Rens Janisse ziet De Noormannen veel te wisselvalig presteren
WESTKAPELLE – Vorig seizoen wilden ze bij De Noormannen vol gaan voor een periode, maar uiteindelijk slaagde ze daar in de 4e Klasse B niet in. Rens Janisse en zijn ploeggenoten komen dit jaar uit in de 4e Klasse A, met een deel Zeeuws-Vlaamse ploegen. Ook daar blijven ze tot op heden verwijderd van de subtop. ‘We presteren helaas te wisselvallig en dan is het lastig om bovenin aan te haken.’
“We zijn maar een kleine dorpsclub en zitten op dit moment met het feit dat onze selectie te krap is. Wanneer je zoals wij drie bepalende spelers met een zware kruisbandblessure bent kwijtgeraakt, dan vang je dat niet zomaar even op. Dat heeft bij ons dit seizoen absoluut invloed op de prestaties. Toch ben ik er van overtuigd dat we nog altijd in de buurt van de top-vier moeten kunnen komen. Lebo/ SVN en Zaamslag zijn twee teams die er bovenuit steken, maar de rest van de teams zit dichtbij elkaar.
Zelf heeft Janisse overigens zelf in het begin van dit seizoen ook de nodige wedstrijden gemist door een andere sportieve uitdaging. “Ik wilde graag een keer de Kustmarathon lopen en heb daar in het begin van dit seizoen mijn focus op gelegd. Dat heb ik aangegeven en besloten om de eerste tweeënhalve maand niet te spelen. Nadat ik de Kustmarathon had voltooid ben ik weer aangesloten en is de focus weer teruggegaan op het voetbal. Het was een leuke ervaring en wie weet dat ik hem in de toekomst nogmaals ga doen. Voorlopig is het echter weer volledig De Noormannen wat telt.”
In het veld is de middenvelder ook een speler die het van zijn loopvermogen moet hebben. “Ik ben een speler die graag van box to box gaat, overal probeert ertussen te zitten en van daaruit waardevol te zijn voor het elftal. Vuile meters maken voor andere is iets waar ik geen hekel aan heb. Het voetballen op die manier dat is vooral mijn kracht.”
Janisse begon als vijfjarig jochie met voetballen en is inmiddels op de Prelaat bezig aan zijn drieëntwintigste seizoen. “We zijn een mooie dorpsclub en hebben het in mijn ogen zeker in ons om wellicht nog eens echt mee te doen om de prijzen. We laten dit seizoen, ondanks de afwezigen, nog te vaak na om te tonen dat we best aardig kunnen voetballen. Meer drive had ons in mijn ogen absoluut meer punten kunnen en moéten opleveren dat we nu hebben.”
Hij is overigens blij dat hij weer voornamelijk op het middenveld kan spelen. Door een gebrek aan aanvallers heeft hij ook enkele seizoenen twee jaar hangend als linksbuiten gespeeld. “Dat deed ik voor het elftal maar ik denk echt dat mijn kwaliteiten veel meer op het middenveld liggen. Ik speel sinds mijn zestiende bij het eerste en dat bevalt me perfect. Ik heb wel geregeld last van pijntjes en blessures. Daarom koos ik er ook niet voor om voetballen en trainen voor de Kustmarathon te combineren. Nu is het allereerste doel voor mij om gewoon fit te blijven.”
Om weg te blijven onderin en op te schuiven richting de linkerrij zal het in de ogen van de Westkapellenaar beter moeten. “De wisselvalligheid zullen we eruit moeten halen. Meer durf tonen om te voetballen. Ons scorend vermogen als ploeg moet absoluut omhoog. Ik heb er nu vier gemaakt en daarmee topscorer, maar dat kan eigenlijk niet. Daarin moeten we het echt beter doen en de kansen die we krijgen vaker verzilveren. Als we daar in slagen dan weet ik zeker dat we minimaal in de linkerrij eindigen.”
Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen
Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen
VCK heeft sinds Fase 2 voltallig MO7-team in competitie
KOUDEKERKE – Toen dochtertje Tess wilde gaan voetballen nam Maaike Matthijsse-de Jonge de rol van trainster bij de Supermini’s voor haar rekening. Inmiddels zijn ze beiden een paar jaartjes verder en is de groep mini’s groter gegroeid tot een voltallig team, de MO7. ‘Prachtig toch? We zijn er enorm trots op dat we dit bij VCK nu voor elkaar hebben.’
“De supermini’s bestaan nog altijd en we zien dat in de onderbouw de jeugd zeker bij VCK de toekomst heeft. Mijn dochtertje begon gemixt met meisjes en jongens en toen er een paar meisjes bijkwamen zijn we gaan filosoferen dat het prachtig zou zijn om een volledig team meisjes te kunnen formeren. Dat is sinds november 2025 gelukt en iedereen vindt het geweldig. Inmiddels hebben we zeven vaste leden en is er eentje op proef aangesloten. Hopelijk kunnen we nog een aantal meisjes enthousiast maken. Het balletje is inmiddels wel goed aan het rollen gegaan en dat is wel erg prettig.”
De meisjes en jongens spelen bij niet meer gemixt maar apart en dat is toch wel mooi zegt Maaike, die samen met Zoë Kesteloo het team vol enthousiasme heeft opgezet. “Als je al die kinderen vol plezier op het kunstgrasveld van sportpark De Stoofwei bezig ziet met elkaar, dat is een cadeautje hoor. Want het is toch wel net anders om samen te spelen met jongens of dat je als meisjes samen een eigen teampje vormt. Dat gaat op school snel rond en je merkt dat de drempel voor meisjes om nu aan te sluiten bij VCK een stukje kleiner is geworden. Hopelijk kunnen we daar in de toekomst ons voordeel mee blijven doen nu ze weten dat ze écht met allemaal meisjes spelen en niet in een team met jongens terechtkomen.”
Het doel voor Maaike is simpel: de kinderen moeten vooral plezier hebben en met elkaar lekker bewegen en sporten. “Het is wel mooi om te zien dat we met onze MO7 spelen in een gemengde competitie. Teams met daarin ook veel jongens als tegenstanders, het levert op zaterdagen vaak heel leuke en positieve reacties op bij tegenstanders. Het is leuk om te zien hoe die meisjes onder elkaar toch anders omgaan en in het veld vaak veel preciezer zijn dan jongens op die leeftijd.”
De gunfactor onder elkaar is bij de meisjes volgens de trainsters ook groot. “Ze gunnen elkaar veel op trainingen en ook in de wedstrijden. Geen egoïsme maar het is echt een team, ze doen het samen. Proberen om beter te worden en vooral heel veel plezier beleven aan het spelletje. We zitten nu in Fase 3 en dat was wel even pittig. Gewonnen hebben we nog niet, maar ze hebben wel al gescoord en dat was al een feestje waard. Dat doelpunt hebben we gevierd als een overwinnen met z’n allen.”
Zelf voetbalde ze ooit bij GPC Vlissingen maar moest ze stoppen door blessures. Nu geniet ze volop als trainster van ‘haar’ meiden. “We willen ze zoveel mogelijk van het spelletje leren en hameren daarbij vooral op het teamgevoel en spelplezier. Dat is zichtbaar aanwezig en misschien nog wel het allermooiste om te zien. We zijn blij met dit nieuwe team en hopen dat er in de toekomst, zeker gezien de doorstroming, nog heel wat meisjes zullen bijkomen bij VCK.”
Klik op VCK Koudekerke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VCK Koudekerke voor meer informatie over de club.
Nino Urban (24) maakt groei mee binnen en buiten het veld
De 24-jarige Nino Urban is bezig aan zijn eerste seizoen bij vv Capelle en heeft zich zowel binnen als buiten het veld ontwikkeld tot een opvallende naam in het amateurvoetbal. De aanvaller, die voornamelijk vanaf de flanken speelt, doorliep een leerzame route via Smitshoek en Excelsior en bouwde daarnaast een flinke volgersgroep op met zijn voetbalcontent op TikTok. In gesprek blikt hij terug op zijn carrière, de laatste wedstrijd en kijkt hij vooruit naar wat nog komt.
Van Smitshoek naar Capelle
Voor veel voetballers begint het allemaal op jonge leeftijd, vaak dicht bij huis. Dat geldt ook voor Nino Urban, inmiddels 24 jaar en aanvaller van vv Capelle. Zijn voetbalreis begon al op zevenjarige leeftijd bij Smitshoek, waar hij de jeugdopleiding doorliep tot en met de D1. In die jaren legde hij de basis voor zijn spel: energiek, direct en altijd op zoek naar de actie aan de buitenkant.
Al vroeg viel hij op, wat hem een overstap naar Excelsior opleverde. Daar maakte hij kennis met een hoger niveau en doorliep hij de jeugd tot en met de O21. Toch kwam er ook een minder moment in zijn ontwikkeling. Door het doorselecteren moest hij vertrekken. “Dat was natuurlijk een teleurstelling, maar achteraf heeft het me ook sterker gemaakt,” vertelt Nino. “Je leert ermee omgaan en je moet jezelf opnieuw bewijzen.”
Hij keerde terug naar Smitshoek en groeide daar uit tot een vaste kracht in het eerste elftal. Vier seizoenen lang deed hij ervaring op in het seniorenvoetbal, waarin hij zich verder ontwikkelde als buitenspeler. Inmiddels is hij neergestreken bij Capelle, waar hij bezig is aan zijn eerste seizoen en zich steeds meer thuis begint te voelen. Ook volgend seizoen blijft hij actief bij de club, wat vertrouwen uitspreekt van beide kanten.
Bekendheid buiten het veld
Niet alleen binnen de lijnen timmert Nino aan de weg. Ook daarbuiten heeft hij naam gemaakt in de regio. Met zijn voetbalvlogs op TikTok (ninourban) geeft hij volgers een kijkje achter de schermen van het amateurvoetbal. Van wedstrijddagen tot trainingen en persoonlijke momenten: alles komt voorbij.
Met inmiddels zo’n 40.000 volgers is hij uitgegroeid tot een herkenbaar gezicht. “Het is leuk om te doen en ik krijg veel reacties van jonge spelers die het mooi vinden om te zien,” zegt hij. Daarmee vervult hij onbewust ook een voorbeeldrol voor anderen die dezelfde droom najagen. Dus het is zeker een kijkje waard als je meer dan alleen de wedstrijd wilt zien.
Dubbel gevoel na gelijkspel
De afgelopen wedstrijd tegen Heerjansdam leverde gemengde gevoelens op. Capelle begon sterk en liet goed voetbal zien, wat resulteerde in een verdiende 2-0 voorsprong. Op dat moment leek er weinig aan de hand.
Toch kantelde de wedstrijd razendsnel. Binnen twee minuten ging het mis bij twee standaardsituaties, beide uit corners. “Dat is zonde, want je geeft het eigenlijk in een paar momenten helemaal weg,” blikt Nino terug. “Dat zijn dingen waar we als team van moeten leren.”
In de slotfase leek het zelfs nog verkeerd af te lopen, maar daar stond Sven Dijkgraaf op. Met een cruciale redding op de lijn in de laatste minuut zorgde hij ervoor dat Capelle in ieder geval een punt overhield aan het duel. “Dat moment was echt beslissend. Anders sta je hier gewoon met lege handen.”
Vooruitblik op ’s-Gravenzande
De focus gaat inmiddels op de volgende wedstrijd, uit tegen ’s-Gravenzande. Een tegenstander waar Capelle zich opnieuw wil laten zien. Nino verwacht een open wedstrijd. “Wij scoren eigenlijk altijd wel, dus ik denk dat we ook daar kansen gaan krijgen.”
Tegelijkertijd is hij realistisch over de huidige vorm van het team. “We hebben de laatste tijd moeite om wedstrijden echt af te maken. Daarom verwacht ik een uitslag als 2-2. Het onderstreept waar de verbeterpunten liggen: effectiever zijn op beslissende momenten en wedstrijden beter controleren.
Persoonlijke doelstelling
Waar veel spelers doelen stellen in cijfers of prestaties, houdt Nino het dit seizoen bewust simpel. “Mijn belangrijkste doel is om fit te blijven en geen blessures op te lopen.”
Die instelling komt voort uit ervaring. In het voetbal kan één blessure een seizoen flink beïnvloeden, en juist continuïteit is belangrijk om jezelf te blijven ontwikkelen. Door fit te blijven hoopt hij belangrijk te kunnen zijn voor het team, zowel in goals als in dreiging vanaf de zijkanten.
Strijd in de middenmoot
Op de ranglijst bevindt Capelle zich momenteel in de middenmoot. De ploeg staat achtste, met een gat van zeven punten naar plek zeven. De strijd lijkt zich vooral af te spelen tussen de posities acht tot en met elf.
“Het wordt een gevecht tussen die plekken,” zegt Nino. “We willen in ieder geval boven die andere teams eindigen.” Dat betekent dat elk punt in de komende wedstrijden belangrijk zal zijn.
Met zijn ervaring, nuchtere kijk en groeiende rol binnen én buiten het veld, blijft Nino Urban zich ontwikkelen. Of het nu gaat om zijn prestaties bij Capelle of zijn zichtbaarheid op social media: hij is een naam die steeds vaker voorbij komt — en dat zal voorlopig alleen maar meer worden.
Klik op vv Capelle voor meer artikelen over de club.
Klik op vv Capelle voor meer informatie over de club.
Helpen met wederopbouw VC Vlissingen zie ik als leuke uitdaging’
VLISSINGEN – Ooit in de jeugd begon Jesper de Vlieger (37) te voetballen bij VC Vlissingen maar spelen in het eerste elftal deed hij er nog nooit. Tot dit seizoen dan. Trainer Miso Josipovic zag in de oud-speler van RCS, RBC Roosendaal, SV Walcheren en GPC Vlissingen een ontbrekende schakel met zijn kwaliteit en ervaring. ‘Ik werd gevraagd en het verhaal zag ik wel als een uitdaging. Daarom heb ik besloten deze te maken en de club te helpen.’
“Het is waarschijnlijk één van mijn laatste seizoenen als speler en het leek me wel een mooie reden om af te gaan sluiten bij de club waar ik als speler ooit in het verleden ben begonnen. Zo is de cirkel mooi rond. Ik heb in de jaren als speler bij tal van mooie club de nodige ervaring opgedaan en die probeer ik nu over te brengen in het veld op deze jongen en nog onervaren spelersgroep.”
De Vlieger is aanvoerder bij de vijfdeklasser die bij de start van het seizoen hoopte om voor promotie te kunnen spelen. “Dat is er tot op heden geen moment nog uitgekomen en dan moeten we realistisch zijn. De linkerrij is absoluut mogelijk, maar we zijn nog te wisselvallig en maken in wedstrijden nog teveel cruciale fouten. Daarnaast krijgen we voldoende kansen om goals te maken en zodoende punten te pakken. Alleen moet je die kansen we afmaken en dat laten we nog teveel na. Dan krijg je niet altijd wat je verdient maar dat kunnen we alleen onszelf verwijten.”
Dat hij nu met Vlissingen nog altijd in het standaardvoetbal speelt is misschien wel een klein wonder te noemen. “Het zag er vorig jaar heel slecht uit. In de zomer zijn er zo’n zestien nieuwe spelers gekomen en dan moet je enorm aan elkaar wennen. Het is vooral voor bestuur en staf ook belangrijk om plezier hoog te houden en te bouwen aan een leuke en gezonde vereniging. Dat gaat met vallen en opstaan, zowel op als naast het veld. Maar het gevoel is positief. We hebben nog weinig met dezelfde ploeg kunnen spelen, maar ik ben overtuigd dat we van iedereen kunnen winnen in deze klasse als we compleet zijn. Maar dat is nog te vaak lastig gebleken.”
Met zijn ervaring vind De Vlieger dat hij het voortouw moet nemen in het veld. Met coaching, inzet en als het even kan ook met doelpunten en assists. “Daar probeer ik wel elke training en wedstrijd alles aan te doen. Een verlengstuk zijn ook voor de trainer in het veld. We moeten met elkaar doordeweeks nog wel meer trainingsarbeid leveren om dan op zaterdagen te kunnen pieken. Als ons dat lukt als groep dan weet ik zeker dat we nog stappen omhoog zullen gaan maken.”
Ooit speelde hij eerste klasse met GPC, een groot contrast nu met het spelen in de laagste klasse van het amateurvoetbal. “Dat is zo, maar het spelletje is overal hetzelfde en juist dát vind ik nog steeds het allermooiste en leukste om te doen. Ik voetbal ook met veel jongens van Vlissingen in de zaal en dat is ook heerlijk. Ik ben fitter dan ik ooit ben geweest en wil graag dit project hier helpen opbouwen. Zolang ik me goed voel en van waarde kan zijn zal ik hier nog blijven spelen. Eerst dit seizoen afmaken en daarna kijken we verder. Als we de linkerrij kunnen halen dan kunnen we voor dit eerste seizoen tevreden zijn.”
Klik op VC Vlissingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VC Vlissingen voor meer informatie over de club.
Van twee teams naar een meidenlijn in de maak: Dominique bouwt bij Victoria’04 aan de toekomst
Wat begon langs de lijn bij de MO8, groeide uit tot een serieuze missie. Dominique van der Hoeven (42) is inmiddels al jaren het gezicht achter de meidenafdeling van Victoria’04. Niet omdat hij dat per se ambieerde, maar omdat zijn oudste dochter zeven jaar geleden besloot dat ze wilde voetballen.
“Ze begon bij de MO8 of MO9,” vertelt Dominique nuchter. Zelf heeft hij een voetbalverleden bij Excelsior Maassluis, dus helemaal vreemd was de sportwereld hem niet. Toen anderhalf jaar later één van de trainers stopte, werd hij gevraagd om in te stappen. “Als ze je vragen, doe je dat. Voor je kind en voor de club.” Dat was in de MO10. Inmiddels speelt zijn dochter in de MO15 en is Dominique niet alleen trainer geweest, maar ook coördinator van de complete meidenafdeling.
Vijf à zes jaar geleden stond het meidenvoetbal bij Victoria’04 er nog bescheiden voor. Twee teams, dat was het wel zo’n beetje. Dominique vond dat het anders moest. Hij klopte aan bij het bestuur met de vraag om serieus werk te maken van nieuwe aanwas. Het plan: van onderaf bouwen. Meiden tussen de 7 en 10 jaar enthousiast maken en uiteindelijk toewerken naar een volledige lijn richting Vrouwen 1.
Dat ging niet vanzelf. Victoria’04 ligt prachtig in de Broekpolder, maar niet midden in een woonwijk. Wie er wil voetballen, moet er bewust voor kiezen. Dus werd er geïnvesteerd in zichtbaarheid en beleving. Nationale Voetbaldag, open trainingen, paastrainingen waarbij vriendjes en vriendinnen mee mochten doen, een MEIdenmaand in mei en een Ladies Day op eerste pinksterdag met een open clinic voor meiden van 12 en 13 jaar. Zelfs een meidenquiz en een bingoavond staan op het programma.
Het effect is zichtbaar. Inmiddels telt de club zes meidenteams én een 30+ vrouwenteam. Dat laatste team ontstond bijna per ongeluk. Tijdens een toernooi op de Ladies Day deden zo’n twintig moeders mee. Het beviel zo goed dat ze nu op vrijdagavond hun eigen team hebben.
De groei van het meidenvoetbal kreeg landelijk een zet in de rug door de prestaties van Oranje. Toch merkt Dominique dat de stap naar voetbal voor sommige ouders nog groot is. Twijfels of het wel bij hun dochter past, of praktische bezwaren – zoals de route naar het sportpark – spelen mee. “Maar als meiden voetbal leuk vinden, is er bij Victoria een plek voor je. Wie je ook bent en waar je ook vandaan komt.”
Het karakter van de club was voor Dominique de reden om voor Victoria’04 te kiezen toen zijn oudste dochter wilde gaan voetballen. Een warme vereniging waar plezier en normen en waarden zwaar wegen. Gedrag binnen én buiten het veld doet ertoe. Dat geldt voor spelers, ouders en vrijwilligers.
Want zonder vrijwilligers geen meidenafdeling. Ook daar ligt een uitdaging. In deze tijd is het niet vanzelfsprekend dat mensen zich langdurig binden als vrijwilliger aan een club. Volgens Dominique moet je daarom niet alleen vragen, maar ook iets bieden: plezier, betrokkenheid en een omgeving waar mensen zich thuis voelen. Als ouders zien dat hun kinderen genieten, groeit de bereidheid om te helpen.
Victoria’04 loopt in de regio niet voorop; andere clubs zijn al langer bezig met meidenvoetbal. Maar dat ziet Dominique niet als nadeel. Integendeel: als het meidenvoetbal in de regio floreert, profiteert iedereen. De ambitie is helder: een volledige lijn van O8 tot en met de senioren.
Met twee dochters, 13 en 11 jaar, die zelf bij Victoria spelen, blijft zijn motivatie voorlopig wel intact. Zolang zij het leuk vinden, bouwt hij met evenveel energie verder aan die meidenlijn in de Broekpolder. Stap voor stap.
Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Meer artikelen over Victoria ’04? Klik hier.
Plezier is bij Jesse Houmes van De Noormannen 3 vooral de drijfveer
WESTKAPELLE – Voor veel jonge voetballertjes is het de droom om prof te worden of in elk geval in het eerste elftal te kunnen spelen van hun eigen club. Dat geldt echter niet voor Jesse Houmes. De 18-jarige inwoner van Westkapelle speelt in het derde elftal van de club en dat is voor hem meer dan prima.
“Zeker weten! Het is mijn eerste seizoen nu bij de senioren en dat bevalt uitstekend. Ik train doordeweeks bij het tweede elftal en op zaterdagen voetbal ik met het derde mee. De drang om in het eerste te willen spelen heb ik nooit gehad en realistisch gezien denk ik ook niet dat daar mijn kwaliteiten zouden liggen. Dus wat dat betreft het goed zoals het nu is.”
Houmes stapte aan het eind van vorig seizoen over van de JO17 naar de senioren en kwam dus terecht in het derde. “Daar spelen nog een aantal gasten zie negentien of twintig jaar zijn, dus het is niet zo dat ik ineens vanuit de jeugd tussen de ‘oudere’ mannen voetbal. Al zie je in de lagere elftallen natuurlijk wel meer spelers die wat ouder zijn bij de tegenstanders. Ook heel leerzaam wel want die bezitten allemaal veel meer voetbalervaring.”
De rechtsback is bezig aan zijn veertiende seizoen als voetballer bij De Noormannen en ziet ook zichzelf nooit een ander shirt dragen. “Nee joh! Dat is niet aan mijn besteed. Ik zit hier op mijn plek, het is een geweldige club en de spelers gaan allemaal perfect met elkaar om, het is één grote groep als we voor en na de wedstrijden in de kantine zitten. De verbroedering onder elkaar vind ik mooi. Voor het dorp is de club ook van groot belang want zeker op de zaterdagen is het clubhuis echt een ontmoetingsplek voor dorpelingen.”
In de jeugd en ook nu in het derde elftal maakt Houmes zich vooral als verdediger verdienstelijk voor het team. “Ik ben altijd wel verdediger geweest van nature. Mijn zal je als speler niet zo snel zien opduiken in de zestien van de tegenstander. Daar ligt mijn kracht ook helemaal niet. Ik ben een jongen die het moet hebben van het uitschakelen van zijn man en dan de bal inleveren bij een ploeggenoot. Vooral geen gekke dingen doen, maar het spelletje gewoon simpel houden.”
Met zijn ploeg speelt hij dit seizoen stabiel in de middenmoot en dat is prima gezien de vele blessuregevallen die bij de club zijn. “Er zijn bij het eerste en tweede een aantal jongens met langdurige knieblessures en dat zie je dan ook terug bij ons. Dan is het soms krauwen om aan voldoende spelers te komen. Maar gelukkig kunnen we het als teams nog altijd gevuld krijgen, al heeft het wel eens tot gevolg dat je met wisselende teams speelt. Niet ideaal maar wel heel logisch.”
Of hij zelf ooit de stap nog maakt naar eventueel het tweede weet de jongeling niet. “Ik train om fit te blijven en vooral omdat ik plezier heb in het spelletje. Het is voor mij nu ook nog allemaal wennen. Fysiek en qua spel gaat het ook in het derde sneller en harder dan bij de jeugd. Dat is aanpassen maar tot nu draai ik wel een stabiel seizoen denk ik. We spelen veel tegen vierde- en vijfde elftallen van grotere clubs. Die hebben ervaring in de ploeg al zie je toch steeds ook meer jongere gasten in de teams en dat is wel leuk ook.”
De gezelligheid onderling en het plezier, ongeacht winst of verlies, zijn de drijfveren voor de examen leerling VWO. “Absoluut! Ik leer veel en heb het naar mijn zin, meer moet dat toch niet zijn dan?”
Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen
Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen
Zamivo bij Excelsior’20: Gewoon doen!
Ivo Vollebregt (46) is al bijna veertig jaar lid van Excelsior’20. Als actief voetballer doorliep hij de jeugd en speelde hij tot en met de senioren. Later maakte hij de overstap naar het Zamivo-voetbal. Dit seizoen heeft hij voor het eerst de organisatie van het Zamivo op zich genomen. Het initiatief voor Zamivo werd zo’n twintig jaar geleden gestart door George Leuver, de huidige voorzitter van de voetbalafdeling. Toen Leuver voorzitter werd en Ivo graag organisatorisch betrokken wilde blijven, nam hij het stokje over.
Zamivo staat voor Zaterdag Middag Voetbal: een interne competitie binnen Excelsior’20 waarvoor teams zich kunnen inschrijven. Er wordt om de week gespeeld, waarbij de poules elkaar afwisselen. De opzet is vooral gericht op 30-plussers die niet meer wekelijks willen spelen, maar het plezier in het spel en de derde helft minstens zo belangrijk vinden als de wedstrijd zelf.
Er wordt 7 tegen 7 gespeeld op een half veld. Een wedstrijd duurt twee keer dertig minuten. Er zijn geen scheidsrechters aanwezig; spelers lossen onderling eventuele discussies op. Slidings zijn niet toegestaan. Terugspelen op de keeper mag wel; die regel is bewust helder gehouden om discussies over vermeende terugspeelballen te voorkomen.
Alle Zamivo-spelers zijn lid van Excelsior’20, maar niet van de KNVB. Veel teams zijn ooit binnen de club ontstaan. Spelers sluiten zich om uiteenlopende redenen aan: omdat ze minder verplichtingen willen dan in het reguliere voetbal, omdat ze geen zin meer hebben in opstootjes of discussies met partijdige scheidsrechters, of simpelweg omdat ze ontspannen willen voetballen zonder gedoe.
Soms ontstaan teams spontaan. Zo is er een team gevormd vanuit ouders van een meidenteam. Zij trapten samen een balletje, kregen er plezier in en schreven zich in voor de competitie. Wie zich individueel aanmeldt, kan vrijwel altijd aansluiten bij een bestaand team. Dat leidt regelmatig tot nieuwe vriendschappen binnen de club.
De oudste actieve speler is momenteel 61 jaar. In principe richt Zamivo zich op 30+, maar ook 29-jarigen zijn welkom. Het niveau loopt uiteen: er spelen voormalige eerste elftalspelers mee die misschien wat snelheid hebben ingeleverd, maar technisch nog altijd uitstekend uit de voeten kunnen. Belangrijk is wel dat teams bij het aantrekken van invallers rekening houden met het eigen niveau. Het meenemen van een speler van duidelijk hoger niveau zorgt al snel voor scheve verhoudingen en frustratie.
De competitie telt doorgaans tussen de twaalf en achttien teams. Iedere ploeg mag zijn eigen naam kiezen, wat zorgt voor een gemoedelijke sfeer met creatieve namen als Jenever Walk Alone, FC Proost, en Los Jalapeños. Na afloop blijft het merendeel van de spelers hangen voor de derde helft, die een wezenlijk onderdeel vormt van het Zamivo-concept.
Naast de wedstrijden wordt er ook doordeweeks getraind. Een groep spelers traint op woensdag- en donderdagavond, een traditie die nog stamt uit de periode dat sommigen op zondag speelden. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een gemengde groep van Zamivo-spelers en andere leden — een mooie afspiegeling van het clubleven.
Teams doen er verstandig aan minimaal twaalf spelers in hun selectie te hebben. Door blessures, werk in ploegendienst of andere verplichtingen is het prettig wanneer er voldoende bezetting is om elke speeldag compleet aan de aftrap te verschijnen.
Dat Zamivo laagdrempelig is, bleek eens op een zaterdagochtend langs de lijn bij een jeugdwedstrijd. Een Zamivo-speler raakte in gesprek met een andere vader en nodigde hem uit om die middag mee te doen. De man verscheen inderdaad in de kleedkamer. Op de vraag of hij ooit had gevoetbald, antwoordde hij bevestigend. Toen hij zijn shirt aantrok, werd duidelijk dat hij nog in topconditie verkeerde. Hij gaf aan de volgende dag bij Willem II te moeten spelen. Het bleek te gaan om Iwan Redan, oud-prof van onder meer RKC Waalwijk, Roda JC, Sparta Rotterdam en Excelsior. Hij hield zich die middag keurig in, al kon hij het niet laten om één keer een voorzet met het standbeen te geven, tot groot vermaak van de rest.
Zamivo is in de kern waar voetbal om draait: samen spelen, sportief blijven en na afloop met elkaar napraten. Er is ruimte voor nieuwe teams en individuele spelers. Of je nu al jaren niet meer hebt gevoetbald, net in de regio bent komen wonen of met een groep vrienden of ouders een team wilt vormen, iedereen is welkom. Wie het plezier in voetbal weer centraal wil zetten, vindt op zaterdagmiddag bij Excelsior’20 zijn plek.
Klik op rksv Excelsior’20 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rksv Excelsior’20 voor meer informatie over de club.
Jeugdproduct Sem Wisse wilde altijd eerste van Meeuwen bereiken
ZOUTELANDE – Hij had als jeugdspeler altijd één doel: basisspeler worden bij het eerste van De Meeuwen. Vast is de plek nog niet, maar Sem Wisse (18) heeft er wel al een flinke reeks basisplaatsen, veelal ook als linksback, opzitten en dat smaakt naar meer. ‘De concurrentie op het middenveld is bij ons erg groot, maar ik ga er alles aan doen om wekelijks aan de aftrap te staan en dan maakt het me nu nog niet uit op welke positie dat is.’
Alle jeugdlichtingen heeft Wisse doorlopen bij de ‘Seaguls’, tot en met de JO17. “Daarna ben ik vervroegd doorgeschoven naar de senioren en sloot ik aan bij de selectie. Michel Leonhart heeft me erbij gehaald en vorig seizoen heb ik twaalf keer een basisplaats gehad en de nodige invalbeurten. Dat smaakte absoluut naar meer. Nu onder Daan Eikenhout is de concurrentie op het middenveld nog toegenomen maar mede door blessures heb ik toch al flink wat minuten weer gemaakt. Het is nu aan mij om ervoor te zorgen dat ik die plek niet meer afgeef. Want ik geniet er enorm van om voor deze club te kunnen spelen.”
Niet in de laatste plaats omdat hij er samenspeelt met Jordan Francke en Boy Wisse, twee neven van de middenvelder die nu ook vaak als linksback wordt opgesteld. Daarnaast staat er elke wedstrijd ook de nodige familie langs de kant als supporter. “Het publiek is echt geweldig. Zowel uit als thuis zijn er veel supporters van De Meeuwen aanwezig om ons te steunen, dat vind ik echt heel gaaf. Ik vind het ook fijn dat ik kansen krijg van de trainer om mezelf te laten zien, op ‘zes’ en ook als linksback. Dat was wennen en nieuw qua positie voor mij maar het gaat steeds beter al besef ik wel dat nu de concurrentie met onder ander Maas Boogaart en Jordan Francke nog best groot is. Zij hebben veel meer ervaring, al probeer ik wel heel veel van hen te leren.”
Inmiddels is de derdeklasser opgeklommen tot een plek in de top vijf van het klassement. Een positie waarop vooraf ook werd gemikt. “In het begin was het nog niet heel goed en moesten we vooral wennen. Nieuwe spelers, nieuwe systemen en andere trainer. Inmiddels gaat het wat stabieler en ik denk ook zeker dat we gezien onze selectie in de top vier moeten kunnen eindigen. Alleen hebben we nu misschien wat minder scorend vermogen ten opzichte van vorig seizoen.”
Net zoals met het elftal was Wisse ook niet helemaal tevreden met zijn spel voor de winterstop. “Nee, dat was nog te mager. Ik had meer moeten brengen maar denk ik dat ik mezelf té graag wilde laten zien en bewijzen. Dat ging ten koste van mijn zuiverheid. Ik wil graag voetballen en zal moeten proberen in mijn spel nog dynamischer te worden. Ooit hoop ik op ‘tien’ terecht te komen, waar ik ook in de jeugd meestal speelde. Dat blijft het uiteindelijke doel, maar voor nu ben ik tevreden met alle kansen en speelminuten die ik van de trainer krijg. Ik ben nog jong en heb nog alle tijd, leer wekelijks op trainingen en wedstrijden van de andere jongens. Die helpen me goed en coachen me op een fijne manier. Daar leer ik van. Het is nu ook zaak om de soms nog ‘slaperige momenten’ uit mijn spel te halen. De komende jaren heb ik nog voldoende om aan te werken en te leren, zodat ik hopelijk nog flink wat jaren als basisspeler hier kan en mag spelen.”
Klik op VV De Meeuwen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV De Meeuwen voor meer informatie over de club.