Home Blog Pagina 5

Schoenmakers terug op het oude nest bij Achtmaal

0

Hoewel hij het uitstekend naar zijn zin had en altijd zo hoog mogelijk wilde voetballen, keerde Dave Schoenmakers afgelopen seizoen, na vijf jaar Moerse Boys, toch terug bij vijfdeklasser Achtmaal. Maar ondanks een flink niveauverschil, heeft de aanvaller daar allesbehalve spijt van. “Ik zit hier echt op mijn plek.”

Een uitspraak die, nadat de pas 22-jarige Schoenmakers onder meer eerste klasse, hoofdklasse en vierde divisie speelde met Moerse Boys, toch de nodige uitleg behoeft. “Voetbal heeft niet meer mijn prioriteit, en dat bevalt goed.” Mede, vanwege zijn werk. “Ik werk nu als projectleider in het architectenbureau van mijn vader en ben samen met mijn broer, voornemens om het bedrijf ooit over te nemen.” Die maatschappelijke ambitie, bleek niet te combineren met zijn voetbalcarrière. “Ik wilde graag één keer in de week trainen, omdat ik anders helemaal geen vrije tijd meer heb. Maar op een hoger niveau is dat lastig.”

Vrij voetballen

Want naast zijn werk, volgt Schoenmakers ook nog een avondopleiding én kocht hij onlangs samen met zijn broer een boerderij, die hij op wil gaan knappen. Daardoor was één plus één, snel twee. “Ik had altijd de behoefte om ooit nog eens terug te keren naar Achtmaal en wilde in een eerste elftal blijven spelen. Dat viel nu precies samen. Dus was de keuze makkelijk.” Want begonnen op zijn vierde, is Schoenmakers sinds afgelopen seizoen weer helemaal terug op het oude nest.

“Ik speel nu alleen wel met andere jongens dan vroeger, dat was even wennen.” Aan het niveau, hoefde hij minder te wennen, vertelt de inwoner van het dorp. “Ik heb natuurlijk al eens vierde of vijfde klasse gespeeld, daardoor wist ik wat ik kon verwachten. Ik zou ook niet willen zeggen dat het makkelijk is, maar wel anders.” Het kwam in zijn geval, ook nog niet zo slecht uit, blijkt. “In maart 2025 ben ik geopereerd aan mijn schouder, omdat die regelmatig uit de kom ging. Dat was een flinke revalidatie, waardoor ik pas in oktober weer kon voetballen. Dat herstel had ik nodig, dus dan is het wel lekker om op deze manier weer aan te haken.” En gewoon lekker te voetballen. “Bij Moerse Boys ga je echt met een idee het veld op. Met veel taken, info, looplijnen en je wist precies hoe de tegenstander ging spelen. Nu is het meer vrij. Minder uitgedokterd en uitgedacht.” Toch leverde dat afgelopen seizoen, nadat de ploeg het jaar daarvoor was gedegradeerd naar de vijfde klasse, niet het gewenste resultaat op.

“Een achtste plek viel uiteindelijk tegen.” Al heeft Schoenmakers daar wel een verklaring voor. “Toen ik kwam, waren er een aantal jongens gestopt, die aardig meededen. Daar kwamen jonge jongens voor in de plaats. Dat was in het begin wennen aan elkaar, waardoor we de eerste helft van het seizoen niet echt lekker draaiden.” Sterker nog. “Volgens mij haalden we maar vier of vijf punten. Dat is voor een ploeg die net gedegradeerd was, natuurlijk veel te weinig.”

Lijn doortrekken

Gelukkig liep het na de winterstop, een stuk beter. “In de tweede seizoenshelft stonden onze neuzen meer dezelfde kant op en gingen we beter voetballen. Het doel is nu, om die lijn door te trekken.” Want dan, kan het zomaar een mooi seizoen worden, denkt Schoenmakers. “Met de strijd die we toen hebben geleverd, kunnen we een eind komen.” En dat moet ook, vindt hij. “Als je met Achtmaal in de vijfde klasse speelt, is het doel eigenlijk altijd om kampioen te worden. Dus ik vind dat we bovenin mee moeten draaien. Of in ieder geval tot het einde van het seizoen meedoen om een promotieplek.”

Qua vertrouwen, zit het wat dat betreft wel goed. “We waren aan het begin van het jaar niet zo op elkaar afgestemd, maar richting het einde van de competitie, viel de puzzel in elkaar. Dat moeten we nu doortrekken. Hoe verder we komen in het voetballen met elkaar, hoe meer we kunnen gaan nadenken over tactische dingen. Om ook daar weer een stap in te maken.” Met Schoenmakers, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik begon hier net als vroeger in de spits, daarna stond ik linksbuiten en op tien.” Om uiteindelijk, dus aan de rechterkant te eindigen. “Dat bevalt goed! Ik ben iemand die graag met ruimte in de rug speelt, zodat ik op snelheid de achterlijn kan halen en een balletje terug kan leggen.” Een fijne positie dus, waar hij zichzelf de komende jaren nog wel ziet voetballen. In het shirt van Achtmaal. “Het zal altijd een beetje blijven kriebelen om op een hoger niveau te spelen, maar voetbal heeft voor mij nu niet meer de prioriteit. Dus ik zit helemaal op mijn plek!”

Pieter van Etten: ‘Dan weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan’

0

Tevreden met een zevende plaats, had Pieter van Etten vorig seizoen bij Victoria’03 na een goede start, toch eigenlijk gehoopt om een paar plekken hoger te eindigen. Maar na een mindere fase, moest de derdeklasser uiteindelijk genoegen nemen met een plek in de middenmoot. “Gelukkig hebben we onszelf nog redelijk probleemloos kunnen handhaven.”

Al moest de ploeg daar, nog alle zeilen voor bijzetten, vertelt Van Etten (26). “Op een gegeven moment wonnen we heel weinig, en kwam die nacompetitie wel heel dichtbij. Dat scheelde niet veel.” Maar na drie overwinningen op rij, waren die zorgen verleden tijd. “Toen waren we wel safe.” Problemen waar ze na een goede start, achttien punten uit de eerste acht duels, toch eigenlijk geen rekening mee hadden gehouden in Oudenbosch. “Als je zo’n goede start hebt, hoop je wel wat hoger te eindigen.”

Concentratie

Met een totaal van 39 punten, zeven meer dan nummer elf BSC, verzekerde Victoria’03 zichzelf desondanks van nog een seizoen in de derde klasse. Al had er misschien, dus nog wel meer ingezeten. “Het leek wel een stukje concentratie. Alsof we dachten dat we er al waren. Met zo’n andere mindset ga je wedstrijden verliezen én komt er frustratie onderling. Dan wordt het lastig voetballen.” Maar eind goed, al goed dus, wat Van Etten betreft. “Ik ben blij dat we ons gehandhaafd hebben!” Zaak om er dit jaar, een schepje bovenop te doen. “Er zijn een aantal sterkhouders weg, daar hebben we nieuwe spelers voor teruggekregen. Daardoor hebben we best wel een nieuwe groep.” Toch biedt de voorbereiding, genoeg houvast, vindt hij. “Er zit veel potentie in de groep, het is alleen even de vraag hoe we de spitspositie in gaan vullen. Aangezien onze spits (Keano Elgin) naar Dosko is gegaan.” Hoe dan ook, heeft de inwoner van Oudenbosch er alle vertrouwen in. “We willen graag bovenin meedoen, en het liefste de nacompetitie halen.” Al zal dat zeker niet vanzelf gaan, weet hij. “We moeten nog meer vechten voor elkaar. Als we dat op kunnen brengen, weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan.”

Trouwe hond

Helemaal, als de vleugelaanvaller zijn productie van afgelopen jaar weet te herhalen. Of het liefste, natuurlijk zelfs te verbeteren. “Vorig seizoen had ik zeven goals en elf assists. Nu zou ik graag allebei in de dubbele cijfers willen komen, dus minimaal tien doelpunten.” Geeft hij liever een assist of maakt hij liever een doelpunt? “Eigenlijk maakt me dat niks uit. Ik wil gewoon betrokken zijn bij goals.” In zijn geval, als klassieke linksbuiten. “Ik ben linksbenig, dus ga graag buitenom. Ik ben redelijk snel, heb een goede actie in de één tegen één en een aardige voorzet.” Kwaliteiten, die ze bij Victoria’03 maar al te goed kennen. “Dit is alweer mijn tiende seizoen in het eerste. Ik ben hier in de F’jes begonnen en heb daarna alle jeugdselecties doorlopen.” Aan een vertrek, heeft Van Etten nog nooit gedacht. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen. Wat dat betreft ben ik een soort labrador, echt een trouwe hond, haha!” Al is dat niet voor niks. “Ik kom uit de buurt en ben hier opgegroeid. Het voelt voor mij echt als een familieclub.” Met een mooie balans tussen plezier en prestatie. “We hebben een leuke groep en een gezellig team. Daarom kom ik nog steeds iedere training en wedstrijd met een goed gevoel naar de club.” Maar wel, ondanks de geringe afstand, met de auto. “Ik ben een beetje lui, dus mij zie je niet zo snel fietsen!”

Schijf wil het beter doen dan vorig seizoen

0

Na een goede voorbereiding, zijn ze bij vierdeklasser Schijf met een lekker gevoel, begonnen aan het seizoen. En hoewel de ploeg nog geen echte doelstelling heeft uitgesproken, hoopt Mart van Kalmthout het vooral beter te doen dan vorig jaar. “Ik verwacht dat we in de top vijf kunnen eindigen.”

Al vindt Van Kalmthout (24) dat eigenlijk, ook wel weer moeilijk om te zeggen. “We hebben een kleine selectie, en weinig aansluiting vanuit de jeugd, dus dan ben je heel erg afhankelijk van blessures. Als iedereen fit is, weet ik zeker dat we een redelijk tot goed seizoen kunnen draaien.” Met vooral dus als doel, om het beter te doen dan afgelopen jaar. Toen Schijf achtste werd en net aan de nacompetitie voor degradatie wist te ontlopen. “We voetbalden goed, alleen het scorende aspect ging niet zo soepel. We hadden moeite in de afronding.”

Kruispunt

Maar met de aanstelling van Marco Klijs, hij volgde deze zomer de naar VVR vertrokken Wilfried Foesenek op, heeft Van Kalmthout er alle vertrouwen in, dat ze bij Schijf dit seizoen het net makkelijker zullen gaan vinden. “Marco heeft zelf ook hoog gevoetbald, dus kan ons helpen om in die laatste fase stappen te zetten.” Want vooral dat, is iets wat ze volgens de inwoner van het dorp deze competitie toch wel echt beter moeten doen. “Met name onze kansen afmaken.” Soms gewoon, door te schieten. “Als je niet schiet, scoor je ook niet. Dus af en toe moet je die trekker overhalen.” Iets wat ze afgelopen jaar, te weinig hebben gedaan. “Uiteindelijk werden we achtste en bleven we erin, maar het had echt beter gemoeten.

Een paar keer stonden we op een kruispunt, dat als je zou winnen, je omhoog kon kijken. Dat lukte dan alleen niet.” En mede daardoor, werd de druk steeds groter. “Als je weet dat het moet, ga je een beetje tegen jezelf voetballen. Dan maak je het alleen maar moeilijker. Zeker als je wedstrijden verliest door persoonlijke fouten, of het missen van kansen. Dan wordt het een dingetje.” Zorgen maken om degradatie deed Van Kalmthout, ondanks het verschil van slechts vier punten met de nacompetitie, zich echter niet. “Ik wist dat we genoeg kwaliteit hadden.” Zolang, iedereen fit was. “Bij een dorpsclub heb je het qua selectie niet heel breed. Dat moet je accepteren. Hoe jammer dat ook is.”

Dubbele cijfers

Van Kalmthout weet dan ook als geen ander, hoe dat is. “Ik voetbal hier al sinds de F’jes en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De verklaring daarvoor, is simpel. “Je voetbalt hier altijd met je kameraden. In de jeugd, maar nu ook in het eerste. Dat vind ik het mooie van Schijf.” En met hem, nog een hoop andere jongens. “Er gaan hier niet veel spelers weg, iedereen blijft. Mede door de gezellige kantinefeestjes, haha!” Al draait het natuurlijk ook wel gewoon, om presteren, zoals de aanvaller afgelopen seizoen zelf zeker deed. “Ik was met negen doelpunten topscorer.” Een aantal, wat naar eigen zeggen nog wel wat hoger had kunnen liggen. “In de afwerking moet ik nog wel groeien. Daar kan ik nog wel stappen in zetten. Hopelijk lukt dat dit jaar.”

Voorheen als spits, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik heb graag ruimte voor me, zodat ik diepgang kan maken. Om daarna een voorzet te geven of een actie te maken.” Maar dan wel, alleen met zijn rechterbeen. “Op mijn links kan ik alleen staan.” Gelukkig, compenseert hij dat met een flinke dosis energie. “Ik moet het vooral van mijn werklust hebben.” En sinds afgelopen jaar, dus ook van zijn doelpunten. “Het zou lekker zijn als ik de dubbele cijfers kan halen, wat betreft goals.” In een competitie, waar ze bij Schijf eigenlijk niet zo blij mee zijn. “We hadden een heel mooie competitie kunnen hebben, maar nu zitten we in een andere regio, met veel minder derby’s. Terwijl dat natuurlijk juist mooie potjes zijn.” Potjes die Van Kalmthout, die vanwege zijn werk in het melkveehoudersbedrijf van zijn ouders, als zelfstandige in de bouw en als vrachtwagenchauffeur, soms moet haasten om de training te halen, nog heel wat jaren hoopt te spelen. “Ik ga nooit meer weg bij Schijf. Het is hier veel te leuk en te gezellig. Of Barcelona moet komen!”

Frijters hoopt met SVC nu een keer op promotie

0

Vorig jaar succesvol geopereerd aan zijn rechterenkel en met goede moed begonnen aan het nieuwe seizoen, staat Yourian Frijters bij vijfdeklasser SVC opnieuw aan de kant met een enkelblessure. Ditmaal aan zijn linkervoet. “Het gaat nog niet echt van harte.”

Het halen van de competitiestart, bleek dan ook een flinke uitdaging. “Ik hoopte er dan eigenlijk weer bij te zijn, maar ik ben nog niet pijnvrij. Dus ik vrees dat het langer gaat duren.” En dat terwijl Frijters (25) stond te trappelen, om weer te gaan voetballen. “Vorig jaar ben ik op 17 april geopereerd aan mijn enkel, omdat ik last had van ophopingen en botvorming rond mijn kraakbeen.” Ontstaan, door littekenweefsel van eerdere blessures. “Toen hebben ze mijn enkel schoongemaakt en mocht ik er twee weken niet op lopen.”

Hard hoofd

Weer helemaal fit, begon Frijters dit seizoen vol goede moed aan de voorbereiding. “Ik zou eindelijk weer mogen spelen, tot ik door mijn linkerenkel klapte.” Een scheurtje in zijn enkelband, is de inwoner van Standdaarbuiten nu druk bezig met revalideren. “Het gaat nog niet echt van harte.” Tijd genoeg dus, om terug te blikken op afgelopen seizoen. “Dat was eigenlijk gewoon heel teleurstellend. We hadden er een aantal nieuwe jongens bij, dus iedereen had een stuk hogere verwachtingen.” Maar in plaats van meedoen voor de bovenste plekken, degradeerde SVC uiteindelijk via de nacompetitie naar de vijfde klasse. “Dat kwam mede door blessures, vakanties en pech, al zat er voor mijn gevoel veel meer in.” Zeker, nadat de ploeg uit Standdaarbuiten een goede voorbereiding kende.

“In de beker ging het goed, tegen twee derdeklassers, dus ik had helemaal niet het idee dat het in de competitie lastig zou kunnen worden. Dat kwam eigenlijk pas na de winterstop, daarvoor had ik goede hoop.” Hoop, die richting het einde van het seizoen, steeds minder werd. “Toen kreeg ik er wel een hard hoofd in, dat het nog goed ging komen.” En dat gevoel, bleek te kloppen. “Ik vind het lastig om er echt een verklaring voor te vinden. Het was vooral een stukje pech en het moeten missen van mensen.”

Huis gekocht

Die klap inmiddels verwerkt, probeert Frijters weer naar de positieve dingen te kijken. “Het liefste wil je natuurlijk meteen kampioen worden, maar ik denk dat dat misschien te hoog gegrepen is. Ons doel is in ieder geval om bovenin mee te doen en zeker voor de nacompetitie te gaan.” Ook voor hem persoonlijk, zou dat laatste wel lekker zijn, lacht hij. “Ik ben in de afgelopen vier jaar, drie keer gedegradeerd. Dus je zou bijna denken dat het aan mij ligt.” Want op zijn vijfde begonnen met voetballen bij SVC, maakte hij tussentijds nog een uitstapje naar Victoria’03.

“In het eerste jaar dat ik daar speelde, degradeerden we. En sinds vorig seizoen, ben ik hier weer terug. Ook toen degradeerden we. Dus ik hoop dat het nu de goede kant opvalt en dat we promoveren.” Op zijn zeventiende zijn debuut gemaakt in het eerste van SVC, weet Frijters dan ook eigenlijk niet beter. “Ik kom uit Standdaarbuiten en heb onlangs een huis gekocht, bijna tegenover de voetbal. Dan is één plus één al heel snel twee. Ik kan bijna rollend naar de club.” En dat laatste, is soms wel nodig ook, vertelt hij lachend. “Ik ken bijna al die jongens al van jongs af aan, dus het draait ook vooral om de gezelligheid en het doen van een biertje.

Tuurlijk is het voetballend wat minder dan bij Victoria’03, maar het sociale vind ik ook heel belangrijk.” Vertrekken, ziet Frijters zichzelf dan ook niet zo snel meer doen. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen, bijvoorbeeld van een eersteklasser. Al is het dan wel de vraag of ik dat zou willen én kunnen.”

Toch gelooft de middenvelder daar naar eigen zeggen wel in. “Als ik continu mijn niveau haal wat ik kan, dan zou ik dat kunnen.” Veelal, als nummer tien. “Assists geven of doelpunten maken. Dat is wat ik het liefste doe. Lekker aanvallen.” Helemaal, gezien zijn kwaliteiten. “Ik heb een aardige actie in huis, maar ook oog voor teamgenoten. Iemand met overzicht en inzicht.” En iemand, die ook zijn verdedigende taken niet schuwt. “Uithoudingsvermogen en kracht zijn mijn sterkste punten!”

Goudbeek is na zestien maanden weer voetballer

0

Al getekend bij zijn nieuwe club, scheurde Dirk Goudbeek in zijn laatste wedstrijd als speler van Groen Wit, zijn kruisband in zijn rechterknie af. Maar ondanks die blessure, besloot hij afgelopen seizoen toch de overstap naar Unitas’30 te maken. Inmiddels weer op het veld, geniet de middenvelder ouderwets van het spelletje. “Dat was echt een geluksmoment.”

Een moment waar Goudbeek (24) sinds zondag 11 mei 2025, naar uitkeek. De dag dat het gebeurde. “Het was vooraf mijn één na laatste wedstrijd voor Groen Wit, uit bij Dosko. Ik kwam verkeerd neer, hoorde en voelde het kraken en had meteen heel veel pijn. Toen wist ik dat het niet goed was en vreesde ik het ergste.” Zijn vrees werd niet veel later, bewaarheid. “Uiteindelijk had ik mijn kruisband én meniscus gescheurd.” En dat terwijl de inwoner van Princenhage vlak daarvoor, getekend had bij zijn nieuwe club. “Ik had toen net mijn jawoord gegeven aan Unitas’30.”

Het geloof

Heel lang twijfelen om de overstap alsnog te maken, deed Goudbeek vervolgens echter niet. “We hebben contact gehad, en ik wilde gewoon graag die stap omhoog maken. Ze hebben mij ook vanaf minuut één ondersteund.” De ambitie om zo hoog mogelijk te spelen en goede gesprekken gehad, waagde Goudbeek dus de sprong. Al duurde het lang, voordat hij daadwerkelijk het shirt van de inmiddels eersteklasser uit Etten-Leur aan mocht trekken. “In totaal heb ik er tussen de vijftien en zestien maanden uitgelegen.” Een periode, die mentaal zwaar was voor de voormalig speler van Groen Wit.

“Je denkt heel vaak: hoelang nog? Fysiek gezien gaat het wel, met de fysio en krachttraining, maar mentaal is het echt het zwaarste. Je hebt zoveel geduld nodig.” Geduld, om uiteindelijk sterker terug te komen. “Je moet accepteren dat het geen rechte lijn is.” Gelukkig vond Goudbeek daarbij zijn kracht, in het geloof. “Ik ben christen, dus wist dat God bij mij was. Daardoor had ik het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik deed wat ik moest doen, zou ik weer voetballen. Daar was ik iedere dag mee bezig.” Maar naar zijn mening, wel iets te lang. “Het heeft langer geduurd, omdat het in het begin lang duurde voordat mijn quadriceps weer actief werden. Dat heeft veel tijd gekost.” Net als zijn oplosbare hechtingen, die niet oplosten.

“Pas na zes weken begon de wond goed te helen, waardoor buigen niet echt lekker was. Daardoor is de wond lelijk geworden en heb ik er een litteken aan over gehouden.” Ook daarna, kreeg Goudbeek opnieuw te maken met een tegenslag. “Toen ik eenmaal weer kon hardlopen, kreeg ik last van vocht in mijn knie.”

Verlossing

Maar na een zomerstop lang doortrainen voor het nieuwe seizoen, kwam daar onlangs dan eindelijk zijn beloning. Met zijn rentree bij de O23 van de club. “Het was echt top om weer op het veld te staan. Bijna verlossend. Het gevoel dat je weer in de kleedkamer zit en de warming-up mag doen.” Een verlossing, waar Goudbeek al die maanden keihard voor heeft gewerkt. “Dan besef je waar je het allemaal voor hebt gedaan. Dat was echt een geluksmoment.”

Helemaal, omdat hij zijn eerste minuten, toevalligerwijs tegen Groen Wit mocht maken. Zijn oude club. “Mooier kon eigenlijk niet. Die jongens gunden het mij natuurlijk ook. Dat was een mooi gevoel.” Want vanaf de D’tjes bij Groen Wit en daarvoor begonnen bij Boeimeer, is voetballen voor Goudbeek het leukste wat er is. “Afgelopen seizoen ging het niet zo goed en degradeerden we uiteindelijk, dan is het heel frustrerend om er niks aan te kunnen doen. Ik ging in eerste instantie uit en thuis mee, dat was best wel confronterend.” Om niet te kunnen spelen, maar wel die beleving mee te maken.

“Op een gegeven moment ben ik met uitwedstrijden niet meer meegegaan, omdat ik het lastig vond dat ik niet speelde. Want uiteindelijk zit je daarvoor natuurlijk in een team.” Goed opgevangen en het medeleven gevoeld, zag Goudbeek zijn ploeg degraderen naar de eerste klasse. “In de competitie viel het te vaak de verkeerde kant op, en in de nacompetitie hebben we de kansen gehad en zat er meer in. Dan is het heel zonde dat je er niet in blijft.”

Reden genoeg om de lat dit seizoen, meteen hoog te lagen. “Als je degradeert, moet je daarna voor de bovenste plekken spelen. Dat moet wat mij betreft de doelstelling zijn.” Al houdt Goudbeek, een kleine slag om de arm. “We zitten nu in de Rotterdamse competitie, en ik heb gehoord dat die zwaarder is. Dus ik ben benieuwd naar het niveau.” Los daarvan, heeft de linkspoot voor zichzelf een heel ander doel.

“Ik wil vooral fit blijven en minuten maken. Gewoon weer plezier hebben in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste.” Maar nergens meer last van, op wat stijfheid in zijn knie na, blijft Goudbeek natuurlijk ook ambitieus. “Behalve lekker bezig zijn met de bal, wil ik belangrijk zijn voor het team. Op het veld.” Als middenvelder. “Ik ben een speler met loopvermogen, iemand die veel meters maakt. Echt box-to-box.” Gekoppeld aan techniek, overzicht, snelheid en duelkracht. “Fel spelen, houd ik wel van. Mijn drive is misschien wel mijn grootste kwaliteit. Ik heb echt de wil om te winnen.” En dus de ambitie, om zo hoog mogelijk te komen.

“Ik zou het leuk vinden om te kijken waar mijn plafond ligt, dus ik sta open voor een vervolgstap.” Maar voor nu, ligt de focus eerst op het maken van veel minuten. “Dan kijk ik daarna wat er op mijn pad komt!”

Remco Broos: ‘Ik wilde naar een vereniging die als thuis zou voelen’

0

Van een grote vereniging als MOC’17, naar een heel gemoedelijke club als Wernhout. Remco Broos maakte afgelopen zomer de overstap van Bergen op Zoom naar de dorpsclub. En dat bevalt de trainer van de vierdeklasser, voorlopig meer dan prima. “Het bestuur is rustig, de staf zit er al jaren bij en ook de groep is heel constant.”

Allemaal dingen, waar Broos (51) meer dan blij mee is. Al wist hij dat stiekem al wel. “Ik ben hier een aantal jaar geleden, onder Joost Anthonissen, al eens assistent geweest. Dat is toen heel goed bevallen.” Heel moeilijk was de keuze voor Wernhout dan ook niet. “Bij MOC’17 voelde ik niet echt meer het vertrouwen van de clubleiding, ondanks dat ik graag had willen blijven voor de spelers en de staf.” In de finale van de nacompetitie gestrand na strafschoppen, ging de inwoner van Roosendaal op zoek naar een nieuwe uitdaging. “Ik wilde graag naar een vereniging die als thuis zou voelen.”

Plezier in

Met een nieuwe baan als directeur van een vmbo-school in Oosterhout, was één plus één voor hem vervolgens snel twee. “Daar zit meer tijd in, dus achteraf komt het beter uit, dat ik trainer werd bij Wernhout. Het is beter te combineren, ik ben er vanuit mijn werk zo en alles is goed geregeld.” Iets wat Broos al wist, van zijn vorige tijd bij de club. Zo rond 2021. “Ik werkte hiervoor op een andere school, daar zaten ook jongens van Wernhout op. In die periode overleed Rudo Gommers, trainer van het eerste, onverwachts en werd Joost (Anthonissen) doorgeschoven. Toen ben ik het tweede gaan doen.”

Een kennismaking, waar hij nog altijd met veel genoegen op terugkijkt. “Ik had daar zoveel plezier in. Ik was destijds even geen trainer, maar kreeg er op die manier weer zoveel plezier in om trainingen te doen. Vooral omdat het hier gewoon enorm gemoedelijk is en alles onderling is afgestemd.” Toen Anthonissen afgelopen zomer de overstap maakte van Wernhout naar Moerse Boys, was de keuze voor Broos dan ook makkelijk. “Heel veel is hier eigenlijk nog hetzelfde. Wat dat betreft kan ik ook voortborduren op wat Joost heeft gedaan.” Onder meer het op dinsdag samen trainen van één en twee. “De begeleiding van het tweede, is wat dat betreft wel wat aangescherpt.” Maar het clubgevoel, is nog steeds hetzelfde, heeft hij al gemerkt. “Veel jongens van onze groep hebben een bestuursfunctie of geven training aan de jeugd. Daaraan merk je dat het echt een hechte groep is, maar wel één met ambitie.”

Stabiel genoeg

Ambitie, die voor Broos nu nog lastig is om uit te spreken. “Ik vind het moeilijk inschatten, omdat we in een andere competitie zitten, met onder meer vier degradanten uit de derde klasse. Ik ken de ploegen niet allemaal, dus dat is even afwachten.” Over zijn eigen selectie, kent de voormalig trainer van HSC’28, METO, VVC’68, Internos en MOC’17, een stuk minder twijfel. “We hebben een goede groep, met dertien of veertien man die zorgen voor onderlinge concurrentie. Daarnaast komt er ook goede jeugd aan. Alleen hebben we wat last van blessures.” Aan de sfeer, zal het in ieder geval niet liggen. “Die is fantastisch!” Net als de motivatie. “Iedereen heeft echt het juiste arbeidsethos en is enorm gemotiveerd. Dat merk je aan het stellen van vragen, over wat ik graag terug wil zien.” Wat dat precies is? “Ik wil dat als supporters komen kijken, dat ze energie zien en het plezier er vanaf spat.”

Zowel met, als zonder bal. “We willen graag opbouwen, hoog drukzetten en er meer energie inleggen dan de tegenstander. Dat is voor mij wel een eis als je bij Wernhout speelt. Al maak ik me daar weinig zorgen om.” Zorgen, maken ze zich bij de dorpsclub sowieso niet zo snel, vertelt hij. “De vereniging raakt niet in paniek als we een paar keer verliezen. Iedereen blijft gewoon rustig.” Ook Broos zelf, gelooft in het proces. “Ik hoop dat we straks stabiel genoeg zijn om aan het einde van het seizoen mee te doen om de nacompetitie. We beginnen zwaar, van daaruit moeten we verder.” Vooral door plezier te hebben, de selectie intact te houden en jeugd in te passen. “Daar ben ik absoluut niet bang voor, want de samenwerking met zowel het tweede, als de O19, is top!” Alle tijd voor Broos, om zich bezig te houden met zijn team en de speelwijze. “Ik haal er heel veel voldoening uit als bepaalde dingen die je hebt getraind, eruit komen. Daar kan ik echt van genieten als trainer!”

Joost Anthonissen: ‘Spelers stellen op dit niveau meer vragen’

0

Voor het eerst uit zijn vertrouwde omgeving, staat Joost Anthonissen dit seizoen bij tweedeklasser Moerse Boys als hoofdtrainer voor de groep. Een nieuwe uitdaging waar de trainer na vijf jaar bij Wernhout, enorm veel energie van krijgt. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht.”

Zijn eerste maanden in dienst van de club uit Zundert, bevallen de pas 36-jarige Anthonissen dan ook goed. “Het is voor de eerste keer uit mijn vertrouwde omgeving, dus dat is wennen.” Al is Moerse Boys ook weer niet helemaal onbekend, voor de oud-speler van onder meer Wernhout, de club waar hij de afgelopen vijf seizoenen aan het roer stond. “Ik heb hier zelf ook nog twee jaar gevoetbald, dat helpt wel.” Desondanks, is het af en toe aftasten. “Het is een andere manier van werken, met andere jongens, en andere karakters.”

Ontdekkingstocht

Iets wat bij Wernhout als vanzelfsprekend niet meer het geval was, vertelt hij. “Bij Wernhout kende ik na vijf jaar de club, de mensen en de manier van werken natuurlijk door en door. Hier moet ik op veel vlakken opnieuw ontdekken hoe alles werkt en ook zelf weer even zoeken. Naar de juiste materialen, maar ook wat de jongens gewend zijn, zowel voor als na een training. Dat is nieuw voor mij.” En iets, waar Anthonissen bewust mee bezig is.

“Ik ga hier niet als een olifant door de porseleinkast. Wat goed is, is goed.” Over de kwaliteit van zijn selectie, is de inwoner van Zundert voorlopig dan ook meer dan te spreken. “Het niveau ligt hier hoger, dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Ik merk dat ik daar veel energie van krijg.” Waar hem dat vooral in zit? “Hoe oefenvormen worden opgepakt, de intensiteit, de kwaliteit met en zonder bal. Door het hogere speelniveau worden bepaalde oefenvormen sneller opgepakt. Dat vraagt ook van mij als trainer weer andere accenten.” Toch ziet de oefenmeester ook een hoop raakvlakken met zijn vorige club.

“Jongens komen nog steeds voor hun hobby en plezier naar de voetbal. Dat is precies hetzelfde. Het grootste verschil zit hem vooral in hoe ze dingen oppakken, qua speelwijze en oefeningen.” Een uitdaging, waar Anthonissen van geniet. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht. Het blijft toch een samenspel van mijn ideeën en die van de spelersgroep.” Hoe hij zijn team het liefste wil laten spelen? “Ik wil graag met en zonder bal invloed uitoefenen op het spel. Op een verzorgde manier bij de goal komen, afhankelijk van de mogelijkheden ten opzichte van een tegenstander, en de bal op de helft van de tegenstander veroveren. Om zo tot kansen te komen.”

Meer nadenken

Na het kampioenschap van Moerse Boys van vorig seizoen, dus in de tweede klasse. “Ik was voor de vereniging heel blij dat ze promoveerden, maar voor mezelf was het natuurlijk ook wel een extra plusje. Ik ben nog nooit trainer geweest op dit niveau.” Reden genoeg voor hem, om een aantal maanden geleden te solliciteren op de vacature van de club. “Ik wil mezelf graag ontwikkelen als trainer, en dit was natuurlijk een enorme stap vooruit. Dat ik die uitdaging aan mag gaan, had ik niet verwacht. Maar ik ben wel heel blij met die kans.” Helemaal, gezien zijn verleden met de club.

“Mijn laatste wedstrijd als voetballer, speelde ik bij Moerse Boys. Daar ben ik geblesseerd geraakt. Wat dat betreft is dit voor mij wel een beetje het bekende onbekende.” En een flinke stap, ook qua grootte van de vereniging. “Je hebt hier natuurlijk met veel meer mensen te maken dan bij Wernhout. Veel meer contactmomenten en mensen die je op de hoogte moet houden.” Naast, een leergierige spelersgroep, waar hij al zijn aandacht aan probeert te geven. “Spelers stellen op dit niveau meer vragen, en zijn scherper. Daardoor moet je inhoudelijk zelf ook meer nadenken.”

Wat betreft het uitspreken van een doelstelling, blijft Anthonissen, die in het bezit is van zijn VC3-diploma en denkt aan het behalen van zijn VC4, nog even op de vlakte. “We willen vooral stappen zetten in de dingen waar we invloed op hebben. Dat wil zeggen onze eigen manier van spelen en de ontwikkeling van die jongens. Als dat lukt, ben ik ervan overtuigd dat we resultaten gaan boeken.” Al zal dat soms, even bijschakelen worden.

“Ik heb niet de verwachting dat we in wedstrijden meteen 90 minuten dominant zullen zijn, dat is niet reëel. Hopelijk kunnen we daar stappen in zetten. Zolang we maar met een hoge intensiteit spelen, plezier uitstralen, hard werken en voetbal laten zien waar de mensen graag naar komen kijken. Dan zou ik tevreden zijn.” Naast, een stukje stabiliteit. “Daar zijn we na de laatste jaren hier, wel een beetje naar op zoek. Om een fundament te creëren, zodat we een stabiele tweedeklasser kunnen worden die initieel meespeelt voor een periode.” Met hem, voorlopig aan het roer. “Ik heb geen traject voor mezelf uitgestippeld als trainer en ben vooral heel blij met deze kans. Wat daarna komt, weet ik niet. Voor nu heb ik hier mijn handen vol aan!”

Traets helpt clubs: ‘Anders krijg je last van blessures’

0

Na 35 jaar actief te zijn geweest als sporttherapeut bij meerdere voetbalverenigingen, is Ron Traets inmiddels voor zichzelf begonnen. Geen vaste verzorger meer bij een club, maar door iedere vereniging in te huren. Als Traets Performance. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen.”

Een heel klein beetje met die insteek, maar vooral uit interesse, besloot Traets (58) in 1991 dan ook om de cursus tot sportmasseur te gaan doen. “Dat vond ik zo leuk, dat ik meer wilde weten.” De inwoner van Steenbergen volgde vervolgens een HBO-studie tot sporttherapeut en zat ook in de jaren daarna, allesbehalve stil. “In totaal heb ik nu 28 cursussen afgerond.” En dus bij meerdere voetbalclubs gewerkt, onder meer als verzorger. “Ik ben begonnen bij De Schutters, daarna zat ik bij VES’35, SC Gastel, Jong Oranje (zaal), RBC, Cluzona en de laatste tien jaar, bij Moerse Boys.”

Intensiteit

Daar kwam, onder de noemer van Traets Performance, na vorig seizoen dus een einde aan. “De afgelopen vier jaar, ben ik mezelf al meer gaan richten op performance trainingen. Dat wil ik nu gaan doen bij allemaal verschillende clubs.” In combinatie met conditietrainingen, hersteltrainingen én blessurebehandelingen. “Ik heb allerlei apparatuur gekocht. Bijvoorbeeld lasers, om sprinttrajecten uit te zetten en start- en eindsnelheid te kunnen testen.” Ook trackers, zitten in zijn assortiment. “Die kun je bij een speler om zijn kuit doen, zodat je alles kan meten. Van sprints, tot aan aantal kilometers én schoten.” Maar vooral, de intensiteit, legt Traets uit. “Zodat je de intensiteit van trainingen, op wedstrijdniveau kunt brengen. Als daar een te groot verschil tussen zit, krijg je natuurlijk last van blessures.” Wat kunnen clubs verder van hem verwachten? “Voetbalclubs kunnen mijn kennis inkopen en ik kom training geven. Op het gebied van performance, conditie, blessures en revalidatie.” Meerdere clubs, waaronder Moerse Boys, Sprundel en Gilze, hebben al contact met hem gezocht. “In overleg kijken we dan welk pakket het beste past. Vaak zijn dat een zestal trainingen, tijdens de voorbereiding, winterstop en in de eindfase. Maar ook trackers voor tijdens de training en de wedstrijd. Om te kijken naar de intensiteit. Plus natuurlijk een stukje blessurebehandeling.” En preventie. Want daar, is volgens Traets misschien wel de grootste winst te behalen. “Ik heb in die 35 jaar een hoop kennis opgedaan, onder meer door cursussen te volgen bij Errol Esajas, voormalig sprinter en tegenwoordig performance coach. Die zei altijd: als je met lege banden onder je auto gaat rijden, slijten ze harder. Dat is met voetballers in principe niet anders. Als je verkeerd loopt, slijten je gewrichten harder.”

Ongeluk

En dus kijkt Traets ook vooral, naar hoe spelers bewegen. Naast het bepalen van de zogenaamde anaerobe drempel. “Dat is het punt waarop je lichaam in de verzuring komt. Door dat punt te verleggen, kun je door speciale trainingsvormen helpen je lichaam efficiënter met lactaat om te gaan en je anaerobe capaciteit te verhogen. Lactaat gebruik je namelijk ook als brandstof. Dat gaan we tijdens mijn trainingen proberen te doen. Onder meer door de VIAD-test.” Precies daar, haalt Traets zijn voldoening uit. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen dan dat ze waren.” Iets wat in zijn eigen geval, na een ongeluk en de nodige operaties, niet meer lukte. “Ik ben op mijn negentiende aangereden door een auto. Toen heb ik het tot mijn 24ste nog geprobeerd, maar ieder jaar moest ik weer opnieuw geopereerd worden aan mijn been.” Ook schade aan zijn longen en borst, besloot de aanvaller er een punt achter te zetten. Bij De Schutters. “Ik heb nooit ergens anders gespeeld.” Heel vreemd was het dan ook niet, dat de spits of buitenspeler bij die club, begon als sportmasseur. “Op die manier ben ik er eigenlijk een beetje ingerold.” En nog altijd, met veel plezier. “Al heb ik er nu wel bewust voor gekozen, om de weekenden vrij te houden. Zodat ik die tijd, lekker aan mijn zes kleinkinderen kan besteden.”

Kevin Dudok: ‘Het is mooi om ze iedere fase te zien groeien’

0

Halverwege het seizoen van 2024 ingestapt, is Kevin Dudok bij TPO inmiddels trainer van de O9. Een rol waar de voormalig speler van het eerste elftal, keer op keer van geniet. “Het is heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.”

En dat begon, voor de inwoner van Moerdijk, allemaal bij de O7. “Toen was het echt nog lekker pingelen en acties maken, maar tegenwoordig is het veel meer overspelen en voetballen als een team.” Een team, dat bestaat uit allemaal klasgenootjes, vertelt de 37-jarige Dudok. “Ze zien elkaar op school, op de voetbal en buiten de voetbal. Dus eigenlijk de hele week.” Zo ook zijn dochter. “Die zit in het team, maar begon pas met voetballen toen ik al trainer was.”

Spelenderwijs

Dat was voor Dudok dan ook niet de reden, dat hij in 2024 besloot om de handschoen op de pakken. “Mijn neefje speelde er, alleen kregen ze destijds alleen training op dinsdag. Dat wist ik, dus ben ik het toen op de donderdag gaan doen.” Gezien zijn verleden, allesbehalve een gekke stap, zo blijkt. “Toen ik hier zelf nog in het eerste speelde, heb ik ook regelmatig geholpen bij de jeugd. Ik vind het voetbalspelletje gewoon leuk, dus zo is het balletje eigenlijk weer een beetje gaan rollen.” Sinds dit seizoen samen, met Jeroen Spaans en Arian Romijn. “Op dinsdagavond doe ik de training samen met Jeroen en op donderdag, ben ik samen met Arian. Die is er ook bij op zaterdag.” Wat is er zo leuk aan om jeugdtrainer te zijn?

“Die gasten spelenderwijs iets bijbrengen en ze steeds beter zien worden.” Vorig seizoen ook nog samen met Femke Schoones en Nerena Schalk. Als trainer van zijn dochter. “Dat is soms wel eens lastig, omdat je toch altijd net iets meer verwacht. En dat is niet helemaal fair. Daarnaast wil je ook niet dat mensen denken dat ze wordt voorgetrokken, dus ben je onbewust toch wat strenger. Gelukkig gaat het thuis verder niet veel over voetbal.” Al is de liefde voor het spelletje, ook bij Dudok zelf, er met de paplepel ingegoten. “Ik moest eerst op zwemles, daarna mocht ik pas op voetbal. Dat was volgens mij toen ik zes was.”

Vervolgens van de F’jes tot de B’tjes bij de jeugd gevoetbald, maakte hij daarna de overstap naar het eerste. “Ik ben altijd bij TPO gebleven. Rond mijn dertigste ben ik gestopt met voetballen, omdat ik geen zin meer had. Daarna heb ik nog bij het tweede en het derde gespeeld, en nu speel ik nog één keer in de maand met de 35+.” Voorheen, als centrale verdediger. Of laatste man, zoals Dudok het noemt. “Ik liet mezelf altijd wel horen in de coaching. Dus dat trainer zijn zat wel een beetje in me.”

Competitie

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Ik ben wel fanatiek, maar dat hoort erbij, vind ik. Gedreven, met plezier voorop.” En dus doen ze tijdens trainingen alles zoveel mogelijk met bal. “Dat is wat mij betreft de basis. Aannemen, dribbelen, kappen en positiespel. Zo gaan we steeds een beetje verder.” Onder meer, door de groep regelmatig in tweeën te splitsen. “Zodat ze niet te veel stilstaan en veel herhalingen hebben.” Allemaal, in combinatie met winnen. “Als je er een competitie van maakt, worden ze nog fanatieker.” Waar haalt hij zijn inspiratie voor oefeningen vandaan? “Soms van de Rinus-app van de KNVB, maar vooral van FC Pro. Dat is de voetbalschool van oud-profvoetballer Dico Koppers. Die heeft heel veel leuke oefeningen, waar ze continu bezig zijn.”

Eén ding heeft Dudok in die jaren dan ook wel geleerd: “De uitleg moet zo kort mogelijk zijn.” Zodat er op zaterdag, vooral lekker gevoetbald kan worden. “We proberen iedereen op verschillende posities, om te zorgen dat ze daaraan kunnen wennen.” En zichzelf blijven ontwikkelen. “Ik vind het heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.” Aan stoppen, denkt Dudok dan ook nog lang niet. “Zolang ik het kan combineren met mijn privéleven, blijf ik het doen. Ik heb er veel te veel plezier in.”

Hij denkt er dan ook zelfs over na, om een cursus bij de KNVB te gaan doen. “Daar heb ik het laatst met de trainer van onze O12 over gehad, dat lijkt me wel interessant om te gaan doen. Maar voorlopig heb ik nog geen papieren.” Liefde voor het spelletje, heeft hij daarentegen genoeg. “Ik ben een fanatieke kijker, en mijn dochter ook. Dus we staan regelmatig op zondagochtend bij de dames te kijken. Wat dat betreft ben ik vaak op de club te vinden!”

Leon Evers: ‘Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk’

0

Toe aan een nieuwe uitdaging en werkomgeving, besloot Leon Evers een aantal jaar geleden om te stoppen als fysiotherapeut en zijn eigen bedrijf te starten. Onder naam van SEMFA begonnen met het geven van workshops en het overbrengen van kennis, heeft de voormalig voorzitter van Rood-Wit inmiddels ook twee fysiopraktijken overgenomen. “Ik haal er heel veel energie uit!”

Met terugwerkende kracht, was dat volgens Evers (44) dan ook precies wat hij miste, als fysiotherapeut. “Ik vond het vak van fysio niet meer leuk, dus ben ik een paar jaar geleden gestopt bij mijn werkgever.” Vooral, om in eerste instantie even na te denken, vertelt hij. “Wat vind ik wel leuk? Dat bleek slap ouwehoeren en kennis overdragen. Vanuit dat idee ben ik in januari 2022 een bedrijf gestart, voor het geven van workshops.” Om jonge fysio’s te helpen en patiënten zelfredzaam te maken. “Ik doe onder meer sessies met patiënten, om ze sterker te maken of te helpen bij een gezondere levensstijl.”

Energie krijgen

Daarmee begonnen, onder de naam van SEMFA dus, kreeg Evers in 2025 de mogelijkheid om een fysiopraktijk in Oosterhout over te namen. “En vier maanden later kon ik dat ook in Oudenbosch doen. Had ik ineens twee fysiopraktijken.” Die twee locaties gestationeerd met fysiotherapeuten, richt Evers zich nog altijd op coaching en het geven van workshops. “Ik ben aanwezig in beide praktijken, om mijn kennis over te brengen. Per week zit ik anderhalf uur per fysio, om te kijken hoe ze kunnen groeien, maar ook om op de inhoud in te gaan.” Hoe ziet zijn coaching er in de praktijk uit? “Mijn trajecten richten zich op energie krijgen van wat je doet. Dat moet passen bij wie je bent. Eigenlijk precies wat ik zelf ben gaan doen.” Want, zo vertelt Evers. “Ik krijg er heel veel energie van om met jonge fysio’s bezig te zijn en ze te helpen dingen in de praktijk te brengen.” Onder meer, op voetbalgebied. “Ik loop ondertussen al meer dan 25 jaar mee. Daardoor zie ik nu ook nog wel veel voetballers uit het verleden. Onder meer van Rood Wit, NAC en RBC.” Of trainers, zoals Reinald Boeren. Huidig trainer van Halsteren. “Via hem ben ik dan weer in contact gekomen met Gemert, om daar iets te kunnen doen.” Voetbalknowhow, die Evers probeert te combineren, met zijn ervaring als fysiotherapeut. “Ik heb geleerd om niet alleen naar de blessure te kijken, maar juist zoveel mogelijk te blijven doen. Dus kijken naar de mogelijkheden. Als iemand bijvoorbeeld zijn been gebroken heeft, kun je nog steeds dingen doen. Alles om zo snel mogelijk weer wedstrijden te kunnen spelen.”

Leefstijl

Of wedstrijden te bezoeken. Want ook daar, ziet Evers mogelijkheden. “Ik ben bezig om een tak richting de voetballerij op te zetten, met het organiseren van voetbalreisjes en quizzen.” Reisjes, naar vaak Duitsland of België. “Ondertussen heb ik best wel een netwerk opgebouwd als het gaat om kaartjes regelen. Dan vind ik het leuk om met een gezelschap daarheen te gaan.” Dat is dan ook iets, wat de inwoner van Sint Willebrord in de komende jaren wil uitbouwen. “Daar wil ik graag meer mee doen. Maar dan ben je zo vijf of tien jaar verder.” Want ook zijn twee fysiopraktijken, moeten blijven groeien. “Zodat ik van daaruit ook mijn coaching uit kan breiden.” Kortom, tijd om stil te zitten heeft Evers niet. “Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk. Dan is het gewoon een leefstijl.” En die nieuwe leefstijl, past hem uitstekend. “Ik krijg hier meer energie van, dan een hele dag aan een fysiotafel staan.” Alhoewel, voegt hij daar lachend meteen aan toe. “Maar het helemaal loslaten, lukt me nog niet hoor. Ik blijf de mensen graag helpen!”