Home Blog Pagina 5

Steven Meiresonne is ‘stille kracht’ op het middenveld bij SVOD’22

0

OOSTKAPELLE – Een doorbraak bij Zeelandia Middelburg kwam er nooit van en zit er ook in de toekomst zeker niet meer in voor Steven Meiresonne. De student Aardrijkskunde stapte in 2019 over naar SVOD’22 en heeft daar nog geen seconde spijt van. In Oostkapelle is hij onbetwist basisspeler en de ‘stille kracht’ op het middenveld.

Samen met Sven Wisse vormt hij het solide blok en is het duo van grote waarde in het elftal van trainer Harro Hazelaar. Meiresonne (24) is een speler die zorgt voor de balans in het elftal, essentieel voor een ploeg die zelf graag aanvallend gezien het spel probeert te maken. “Dat is wel een kwaliteit die ik heb. Zorgen voor de restverdediging en de aanvallende impulsen bij tegenstanders eruit halen.”

De Middelburger is inmiddels niet meer weg te denken bij SVOD’22 waarmee hij sinds zijn komst in 2019 al veel mooie momenten meemaakte met het kampioenschap in 2022 als absoluut hoogtepunt. “Dat was prachtig en ook het seizoen in de eerste klasse was leerzaam. Maar wel jammer dat we direct weer degradeerden. De afgelopen seizoenen doen we steeds bovenin mee maar is het nog niet gelukt om weer te promoveren. Dit seizoen hebben we opnieuw als doel om minimaal een periode te pakken en te kunnen strijden voor promotie.”

Dat zag er in het begin niet direct uit omdat de start wat stroef verliep. “Klopt inderdaad. We hadden wat nieuwe jongens erbij en het was even zoeken. De laatste tijd draait het echt als een tierelier en hebben we echt de goede flow te pakken. Ik krijg steeds meer het gevoel dat we het uiteindelijk DVV’09 écht lastig kunnen gaan maken. Zij beginnen toch ook punten te verspelen en dat biedt voor ons kansen om mee te strijden voor de titel. Het laat zien dat we als selectie zijn gegroeid en heel veel kwaliteit bezitten.”

De keuze voor SVOD’22 was overigens voor de middenvelder niet eentje die uit de lucht kwam vallen. “Nee, we hebben er als gezin een strandhuisje en kom er al mijn hele leven. Mijn vader heeft er gewoond en gevoetbald. Ik heb zelf in de jeugd altijd bij Zeelandia gespeeld maar had nooit de drang om daar in het eerste te komen. Toen ik de vraag kreeg of ik interesse had in Oostkapelle was er geen enkele twijfel. Ik heb me er kunnen ontwikkelen tot de speler die ik nu ben en speel al jarenlang als vaste basisspeler op een schitterend niveau. Ik denk zeker dat we met deze groep nog stappen kunnen maken en daar maak ik graag onderdeel van uit.”

In de jeugd was hij overigens nooit een controleur maar voornamelijk een vormgever en scoorde hij veelvuldig ook als spits. “Dat scoren is er nu wel zo goed als volledig af haha. Ik kom vanuit mijn positie vrijwel nooit meer voor de goal. Mijn taak is zorgen voor de restverdediging en dat past me prima. Ik vind dat prettig om te doen en we hebben in de ploeg andere jongens die nu voor de goals kunnen en moeten zorgen.”

SVOD’22 is inmiddels wel zijn club geworden. “Het is gemoedelijk en fanatiek tegelijk met altijd en overal supporters die de ploeg aanmoedigen. Dat vind ik het mooie hier. De club zit in de lift met veel jongens uit Oostkapelle of spelers die er een link mee hebben. Daarnaast is het nieuwe kunstgrasveld een zegen, zéker voor onze manier van spelen. De competitie is spannend en we zullen tot het eind alert moeten blijven en blijven winnen. Zeker als we willen meedoen voor promotie. Daar gaan we vol voor en hopelijk kunnen we ooit die stap omhoog weer maken. Als dat dit seizoen al lukt zou dat prachtig zijn.”

Klik op SVOD’22 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SVOD’22 voor meer informatie over de club.

Op weg naar 100 jaar MVV’27: samen bouwen aan een bijzonder jubileum

Op 1 mei 2027 is het zover: dan bestaat MVV ’27 precies honderd jaar. Die datum valt op een zaterdag, een uitgelezen moment om als club groots uit te pakken. Voor vicevoorzitter Minette van Haersma Buma wordt het een bijzonder jaar. Sinds oktober maakt zij deel uit van het bestuur en juist nu mag zij meewerken aan de organisatie van het eeuwfeest.

Voor haar voelt dat als iets speciaals. Het jubileum vraagt om een zorgvuldige voorbereiding en daarom is er inmiddels een commissie samengesteld. Daarin zitten mensen uit de evenementencommissie, aangevuld met betrokken ouders van spelende kinderen. De nadruk ligt voorlopig op moeders, maar (mannelijke)uitbreiding is welkom. De eerste gezamenlijke bijeenkomst staat binnenkort gepland. Na de zomerstop moet de organisatie echt op gang komen.

Minette is van oorsprong geen voetbalvrouw. Ze groeide op met hockey en had aanvankelijk weinig met het spel. Dat veranderde toen haar zoon op vierjarige leeftijd wilde gaan voetballen bij MVV’27. Inmiddels is hij tien en is Minette al zo’n zes jaar actief binnen de club. Ze begon als leidster van zijn team. Toen dat stopte, vroeg ze aan voorzitter Rick van der Gaag of ze iets anders kon betekenen. Het antwoord was duidelijk: vicevoorzitter.

In het dagelijks leven werkt Minette als teamleider bij de politie in Rotterdam. Organiseren en aansturen is haar niet vreemd. Toch benadrukt ze dat haar inzet voor MVV’27 vooral voortkomt uit intrinsieke motivatie. Dat geldt ook voor de jubileumcommissie: mensen moeten het écht willen doen. Alleen dan ontstaat er energie om een jubileumjaar neer te zetten dat recht doet aan een eeuw clubgeschiedenis.

Die geschiedenis begon bescheiden. Waar nu op Sportpark de Commandeur meerdere velden en een groot clubgebouw staan, lag ooit een klein clubhuis op wat nu veld 5 is. Die ontwikkeling, van klein naar volwaardig sportpark, typeert de groei van de vereniging.

Het jubileum moet niet alleen een feest voor de club worden, maar voor heel Maasland. Het idee is om in aanloop naar 1 mei 2027 regelmatig activiteiten te organiseren. Denk aan avonden, spelmomenten en toernooien, zodat het jubileumjaar echt gaat leven binnen het dorp. Het streven is om maandelijks iets te organiseren en zo samen toe te werken naar de grote dag.

Ook sponsors worden nadrukkelijk betrokken. Er is al overleg geweest met de sponsorcommissie om te bekijken hoe zij kunnen aanhaken bij het jubileum. Eerdere acties, zoals een voetbalplaatjesalbum met eigen spelers in samenwerking met de plaatselijke supermarkt, laten zien wat er mogelijk is als club en dorp elkaar weten te vinden. Zulke initiatieven vragen tijdige voorbereiding.

Daarnaast wordt gewerkt aan een jubileumboek. Het idee is om de geschiedenis zichtbaar te maken in beelden: van oude zwart-witfoto’s tot het huidige kleurenbeeld, met nadrukkelijk aandacht voor de jeugd van nu. Daarmee moet het boek niet alleen terugkijken, maar ook laten zien waar de club vandaag voor staat.

Binnen die toekomstvisie krijgt ook het meiden- en damesvoetbal extra aandacht. Minette is al betrokken bij de communicatie rondom deze tak en wil dat het jubileumjaar ruimte biedt voor alle leden. Zo staat er onder meer een onderling toernooi voor meiden op de planning.

Er staat dus veel te gebeuren richting 2027. Maar boven alles draait het om het gevoel dat Minette typeert als thuiskomen: samen, betrokken en voor iedereen. Dat is misschien wel de grootste kracht van honderd jaar MVV’27.

Klik op MVV’27 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MVV’27 voor meer informatie over de club.

Trainersambities dwingen Bart van Wuyckhuyse tot maken van keuzes

0

Hij was onder meer jarenlang keeperstrainer van de eerste- en tweede selectie én alle jeugdkeepers bij SVOD’22. Bij het aantreden van Pim Bruins als hoofdtrainer kwam daar in 2022 nog de rol als assistent-trainer bij. Uiteindelijk vond Bart van Wuyckhuyse het na 10 jaar tijd om op eigen benen te gaan staan. Die kans werd hem in de zomer van 2025 geboden door derdeklasser v.v. Serooskerke. Daar bevalt de samenwerking dermate goed dat de ambitieuze trainer onlangs zijn contract bij de club verlengde.

“Het is echt geweldig. Dit is waar ik al die jaren voorheen naartoe heb gewerkt, écht op eigen benen staan als trainer en de eindverantwoordelijkheid dragen voor een team, de speelwijze, de visie en de ontwikkeling van spelers. Ik heb destijds op het CIOS in Goes mijn trainersdiploma’s TC3 en TC2 behaald en ben in 2017 gestart met KeepersAcademie Zeeland. Dat is sindsdien constant in een stijgende lijn omhoog gegaan qua groei. Maar nu is het voor mij een tijd om mijn ambitie als hoofdtrainer verder voorrang te geven en te ontwikkelen.”

Van Wuyckhuyse, oorspronkelijk afkomstig uit Soest, voetbalde er in de F’jes en E’tjes en ging daarna tennissen. Na de verhuizing richting Zeeland verdedigde hij als keeper het doel bij eerst  Oostkapelle en later Oostkapelle/Domburg. Na een tussenstopje bij Goes keerde hij destijds terug als keeper, werd daarna keeperstrainer en uiteindelijk ook assistent.

“De afgelopen jaren heb ik door mee te kijken bij trainers als Dolf Roks, Dennis en Gérard de Nooijer bij JVOZ, maar ook Pim Bruins en Harro Hazelaar mijn rugzak aan ervaringen enorm gevuld. Het is nu de tijd om daar als hoofdtrainer mijn voordeel mee te doen. Ik ben zeker geen Diego Simone als trainer, maar wel aanmoedigend en fanatiek. Ik wil graag proberen met mijn verhaal een spelersgroep te triggeren, te raken en ze mee te krijgen op de weg die ik met een team wil bewandelen. Samen bouwen een aan goede speelwijze, resultaten boeken en jongens beter maken.”

Met Serooskerke heeft hij daarvoor naar eigen zeggen de perfect club getroffen. “We willen proberen om in deze klasse rechtstreeks te handhaven. Een fikse opgave, zeker omdat we in zo’n sterke competitie zitten. Als kleine dorpsclub ben je dan ook van veel factoren afhankelijk. Wellicht hadden we iets hoger kunnen staan, maar daarvoor zijn verklaarbare oorzaken zoals een reeks aan blessuregevallen. Voor een dorpsclub is dat niet altijd even makkelijk op te vangen. Maar ik ben er van overtuigd dat we nog alle kansen hebben om ons doel te behalen.”

Door de ambitie als hoofdtrainer, waarvoor hij ook graag nog zijn TC1/ VC4-diploma wil behalen, zal hij ook bepaalde keuze moeten maken. Een daarvan is om gaan te stoppen met ‘zijn’ KeepersAcademie Zeeland. “Mijn ambitie om door te groeien in het hoofdtrainerschap zorgt ervoor dat het niet langer te combineren valt. Daarom heb ik de beslissing genomen om met mijn keepersschool te stoppen. Sinds 2014 heb ik het vol passie gedaan en nog steeds geniet ik ervan om elke week zo’n vijftig keepers uit heel Zeeland op de velden bezig te zien en te zien ontwikkelen. Maar soms moet je keuzes maken die het beste passen bij mijn eigen ontwikkeling als mens en als trainer. Daarvan is dit een voorbeeld. Het hoofdtrainerschap bevalt geweldig en daar wil ik nu alle aandacht aan geven.”

Klik op V.V. Serooskerke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op V.V. Serooskerke voor meer informatie over de club.

Het keukenteam van VFC: vaste waarde achter de frituur

Een patatje met, een tosti of een Mexicano. Voor veel bezoekers van VFC is het net zo goed onderdeel van de zaterdag als de wedstrijd zelf. Achter de frituur en de bakplaat staan al jaren twee vertrouwde gezichten: Kees (71, bijna 72) en zijn dochter Sylvia (36) van der Sloot. Geen voetballiefhebbers pur sang, maar wel een onmisbare schakel binnen de club.

Kees kwam in 2012 bij VFC terecht na een lange loopbaan van veertig jaar als tv-monteur. Toen dat werk stopte, ging hij nog aan de slag als buschauffeur in Delft, maar na tweeënhalf jaar belandde hij in de WW. Stilzitten was geen optie. Via een vacaturebank in Vlaardingen zag hij dat VFC iemand zocht voor de keuken. Dat bleek een schot in de roos. Een jaar later, in februari 2013, volgde Sylvia haar vader naar de club. Zij woont het dichtstbij, maar ook Kees heeft VFC praktisch om de hoek.

Met voetbal hadden ze weinig. Met koken des te meer. Kees volgde ooit een cursus Indisch koken en ontdekte daar zijn plezier in de keuken. Bij VFC kon hij kiezen tussen de bar en de keuken. De nood was het hoogst in de keuken en dus begon hij daar, op zaterdag. Wat ooit een dienst van vier uur was, groeide al snel uit tot dubbele shiften.

De nieuwe kantine en keuken maakten indruk. Ruimte, overzicht en goede faciliteiten, maar het bleef in het begin wennen. Zeker op piekmomenten. Als twee velden tegelijk leegstromen, staan er zomaar zestig mensen voor patat, frikandellen en kroketten. De kassadames verwerken de bestellingen, de bonnen komen bij Kees en Sylvia terecht. Met z’n tweeën werken ze alles weg. Inmiddels zijn ze perfect op elkaar ingespeeld en loopt het gesmeerd.

Het assortiment groeide in de loop der jaren. Waar het begon met patat, tosti’s en snacks, kwamen er schnitzel met patat, saté en uitsmijters bij. Er was een tijd een ‘broodje van de maand’, met onder meer pulled chicken, beenham en filet americain. Dat liep goed, maar vraagt scherp inkopen. Momenteel is het broodje rookworst populair: een pistoletje met rookworst als eenvoudige, maar effectieve aanvulling. Toch blijven de klassiekers onbetwist koploper. Patat, kroketten en vooral de Mexicano’ s zijn vaste verkooptoppers.

Vrijwilligers vinden voor de keuken blijkt lastiger dan voor de bar. De keuken opent officieel om tien uur, maar Kees en Sylvia starten om twaalf uur. In de ochtend staan ouders van jeugdspelers achter de bar en in de keuken, altijd met begeleiding vanuit de club. Structurele bezetting blijft echter een aandachtspunt.

Hoewel hun hart niet bij het voetbal ligt, behalve als het Nederlands elftal speelt, is er wel degelijk clubgevoel ontstaan. Kees is doordeweeks druk met schoonmaken, voorraadbeheer en het aannemen van bestellingen. Woensdag komen vaak de leveringen binnen, vrijdag staat in het teken van de voorbereiding op zaterdag. Het werk benadert een fulltime invulling.

Vader en dochter vormen een hecht team. Stoppen is voor Sylvia geen optie zolang haar vader doorgaat, en andersom. De waardering vanuit de club is er, ook zonder wekelijkse schouderklopjes. Voor VFC zijn ze veel meer dan keukenpersoneel: ze zijn een vaste waarde in het clubleven, waar op zaterdag niet alleen doelpunten, maar ook Mexicano ’s om je oren vliegen.

Klik op VFC Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VFC Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Jeugdafdeling GPC Vlissingen nog altijd volop in ontwikkeling

0

VLISSINGEN – Waar het enkele jaren geleden met de jeugd bij GPC Vlissingen niet heel positief ervoor stond, zetten enkele oud-spelers en betrokken vaders met voetbalachtergrond hun schouders onder een mooie uitdaging: de jeugd weer terug op orde brengen, qua aantal én qua niveau. Eén van hen is Robin de Pagter, oud-topscorer van Zeeland en voormalig spits van GPC Vlissingen. Hij vervult momenteel de rol van Hoofd Jeugdopleiding bij de Vlissingse vierdeklasser.

“Ik heb zelf lang bij GPC gespeeld toen we nog op een hoger niveau actief waren. En daarnaast heb ik op niveau gespeeld bij RCS, Kloetinge, Goes en Terneuzen. In 2022 ben ik gestopt met voetballen hier bij GPC Vlissingen en ben ik nog intensiever dan daarvoor voor de jeugdafdeling gaan inzetten.”

De Pagter is begaan met het lot van de jeugdafdeling en is naast zijn rol als HJO ook trainer bij de twee oudste van zijn drie zoontjes die in de jeugd voetballen. “Toen mijn oudste zoontje met voetballen begon heb ik wel getwijfeld om hem bij GPC aan te melden. Het jeugdvoetbal lag hier behoorlijk op zijn gat. Niet lang na de proeftraining werd ik door de toenmalige jeugdvoorzitter al gepolst of ik niet iets wilde doen. Dat wilde ik wel, maar dan wel op mijn manier. Ik heb toen op papier gezet hoe ik het zag en wilde gaan doen. Daar hebben we toen allemaal de juiste mensen bij gezocht en sindsdien zijn we aan de slag gegaan. De neuzen staan dezelfde kant op en we werken vanuit een duidelijke visie.”

Een goed plan en op een duidelijke manier alle zaken communiceren richting trainers, vrijwilligers en ouders. Als jeugdcommissie wordt gezorgd voor technische ondersteuning van hun beleid. “Dat doen we door het organiseren van bijeenkomsten voor trainers waarin we onze visie belichten en vertellen waar we naartoe werken. We zijn een familieclub waarbij in onze ogen vooral het plezier in het voetbal optimaal moet worden beleefd. We kijken goed naar de geschikte indelingen qua teams. Voetballen met vrienden, maar toch ook uiteindelijk indelen op het niveau wat past bij de spelers. We zijn ooit met weinig teams begonnen, maar inmiddels zijn we na Zeelandia Middelburg de grootste vereniging qua jeugd op Walcheren. Daar zijn we best trots op dat we dit met elkaar hebben gerealiseerd.”

Het is volgens De Pagter elke keer weer mooi om te zien hoe de jeugd zich bij GPC Vlissingen ontwikkeld. “We hebben bijna dertig jeugdteams en alle teams zijn voorzien van voldoende en goed gekwalificeerd kader. We merken dat we op de goede weg zijn omdat steeds meer ouders hun kinderen bij ons aanmelden. Dat is voor ons de mooiste waardering om te krijgen en daarin zien we de bevestiging dat onze visie werkt. We willen heel graag proberen om uiteindelijk zoveel mogelijk eigen jeugdspelers in het eerste team te krijgen en dan op een mooi niveau te spelen.”

“Zover is het nog niet, maar het is wel mooi om te weten dat we vanaf volgend seizoen weer in alle leeftijdscategorieën teams in competitie zullen hebben. Daar zag het jaren geleden helemaal niet naar uit. Dat dit is gelukt is het gevolg van toewijding en een eenduidige visie. Dat hebben we met elkaar gedaan en dat is een groot compliment voor iedereen die daar zijn rol in heeft. We zijn er echter nog niet, want we blijven continue in ontwikkeling. Maar we hebben als jeugdafdeling zeker de goede opwaartse lijn te pakken.”

Klik op GPC Vlissingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GPC Vlissingen voor meer informatie over de club.

Mike van der Meer beleeft zijn meest productieve seizoen bij CWO

Mike van der Meer (31) beleeft een opvallend seizoen bij CWO. De geroutineerde middenvelder, geboren in Schiedam maar opgegroeid in Vlaardingen, is bezig aan zijn tiende seizoen bij de club en is productiever dan ooit. Waar hij normaal gesproken hooguit vier à vijf doelpunten per seizoen maakt, staat de teller dit jaar al op acht competitietreffers. Inclusief het bekertoernooi komt hij zelfs uit op tien doelpunten.

Van der Meer staat bekend als een controlerende middenvelder, iemand die het spel leest en bewaakt. Dat hij dit seizoen vaker in scoringspositie komt, heeft alles te maken met een tactische wijziging. CWO speelt nu in een systeem met vijf verdedigers en twee opkomende backs, wat voor meer ruimte en dynamiek op het middenveld zorgt. Die aanpassing werpt zijn vruchten af, want de ploeg staat momenteel bovenaan in de derde klasse.

In de competitie heeft CWO al een groot deel van de top vier achter de rug. Zo werd er tweemaal gespeeld tegen Berkel en Zwarte Pijl. Alleen Kethel Spaland wacht nog. Van der Meer benadrukt dat het een sterke en brede competitie is, waarin vrijwel iedere tegenstander voor problemen kan zorgen.

CWO speelde jarenlang stabiel in de tweede klasse, maar degradeerde in 2023 na een seizoen waarin de ploeg door de versterkte degradatieregeling in de problemen kwam. De eerste seizoenshelft verliep nog goed onder trainer Jeff Stans, maar na de winterstop zakte het elftal weg en eindigde het onder de streep. In de nacompetitie wist CWO de eerste wedstrijd nog met 1-0 te winnen van Duindorp SV, maar in de tweede wedstrijd ging het mis tegen Verburch. Die nederlaag betekende degradatie en geldt voor Van der Meer als het sportieve dieptepunt van zijn periode bij de club.

Volgens Van der Meer is het niveauverschil tussen de tweede en derde klasse inmiddels kleiner geworden. De huidige derde klasse is fysieker en kent meer ploegen die kiezen voor direct spel en de lange bal. Derby’s tegen clubs als CION en VFC waren vaak lastig, maar wel wedstrijden die tot de verbeelding spraken. Tegelijkertijd leeft het derbygevoel binnen de huidige selectie minder sterk, omdat veel spelers niet uit Vlaardingen afkomstig zijn, maar uit onder meer Rotterdam en Maassluis.

Van der Meer begon met voetballen bij VFC, al bleef het daar bij enkele wedstrijden in de mini’s. Daarna maakte hij de overstap naar Excelsior Maassluis, waar zijn vader in het eerste elftal speelde. Hij doorliep er de volledige jeugdopleiding en schopte het uiteindelijk tot het eerste elftal. Na een seizoen bij HVC’10 kwam hij terecht bij CWO. Samen met een aantal vrienden vormde hij daar een vaste kern die inmiddels al jaren samenspeelt.

De keuze voor CWO bleek een goede. Van der Meer roemt de warme sfeer en de grote betrokkenheid binnen de vereniging. In de zomer ontvangt de club regelmatig internationale topclubs op Sportpark Nieuwelant, waarbij ook selectiespelers helpen. In de afgelopen jaren trainden onder meer Shakhtar Donetsk en Olympiakos Pireus op het complex.

Toch denkt Van der Meer na over zijn toekomst. Thuis heeft hij een dochter van 2,5 jaar en zijn vrouw werkt om de zaterdag, waardoor het organiseren van oppas steeds lastiger wordt. Die puzzel begint te knellen, al staat daar tegenover dat hij zich nog altijd enorm thuis voelt bij CWO en zich gewaardeerd weet binnen de club.

Aan voetbalhoogtepunten geen gebrek voor Van der Meer. Hij werd kampioen met Excelsior Maassluis A1, pakte met het tweede elftal zelfs een landstitel en speelde in het eerste elftal. De degradatie in 2023 was een dieptepunt, maar juist dat maakt de huidige jaargang extra bijzonder. Met een vernieuwd systeem, een stabiele selectie en een middenvelder die aan zijn meest productieve seizoen bezig is, heeft CWO alles in eigen hand. Voor Van der Meer lonkt daarmee de kans om een lastige periode af te sluiten met een nieuw hoogtepunt: een kampioenschap in de derde klasse.

Klik op sv CWO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv CWO voor meer informatie over de club.

Zakaria El Hattach ziet dit seizoen bij Groene Ster als mooi leerjaar

VLISSINGEN – Op het veld speelt Zakaria El Hattach bij de O19 van JVOZ, tegelijkertijd is hij ook actief in de zaal voor Groene Ster Vlissingen. Daar speelt de vijfvoudig jeugdinternational van Marokko inmiddels in het eerste team. Na de degradatie vorig seizoen krijgt hij nu volop kansen op speeltijd. ‘Dat is mooi en ik zie dit voor mij echt als een ideaal leerjaar.’

Zakaria is het jongere broertje van de ervaren Khalid waarmee hij momenteel ook samenspeelt in hetzelfde elftal. “Dat is soms wel een lastig omdat hij extra kritisch is op mij en mijn spel. Maar anderzijds vind ik het ook bijzonder om samen te voetballen en vooral om als voetballer heel veel van hem te kunnen leren.”

Met Groene Ster ligt de jongeling, die sinds zijn vijftiende deel uitmaakt van de zaalvoetbalclub uit zijn woonplaats Vlissingen, op koers voor eventuele promotie. “We willen als club heel graag terugkeren op het allerhoogste niveau. Dat is ook wel mijn eigen doelstelling, want dat is toch in Nederland het hoogste wat je kunt bereiken in de zaal.”

Vorig seizoen speelde hij nog vooral in het tweede elftal en één duel bij het eerste in de eredivisie. Het niveau is nu wel lager, maar ideaal voor El Hattach om te leren en te wennen aan het spelen in het eerste. “Er zijn bovendien ook veel nieuwe spelers bijgekomen en dat is altijd wennen aan elkaar. Toch doen we het prima en liggen we goed op koers.”

Zowel op het veld als in de zaal probeert hij er voor zichzelf het maximale uit te halen. “Het spelen voor Marokko was intens en heel bijzonder. Dat shirt, het volkslied. Het was voor mij een onvergetelijke ervaring en smaakt absoluut naar meer. Ik voetbal altijd met liefde voor het spelletje en met heel veel passie. Daarin hoop ik mezelf verder te kunnen ontwikkelen en door te groeien in mijn spel. Loopacties maken, zuiverdere passing en doorbewegen. Ik vind dat geweldig om te doen en leer elke training en wedstrijd weer bij. Op het veld zal ik na dit seizoen op zoek moeten naar een nieuwe club, want na de O19 stopt het bij JVOZ.  In de zaal niet, daar wil ik met Groene Ster richting de eredivisie, als dat lukt zou dat geweldig zijn.”

Klik op ZVV Groene Ster voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ZVV Groene Ster voor meer informatie over de club.

Jazzy Adams (31) swingt nog steeds bij Zwaluwen

Jazzy Adams werd op 4 november 1994 geboren in Rotterdam en groeide op in Hoogvliet, waar hij zich nog altijd thuis voelt. Na vier jaar in Capelle te hebben gewoond, keerde hij onlangs met zijn gezin terug naar Hoogvliet. De cirkel is daarmee rond voor de 31-jarige spits, die inmiddels al zes seizoenen een vaste waarde is bij Zwaluwen. Zijn voornaam is geen toeval: Jazzy is afgeleid van jazzmuziek, swingend en ritmisch, eigenschappen die ook goed passen bij zijn spel.

Zijn voetbalavontuur begon op jonge leeftijd bij Rijnmond Hoogvliet Sport, waar hij rond zijn vijfde jaar instroomde en drie jaar speelde. Het plezier stond daar centraal, maar Adams wilde meer. Hij stak de brug over naar Spijkenisse, een club waar de jeugdteams op divisieniveau speelden. Dat gebeurde ergens in zijn C- of B-juniorentijd en betekende een duidelijke stap omhoog.

Opvallend is dat Adams pas relatief laat spits werd. Oorspronkelijk speelde hij als voorstopper, tot hij tijdens een toernooi in de A-junioren voorin werd gezet en prompt topscorer van het toernooi werd. Vanaf dat moment was de keuze snel gemaakt. Het spel werd voor hem aantrekkelijker door het maken van doelpunten en de beleving die daarbij hoort. Toch ging het scoren niet meteen vanzelf. Bij Spijkenisse lag de nadruk vooral op ontwikkeling en stond hij vaak achter ervaren aanvallers, waardoor zijn speeltijd beperkt bleef.

Net toen hij zijn ja-woord al had gegeven aan Brielle, kwam hij bij Spijkenisse ineens in de basis en begon hij te scoren. In de laatste seizoenshelft maakte hij een stuk of twaalf doelpunten. Ondanks die opleving maakte hij de overstap naar Brielle, een keuze die achteraf niet ideaal bleek. De klik met de trainer ontbrak en Adams kwam nauwelijks aan spelen toe. Na één seizoen keerde hij terug naar Spijkenisse, om later alsnog weer naar Brielle te gaan toen daar een nieuwe trainer aantrad.

Het echte keerpunt volgde toen hij werd benaderd met de vraag of Zwaluwen geen optie was. Adams hapte toe en vond daar een club die bij hem paste. Hoewel het in zijn eerste seizoen rommelig was door veel mutaties binnen de selectie en organisatie, stond er sportief wel een stabiele basis in de vierde divisie. Zwaluwen begon vaak sterk aan seizoenen, maar miste ervaring om dat niveau vast te houden, waardoor degradatiegevaar regelmatig op de loer lag.

Vorig seizoen viel alles op zijn plek en werd Zwaluwen kampioen. Een kroon op het werk van iedereen die bij het elftal betrokken was. De rol van trainer Luigi Bruins was daarbij belangrijk. Hij bouwde voort op het fundament dat eerder was gelegd door Henk de Zeeuw en wist met gerichte accenten en de juiste motivatie het maximale uit de groep te halen. Met een relatief bescheiden budget werd vooral gekeken naar spelers met de juiste mentaliteit.

Ook in de derde divisie heeft Zwaluwen zich inmiddels bewezen. De start was degelijk, al werden fouten die in de vierde divisie nog onbestraft bleven, nu wel afgestraft. Door kritisch naar wedstrijdbeelden te kijken en te blijven corrigeren, groeide het team. Een zesde plaats op de ranglijst is dan ook geen verrassing, zeker gezien het lot van veel andere promovendi die snel weer afzakten.

Adams zelf gaat altijd uit van zijn eigen kwaliteiten: snelheid, kracht en doelgerichtheid. Buiten het voetbal is hij vader van twee zoons, echtgenoot, en werkt hij als keyaccountmanager internationale verhuur bij Boels. Soms ontspant hij met een rondje golf. Hij tekende onlangs opnieuw voor een jaar bij Zwaluwen.

Klik op vv Zwaluwen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Zwaluwen voor meer informatie over de club.

Tim Marteijn koestert het voetballen in het vriendenteam MZVC 3

0

MIDDELBURG – Zelf speelde hij ooit  als veldspeler nog in het eerste van MZVC, maar tot een vaste plek en doorbraak kwam het niet. Een paar jaar geleden sloot hij zich aan bij het derde elftal, een echt vriendenteam, waar hij nu als keeper het Middelburgse doel verdedigd.

“Dat was een prima beslissing. Dankzij de broers Abrahamse en hun vader hebben we een team weten samen te stellen waarin van verschillende verenigingen jongens met ervaring in eerste elftallen samenspelen. Zoals Tristan Sonke die bij FC Dauwendaele speelde, Casper de Kok die vanuit Zeelandia Middelburg overkwam en Daniël Jansen van Arnemuiden voor ons verruilde. Met z’n allen koppelen we elke week plezier en het streven naar goede prestaties nu samen en dat werkt voor iedereen in deze groep perfect.”

Marteijn keepte ooit in de jeugd van FC Dauwendaele en zelfs nog een seizoen bij JVOZ. Uiteindelijk ging hij voetballen bij Nieuwland en later weer Dauwendaele. “Via Niek Abrahamse werd ik enthousiast gemaakt voor een stap naar MZVC en daar zit ik nu nog altijd. We zijn een groep gasten die op het veld, maar ook daarbuiten veel dingen samen doen en geregeld ook samen op stap gaan. Ik typeer het als de ‘magie van MZVC 3’ Fanatiek op het veld, gezellig erbuiten, voor mij de ideale combinatie.”

De ploeg komt uit in de 3e Klasse Reserve en werd twee seizoenen geleden zelfs nog kampioen. ‘Vorig jaar werden we tweede maar dit seizoen vlot het nog niet echt. Logisch ook omdat we geregeld spelers voor ons tweede elftal moeten leveren. Dat gaat ten koste van onze vastigheid en ritme. Daardoor is een plek in de middenmoot niet onlogisch. Toch denk ik dat het logisch is gezien de kwaliteit die we hebben in de groep of we in de tweede klasse ook mee zouden kunnen.”

Omdat het team het jarenlang lastig had qua keepers heeft de verdediger weer de handschoen opgepakt en zijn plek onder de lat ingenomen. “Ik ben een meevoetballende keeper, gezien mijn verleden als speler. Ik probeer het vaak dan ook voetballend op te lossen en mijn waarde te hebben voor het elftal. Ik ben achtentwintig en denk af en toe wel eens na of ik het ook in een eerste elftal hier zou redden. Toch is die gedachte snel weg omdat ik het zo goed naar mijn zin heb dat ik dit plezier niet zomaar ga inruilen voor iets anders.”

Een top-drie klassering zou misschien het maximaal haalbare zijn schat de goalie in, maar dan moeten er nog wel de nodige punten worden gepakt. “Daar gaan we wel voor en willen we proberen om  zo hoog mogelijk eindigen. Na de zomer zullen er weer wat jongens bijkomen of terugkomen na een periode afwezigheid zoals Daniël Jansen. Die wordt met zijn kwaliteit en ervaring nu wel gemist. Dus voor nu proberen om in het restant nog wat plekken te klimmen op de ranglijst. Kampioen worden zit er niet meer in, maar dat moet voor ons dan volgend seizoen weer het doel zijn.”

Klik op MZVC voor meer artikelen over de club.
Klik op MZVC voor meer informatie over de club.

Delano a Cohen beleeft prachtig debuutseizoen bij VFC

Voor Delano a Cohen is het seizoen 2025/2026 er één van contrasten. Het is zijn eerste jaar als hoofdtrainer van het Vlaardingse VFC, én direct zijn laatste. Terwijl zijn ploeg volop meestrijdt om het kampioenschap in de tweede klasse, staat vast dat hij komende zomer vertrekt. De reden: zijn toelating tot de VC4-opleiding, het hoogste trainersdiploma binnen het amateurvoetbal, en een nieuwe uitdaging in de Derde Divisie bij Zwaluwen.

Wie de loopbaan van Delano a Cohen kent, weet dat voetbal altijd de rode draad is geweest. Geboren op een paar honderd meter van VFC begon hij bij HVO in Vlaardingen. Na een verhuizing naar Hellevoetsluis werd Nieuwenhoorn zijn club. Al snel viel zijn talent op. Eerst volgde een negenjarig verblijf bij Sparta, daarna vier seizoenen bij Excelsior en vervolgens Almere City FC.

Op negentienjarige leeftijd kwam het eerste kantelpunt. Met een afgeronde Vwo-opleiding en een lopende hbo-studie moest hij keuzes maken. De combinatie met het profbestaan bleek lastig. Hij keerde terug naar Nieuwenhoorn, later volgden Barendrecht en Zwaluwen onder Adri Poldervaart.

Bij Quick Boys beleefde hij zijn sportieve hoogtepunt. “Na één blik op het sportpark was ik verkocht,” blikt hij terug. Hij werd kampioen, speelde derby’s voor duizenden toeschouwers, maar zag zijn spelerscarrière abrupt afgeremd door een zware enkelbreuk en een ziekenhuisbacterie. Op 26-jarige leeftijd moest hij accepteren dat terugkeren op dat niveau niet realistisch was.

Tijdens de coronaperiode begon hij jeugd te trainen bij Nieuwenhoorn. Wat begon als een tijdelijke invulling groeide uit tot een serieuze trainersambitie. Hij promoveerde als speler met de club van de tweede klasse naar de Vierde Divisie en streed mee om een periodetitel. Op zijn 31e volgde een telefoontje van Quick Boys om assistent-trainer te worden onder Thomas Duivenvoorden. Dat bleek een schot in de roos: kampioen van de Tweede Divisie en een kwartfinaleplaats in de KNVB-beker. “We hebben daar alles bereikt wat mogelijk was.”

Toch koos hij bewust voor het amateurvoetbal. Naast zijn trainersloopbaan werkt Delano a Cohen al veertien jaar als kwaliteitsmanager bij Nemad, een technische groothandel. Stabiliteit buiten het veld is voor hem minstens zo belangrijk als succes binnen de lijnen.

Bij VFC begon hij afgelopen zomer aan zijn eerste klus als eindverantwoordelijke. Hij trof een hechte vriendengroep, maar ook een selectie waarin de scherpte wat was verdwenen. Zijn aanpak was helder: spelers van het eerste, tweede en Onder 23 vormden één groep. “De beste gaan spelen.” Daarmee zette hij de deur wagenwijd open voor talent uit eigen jeugd.

Die koers wierp zijn vruchten af. VFC staat momenteel tweede, op drie punten van koploper SVC’08, dat op 21 maart nog op bezoek komt in Vlaardingen. De cijfers spreken voor zich: zeven overwinningen en twee gelijke spelen in de laatste negen wedstrijden. De ploeg zit in een duidelijke flow.

De trainer houdt de focus intern. “Elf wekenlang volle bak. Als we dan geen kampioen worden, kunnen we onszelf niets verwijten. Halen we de nacompetitie, dan hebben we het ook geweldig gedaan.” Het typeert zijn rationele, procesgerichte benadering.

Zijn vertrek is geen impulsieve beslissing. Bij zijn aanstelling gaf hij al aan dat hij zich wilde inschrijven voor de VC4-opleiding. Toelating betekent meerdere dagen per week actief zijn bij een divisieclub, een belasting die niet te combineren is met VFC. “De jongens verdienen een trainer die er altijd is.” Toen de KNVB hem uiteindelijk toeliet, viel het besluit definitief.

Komend seizoen vormt hij samen met Marco Jalink het trainersduo bij Zwaluwen in de Derde Divisie. Het eerste jaar fungeert Jalink als hoofdtrainer, waarna a Cohen het stokje overneemt. De twee kennen elkaar al jaren en delen dezelfde voetbalvisie.

Voor VFC betekent het een afscheid van een ambitieuze en moderne trainer die in korte tijd nieuw elan bracht. Voor Delano is het een logische volgende stap in een carrière die zich steeds nadrukkelijker langs de zijlijn afspeelt. Maar eerst wacht nog een ontknoping in de titelstrijd. En die wil hij maar wat graag winnend afsluiten.

Klik op VFC Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VFC Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.