Vanaf zijn vijfde loopt Roy Meerten rond bij Victoria’04. Inmiddels is de 26-jarige Vlaardinger ruim honderd officiële wedstrijden voor het eerste elftal verder en heeft hij nooit het shirt van een andere vereniging gedragen. Promoties, een zware enkelblessure en de degradatie van afgelopen seizoen: Meerten maakte het allemaal mee. Na de stap terug naar de vierde klasse is zijn doel duidelijk. “Wij zijn voor niemand bang en vinden dan ook gewoon dat we kampioen moeten worden.”

Meerten is geboren en getogen in Vlaardingen en meldde zich als vijfjarige bij Victoria’04. Sindsdien is hij de club altijd trouw gebleven. Toen hij richting de senioren ging, kwam het eerste elftal al snel in beeld. Inmiddels staat de teller op ruim honderd officiële wedstrijden in de hoofdmacht.

Als aanvallend ingestelde speler kan Meerten zowel op het middenveld als aan de buitenkant uit de voeten. Het liefst begint hij als linksbuiten. Daar kan hij zijn creativiteit kwijt. Acties maken, een tegenstander opzoeken en iets onverwachts doen: dat is het voetbal waar hij zich prettig bij voelt.

Zijn mooiste herinnering is het kampioenschap van Victoria’04, al speelde hij daar zelf door een zware blessure maar een beperkte rol in. Tijdens een dribbel ging Meerten op de bal staan en klapte zijn enkel volledig dubbel. De schade was aanzienlijk: een breuk in zijn enkel en een ingescheurde enkelband.

Daardoor bleef zijn bijdrage dat seizoen beperkt tot zeven wedstrijden. Toch beleefde hij het kampioenschap intens mee. Tijdens zijn revalidatie bleef hij nauw betrokken bij de selectie en juist daarom beschouwt hij de titel nog altijd als het hoogtepunt uit zijn voetballoopbaan. De blessure zelf vormt vanzelfsprekend de andere kant van het verhaal.

Aan dat rijtje dieptepunten kan sinds afgelopen seizoen ook een degradatie worden toegevoegd. Victoria’04 had er de voorgaande jaren bijna een gewoonte van gemaakt om voor de winterstop moeizaam te presteren en daarna alsnog orde op zaken te stellen. Ditmaal bleek de achterstand echter te groot.

De start was ronduit dramatisch. Mede door veel blessures en andere onvoorziene omstandigheden verzamelde Victoria’04 voor de winterstop slechts één punt. Dat werd nota bene op de eerste speeldag behaald tegen Zwarte Pijl. Vervolgens verloor de ploeg negen competitiewedstrijden op rij.

Na de winterstop liet Victoria’04 een ander gezicht zien. De resultaten verbeterden en uiteindelijk wist de ploeg zich nog naar de nacompetitie te knokken. Daarin moest lijfsbehoud worden veiliggesteld, maar in de eerste wedstrijd ging het thuis mis tegen DBGC. De degradatie naar de vierde klasse was daarmee een feit.

Opvallend genoeg leidde de teleurstelling niet tot een leegloop. De spelersgroep van vorig seizoen is grotendeels intact gebleven en er kwamen zelfs enkele nieuwe spelers bij. Ook trainer Dimitri Hooftman bleef Victoria’04 trouw. Volgens Meerten is er een uitstekende chemie tussen de trainer en de spelersgroep. Ondanks de degradatie is het vertrouwen in Hooftman onverminderd groot.

Dat de spelers ook buiten het veld een hechte groep vormen, blijkt onder meer tijdens de inmiddels bekende trainingskampen. Torremolinos is daarbij een geliefde bestemming. “Het is altijd lachen, gieren en brullen. Vier dagen feest met een biertje erbij en dan ook nog lekker voetballen in het zonnetje met een graad of twintig.”

Zo’n trainingskamp leverde zelfs nieuwe spelers op. Een paar seizoenen geleden trof Victoria’04 in Spanje spelers van SVS. Het klikte kennelijk zo goed dat enkele van hen later besloten de overstap naar Victoria’04 te maken.

Ondanks de goede sfeer beseft Meerten dat een snelle terugkeer geen vanzelfsprekendheid is. De vierde klasse waarin Victoria’04 terecht is gekomen, schat hij behoorlijk sterk in. De ploeg treft verschillende verenigingen van de Zuid-Hollandse eilanden en met Hermes DVS wacht eigenlijk de enige echte derby.

Toch wil Meerten zich niet verschuilen achter de zwaarte van de competitie. Na de degradatie moet Victoria’04 volgens hem de lat direct weer hoog leggen.

“Het zal niet makkelijk worden, maar ik vind dat we voor het kampioenschap moeten gaan en op zijn minst moeten promoveren.”

Buiten het voetbal werkt Meerten als operator bij Vopak in Vlaardingen. Op zaterdag ligt zijn hart echter nog altijd op dezelfde plek waar hij als vijfjarige begon. Na meer dan twintig jaar Victoria’04 wil de echte clubjongen nu vooral één ding: met zijn club zo snel mogelijk terug naar de derde klasse.

Wie Roan Claus (25) bij Victoria’04 zoekt, kan op verschillende plekken terecht. Hij speelt in het tweede elftal, traint zowel Onder 19-1 als Onder 19-2 en is technisch coördinator van de bovenbouw. De geboren en getogen Vlaardinger is dan ook nauw verbonden met de club waar hij vanaf zijn zevende vrijwel onafgebroken rondloopt. “Ik ben hier zo goed als opgegroeid.”

Dat ‘vrijwel’ heeft een reden. Claus maakte in de Onder 17 één seizoen een uitstapje naar DVO’32. “Vrienden van mij gingen daar voetballen en ik dacht dat ik het makkelijker kon combineren met mijn studie. Maar uiteindelijk was het voor mij niet serieus genoeg.” Lang duurde zijn afwezigheid dan ook niet. „Ik ben één seizoen verdwaald geweest, maar eigenlijk was ik datzelfde seizoen alweer terug bij Victoria.”

Het eerste elftal haalde Claus als speler nooit. De ambitie was er wel. “Misschien had ik de kwaliteiten er niet voor. Ik vind het vooral belangrijk om te voetballen. Als ik moet kiezen tussen op de bank zitten bij het eerste of spelen in het tweede, kies ik voor het laatste. Maar als ik de kans zou krijgen, zou ik er zeker voor gaan.”

Als trainer timmert Claus al langer aan de weg. Op jonge leeftijd begon hij met het begeleiden van jeugdteams en inmiddels heeft hij Onder 19-1 en Onder 19-2 onder zijn hoede. Veel spelers kent hij al jaren. “Een groot deel train ik eigenlijk al vanaf de Onder 15. Ieder seizoen denk ik dat ik misschien eens iets nieuws moet proberen, maar als zij vervolgens zonder trainer zitten, blijf ik toch weer bij ze.”  Met in totaal 28 spelers kan Claus de klus niet alleen klaren. “In je eentje 28 man trainen is natuurlijk veel te veel.” Aan motivatie ontbreekt het bij zijn spelers in ieder geval niet. “Het is een grote vriendengroep en de sfeer is heel goed. Ze willen ook echt graag voetballen.”

Opvallend genoeg is Onder 19-2 momenteel sterker dan Onder 19-1. Het tweede team bestaat grotendeels uit spelers die dit seizoen van andere Vlaardingse verenigingen naar Victoria’04 kwamen. “Ze speelden onder andere bij VFC, CWO en Hermes DVS en zochten een club waar ze met elkaar in één elftal konden spelen.”

Zijn rollen als trainer en speler zorgen soms voor een behoorlijke planning. Wanneer de Onder 19 en het tweede op hetzelfde moment spelen, moet er worden gepuzzeld. „We kijken altijd goed naar het programma. Als het mogelijk is, proberen we een wedstrijd van de Onder 19 te verplaatsen, zodat ik erbij kan zijn.”

Daarbij kan Claus rekenen op betrokken ouders. Zowel bij Onder 19-1 als Onder 19-2 worden de randzaken volgens hem uitstekend geregeld.

De verbinding tussen jeugd en senioren houdt hem ook als technisch coördinator bezig. Het tweede elftal bestaat voornamelijk uit jonge spelers die vanuit de eigen jeugdopleiding zijn doorgestroomd. In theorie kunnen jongens die Claus nu traint volgend seizoen dus ineens zijn ploeggenoten worden.

Mogelijk komt daar nog een tussenstap tussen. “We kijken of we volgend seizoen een Onder 23 kunnen oprichten. Dat zou een mooie overgang zijn tussen het jeugd- en seniorenvoetbal.”

De band met Victoria’04 gaat bij Claus verder terug dan zijn eigen voetbalcarrière. Zijn vader speelde er al toen de vereniging nog Fortuna Vlaardingen heette. “Ik liep hier al rond voordat ik zelf mocht voetballen. Victoria is voor mij een hechte vereniging. We proberen er met zijn allen het beste van te maken.”

Ook buiten het voetbal heeft Claus zijn plek gevonden. Na zijn studie Chemie aan de Hogeschool Rotterdam werkt hij tegenwoordig op een laboratorium van het Franciscus Vlietland. „Scheikunde vond ik altijd al interessant, dus die keuze was niet zo vreemd.”

Binnen Victoria’04 sluit hij een volgende stap evenmin uit. Een toekomstige bestuursfunctie zou hem zeker aanspreken. „Dat zijn wel stappen die ik uiteindelijk wil maken. Ik wil graag mijn steentje bijdragen om ervoor te zorgen dat Victoria’04 een nog mooiere club wordt.” Alleen dreigt er binnenkort een klein probleem. Claus en zijn vriendin zijn op zoek naar een woning in Maasland, waar zij vandaan komt. „Ik zal er waarschijnlijk toch aan moeten geloven”, zegt hij lachend. Dat de schoonfamilie en misschien ook de plaatselijke voetbalclub vervolgens zullen proberen hem voor Vlaardingen weg te lokken, lijkt hem weinig zorgen te baren.

„Ik blijf bij Victoria’04. Daar is geen twijfel over mogelijk.” Sluit Roan af.