Home Blog Pagina 5

Veertig jaar leeftijdsverschil bij teammanagers Naaldwijk

0

Veertig jaar schelen Jan van Nieuwkerk en Mike Sterk, de twee leiders van het eerste elftal van Naaldwijk. Jan is 71 en al 61 jaar lid van de club. Mike is 31 en inmiddels aan zijn negende seizoen als leider bezig. Dat leeftijdsverschil blijkt geen enkel probleem te zijn.

Jan speelde zijn hele carrière bij Naaldwijk. Eerst als snelle verdediger, later als middenvelder naarmate hij ouder werd. Als trainer zwierf hij juist door het Westland. Na jaren jeugdtraining bij Naaldwijk nam hij in 2000 het eerste elftal over, daarna volgden vier jaar bij Maasdijk en zeven jaar bij Honselersdijk, steeds met de tweede elftallen. Hogerop als trainer heeft hij nooit gewild. Bij Maasdijk werd hij kampioen met het tweede. “Dat waren echt prachtige jaren.”

Van die kampioensviering bij Maasdijk bewaart Jan een smakelijke anekdote. Hij had voor het seizoen beloofd op de middenstip te slapen als ze kampioen zouden worden. Toen het zover was, pikten spelers stiekem zijn autosleutels en reden zijn auto het veld op om er een tent uit te zetten. Die tent werd door de dronken spelers met gebroken stokken half in elkaar gezet. Jan lag er even in, maar door de regen verhuisde hij naar zijn auto, tot hij de volgende ochtend ontdekte dat zijn auto met een trekhaak aan het doelnet was vastgemaakt. Toen hij besloot weg te rijden scheurde het net bijna van het doel af. Zijn spelers van destijds denken trouwens nog altijd dat hij die nacht gewoon op de middenstip heeft geslapen. “Dat heb ik ze nooit verteld.”

Van toeschouwer naar leider

Na zijn jaren bij Honselersdijk keerde Jan terug naar Naaldwijk, waar hij altijd lid was gebleven. Eerst als toeschouwer, die in het eerste jaar nog overal in het Westland wedstrijden ging kijken, later steeds vaker alleen nog bij Naaldwijk. Op een gegeven moment besefte hij dat hij op zaterdagmiddag te veel tijd aan de bar doorbracht. “Ik dacht: het lijkt me verstandiger dat ik wat ga doen op die zaterdag.” Tien jaar geleden werd hij leider van het eerste. Wat hem daarin aanspreekt, is vooral de omgang met de groep. “Het ene jaar is gezelliger dan het andere. Als je promoveert, is dat een fantastisch jaar. Degraderen is iets minder leuk.”

Via het fluitje naar het leiderschap

Mike begon op zijn zesde als speler bij Naaldwijk, maar stopte rond zijn dertiende om voor de KNVB te gaan fluiten, omdat dat niet te combineren viel met zelf spelen op dezelfde wedstrijddagen. Via het fluiten werd hij uiteindelijk vlagger bij het eerste elftal, tot Jan hem op zijn 23e vroeg om mee te gaan als leider. Dat hij dat relatief jong deed, ziet hij als voordeel. “Hoe jonger je begint, hoe langer je ook mee kan gaan. Dat is ook goed voor de continuïteit.”

Inmiddels is dit zijn achtste seizoen. Zijn voldoening haalt hij uit het groepsgevoel. “Samen winnen, samen verliezen, dat is het mooiste wat er is. Als we verliezen, verlies ik ook een beetje.” Jan herkent dat gevoel, al relativeert hij het verlies van een wedstrijd zelf wel enigszins. “Als je van een goede tegenstander verliest, heb ik daar minder moeite mee. Maar onverdiend verliezen, of door domme fouten, dat zit me wel dwars.”

De taakverdeling tussen de twee leiders loopt vanzelf. Jan, inmiddels gepensioneerd, zorgt dat de kleding en spullen voor de wedstrijd klaarliggen. Mike regelt na afloop het opruimen. Jan: “We hebben ongeveer hetzelfde karakter. We zijn allebei wel opgewekt, zelden chagrijnig en drinken na afloop een biertje.” Daarnaast is Mike soms ook actief achter de bar en als vlagger bij het eerste, een rol die hij allesbehalve dankbaar noemt. “Je wordt constant uitgescholden, en het wordt alleen maar erger.” Over het bekende fenomeen van het vals vlaggen is hij eerlijk verdeeld. “Iedereen doet het weleens. Maar eigenlijk vind ik dat je gewoon eerlijk moet vlaggen. Dat is uiteindelijk de grootste ergernis op een voetbalveld.”

Beide mannen voelen zich nauw verbonden met de club. Voor Mike zou het leven er zonder Naaldwijk compleet anders uitzien. “Dan heb ik ineens heel veel vrije tijd. Ik zou echt niet weten wat ik dan moest doen. Zaterdag staat gewoon helemaal in het teken van de voetbalclub.”

Jan heeft door zijn omzwervingen als trainer een goed beeld van de regio. Veel Westlandse clubs lijken volgens hem sterk op elkaar: een goede sfeer, en over het algemeen financieel gezond. Een uitzondering vormt zijn tijdelijke uitstapje naar Wippolder uit Delft, waar hij twee jaar trainer was. Het contrast viel hem meteen op. “Hier hebben al die jongens geld te besteden, omdat ze vaak al vroeg werken. In Delft stonden ze voor een paar euro per uur bij de HEMA, en dan kon je natuurlijk geen gekke dingen doen op zaterdag.” Ook het aantal sponsoren verschilt enorm. “Bij alle Westlandse clubs zie je minimaal een rij reclameborden staan. In Delft is dat niet zo hoor.”

Naast zijn werk als leider bij het eerste is Mike ook nog leider bij de Onder 23 én staat hij geregeld achter de bar in de kantine, zo’n één donderdagavond per vijf weken. De donderdagtrainingen eindigen vaak laat, met een biertje en een broodje achteraf voor de hele club, niet alleen het eerste. “Dat is altijd gezellig. Al wordt één biertje soms toch zes.”

Jan combineert zijn rol inmiddels vooral met zijn pensioen, en heeft daardoor meer tijd overdag. Beiden zijn het ermee eens dat het werk van een leider vaak wordt onderschat. “Het kost veel meer tijd dan alleen die anderhalf uur dat er gespeeld wordt,” zegt Mike. “Daarna moet alles ook weer opgeruimd worden, en soms moet er doordeweeks nog een extra was gedraaid worden.”

Jan heeft, tot slot, nog wel een klein punt van kritiek op de huidige generatie: de harde muziek in de kleedkamer. Vroeger werd er na afloop van een wedstrijd nog een half uur rustig nagepraat. Tegenwoordig gaat de muziek meteen al aan. “Er worden vaak nuttige dingen gezegd na afloop. Maar dan word je toch overstemd door

Koornhof laat de mini’s van HVC’10 duizend keer de bal raken

0

Remco Koornhof (39) staat elke zaterdagochtend op het veld bij HVC’10, waar hij de allerjongste voetballers traint. Hij is coördinator van de mini’s, maar noemt zichzelf in zijn hart vooral een trainer. Daarnaast is hij rondleider in De Kuip, de thuisbasis van zijn favoriete club Feyenoord. Het voetbal loopt als een rode draad door zijn leven.

De mini’s van HVC’10 zijn de jongste leden van de club. Kinderen mogen lid worden vanaf hun vierde, echte wedstrijdjes volgen pas vanaf de Onder 7. Op dit moment telt de groep een kleine dertig kinderen. Ze trainen op zaterdagochtend van half negen tot half tien. Vorig jaar begonnen Koornhof en zijn medetrainers met een groepje van twintig kinderen, dat toen nog heel jong was. Met dezelfde lichting gaan ze nu door, en vanaf januari stappen ze over naar de Onder 7. “De ontwikkeling gaat heel snel op deze leeftijd. Ze maken in korte tijd enorme sprongen.”

In het begin bestond de training vooral uit voetbalspelletjes om aan te sluiten bij de belevingswereld van de kinderen en te wennen aan het voetballen. Inmiddels lijkt het steeds meer op een volwaardige voetbaltraining, met veel spelelementen, technische oefeningen en doelpunten maken. Dat het wel echt voetbal moet blijven, staat voor hem vast. “Ze zijn lid van een voetbalclub. Je zorgt dat ze duizend keer die bal raken. Bijvoorbeeld via oefeningen die wij tippen en kaatsen noemen. En dan zie je dat ze heel snel sprongen maken.” Koornhof leert de kinderen ook individueel kennen. De een is technisch vaardig, de ander fysiek al wat sterker, de volgende kan vooral snel rennen. “Dan maak je tussen de oefeningen door de training wat individueler en specifieker. Dat is hartstikke leuk om dat op maat te maken.”

Zijn aanpak komt uit een cursus die hij ruim vijftien jaar geleden volgde. Het was de Meulensteen-cursus, gericht op het domineren van de één-tegen-één. Die leert trainers om voor elke leeftijdsgroep trainingsvormen te bedenken waarmee ze kinderen zo snel mogelijk de basisvaardigheden meegeven.

“Eigenlijk is die cursus gericht op kinderen vanaf zes jaar, maar wij zijn vorig jaar al met vierjarigen begonnen.” Toen Koornhof de cursus volgde, trainde hij al veel lichtingen bij de club, voordat hij zelf kinderen had. Nu pakt hij het weer op omdat zijn zoon is gaan voetballen. “Die doet niets anders dan voetballen, de hele dag. De basis die ik toen heb geleerd, gebruik ik nog steeds. Je moet je alleen wat meer inleven in de leeftijd.”

Bij HVC’10 heeft elke leeftijdscategorie een eigen coördinator. Dat is het aanspreekpunt voor ouders en trainers en de schakel richting het jeugdbestuur. Bij de mini’s valt die rol samen met die van trainer. “In mijn hart ben ik niet echt coördinator. Ik ben meer trainer. Ik vind het te leuk om op het veld te staan.” De groep trainen doet hij samen met drie anderen, maar hij bereidt de trainingen voor. Hogerop als jeugdtrainer kijkt hij niet. Wel vermoedt hij dat hij mee schuift naar de volgende lichtingen.

Rondleider in De Kuip

Zijn passie voor voetbal reikt verder dan HVC’10. Koornhof heeft een bijbaan als rondleider in De Kuip. Twee keer per maand laat hij bezoekers het stadion van Feyenoord zien. “Het is een soort droombaan. Je wilt mensen gewoon een leuke middag bezorgen, en je liefde voor een club delen.” Met zijn jongere broer heeft hij al jaren een seizoenkaart, op de tweede ring, schuin achter het doel. Al met al komt hij al ruim 20 jaar in De Kuip.

Van Hoekse Boys naar ADO

Zelf voetbalde Koornhof van zijn zesde tot zijn dertigste. Hij begon bij Hoekse Boys, de voorloper van HVC’10, speelde een jaar in de jeugd van ADO Den Haag en daarna bij SVV in Schiedam. Via Westlandia keerde hij terug naar HVC’10, waar hij de laatste acht jaar van zijn loopbaan in het eerste speelde. Profvoetballer worden was zijn droom. Bij ADO ging dat mis door een rugblessure. Hij ging van twee keer trainen bij Hoekse Boys ineens naar vier, vijf, zes keer per week. “De begeleiding was toen niet zoals die nu is. Je deed gewoon mee, en als je afviel, dan viel je af.” Hij legde zich er snel bij neer. “Technisch was het allemaal niet zo’n punt, maar fysiek blijkbaar niet goed genoeg. Dan kun je het makkelijk accepteren.”

Op zijn dertigste stopte hij met voetballen. Het plezier was deels weg, mede door de trainers die hij kreeg, en hij zag het voetbal om zich heen veranderen. “Als selectiespeler krijg je best wat, maar je moet ook iets teruggeven. En dat werd steeds minder vanuit de groep.” Een stap terug naar een lager elftal zag hij niet zitten. “Ik ben 1,73 meter en moest alles op techniek doen, want ik ben ook niet zo snel. Ik was niet gemaakt voor dat gebeuk.” Spijt heeft hij er nooit van gehad.

Over de jeugdopleiding van HVC’10 praat Koornhof openhartig. De club ligt vlak naast grote clubs als FC ‘s-Gravenzande en Westlandia. Tot ongeveer de Onder 11 voetbalt de jeugd bij HVC’10. Daarna worden het pubers. Als ze goed zijn, worden ze weggehaald. “Dat is geen enkel probleem. Als je op een ander niveau kunt spelen, moet je dat doen. Het nadeel is dat ook de iets minder sterke spelers vertrekken, bijvoorbeeld om met vriendjes van de middelbare school te voetballen. Misschien moeten we zelf ook iets meer faciliteren om op een bepaald niveau te kunnen trainen.”

Creatief blijven

Koornhof wijst liever niet naar anderen. Hij wil weten wat de club zelf kan doen. “Ik ben ervan overtuigd dat we best veel voetbalkennis in huis hebben, en altijd goede voetballers hebben gehad in Hoek van Holland. Als we dat bij elkaar rapen, kunnen we er meer uit halen om het ook voor de oudere jeugd leuker te maken.” Zijn ideeën zijn onder meer gerichtere individuele trainingen, thema’s koppelen aan activiteiten en actiever zijn op social media. “Ik wil niemand tekortdoen, want iedereen die er nu zit, doet keihard zijn best en stopt er hart en ziel in. Dat moeten we behouden. Maar we zullen een creatieve manier moeten vinden om de trend van vertrekkende jeugd te stoppen. En ik denk dat we wat meer bravoure mogen hebben door uit te stralen wat we hier kunnen.”

De Brabander is aanvoerder van Quintus en speelde tegen ADO Den Haag

0

Dylan de Brabander (24) is dit seizoen voor het eerst aanvoerder van Quintus. Hij speelt zijn hele leven al bij de club en kan zich niet voorstellen ergens anders te voetballen. “Ik ga daar ook nooit meer weg. Dat weet ik zeker.”

Dat De Brabander de aanvoerdersband kreeg, was voor hemzelf een verrassing. Er lopen genoeg oudere spelers rond die het naar zijn mening ook verdiend hadden.. “Het is wel een hele eer. Als je heel je leven bij Quintus speelt, is het je doel om in het eerste te komen. En dan ook nog aanvoerder zijn, dat is het mooiste wat er is.”

Na de Onder 19 speelde De Brabander een jaar in het tweede, waarna hij de stap naar het eerste maakte. Inmiddels is het zijn vierde of vijfde seizoen in de hoofdmacht. Eerst speelde hij op de tien en de acht, sinds vorig seizoen op de zes. “Ik probeer de centrale verdedigers te helpen met opbouwen. Het is niet zo dat wij alleen maar de lange bal spelen. We proberen gewoon te voetballen.”

Vorig seizoen werd Quintus na lange tijd weer eens periodekampioen, voor de meeste spelers een primeur. De nacompetitie was echter van korte duur. De Brabander en zijn ploeggenoten waren al na de eerste wedstrijd uitgeschakeld. “Zij (red. Schoonhoven) waren wat vlotter en net een stapje beter.”

Quintus is de enige Westlandse club in de vierde klasse c. De tegenstanders komen uit Den Haag, Duindorp en regio Rotterdam. “Het zijn altijd harde wedstrijden, maar wel gezellig.” Echte derby’s ontbreken. Daarom is promotie naar de derde klasse het doel, want daar wacht een poule vol Westlandse clubs, onder meer Maasdijk. Dat Maasdijk vorig jaar nog in dezelfde poule zat, maar inmiddels is gepromoveerd, maakt dat des te duidelijker. Een bijkomend voordeel: dan kan De Brabander weer op de fiets naar uitwedstrijden.

Tegen ADO in het Westlands elftal

Een bijzondere ervaring beleefde De Brabander vorig seizoen met het Westlands elftal. Clubs uit de regio levert aan het einde van het seizoen een paar spelers, mede op basis van de punten die de beste spelers wekelijks in de krant krijgen. Hij was de enige van Quintus. Na drie trainingen volgde een oefenwedstrijd tegen ADO Den Haag, die met 6-0 verloren ging. De Brabander speelde een helft op rechtsmidden. “Het ging heel snel en was ontzettend intensief. Het voelde als een hele wedstrijd met verlenging. Maar het was een fantastische ervaring. Ik ben ook voor ADO, dus normaal zit ik in het stadion te kijken naar die gasten. Om dan zelf tegen ze te mogen spelen, was geweldig.” Dat hij daarna gewoon bij Quintus blijft voetballen, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik hoor daar wel thuis.”

Wat de club voor hem betekent? De Brabander hoeft er niet lang over na te denken. “Alles eigenlijk. Je gaat drie dagen per week naar een plek waar iedereen je kent. Het is gewoon een grote familie. Ik zou geen andere club kunnen voorstellen

Rijnenberg en van Loon zijn de nieuwe jeugdopleiders bij Velo

0

Bij Velo is de jeugdopleiding dit seizoen in drieën gesplitst. Naast hoofdopleider Jeremy van der Stap sturen Boyd Rijnenberg en Reinier van Loon nu ieder hun eigen leeftijdsgroep aan. Rijnenberg doet de Onder 6 tot en met Onder 10. Van Loon de Onder 11 tot en met Onder 13. Allebei kwamen ze via een ander pad bij die rol terecht, maar in hun manier van werken zitten ze opvallend dicht bij elkaar.

Voorheen deed Jeremy van der Stap het grootste deel van de jeugdopleiding alleen, met negentien lichtingen onder zijn hoede. “Dan kan je ze niet allemaal de aandacht geven die ze misschien verdienen,” zegt van Loon. Sinds dit seizoen is dat takenpakket gesplitst, met Rijnenberg en van Loon als extra opleiders naast hem. “We zijn nu een paar maanden bezig en we klikken goed met elkaar.”

Rijnenbergs omslag van fanatieke vader naar pedagoog

Rijnenberg werkt sinds augustus als hoofdopleider onderbouw, naast zijn functie als hoofdtrainer van de Onder 9. Zijn visie komt voort uit zijn werk bij Sparta in de regio, waar hij op zondag met jonge talenten traint. “Zij werken vanuit een pedagogische visie. De ontwikkeling van het kind staat voorop, plezier maken en door middel van voetbal bijdragen aan de algemene ontwikkeling.” Die visie sluit aan op zijn eigen achtergrond van vijftien jaar in de zorg en kinderopvang. Voordat hij daarmee in aanraking kwam, was hij zelf juist het tegenovergestelde. “Ik was verschrikkelijk fanatiek, ook met mijn eigen zoontje. Toen ik aanraking kwam met Nathan Rutjes bij Sparta ben ik echt 180 graden omgedraaid.” Die omslag paste hij vorig jaar voor het eerst toe als hoofdtrainer van de Onder 8. “Het resultaat helemaal loslaten. De ontwikkeling van die kinderen staat voorop.” Toen zijn functie als hoofdopleider onderbouw vrijkwam, solliciteerde hij met het idee om die manier van werken over de hele onderbouw door te trekken.

Zelf voetbalde Rijnenberg, geboren in Vlaardingen en opgegroeid in Maassluis, bij Excelsior Maassluis en daarna in het Westland. Via vrienden en de reputatie van de jeugdopleiding kwam hij uiteindelijk bij Velo terecht. “Goede jeugdspelers, goede trainers, alle voorzieningen waren altijd goed. En een leuke, gezellige vereniging.” Hoeveel van zijn visie bij ouders en trainers daadwerkelijk beklijft, houdt hij reëel. “Van de 100 procent kan ik er misschien 40 beïnvloeden en meekrijgen. En als ik 30 procent alleen maar bewust kan maken, heb ik al iets veranderd. Ouders blijven soms eigenwijs en blijven resultaat te belangrijk vinden. Maar ik kan niet meer dan mijn best doen.”

Een actie die niet lukt, telt ook

Hoe die aanpak er in de praktijk uitziet, blijkt uit een voorbeeld dat Rijnenberg zelf aanhaalt. Tijdens een wedstrijd probeerde een keeper, de spits van de tegenpartij uit te spelen. Het doelmannetje verloor de bal en incasseerde een tegentreffer. “Ouders aan de kant werden helemaal gek.” Zijn eigen reactie naar de keeper was anders. “Ik zei: jij moet daar echt lef voor hebben om die spits uit te spelen. Maar hoe zorgen we ervoor dat die actie wel lukt?” Samen zochten ze uit waarom de bal werd afgepakt, en wat de keeper de volgende keer anders kon doen. “En dan zeg ik: heel goed, de volgende keer gewoon weer proberen.” Die insteek, vragen stellen in plaats van straffen, probeert hij ook de trainers in de onderbouw mee te geven. “Kinderen mogen bij mij alles. Maar ik maak wel een paar hele harde en duidelijke afspraken, en die kom ik na. Dat gaat vooral over normen en waarden. Elkaar begroeten, stil zijn als de trainer praat, dat soort dingen. Soms heb ik het idee dat die normen en waarden lijken te verdwijnen in onze maatschappij. Maar goed, binnen die afspraken zijn ze vrij.”

Van Loons weg via ADO terug naar Velo

Van Loon (29) voetbalde zelf van jongs af aan bij Velo en speelt er nog altijd, in het vijfde. Als trainer gaf hij er eerder leiding aan de Onder 9 tot en met de Onder 13, waarna hij vijf jaar bij ADO Den Haag ging werken. Dat was een hele andere werkomgeving. “Je speelt tegen de top en je werkt met de top van trainers en spelers. De ontwikkeling van spelers daar is heel interessant om te zien.” Bij ADO trainden de jongens vier keer per week, twee uur per sessie.” Toch koos Van Loon ervoor om te stoppen, wegens verschil van inzichten met de club, maar vooral om persoonlijke redenen. Hij werkt als fulltime gymdocent en woont alleen met zijn zoon van tweeënhalf. De reistijd en de wedstrijddagen in het weekend pasten niet meer bij zijn situatie. Toen de vacature bij Velo voorbijkwam, was de keuze snel gemaakt. “Ik wil wel betrokken blijven bij de voetballerij, bij het spel. En dit is een onwijs mooie plek om dat te blijven doen.”

Structuur voor de trainers, vrijheid voor de kinderen

Beide opleiders zoeken naar eenzelfde balans: duidelijke kaders voor de trainers, en ruimte voor de kinderen zelf. Van Loon werkt met vijftien teams onder zijn hoede, verdeeld over de Onder 11, 12 en 13. Voor hen is hij een klankbord. “Als ze ergens mee zitten, komen ze bij mij. We hebben het over tactische dingen, trainingen, maar ook hoe om te gaan in bepaalde situaties met spelers en ouders.” Om te voorkomen dat jonge spelers worden overladen met informatie, werkt hij met weekthema’s. “De ene week zitten we in het aanvallen, de andere in het verdedigen. Daar pakken we dan één teamtaak uit, en dat zetten we centraal.” Trainers die tegen iets aanlopen, krijgen van hem geen kant-en-klare oplossing, maar een voorbeeld om mee te werken. “Ik kan een vorm wel naar ze sturen, alleen de training is nooit hetzelfde als wanneer ik hem zelf zou geven. Het doel is dan ook anders.” Toch vinden vooral de trainers van de selectieteams het interessant om zijn eigen trainingsdatabase te zien. Plezier staat voor hem voorop, gevolgd door technische vaardigheid: balcontrole, en een actie durven maken. Voor de niet-selectieteams stuurt hij wekelijks een eigen techniekvorm naar de ouders, zoals een dribbelparcours of een oefening in kappen en draaien.

Rijnenberg legt dezelfde nadruk op autonomie, maar dan voor de kinderen zelf. “Kinderen moeten niks. Het enige wat ze moeten, is zich gedragen. We reageren niet op scheidsrechters, op trainers, op tegenstanders.” Fouten rekent hij de kinderen niet aan. “We hebben geen waardeoordeel over het rendement van een actie, maar over de potentie ervan.”

Verschillende antwoorden op dezelfde Cruijff-quote

Beide opleiders kregen tijdens de gesprekken dezelfde uitspraak van Johan Cruijff voorgelegd: dat je spelers tot de Onder 13 vooral lekker moet laten voetballen, zonder het te ingewikkeld te maken. Rijnenberg herkent zich daar volledig. “Winnen of verliezen maakt niet uit. Het gaat om de ontwikkeling van die kinderen.” Van Loon nuanceert het vanuit zijn ervaring bij ADO. “Die discussie heb ik ook weleens gehad. Maar als ik dat zo deed tegen Ajax, werd ik 40 of 50-0 van de mat gespeeld. Het is wel belangrijk dat spelers bepaalde basisdingen weten, zoals hoe je de eerste druk kan uitspelen of een moment van scoren kiest.” Ze niet overspoelen met informatie, benadrukt hij daarbij wel. “Je moet ze een of twee dingen meegeven en daar vooral op coachen

Van der Heijden keerde na jaren terug bij KMD en pakte bijna de titel

0

Daan van der Heijden (24) is middenvelder van KMD, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt.

Van der Heijden begon bij SVH waar hij met vrienden voetbalde. Na vier jaar stapte hij over naar het veel hoger spelende Haaglandia in Rijswijk. Toen die club na zijn eerste jaar in de C failliet ging, moesten de spelers verkassen.

Via een klasgenoot kwam hij terecht bij KMD, waar hij een leuk jaar in de C1 speelde, met een goede trainer en veel vriendschappen, al voelde het niveau als een flinke stap terug vergeleken met Haaglandia. Na een jaar vertrok hij naar Westlandia, waar hij twee seizoenen voetbalde.

Daarna trainde hij mee met het eerste van KMD, maar voelde zich als achttienjarige ongemakkelijk tussen de dertigers. Via een voetbalschool belandde hij bij Quick. Hij speelde er twee seizoenen Onder 23 op het hoogst mogelijke niveau, en trainde geregeld mee met het eerste. Uiteindelijk raakte hij bekneld tussen beide niveaus. “Op zaterdag met Onder 23 naar Eindhoven, en dan zondag de hele dag mee met het eerste om negentig minuten op de bank te zitten. Daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee.” Zelf besloot hij te vertrekken, terug naar KMD.

Inmiddels vierde seizoen

Dit is zijn vierde seizoen in het eerste van KMD, op de controlerende middenveldpositie. De eerste twee jaar kampte Van der Heijden met blessures, maar vorig seizoen speelde hij blessurevrij alles. Een directe nieuwe stap hogerop zag hij na één goed seizoen nog niet zitten. “Ik wil eerst wat meer ervaring in mijn rugzak hebben. De derde klasse wordt soms ook onderschat. Er zitten echt wel sterke ploegen bij.”

Van nul punten naar tweede plek

Vorig seizoen leverde KMD een bijzondere prestatie. Na drie verliespartijen op rij, onder meer een pijnlijke 1-4 thuis tegen Westlandia, leek het een lastig seizoen te worden. Het team krabbelde op, won vervolgens vijf wedstrijden op rij en later nog eens zes achter elkaar, en eindigde alsnog tweede. Zes punten achter kampioen Westlandia. “Dat is wel bijzonder, om zo slecht te beginnen en alsnog tweede te worden.”

Doordat Westlandia zaterdag na dat seizoen stopte te bestaan, kwam er een extra promotieplek vrij in de nacompetitie, waarvoor KMD zich plaatste. De halve finale, thuis tegen Berkel, werd echter een drama. Door blessures ontbraken vier, vijf vaste basisspelers, waaronder de aanvoerder. Van der Heijden moest daardoor noodgedwongen van het middenveld naar de verdediging schuiven. Na een gelijkwaardig eerste kwartier viel KMD snel uit elkaar, kreeg ook nog een rode kaart, en ging met 6-0 onderuit. “Niet mijn beste wedstrijd. Geen directe fout, maar gewoon niet het niveau wat ik normaal aantik.”

Over de sfeer bij KMD is Van der Heijden positief. Op donderdagavond blijft de selectie vaak samen hangen bij Europees voetbal of interlands van Oranje, en na een zaterdagse zege volgt een feestje in de kleedkamer. “Voor de teamsfeer is dat top.” Voor dit seizoen hoopt hij de prestatie van vorig jaar te overtreffen. “We bekijken het van wedstrijd tot wedstrijd, en kijken dan wel waar het schip strandt.”

Kortekaas ziet Maasdijk eindelijk promoveren naar de derde klasse

0

Xander Kortekaas (50) gaat binnenkort zijn derde jaar in als voorzitter van Maasdijk. Hij kwam er via een omweg. Als kind voetbalde hij er, daarna verdween hij jarenlang uit beeld tot zijn eigen zoons begonnen te voetballen. Inmiddels staat hij aan het roer van een club die dit jaar na lang wachten weer in de derde klasse speelt.

Kortekaas begon op zijn zesde bij Maasdijk. Hij doorliep de jeugd tot ongeveer zijn twaalfde. Toen hij zijn werk serieus begon te nemen, botste dat met de wedstrijden op zaterdagochtend. “Ik ben er achteraf helaas vanaf gegaan. Als ik nu terugkijk en zie hoe de jeugd met elkaar omgaat binnen zo’n club, vind ik het jammer dat ik toen gestopt ben. Maar ja, achteraf is het altijd makkelijk praten.”

Helemaal weg uit het voetbal was hij nooit. Op zijn zestiende speelde Kortekaas een jaar of twee zaalvoetbal bij Westlandia. Later volgden jaren zaalvoetbal met vrienden op zondag, en een tijdje met een vriendenteam bij Lyra. Pas toen zijn zoons gingen voetballen, kwam hij weer dichter bij een club. De oudste begon in 2010. Ongeveer twee jaar later kwam er een plek vrij in de Westlandse 7 tegen 7-competitie voor spelers van 35 jaar en ouder. “Die plek zou eerst naar een team van Lyra gaan. Maar ik stond zowel bij Maasdijk als bij Lyra ingeschreven, en Maasdijk was de enige Westlandse vereniging die nog niet vertegenwoordigd was. Toen zei Lyra: misschien is het leuker als je een team opricht via Maasdijk.”

Aandringen tot hij ja zei

Bestuurlijk deed hij daarvoor niets. Wel raakte hij steeds meer betrokken. Zijn vrouw draaide bardiensten, hij hielp bij trainingen en stond vaak langs de lijn. Toen de vorige voorzitter wilde stoppen, vroeg die Kortekaas om het over te nemen. “Mijn eerste reactie was: nee, dat is niks voor mij. Maar als ze het maar lang genoeg blijven vragen, ga je toch twijfelen en er nog eens goed over nadenken. Er moet iemand zijn die het doet.” Het kwam bovendien beter uit dan een paar jaar eerder. Een gesprek met de nieuwe jeugdvoorzitter, Martin de Zeeuw, gaf de doorslag. Die was enthousiast over zijn kandidatuur. Iets meer dan twee jaar geleden werd Kortekaas voorzitter.

Het bevalt hem meer dan goed. Wat hem het meest raakt, is het sociale karakter. “Er zijn veel vrijwilligers bij betrokken. En er komen op zaterdag veel mensen naar de wedstrijd van het eerste kijken. Zij kijken de hele week al hiernaar uit. Deze supporters hebben misschien niet eens eigen kinderen in dit team spelen en toch zijn ze met hen begaan. Dat besef ik nu pas, nu ik het van zo dichtbij meemaak. Als er verloren wordt, balen ze. Als er gewonnen wordt, zijn ze heel erg blij.” Juist bij een kleine dorpsclub vindt hij dat de kracht. “Iedereen kent elkaar, en heel veel mensen doen er iets voor. Zo’n club heeft echt een functie in de maatschappij.”

In zijn eerste jaar keken hij en De Zeeuw vooral rond. Er bleek weinig te repareren. “We hebben een gezonde club die al jaren goed gerund wordt. Het goede werk is al door anderen afgeleverd. Ik kan op die basis verder.” Wel pakte hij enkele zaken aan. De digitalisering moest bijgewerkt worden en taken die bij één persoon lagen, zoals die van de penningmeester, worden nu zoveel mogelijk door een commissie gedaan.

De basis voor het succes werd zeven jaar geleden gelegd. Maasdijk was toen net gedegradeerd naar de vierde klasse. In plaats van spelers van buiten te halen, koos de club bewust voor de eigen jeugd. Inmiddels bestaat de Maasdijkse selectie grotendeels uit spelers die vanuit de eigen jeugd zijn gekomen of graag voor de Maasdijk willen voetballen. Toen telde de club zo’n dertig selectiespelers, nu zijn dat er meer dan zestig, verdeeld over drie elftallen. Kortekaas wil er geen eer voor opeisen. “Het is niet doordat ik hier nu zit dat het gebeurt. Ik ga verder op de weg die is ingezet.”

Wat hij zelf toevoegt, zijn vooral de details. Het clubgebouw moest geverfd, op sommige plekken verbouwd. Ook komt er een ruimte waar trainers wedstrijden kunnen nabespreken en analyseren aan de hand van camerabeelden die tijdens de wedstrijd opgenomen zijn. “Je ziet ze tegenwoordig overal staan, die camera’s. Daar proberen wij in mee te gaan, en we willen er ook een plek voor creëren waar je instructies en nabesprekingen goed kunt terugkijken.” Grote plannen zijn er voorlopig niet. “Het afgelopen jaar is er veel gedaan, volgend jaar wordt het misschien weer wat rustiger. We willen gewoon handhaven in de derde klasse en er een leuk voetbalseizoen van maken.” Zelf denkt Kortekaas aan maximaal twee termijnen van drie jaar. “Dan moet er iets staan waar een ander weer makkelijk op verder kan bouwen.”

Rien Mostert

Een beladen onderdeel van het afgelopen jaar was het overlijden van Rien, erelid en trouwe supporter bij de club. “Wekelijks schreef hij zijn zogeheten mijmeringen, een mail die door de hele club werd gelezen. Als het goed ging, kreeg iedereen te horen dat ze zo zouden mee kunnen draaien in de Champions League. Verloren we, dan stond het er duidelijk in hoe slecht er was gespeeld. Rien keek er al jaren naar uit dat de club terug zou keren in de derde klasse. Dit jaar is dat eindelijk gelukt. Aan de ene kant is het mooi dat we dit bereikt hebben. Tegelijkertijd is het jammer dat Rien dit niet meer heeft mogen meemaken.”

Na de uitvaart vond het samenzijn in de kantine van vv Maasdijk plaats. Dit was een wens van Rien en zijn familie. Kortekaas sprak namens de club. “Het zijn niet de makkelijkste momenten. Maar het is wel mooi dat we dat voor hem konden doen, zeker met de familie erbij, die het enorm waardeerde.”

Met schuiten naar Verburch

Een stuk vrolijker was de promotie naar de derde klasse. Drie jaar op rij speelde Maasdijk nacompetitie zonder dat het lukte om te promoveren. Dit was de vierde keer. Het werd steeds spannender, want de promotie leek elk jaar dichterbij te komen. “Deze kwam als geroepen. We zaten er zo dichtbij, het was nog één wedstrijd.” Alles werd uit de kast gehaald om de ploeg te steunen. Op veilingschuiten voeren supporters met Maasdijkse vlaggen, rood en zwarte rookpotten en muziek naar Verburch. “We hadden zes boten. Het was ongeveer anderhalf uur varen voordat we aankwamen. Dat is in heel korte tijd geregeld. Als dat dan lukt, ben je best trots. En als we dan ook nog winnen, maakt dat het compleet. Dit was een dag om nooit te vergeten.”

Rombout bouwt met straatvoetbalkooi aan maatschappelijk project

0

Ruim een jaar na het vorige gesprek is Rombout Academy, de voetbalschool van Dave Rombout, in het Westland uitgegroeid tot veel meer dan alleen groepstrainingen, waar wekelijks zo’n 75 spelers uit de gehele regio komen trainen. Maar daarnaast is er van alles bijgekomen, met als grootste project een eigen straatvoetbalkooi.

Aan de basis van alles blijft de reguliere groepstraining staan, die volgens Rombout draait om een onderbouwde, jarenlang doorontwikkelde methode. “We ontvangen veel positieve feedback. Ouders zien de spelers technisch vaardiger worden, zien het zelfvertrouwen toenemen, maar ook het plezier in het voetbal. Iets wat bij Rombout Academy hoog in het vaandel staat. Ook trainers van verenigingen waar de spelers doordeweeks voetballen geven aan grote verschillen te zien in technische vaardigheden, waardoor de spelers belangrijker kunnen zijn voor het team, bijvoorbeeld door zich vrij te spelen in een ondertal-situatie.”

Rombout organiseerde al jaren straatvoetbaltoernooien tijdens de feestweek in Honselersdijk, waar het grootste deel van zijn voetbalschool actief is. Aanvankelijk met een eenvoudig kooitje van hout en aluminium, maar de maatschappelijke impact was groot. “Er werd maanden van tevoren al over gesproken en de toernooien trokken honderden bezoekers” Dat zette hem aan het denken. Het was tijd voor een upgrade. Samen met een klant, eigenaar van het bedrijf Kokosystems, gespecialiseerd in geluids- en zichtschermen van kokosvezel, ontwikkelde hij een nieuwe straatvoetbalkooi met reclameborden aan de binnenkant. Inmiddels zijn er zo’n twintig lokale bedrijven aan verbonden als partner. De kooi is 20 bij 10 meter en weegt bijna 2500 kilo. “Er kwam een aanhanger, haalde daarvoor mijn BE rijbewijs en vond transportpartner om het hele gevaarte te trekken.”

Kinderen weer in beweging brengen

Project straatvoetbalkooi is iets dat verder reikt dan alleen voetbal. Het draait om gezondheid, sport, beweging en alle waardevolle lessen die daarbij komen kijken. Gemeente Westland haakte erop aan met een subsidie. Tijdens de Nationale Sportweek in september organiseerde Rombout twee grote evenementen, goed voor 700 deelnemers in één week. Daarnaast werd de kooi afgelopen seizoen ingezet op verschillende dorpskernen, op scholen en bij verenigingen. Rombout ziet het als een tegenwicht tegen een generatie die steeds minder uit zich zelf naar buiten gaat. “Je ziet kinderen die achterlopen in motoriek, sociaal niet vaardig zijn, of kampen met overgewicht. Veel van die problematiek ga je al tegen door simpelweg vaker buiten te spelen en minder te gamen.”

Naast de straatvoetbalkooi biedt Rombout Academy nog een hele reeks van evenementen, clinics en concepten voor verenigingen, bedrijven, gemeenten en scholen. Al voor het vierde jaar op rij organiseert hij een Glow in the Dark zaalvoetbaltoernooi, met UV-tape op de lijnen en blacklights die de hal verduisteren. Heeft hij de Skill Games vanuit de Game FIFA in het echt laten nabouwen tot reusachtige voetbalattracties, zijn er unieke toernooiconcepten en komt er wat nieuws aan: LED-voetbal. Lichtgevende slangen langs de lijnen en doelpalen, lichtgevende shirts en een bal die van kleur verandert. De eerste pilot daarvan staat gepland in de herfstvakantie. Sinds kort is Rombout Academy als een van de vijf voetbalscholen in Nederland ook officiële partner van Robey Sportwear.

Negen man sterk

Waar Rombout ooit alleen begon, telt zijn team inmiddels negen mensen. Rombout studeerde zelf sportkunde en was al jaren jeugdtrainer bij Honselersdijk, toen hij werd gevraagd om daar techniektraining op te gaan geven. Wat begon als een lesje erbij, groeide zo uit tot zijn huidige onderneming.

Stilzitten is er voor Rombout voorlopig niet bij. Samen met de Panna Twins, wereldkampioenen pannavoetbal, is hij bezig een evenement van formaat op poten te zetten. Ook voor de straatvoetbalkooi heeft hij nog plannen. De onderdelen staan momenteel gestald bij een klant met een grote tomatenkwekerij in de regio. Voor zover hij weet, is het de grootste kooi in zijn soort in Nederland. Op termijn hoopt Rombout de kooi ook buiten het Westland neer te zetten, bijvoorbeeld bij een groot evenement of bij een vereniging die op zoek is naar een unieke activatie.

Juist voor clubs die hun jeugd meerdere keren per jaar iets bijzonders willen bieden, zoals ledvoetbal of een clinic, ziet hij een duidelijk voordeel. “Op het moment dat je je jeugd dat soort dingen laat doen, is je ledenbehoud beter. Er is dan gewoon altijd reuring op je club.”

Robin Borremans: ‘Ik miste het gevoel om samen iets te bereiken’

0

Na een jaar niks te hebben gedaan en te hebben genoten van zijn gezin, staat Robin Borremans sinds dit seizoen voor de groep bij vierdeklasser De Fendert. Een club die naar eigen zeggen goed bij hem past. “Iedereen staat met beide benen op de grond en wil het echt met elkaar doen.”

Zijn eerste maanden bij de dorpsclub, bevallen de 40-jarige Borremans dan ook uitstekend. “Ik heb het onwijs naar mijn zin.” Precies zoals de gesprekken op voorhand, al deden vermoeden, vertelt hij. “Dat plaatje komt helemaal uit. Er staat een groep die vooruit wil, stappen wil maken en enthousiast is. Daardoor kunnen we bouwen en is er veel mogelijk. Dat past bij mij.” De ambities, liegen er dan ook niet om. “Op termijn willen we graag naar die derde klasse. Al koppelen we daar geen tijd aan.”

Op adem komen

Aan de voorwaarden, zal het in ieder geval niet liggen. “We hebben een heel veld om te trainen. Dat wilde ik ook graag, omdat je dan tactisch veel meer dingen kan doen.” Maar ook zijn grote spelersgroep, stemt Borremans tevreden. “En ook in de jeugd, loopt genoeg talent rond. Daarnaast hebben we de mogelijkheid om gebruik te maken van beelden, via Veo.” Kortom, de trainer zit helemaal op zijn plek. “Dat gevoel is voor mij heel erg belangrijk, dat je samen een stap kunt maken.”

Want na een jaar geen club te hebben getraind, begon het bij Borremans toch wel weer te kriebelen. “Toen heb ik echt bewust gekozen voor mijn dochter, om bij haar te kunnen zijn.” Verder kocht hij een huis en kwam de inwoner van Goudzwaard even op adem, nadat hij in het seizoen daarvoor, zowel Hoeven als ZBVH onder zijn hoede had. “Daar moest ik even van bijkomen.” Vooral de eerste zes tot acht maanden, waren dan ook heerlijk, neemt hij ons mee.

“Daarna miste ik toch wel weer het gevoel om samen met een groep iets te bereiken.” En dus besloot de voormalig trainer van Steenbergen, Hoeven en ZBVH, te solliciteren bij De Fendert. “Ik kende de club nog niet, was er ook nog nooit geweest, maar heb gewoon gesolliciteerd.” Een keuze, waar hij achteraf allesbehalve spijt van heeft. “Er heerst een heel warme sfeer, een beetje vergelijkbaar met Hoeven. Dat Brabantse past bij mij.” Zowel op, als naast het veld. “De groep is heel hecht, en iedereen streeft echt het verenigingsleven na. Willen het met elkaar doen en staan met beide benen op de grond. Daar houd ik van.”

Geen moeten

Het plaatje dat hem op voorhand werd geschetst, klopt dan ook met de realiteit. “We hebben in de voorbereiding al heel veel werk verricht. Met name in het aanbrengen van een bepaalde structuur. Hoe leef je naar een wedstrijd toe en hoe word je volwassener? Ik wil die jongens slimmer maken.” En natuurlijk wedstrijden zien winnen. Al is de manier waarop, al een klein beetje veranderd. “Soms heb je een plaatje in je hoofd, maar is de praktijk anders. In de voorbereiding was het nog zoeken naar de juiste speelwijze. We zijn van 4-3-3 naar 4-4-2 gegaan, maar dat bleek voor de spelers toch onwennig.

Daarom zijn we inmiddels weer terug bij 4-3-3.” Met in ieder geval, meer vertrouwen.  “We hebben de afgelopen periode stappen gezet en er is nu veel meer duidelijkheid over hoe we willen spelen en wat we daarin van elkaar verwachten.” Hoe wil Borremans De Fendert dit seizoen precies laten spelen? “Met veel beleving, strijd, passie en power. Dat was kenmerkend voor ons spel bij Hoeven, dat wil ik nu ook. Dat is voor mij gewoon een vereiste.” De lat, leggen ze dan ook behoorlijk hoog, nadat de ploeg vorig jaar zesde werd. “We hebben met elkaar uitgesproken dat we voor de top vier willen gaan.”

In een volgens Borremans sterke competitie. “Ik verwacht dat er acht of negen ploegen echt aan elkaar gewaagd zullen zijn. Die gaan strijden om de bovenste helft.” Aan promotie naar de derde klasse, denkt hij dan ook nog niet. “Door mijn periodes bij Hoeven en Steenbergen, ken ik de kwaliteiten daar. Dat voelt nu nog te vroeg.” Maar proberen, kan natuurlijk altijd. “We gaan er wel voor, en zien wel waar we eindigen. Alleen is het dit jaar voor ons absoluut nog geen moeten. Maar op termijn, zouden we het heel graag willen.” Een denkwijze die past bij Borremans, die in het bezit is van zijn VC3-diploma. “Voorheen wilde ik het maximale en zo hoog mogelijk trainen, dat wil ik nu niet meer. Het gaat er voor mij nu vooral om dat ik met plezier op het veld sta.

Ik wil graag met een team ergens naartoe werken en samenbouwen, dat vind ik leuker dan op het hoogste niveau trainer zijn.” Precies dat, hoopt Borremans dit seizoen met De Fendert dan ook te doen. “Ik zou tevreden zijn als we een herkenbare speelstijl hebben, iedereen weet wat hij moet doen en dat we met stabiliteit wedstrijden winnen. Dat wil ik samen met de staf bereiken. Dat is het doel voor nu!”

Rick van Dijck: ‘Veel ploegen hebben ons een beetje onderschat’

0

Bijna elke wedstrijd bij de selectie van het eerste, mocht Rick van Dijck afgelopen seizoen bij vijfdeklasser Noordhoek al ruiken aan het grote werk. En met een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie, smaakt die kennismaking voor de jongeling naar meer. “Het zou mooi zijn als we hetzelfde als vorig jaar kunnen doen.”

Al heeft de pas zeventienjarige Van Dijck een voorgevoel, dat het dit seizoen zomaar wat lastiger kan gaan worden voor de club uit Noordhoek. “Afgelopen jaar hebben best veel ploegen ons een beetje onderschat, denk ik. Dat zullen ze nu niet meer gaan doen.” En dus zet de verdediger op voorhand voorzichtig in. “Ik hoop dat we weer een beetje bovenin mee kunnen doen, maar ik verwacht dat het de middenmoot wordt.”

In de jeugd

Hoe kijkt hij terug op de vijfde plaats en het bereiken van de nacompetitie, van afgelopen seizoen? “We hebben een heel mooi jaar gehad. Niet alleen qua prestaties, maar ook qua gezelligheid en de leuke feestjes. Ik vind het mooi hoe we het gedaan hebben als team.” Een team, waar Van Dijck officieel, nog geen onderdeel van uitmaakte. “Eigenlijk speelde ik nog in de jeugd, maar ik zat bijna elke wedstrijd bij het eerste.” Hoe dat voor hem was? “Ik vond het heel leuk om mee te doen, al is het wel heel anders voetballen. Je moet veel meer rust aan de bal hebben, meer coachen en ook beter opletten.” Vooral in balbezit. “Het tempo ligt veel hoger.” Fysiek gezien, vond de inwoner van het dorp het meevallen, vertelt hij. “Ik ben zelf gelukkig ook wel sterk.” Niet voor niks, zit Van Dijck sinds dit seizoen dan ook vast bij het eerste elftal. “Daar ben ik heel blij mee! Uiteindelijk leer je daar toch het meeste van.” De tiener hoopte daarom stiekem, op promotie naar de vierde klasse. “Ik was heel benieuwd hoe we het daar zouden doen.”

Liever centraal

Maar gestrand in de nacompetitie, kwam het daar uiteindelijk niet van. En dus komt Noordhoek dit seizoen opnieuw uit in de vijfde klasse. Wat verwacht hij er dit jaar van? “Ik denk dat we blij mogen zijn als we weer vijfde worden, maar daar ga ik niet vanuit. Al hoop ik het natuurlijk wel. Daar moeten we in ieder geval voor proberen te zorgen.” Ruimte voor verbetering, ziet Van Dijck dan ook nog genoeg. “Af en toe spelen we te snel lang, terwijl we dan moeten durven te voetballen.” Ook voor hem, ligt daar een mooie uitdaging. Als rechtsback. “In de jeugd stond ik altijd centrale verdediger, nu speel ik vaak back.” Op welke positie hij het liefste speelt? “Ik sta liever centraal. Dat weet de trainer ook, dus hopelijk komt dat straks goed!” Aan kwaliteiten, in ieder geval geen gebrek. “Ik ben heel fel, ga altijd voor de bal en ben sterk in de duels. Eigenlijk deins ik nergens voor terug.” Een karaktereigenschap, waar ze bij Noordhoek al heel wat jaren van kunnen genieten. “Op mijn vijfde op zesde ben ik hier begonnen met voetballen, en ik heb nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor is simpel. “Lekker op het dorp, we kennen elkaar allemaal en het is gezellig met mijn vrienden. Daarom zou ik niet weten waarom ik naar een andere club zou gaan.” De komende jaren ziet Van Dijck, die op twee minuten lopen van de voetbal woont, zichzelf dan ook in het rood met wit spelen. “Ik heb het naar mijn zin, dus blijf lekker op de Noordhoek voetballen.” Wie weet, wat er dit seizoen en in de toekomst dan nog allemaal in zit. “We worden steeds beter!”