Home Blog Pagina 4

Eys Murre en Goes prima uit de startblokken in de derde divisie

GOES – Ternauwernood werd afgelopen seizoen door v.v. Goes een langer verblijf in de derde divisie veilig gesteld. Het was een positief slot van een moeizaam seizoen dat vooral ook werk gekenmerkt door een hoop blessureleed. EĂ©n van de spelers die lang moest toekijken was Eys Murre. Aan het eind speelde hij nog vijf beslissende duels mee en sindsdien heeft hij de stijgende lijn te pakken.

 

Die lijn heeft hij in de voorbereiding en het eerste deel van dit seizoen vrijwel moeiteloos doorgetrokken. Nadat Dennis de Nooijer vertrok naar SteDoCo kreeg de centrumverdediger in Giovanni Siereveld een nieuwe trainer. Daarbij kwamen er ook een aantal versterking bij waaronder Reguillo Vandepitte. “Maar het is voor onze goed seizoensstart ook belangrijk geweest dan enkele geblesseerde sterkhouders nu weer volledig fit zijn en dat zie je direct terug in ons veldspel en de resultaten.”

 

Murre en zijn ploegmaats hebben nu al veel meer punten bijeen gevoetbald dan vorig jaar rond dezelfde periode. En dan ziet de wereld er op het vierde niveau van Nederland er plots toch een stuk zonniger uit. “Dat kan je wel stellen! We hadden vorig jaar soms wedstrijden met amper drie fitte wissels op de bank. Nu kan de trainer volop keuzes maken. De selectie is er zowel in kwaliteit als in aantallen enorm op vooruit gegaan, terwijl de gasten die van lagere niveaus waren gekomen nu ook meer ervaring hebben. Al die zaken spelen mee en dan zie je dat we een ploeg zijn die op dit niveau zeker niet misstaat.”

 

Het doel voor de uit Yerseke afkomstige verdediger en zijn teammaats was vooral om het beter te doen dan vorig seizoen. “Daar zijn we in elk geval vanaf minuut één goed mee bezig en als we deze lijn doortrekken dan gaat dat zeker geen probleem zijn om te realiseren. Plek dertien blijft onveranderd de doelstelling al mogen we soms ook best wel eens verder omhoog durven kijken.”

 

Elke week een duel spelen dat je kan winnen of verliezen, afhankelijk van de vorm van de dag en waar het gaat om details in het voetbal. “Dat is prachtig om jezelf op zo’n niveau te kunnen tonen en te proberen om wekelijks het beste uit jezelf te halen. Dit is waarvoor ik de stap naar Goes heb gemaakt en dat is nu echt genieten.”

 

Kritisch als hij is weet Murre ook dat hij nog zeker niet op zijn top zit als voetballer. “Ik denk dat ik uiteindelijk nog wel een procent of twintig beter moet kunnen. Onder andere de zuiverheid in de passing en het feit dat ik in sommige gevallen minder risico moet nemen en het simpeler moet zoeken. Ik krijg daarin van de trainer en ook ervaren jongens als Reguillo veel tips. Die probeer ik tot me te nemen en toe te passen. Na mijn blessure ben ik vooral enorm blij dat ik weer ben aangehaakt op dit niveau en wekelijks pijnvrij kan spelen.”

 

Momenteel is hij bezig aan zijn vierde seizoen bij de derdedivisionist en nog altijd stapt hij vol plezier door de poorten van Sportpark ’t Schenge. “De keus voor Goes is voor mij destijds een goede gebleken. Het is jammer dat ik door zo’n zware kruisbandblessure een jaar heb gemist, maar daarom geniet ik nu intenser. Voor mij is het nu zaak om als speler nog stabieler te worden en een heel seizoen wedstrijden te spelen. Als dat persoonlijk lukt en met het elftal spelen we ons in een vroeg stadium veilig dan is dit seizoen meer dan geslaagd voor mij.”

Klik op vv Goes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Goes voor meer informatie over de club.

Gianni Tiebosch voelt zich uitstekend op zijn plek bij Kloetinge

KLOETINGE – Onlangs bereikte Gianni Tiebosch de mijlpaal van vijftig wedstrijden bij v.v. Kloetinge. De Brabander kijkt met tevredenheid op terug en blikt direct ook al vooruit. Want met zijn ploeg is hij dit seizoen koploper in de Derde Divisie B. Onlangs een aantal mindere resultaten is de Brabander vol vertrouwen voor wat nog komen gaat.

 

“We hebben een goede selectie. Een mix van jonge talentvolle spelers en een aantal gasten die al de nodige vlieguren hebben gemaakt op dit niveau. We hebben echter wel wat ervaring ingeleverd met het vertrek van Kyle Doesburg, Reguillo Vandepitte en Julius Bliek. Dat we ondanks dat nog altijd de ranglijst aanvoeren is best een knappe prestatie. We hebben vooraf met z’n allen de ambitie uitgesproken om mee te doen voor het kampioenschap en daarvoor liggen we nog altijd op koers.”

 

De inwoner van Etten-Leur voelt zich op zijn plek in Zeeland, waar hij voor Kloetinge half augustus 2024 zijn debuut maakte. Daarvoor was hij nog actief voor HSV Hoek en v.v. Goes. Verder voetbalde hij onder meer bij Unitas ’30, RKSV Rood-Wit Willebrord, Baronie, TOP Oss, SteDoCo, en SC Kruisland. “Hier voel ik me echter perfect op mijn plaats. Ik ben nu met mijn negenentwintig jaar de oudste speler in de selectie een van de leiders in en naast het veld. Een mooie rol die ook goed bij me past. Ik probeer altijd elke wedstrijd het voortouw te nemen en een aanjager te zijn. Ik ben ook reserve-aanvoerder inmiddels, dus dat geeft ook aan hoezeer ik me hier gewaardeerd en op mijn plek voel.”

 

Vorig seizoen eindigen alleen HSV Hoek en Kozakken Boys hoger dan Kloetinge. Twee ploegen die het geweldig doen in de Tweede Divisie. “Dat zegt ook iets over de potentie van ons. Er staat een goede mix en voor de toekomst ziet het er hier ook geweldig uit. De O23 is kampioen geworden en in ons elftal spelen zo’n vijf gasten die vanuit de eigen jeugd zijn doorgestroomd. De club investeert daar veel in en dat werpt uiteindelijk zijn vruchten af. Alles is hier goed georganiseerd en geregeld om nog jarenlang op dit hoge niveau actief te kunnen zijn en blijven.”

 

Tegenstanders wapenen zich nu nog meer tegen het elftal waarin Tiebosch een vrije rol vervult als linker aanvaller. “Een plek waar ik het beste rendeert nu voor het elftal en waar ik met goals, assists en mijn coaching van waarde ben. Zelf voel ik me meer een centrale middenvelder maar voor nu loopt het perfect zo. We doen het als team en dat gaat niet onverdienstelijk tot nu toe. Als je ziet dat jonge gasten aanhaken op dit niveau en we nog altijd bovenaan staan. Dat biedt veel perspectief voor het restant. Ik heb er dan ook heel veel vertrouwen in dat we óók een klasse hoger moeten kunnen meedoen.”

 

Een periodetitel heeft de ploeg al en als je ziet dat er nog een aantal langdurig geblesseerden jongens niet aanwezig zijn… “Dat vang je niet zomaar op. Zes kruisbandblessures in achttien maanden tijd is echt ongekend. Maar wij blijven toch een hoog niveau houden en iedereen gaat erin mee. Dat zegt me dat er nog veel potentie inzit en dat gaat er hoe dan ook in de toekomst zĂ©ker nog uitkomen. Daar heb ik alle vertrouwen in en als we oogsten wil ik daar bij zijn. Ik zit hier perfect op mijn plek en ben qua prestaties nog lang niet klaar.”

Klik op VV Kloetinge voor meer artikelen over de club.
Klik op VV Kloetinge voor meer informatie over de club.

Marijn Corstanje zet voetbal op lager pitje vanwege grote plannen

’S-HEER ARENDSKERKE – Ruim tien seizoenen was Marijn Corstanje een vast gezicht in het eerste elftal bij ’s-Heer Arendskerke. Vorig seizoen koos de middenvelder bewust voor een stapje terug en speelt sindsdien in het vierde elftal. ‘Ik was bezig met een groot project en dat gaat in 2026 Ă©cht gestalte krijgen. Daar had ik alle energie en focus voor nodig dus kon ik prestatief voetbal niet meer combineren.’

 

Corstanje is eigenaar van een bedrijf als Personal Trainer en Bootcamp instructeur. Maar het project omhelst veel grotere doelen. “Ik ben lang bezig geweest met een stuk grond in ’s-Heer-Hendrikskinderen en dat wordt in 2026 realiteit. Ik ga daar een complex bouwen met vijf padelbanen, een fitnessruimte, stormbaan en buitengymzaal. Daar is de afgelopen tijd heel veel tijd en energie in gaan zitten waardoor ik niet de focus had om ook nog voor een eerste elftal te voetballen. Jammer was het wel dat ik die keuze moest maken om niet langer met mijn twee broers te kunnen voetballen. Maar anderzijds is het nu wel bijzonder dat ik in het vierde elftal met mijn vader samenspeel. Anders qua niveau, maar even speciaal qua emotie.”

 

De 31-jarige ondernemer is erg blij dat zijn grote droom, die hij overigens samen met zijn vader Martin gestalte gaat geven, eindelijk in vervulling gaat. “Dit was het juiste moment. Als ik zoiets wil realiseren moest ik niet te lang wachten. Ik heb een dochtertje van twee en ben nu nog relatief jong. Ik heb enorm veel zin om deze volgende stap te kunnen zetten met mijn bedrijf. Ik had altijd de ambitie om zo lang mogelijk in het eerste te blijven spelen met Joep en Siem, maar dit was een kans die ik niet kon laten lopen. Toen ik het vertelde tegen mijn vader zei hij direct: ‘Als jij dit graag wilt dan ga ik je helpen je droom te realiseren.’ Echt bijzonder om dit samen gaan doen. Met de uitvoering zullen ze in januari 2026 beginnen.”

 

Ondanks zijn nieuwe ambities was volledig stoppen met voetbal nooit aan de orde. “Zeker niet! Ik wil wel betrokken blijven en speel nu in het vierde met een aantal gasten waarmee ik ooit in de F’jes ben begonnen. Nu spelen we samen ons potje voetbal en hebben daar veel plezier in. Want dat staat nu vooral voorop.”

 

Marijn Superfit zal vanaf januari 2026 overgaan in het nieuwe bedrijf De Mooser Fitness & Padel. “Moos is mijn bijnaam en ik graag naar Oostenrijk op vakantie. Daar is een bar genaamd ‘Apres Ski De Mooser’
 Zo komt alles op een bijzondere wijze samen en vallen langzaam alle puzzelstukjes van een hopelijk mooie droom perfect in elkaar.”

Klik hier voor meer artikelen over ‘s-Heer Arendskerke

Dani Mieras door zware knieblessure voorlopig toeschouwer

WEMELDINGE – Bij het blocken van een tegenstander in de uitwedstrijd tegen Lepelstraatse Boys ging het voor Dani Mieras helemaal mis. Knie uit de kom, wachten op de ambulance en daarna de bevestiging krijgen dat kruisband, knieband en meniscus flink waren beschadigd. Weg seizoen en ook waarschijnlijk het volgende. ‘Maar ik kom terug op het veld, ik sta er enorm positief in al is het wel heel erg zuur.’

“Als je het hebt over zaken die in een voetbalknie kapot kunnen gaan heb ik de hele bingokaart wel afgestreept haha. Het is nu nog even afwachten wat het traject gaat zijn. Of één operatie of de beschadigingen verdelen over twee operaties en dus twee revalidatieperiodes. Feit is wel dat ze me minimaal een jaar revalidatie hebben voorspeld. Ik ga uit van anderhalf jaar, dan is alles dat ik eerder op het veld terugkeer meegenomen.”

Mieras is al sinds zijn vijfde actief bij Wemeldinge en debuteerde op zijn achttiende in het eerste elftal. “Ik ben nu zesentwintig dus feitelijk zouden nu mijn ‘beste’ jaren als voetballer eraan moeten komen. Dit is wel even een streep door de rekening maar we blijven positief. Ik speelde over het algemeen altijd en met veel plezier. Nooit echt een zware blessure gehad en dan nu dit. Het is niet anders. Overigens niets dan lof voor de tegenstander want zowel de speler als mensen van Lepelstraatse Boys hebben contact opgenomen en ik heb ook een fruitmand ontvangen. Dat was wel erg fijn qua medeleven.”

De verdediger is nu voorlopig genoodzaakt tot thuiswerken en zichzelf verplaatsen met krukken of een rolstoel. “Gelukkig kan ik mijn werk als procesingenieur vanuit huis doen. Anders zou het nog vervelender zijn. Naar de voetbal ben ik nu een aantal keer gaan kijken bij thuiswedstrijden. Dat is te doen, al is het knap balen dat ik zelf geen bijdrage kan leveren. Ik ben ook niet iemand die echt stil kan zitten of niets kan doen. Dus als ik weer enigszins op de been ben dan ga ik ongetwijfeld het fitnessen weer oppakken. Dan kan ik revalideren en sporten een stukje combineren.”

Voorlopig is het nog afwachten wat de (voetbal)toekomst zal brengen. “Ik ga niks overhaasten maar wil het vooral goed doen. Voetbal is voor mij een uitlaatklep maar die staat nu even geparkeerd
 Hopelijk kan de ploeg zich dit seizoen boven nestelen en dan zien we wel wat het seizoen verder nog zal brengen. Ik zal het voorlopig als toeschouwer en supporter bekijken.”

“Jeugdcoördinator Fuchs: ‘Iedereen moet hier met een glimlach komen’”

VV Ophemert is geen club van grote woorden of hoge ambities op papier. In het kleine Betuwse dorp draait het vooral om voetbal zoals voetbal bedoeld is: samen, met plezier en voor iedereen. Die filosofie begint al bij de jongste jeugd en loopt als een rode draad door tot aan het eerste elftal. Jeugdcoördinator Rutger Fuchs is één van de mensen die daar dagelijks zijn schouders onder zet.

Fuchs rolde niet binnen met een groot plan of een vooraf uitgestippelde visie. Zoals dat bij veel dorpsclubs gaat, ontstond zijn rol vooral uit betrokkenheid. Zijn kinderen voetbalden bij Ophemert, binnen de technische commissie stopten een aantal mensen en er kwam ruimte voor nieuwe vrijwilligers. “Er zat ook een rol van jeugdcoördinator bij, en die ben ik gaan oppakken”, vertelt hij. Inmiddels vormt hij samen met voorzitter Ibo en een kleine groep andere betrokkenen het kloppende hart van de jeugdafdeling.

De jeugd telt zo’n zeventig tot tachtig leden en is daarmee een echte kleine dorpsvereniging. Ophemert is geen dorp met veel aanwas, al zorgt een recent opgeleverde nieuwbouwwijk wel voor wat extra leven. Toch is vv Ophemert geen club die zich laat leiden door aantallen of prestatiedruk. “Wij zijn gewoon een klein clubje waar het menselijke aspect heel belangrijk is”, legt Fuchs uit. “Je kunt hier niet verwachten dat je op hoog niveau selecteert, maar plezier staat altijd voorop.”

Dat plezier is geen loos begrip. Bij Ophemert krijgt iedereen speeltijd, ook als iemand minder talent heeft of andere kwaliteiten meebrengt dan alleen voetbaltechniek. “Je moet er op zaterdag toch met z’n allen voor gaan”, zegt Fuchs. Zeker in de jongere jeugd is dat een bewuste keuze. Kinderen moeten zich welkom voelen, zich kunnen ontwikkelen op hun eigen tempo en vooral met een glimlach naar de club komen.

Juist die benadering zorgt ervoor dat vv Ophemert ook aantrekkingskracht heeft op spelers van buiten het dorp. In de jeugd lopen jongens en meisjes rond uit omliggende dorpen en zelfs uit Tiel. Niet omdat het niveau er hoger ligt, maar omdat het klimaat anders is. “Plezier boven niveau”, vat Fuchs het samen. Voor sommige spelers blijkt dat precies wat ze nodig hebben. “Er zijn gevoelige jongens die bij grotere clubs minder tot hun recht komen. Hier krijgen ze ruimte, ook sociaal-emotioneel.”

Dat betekent overigens niet dat prestaties volledig onbelangrijk zijn. Ophemert probeert de ontwikkeling van spelers af te stemmen op de omgeving waarin ze spelen. Geen prestatiedwang, maar wel structuur en begeleiding die past bij een kleine club. En dat werpt zijn vruchten af. In het eerste elftal lopen opvallend veel spelers rond die hun opleiding volledig bij Ophemert hebben genoten.

Als voorbeeld noemt Fuchs de onder 19-lichting die vorig seizoen tweemaal kampioen werd en het jaar afsloot met een titel in de tweede klasse. Een groot deel van die groep stroomde door richting het eerste. “Veel jongens zijn ook gaan werken, maar er zijn er echt een hoop die nu in het eerste voetballen”, vertelt hij. Soms vast bij de selectie, soms afwisselend, maar wel duidelijk onderdeel van het geheel. Voor een kleine club is dat misschien wel de grootste bevestiging dat de aanpak werkt.

Naast zijn rol als jeugdcoördinator is Fuchs ook leider en trainer van de JO12. Dat typeert meteen de realiteit bij vv Ophemert: vrijwilligers zijn goud waard en dragen vaak meerdere petten. “Het is lastig om vrijwilligers te krijgen”, erkent hij. Juist daarom vindt hij het belangrijk om het goede voorbeeld te geven, ook richting zijn eigen kinderen. “Als je lid bent van een vereniging, kom je er niet alleen om te voetballen. Je moet er met elkaar wat van maken.”

Wie vv Ophemert in één woord zou moeten omschrijven, komt al snel uit bij ‘dorpsclub’. Gemoedelijk, knus en gedragen door een vaste kern mensen die het voetbal in het dorp levend willen houden. “Ik ben gewoon heel blij dat er in zo’n klein dorp gevoetbald kan worden”, besluit Fuchs. En dat gevoel, dat Ophemert meer is dan alleen een veld en een kleedkamer, sijpelt door in alles wat de club doet. Plezier eerst, de rest volgt vanzelf.

Klik op VV Ophemert voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Ophemert voor meer informatie over de club.

Ervaren Lokerse bekijkt het bij Kruiningen van seizoen tot seizoen

KRUININGEN – Hij heeft ondertussen zowat alle plekjes in elftal wel al een keer afgestreept. De laatste seizoenen is routinier Ad Lokerse (35) echter vooral te vinden als rots in de branding centraal achterin bij vierdeklasser v.v. Kruiningen. Daar bivakkeert hij momenteel in de middenmoot waar wellicht op meer was gehoopt.

“Dit is echt een heel sterke competitie en werkelijk elke week kan het kwartje de andere kant opvallen. Helaas hebben we na een goede start een periode waarin het nu even allemaal de verkeerde kant voor ons lijkt uit te vallen. Dat is zonde want dan sta je eigenlijk lager dan waar je gezien de kwaliteiten in de selectie zou moeten staan.”

Lokerse is realistisch als het gaat om de kansen van Kruiningen in deze klasse. “Een periode pakken is denk ik nu voor ons echt wel een lastig verhaal. Daarvoor zijn we simpel gezien niet stabiel genoeg als team. Mochten we uiteindelijk in de middenmoot eindigen dan hebben we het uitstekend gedaan. Het feit dat deze klasse nu zo aan elkaar gewaagd is maakt het overigens ook wel weer leuk. Iedere wedstrijd moet je vol aan de bak en weet je vooraf niet of je na negentig minuten voetbal de punten kan bijschrijven. Dat zorgt wel dat je wekelijks geprikkeld wordt om er vol voor te gaan.”

De centrale verdediger voelt zich in het elftal van trainer Adriaan Nieuwenhuijse goed op zijn plek en probeert wekelijks nog altijd maximaal te presteren op een zo hoog mogelijk niveau. Iets waar hij een aantal seizoenen geleden doelbewust afscheid van had genomen. “We kregen in 2020 een zoon en ik vond het wel mooi geweest. Toen ben ik een niveautje lager gaan voetballen, tot trainer Marvin Paauwe me zei nodig te hebben bij het eerste. Dat was in het kampioensjaar. Ik ben toen aan het eind weer aangesloten, speelde drie wedstrijden in de basis en maakte het kampioenschap mee. Dat was prachtig natuurlijk en sindsdien ben ik er eigenlijk weer blijven hangen.”

Inmiddels heeft de verdediger samen met zijn vrouw twee zoons en dan is het wel eens passen en meten om alles rond te breien. “Mijn vrouw werkt in de zorg en onregelmatig. Daardoor moet ik wel eens thuis zijn voor de kids en moet ik een training of wedstrijd skippen. Maar dat is nooit een probleem en als ik kan dan zal ik er altijd zijn in elk geval.”

De Kruininger is bijna veertig en weet ook dat hij niet heel veel jaren nog bij het eerste actief zal zijn. “Zolang ik het leuk vind en de boel nog aangelopen krijg zonder mankementen dan blijft ik wel doorgaan. Ik bekijk het nu van seizoen tot seizoen en zie wel hoeveel wedstrijden en seizoenen er nog achteraan komen. Het lijkt me mooi om misschien ooit nog eens derde klasse te spelen. Maar deze klasse is nu ook mooi om in actief te zijn hoor. Eerst maar eens zorgen dat we hier zo goed mogelijk presteren met z’n allen en wat stabieler worden. Dan gaat het kwartje vanzelf weer onze kant opvallen, daar ben ik van overtuigd.”

Viggo Watzke voelt zich thuis bij Zoelen: ‘Niemand gaat hier meteen naar huis’

Viggo Watzke belandde bij Zoelen met lichte tegenzin. Althans, zo voelde het in eerste instantie. De centrale verdediger kwam uit het divisievoetbal, speelde bij Theole en had nooit echt overwogen om zijn schoenen in de vijfde klasse aan te trekken. “Ik vond het eerlijk gezegd een beetje lachwekkend,” zegt hij nu met een glimlach. Toch stapte hij vier seizoenen geleden het sportpark op voor een eerste training. En ging hij nooit meer weg.

Watzke speelde jarenlang op een hoger niveau, maar merkte dat het steeds lastiger werd om alles te combineren. “Ik kon niet meer zo vaak trainen als ik wilde,” legt hij uit. Via een vriend kwam Zoelen op zijn pad. “Hij zei: kom gewoon een keer meetrainen, het is hier lekker ontspannen.” Die eerste training bleek een schot in de roos. “Het beviel meteen. De sfeer was goed en iedereen deed normaal. Geen haantjesgedrag, geen gedoe.”

Juist dat verschil maakte indruk. Waar het bij zijn vorige clubs vooral draaide om trainen en daarna weer naar huis, vond Watzke bij Zoelen iets wat hij eerder had gemist. “Hier bleef iedereen hangen. Na de training samen wat drinken, in het weekend met elkaar op pad. Dat groepsgevoel was er meteen.” Zelfs in coronatijd voelde hij zich snel thuis. “Het was niet van: wie is die gast en wat komt hij hier doen? Integendeel. Je hoorde er direct bij.”

Sociaal aspect belangrijk voor Watzke

Dat sociale aspect bleek minstens zo belangrijk als het voetbal zelf. Zeker omdat de selectie grotendeels uit leeftijdsgenoten bestaat. “Veel jongens zijn begin twintig. Dan ontstaat er sneller een band dan wanneer je tussen alleen maar dertigers zit.” Inmiddels is Watzke 22 en voelt hij zich volledig onderdeel van de club. “Achteraf denk je wel eens: waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Maar op dat moment had ik er gewoon niks mee. Ik kwam uit Tiel, zat daar op school, mijn hele leven speelde zich daar af.”

Zoelen zelf omschrijft hij als een open en warme vereniging. “Het is echt een vrijwilligersclub. Iedereen helpt elkaar.” Als voorbeeld noemt hij evenementen als de SC Zuipen Cup. “Dan staan er zo dertig man klaar om drie dagen lang alles op te bouwen. Mensen komen na hun werk nog even langs om te helpen. Dat zegt veel over een club.” Ook op trainingsavonden leeft het. “Op donderdag trainen alle seniorenteams tegelijk. De kantine zit vol en niemand gaat meteen naar huis.”

Watzke is het slot op de deur van SCZ

Op het veld is Watzke inmiddels een vaste waarde in het eerste elftal. Hij omschrijft zichzelf als een fysiek sterke, hardwerkende centrale verdediger. “Ik moet het niet hebben van pure finesse, maar van duelkracht en meters maken.” De overstap van divisievoetbal naar de vijfde klasse vroeg wel aanpassing. “De eerste twee seizoenen merkte ik dat het spel veel langzamer en chaotischer was. En onbewust ga je daarin mee.”

Vooral het tactische verschil viel op. “In het divisievoetbal wordt er nagedacht. Een lange bal is vaak bewust: spitsen laten ‘m lopen, de keeper pakt ‘m op en je bouwt opnieuw op.” In de vijfde klasse is dat anders. “Hier heb je altijd wel een spits die overal achteraan rent. Ballen worden sneller weggeknald en als verdediger ben je continu bezig. Dat was echt even wennen.”

Toch kijkt Watzke niet neer op het niveau. Integendeel. “Het is gewoon anders. Minder tactisch, maar soms ook eerlijker.” En Zoelen laat zien dat het meer kan dan alleen meedoen. De ploeg draait bovenin mee en staat rond de winterstop op slechts één punt van de koppositie. “We spreken het niet hardop uit, maar natuurlijk leeft het,” erkent hij. “Promotie zou zomaar kunnen.”

Watzke zit nog wel even bij SCZ

De selectie is jong en flink vernieuwd. “Bijna iedereen is van na 2000,” zegt Watzke. “Dat betekent snelheid en energie, maar ook zoeken naar leiderschap.” Een aantal ervaren krachten is vertrokken, waardoor de hiĂ«rarchie is veranderd. “Normaal had je jongens die de kleedkamer domineerden. Nu is het meer verdeeld.” Of hij zelf die rol kan pakken? “Dat wordt misschien van buitenaf gedacht, maar veel jongens hebben in de jeugd op een vergelijkbaar niveau gespeeld. Iedereen brengt iets.”

Wat vaststaat: Watzke zit goed op zijn plek. “Ik heb het hier echt naar mijn zin.” Hij kijkt dan ook verder dan alleen dit seizoen. Met een knipoog: “Ik hoop hier nog lang te spelen. Als ik tot mijn 37e in het eerste sta, zou dat mooi zijn.” Bij Zoelen zou niemand daar raar van opkijken.

Klik op SC Zoelen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Zoelen voor meer informatie over de club.

MO13 van Lienden kroont zich tot kampioen: plezier als basis van succes

De MO13 van Lienden heeft zich op overtuigende wijze tot kampioen gekroond. Met een klinkende 1-12 zege op Eendracht Arnhem stelde het meidenteam de titel veilig, waardoor het niet meer te achterhalen is voor de concurrentie. Een bekroning op een seizoen waarin plezier, ontwikkeling en teamgevoel centraal stonden. Trainer Mark ter Burg kijkt met trots terug op de weg die zijn ploeg heeft afgelegd.

Het succesverhaal van de MO13 begon niet met grote ambities, maar met een simpele wens. “Er waren een aantal meiden die al bij de jongens speelden, maar aangaven dat ze liever met meisjes wilden voetballen,” vertelt Ter Burg. “Dat vonden ze gewoon leuker, ook omdat het in de kleedkamer makkelijker is. Uiteindelijk zijn er ook nieuwe meiden bijgekomen en zo ontstond het idee om een echt meidenteam te starten.”

Samen met een andere ouder klopte Ter Burg aan bij het bestuur van Lienden. De club ging mee in het plan, waarna de MO13 officieel werd opgericht. “We hebben ons er hard voor gemaakt en gelukkig kregen we direct steun. Dat was een mooie eerste stap,” aldus de trainer.

Volgens Ter Burg is het spelen in een volledig meidenteam voor veel speelsters een verademing. “Je merkt in gemengde teams soms dat jongens minder snel de bal afgeven aan meiden. Onderling is dat nu anders. Ze gunnen elkaar alles en dat maakt het spel leuker.” Die sfeer is tekenend voor het team, dat inmiddels meer weg heeft van een vriendinnengroep dan een standaard voetbalelftal.

Sportief gezien begon het seizoen met vallen en opstaan. “We moesten echt vanaf de basis beginnen,” legt Ter Burg uit. “Sommige meiden waren net gestart, anderen kwamen uit het jongensvoetbal. We hebben veel aandacht besteed aan het leren voetballen en aan het samenspelen.” Die aanpak wierp gaandeweg zijn vruchten af. “Na een paar wedstrijden zag je al duidelijk vooruitgang. Dat is prachtig om te zien.”

Plezier staat daarbij altijd bovenaan. “Dat is het allerbelangrijkste,” benadrukt Ter Burg. “Als het gezellig is en iedereen met een glimlach op het veld staat, dan komt het voetballen vanzelf.” Die filosofie sluit perfect aan bij de rol van de trainers, die allemaal ouder zijn van een speelster. “We zijn met z’n vieren leiders. Twee doen de training op maandag, twee op woensdag, en op zaterdag staan we samen langs de lijn.”

De titelstrijd bleef tot het einde spannend. Lienden wist eerder al met 4-1 te winnen van de nummer twee, Bennekom, maar was in de laatste speelronde afhankelijk van de eigen prestatie. “We hoopten dat Bennekom punten zou laten liggen, maar dat gebeurde niet,” vertelt Ter Burg. “Dus wisten we dat we zelf moesten winnen.” Dat deed de MO13 op indrukwekkende wijze. “Met 12-1 winnen is natuurlijk heel netjes,” zegt hij met een glimlach.

Het kampioenschap voelt extra bijzonder, juist omdat het team pas kort bestaat. “Je ziet hoe snel zo’n groep zich kan ontwikkelen als de basis goed is,” aldus Ter Burg. “Dit is echt een beloning voor de meiden.”

Ook breder gezien ziet hij een positieve ontwikkeling binnen de club. “Voor Lienden is dit een eerste stap in het meidenvoetbal,” legt hij uit. “En die stap is heel belangrijk. Voor een dorp en een relatief kleine club is het mooi dat meiden hier gewoon kunnen voetballen.”

Volgens Ter Burg wordt het vrouwen- en meidenvoetbal bij Lienden serieus genomen. “Alles wat we nodig hebben, wordt geregeld. Het bestuur en de technische commissie staan er volledig achter.” Hij merkt een duidelijk verschil met clubs waar hij in het verleden actief was. “Hier is ieder team gelijkwaardig. Daar wordt echt moeite voor gedaan.”

Voor meer artikelen over de club klik op FC Lienden
Voor meer informatie over de club klik op FC Lienden

Damesvoetbal bij Tricht in de lift: ‘Het lijkt hier een karaokebar’

VV Tricht heeft de afgelopen jaren stevig ingezet op het damesvoetbal, en de resultaten zijn duidelijk zichtbaar. Het eerste vrouwenteam van de club draait uitstekend en blijft maar stappen maken. Speelster Dewi Hol is een van de drijvende krachten achter het team en vertelt openhartig over het seizoen, de sfeer binnen de club en de ambities voor de toekomst.

“Als speelster zou ik mezelf omschrijven als iemand die het overzicht bewaart,” zegt Dewi. “Ik speel centraal achterin en probeer voortdurend te anticiperen op wat er voor me gebeurt. Door dat lezen van het spel kan ik ruimtes dichtlopen en het team helpen. Maar het gaat niet alleen om voetbaltechniek; de band met het team is minstens zo belangrijk. Met het grootste deel van de selectie speel ik al sinds de jeugd samen. We kennen elkaar door en door en weten precies waar elkaars sterke en zwakke punten liggen.”

Die hechte band vertaalt zich ook in de prestaties op het veld. “Dit seizoen spelen we in een nieuw systeem, wat zeker bijdraagt aan onze goede start. Maar onze trainer Henk de Ridder kijkt niet naar cijfers of standen. Hij focust op hoe wij elke wedstrijd spelen en wil van ons een stabiele derdeklasser maken. Over het algemeen is hij tevreden met hoe we het doen.”

De dynamiek in de kleedkamer en tijdens trainingen is volgens Dewi uniek. “Henk en zijn assistent Jan Willemsen brengen de nodige humor mee. Soms lijkt het meer een karaokebar dan een voetbalteam. Tijdens de trainingen ligt de focus echter volledig op het voetbal. Met een mondige selectie van zeventien speelsters is dat ook nodig, anders zijn we simpelweg niet te houden.”

Binnen het team vervult Dewi een duidelijke rol. “Op het veld laat ik vooral mijn spel voor zich spreken. Maar tijdens de derde helft? Dan sta ik regelmatig op stoelen of tafels te zingen en te springen. Het is belangrijk dat je zowel op als naast het veld bijdraagt aan de teamspirit.”

VV Tricht beschikt over een aantal sterke punten, volgens Dewi. “Ons spel is goed en mooi om te zien, maar de uitdaging ligt in het consequent leveren van die prestaties. Vorig seizoen liepen we het kampioenschap nĂ©t mis, dat was een bittere pil. De mindset moet dus iedere week scherp zijn.”

De groei van het damesvoetbal merkt Dewi ook bij Tricht. “Ik coördineer honderd spelende vrouwelijke leden, dat is ongeveer 20% van de spelende leden bij de club. Voor een dorpsclub is dat een prachtig aantal. Het bestuur steunt de ontwikkeling van het damesvoetbal volledig. We hebben een goede structuur en het doel is om in elke leeftijdscategorie vanaf MO11 een meidenteam te hebben. Zelfs in de kabouters lopen tegenwoordig meisjes rond, dat is fantastisch om te zien.”

De samenwerking met de technische staf verloopt volgens Dewi vlekkeloos. “Er is een mooie balans tussen serieuze momenten en plezier, zowel op als naast het veld. Onder hun leiding worden we merkbaar beter, en dat is uiteindelijk waar het om draait. De doelstelling is duidelijk en iedereen werkt daaraan mee.”

VV Tricht omschrijft Dewi als een warme en hechte vereniging. “Iedereen steekt de handen uit de mouwen en helpt elkaar zonder aarzeling. Het voelt echt als één grote familie. Ik speel centraal achterin met Clasina la Verge, die me als zesjarige nog meenam naar de Efteling. Ik speel met meiden die ik zelf in de jeugd trainde en met vriendinnen van de basisschool en middelbare school. We groeien hier samen op, dat is kenmerkend voor onze club.”

Wat betreft de ambities voor het seizoen is Dewi duidelijk: “De ambitie is er absoluut, en de wil om kampioen te worden misschien nog wel meer. We spelen leuk voetbal en de resultaten zijn goed, maar het seizoen is nog lang. Met nog elf competitiewedstrijden te gaan zou het fantastisch zijn om als kampioen te eindigen. Voor iedere voetballer is dat een droom.”

Klik op vv Tricht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Tricht voor meer informatie over de club.

‘Gewoon iedereen wil er een gezellige dag van maken’

Thierry de Jong (33) groeide op in Brielle en weet zeker dat hij er nooit zal vertrekken. Waar zijn vrienden vroeger in hun studententijd uitvlogen – en sommigen later weer terugkeerden – wilde de voetballer van Zwartewaal nooit weg. “Je hebt hier alles. Ik ben echt een trotse Briellenaar.”

Voetballen doet De Jong niet bij Brielle, al speelde hij in de jeugd wel bij SC Voorne en later, na de fusie met WRW, bij Brielle. “In een vriendenteam. Een geweldige tijd. Met dat vriendenteam wonnen we de KNVB-beker en werden we kampioen. Maar dat team viel langzaam uit elkaar doordat vrienden uitwaaiden vanwege hun studie. Toen vond ik dat jammer, maar daarna ben ik wel selectievoetbal gaan spelen. En dat heeft me ook weer veel opgeleverd.”

Saamhorigheid

Inmiddels is De Jong bezig aan zijn derde jaar bij Zwartewaal, waar hij eerder al twee jaar actief was. “Mijn eerste jaren toen als selectievoetballer. Na vijf jaar Vierpolders keerde ik een paar jaar geleden weer terug bij Zwartewaal. Ik vind dit een heerlijke vereniging: knus, gezellig, veel saamhorigheid. Als je op zaterdag op de club komt, voel je gewoon dat iedereen er een gezellige dag van wil maken.”

Maar er wordt ook gepresteerd. De hoofdmacht van Zwartewaal komt uit in de vierde klasse en denkt dit seizoen hoge ogen te kunnen gooien op dat niveau. “Van buitenaf hoor je weleens dat wij kampioen moeten worden,” zegt De Jong. “Dat weet ik niet, zo makkelijk is het niet om in de vierde klasse de titel te pakken. Er spelen tegenwoordig echt goede clubs op dit niveau. Maar dat we lang mee willen doen en er het maximale uit willen halen, lijkt me logisch. Het is een sterke competitie, we doen gewoon ons stinkende best en dan zien we wel wat het oplevert. We hebben in ieder geval ervaring genoeg in dit elftal.”

Ervaren speler

Een van die ervaren spelers is De Jong zelf, met zijn 33 jaar. Hij is het slot op de deur van het team van trainer Leroy de Visser. “Ja, centrale verdediger. Vind ik echt een leuke positie ook. Je kunt je echt vastbijten in een tegenstander, het team aansturen en gaten dichtlopen. En ik ben ook wel een soort verlengstuk van de trainer. Ik ken Leroy al heel lang; hij is ook jong, we zaten op de middelbare school in hetzelfde leerjaar.”

De Jong speelt inmiddels al enkele jaren centraal achterin, maar in het verleden bivakkeerde hij op veel andere posities. “Alleen eigenlijk nooit in de aanval. Ik ben wel echt een balafpakker, een loper. Maar ik ben vroeger in de jeugd ook keeper geweest. Toen ik voor het eerst selectie ging voetballen bij Zwartewaal – dus in mijn eerste periode – stond ik op het middenveld. Maar eigenlijk werd ik daarna al snel verdediger, laatste man.”

Tatoeage

Voor Brielle speelt De Jong niet, maar de stad zit wel in zijn hart. “In 2019 heb ik het Geuzenschip en de kerk op mijn arm laten tatoeĂ«ren. Dat zegt wel voldoende, toch? Ik ben echt trots op Brielle, ook op de historie. Ik ben hier geboren en getogen, en mijn vader is kok op het Geuzenschip. Nee, ik ga hier nooit weg, dat weet ik zeker. Ik vind het echt een mooie stad!”

Ook met het 1 april-feest in Brielle is De Jong altijd actief. “Daar ben ik wel bij betrokken, ja. Ik vind sowieso dat er in Brielle veel georganiseerd wordt. Brielle Blues vind ik daar ook een goed voorbeeld van, maar ook andere evenementen hier. En je hebt alles dichtbij: het strand, de zee, het bos, maar je bent ook zo in Rotterdam.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.