Ian Devilee is terug: ‘Voetbal is te leuk om los te laten’
Het is een doordeweekse avond in Hekelingen. De training zit erop, de schoenen liggen alweer in de achterbak. Ian Devilee (20) stapt met een brede glimlach in zijn auto. Moe, maar voldaan. “Voor mij is trainen geen moetje,” zegt hij. “Ik vind het gewoon lekker. Ontspannen. Doen wat je leuk vindt.”
Dat plezier, het pure gevoel van met een bal bezig zijn, is niet altijd vanzelfsprekend geweest voor Devilee. Na jaren vol blessures en onzekerheid is hij bezig aan zijn eerste seizoen bij Hekelingen. Een frisse start bij een club waar het weer draait om genieten van het spel.
Voor het eerst in zijn loopbaan speelt Devilee nu bij de senioren. Jarenlang maakte hij deel uit van de jeugdopleiding van Spijkenisse, waar het voetbal verzorgd was. “In de jeugd voetbal je volgens vaste patronen, met veel aandacht voor positiespel en techniek,” vertelt hij. “Bij de senioren is dat echt anders. Hier is het spel harder, de duels feller en de nadruk ligt meer op kracht. Tegenstanders zoeken vaker de lange bal, en dat was in het begin wel even wennen.”
Goed opgevangen
Toch vond hij al snel zijn draai bij Hekelingen. “Ik werd goed opgevangen. In mijn eerste oefenwedstrijd namen de oudere jongens me meteen mee. Complimenten voor hen, dat maakte het instappen makkelijk. Ik moest vooral leren slimmer te spelen: sneller handelen, vrijlopen voordat je in een duel komt. Elke keer word je een beetje slimmer.”
Als speler omschrijft Devilee zichzelf als een harde werker met een goed overzicht. “Ik ben niet per se de meest technische, maar wel iemand die in teamverband denkt. Een spelverdeler, zakelijk in mijn spel, met een prima pass en veel energie.”
Zijn liefde voor voetbal is groot. “Ik doe het niet alleen graag, ik praat er ook graag over,” zegt hij. “Ik kijk veel beelden op YouTube van spelers als Kevin De Bruyne, Andres Iniesta, Xavi en Sergio Busquets. Die rust aan de bal, dat inzicht, prachtig om te zien. Iniesta bijvoorbeeld, die passes en die dribbels, dat was echt kunst.”
Middenveld
Bij Hekelingen speelt hij momenteel op het middenveld, meestal als nummer 10, maar hij voelt zich ook thuis op 6 of 8. “Bij Spijkenisse stond ik soms centraal achterin of zelfs linksback, maar het middenveld blijft mijn plek. Daar kan ik het spel verdelen.”
Devilee moest in de afgelopen jaren van ver komen. In de afgelopen jaren moest hij vooral knokken. Fysiek en mentaal. Zijn rechterknie zat hem meermaals dwars. Vier keer is hij geopereerd. “Twee keer aan de mijn meniscus. Maar ook een standsbeencorrectie. Een keer moesten ze mijn been rechtzetten, anders zou ik meer blessures krijgen. Ze breken dan je been, zetten er een plaat in, laten het aangroeien, en halen de plaat er later weer uit. Dat was pittig.”
Zware periode
Die periode was zwaar, ook mentaal. “Je hebt terugvallen, twijfels. Hoe kom je terug na zo’n lange tijd? Ik had altijd steun van familie en vrienden, maar er zaten echt moeilijke momenten tussen. Toch bleef het gevoel: ik wil voetballen. Het is te leuk om los te laten.”
Langzaam keerde het vertrouwen terug. “Aan het begin van dit seizoen raakte ik de bal weer voor het eerst echt aan. Dat voelde raar, onzeker bijna. Maar mijn knie hield stand, geen terugslag. Nu voelt het goed. Sterk zelfs.”
Bij Hekelingen vond Devilee wat hij zocht: plezier. “Bij Spijkenisse mocht ik naar onder 23, maar het voelde niet goed meer. Blessures, minder plezier. Toen ben ik gaan kijken waar ik het leuk kon hebben. Hekelingen ligt dichtbij, ik ken wat jongens, en het niveau in de vijfde klasse valt echt niet tegen.”
Zijn ouders staan weer wekelijks langs de lijn, zoals voor zijn blessures. “Ze hebben me door al die operaties heen zien ploeteren. Nu kunnen ze weer zien dat ik geniet. Dat betekent veel.”
Klik op vv Hekelingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Hekelingen voor meer informatie over de club.
Jeroen Bakx kiest na drie seizoenen Bevelanders voor nieuwe avontuur
KAMPERLAND – In een vroegtijdig stadium maakte Jeroen Bakx als trainer bekend dat er voor hem geen vierde seizoen komt bij v.v. Bevelanders. De vierdeklasser kent momenteel een lastige periode in de 4e Klasse B van het zaterdagvoetbal. ‘De dynamiek is nu nog goed tussen spelers en trainer. Dan is het goed om zelf de keus te maken dat je toe bent aan een nieuwe uitdaging.’
Bakx kreeg een kans als trainer bij SC Waarde en dankzij de manier van spelen en trainen was het Bevelanders die de inwoner van Krabbendijke naar Kamperland haalde. In de eerste twee seizoenen werd de ploeg twee keer derde en speelde het nacompetitie voor promotie naar de derde klasse. “Helaas is het ons beide keren niet gelukt om de stap te maken. Dat was in de Zeeuwse klasse. Nu zitten we in een competitie met veel Brabantse ploegen en die zijn toch echt van een ander kaliber. Zij straffen foutjes die we maken wél af. Waar we in het begin van de competitie vlammend en overtuigend begonnen met drie overwinningen zitten we nu in een lastige fase. Het is nu zaak om met elkaar de oplossing te vinden en weer uit deze dip te komen.”
De trainer is een aanhanger van verzorgd en aanvallend voetbal. Een speelwijze waarbij hoog druk wordt gezet. Dat ging in het begin dus crescendo met een 5-0, en twee keer een 4-1 overwinning. “Daarna volgende dus een reeks van zware nederlagen en dat is jammer. Spelers begonnen te twijfelen en dat is funest. Want in onze manier van druk zetten moet dat met de hele ploeg gebeuren. Als er twee niet meedoen loop je achter de feiten aan en zie je het vertrouwen afnemen. Het is nu voor mij als trainer een uitdaging om de oplossing te vinden zonder de speelwijze teveel aan te passen.”
Excuses zoeken wil hij niet, maar het feit dat de selectie te maken heeft met een lijst aan blessures valt niet los te zien van de tegenvallende periode. “We hebben een goede groep, maar als je een hoop blessuregevallen hebt in je ploeg dan vang je dat als dorpsclub niet altijd even makkelijk op. Toch heb ik er vertrouwen in dat we dit gaan ombuigen. Die overtuiging moet je ook hebben want we willen nog altijd proberen te gaan voor nacompetitie. En dan niet die voor degradatie maar voor promotie.”
Waar het seizoen ook eindigt, voor Bakx zal het een afsluiting zijn van drie mooie en leerzame seizoenen als trainer. “Ik heb in de tussentijd ook de VC3-cursus afgerond en ben dus benieuwd waar mijn plafond als trainer ligt. Ik ben onderaan begonnen en dankbaar dat ik via Waarde en Bevelanders mooie kansen heb gehad en veel heb geleerd. Nu ben ik benieuwd of mijn manier van werken ook op een hoger niveau aanslaat. Ik heb bewust heel vroeg aangegeven dat ik kies voor een nieuwe uitdaging, dat geeft zowel de club als mezelf kans om me te oriënteren. En daarbij is er nog voldoende tijd om het hier bij Bevelanders op een heel mooie manier af te maken. Want het zou echt geweldig zijn als we, ondanks de dip waar we nu inzitten, opnieuw de nacompetitie zouden halen. Het wordt een flinke opgave maar in het voetbal kan de wereld er binnen een paar weken totaal anders uitzien. Want we hebben voldoende kwaliteit in de groep om het tij te keren en de weg omhoog weer te vinden.”
Klik op vv Bevelanders voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Bevelanders voor meer informatie over de club.
Julièn Gret: ‘Ik verdiep me steeds meer in het trainersvak’
Julièn Gret is pas 32 jaar, maar denkt al voorzichtig na over een leven na het actieve voetballen. “Dat heb ik lang niet gedaan, maar alles verandert als je zoontje gaat voetballen. Hij is zes jaar en ik geef training aan zijn ploeg. Dat vind ik zó leuk dat ik mijn jeugdtrainersdiploma wil halen.”
De spits van Spijkenisse doet al ruim een kwart eeuw niet anders dan voetballen. “Je bent er toch drie of vier keer per week mee bezig. Het is een groot deel van je leven. Eerst in de jeugd, en nu al jaren in het eerste elftal, vooral bij Spijkenisse. Ik merk dat ik het ook leuk vind om zelf als trainer op het veld te staan en me verder te verdiepen in het vak.”
Om dat te doen, leest Gret onder meer boeken over voetbal. “Op dit moment lees ik De Trainer Maakt Het Verschil. Dat boek gaat echt over hoe je kinderen benadert op een voetbalveld en hoe ze reageren. En over welke invloed je woorden op ze kunnen hebben. Ik vind dat heel interessant. Als je kinderen van zes of zeven traint, ben je vooral bezig met het groepsproces. Je moet ze iets leren, laten ontdekken. Op die leeftijd is winnen minder belangrijk; het gaat om ontwikkeling. Als je twee jongens wisselt, zet dan niet de twee minste spelers op de bank. Dat voelen ze zelf. Zorg dat je een goede en een iets minder goede speler wisselt. Dat maakt een wereld van verschil.”
Peter Wubben
Gret werkt bij Spijkenisse al jaren samen met hoofdtrainer Peter Wubben. “Ik leer ongelofelijk veel van hem, maar onze relatie is niet altijd goed geweest. Hij is zelfs een reden geweest om jaren geleden te vertrekken. Toen ben ik naar SC Botlek gegaan. We botsten met elkaar, het plezier was weg. Dat hebben we later, toen we weer samen bij Spijkenisse zaten, uitgepraat.”
De aanvaller was begin twintig toen hij en Wubben het lastig met elkaar hadden. “Hij had een bepaalde manier van trainen en coachen waar ik toen slecht mee om kon gaan. Ik was jonger en kon niet goed tegen wat ik voelde als onrecht. Dan liep ik met mijn kop naar beneden en met mijn armen te zwaaien. Dat vond hij vervelend. Maar die lucht is geklaard toen we elkaar jaren later weer spraken. Ik was een andere jongen, hij een andere trainer. Ik ben heel dankbaar dat we die herkansing hebben gekregen.”
Bewondering
Vandaag de dag heeft Gret veel waardering voor Wubben. “Wat ik bewonder aan hem, is zijn manier van communiceren en hoe goed hij processen managet. Hij wordt komend seizoen technisch manager van Spijkenisse, en die rol past perfect bij hem. Dat is echt zijn straatje. Een voorbeeld: laatst sprak hij tijdens een sponsoravond. Hoe hij dat doet, met een duidelijke gedachte erachter, dat vind ik heel knap.”
“Ik leer nu op een andere manier van hem dan vroeger. Hij is ouder, maar ik ook. Ik ben dertiger, sta zelf als jeugdtrainer op het veld en kijk daardoor anders naar trainers. Hoe iemand voor een groep staat en praat, dat vind ik interessant.”
Gret ziet een groot verschil tussen de voetballer die hij tien jaar geleden was en de speler die hij nu is. “Toen ik begin twintig was, was ik bang om fouten te maken. Er stond altijd spanning op. Nu, met alle ervaring die ik heb, maak ik me niet zo druk meer als ik een fout maak. Natuurlijk liever niet, maar je weet dat er altijd een nieuwe kans komt.”
Afgelopen zomer keerde Gret na één seizoen bij Nieuwenhoorn terug naar de club waar hij is opgegroeid. “Ik had meer van dat avontuur verwacht. Maar ik heb bij Nieuwenhoorn ook dingen geleerd en nieuwe mensen leren kennen. Toch speel ik al zo lang bij Spijkenisse. De rol die ik hier heb, had ik daar niet.”
Klik hier voor meer artikelen van VV Spijkenisse.
Klik hier voor meer informatie over VV Spijkenisse.
