Home Blog Pagina 5

De vier Musketiers brengen VDL naar hoger plan

VDL Maassluis
-
0
De vier Musketiers brengen VDL naar hoger plan

Vier nieuwe Musketiers, jonge talenten, maken dit seizoen een sterke entree bij VDL. Mannen met ambities op maatschappelijk en sportief vlak. Vastgoed-student Jochem Gregorowitsch (20), HALO-student Tijn Noordzij (19), fysiotherapie-student Sven Arends (23) en ergotherapeut-student Yari van Dijk tillen het niveau op alle fronten omhoog. Tijd voor een interview.

Wat was je motivatie om de stap naar VDL te maken?

Jochem: ,,Ik kom van Excelsior Maassluis, maar het voelt als thuiskomen omdat ik hier ooit ben begonnen met voetballen. Daarnaast had ik nog altijd de ambitie om in een eerste elftal te spelen en mezelf op dat niveau te laten zien. Die kans kreeg ik hier.’’

Tijn: ,,Ik koos voor de gastvrijheid en  passie hier. Ik kwam vroeger als tegenstander hier soms. Dat waren  lastige wedstrijdjes. Toen ik hoorde dat mijn vrienden bij VDL 1 gingen voetballen bracht dit mij op het denken. Toen ik een paar keer ging kijken, voelde ik de passie op de club.’’

Sven: ,,Vrienden van mij speelden in VDL 2 en  vroegen of bij hen wilden komen. Dat was in het begin mijn motivatie om de overstap te maken. Al gauw werd ik vanzelf meegenomen richting het 1e elftal, terwijl het nooit mijn intentie was.’’

Yari: ,,Voor mij was de trainer, Jim van der Jagt, de reden om naar VDL te komen. Onder hem speelde ik eerder al bij Lyra.’’

Hoe hebben jullie tot dusver de overstap en de club ervaren ?

Jochem: ,,Heel positief. Ik werd goed opgevangen door de groep en het voelt als een hechte selectie. Ik kende ook al veel gasten waardoor de aanpassing makkelijk was.’’

Tijn: ,,De switch ging fantastisch. Alles werd voor mij geregeld en de manier waarop ik werd ontvangen was top. Dan popel je om VDL omhoog te helpen. Alleen zijn hier en daar nog wat verbeterpunten voor mij zelf, omdat ik door twee flinke blessures nog niet alles van mijzelf heb kunnen laten zien. ‘’

Sven: ,,De sfeer is hier top en ook de gezelligheid op en rondom de club vind ik prachtig. In het eerste elftal zelf ben ik met open armen ontvangen, dat helpt geweldig.

Yari: ,, Ik heb het vanaf het begin enorm naar mijn zin hier.’’

Op welke positie kom je het beste tot je recht?

Jochem: ,,Ik speel meestal rechtsbuiten. Daar kom ik het beste tot mijn recht, omdat ik mijn inzicht in het spel goed kan gebruiken en mijn acties kan maken. Ik word ook wel eens als linksback gebruikt. Een totaal andere rol, maar gelukkig  weet ik hier ook uit de voeten te komen.’’

Tijn: ,,Ik zei altijd dat ik het best uit de verf kwam als 6 of 8, maar hier kijk ik nu anders naar. Dit komt door het volwassen voetbal. Ik vind namelijk dat je op 6 een beuker nodig hebt, die ook nog de bal kan verplaatsen. Daarom zie ik mij nu meer als een 8 of 10, meer creativiteit.’’

Sven: ,, In de spits positie ben ik op mijn best. Dat is ook mijn vaste positie geworden.’’

Yari: ,,Wat denk jij, onder de lat, hé….’’

Wat doe je naast het voetballen in je leven?

Jochem: ,,Ik studeer Vastgoedkunde en ik zit nu in mijn laatste jaar. Buiten mijn studie en het voetbal ben ik ook vaak in de sportschool om fysiek sterker te worden.’’

Tijn: ,, Ik doe de HALO (studie naar sportleraar). Dit doe ik in Den Haag, waarin ik nu in het 2e jaar zit.’’

Sven: ,,Ik zit iin mijn afstudeerjaar van fysiotherapie aan de Hogeschool Rotterdam.’’

Yari: ,,Ik zit in het tweede jaar van mijn studie voor ergotherapeut.’’

 

Welke speler in de selectie zorgt voor de meeste sfeer?

Jochem: De grootste sfeermaker in de selectie is voor mij Kees ketting. Hij zorgt altijd voor plezier in de kleedkamer en houdt de sfeer goed, wat belangrijk is binnen een team.

Tijn: ,,De speler die de meeste sfeer voor mij in de selectie brengt is toch wel stiekem Mark. Hij kan heel stil zijn, maar als hij eenmaal begint dan is er een leuke grappige sfeer.

Sven: ,, Ik vind niet specifiek dat 1 persoon zorgt voor de sfeer en gezelligheid maar juist hoe iedereen met elkaar omgaat maakt het zo leuk. Dus ik zou niet 1 persoon aan kunnen wijzen.

Yari: ,, Yari: ,,Voor mij is dat Dani Groen.’’

 

Welke speler in de selectie zie je als een groot voorbeeld?

Jochem: ,,Voor mij is da Melvin Louwen. Ondanks dat hij bij de oudere spelers hoort, heeft hij nog steeds de grootste werklust van iedereen. Daar kan iedere jonge speler wat van leren.’’

Tijn: ,, Mijn voorbeeld Fred van Maaswaal. Een routinier ook, maar altijd een stapje verder dan zijn tegenstander. Hij weet wanneer hij het duel hard in moet en ook wanneer hij een vrije trap verdient in een duel. Hiervan kan ik als speler veel leren.’’

Sven: ,,Voor mij is Kees Ketting hét voorbeeld. Omdat ik de opvolger kan zijn op zijn positie als hij ermee stopt.’’

Yari: ,,Ik zie Marco Scheick als voorbeeld omdat die als keeper met zijn ervaring en kwaliteiten mij veel kan leren.’’

Op welke positie eindigt VDL 1 dit seizoen?

Jochem: ,,Een realistische prestatie dit seizoen is het kampioenschap. We hebben genoeg kwaliteit in de selectie en als we als team hard blijven werken en constant presteren, moet dat het doel zijn.’’

Tijn: ,,VDL móet op plek 1 eindigen met de kwaliteiten die wij hebben als jonge ploeg. Alleen merk ik dat wij geen fysieke ploeg zijn. Wij kunnen beter voetballen dan duels aangaan. Daarom moeten we snel naar de derde klasse, in de vierde klasse is te veel vechtvoetbal.’’

Sven: ,,Ik ben er van overtuigd dat wij met VDL op de eerste plek kunnen kunnen eindigen. Als je ziet hoe we als team groeien van wedstrijd naar wedstrijd denk ik dat we alleen maar sterker worden.’’

Yari: ,,Natuurlijk, we zijn in de eerste seizoenshelft bovenaan geëindigd en ik zie dit in de tweede helft van het seizoen ook gebeuren.’’

Klik op VDL Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VDL Maassluis voor meer informatie over de club.

 

Roel van der Hoeven: Vrijwilliger met humor bij cultclub CION

Cion Vlaardingen
-
0
Roel van der Hoeven: Vrijwilliger met humor bij cultclub CION

Wie bij CION de kantine binnenloopt, ziet direct waar de club voor staat. Aan de muur hangt een bord met de tekst: “No one likes us, but we don’t care!”, een uitspraak van de beruchte fans van Millwall FC. Het typeert de Vlaardingse vereniging. CION is al jaren een buitenbeentje in het amateurvoetbal: lange tijd zonder jeugdteams, maar met een eerste elftal dat structureel meedraait in de tweede klasse. Een volksclub met een uitgesproken cultuur.

Een van de drijvende krachten achter die identiteit is Roel van der Hoeven (50). Hij houdt zich bezig met communicatie, sociale media en facilitaire techniek zoals tv’s en internet. Met zijn marketingachtergrond was hij er vroeg bij toen sociale media hun intrede deden binnen de vereniging.

“Toen sociale media opkwam ging men bij de club kijken wie daar handig in waren en ik was één van de mensen die dat was,” vertelt Van der Hoeven. Inmiddels beschikt CION over één van de grootste mediaplatforms van de regioclubs. Dat sluit naadloos aan bij het imago van de club. “CION is altijd een soort cultclub geweest. Er hangt in de kantine een bord: ‘No one likes us, but we dont care!’, daar ben ik één van de sponsors van geweest. We hebben altijd, terecht of onterecht, een slechte reputatie gehad als een ruwe volksclub waar het drinken meer op de eerste plaats kwam dan het voetbal. Bij CION is de gezelligheid gewoon heel erg belangrijk.”

Volgens Van der Hoeven is die cultuur bepalend voor wie er slaagt op de club. “Dat hebben we in het verleden gezien met spelers en trainers die hier zijn gekomen. Er hangt hier een bepaalde cultuur en er moet wel een klik zijn.” CION is misschien niet de grootste vereniging, maar dankzij de cultstatus wel aantrekkelijk voor spelers uit de regio. Humor speelt daarbij een belangrijke rol. Op de sociale media-kanalen is die toon duidelijk zichtbaar. “Als je de social media bekijkt, daar zit veel humor in.”

Zijn eigen voetbalverleden begon bij Fortuna Vlaardingen in de F-jes, maar een grote carrière zat er niet in. “Ik kan geen bal raken, maar ik ben gek op het spelletje,” zegt hij met zelfspot. In 1999 kwam hij via zijn neefjes bij CION terecht. Met een vriendengroep werd een vriendenelftal opgericht, waarin hij fungeerde als speler-coach. “Soms deed ik mezelf nog inzetten als ‘rechtsbekaf’ of ‘linksbuitenadem’.” Het tekent de sfeer waarin fanatisme en relativering samengaan.

Hoewel hij jarenlang fanatiek supporter is van Feyenoord, Roel had 28 jaar een seizoenkaart en bezocht wedstrijden in binnen en buiteland, bleef CION altijd trekken. Toen het clubgebouw afbrandde en er portocabins werden geplaatst, keerde hij terug in een actieve rol. “Vanaf het moment dat ik hoorde dat er portocabins kwamen nadat het clubgebouw is afgebrand ben ik weer naar de club gekomen en sindsdien doe ik weer van alles voor de club.” Inclusief bardiensten op woensdagavond.

Zoals bij veel amateurverenigingen is het vinden van vrijwilligers een structureel vraagstuk. “Het is voor CION lastig om vrijwilligers te krijgen.” Met de terugkeer van twee JO10-teams groeit de club weer voorzichtig, maar de bezetting achter de bar blijft een punt van zorg. “Het is nog niet voorgekomen dat de bar niet open ging, maar degene die nu vaak achter de bar staat gaat ermee stoppen. Die zit hier drie a vier dagen in de week.”

Toch heeft CION aantrekkingskracht. Spelers en trainers keren graag terug naar de club. Van der Hoeven wil ook een hardnekkig misverstand over de verhouding met Deltasport wegnemen. “Er zijn altijd mensen die elkaar niet mogen. Verder kunnen wij het over het algemeen heel goed met elkaar vinden. De fusie is niet doorgegaan omdat bij Deltasport mensen het idee hadden dat ze zouden worden opgeslokt door CION en hun identiteit zouden verliezen. Dat begrijp ik volkomen.”

De cultclub van Vlaardingen blijft bouwen, met humor, met ambitie en bovenal met vrijwilligers die de ziel van de vereniging bewaken.

Klik op CION Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CION Vlaardingen voor meer informatie over de club.

FC Dauwendaele verzorgt Nederlandse lessen voor anderstalig voetbalouders

fc Dauwendaele
-
0
FC Dauwendaele verzorgt Nederlandse lessen voor anderstalig voetbalouders

MIDDELBURG – Terwijl buiten de trainers op het veld jeugdspelers coachen en aanwijzingen geven tijdens de trainingen wordt binnen in de kantine van FC Dauwendaele Nederlandse les gegeven. Een initiatief van de club zelf met als doel om de communicatie binnen club, trainers en anderstalige ouders te verbeteren.

“We kwamen steeds vaker tot de conclusie dat in de communicatie via onder andere whatsapp er het nodige misging. Omdat simpelweg zaken niet werden begrepen of op een andere manier opgevat. Een gevolg van cultuurverschillen waarmee we binnen FC Dauwendaele te maken hebben. De helft van onze leden heeft anderstalig ouders en die zijn niet allemaal de Nederlandse taal goed machtig. Daarop kwam onze hoofd jeugdopleiding Gert-Jan van Leiden met dit idee. Vanuit mijn beroep als taaldocent heb ik enkele collega’s gepolst en die waren enthousiast. We hebben het uitgewerkt en sinds enkele weken verzorgen we nu die lessen hier op de club en dat bevalt iedereen prima”, zegt Mart de Kroo, naast taaldocent ook speler van het eerste elftal bij de Middelburgse vereniging.

De eerste avond waren er in totaal negen ouders afgekomen om op heel laagdrempelige wijze met de Nederlandse taal te starten. “Nederlands is ook een heel complexe taal om aan te leren, wat de communicatie niet altijd even vanzelfsprekend maakt. Er waren de eerste avond ouders uit onder meer Oekraïne, Jemen, Eritrea en ook Syrië aanwezig. De weken erna zagen we het aantal steeds toenemen dus het initiatief slaat aan en dat is ook de bedoeling natuurlijk. Zo kunnen we zoveel mogelijk ouders proberen om zaken te leren en daardoor uiteindelijk de onderlinge communicatie en begrip tussen ouders en trainers vergroten.”

De Kroo ziet dat ouders het fijn vinden dat ze vanuit de club deze mogelijkheid krijgen aangeboden. “Er is ook veel onderlinge diversiteit in niveau. De een is al zo’n tien jaar in Nederland maar anderen zijn ook analfabeet. Daarom hebben we ook tolken aanwezig en is er één van de docenten die ook Arabisch spreekt. We maken de lessen gezellig, leerzaam en proberen in te spelen op alledaagse situaties. Voetbalafspraken helder uitleggen in begrijpelijke en laagdrempelige taal. Maar ook ingaan op de communicatie zoals we die gebruiken binnen FC Dauwendaele. Wat opvalt is dat iedereen enorm gemotiveerd is en ook trots als ze bepaalde zaken onder de knie hebben. Ze willen écht heel graag onze taal leren en dat is fijn om te bemerken.”

Voor het project heeft de club tot aan de zomer een subsidiebudget gekregen om de taallessen te kunnen verzorgen. ‘Nu doen we het één avond in de week maar we hopen bij toenemende groei van het aantal ouders over te gaan naar twee avonden per week. Werken aan thema’s rondom voetbal, maar ook gezondheidszorg en andere onderwerpen die van belang zijn voor ons als club en voor de ouders zelf. Dat slaat aan en je merkt dat mensen ook op deze korte periode al mooie stappen maken. Beter Nederlands spreken en begrijpen, betere onderlinge communicatie én meer verbinding, dát is ons doel.”

Klik op FC Dauwendaele voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Dauwendaele voor meer informatie over de club.

Al 25 jaar samen: Zwaluwen 3 draait nog altijd mee

vv Zwaluwen
-
0
Al 25 jaar samen: Zwaluwen 3 draait nog altijd mee

Een vriendenteam dat al 25 jaar samen speelt én in de A-categorie uitkomt: het klinkt bijna als een jongensboek. Toch is het bij Zwaluwen 3 gewoon de realiteit. Wat ooit begon in de reserve derde klasse groeide uit tot een vaste waarde in het regionale zaterdagvoetbal, met kampioenschappen, een degradatie en een seizoen in de reserve eerste klasse als sportief hoogtepunt.

De basis van het team ligt ver terug. Een aantal spelers kent elkaar al sinds de F-pupillen. Vanuit de jeugd van Zwaluwen stroomden ze door naar de A-junioren, het tweede elftal en uiteindelijk het derde. In de loop der jaren sloten ook spelers aan die ervaring opdeden in eerste elftallen van andere clubs. Dat leverde niet alleen kwaliteit op, maar ook een flinke dosis routine. Inmiddels varieert de leeftijd van 29 tot 42 jaar, met het merendeel eind dertig. Jong zijn ze niet meer, fanatiek nog altijd wel.

Dit seizoen komt Zwaluwen 3 uit in de reserve tweede klasse F. Een competitie met veel regionale tegenstanders: van de veertien ploegen komen er negen uit de buurt. Dat betekent vrijwel iedere week een derby. Bekende gezichten, korte ritjes en wedstrijden waarin vaak net iets meer op het spel staat.

Met 28 spelers is de selectie ruim. Er wordt één keer per week getraind en dat is geen vrijblijvende bijeenkomst. Wie niet aanwezig is, loopt het risico op zaterdag buiten de zeventienkoppige wedstrijdselectie te vallen. De concurrentie is dus groot, ook binnen de vriendengroep.

Door de jaren heen kende het team mooie momenten. Twee keer werd het kampioenschap gevierd. Het absolute sportieve hoogtepunt was het seizoen in de reserve eerste klasse, waarin werd gespeeld tegen aansprekende tegenstanders als FC Lisse, Quick Boys en Noordwijk. Dat avontuur duurde één seizoen, maar maakte indruk. Het liet zien dat dit vriendenteam ook op een hoger niveau prima mee kon.

De kracht van Zwaluwen 3 zit niet alleen in voetbal. Veel spelers zijn ook buiten het veld actief binnen de club, als trainer, bestuurder of in andere rollen. De betrokkenheid is groot. Jaarlijks wordt er een trainingskamp georganiseerd, gewoon in Nederland. Waar er vroeger nog een oefenwedstrijd werd ingepland, staat tegenwoordig eerder een potje padel of zaalvoetbal op het programma. Serieus trainen hoort erbij, maar het plezier minstens zo goed.

Opvallend is de ontspannen manier waarop de ploeg vaak aan een wedstrijd begint. Een uitgebreide warming-up is zelden aan de orde. Terwijl tegenstanders zich minutieus voorbereiden, wandelt Zwaluwen 3 het veld op. Het is in de loop der jaren een soort handelsmerk geworden – en zorgt geregeld voor verbaasde blikken aan de overkant.

Een wedstrijd die is blijven hangen, was die tegen Kethel Spaland in een seizoen met twee halve competities. De tegenstander had promotieambities en keek verrast op bij het zien van de ervaren selectie van Zwaluwen 3. De onderlinge duels werden gewonnen, maar in de nacompetitie strandde het team alsnog. Promotie bleef uit – iets waar niet iedereen rouwig om was.

Dit seizoen begon moeizaam. Ondanks een sterke selectie bleven de resultaten in het begin achter. Inmiddels heeft de ploeg zich herpakt en staat zij in de middenmoot. De bekeruitschakeling tegen FC Lisse 3 – midden in de voorjaarsvakantie – was wel een tegenvaller, zeker omdat het team nog nooit zo ver was gekomen.

Aan het einde van ieder seizoen wordt gekeken hoe het verdergaat. Maar zolang het plezier overheerst en de groep bij elkaar blijft, zal Zwaluwen 3 gewoon weer op het veld staan. Misschien iets ouder, maar nog altijd als vriendenteam dat serieus meedoet.

Klik op vv Zwaluwen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Zwaluwen voor meer informatie over de club.

Kevin Hollander wil met Zeelandia Middelburg gaan voor promotie

vv Zeelandia Middelburg
-
0
Kevin Hollander wil met Zeelandia Middelburg gaan voor promotie

MIDDELBURG – Ambitie tonen en je durven uitspreken dat je gaat voor promotie, dát is wat men bij Zeelandia Middelburg heeft gedaan. Tot vreugde van hoofdtrainer Kevin Hollander die in die visie van de club de juiste uitdaging zag. ‘Het liefst doen we dat op de kortst mogelijke manier, dus via een kampioenschap. Als dat niet lukt dan via de nacompetitie, maar ik denk dat we een groep hebben die het niveau van tweede klasse aankan.’

“Maar niet alleen denk ik dat we beschikken over een selectie die goed in balans is, ook de club is klaar om een stap te zetten. Alles is top geregeld en georganiseerd en dat is voor mij als hoofdtrainer echt fantastisch werken. We zijn op de goede koers en willen graag ook hogerop al moet je wel eerst zien weg te komen uit de derde klasse. Het niveau van een aantal clubs is hoog en aan elkaar gewaagd. Soms denk ik wel eens dat het makkelijker is om in de tweede klasse te overleven dan om uit onze klasse te promoveren.”

Voorafgaand was de ploeg van Hollander, die zijn contract met de club verlengde, de gedoodverfde titelfavoriet. De koppositie is echter niet in handen van Zeelandia, maar van stadgenoot FC Dauwendaele, terwijl ook FC Axel zich nog altijd in de strijd mengt om de prijzen. “We hebben op een aantal momenten niet thuis gegeven en onnodige punten verspeeld. Het is ook zo dat tegenstanders tegen ons gebrand zijn om te winnen, mede ook omdat we waarschijnlijk openlijk onze ambitie hebben uitgesproken. Het is dan aan ons om daar een antwoord tegenover te zetten en dat hebben we onder meer tegen Kapelle en Arendskerke onvoldoende gedaan. Dat zijn duren punten waardoor je nu in de achtervolging moet.”

Dat Hollander zijn contract heeft verlengd heeft alles te maken met hoe zaken binnen de vereniging zijn geregeld en met welke toekomstvisie er wordt gewerkt. “We zijn een grote club waar het voor iedereen uitstekend geregeld is, van de jongste jeugdteams tot het eerste elftal. Daarnaast hebben we nu ook een O23 team in competitie met het doel om dat een brug te laten zijn tussen de jeugd en een stap naar het eerste team. Jongens op een hoog niveau klaarstomen en laten doorstromen zodat je vanuit eigen gelederen spelers in je eerste elftal hebt voetballen. En dat op een zo hoog mogelijk niveau van minimaal tweede klasse.”

In het verleden was hij werkzaam bij onder meer SV Walcheren, VC Vlisssingen, v.v. Goes en Terneuzense Boys. Waar Zeelandia in het verleden geregeld speelde vanuit de reactie en omschakeling, daar wil Hollander zelf met zijn ploeg het initiatief in handen nemen. Met veel energie en intensiteit. “Dat ging in het begin heel goed, maar de laatste periode was dat minder. Zo verloren we onder meer van Dauwendaele en Kapelle. Onze speelwijze kan heel veel opleveren maar het gaat niet vanzelf. Dat besef moet iedereen hebben en de bereidheid hebben om ook voor elkaar te willen werken. We zijn in potentie absoluut tweede klasse waardig maar het komt niet aanwaaien. Tot het allerlaatst moet je in de wedstrijden blijven gaan. Als we dat kunnen opbrengen dan ben ik er van overtuigd dat we heel dicht bij onze doelstelling kunnen komen.”

Klik op Zeelandia Middelburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zeelandia Middelburg voor meer informatie over de club.

Walking Football bij Excelsior Maassluis: actief blijven met plezier en een grote dosis gezelligheid

Excelsior Maassluis
-
0
Walking Football bij Excelsior Maassluis: actief blijven met plezier en een grote dosis gezelligheid

Wie op maandagochtend langs de velden van Excelsior Maassluis loopt, ziet een bijzonder tafereel. Geen slidings, geen sprintduels, maar wel fanatiek voetbal, slimme passes en vooral veel plezier. Hier wordt Walking Football gespeeld, ook wel OldStars voetbal genoemd. Sinds medio 2018 is deze vorm van voetbal niet meer weg te denken bij de club en inmiddels uitgegroeid tot een vaste en geliefde activiteit.

De start van Walking Football bij Excelsior Maassluis kwam mede tot stand door de inzet van betrokken leden, waaronder Egbert van der Worp. Hij was actief bij de club en deed ervaring op met het Nederlands Walking Football-team in Engeland. Met die kennis en enthousiasme kreeg het OldStars voetbal ook in Maassluis voet aan de grond. Wat begon met acht spelers groeide gestaag door. Op het hoogtepunt telde de groep vijftig leden; momenteel zijn dat er rond de veertig.

Een van de vaste gezichten is Albert Keijzer. Hij groeide op in Schipluiden, voetbalde daar bij Steeds Voorwaarts en kwam later in Maassluis terecht bij Excelsior. Nadat hij gestopt was met voetballen was hij jarenlang was hij vooral donateur, maar dankzij Walking Football raakte hij weer actief betrokken bij de club. Samen met anderen zorgt hij ervoor dat alles rondom het OldStars voetbal soepel verloopt.

Ook Aad Groen is niet meer weg te denken uit de groep. Als echte Vlaardinger begon hij ooit bij Fortuna en speelde later bij Sunlight. Door werk en studie stopte hij lange tijd met voetbal, totdat Walking Football op zijn pad kwam. Voor hem, en voor veel anderen, bleek het de ideale manier om weer te sporten zonder dat het lichaam overbelast raakt.

De OldStars-groep is inmiddels een bont gezelschap. De deelnemers komen niet alleen uit Maassluis, maar ook uit Vlaardingen, Schiedam, Maasland en Maasdijk. Juist die mix zorgt voor een open en ontspannen sfeer. Iedereen van 55 jaar en ouder kan aansluiten, met of zonder voetbalverleden. Het spel wordt gespeeld op een aangepast veld met kleine doeltjes, zonder rennen en zonder lichamelijk contact. Dat maakt het veilig, maar zeker niet saai. Inzicht, techniek en samenspel blijven belangrijk.

Er wordt twee keer per week gespeeld. De maandagochtend is veruit het drukst, met vaak zo’n dertig spelers op het veld. Tijdens vakanties zijn het er wat minder, maar de vaste kern is er altijd. Op donderdag wordt ook gespeeld, meestal met een kleinere, fanatieke groep die graag nog een extra potje meepakt.

Onder begeleiding van een trainer is er veel aandacht voor warming-up en cooling-down. Dat is een vast onderdeel en belangrijk voor blessurepreventie. Maar minstens zo belangrijk is wat er na het voetballen gebeurt. De derde helft, met koffie en goede gesprekken, hoort er onlosmakelijk bij. De onderlinge gezelligheid is groot en er wordt echt naar elkaar omgekeken. Bij ziekte of andere persoonlijke omstandigheden staat de groep voor elkaar klaar, onder meer via een gezamenlijke lief-en-leedpot.

Naast het wekelijkse voetbal is de groep ook buiten het veld actief. De OldStars-commissie, waar onder andere Albert Keijzer en Aad Groen deel van uitmaken, organiseert jaarlijks een Walking Football-toernooi voor het goede doel. In de afgelopen jaren werd geld ingezameld voor een lokaal hospice, voor initiatieven voor jong dementerende mensen en voor de Alzheimervereniging Vlaardingen en Maassluis. Dit jaar gaat de opbrengst naar de Stichting Ambulance Wens.

Aan het toernooi doen zestien teams uit het hele land mee, van bekende profclubs tot amateurverenigingen. Daarnaast nemen de OldStars zelf regelmatig deel aan toernooien bij andere clubs. Een ander hoogtepunt is de eerste maandag van de herfstvakantie, wanneer de kleinkinderen welkom zijn en opa’s samen met hen het veld op gaan.

Walking Football bij Excelsior Maassluis laat zien dat voetbal geen leeftijd kent. Het draait om bewegen, meedoen en plezier hebben, in een omgeving waar iedereen welkom is en waar gezelligheid minstens zo belangrijk is als het spel zelf.

Klik op Excelsior Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Excelsior Maassluis voor meer informatie over de club.

JVOZ wil met nieuwe organisatiestructuur blijven innoveren en ontwikkelen

JVOZ
-
0
JVOZ wil met nieuwe organisatiestructuur blijven innoveren en ontwikkelen

VLISSINGEN – In een eerder stadium had Niels Slager aangegeven komende zomer te stoppen bij Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland (JVOZ). Maar een nieuwe visie en organisatiestructuur deden hem terugkomen op zijn beslissing om na 20 jaar afscheid te nemen.

“Vanaf dit seizoen is er binnen het dagelijkse management een nieuwe organisatiestructuur. Dat nieuwe model en de herverdeling van taken biedt voor mij meer perspectief en persoonlijke ruimte. Het heeft me doen besluiten om toch door te gaan bij JVOZ. We willen blijven innoveren en ontwikkelen, daar is dit besluit ook een voorbeeld van. We denken op die manier de druk beter te verdelen door onder meer het toevoegen van nieuwe coördinatorfuncties.”

JVOZ heeft volgens Slager nog altijd het doel om tot de top van de regionale voetbalopleidingen in Nederland te horen. Gezien het aantal spelers dat vanuit JVOZ uiteindelijk het (inter)nationale profvoetbal heeft bereikt of anders na een prima opleiding nu in de top van het (regionale) amateurvoetbal actief is, daarvan zijn de voorbeelden legio.

“Daar werken we met een hele mooie groep enthousiaste professionals elke dag keihard en met de volste toewijding aan. Daar onderdeel van uitmaken doe ik al ruim twintig jaar met enorm veel plezier en dat blijf ik dus nog even doen.”

Samen met Joshua van Dolder wordt Slager opleidingsmanager en gaat in hun functie nauw samenwerken met John Stijns en Lennard Andriesse, coördinatoren voetbalzaken en Jeroen Verstraete als coördinator algemene zaken. Daarnaast wordt Istvan Bakx coördinator voetbalontwikkeling en gaan Deveny Jacobs en Kristy Braafhart verantwoordelijk worden voor communicatie en de voetbalschool.  “Die nieuwe structuur biedt voor mij ook meer rust en tegelijk weer nieuwe uitdagingen. Samen met Istvan en Joshua sturen we de gehele opleiding aan, daarbij ook in nauw contact met de andere stafleden. Samenwerken met de mensen intern, maar ook met externe partners zoals Fysiotherapie Zeeland, Scheldemond College en sportpsycholoog Thijs Rentier in de regio vind ik geweldig. Het geeft me energie, terwijl ik nu dankzij die nieuwe indeling van taken ook wat meer ruimte krijg. We zijn als opleiding al jarenlang heel erg goed bezig en proberen dat steeds verder te verbeteren in alle facetten. Van blessurepreventie tot onderwijs en van talentendagen tot videoanalyse en optimale spelersontwikkeling op én naast het veld.”

Vooruitkijken blijft volgens Slager altijd noodzakelijk. Telkens blijven zoeken naar nieuwe kansen en mogelijkheden om de opleiding te verbeteren. “Als ik soms terugkijk hoe we ooit begonnen en waar we nu met JVOZ staan dan hebben we een gigantische evolutie ondergaan. Niet alleen door het opleiden van spelers en speelsters voor topamateur- en profvoetbal, maar ook door te investeren in het opleiden van trainers en stafleden binnen de organisatie. Zo biedt JVOZ op tal van vlakken kansen tot ontplooiing en ontwikkeling. Daar onderdeel van uitmaken op zo’n mooi en hoogwaardig niveau is elke dag opnieuw mijn drijfveer om er het maximale uit te halen.”

Ook binnen de trainersfuncties hebben zich enkele veranderingen voorgedaan. Sinds dit seizoen is in Gérard de Nooijer één van de medeoprichters weer bij JVOZ teruggekeerd. De trainer van HSV Hoek is verantwoordelijk als hoofdtrainer bij de O14. Ook Kloetinge-trainer Rogier Veenstra is sinds dit seizoen weer actief binnen de opleiding als assistent-trainer bij de O19. “We zijn nu ruim een half jaar onderweg in de nieuwe organisatiestructuur en dat loopt erg goed. In alle opzichten is het een mooie stap voorwaarts gebleken.”

Klik op JVOZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op JVOZ voor meer informatie over de club.

Stille krachten van De Zwerver nemen afscheid

vv de Zwerver
-
0
Stille krachten van De Zwerver nemen afscheid

Ze lopen al jaren samen over het sportpark van De Zwerver. Cock de Boom en Olav Everhard. Teammanagers van het eerste. Regelaars, aanspreekpunten, mannen van de achtergrond. Dit seizoen zwaaien ze af. Niet met een groot gebaar, maar zoals ze altijd gewerkt hebben: rustig, nuchter, zonder drama.

Olav (48) begon als klein ventje bij Alblasserdam, maar zijn blik ging al snel richting De Zwerver. “Al sinds kleins af aan wilde ik daarheen. Maar het mocht niet van mijn ouders. Het was te ver.” Toch bleef het trekken. Toen hij uiteindelijk op zijn zestiende de overstap maakte, voelde het meteen als thuis. “Dat is moeilijk uit te leggen. De accommodatie is niet top, maar er heerst hier een saamhorigheid. Een familiegevoel.”

“Mijn moeder begreep er in het begin weinig van. ‘Wat moet je daar nou doen joh, met die slechte velden?’ Tot ze een keer meeging. Toen zei ze direct: ‘Ik snap je helemaal. De mensen zijn heel sociaal en de sfeer is warm.’”

Als doelman speelde Olav in het tweede. Hij zat er tegenaan, tegen het eerste. Toen koos hij voor een vriendenteam. “Leuk,” zegt hij. “Maar achteraf heb ik daar spijt van. Dat serieuze miste ik.” Toen zijn dochter werd geboren, stopte hij zes jaar lang helemaal bij De Zwerver. Tot zijn dochter op een dag op de bank zat en zei: “Papa, ik wil voetballen.” “Ik pakte haar op en ging naar De Zwerver. Terwijl ik hemelsbreed tweehonderd meter van Drechtstreek woon.”

Zijn dochter begon bij de mini’s. Er was trainerstekort en Olav stapte in. Eén team werd er meerdere. Doordeweeks trainen, weekenden op de club. Zijn dochter stopte na een jaar, maar hij bleef. Zo rolde hij erin. Vier jaar geleden kwam hij Cock tegen bij het eerste. “Hij zei gekscherend dat hij iemand nodig had.” Dat was het begin van zijn rol als teammanager.

Het bevalt hem. “Je krijgt een heel andere kijk op het eerste,” zegt Olav. “Hoe bereid je een wedstrijd voor? Zorgen dat alles geregeld is. Het is geen hogere wiskunde, maar puur hobby. Pure ontspanning. Van hot naar her lopen, alles klaarzetten en achteraf een biertje in de kleedkamer. Je bent onderdeel van een team. Als je er een keer niet bent, weten ze wat ze missen.”

Toch stopt hij. Cock ook. “Ontzettend jammer dat hij stopt,” zegt Olav over zijn collega. “Echt een clubman. Maar ik begrijp zijn keuze wel. Hij is nu begin zestig, en fysiek merk je dat. Zelf stop ik om een andere reden. Ik heb een nieuwe relatie. Dan is het fijn om de zaterdagen samen door te brengen. Voor nu stop ik dus even, maar ik sluit niet uit dat ik wedstrijden ga fluiten of vlaggen.”

Cock de Boom (61) noemt De Zwerver zijn tweede huis. Hij kwam er als zesjarige, maar kon eigenlijk niet voetballen, zegt hij zelf. “Ik was eerder bang voor de bal dan dat ik ertegenaan wilde schoppen. Ik ging al snel weer van voetbal af. Op mijn twintigste ben ik nog bij De Zwerver 11 gaan spelen. Ook dat werd niks.” Wel bleef Cock betrokken als jeugdleider en trainer. 25 jaar lang had hij ploegen vanaf de Onder 13 tot en met de Onder 19 onder zijn hoede. Daarna hielp hij in de keuken en achter de bar. Personeel regelen, praktische zaken. Toen werd hij gevraagd als teammanager bij de A1. Uiteindelijk belandde hij bij het eerste. Zes jaar zit hij er nu bij. “Je zorgt dat het eten en drinken klaarstaat. Het wedstrijdformulier. Alle kleine dingen regelen we voor die jongens.”

Hij noemt ze steevast “mijn jongens”. En dat meent hij. “Ik ben gek op mijn jongens. Daar ligt het niet aan.” In zes jaar maakte hij veel mee: Promoveren , twee keer degraderen en afgelopen seizoen  kampioen geworden. “Meer dan de meeste leiders in hun hele periode. Maar op een of andere manier is de feeling weg. Als je die passie niet meer voelt, dan moet je eerlijk zijn en stoppen.”

Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.

Teamwear Sportcentrum Dordrecht: partner voor verenigingen

VoetbalJournaal
-
0
Teamwear Sportcentrum Dordrecht: partner voor verenigingen

Waar de winkel zich richt op de individuele sporter, werkt de teamwear-afdeling dagelijks samen met verenigingen in de hele regio. Teamwear gaat verder dan alleen het leveren van kleding; het draait om organisatie, uitstraling en continuïteit.

Eén partner voor het complete kledingpakket

Voor veel clubs is kleding een belangrijk onderdeel van hun identiteit. Teams willen er uniform bij lopen, sponsors verwachten zichtbaarheid en vrijwilligers willen vooral dat alles goed geregeld is.

“Steeds vaker kiezen verenigingen ervoor om hun complete kledingpakket onder te brengen bij één vaste partner,” zegt Jorissen. Niet alleen voor wedstrijdshirts, maar voor de volledige lijn: trainingspakken, presentatiekleding en accessoires. Contracten worden vaak verlengd, soms zelfs voor langere termijn. “Dat is het resultaat van service, duidelijkheid en continuïteit.”

Turn-key van pasmoment tot bedrukking

Sportcentrum Dordrecht werkt volledig turn-key. Dat betekent dat eigenlijk alles voor je geregeld wordt. Samen met de vereniging wordt een kledinglijn gekozen die meerdere seizoenen leverbaar blijft en past bij de uitstraling van de club. Vervolgens worden pasmomenten georganiseerd en maten per speler vastgelegd.

Alle bedrukking gebeurt in eigen huis: clublogo’s, sponsorteksten, initialen en rugnummers – desgewenst gecombineerd. Doordat dit intern wordt uitgevoerd, blijft de kwaliteitscontrole in eigen hand en kan snel worden geschakeld.

Nieuwe leden, extra teams of vervanging gedurende het seizoen zijn geen uitzondering. “Dan moet kleding niet weken onderweg zijn, maar snel geregeld worden en exact aansluiten op wat er al loopt.” Voor verenigingen in de Drechtsteden en Alblasserwaard wordt levering op locatie verzorgd, maar ook clubs elders in Nederland profiteren van dezelfde service en snelheid.

Samenwerking met oog voor club en sponsor

De communicatie is bewust persoonlijk en direct. Verenigingen hebben één aanspreekpunt dat de club kent: de kledinglijn, de sponsoren en de gemaakte afspraken. Dat voorkomt ruis en houdt het overzicht voor bestuur en vrijwilligers.

Ook de rol van sponsoren krijgt aandacht. Vaak bestaat er een persoonlijke band met de club: een ouder, een lokale ondernemer, iemand die de vereniging een warm hart toedraagt. Het moment waarop een team voor het eerst samen op de foto gaat in een nieuw tenue is voor velen bijzonder. “De sponsor staat er dan vaak trots bij. Het team in spiksplinternieuwe outfits, met verzorgde bedrukkingen – daar doen we het voor.”

Voor vrijwilligers is het misschien nog wel belangrijker dat alles klopt. Zij doen hun werk naast hun eigen baan en willen niet op zaterdag langs de lijn ontdekken dat kleding ontbreekt of niet juist is bedrukt. “Wij zorgen dat het vóór het seizoen geregeld is en blijven ook daarna betrokken.”

Teamwear is daarmee meer dan leveren. Het is samenwerken aan uitstraling, herkenbaarheid en continuïteit. Want een vereniging wil zichtbaar zijn – op het veld, langs de lijn en in de regio.

Voor meer informatie over Sportcentrum Dordrecht, klik hier.

Gerrit Schutte is vrijwilliger, supporter, criticus maar bovenal clubman bij Papendrecht

vv Papendrecht
-
0
Gerrit Schutte is vrijwilliger, supporter, criticus maar bovenal clubman bij Papendrecht

Gerrit Schutte (56) is in alles een echte man van VV Papendrecht. Geboren in Papendrecht, op zijn negende begonnen met voetballen bij de club en sindsdien eigenlijk nooit meer weggeweest. Hij doorliep de jeugd, speelde in de senioren en kwam uiteindelijk in de selectie-elftallen terecht. “Een technisch vaardige middenvelder,” zegt hij met een glimlach.

Gerrit is zo lang mogelijk door blijven spelen, maar vorig jaar hing hij zijn schoenen in de wilgen. Iets waar hij van baalt. “Ik speelde in een veteranenelftal. Mijn lijf liet het nog toe om te voetballen, maar we konden geen team meer op de been krijgen. Ik mis het voetbal nu al. Die routine om elk weekend lekker te ballen en dan nog op de voetbal blijven, is heerlijk. Kijk, je gaat toch altijd voor de winst. Ook die spanning mis je. Of het veteranenelftal de komende jaren nog terug zal komen? Eerlijk gezegd, zie ik het somber in.”

Gerrit heeft Papendrecht zien veranderen. Het eerste elftal speelde in de hoofdklasse, destijds het hoogste amateurniveau. Het tweede en derde team speelden ook op het hoogst mogelijke niveau. “Inmiddels is het niveau een stuk lager. Via-via heb ik gehoord dat de club wil dat het eerste elftal in de Vierde Divisie gaat spelen. Dat zou dus betekenen dat we moeten promoveren. Maar om dat te bereiken, zal er een vergoeding moeten komen.”

Gerrit zet zich nog altijd in voor de club. Als supporter, als vrijwilliger, als man die er altijd is. “Als het mogelijk is, ben ik aanwezig.” Hij volgt het eerste elftal kritisch. Discussieert met de technische staf, prikkelt spelers als ze denken dat ze het beter weten. “De voetballers van tegenwoordig weten het altijd beter,” zegt hij met een knipoog. Daarna zegt hij: “En de supporters trouwens ook.” Papendrecht staat er momenteel niet florissant voor, maar goed… Ze spelen naar hun mogelijkheden. De competitie is sterk. De inzet is goed. Wel vind ik dat het soms slimmer kan. Je hoeft niet altijd het spel te maken. Op de counter spelen kan ook. Een smerige 1-0 is ook lekker.”

Papendrecht is volgens Gerrit meer dan een elftal. Het is een vriendenclub. “Ze doen dingen buiten het voetbal met elkaar. Dat vind ik heel goed om te zien. Voor mij is het normaal. Vroeger hing je hier de hele dag rond. Maar nu worden kinderen door hun ouders afgezet bij de training en gaan ze weer weg om te werken of wat dan ook. De band is anders, de maatschappij verandert. Daar doe je niks aan. Ouders willen meer en meer. Maar daarom is het extra mooi om te zien dat deze jongens toch zo hecht zijn.”

Gerrit steekt met liefde energie in vrijwilligerswerk. Samen met een vaste groep vrijwilligers, genaamd De Prutsers, pakt hij klussen op. Vorig jaar schilderden ze alle kleedkamers. “De A-selectie kwam met een bedankje: een pakketje bier. Dat is hartstikke mooi. Elk jaar starten we een nieuw project. Regenwaterafvoer, schilderwerk, onderhoud. Zonder vrijwilligers ben je nergens. Papendrecht heeft er zo’n 160. Dat zegt genoeg.”

Het complex is oud. Hij hoopt ooit op een flinke renovatie, of in ieder geval nieuwe kleedkamers. Plannen zijn er, maar van actie is nog geen sprake. “Tot die tijd proberen wij het met elkaar bij te houden. Sportief gezien hoop ik dat het eerste elftal in de eerste klasse blijft. Dat moeten we gewoon kunnen.”

Naast alles wat Gerrit doet, is er nog een traditie waar hij trots op is: elk jaar speelt het veteranenelftal van Papendrecht tegen het Nederlands amputatie-elftal.

Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.

1...456...1.478Pagina 5 van 1.478

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.