een langer verblijf in de derde divisie veilig gesteld. Het was een positief slot van een moeizaam seizoen dat vooral ook werk gekenmerkt door een hoop blessureleed. Eén van de spelers die lang moest toekijken was Eys Murre. Aan het eind speelde hij nog vijf beslissende duels mee en sindsdien heeft hij de stijgende lijn te pakken.

 

Die lijn heeft hij in de voorbereiding en het eerste deel van dit seizoen vrijwel moeiteloos doorgetrokken. Nadat Dennis de Nooijer vertrok naar SteDoCo kreeg de centrumverdediger in Giovanni Siereveld een nieuwe trainer. Daarbij kwamen er ook een aantal versterking bij waaronder Reguillo Vandepitte. “Maar het is voor onze goed seizoensstart ook belangrijk geweest dan enkele geblesseerde sterkhouders nu weer volledig fit zijn en dat zie je direct terug in ons veldspel en de resultaten.”

 

Murre en zijn ploegmaats hebben nu al veel meer punten bijeen gevoetbald dan vorig jaar rond dezelfde periode. En dan ziet de wereld er op het vierde niveau van Nederland er plots toch een stuk zonniger uit. “Dat kan je wel stellen! We hadden vorig jaar soms wedstrijden met amper drie fitte wissels op de bank. Nu kan de trainer volop keuzes maken. De selectie is er zowel in kwaliteit als in aantallen enorm op vooruit gegaan, terwijl de gasten die van lagere niveaus waren gekomen nu ook meer ervaring hebben. Al die zaken spelen mee en dan zie je dat we een ploeg zijn die op dit niveau zeker niet misstaat.”

 

Het doel voor de uit Yerseke afkomstige verdediger en zijn teammaats was vooral om het beter te doen dan vorig seizoen. “Daar zijn we in elk geval vanaf minuut één goed mee bezig en als we deze lijn doortrekken dan gaat dat zeker geen probleem zijn om te realiseren. Plek dertien blijft onveranderd de doelstelling al mogen we soms ook best wel eens verder omhoog durven kijken.”

 

Elke week een duel spelen dat je kan winnen of verliezen, afhankelijk van de vorm van de dag en waar het gaat om details in het voetbal. “Dat is prachtig om jezelf op zo’n niveau te kunnen tonen en te proberen om wekelijks het beste uit jezelf te halen. Dit is waarvoor ik de stap naar Goes heb gemaakt en dat is nu echt genieten.”

 

Kritisch als hij is weet Murre ook dat hij nog zeker niet op zijn top zit als voetballer. “Ik denk dat ik uiteindelijk nog wel een procent of twintig beter moet kunnen. Onder andere de zuiverheid in de passing en het feit dat ik in sommige gevallen minder risico moet nemen en het simpeler moet zoeken. Ik krijg daarin van de trainer en ook ervaren jongens als Reguillo veel tips. Die probeer ik tot me te nemen en toe te passen. Na mijn blessure ben ik vooral enorm blij dat ik weer ben aangehaakt op dit niveau en wekelijks pijnvrij kan spelen.”

 

Momenteel is hij bezig aan zijn vierde seizoen bij de derdedivisionist en nog altijd stapt hij vol plezier door de poorten van Sportpark ’t Schenge. “De keus voor Goes is voor mij destijds een goede gebleken. Het is jammer dat ik door zo’n zware kruisbandblessure een jaar heb gemist, maar daarom geniet ik nu intenser. Voor mij is het nu zaak om als speler nog stabieler te worden en een heel seizoen wedstrijden te spelen. Als dat persoonlijk lukt en met het elftal spelen we ons in een vroeg stadium veilig dan is dit seizoen meer dan geslaagd voor mij.”

Klik op vv Goes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Goes voor meer informatie over de club.

Gianni Tiebosch voelt zich uitstekend op zijn plek bij Kloetinge

KLOETINGE – Onlangs bereikte Gianni Tiebosch de mijlpaal van vijftig wedstrijden bij v.v. Kloetinge. De Brabander kijkt met tevredenheid op terug en blikt direct ook al vooruit. Want met zijn ploeg is hij dit seizoen koploper in de Derde Divisie B. Onlangs een aantal mindere resultaten is de Brabander vol vertrouwen voor wat nog komen gaat.

 

“We hebben een goede selectie. Een mix van jonge talentvolle spelers en een aantal gasten die al de nodige vlieguren hebben gemaakt op dit niveau. We hebben echter wel wat ervaring ingeleverd met het vertrek van Kyle Doesburg, Reguillo Vandepitte en Julius Bliek. Dat we ondanks dat nog altijd de ranglijst aanvoeren is best een knappe prestatie. We hebben vooraf met z’n allen de ambitie uitgesproken om mee te doen voor het kampioenschap en daarvoor liggen we nog altijd op koers.”

 

De inwoner van Etten-Leur voelt zich op zijn plek in Zeeland, waar hij voor Kloetinge half augustus 2024 zijn debuut maakte. Daarvoor was hij nog actief voor HSV Hoek en v.v. Goes. Verder voetbalde hij onder meer bij Unitas ’30, RKSV Rood-Wit Willebrord, Baronie, TOP Oss, SteDoCo, en SC Kruisland. “Hier voel ik me echter perfect op mijn plaats. Ik ben nu met mijn negenentwintig jaar de oudste speler in de selectie een van de leiders in en naast het veld. Een mooie rol die ook goed bij me past. Ik probeer altijd elke wedstrijd het voortouw te nemen en een aanjager te zijn. Ik ben ook reserve-aanvoerder inmiddels, dus dat geeft ook aan hoezeer ik me hier gewaardeerd en op mijn plek voel.”

 

Vorig seizoen eindigen alleen HSV Hoek en Kozakken Boys hoger dan Kloetinge. Twee ploegen die het geweldig doen in de Tweede Divisie. “Dat zegt ook iets over de potentie van ons. Er staat een goede mix en voor de toekomst ziet het er hier ook geweldig uit. De O23 is kampioen geworden en in ons elftal spelen zo’n vijf gasten die vanuit de eigen jeugd zijn doorgestroomd. De club investeert daar veel in en dat werpt uiteindelijk zijn vruchten af. Alles is hier goed georganiseerd en geregeld om nog jarenlang op dit hoge niveau actief te kunnen zijn en blijven.”

 

Tegenstanders wapenen zich nu nog meer tegen het elftal waarin Tiebosch een vrije rol vervult als linker aanvaller. “Een plek waar ik het beste rendeert nu voor het elftal en waar ik met goals, assists en mijn coaching van waarde ben. Zelf voel ik me meer een centrale middenvelder maar voor nu loopt het perfect zo. We doen het als team en dat gaat niet onverdienstelijk tot nu toe. Als je ziet dat jonge gasten aanhaken op dit niveau en we nog altijd bovenaan staan. Dat biedt veel perspectief voor het restant. Ik heb er dan ook heel veel vertrouwen in dat we óók een klasse hoger moeten kunnen meedoen.”

 

Een periodetitel heeft de ploeg al en als je ziet dat er nog een aantal langdurig geblesseerden jongens niet aanwezig zijn… “Dat vang je niet zomaar op. Zes kruisbandblessures in achttien maanden tijd is echt ongekend. Maar wij blijven toch een hoog niveau houden en iedereen gaat erin mee. Dat zegt me dat er nog veel potentie inzit en dat gaat er hoe dan ook in de toekomst zéker nog uitkomen. Daar heb ik alle vertrouwen in en als we oogsten wil ik daar bij zijn. Ik zit hier perfect op mijn plek en ben qua prestaties nog lang niet klaar.”

Klik op VV Kloetinge voor meer artikelen over de club.
Klik op VV Kloetinge voor meer informatie over de club.

Marijn Corstanje zet voetbal op lager pitje vanwege grote plannen

’S-HEER ARENDSKERKE – Ruim tien seizoenen was Marijn Corstanje een vast gezicht in het eerste elftal bij ’s-Heer Arendskerke. Vorig seizoen koos de middenvelder bewust voor een stapje terug en speelt sindsdien in het vierde elftal. ‘Ik was bezig met een groot project en dat gaat in 2026 écht gestalte krijgen. Daar had ik alle energie en focus voor nodig dus kon ik prestatief voetbal niet meer combineren.’

 

Corstanje is eigenaar van een bedrijf als Personal Trainer en Bootcamp instructeur. Maar het project omhelst veel grotere doelen. “Ik ben lang bezig geweest met een stuk grond in ’s-Heer-Hendrikskinderen en dat wordt in 2026 realiteit. Ik ga daar een complex bouwen met vijf padelbanen, een fitnessruimte, stormbaan en buitengymzaal. Daar is de afgelopen tijd heel veel tijd en energie in gaan zitten waardoor ik niet de focus had om ook nog voor een eerste elftal te voetballen. Jammer was het wel dat ik die keuze moest maken om niet langer met mijn twee broers te kunnen voetballen. Maar anderzijds is het nu wel bijzonder dat ik in het vierde elftal met mijn vader samenspeel. Anders qua niveau, maar even speciaal qua emotie.”

 

De 31-jarige ondernemer is erg blij dat zijn grote droom, die hij overigens samen met zijn vader Martin gestalte gaat geven, eindelijk in vervulling gaat. “Dit was het juiste moment. Als ik zoiets wil realiseren moest ik niet te lang wachten. Ik heb een dochtertje van twee en ben nu nog relatief jong. Ik heb enorm veel zin om deze volgende stap te kunnen zetten met mijn bedrijf. Ik had altijd de ambitie om zo lang mogelijk in het eerste te blijven spelen met Joep en Siem, maar dit was een kans die ik niet kon laten lopen. Toen ik het vertelde tegen mijn vader zei hij direct: ‘Als jij dit graag wilt dan ga ik je helpen je droom te realiseren.’ Echt bijzonder om dit samen gaan doen. Met de uitvoering zullen ze in januari 2026 beginnen.”

 

Ondanks zijn nieuwe ambities was volledig stoppen met voetbal nooit aan de orde. “Zeker niet! Ik wil wel betrokken blijven en speel nu in het vierde met een aantal gasten waarmee ik ooit in de F’jes ben begonnen. Nu spelen we samen ons potje voetbal en hebben daar veel plezier in. Want dat staat nu vooral voorop.”

 

Marijn Superfit zal vanaf januari 2026 overgaan in het nieuwe bedrijf De Mooser Fitness & Padel. “Moos is mijn bijnaam en ik graag naar Oostenrijk op vakantie. Daar is een bar genaamd ‘Apres Ski De Mooser’… Zo komt alles op een bijzondere wijze samen en vallen langzaam alle puzzelstukjes van een hopelijk mooie droom perfect in elkaar.”

Klik hier voor meer artikelen over ‘s-Heer Arendskerke

Dani Mieras door zware knieblessure voorlopig toeschouwer

WEMELDINGE – Bij het blocken van een tegenstander in de uitwedstrijd tegen Lepelstraatse Boys ging het voor Dani Mieras helemaal mis. Knie uit de kom, wachten op de ambulance en daarna de bevestiging krijgen dat kruisband, knieband en meniscus flink waren beschadigd. Weg seizoen en ook waarschijnlijk het volgende. ‘Maar ik kom terug op het veld, ik sta er enorm positief in al is het wel heel erg zuur.’

“Als je het hebt over zaken die in een voetbalknie kapot kunnen gaan heb ik de hele bingokaart wel afgestreept haha. Het is nu nog even afwachten wat het traject gaat zijn. Of één operatie of de beschadigingen verdelen over twee operaties en dus twee revalidatieperiodes. Feit is wel dat ze me minimaal een jaar revalidatie hebben voorspeld. Ik ga uit van anderhalf jaar, dan is alles dat ik eerder op het veld terugkeer meegenomen.”

Mieras is al sinds zijn vijfde actief bij Wemeldinge en debuteerde op zijn achttiende in het eerste elftal. “Ik ben nu zesentwintig dus feitelijk zouden nu mijn ‘beste’ jaren als voetballer eraan moeten komen. Dit is wel even een streep door de rekening maar we blijven positief. Ik speelde over het algemeen altijd en met veel plezier. Nooit echt een zware blessure gehad en dan nu dit. Het is niet anders. Overigens niets dan lof voor de tegenstander want zowel de speler als mensen van Lepelstraatse Boys hebben contact opgenomen en ik heb ook een fruitmand ontvangen. Dat was wel erg fijn qua medeleven.”

De verdediger is nu voorlopig genoodzaakt tot thuiswerken en zichzelf verplaatsen met krukken of een rolstoel. “Gelukkig kan ik mijn werk als procesingenieur vanuit huis doen. Anders zou het nog vervelender zijn. Naar de voetbal ben ik nu een aantal keer gaan kijken bij thuiswedstrijden. Dat is te doen, al is het knap balen dat ik zelf geen bijdrage kan leveren. Ik ben ook niet iemand die echt stil kan zitten of niets kan doen. Dus als ik weer enigszins op de been ben dan ga ik ongetwijfeld het fitnessen weer oppakken. Dan kan ik revalideren en sporten een stukje combineren.”

Voorlopig is het nog afwachten wat de (voetbal)toekomst zal brengen. “Ik ga niks overhaasten maar wil het vooral goed doen. Voetbal is voor mij een uitlaatklep maar die staat nu even geparkeerd… Hopelijk kan de ploeg zich dit seizoen boven nestelen en dan zien we wel wat het seizoen verder nog zal brengen. Ik zal het voorlopig als toeschouwer en supporter bekijken.”

“Jeugdcoördinator Fuchs: ‘Iedereen moet hier met een glimlach komen’”

VV Ophemert is geen club van grote woorden of hoge ambities op papier. In het kleine Betuwse dorp draait het vooral om voetbal zoals voetbal bedoeld is: samen, met plezier en voor iedereen. Die filosofie begint al bij de jongste jeugd en loopt als een rode draad door tot aan het eerste elftal. Jeugdcoördinator Rutger Fuchs is één van de mensen die daar dagelijks zijn schouders onder zet.

Fuchs rolde niet binnen met een groot plan of een vooraf uitgestippelde visie. Zoals dat bij veel dorpsclubs gaat, ontstond zijn rol vooral uit betrokkenheid. Zijn kinderen voetbalden bij Ophemert, binnen de technische commissie stopten een aantal mensen en er kwam ruimte voor nieuwe vrijwilligers. “Er zat ook een rol van jeugdcoördinator bij, en die ben ik gaan oppakken”, vertelt hij. Inmiddels vormt hij samen met voorzitter Ibo en een kleine groep andere betrokkenen het kloppende hart van de jeugdafdeling.

De jeugd telt zo’n zeventig tot tachtig leden en is daarmee een echte kleine dorpsvereniging. Ophemert is geen dorp met veel aanwas, al zorgt een recent opgeleverde nieuwbouwwijk wel voor wat extra leven. Toch is vv Ophemert geen club die zich laat leiden door aantallen of prestatiedruk. “Wij zijn gewoon een klein clubje waar het menselijke aspect heel belangrijk is”, legt Fuchs uit. “Je kunt hier niet verwachten dat je op hoog niveau selecteert, maar plezier staat altijd voorop.”

Dat plezier is geen loos begrip. Bij Ophemert krijgt iedereen speeltijd, ook als iemand minder talent heeft of andere kwaliteiten meebrengt dan alleen voetbaltechniek. “Je moet er op zaterdag toch met z’n allen voor gaan”, zegt Fuchs. Zeker in de jongere jeugd is dat een bewuste keuze. Kinderen moeten zich welkom voelen, zich kunnen ontwikkelen op hun eigen tempo en vooral met een glimlach naar de club komen.

Juist die benadering zorgt ervoor dat vv Ophemert ook aantrekkingskracht heeft op spelers van buiten het dorp. In de jeugd lopen jongens en meisjes rond uit omliggende dorpen en zelfs uit Tiel. Niet omdat het niveau er hoger ligt, maar omdat het klimaat anders is. “Plezier boven niveau”, vat Fuchs het samen. Voor sommige spelers blijkt dat precies wat ze nodig hebben. “Er zijn gevoelige jongens die bij grotere clubs minder tot hun recht komen. Hier krijgen ze ruimte, ook sociaal-emotioneel.”

Dat betekent overigens niet dat prestaties volledig onbelangrijk zijn. Ophemert probeert de ontwikkeling van spelers af te stemmen op de omgeving waarin ze spelen. Geen prestatiedwang, maar wel structuur en begeleiding die past bij een kleine club. En dat werpt zijn vruchten af. In het eerste elftal lopen opvallend veel spelers rond die hun opleiding volledig bij Ophemert hebben genoten.

Als voorbeeld noemt Fuchs de onder 19-lichting die vorig seizoen tweemaal kampioen werd en het jaar afsloot met een titel in de tweede klasse. Een groot deel van die groep stroomde door richting het eerste. “Veel jongens zijn ook gaan werken, maar er zijn er echt een hoop die nu in het eerste voetballen”, vertelt hij. Soms vast bij de selectie, soms afwisselend, maar wel duidelijk onderdeel van het geheel. Voor een kleine club is dat misschien wel de grootste bevestiging dat de aanpak werkt.

Naast zijn rol als jeugdcoördinator is Fuchs ook leider en trainer van de JO12. Dat typeert meteen de realiteit bij vv Ophemert: vrijwilligers zijn goud waard en dragen vaak meerdere petten. “Het is lastig om vrijwilligers te krijgen”, erkent hij. Juist daarom vindt hij het belangrijk om het goede voorbeeld te geven, ook richting zijn eigen kinderen. “Als je lid bent van een vereniging, kom je er niet alleen om te voetballen. Je moet er met elkaar wat van maken.”

Wie vv Ophemert in één woord zou moeten omschrijven, komt al snel uit bij ‘dorpsclub’. Gemoedelijk, knus en gedragen door een vaste kern mensen die het voetbal in het dorp levend willen houden. “Ik ben gewoon heel blij dat er in zo’n klein dorp gevoetbald kan worden”, besluit Fuchs. En dat gevoel, dat Ophemert meer is dan alleen een veld en een kleedkamer, sijpelt door in alles wat de club doet. Plezier eerst, de rest volgt vanzelf.

Klik op VV Ophemert voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Ophemert voor meer informatie over de club.

Ervaren Lokerse bekijkt het bij Kruiningen van seizoen tot seizoen

KRUININGEN – Hij heeft ondertussen zowat alle plekjes in elftal wel al een keer afgestreept. De laatste seizoenen is routinier Ad Lokerse (35) echter vooral te vinden als rots in de branding centraal achterin bij vierdeklasser v.v. Kruiningen. Daar bivakkeert hij momenteel in de middenmoot waar wellicht op meer was gehoopt.

“Dit is echt een heel sterke competitie en werkelijk elke week kan het kwartje de andere kant opvallen. Helaas hebben we na een goede start een periode waarin het nu even allemaal de verkeerde kant voor ons lijkt uit te vallen. Dat is zonde want dan sta je eigenlijk lager dan waar je gezien de kwaliteiten in de selectie zou moeten staan.”

Lokerse is realistisch als het gaat om de kansen van Kruiningen in deze klasse. “Een periode pakken is denk ik nu voor ons echt wel een lastig verhaal. Daarvoor zijn we simpel gezien niet stabiel genoeg als team. Mochten we uiteindelijk in de middenmoot eindigen dan hebben we het uitstekend gedaan. Het feit dat deze klasse nu zo aan elkaar gewaagd is maakt het overigens ook wel weer leuk. Iedere wedstrijd moet je vol aan de bak en weet je vooraf niet of je na negentig minuten voetbal de punten kan bijschrijven. Dat zorgt wel dat je wekelijks geprikkeld wordt om er vol voor te gaan.”

De centrale verdediger voelt zich in het elftal van trainer Adriaan Nieuwenhuijse goed op zijn plek en probeert wekelijks nog altijd maximaal te presteren op een zo hoog mogelijk niveau. Iets waar hij een aantal seizoenen geleden doelbewust afscheid van had genomen. “We kregen in 2020 een zoon en ik vond het wel mooi geweest. Toen ben ik een niveautje lager gaan voetballen, tot trainer Marvin Paauwe me zei nodig te hebben bij het eerste. Dat was in het kampioensjaar. Ik ben toen aan het eind weer aangesloten, speelde drie wedstrijden in de basis en maakte het kampioenschap mee. Dat was prachtig natuurlijk en sindsdien ben ik er eigenlijk weer blijven hangen.”

Inmiddels heeft de verdediger samen met zijn vrouw twee zoons en dan is het wel eens passen en meten om alles rond te breien. “Mijn vrouw werkt in de zorg en onregelmatig. Daardoor moet ik wel eens thuis zijn voor de kids en moet ik een training of wedstrijd skippen. Maar dat is nooit een probleem en als ik kan dan zal ik er altijd zijn in elk geval.”

De Kruininger is bijna veertig en weet ook dat hij niet heel veel jaren nog bij het eerste actief zal zijn. “Zolang ik het leuk vind en de boel nog aangelopen krijg zonder mankementen dan blijft ik wel doorgaan. Ik bekijk het nu van seizoen tot seizoen en zie wel hoeveel wedstrijden en seizoenen er nog achteraan komen. Het lijkt me mooi om misschien ooit nog eens derde klasse te spelen. Maar deze klasse is nu ook mooi om in actief te zijn hoor. Eerst maar eens zorgen dat we hier zo goed mogelijk presteren met z’n allen en wat stabieler worden. Dan gaat het kwartje vanzelf weer onze kant opvallen, daar ben ik van overtuigd.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.