Jack Binnendijk groeide op met voetbal als vanzelfsprekendheid. Zijn moeder trainde de jongste jeugd bij Lyra, dus het was nooit de vraag óf hij zou gaan voetballen, maar wanneer. In De Lier liep hij als kleine jongen al rond op het sportpark, tussen de velden waar hij later zelf zou spelen.
Zijn talent viel op en hij maakte op zijn tiende de stap naar Sparta Rotterdam, waar hij drie jaar in de jeugdopleiding speelde. Het was een wereld die draaide om discipline, planning en presteren. ’s Ochtends om acht uur naar school, ’s avonds om tien uur weer thuis. Tussendoor trainen, reizen, weer trainen. Arnhem uit op zaterdag, zondag naar een toernooi in Amsterdam. Het sociale leven stond stil, maar dat had hij toen nog niet eens door. “Je wist niet beter.”
In een zomer brak hij zijn voet en tegelijkertijd veranderde er iets in zijn hoofd. Zijn interesses verschoven, de druk voelde zwaarder en het plezier werd minder vanzelfsprekend. “Ik had het gewoon niet meer naar m’n zin,” zegt hij nu. Hij keerde terug naar Lyra, naar zijn vrienden, maar het gevoel dat hij had gefaald bleef nog een tijd hangen. Niet openlijk, niet groots uitgesproken, maar ergens vanbinnen zat het. Nu, jaren later, kan hij dat loslaten. “Ik heb ook een fantastisch leven. Een gezin, kinderen, werk. Alles loopt op rolletjes.”
Alcoholverslaving
Er was een periode in het leven van Binnendijk dat alles niet vlekkeloos verliep. Vanaf zijn veertiende, vijftiende begon het drinken. Eerst als jongen onder elkaar. Later werd het meer. Bij Sparta speelde prestatiedruk een rol. Het perfectionisme. Altijd beter willen, altijd meer. En als dat niet lukt, zoeken naar een uitlaatklep. “Ik was op mijn werk al bezig met: hoe ga ik zorgen dat ik straks weer kan drinken?” vertelde hij eerder. Tien tot vijftien biertjes op een maandag was geen uitzondering. In het weekend was er geen rem.
Er kwam een moment waarop het thuis escaleerde. Een breekpunt. Zijn vrouw stelde een ultimatum: stop, of ik ga weg met je kind. Dat was de spiegel die hij niet meer kon ontwijken. Hij belde klinieken. Zestig, schat hij. Overal wachttijden van drie tot zes maanden. Onmogelijk. “Ik had directe hulp nodig.” Via een interventie kwam hij twee weken later in Bilthoven terecht. Daarna zes weken in een kliniek in Zuid-Afrika.
Hij werd geconfronteerd met zichzelf. “Je krijgt schadebrieven van mensen uit je omgeving. Wat je hen hebt aangedaan.” De brief van zijn zus sneed het diepst. Ze was bang om elk moment een telefoontje te krijgen dat hij er niet meer was.
Toen hij terugkwam, vlak voor de eerste verjaardag van zijn zoon, begon het echte werk. Nuchter blijven in het gewone leven. Op feestjes een colaatje inschenken terwijl anderen bier drinken. Accepteren dat gezelligheid niet afhankelijk is van alcohol. Inmiddels is hij zeven en een half jaar nuchter. Hij is niet bang voor een terugval in de klassieke zin, maar hij weet dat één biertje voor hem geen optie is. “Ik heb geen rem,” zegt hij eerlijk. Die zelfkennis houdt hem scherp.
Naast het mentale gevecht kreeg ook zijn lichaam het zwaar te verduren. “Ik heb drie keer mijn kruisband gescheurd,” zegt Binnendijk. “De eerste keer door een goede zaag. Dat was gewoon pech. Maar daarna ga je toch anders lopen, anders bewegen. Uit een MRI-scan bleek uiteindelijk dat er rechts nauwelijks nog iets over was van mijn voorste kruisband. Er zat eigenlijk niks meer. En toch wilde ik blijven spelen.”
Met hulp van fysiotherapeut Erik Buddingh werkte hij maandenlang aan zijn knie. “Erik heeft echt uren in mij gestoken. Een programma gemaakt om die knie zo sterk mogelijk te krijgen.” Zijn rentree kwam, ironisch genoeg, tegen HVC’10, de club waar hij twee jaar lang speelde. “Mijn eerste balcontact ging er meteen in. Dat was wel een momentje. Bevestiging ook. Maar tegelijk dacht ik: ik moet realistisch blijven.”
De moeilijke beslissing
Hij merkt het elke week: zijn lichaam laat niet meer alles toe, blessures spelen op en jonge spelers kloppen op de deur, waardoor het lastig wordt om nog alles te spelen. Daarom heeft hij besloten dat dit zijn laatste seizoen in het eerste wordt. “Dat is niet in één nacht gegaan,” benadrukt hij. “Daar heb ik maanden over nagedacht. Thuis discussies gehad. Je hart wil nog, maar je hoofd zegt dat het goed is.”
Het liefstsluit Binnendijk af met iets tastbaars. “We hebben een te goed team om zo veel punten te laten liggen,” zegt hij. “We moeten meedoen in die derde periode. Dat zou een mooie afsluiting zijn. Voetbal is belangrijk voor mij, maar het is niet meer mijn hele leven. Ik blijf spelen, in een vriendenteam. Gewoon voor de lol. Zonder druk. Dat lijkt me heerlijk.”
Zijn jongste zoon speelt bij de mini’s en zijn oudste zoon speelt inmiddels in de JO9 van Lyra en Jack staat zelf voor de groep. “Ik heb mijn VC1 gehaald. Mijn moeder trainde mij vroeger, nu train ik mijn eigen zoon. Dat is toch mooi? Ik ben nog zoekende naar mijn ambitie als trainer. Ik vind het leuk om met die jongens bezig te zijn. Ze iets mee te geven.”
Het gevoel van falen dat hij had na Sparta is verdwenen. “Ik heb lang gedacht dat ik had gefaald. Maar als ik nu kijk naar mijn leven, dan denk ik: waar heb ik het over?” Hij is vader, echtgenoot, trainer en nog steeds voetballer.
Klik op vv Lyra voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Lyra voor meer informatie over de club.