Home Blog Pagina 5

Teleurstellng bij Spirit na 0-0 tegen EBOH en mislopen periodetitel

vv Spirit
-
0
Teleurstellng bij Spirit na 0-0 tegen EBOH en mislopen periodetitel

Spirit is er dinsdagavond niet in geslaagd om de tweede periodetitel te veroveren. Op eigen veld kwam de ploeg uit Ouderkerk aan den IJssel niet verder dan een 0-0 gelijkspel tegen EBOH. Een overwinning was noodzakelijk om de periodetitel binnen te halen, maar doordat dit uitbleef ging de prijs uiteindelijk naar Pelikaan.

Wedstrijd onder doordeweekse omstandigheden
Ondanks het doordeweekse speelmoment wisten veel supporters de weg naar het sportpark te vinden. De wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op 14 maart, maar werd na het stilleggen van EBOH door de KNVB verplaatst naar deze dinsdagavond. Pogingen van Spirit om het duel naar een later moment te verschuiven, bleven zonder resultaat.

Voorzichtige openingsfase
Beide teams begonnen de wedstrijd voorzichtig. De eerste serieuze kans was voor EBOH, maar Spirit kwam na ongeveer een kwartier spelen goed weg toen een voorzet op twee vrijstaande spelers niet nauwkeurig genoeg bleek.

Spirit neemt initiatief, maar mist scherpte
Na deze fase nam Spirit het initiatief over. De ploeg van trainer Wout Ooms wist regelmatig gevaarlijk te worden, maar in de afronding ontbrak het aan precisie.

Thico Addicks was een van de meest betrokken spelers. Hij probeerde de doelman van afstand te verrassen toen deze ver voor zijn doel stond, maar de keeper wist tijdig te corrigeren. Even later kreeg Thico Addicks opnieuw een grote kans toen hij alleen op het doel afging, maar in plaats van zelf af te ronden koos hij voor een pass op Levi de Jong, waarbij een verdediger van EBOH het gevaar kon neutraliseren. Ook een schot van de middenvelder ging net naast het doel.

Solide optreden van Sean Luthart
Bij de sporadische uitvallen van EBOH was doelman Sean Luthart alert. Hij kwam enkele keren goed uit zijn doel en wist met zowel zijn handen als voeten een tegendoelpunt te voorkomen.

Tweede helft: meer druk, maar geen doelpunten
In de tweede helft voerde Spirit de druk verder op. Ruben Slooff kreeg al vroeg een goede mogelijkheid, maar schoot voorlangs. Ook Kevin de Redelijkheid kwam in kansrijke positie, maar zijn inzet was te zacht om de keeper te verrassen.

Schoten van Thico Addicks en Olaf Visser werden gekeerd, terwijl Cris de Jong over het doel schoot. Net als in de eerste helft werden kansen soms niet optimaal benut doordat spelers kozen voor een pass in plaats van zelf af te ronden. Dit keer was het Olaf Visser die de mogelijkheid kreeg.

Een van de grootste kansen kwam in de 65e minuut, toen Thico Addicks knap langs zijn tegenstander draaide en de bal voorgaf op Kevin de Redelijkheid, die hard uithaalde. De doelman van EBOH wist de bal echter op de lijn te keren. Ook latere pogingen van Thico Addicks en Cris de Jong strandden op de keeper.

In de blessuretijd kreeg Nicky Bentzon nog een kans, maar zijn kopbal belandde in het zijnet.

Weinig dreiging van EBOH
Hoewel EBOH af en toe gevaarlijk werd in de omschakeling, hoefde Sean Luthart nauwelijks reddingen te verrichten. De grootste kans voor de bezoekers resulteerde in een schot in het zijnet.

Reactie van trainer Wout Ooms
Na afloop toonde trainer Wout Ooms zich realistisch:
“We hebben de laatste tijd moeite om tot scoren te komen en dat was nu opnieuw het geval. Ik denk dat wij de betere ploeg waren en de grootste kansen hebben gecreëerd.”

Spannende slotfase van de competitie
Door het gelijkspel blijft Spirit koploper in de derde klasse H, met Hardinxveld op slechts één punt achterstand. Pelikaan volgt op twee punten. Met nog zeven wedstrijden te spelen ligt de strijd om het kampioenschap volledig open en kan iedere misstap grote gevolgen hebben.

Komend weekend hervat de competitie zich met een volledig programma. Spirit ontvangt Overmaas, terwijl Hardinxveld het thuis opneemt tegen Perkouw. Pelikaan gaat op bezoek bij IJsselmonde.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

‘Kampioen worden zou het mooiste zijn’

vv The Gunners
-
0
‘Kampioen worden zou het mooiste zijn’

Geboren en getogen in Arnhem, heeft Storm Bouman een onmiskenbare liefde voor Vitesse. Maar na zijn verhuizing naar Breda, zijn ook NAC en The Gunners daarbij gekomen. Met laatstgenoemde, doet hij dit seizoen een gooi naar het kampioenschap in de vijfde klasse. “Dat zou natuurlijk het mooiste zijn.”

En met de koppositie voorlopig in handen, zou dat zomaar eens kunnen gebeuren. “We mogen niet klagen. Al zit het dichtbij elkaar, dus het blijft spannend!” In een competitie, waar Bouman (27) op voorhand zelf ook niet zo goed wist, wat hij daarvan moest verwachten. “Zeker niet als je net gedegradeerd bent…” Toch was het doel, al snel duidelijk, vertelt hij. “We wilden graag terug naar de vierde klasse. Dan zou kampioen worden natuurlijk het mooiste zijn. Dat was ook altijd al wel onze ambitie.” Hoe staat hij daar nu, na meer dan de helft van alle wedstrijden, in? “Ik denk dat het haalbaar is. Maar we moeten het natuurlijk niet jinxen!”

Onder de mensen

Want als er iemand is die weet hoe veranderlijk de voetballerij kan zijn, dan is het Bouman wel. Geboren en getogen in Arnhem, kent hij als Vitesse-fan hoge pieken én diepe dalen. “Het zijn geen makkelijke tijden. Toen ik net in Breda woonde, ging ik nog naar Londen omdat we tegen Tottenham Hotspur moesten spelen. Niet veel later was het billenknijpen of Vitesse ooit nog een wedstrijd zou spelen…” Sinds zijn zesde in het bezit van een seizoenkaart van de Arnhemse club, belandde Bouman zo’n vijf jaar geleden in Breda. Voor zijn studie Journalistiek, in Tilburg. “Dat heb ik uiteindelijk ruim twee jaar gedaan, maar studeren was niet zo mijn ding. Dus toen ben ik fulltime gaan werken en heb ik nog een tijdje als freelancer gewerkt, voor de krant. Bij De Gelderlander.” Via een collega, kwam hij vervolgens bij The Gunners terecht. “Ik heb in Arnhem vanaf mijn zesde bij ESA gespeeld, tot aan de senioren. In het eerste jaar dat ik in Breda woonde, ging ik nog op en neer. Tot ik mijn enkelbanden afscheurde en corona kwam.” Op zoek naar een club in de buurt, kwam hij bij de huidige vijfdeklasser terecht. “Ik zocht een klein en gezellig clubje, waar ook de derde helft heel belangrijk was. Zodat ik me snel thuis zou voelen en onder de mensen zou komen. Dan moet je naar The Gunners, zei mijn collega toen.” Zogezegd, zo gedaan. “Ik ben destijds naar de halve finale van de play-offs gaan kijken en de volgende dag heb ik mezelf ingeschreven. Er hing een leuke sfeer, dus ik hoefde niet meer verder te zoeken.” Begonnen bij het tweede, drie seizoenen geleden, zit Bouman sindsdien helemaal op zijn plek. “Ik heb veel vrienden gemaakt. Ook aan de bar!”

Echte verdediger

En bij NAC. “Een paar vrienden hebben mij overgehaald om daar ook een seizoenkaart te nemen. Dat heb ik twee seizoenen lang gecombineerd met die van Vitesse, maar die heb ik nu niet meer.” Al gaat Bouman soms nog wel. “Als mijn vader gaat, ga ik mee!” Niet altijd, want de focus ligt natuurlijk op The Gunners. “Het komt ons echt niet aanwaaien. Qua niveau ligt het dit seizoen in de competitie dichter bij elkaar dan vorig jaar in de vierde klasse, dus iedere wedstrijd moet je er staan en is pittig.” In zijn geval, vaak als invaller. “Ik ben geen vaste basisspeler, maar dat wist ik van tevoren.” Toch beschikt de linkbenige centrale verdediger wel degelijk over de nodige kwaliteiten. “Van mijn vader heb ik altijd geleerd om twee benen te gebruiken, dus ik kan ook wel wat met rechts. Ik ben vooral een echte verdediger, in de duels kom ik het beste tot mijn recht.” En in de lucht. “Ik ben ruim twee meter. Dan kop je vanzelf best veel.” Kopduels waar ze ook dit seizoen bij The Gunners van kunnen genieten, al had dat niet veel gescheeld, zo blijkt. “Vorig seizoen heb ik wel getwijfeld om weg te gaan, naar een andere club of een vriendenteam. Maar ik voel me hier gewoon thuis.” Een leuke club dus, ook op donderdagavond of zaterdagmiddag. “Ik vind het leuk om na de training of de wedstrijd lekker te blijven hangen.” Gezellig of niet, zijn speelminuten mogen wel wat omhoog. “Daar heb ik het met Jeroen (Ras), de trainer, ook regelmatig over. Alleen is er achterin gewoon veel concurrentie.” Hoelang denkt de inwoner van Breda nog in het shirt van The Gunners te spelen? “Ik weet niet of ik nog jaren in het eerste wil spelen, misschien doe ik straks wel een stapje terug.” Want hoe graag Bouman als echte teamspeler ook wil dat het team wint. “Wil je zelf natuurlijk ook graag inbreng hebben, anders voelt het toch anders.”

Klik op The Gunners voor de laatste artikelen over de club.
Klik op The Gunners voor meer informatie over de club.

Marcel de Groot nieuwe trainer van BZC’14

BZC 14
-
0
Marcel de Groot nieuwe trainer van BZC’14

Met ingang van het seizoen 2026/2027 staat BZC’14 onder leiding van Marcel de Groot. De 42-jarige trainer begint aan zijn eerste seizoen bij de club, maar brengt een schat aan ervaring mee uit het amateurvoetbal. Met een duidelijke visie, aandacht voor jeugd en oog voor ontwikkeling kijkt De Groot uit naar zijn nieuwe uitdaging.

Marcel de Groot is 42 jaar, woont in Vianen en combineert zijn werk met een druk gezinsleven. Sport speelt al zijn hele leven een grote rol. Hoewel hij zelf ook altijd heeft gevoetbald, ontdekte hij al op jonge leeftijd dat zijn interesse verder ging dan een balletje trappen. “Ik ben vanaf mijn dertiende al trainer,” vertelt De Groot. “Samen met mijn broer ben ik toen begonnen en dat bleef ik eigenlijk altijd doen.”

Die vroege start zorgde ervoor dat hij veel ervaring opdeed in de jeugd. In de jaren daarna was hij actief bij verschillende clubs en werkte hij met uiteenlopende leeftijdsgroepen. “Ik ben voornamelijk jeugdtrainer geweest in het Utrechtse,” zegt hij. “Dat is toch weer een ander soort voetbal, maar je leert er ontzettend veel van.”

Na zijn jaren in de jeugd maakte De Groot de stap naar het seniorenvoetbal. Zijn eerste klus als hoofdtrainer kreeg hij bij Herovina. Daar stond hij drie seizoenen voor de groep. “Dat waren drie mooie jaren. We hebben twee keer een periodetitel gehaald, maar zijn helaas net niet gepromoveerd.”

Na Herovina volgde een overstap naar Haaften. Dat avontuur bleek uiteindelijk van korte duur. “Van beide kanten is dat niet geworden wat we ervan gehoopt hadden. Soms lopen dingen gewoon anders, maar dat neem je allemaal mee als ervaring. Hij besloot daarop zelf een stap terug te doen. “Ik was ook een beetje het plezier in voetbal kwijtgeraakt.”

In die periode haalde De Groot zijn VC3-diploma. “Dat heeft veel energie gekost,” zegt hij. “Dat combineren van een opleiding, veel reizen en een gezin is best intensief.” Toch bleef de ambitie duidelijk aanwezig. Al snel werd hij benaderd door Sleeuwijk, waar hij aan de slag ging als trainer van het tweede elftal. “Daar heb ik het ontzettend goed naar mijn zin, maar ik heb altijd gezegd dat mijn ambitie ligt bij een eerste elftal.”

Die ambitie bracht hem in gesprek met meerdere clubs. Uiteindelijk viel de keuze op BZC’14. “Ik heb gesprekken gehad met de technische commissie en met spelers,” zegt De Groot. “Dat voelde gewoon goed. Voor mij was dat doorslaggevend.”

Hoewel hij nog niet voor de groep staat, heeft De Groot al meerdere wedstrijden van BZC’14 bekeken. “Ik heb duels tegen Heukelum en HSSC gezien en een oefenwedstrijd na de winterstop.”

Volgens De Groot zit er voldoende kwaliteit in de selectie. “Hard werken kunnen ze hier al,” stelt hij. “Maar ik denk dat er daarnaast ook prima voetbal in dit elftal zit.” De oefenwedstrijd tegen Sparta’30, een ploeg uit de bovenste regionen van de andere vierde klasse, bevestigde dat gevoel. “Daar speel je gewoon gelijk tegen, dus dat laat zien dat het gewoon een goed team is.”

Een belangrijk onderdeel van zijn aanpak is het betrekken van jonge spelers. “Er lopen genoeg talenten in Onder 19 en het tweede elftal,” zegt De Groot. Volgens hem is doorstroming essentieel.

De Groot benadrukt dat hij eerst wil observeren. “In de zomer ga ik kijken wat ik heb, welke spelers blijven en wie passen bij mijn visie.” Over de toekomst wil hij zich nog niet vastleggen. “Ik ga nu niet roepen dat we bovenin mee gaan doen. Eerst bouwen, dan verder kijken.”

De nieuwe trainer kijkt uit naar zijn start bij BZC’14. “Ik wil dat tegenstanders het lastig gaan vinden om naar Brakel te komen,” zegt hij. “Met energie, strijd en de wil om te voetballen.” De Groot is duidelijk: “Ik heb er veel zin in om te beginnen.”

Klik op BZC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BZC’14 voor meer informatie over de club.

JEKA moet na droomstart naar beneden kijken

rkvv Jeka
-
0
JEKA moet na droomstart naar beneden kijken

Tot aan de winterstop, leek er voor tweedeklasser JEKA dit seizoen eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Met een tweede plaats en zicht op koploper Zwaluw VFC, was er voor de ploeg uit Breda nog alles om voor te spelen. Maar na een mindere periode, is alles anders, vertelt Mehmet Sari. “We moeten nu toch vooral naar beneden kijken.”

Hoe anders was dat na de uitwedstrijd bij Groen Wit (0-3), het laatste duel voor de winterstop. “We stonden dik tweede, vlak achter de koploper”, memoreert Sari (22). Want, zo vertelt hij. “Aan het begin van het seizoen ging het echt top!” Tot het nieuwe jaar aanbrak. “De laatste wedstrijden hebben we onnodig puntenverlies geleden. Niet omdat de tegenstander beter was, maar omdat we zelf slordig waren.”

Niet blij mee

Toch is het dat niet alleen, is Sari eerlijk. “Als tegenstanders inzakken en veel de lange bal spelen, hebben we daar moeite mee. Dan worden de ruimtes kleiner én moeten we meer duels spelen. Terwijl we het juist moeten hebben van onze snelle aanvallers.” Onder de druk uit spelen en voetballend het verschil maken. “Daar zijn we beter in.” Inmiddels afgezakt naar een plek net boven de nacompetitie voor degradatie, probeert Sari de moed erin te houden. “Alles staat nog dicht op elkaar, dus er is nog genoeg om voor te spelen. Al moeten we ook naar beneden kijken.” Iets wat de inwoner van Breda het liefste, eigenlijk zo min mogelijk doet. “Ons doel is minimaal top vijf, en misschien nog een periode pakken. Daar gingen we aan het begin van het seizoen wel voor.” Er zit volgens hem dan ook maar één ding op: “We moeten gas geven!” Want als ze dat doen, is er veel mogelijk, weet Sari. “We zijn de eerste periode maar net misgelopen…” Zaak om daar kracht uit te putten, al zal dat niet makkelijk worden, beseft de aanvaller. Mede door het aangekondigde vertrek van trainer Maikel Nijst. “Dat kwam voor ons als spelers best wel als een shock, daar waren we niet blij mee. We wilden heel graag verder met hem, alleen wilde de club dat niet.” Heeft dat invloed gehad op de resultaten? “Daardoor zijn we misschien wel anders gaan voetballen en hadden jongens er minder zin in. We voelden ons als spelersgroep niet echt gehoord.”

Graag hogerop

Maar heel lang om daarbij stil te blijven staan, heeft Sari dus niet. In zijn geval als linksbuiten. “In de jeugd speelde ik vaak op tien, nu vind ik het leuker om aan de buitenkant te spelen.” En om een actie te maken. “De één op één opzoeken met mijn back en voor gevaar zorgen.” De rechtspoot omschrijft zichzelf dan ook als een creatieve speler. “Ik houd van dribbelen en speel altijd met mijn hart. Iedere training of wedstrijd probeer ik het maximale te geven.” Begonnen bij PCP, kwam hij via JEKA, op jonge leeftijd bij Baronie terecht. “Uiteindelijk heb ik in de C’tjes twee jaar bij Baronie gespeeld, daarna ben ik weer teruggegaan.” Naar JEKA dus. “Ik ben hier opgegroeid en ken alle jongens om me heen. Dat vind ik heel fijn. Vanaf de E1 zijn we eigenlijk samen omhooggegaan.” Iets wat Sari voor zichzelf, ook in de toekomst wil blijven doen. “Ik wil graag een zo’n hoog mogelijk niveau halen. Daarom ben ik veel bezig met mijn conditie, want dat is mijn grootste verbeterpunt.” Aan welk niveau zit hij zelf te denken? “De eerste klasse of hoger!” Bijvoorbeeld RBC. “Een paar jaar geleden zaten we nog bij elkaar in de competitie, toen vond ik het echt mooi om te zien hoe ze voetbalden.” Aan ambities, bij Sari dan ook geen gebrek. “Voor mij heeft hogerop gaan de prioriteit, daarna komt pas de gezelligheid.” Een mentaliteit die uitstekend past, bij zijn huidige trainer, vertelt de jongeling. “Maikel is een fijne gozer én een goede trainer. Hij ziet echt dingen waar je wat aan hebt en kan het goed overbrengen.” Mede door zijn leeftijd, denkt Sari. “Daardoor weet hij hoe we denken, ook in zijn passie en het alles geven.” De buitenspeler baalt dan ook nog altijd, van zijn vertrek. “Dat is gewoon heel jammer, ik kon het niet geloven toen ik het hoorde…”

Corné Verhoeven kiest bewust voor DSC: “Dit past bij mij”

vv DSC
-
0
Corné Verhoeven kiest bewust voor DSC: “Dit past bij mij”

Met Corné Verhoeven haalt DSC een trainer binnen die het dorpsvoetbal goed kent. De nieuwe hoofdtrainer brengt ervaring mee uit zowel het jeugd- als seniorenvoetbal en ziet in DSC een club waar binding, ambitie en ontwikkeling samenkomen. Vanaf komende zomer wil hij samen met de spelersgroep stappen zetten richting de bovenkant van de derde klasse.

Corné Verhoeven woont in Nieuwkuijk en komt oorspronkelijk uit Haarsteeg. Voetbal speelt al jaren een grote rol in zijn leven. “Ik heb twee kinderen die allebei sporten, waarvan mijn zoon voetbalt en mijn dochter hockeyt,” vertelt hij. “Mijn zoontje train ik nu zelf bij de JO13. Je bent er eigenlijk altijd mee bezig.”

Ook langs de zijlijn is Verhoeven geen onbekende. Hij deed ruime ervaring op in het jeugdvoetbal en werkte daarna bij OJC Rosmalen, waar hij drie jaar het tweede elftal trainde en aansluitend assistent-trainer was bij het eerste op hoog amateurniveau. “We speelden toen landelijk. Dat betekende lange dagen en veel reizen. Mooi, maar zwaar te combineren.” Met jonge kinderen besloot hij bewust gas terug te nemen. “Als ik het doe, wil ik het goed doen.”

Eerste stappen als hoofdtrainer

Na die periode begon Verhoeven als hoofdtrainer bij het eerste elftal van Nieuwkuijk, waar hij vier seizoenen werkzaam was in de derde klasse. “Dat was voor mij echt de eerste stap als hoofdtrainer bij de senioren.”

Na vier intensieve jaren volgde opnieuw een korte pauze, maar het trainerschap bleef trekken. “Vorig seizoen begon het te kriebelen, maar dit jaar voelde ik het echt. Ik miste het werken met een eerste elftal en het bouwen aan een team.”

Goede klik met DSC

Toen de vacature bij DSC voorbijkwam, was de interesse direct gewekt. “DSC is ook echt een dorpsclub. Veel eigen jongens, veel betrokkenheid en een trouwe achterban. Dat spreekt mij enorm aan.” Verhoeven ging meerdere keren kijken en kreeg een duidelijke indruk. “Er staan veel mensen langs de lijn. Het leeft hier.”

Ook de gesprekken met de technische commissie gaven vertrouwen. “We hebben twee lange gesprekken gehad, die alleen maar over voetbal. Dat gaf meteen een klik en een goed gevoel.”

Selectie met groeipotentie

Verhoeven ziet een jonge selectie met mogelijkheden. “Er zit een goede mix in, met jonge spelers en een middengroep rond de 25. Ik denk dat er genoeg potentie is om stappen te maken.” Tegelijk blijft hij realistisch. “Ik heb pas een paar wedstrijden gezien. Het echte beeld krijg je pas als je met de groep op het veld staat.”

Wat hem vooral aanspreekt, is de aansluiting met de O19. “Ik heb begrepen dat daar een goede lichting aankomt. Jongens met potentie. Ik vind het juist leuk om die in te passen en de concurrentie binnen de selectie te vergroten.”

Balans tussen prestatie en plezier

In zijn werkwijze zoekt Verhoeven nadrukkelijk de balans. “Gezelligheid zonder presteren werkt niet. Maar alleen presteren zonder plezier past ook niet bij een dorpsclub.” Zijn uitgangspunt is duidelijk: winnen staat voorop, maar wel vanuit duidelijke afspraken. “Vanuit een solide basis wil ik het voetbal steeds verder ontwikkelen.”

Die ontwikkeling geldt volgens hem zowel voor het team als individueel. “Je wilt ieder jaar een stap maken. Dat is voor mij de uitdaging.”

Ambitie voor de komende seizoenen

Verhoeven tekende voor één seizoen, met de intentie om bij een goede samenwerking langer door te gaan. De clubambitie is helder. “DSC is de afgelopen jaren vaak rond plek acht geëindigd. Het zou mooi zijn om eerst richting de subtop te groeien en van daaruit verder te kijken.”

Wanneer is zijn eerste seizoen geslaagd? “Als mensen langs de lijn zien dat we er elke week honderd procent voor gaan,” besluit hij. “Dat we willen winnen en dat het plezier en de strijd ervan afstraalt. Dan hebben we een goede basis gelegd.”

Klik op DSC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DSC voor meer informatie over de club.

‘We willen heel graag in de tweede klasse blijven’

rksv Groen Wit
-
0
‘We willen heel graag in de tweede klasse blijven’

Na het kampioenschap van afgelopen jaar, kan Groen Wit in de tweede klasse ieder punt hard gebruiken. Want ondanks dat de ploeg uit Breda inmiddels is opgeklommen uit de gevarenzone, zijn de verschillen nog altijd klein. Zorgen maken, doet aanvaller Lewis Soeterboek zich echter niet. “Ik weet zeker dat we nu niet meer gaan zakken.”

Vooral het spel, geeft hem vertrouwen. “We laten bijna iedere wedstrijd zien dat we goed meekunnen. Alleen hebben we het te vaak aan het einde toch weggegeven.” Hoe dat komt? “Misschien een stukje vermoeidheid of een bepaalde focus. Dat je toch gaat verslappen.” Want wennen, moesten ze bij Groen Wit wel, aan de tweede klasse. “Er is meer voetbal, alles gaat iets sneller en het baltempo ligt hoger.” Toch is er aan een gezonde dosis zelfvertrouwen, geen gebrek bij Soeterboek (20). “Het niveau kunnen we aan, nu moeten we zorgen dat we negentig minuten lang kunnen strijden.”

Veel bereiken

Want met een plek in de buurt van de nacompetitie, kan de inwoner van Breda naar eigen zeggen nog niet tevreden zijn. “Aan het begin van het seizoen had ik verwacht dat het moeilijker zou worden, maar dit valt wel een beetje tegen. Zeker als je ziet hoe we spelen.” Met dat in zijn achterhoofd, kijkt Soeterboek dan ook vooral omhoog. “Ons doel is om uit de gevarenzone te blijven en aan te sluiten bij de subtop.” Zorgen maken om degradatie, doet hij voorlopig niet. “De hele groep wil heel graag in de tweede klasse blijven, dus dat gaat goed komen!” Aan de teamspirit, ligt het volgens hem dan ook absoluut niet. “Het is een heel hechte groep, en als alle neuzen dezelfde kant opstaan, kunnen we heel veel bereiken.” Al valt er ook aan de bal, nog wel wat te winnen, is Soeterboek eerlijk. “We moeten proberen om meer de voetballende oplossing te zoeken en minder snel lang te spelen.” En ook qua fitheid, kan Groen Wit volgens hem nog wel wat stappen maken. “Onze conditie kan beter. Dan kunnen we het tijdens een wedstrijd misschien ook langer volhouden.”

Uitstervend ras

Bij de club, waar Soeterboek al bijna zijn hele leven speelt. “Ik ben in de F’jes eerst begonnen bij SAB en daarna ben ik op mijn zesde naar hier gegaan.” Een keuze, waar de buitenspeler in al die jaren, nog geen seconde spijt van heeft gehad. “Groen Wit is echt een volksclub. Iedereen kent elkaar en het is echt één. Wat dat betreft voelt het als familie.” Familie, die dus al jarenlang kan genieten van zijn acties langs de lijn. “Ik heb veel explosiviteit, ben snel, kan een actie maken, geef graag een voorzet en werk hard.” En dat doet hij, het liefste als rechtsbuiten. “Die positie vind ik toch wel het fijnste. Als rechtspoot. Dat is wel een beetje een uitstervend ras.” Aan ambities, bij Soeterboek geen gebrek. “Ik zou heel graag hogerop willen en er het maximale uithalen. Eerste klasse of misschien wel divisie. Bij een Baronie, RBC of Halsteren bijvoorbeeld.” Maar voor het zover is, eerst handhaven met Groen Wit én zichzelf verder ontwikkelen, beseft de student Evenementorganisatie aan het Florijn College in Breda. “Vooral in het verdedigen kan ik nog verbeteren, maar ook mijn aanvallende loopacties kunnen beter. Net als mijn balcontrole.”

Klik op Groen Wit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Groen Wit voor meer informatie over de club.

Eigen kweek Tim Groeneveld maakt stappen in het eerste van Heerjansdam

vv Heerjansdam
-
0
Eigen kweek Tim Groeneveld maakt stappen in het eerste van Heerjansdam

De 18-jarige Tim Groeneveld is een echt clubproduct van vv Heerjansdam. Al zijn hele leven speelt hij bij dezelfde vereniging en inmiddels heeft hij de stap gemaakt naar het eerste elftal. De aanvallende middenvelder, die ook vanaf de linkerkant uit de voeten kan, leeft daarmee de droom van veel jonge voetballers: doorbreken bij de club waar het allemaal begon. In gesprek vertelt hij over zijn ontwikkeling, de afgelopen wedstrijd en zijn ambities voor dit seizoen.

Van jeugdspeler tot eerste elftal

Tim begon op zevenjarige leeftijd met voetballen bij Heerjansdam en is sindsdien nooit meer weggegaan. Stap voor stap doorliep hij de volledige jeugdopleiding van de club. Van de eerste trainingen als jonge speler tot de hogere jeugdelftallen: overal liet hij zijn kwaliteiten zien.

Zijn ontwikkeling bleef niet onopgemerkt. Op 17-jarige leeftijd maakte hij zijn debuut in het eerste elftal, in een uitwedstrijd tegen Unitas uit Gorinchem. “Dat was een heel mooi moment,” blikt Tim terug. “Daar werk je als jeugdspeler naartoe.” Inmiddels maakt hij al anderhalf jaar deel uit van de selectie en blijft hij zich ontwikkelen op seniorenniveau.

Als aanvallende middenvelder en linksbuiten brengt hij creativiteit en dreiging in het spel van Heerjansdam. Met zijn techniek en inzicht probeert hij kansen te creëren voor zijn teamgenoten, maar ook zelf steeds gevaarlijker te worden voor het doel.

Sterke comeback tegen Capelle

De afgelopen wedstrijd tegen Capelle liet twee gezichten zien. In de eerste helft had Heerjansdam het lastig en keek het terecht tegen een 1-0 achterstand aan. “We speelden niet goed in de eerste helft,” geeft Tim eerlijk toe.

Na rust probeerde de ploeg het tij te keren met enkele omzettingen, maar kreeg het juist een ongelukkige tweede tegentreffer te verwerken. “Daar zat ook wel veel pech bij,” aldus Tim. Toch toonde het team veerkracht op een cruciaal moment.

Binnen vijf minuten kwam Heerjansdam langszij dankzij twee corners. Beide keren werd de bal scherp voorgegeven door Eric Jansen, die daarmee een groot aandeel had in de comeback en terecht werd uitgeroepen tot man of the match. “We hebben echt als team de schouders eronder gezet en uiteindelijk een punt gepakt,” zegt Tim.

Vooruitkijken met vertrouwen

Met de recente resultaten in het achterhoofd kijkt Tim met vertrouwen vooruit naar de komende wedstrijd. De ploeg is al een aantal weken ongeslagen en wil die lijn graag doortrekken.

“Als we ons niveau halen, denk ik dat we met 3-1 kunnen winnen,” stelt hij. Het vertrouwen in het team is duidelijk aanwezig, mede dankzij de groei die de ploeg de afgelopen periode heeft doorgemaakt.

Persoonlijke groei en doelen

Voor Tim ligt de focus dit seizoen vooral op zijn eigen ontwikkeling binnen het eerste elftal. Als jonge speler is het belangrijk om minuten te blijven maken en ervaring op te doen op dit niveau.

“Ik wil zoveel mogelijk spelen,” zegt hij. “En een goaltje dit seizoen zou natuurlijk mooi meegenomen zijn.” Het zijn realistische doelen, passend bij een speler die nog volop in ontwikkeling is.

Strijd om de top van de competitie

Op de ranglijst doet Heerjansdam het uitstekend. De ploeg staat momenteel op de tweede plaats en wil die positie koste wat kost behouden.

“Het zou mooi zijn als we die plek vast kunnen houden,” zegt Tim. “Daar gaan we alles aan doen.”

Met zijn achtergrond als echte clubjongen, zijn doorzettingsvermogen en zijn ontwikkeling in het eerste elftal, is Tim Groeneveld een speler om in de gaten te houden. Hij belichaamt waar veel verenigingen voor staan: eigen jeugd die doorbreekt en zich stap voor stap ontwikkelt tot een vaste waarde in de hoofdmacht.

Klik op VV Heerjansdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Heerjansdam voor meer informatie over de club.

Tien jaar langs de lijn, nu aan het roer: Manuel Langendoen en 80 jaar WSV Well

WSV Well
-
0
Tien jaar langs de lijn, nu aan het roer: Manuel Langendoen en 80 jaar WSV Well

Met het aantrekken van een nieuwe voorzitter slaat WSV Well een bijzondere bladzijde om. Niet alleen omdat de club dit jaar haar tachtigjarig jubileum viert, maar ook omdat de nieuwe voorzitter allesbehalve een onbekende is. Al tien jaar is hij een vertrouwd gezicht langs de lijn bij de vrouwen, nu mag hij als voorzitter richting geven aan een feestjaar dat veel meer betekent dan alleen een verjaardag.

Voor Manuel Langendoen begon het avontuur in Well zo’n tien jaar geleden. Wat oorspronkelijk bedoeld was als een tijdelijke stap in zijn trainerscarrière, groeide uit tot een langdurige en hechte band met de club. Als trainer van de vrouwen bouwde hij mee aan een stabiele groep, die zich inmiddels heeft genesteld in de vierde klasse en waarmee hij zelfs twee kampioenschappen wist te vieren.

Langendoen kent het trainersvak door en door. Eerder was hij actief bij verschillende clubs en in diverse jeugd- en seniorenteams, maar in Well viel alles samen. “Het is een hechte groep, met een vaste kern die al jaren bij elkaar is. Dat werkt prettig, zeker in het vrouwenvoetbal, waar het sociale aspect minstens zo belangrijk is als het sportieve.” Juist die combinatie maakte dat hij bleef. Jaar na jaar. Tot hij inmiddels zelf zegt: “Ik hoor er gewoon bij.”

De club bleek meer dan alleen een plek om te trainen en wedstrijden te spelen. In moeilijke privéomstandigheden werd Langendoen opgevangen door de vereniging, iets wat zijn band met WSV Well alleen maar versterkte. “Dan merk je pas echt wat voor club dit is. Niet alleen op het veld, maar juist daarbuiten.”

Naast trainer nu ook voorzitter

Toen de voorzittershamer vorig jaar vrijkwam, hoefde Langendoen niet lang overtuigd te worden. Hoewel hij kort nadacht over de impact, voelde het logisch om ‘ja’ te zeggen. “Als je al zo lang meeloopt en je voelt je thuis bij de club, dan wil je ook verantwoordelijkheid nemen.”

De overstap voelt nog nieuw, geeft hij toe. “Je zit toch in een soort wittebroodsweken. Maar ik doe het niet alleen. We hebben een betrokken bestuur en commissies die weten wat ze doen. “Dat vertrouwen is belangrijk, zeker omdat zijn eerste jaar als voorzitter meteen samenvalt met een groot jubileum. “Beter kun je eigenlijk niet beginnen.”

Een club met historie

WSV Well werd opgericht in 1946, onder een lindeboom in het dorp. In de jaren daarna groeide de club stap voor stap, soms letterlijk tegen de elementen in. Van buitendijkse velden tot een vaste thuisbasis op sportpark De Hoef. De vereniging bleef bestaan dankzij doorzettingsvermogen en betrokkenheid van vrijwilligers.

Die geschiedenis is zichtbaar in alles wat de club vandaag de dag nog is. Geen grote vereniging, maar wel een stabiele dorpsclub met een sterke sociale functie. “WSV Well is één grote familie,” vat Langendoen het samen. “Iedereen hoort erbij, jong en oud. Dat is altijd zo geweest.”

80 jaar, meer dan een feestje

Het tachtigjarig jubileum wordt daarom groots aangepakt. Niet met één avond feest, maar met een complete FestiWell-week op het terrein van de club. Van jeugdactiviteiten en voetbalwedstrijden tot een receptie, senioremiddag en afsluitende feestavond. Er is voor elke doelgroep wat te beleven.

Bijzonder is de samenwerking met de Oranjevereniging van Well, die eveneens haar tachtigjarig bestaan viert. Samen bundelen zij hun krachten om het hele dorp bij het jubileum te betrekken. “We willen dat iedereen zich aangesproken voelt,” zegt Langendoen. “Of je nu actief lid bent, oud-lid of gewoon betrokken bij het dorp.”

Voor de voorzitter is het doel helder: een week neerzetten die blijft hangen. “Als mensen hier over vijf jaar nog over praten, dan is het geslaagd. Dit jubileum moet laten zien wie we zijn en waar we voor staan.”

Klik op WSV Well voor de laatste artikel over de club.
Klik op WSV Well voor meer informatie over de club.

Het vrouwenvoetbal bloeit bij VV Hedel

vv Hedel
-
0
Het vrouwenvoetbal bloeit bij VV Hedel

Waar het vrouwen- en meidenvoetbal bij veel verenigingen nog altijd moet vechten om aandacht, is het bij VV Hedel al jaren een onmisbaar onderdeel van het clubleven. Met Ellen Janse als een van de drijvende krachten groeit niet alleen het aantal teams, maar vooral ook de betrokkenheid, kwaliteit en samenhang binnen de vereniging.

Ellen Janse is zo iemand die je bij een club overal tegenkomt. Niet omdat ze dat per se zoekt, maar omdat haar betrokkenheid vanzelfsprekend is. Ze zit in het jeugdbestuur, is leidster van de MO17 en is al jarenlang een vaste waarde binnen het meiden- en vrouwenvoetbal van VV Hedel. “Ik ben een beetje een mengsel van alles,” zegt ze zelf nuchter. “Maar vooral iemand die het gewoon heel leuk vindt om hier bezig te zijn.”

Die betrokkenheid is niet nieuw. Janse begon zelf al op jonge leeftijd met voetballen bij de club en zag het vrouwenvoetbal door de jaren heen veranderen. “Er zijn periodes geweest dat het wat minder aandacht kreeg, maar bij Hedel is er eigenlijk altijd geïnvesteerd en dat zie je nu terug.”

Meidenvoetbal in de lift

Met inmiddels rond de tachtig meiden die wekelijks op het veld staan, zit het meidenvoetbal bij VV Hedel stevig in de lift. In bijna iedere leeftijdscategorie is inmiddels een meidenteam, van de jongste lichtingen tot aan MO17, MO20 en de senioren. “We nemen die meiden echt serieus,” benadrukt Janse. “Ze krijgen goede trainers, goede faciliteiten en dezelfde mogelijkheden als de jongens.”

Die aanpak werpt zijn vruchten af. Teams blijven langer bij elkaar, speelsters stoppen minder snel en er ontstaat een cultuur waarin prestaties en plezier hand in hand gaan. “Het is niet alleen maar gezelligheid,” zegt Janse. “Er wordt hard getraind en verloren wedstrijden doen hier echt pijn. Maar daarna is er ook ruimte voor lol en gezelligheid.”

Hechte teams, sterke cultuur

Juist in de leeftijdscategorieën waar veel clubs moeite hebben om meiden vast te houden, weet VV Hedel de teams bijeen te houden. Volgens Janse zit dat vooral in de cultuur. “Die meiden groeien samen op binnen de club. Het wordt echt een vriendinnengroep. Dan denk je wel twee keer na voordat je stopt.”

Daarnaast helpen de teams elkaar waar nodig. Speelsters schuiven door en trainen soms mee bij andere teams. “Dat gebeurt heel vanzelfsprekend,” legt ze uit. “Iedereen wil dat het lukt, voor elkaar en voor de club.”

Meer dan alleen voetbal

Wat het vrouwenvoetbal bij VV Hedel extra bijzonder maakt, is de rol die de meiden en vrouwen spelen buiten de lijnen. Ze draaien kantinediensten, organiseren feesten, helpen bij jeugdactiviteiten en zijn nauw betrokken bij evenementen als toernooien en kampweekenden. “Zonder hen zou de club er echt anders uitzien,” stelt Janse.

Die inzet wordt ook vanuit de club gewaardeerd. Teams worden goed gefaciliteerd, er is aandacht voor uitstraling en er wordt bewust geïnvesteerd in trainers en materialen. “Er wordt hier geen verschil gemaakt,” zegt Janse. “Dat voelt voor de meiden gewoon goed.”

Blik op de toekomst

De ambities reiken verder dan het heden. VV Hedel wil in elke leeftijdscategorie minimaal één meidenteam behouden en waar mogelijk uitbreiden. Ook wordt gekeken naar een verdere doorstroming richting de senioren, met op termijn zelfs meerdere vrouwenteams. “Dat hangt altijd af van aanwas en behoud,” weet Janse. “Maar de intentie is er absoluut.”

Voor haarzelf ziet de toekomst er minstens zo betrokken uit. “Ik zit hier voorlopig nog wel goed,” zegt ze lachend. “Zolang ik zie dat de meiden plezier hebben, zich ontwikkelen en zich thuis voelen bij deze club, blijf ik me hier met veel plezier voor inzetten.”

Bij VV Hedel is het vrouwenvoetbal allang geen bijzaak meer. Het is een dragende kracht binnen de vereniging, gebouwd op inzet, saamhorigheid en een flinke dosis meidenkracht.

Klik hier voor meer artikelen over VV Hedel.
Klik hier voor meer informatie over VV Hedel.

Joost van Rijnsbergen al veertien seizoenen de vaste waarde langs de lijn bij BZC’14

BZC 14
-
0
Joost van Rijnsbergen al veertien seizoenen de vaste waarde langs de lijn bij BZC’14

Voor spelers is het vanzelfsprekend dat er iemand langs de lijn staat te vlaggen, maar achter die rol schuilt vaak een verhaal van toewijding en clubtrouw. Bij BZC’14 is Joost van Rijnsbergen zo’n vaste waarde. Al veertien seizoenen staat hij als assistent-scheidsrechter langs de lijn, gedreven door betrokkenheid, teamgevoel en liefde voor het spel.

Joost van Rijnsbergen is 31 jaar en woont in Zuilichem. Hij begon zijn voetbalcarrière als jeugdspeler bij vv Zuilichem en speelde daar tot en met het tweede elftal. Een enkelblessure zette hem op zeventienjarige leeftijd enkele maanden aan de kant, maar betekende tegelijkertijd het begin van een andere rol binnen de club. “Om er op zaterdag toch bij te zijn, heb ik dat seizoen afgemaakt als grensrechter bij het tweede,” vertelt hij.

Dat bleef niet onopgemerkt. Later dat seizoen werd hij door de toenmalige trainer en aanvoerder gevraagd om assistent-scheidsrechter te worden bij het eerste elftal. “Ik heb daar wel even over nagedacht. Ik was jong en het voelde als een grote stap, maar uiteindelijk heb ik ja gezegd.”

Veertien seizoenen ervaring

Inmiddels staat Van Rijnsbergen al veertien seizoenen langs de lijn. Zeven jaar deed hij dat bij vv Zuilichem, waarna hij na de fusie met vv Brakel doorging bij BZC’14. “Het voelt bijzonder om zo lang bij één elftal betrokken te zijn,” zegt hij. “Je hoort er echt bij, ook al sta je niet op het veld.”

Voor Joost is dat teamgevoel precies wat het vlaggen zo leuk maakt. “Je bent onderdeel van het eerste elftal, maar dan in een andere rol. Dat samen ergens naartoe werken, dat mis je dan niet.”

Dikke huid en gladde rug

De rol van assistent-scheidsrechter kent ook een keerzijde. “Je moet een dikke huid hebben,” zegt Van Rijnsbergen eerlijk. “Uitschelden hoort er helaas bij.” Vooral opmerkingen van mensen die de regels niet kennen, kunnen frustrerend zijn. “Of ze weten niet wat je met de scheidsrechter hebt afgesproken, maar vinden wel dat ze alles beter weten.”

Toch laat hij zich zelden uit het veld slaan. “Je leert om rustig te blijven en je werk te doen.” Volgens Van Rijnsbergen is vlaggen vooral een ervaringsvak. “Je leert het door het vaak te doen.”

Ook actief als scheidsrechter

Naast zijn rol bij het eerste fluit Van Rijnsbergen ook jeugdwedstrijden bij de club, meestal twee keer per maand. Dat deed hij eerder al bij vv Zuilichem en later bij BZC’14. “Ik fluit wedstrijden van de O15 tot en met de O19, dat helpt ook enorm om de spelregels goed bij te houden,” vertelt hij.

Toch ligt zijn voorkeur bij het vlaggen. “Daar komt toch het teamgevoel het meest terug. Samen zijn, samen winnen en verliezen.”

Hoogte- en dieptepunten

Het absolute hoogtepunt in zijn veertien seizoenen was het kampioenschap in het seizoen 2023-2024, toen BZC’14 promoveerde van de vierde naar de derde klasse. “Dat springt er voor mij echt wel bovenuit,” zegt hij. “Tuurlijk waren er ook minder leuke momenten, zoals de degradaties en de momenten waarop het langs de lijn uit de hand liep.”

Toch blijft hij terugkomen. “Je leert ontzettend veel mensen kennen in de regio: spelers, trainers en scheidsrechters. Overal kom je bekenden tegen.”

Meer dan voetbal

Voor Joost van Rijnsbergen is BZC’14 meer dan alleen voetbal. “Het is een belangrijke sociale plek voor Brakel en Zuilichem. Vanuit de kleine dorpen komt hier alles samen.” Naast het voetbal werkt hij als administrateur bij een keukenshowroom, maar de supporters van BZC’14 hoeven voorlopig nog niet bang te zijn dat hij stopt als vlagger. “Zolang ik er plezier in heb, blijf ik dit met volle overtuiging doen.”

Klik op BZC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BZC’14 voor meer informatie over de club.

1...456...1.486Pagina 5 van 1.486

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.