Home Blog Pagina 4

Frijters hoopt met SVC nu een keer op promotie

0

Vorig jaar succesvol geopereerd aan zijn rechterenkel en met goede moed begonnen aan het nieuwe seizoen, staat Yourian Frijters bij vijfdeklasser SVC opnieuw aan de kant met een enkelblessure. Ditmaal aan zijn linkervoet. “Het gaat nog niet echt van harte.”

Het halen van de competitiestart, bleek dan ook een flinke uitdaging. “Ik hoopte er dan eigenlijk weer bij te zijn, maar ik ben nog niet pijnvrij. Dus ik vrees dat het langer gaat duren.” En dat terwijl Frijters (25) stond te trappelen, om weer te gaan voetballen. “Vorig jaar ben ik op 17 april geopereerd aan mijn enkel, omdat ik last had van ophopingen en botvorming rond mijn kraakbeen.” Ontstaan, door littekenweefsel van eerdere blessures. “Toen hebben ze mijn enkel schoongemaakt en mocht ik er twee weken niet op lopen.”

Hard hoofd

Weer helemaal fit, begon Frijters dit seizoen vol goede moed aan de voorbereiding. “Ik zou eindelijk weer mogen spelen, tot ik door mijn linkerenkel klapte.” Een scheurtje in zijn enkelband, is de inwoner van Standdaarbuiten nu druk bezig met revalideren. “Het gaat nog niet echt van harte.” Tijd genoeg dus, om terug te blikken op afgelopen seizoen. “Dat was eigenlijk gewoon heel teleurstellend. We hadden er een aantal nieuwe jongens bij, dus iedereen had een stuk hogere verwachtingen.” Maar in plaats van meedoen voor de bovenste plekken, degradeerde SVC uiteindelijk via de nacompetitie naar de vijfde klasse. “Dat kwam mede door blessures, vakanties en pech, al zat er voor mijn gevoel veel meer in.” Zeker, nadat de ploeg uit Standdaarbuiten een goede voorbereiding kende.

“In de beker ging het goed, tegen twee derdeklassers, dus ik had helemaal niet het idee dat het in de competitie lastig zou kunnen worden. Dat kwam eigenlijk pas na de winterstop, daarvoor had ik goede hoop.” Hoop, die richting het einde van het seizoen, steeds minder werd. “Toen kreeg ik er wel een hard hoofd in, dat het nog goed ging komen.” En dat gevoel, bleek te kloppen. “Ik vind het lastig om er echt een verklaring voor te vinden. Het was vooral een stukje pech en het moeten missen van mensen.”

Huis gekocht

Die klap inmiddels verwerkt, probeert Frijters weer naar de positieve dingen te kijken. “Het liefste wil je natuurlijk meteen kampioen worden, maar ik denk dat dat misschien te hoog gegrepen is. Ons doel is in ieder geval om bovenin mee te doen en zeker voor de nacompetitie te gaan.” Ook voor hem persoonlijk, zou dat laatste wel lekker zijn, lacht hij. “Ik ben in de afgelopen vier jaar, drie keer gedegradeerd. Dus je zou bijna denken dat het aan mij ligt.” Want op zijn vijfde begonnen met voetballen bij SVC, maakte hij tussentijds nog een uitstapje naar Victoria’03.

“In het eerste jaar dat ik daar speelde, degradeerden we. En sinds vorig seizoen, ben ik hier weer terug. Ook toen degradeerden we. Dus ik hoop dat het nu de goede kant opvalt en dat we promoveren.” Op zijn zeventiende zijn debuut gemaakt in het eerste van SVC, weet Frijters dan ook eigenlijk niet beter. “Ik kom uit Standdaarbuiten en heb onlangs een huis gekocht, bijna tegenover de voetbal. Dan is één plus één al heel snel twee. Ik kan bijna rollend naar de club.” En dat laatste, is soms wel nodig ook, vertelt hij lachend. “Ik ken bijna al die jongens al van jongs af aan, dus het draait ook vooral om de gezelligheid en het doen van een biertje.

Tuurlijk is het voetballend wat minder dan bij Victoria’03, maar het sociale vind ik ook heel belangrijk.” Vertrekken, ziet Frijters zichzelf dan ook niet zo snel meer doen. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen, bijvoorbeeld van een eersteklasser. Al is het dan wel de vraag of ik dat zou willen én kunnen.”

Toch gelooft de middenvelder daar naar eigen zeggen wel in. “Als ik continu mijn niveau haal wat ik kan, dan zou ik dat kunnen.” Veelal, als nummer tien. “Assists geven of doelpunten maken. Dat is wat ik het liefste doe. Lekker aanvallen.” Helemaal, gezien zijn kwaliteiten. “Ik heb een aardige actie in huis, maar ook oog voor teamgenoten. Iemand met overzicht en inzicht.” En iemand, die ook zijn verdedigende taken niet schuwt. “Uithoudingsvermogen en kracht zijn mijn sterkste punten!”

Goudbeek is na zestien maanden weer voetballer

0

Al getekend bij zijn nieuwe club, scheurde Dirk Goudbeek in zijn laatste wedstrijd als speler van Groen Wit, zijn kruisband in zijn rechterknie af. Maar ondanks die blessure, besloot hij afgelopen seizoen toch de overstap naar Unitas’30 te maken. Inmiddels weer op het veld, geniet de middenvelder ouderwets van het spelletje. “Dat was echt een geluksmoment.”

Een moment waar Goudbeek (24) sinds zondag 11 mei 2025, naar uitkeek. De dag dat het gebeurde. “Het was vooraf mijn één na laatste wedstrijd voor Groen Wit, uit bij Dosko. Ik kwam verkeerd neer, hoorde en voelde het kraken en had meteen heel veel pijn. Toen wist ik dat het niet goed was en vreesde ik het ergste.” Zijn vrees werd niet veel later, bewaarheid. “Uiteindelijk had ik mijn kruisband én meniscus gescheurd.” En dat terwijl de inwoner van Princenhage vlak daarvoor, getekend had bij zijn nieuwe club. “Ik had toen net mijn jawoord gegeven aan Unitas’30.”

Het geloof

Heel lang twijfelen om de overstap alsnog te maken, deed Goudbeek vervolgens echter niet. “We hebben contact gehad, en ik wilde gewoon graag die stap omhoog maken. Ze hebben mij ook vanaf minuut één ondersteund.” De ambitie om zo hoog mogelijk te spelen en goede gesprekken gehad, waagde Goudbeek dus de sprong. Al duurde het lang, voordat hij daadwerkelijk het shirt van de inmiddels eersteklasser uit Etten-Leur aan mocht trekken. “In totaal heb ik er tussen de vijftien en zestien maanden uitgelegen.” Een periode, die mentaal zwaar was voor de voormalig speler van Groen Wit.

“Je denkt heel vaak: hoelang nog? Fysiek gezien gaat het wel, met de fysio en krachttraining, maar mentaal is het echt het zwaarste. Je hebt zoveel geduld nodig.” Geduld, om uiteindelijk sterker terug te komen. “Je moet accepteren dat het geen rechte lijn is.” Gelukkig vond Goudbeek daarbij zijn kracht, in het geloof. “Ik ben christen, dus wist dat God bij mij was. Daardoor had ik het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik deed wat ik moest doen, zou ik weer voetballen. Daar was ik iedere dag mee bezig.” Maar naar zijn mening, wel iets te lang. “Het heeft langer geduurd, omdat het in het begin lang duurde voordat mijn quadriceps weer actief werden. Dat heeft veel tijd gekost.” Net als zijn oplosbare hechtingen, die niet oplosten.

“Pas na zes weken begon de wond goed te helen, waardoor buigen niet echt lekker was. Daardoor is de wond lelijk geworden en heb ik er een litteken aan over gehouden.” Ook daarna, kreeg Goudbeek opnieuw te maken met een tegenslag. “Toen ik eenmaal weer kon hardlopen, kreeg ik last van vocht in mijn knie.”

Verlossing

Maar na een zomerstop lang doortrainen voor het nieuwe seizoen, kwam daar onlangs dan eindelijk zijn beloning. Met zijn rentree bij de O23 van de club. “Het was echt top om weer op het veld te staan. Bijna verlossend. Het gevoel dat je weer in de kleedkamer zit en de warming-up mag doen.” Een verlossing, waar Goudbeek al die maanden keihard voor heeft gewerkt. “Dan besef je waar je het allemaal voor hebt gedaan. Dat was echt een geluksmoment.”

Helemaal, omdat hij zijn eerste minuten, toevalligerwijs tegen Groen Wit mocht maken. Zijn oude club. “Mooier kon eigenlijk niet. Die jongens gunden het mij natuurlijk ook. Dat was een mooi gevoel.” Want vanaf de D’tjes bij Groen Wit en daarvoor begonnen bij Boeimeer, is voetballen voor Goudbeek het leukste wat er is. “Afgelopen seizoen ging het niet zo goed en degradeerden we uiteindelijk, dan is het heel frustrerend om er niks aan te kunnen doen. Ik ging in eerste instantie uit en thuis mee, dat was best wel confronterend.” Om niet te kunnen spelen, maar wel die beleving mee te maken.

“Op een gegeven moment ben ik met uitwedstrijden niet meer meegegaan, omdat ik het lastig vond dat ik niet speelde. Want uiteindelijk zit je daarvoor natuurlijk in een team.” Goed opgevangen en het medeleven gevoeld, zag Goudbeek zijn ploeg degraderen naar de eerste klasse. “In de competitie viel het te vaak de verkeerde kant op, en in de nacompetitie hebben we de kansen gehad en zat er meer in. Dan is het heel zonde dat je er niet in blijft.”

Reden genoeg om de lat dit seizoen, meteen hoog te lagen. “Als je degradeert, moet je daarna voor de bovenste plekken spelen. Dat moet wat mij betreft de doelstelling zijn.” Al houdt Goudbeek, een kleine slag om de arm. “We zitten nu in de Rotterdamse competitie, en ik heb gehoord dat die zwaarder is. Dus ik ben benieuwd naar het niveau.” Los daarvan, heeft de linkspoot voor zichzelf een heel ander doel.

“Ik wil vooral fit blijven en minuten maken. Gewoon weer plezier hebben in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste.” Maar nergens meer last van, op wat stijfheid in zijn knie na, blijft Goudbeek natuurlijk ook ambitieus. “Behalve lekker bezig zijn met de bal, wil ik belangrijk zijn voor het team. Op het veld.” Als middenvelder. “Ik ben een speler met loopvermogen, iemand die veel meters maakt. Echt box-to-box.” Gekoppeld aan techniek, overzicht, snelheid en duelkracht. “Fel spelen, houd ik wel van. Mijn drive is misschien wel mijn grootste kwaliteit. Ik heb echt de wil om te winnen.” En dus de ambitie, om zo hoog mogelijk te komen.

“Ik zou het leuk vinden om te kijken waar mijn plafond ligt, dus ik sta open voor een vervolgstap.” Maar voor nu, ligt de focus eerst op het maken van veel minuten. “Dan kijk ik daarna wat er op mijn pad komt!”

Remco Broos: ‘Ik wilde naar een vereniging die als thuis zou voelen’

0

Van een grote vereniging als MOC’17, naar een heel gemoedelijke club als Wernhout. Remco Broos maakte afgelopen zomer de overstap van Bergen op Zoom naar de dorpsclub. En dat bevalt de trainer van de vierdeklasser, voorlopig meer dan prima. “Het bestuur is rustig, de staf zit er al jaren bij en ook de groep is heel constant.”

Allemaal dingen, waar Broos (51) meer dan blij mee is. Al wist hij dat stiekem al wel. “Ik ben hier een aantal jaar geleden, onder Joost Anthonissen, al eens assistent geweest. Dat is toen heel goed bevallen.” Heel moeilijk was de keuze voor Wernhout dan ook niet. “Bij MOC’17 voelde ik niet echt meer het vertrouwen van de clubleiding, ondanks dat ik graag had willen blijven voor de spelers en de staf.” In de finale van de nacompetitie gestrand na strafschoppen, ging de inwoner van Roosendaal op zoek naar een nieuwe uitdaging. “Ik wilde graag naar een vereniging die als thuis zou voelen.”

Plezier in

Met een nieuwe baan als directeur van een vmbo-school in Oosterhout, was één plus één voor hem vervolgens snel twee. “Daar zit meer tijd in, dus achteraf komt het beter uit, dat ik trainer werd bij Wernhout. Het is beter te combineren, ik ben er vanuit mijn werk zo en alles is goed geregeld.” Iets wat Broos al wist, van zijn vorige tijd bij de club. Zo rond 2021. “Ik werkte hiervoor op een andere school, daar zaten ook jongens van Wernhout op. In die periode overleed Rudo Gommers, trainer van het eerste, onverwachts en werd Joost (Anthonissen) doorgeschoven. Toen ben ik het tweede gaan doen.”

Een kennismaking, waar hij nog altijd met veel genoegen op terugkijkt. “Ik had daar zoveel plezier in. Ik was destijds even geen trainer, maar kreeg er op die manier weer zoveel plezier in om trainingen te doen. Vooral omdat het hier gewoon enorm gemoedelijk is en alles onderling is afgestemd.” Toen Anthonissen afgelopen zomer de overstap maakte van Wernhout naar Moerse Boys, was de keuze voor Broos dan ook makkelijk. “Heel veel is hier eigenlijk nog hetzelfde. Wat dat betreft kan ik ook voortborduren op wat Joost heeft gedaan.” Onder meer het op dinsdag samen trainen van één en twee. “De begeleiding van het tweede, is wat dat betreft wel wat aangescherpt.” Maar het clubgevoel, is nog steeds hetzelfde, heeft hij al gemerkt. “Veel jongens van onze groep hebben een bestuursfunctie of geven training aan de jeugd. Daaraan merk je dat het echt een hechte groep is, maar wel één met ambitie.”

Stabiel genoeg

Ambitie, die voor Broos nu nog lastig is om uit te spreken. “Ik vind het moeilijk inschatten, omdat we in een andere competitie zitten, met onder meer vier degradanten uit de derde klasse. Ik ken de ploegen niet allemaal, dus dat is even afwachten.” Over zijn eigen selectie, kent de voormalig trainer van HSC’28, METO, VVC’68, Internos en MOC’17, een stuk minder twijfel. “We hebben een goede groep, met dertien of veertien man die zorgen voor onderlinge concurrentie. Daarnaast komt er ook goede jeugd aan. Alleen hebben we wat last van blessures.” Aan de sfeer, zal het in ieder geval niet liggen. “Die is fantastisch!” Net als de motivatie. “Iedereen heeft echt het juiste arbeidsethos en is enorm gemotiveerd. Dat merk je aan het stellen van vragen, over wat ik graag terug wil zien.” Wat dat precies is? “Ik wil dat als supporters komen kijken, dat ze energie zien en het plezier er vanaf spat.”

Zowel met, als zonder bal. “We willen graag opbouwen, hoog drukzetten en er meer energie inleggen dan de tegenstander. Dat is voor mij wel een eis als je bij Wernhout speelt. Al maak ik me daar weinig zorgen om.” Zorgen, maken ze zich bij de dorpsclub sowieso niet zo snel, vertelt hij. “De vereniging raakt niet in paniek als we een paar keer verliezen. Iedereen blijft gewoon rustig.” Ook Broos zelf, gelooft in het proces. “Ik hoop dat we straks stabiel genoeg zijn om aan het einde van het seizoen mee te doen om de nacompetitie. We beginnen zwaar, van daaruit moeten we verder.” Vooral door plezier te hebben, de selectie intact te houden en jeugd in te passen. “Daar ben ik absoluut niet bang voor, want de samenwerking met zowel het tweede, als de O19, is top!” Alle tijd voor Broos, om zich bezig te houden met zijn team en de speelwijze. “Ik haal er heel veel voldoening uit als bepaalde dingen die je hebt getraind, eruit komen. Daar kan ik echt van genieten als trainer!”

Joost Anthonissen: ‘Spelers stellen op dit niveau meer vragen’

0

Voor het eerst uit zijn vertrouwde omgeving, staat Joost Anthonissen dit seizoen bij tweedeklasser Moerse Boys als hoofdtrainer voor de groep. Een nieuwe uitdaging waar de trainer na vijf jaar bij Wernhout, enorm veel energie van krijgt. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht.”

Zijn eerste maanden in dienst van de club uit Zundert, bevallen de pas 36-jarige Anthonissen dan ook goed. “Het is voor de eerste keer uit mijn vertrouwde omgeving, dus dat is wennen.” Al is Moerse Boys ook weer niet helemaal onbekend, voor de oud-speler van onder meer Wernhout, de club waar hij de afgelopen vijf seizoenen aan het roer stond. “Ik heb hier zelf ook nog twee jaar gevoetbald, dat helpt wel.” Desondanks, is het af en toe aftasten. “Het is een andere manier van werken, met andere jongens, en andere karakters.”

Ontdekkingstocht

Iets wat bij Wernhout als vanzelfsprekend niet meer het geval was, vertelt hij. “Bij Wernhout kende ik na vijf jaar de club, de mensen en de manier van werken natuurlijk door en door. Hier moet ik op veel vlakken opnieuw ontdekken hoe alles werkt en ook zelf weer even zoeken. Naar de juiste materialen, maar ook wat de jongens gewend zijn, zowel voor als na een training. Dat is nieuw voor mij.” En iets, waar Anthonissen bewust mee bezig is.

“Ik ga hier niet als een olifant door de porseleinkast. Wat goed is, is goed.” Over de kwaliteit van zijn selectie, is de inwoner van Zundert voorlopig dan ook meer dan te spreken. “Het niveau ligt hier hoger, dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Ik merk dat ik daar veel energie van krijg.” Waar hem dat vooral in zit? “Hoe oefenvormen worden opgepakt, de intensiteit, de kwaliteit met en zonder bal. Door het hogere speelniveau worden bepaalde oefenvormen sneller opgepakt. Dat vraagt ook van mij als trainer weer andere accenten.” Toch ziet de oefenmeester ook een hoop raakvlakken met zijn vorige club.

“Jongens komen nog steeds voor hun hobby en plezier naar de voetbal. Dat is precies hetzelfde. Het grootste verschil zit hem vooral in hoe ze dingen oppakken, qua speelwijze en oefeningen.” Een uitdaging, waar Anthonissen van geniet. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht. Het blijft toch een samenspel van mijn ideeën en die van de spelersgroep.” Hoe hij zijn team het liefste wil laten spelen? “Ik wil graag met en zonder bal invloed uitoefenen op het spel. Op een verzorgde manier bij de goal komen, afhankelijk van de mogelijkheden ten opzichte van een tegenstander, en de bal op de helft van de tegenstander veroveren. Om zo tot kansen te komen.”

Meer nadenken

Na het kampioenschap van Moerse Boys van vorig seizoen, dus in de tweede klasse. “Ik was voor de vereniging heel blij dat ze promoveerden, maar voor mezelf was het natuurlijk ook wel een extra plusje. Ik ben nog nooit trainer geweest op dit niveau.” Reden genoeg voor hem, om een aantal maanden geleden te solliciteren op de vacature van de club. “Ik wil mezelf graag ontwikkelen als trainer, en dit was natuurlijk een enorme stap vooruit. Dat ik die uitdaging aan mag gaan, had ik niet verwacht. Maar ik ben wel heel blij met die kans.” Helemaal, gezien zijn verleden met de club.

“Mijn laatste wedstrijd als voetballer, speelde ik bij Moerse Boys. Daar ben ik geblesseerd geraakt. Wat dat betreft is dit voor mij wel een beetje het bekende onbekende.” En een flinke stap, ook qua grootte van de vereniging. “Je hebt hier natuurlijk met veel meer mensen te maken dan bij Wernhout. Veel meer contactmomenten en mensen die je op de hoogte moet houden.” Naast, een leergierige spelersgroep, waar hij al zijn aandacht aan probeert te geven. “Spelers stellen op dit niveau meer vragen, en zijn scherper. Daardoor moet je inhoudelijk zelf ook meer nadenken.”

Wat betreft het uitspreken van een doelstelling, blijft Anthonissen, die in het bezit is van zijn VC3-diploma en denkt aan het behalen van zijn VC4, nog even op de vlakte. “We willen vooral stappen zetten in de dingen waar we invloed op hebben. Dat wil zeggen onze eigen manier van spelen en de ontwikkeling van die jongens. Als dat lukt, ben ik ervan overtuigd dat we resultaten gaan boeken.” Al zal dat soms, even bijschakelen worden.

“Ik heb niet de verwachting dat we in wedstrijden meteen 90 minuten dominant zullen zijn, dat is niet reëel. Hopelijk kunnen we daar stappen in zetten. Zolang we maar met een hoge intensiteit spelen, plezier uitstralen, hard werken en voetbal laten zien waar de mensen graag naar komen kijken. Dan zou ik tevreden zijn.” Naast, een stukje stabiliteit. “Daar zijn we na de laatste jaren hier, wel een beetje naar op zoek. Om een fundament te creëren, zodat we een stabiele tweedeklasser kunnen worden die initieel meespeelt voor een periode.” Met hem, voorlopig aan het roer. “Ik heb geen traject voor mezelf uitgestippeld als trainer en ben vooral heel blij met deze kans. Wat daarna komt, weet ik niet. Voor nu heb ik hier mijn handen vol aan!”

Traets helpt clubs: ‘Anders krijg je last van blessures’

0

Na 35 jaar actief te zijn geweest als sporttherapeut bij meerdere voetbalverenigingen, is Ron Traets inmiddels voor zichzelf begonnen. Geen vaste verzorger meer bij een club, maar door iedere vereniging in te huren. Als Traets Performance. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen.”

Een heel klein beetje met die insteek, maar vooral uit interesse, besloot Traets (58) in 1991 dan ook om de cursus tot sportmasseur te gaan doen. “Dat vond ik zo leuk, dat ik meer wilde weten.” De inwoner van Steenbergen volgde vervolgens een HBO-studie tot sporttherapeut en zat ook in de jaren daarna, allesbehalve stil. “In totaal heb ik nu 28 cursussen afgerond.” En dus bij meerdere voetbalclubs gewerkt, onder meer als verzorger. “Ik ben begonnen bij De Schutters, daarna zat ik bij VES’35, SC Gastel, Jong Oranje (zaal), RBC, Cluzona en de laatste tien jaar, bij Moerse Boys.”

Intensiteit

Daar kwam, onder de noemer van Traets Performance, na vorig seizoen dus een einde aan. “De afgelopen vier jaar, ben ik mezelf al meer gaan richten op performance trainingen. Dat wil ik nu gaan doen bij allemaal verschillende clubs.” In combinatie met conditietrainingen, hersteltrainingen én blessurebehandelingen. “Ik heb allerlei apparatuur gekocht. Bijvoorbeeld lasers, om sprinttrajecten uit te zetten en start- en eindsnelheid te kunnen testen.” Ook trackers, zitten in zijn assortiment. “Die kun je bij een speler om zijn kuit doen, zodat je alles kan meten. Van sprints, tot aan aantal kilometers én schoten.” Maar vooral, de intensiteit, legt Traets uit. “Zodat je de intensiteit van trainingen, op wedstrijdniveau kunt brengen. Als daar een te groot verschil tussen zit, krijg je natuurlijk last van blessures.” Wat kunnen clubs verder van hem verwachten? “Voetbalclubs kunnen mijn kennis inkopen en ik kom training geven. Op het gebied van performance, conditie, blessures en revalidatie.” Meerdere clubs, waaronder Moerse Boys, Sprundel en Gilze, hebben al contact met hem gezocht. “In overleg kijken we dan welk pakket het beste past. Vaak zijn dat een zestal trainingen, tijdens de voorbereiding, winterstop en in de eindfase. Maar ook trackers voor tijdens de training en de wedstrijd. Om te kijken naar de intensiteit. Plus natuurlijk een stukje blessurebehandeling.” En preventie. Want daar, is volgens Traets misschien wel de grootste winst te behalen. “Ik heb in die 35 jaar een hoop kennis opgedaan, onder meer door cursussen te volgen bij Errol Esajas, voormalig sprinter en tegenwoordig performance coach. Die zei altijd: als je met lege banden onder je auto gaat rijden, slijten ze harder. Dat is met voetballers in principe niet anders. Als je verkeerd loopt, slijten je gewrichten harder.”

Ongeluk

En dus kijkt Traets ook vooral, naar hoe spelers bewegen. Naast het bepalen van de zogenaamde anaerobe drempel. “Dat is het punt waarop je lichaam in de verzuring komt. Door dat punt te verleggen, kun je door speciale trainingsvormen helpen je lichaam efficiënter met lactaat om te gaan en je anaerobe capaciteit te verhogen. Lactaat gebruik je namelijk ook als brandstof. Dat gaan we tijdens mijn trainingen proberen te doen. Onder meer door de VIAD-test.” Precies daar, haalt Traets zijn voldoening uit. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen dan dat ze waren.” Iets wat in zijn eigen geval, na een ongeluk en de nodige operaties, niet meer lukte. “Ik ben op mijn negentiende aangereden door een auto. Toen heb ik het tot mijn 24ste nog geprobeerd, maar ieder jaar moest ik weer opnieuw geopereerd worden aan mijn been.” Ook schade aan zijn longen en borst, besloot de aanvaller er een punt achter te zetten. Bij De Schutters. “Ik heb nooit ergens anders gespeeld.” Heel vreemd was het dan ook niet, dat de spits of buitenspeler bij die club, begon als sportmasseur. “Op die manier ben ik er eigenlijk een beetje ingerold.” En nog altijd, met veel plezier. “Al heb ik er nu wel bewust voor gekozen, om de weekenden vrij te houden. Zodat ik die tijd, lekker aan mijn zes kleinkinderen kan besteden.”

Kevin Dudok: ‘Het is mooi om ze iedere fase te zien groeien’

0

Halverwege het seizoen van 2024 ingestapt, is Kevin Dudok bij TPO inmiddels trainer van de O9. Een rol waar de voormalig speler van het eerste elftal, keer op keer van geniet. “Het is heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.”

En dat begon, voor de inwoner van Moerdijk, allemaal bij de O7. “Toen was het echt nog lekker pingelen en acties maken, maar tegenwoordig is het veel meer overspelen en voetballen als een team.” Een team, dat bestaat uit allemaal klasgenootjes, vertelt de 37-jarige Dudok. “Ze zien elkaar op school, op de voetbal en buiten de voetbal. Dus eigenlijk de hele week.” Zo ook zijn dochter. “Die zit in het team, maar begon pas met voetballen toen ik al trainer was.”

Spelenderwijs

Dat was voor Dudok dan ook niet de reden, dat hij in 2024 besloot om de handschoen op de pakken. “Mijn neefje speelde er, alleen kregen ze destijds alleen training op dinsdag. Dat wist ik, dus ben ik het toen op de donderdag gaan doen.” Gezien zijn verleden, allesbehalve een gekke stap, zo blijkt. “Toen ik hier zelf nog in het eerste speelde, heb ik ook regelmatig geholpen bij de jeugd. Ik vind het voetbalspelletje gewoon leuk, dus zo is het balletje eigenlijk weer een beetje gaan rollen.” Sinds dit seizoen samen, met Jeroen Spaans en Arian Romijn. “Op dinsdagavond doe ik de training samen met Jeroen en op donderdag, ben ik samen met Arian. Die is er ook bij op zaterdag.” Wat is er zo leuk aan om jeugdtrainer te zijn?

“Die gasten spelenderwijs iets bijbrengen en ze steeds beter zien worden.” Vorig seizoen ook nog samen met Femke Schoones en Nerena Schalk. Als trainer van zijn dochter. “Dat is soms wel eens lastig, omdat je toch altijd net iets meer verwacht. En dat is niet helemaal fair. Daarnaast wil je ook niet dat mensen denken dat ze wordt voorgetrokken, dus ben je onbewust toch wat strenger. Gelukkig gaat het thuis verder niet veel over voetbal.” Al is de liefde voor het spelletje, ook bij Dudok zelf, er met de paplepel ingegoten. “Ik moest eerst op zwemles, daarna mocht ik pas op voetbal. Dat was volgens mij toen ik zes was.”

Vervolgens van de F’jes tot de B’tjes bij de jeugd gevoetbald, maakte hij daarna de overstap naar het eerste. “Ik ben altijd bij TPO gebleven. Rond mijn dertigste ben ik gestopt met voetballen, omdat ik geen zin meer had. Daarna heb ik nog bij het tweede en het derde gespeeld, en nu speel ik nog één keer in de maand met de 35+.” Voorheen, als centrale verdediger. Of laatste man, zoals Dudok het noemt. “Ik liet mezelf altijd wel horen in de coaching. Dus dat trainer zijn zat wel een beetje in me.”

Competitie

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Ik ben wel fanatiek, maar dat hoort erbij, vind ik. Gedreven, met plezier voorop.” En dus doen ze tijdens trainingen alles zoveel mogelijk met bal. “Dat is wat mij betreft de basis. Aannemen, dribbelen, kappen en positiespel. Zo gaan we steeds een beetje verder.” Onder meer, door de groep regelmatig in tweeën te splitsen. “Zodat ze niet te veel stilstaan en veel herhalingen hebben.” Allemaal, in combinatie met winnen. “Als je er een competitie van maakt, worden ze nog fanatieker.” Waar haalt hij zijn inspiratie voor oefeningen vandaan? “Soms van de Rinus-app van de KNVB, maar vooral van FC Pro. Dat is de voetbalschool van oud-profvoetballer Dico Koppers. Die heeft heel veel leuke oefeningen, waar ze continu bezig zijn.”

Eén ding heeft Dudok in die jaren dan ook wel geleerd: “De uitleg moet zo kort mogelijk zijn.” Zodat er op zaterdag, vooral lekker gevoetbald kan worden. “We proberen iedereen op verschillende posities, om te zorgen dat ze daaraan kunnen wennen.” En zichzelf blijven ontwikkelen. “Ik vind het heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.” Aan stoppen, denkt Dudok dan ook nog lang niet. “Zolang ik het kan combineren met mijn privéleven, blijf ik het doen. Ik heb er veel te veel plezier in.”

Hij denkt er dan ook zelfs over na, om een cursus bij de KNVB te gaan doen. “Daar heb ik het laatst met de trainer van onze O12 over gehad, dat lijkt me wel interessant om te gaan doen. Maar voorlopig heb ik nog geen papieren.” Liefde voor het spelletje, heeft hij daarentegen genoeg. “Ik ben een fanatieke kijker, en mijn dochter ook. Dus we staan regelmatig op zondagochtend bij de dames te kijken. Wat dat betreft ben ik vaak op de club te vinden!”

Leon Evers: ‘Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk’

0

Toe aan een nieuwe uitdaging en werkomgeving, besloot Leon Evers een aantal jaar geleden om te stoppen als fysiotherapeut en zijn eigen bedrijf te starten. Onder naam van SEMFA begonnen met het geven van workshops en het overbrengen van kennis, heeft de voormalig voorzitter van Rood-Wit inmiddels ook twee fysiopraktijken overgenomen. “Ik haal er heel veel energie uit!”

Met terugwerkende kracht, was dat volgens Evers (44) dan ook precies wat hij miste, als fysiotherapeut. “Ik vond het vak van fysio niet meer leuk, dus ben ik een paar jaar geleden gestopt bij mijn werkgever.” Vooral, om in eerste instantie even na te denken, vertelt hij. “Wat vind ik wel leuk? Dat bleek slap ouwehoeren en kennis overdragen. Vanuit dat idee ben ik in januari 2022 een bedrijf gestart, voor het geven van workshops.” Om jonge fysio’s te helpen en patiënten zelfredzaam te maken. “Ik doe onder meer sessies met patiënten, om ze sterker te maken of te helpen bij een gezondere levensstijl.”

Energie krijgen

Daarmee begonnen, onder de naam van SEMFA dus, kreeg Evers in 2025 de mogelijkheid om een fysiopraktijk in Oosterhout over te namen. “En vier maanden later kon ik dat ook in Oudenbosch doen. Had ik ineens twee fysiopraktijken.” Die twee locaties gestationeerd met fysiotherapeuten, richt Evers zich nog altijd op coaching en het geven van workshops. “Ik ben aanwezig in beide praktijken, om mijn kennis over te brengen. Per week zit ik anderhalf uur per fysio, om te kijken hoe ze kunnen groeien, maar ook om op de inhoud in te gaan.” Hoe ziet zijn coaching er in de praktijk uit? “Mijn trajecten richten zich op energie krijgen van wat je doet. Dat moet passen bij wie je bent. Eigenlijk precies wat ik zelf ben gaan doen.” Want, zo vertelt Evers. “Ik krijg er heel veel energie van om met jonge fysio’s bezig te zijn en ze te helpen dingen in de praktijk te brengen.” Onder meer, op voetbalgebied. “Ik loop ondertussen al meer dan 25 jaar mee. Daardoor zie ik nu ook nog wel veel voetballers uit het verleden. Onder meer van Rood Wit, NAC en RBC.” Of trainers, zoals Reinald Boeren. Huidig trainer van Halsteren. “Via hem ben ik dan weer in contact gekomen met Gemert, om daar iets te kunnen doen.” Voetbalknowhow, die Evers probeert te combineren, met zijn ervaring als fysiotherapeut. “Ik heb geleerd om niet alleen naar de blessure te kijken, maar juist zoveel mogelijk te blijven doen. Dus kijken naar de mogelijkheden. Als iemand bijvoorbeeld zijn been gebroken heeft, kun je nog steeds dingen doen. Alles om zo snel mogelijk weer wedstrijden te kunnen spelen.”

Leefstijl

Of wedstrijden te bezoeken. Want ook daar, ziet Evers mogelijkheden. “Ik ben bezig om een tak richting de voetballerij op te zetten, met het organiseren van voetbalreisjes en quizzen.” Reisjes, naar vaak Duitsland of België. “Ondertussen heb ik best wel een netwerk opgebouwd als het gaat om kaartjes regelen. Dan vind ik het leuk om met een gezelschap daarheen te gaan.” Dat is dan ook iets, wat de inwoner van Sint Willebrord in de komende jaren wil uitbouwen. “Daar wil ik graag meer mee doen. Maar dan ben je zo vijf of tien jaar verder.” Want ook zijn twee fysiopraktijken, moeten blijven groeien. “Zodat ik van daaruit ook mijn coaching uit kan breiden.” Kortom, tijd om stil te zitten heeft Evers niet. “Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk. Dan is het gewoon een leefstijl.” En die nieuwe leefstijl, past hem uitstekend. “Ik krijg hier meer energie van, dan een hele dag aan een fysiotafel staan.” Alhoewel, voegt hij daar lachend meteen aan toe. “Maar het helemaal loslaten, lukt me nog niet hoor. Ik blijf de mensen graag helpen!”

Tim Bouterse: ‘Het moet vervelend zijn om tegen ons te spelen’

0

Een makkelijk welkom en een fijne start, bij een leuke vereniging met warme mensen. Tim Bouterse is bij derdeklasser Seolto voorlopig helemaal op zijn plek. En dus geniet de inwoner van Dongen tot nu toe van zijn eerste klus als hoofdtrainer. “Ik was er voor mezelf wel aan toe.”

Want na jaren als jeugdtrainer bij DVVC, Dongen en Willem II, begon het seniorenvoetbal Bouterse (35) de afgelopen jaren steeds meer te trekken. En dus was hij de afgelopen seizoenen trainer van Dongen 3 én VOAB O23. “De O23 van VOAB heb ik twee jaar gedaan, en daarvoor ben daar ik assistent-trainer geweest bij het eerste, maar ik had altijd de ambitie om ergens hoofdtrainer te worden.” Dus toen hij in maart een appje kreeg van iemand van Seolto, of hij interesse had om op gesprek te komen, hoefde Bouterse niet al te lang na te denken. “Ze hadden mijn naam via een andere trainer gehoord. Of ik open zou staan voor een gesprek.”

Vaste kern

Dat gedaan, beviel het hem meteen goed. “Ook het tweede gesprek met een aantal spelers was positief. Daarna is het snel gegaan.” Bouterse weet wel waarom, vertelt hij. “Ik pas goed bij een club als Seolto. Je hebt te maken met een vaste kern van spelers, met jongens die al jaren bij de club zitten.” Iets waar de trainer als voormalig speler van DVVC, zich goed mee kan vereenzelvigen. “Een beetje dat kleine, echt die dorpssfeer. Dat overtuigde mij vrij snel. Het voelde meteen goed.” En dat terwijl Bouterse de vereniging zelf, eigenlijk nauwelijks kende. “Van naam wel, maar ik was er nog nooit geweest.”

Als vanzelfsprekend is hij de club, na zijn aanstelling, nadrukkelijk gaan volgen. “Toen ik de eerste keer op gesprek ging, stonden ze negende. Daarna kregen ze een mindere fase en zijn ze wat gezakt.” Waardoor het, nog een klein beetje spannend werd in de strijd om degradatie. “Ik wist dat ze in de laatste wedstrijden tegen de concurrenten moesten, dus daar zat echt de sleutel.” Drie punten boven de nacompetitie, bleek dat uiteindelijk voldoende.

“Het is fijn dat ze niet gedegradeerd zijn, al was het geen harde eis van mij dat we derde klasse moesten spelen. Het gevoel was toch al gewoon goed.” In wat voor hem, dus zijn eerste klus als hoofdtrainer bij de senioren is. “Hiervoor deed ik de O23 van VOAB, dan heb je te maken met jongere gasten, die allemaal ongeveer in dezelfde levensfase zitten. Nu zitten spelers natuurlijk in heel andere levensfases, dat brengt weer andere dingen met zich mee. Bijvoorbeeld als iemands vrouw nog niet thuis is en er iemand op de kinderen moet passen.”

Leuk jaar

Toch probeert Bouterse het voetbalinhoudelijk, op dezelfde manier aan te pakken. “De intentie van het spel is hetzelfde, de formatie is alleen anders. Maar dat heeft te maken met de kwaliteiten van de groep.” Hoe wil hij zijn ploeg het liefste laten spelen? “In de basis heb ik een vrij naïeve gedachte over voetbal, dat komt vooral door het jeugdvoetbal. Gelukkig ben ik daar de laatste jaren, wel wat realistischer in geworden. Daardoor is het even afwachten waar we kwalitatief gezien vallen in de competitie.” Maar achteruitlopen, gaat hij hoogstwaarschijnlijk niet doen. “We willen wel graag proberen hoog druk te geven. Vorig seizoen kregen ze weinig goals tegen, maar scoorden ze ook niet al te veel. Dan neem ik een paar doelpunten meer tegen, graag op de koop toe.” Al draait het natuurlijk vooral, om resultaat. “We hebben onze doelstelling eigenlijk opgeknipt.

Eerst willen we zo snel mogelijk 30 punten halen, en daarna gaan we kijken wat we nog kunnen halen. Dat is een beetje afhankelijk van wanneer we dat aantal hebben gehaald.” Zaak is in ieder geval, om er direct in te blijven. “En om leuke wedstrijden te spelen. Dan zou ik tevreden zijn. Als we het tegenstanders echt lastig kunnen maken en ze het vervelend vinden om tegen ons te spelen.” In combinatie, met plezier.

“Die jongens moeten vooral aan het einde van het seizoen zeggen dat ze een leuk jaar hebben gehad.” Iets waar Bouterse zelf, als voetballer ook veel waarde aan hechtte, vertelt hij. “Ik was zelf altijd een aanvaller. Vaak rechtsbuiten of spits. Snel, maar ik blonk niet uit in het verdedigen.” Heel lang op hoog niveau voetballen, deed hij dan ook niet. “Ik heb een paar wedstrijden in het eerste van DVVC gespeeld, daarna ben ik naar een vriendenteam gegaan.”

Want al op jonge leeftijd, vond Bouterse training geven eigenlijk leuker. “Op mijn zeventiende ben ik begonnen als assistent. Daar was ik heel fanatiek mee bezig, zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Om vervolgens alle leeftijden training te geven, en zichzelf verder te ontwikkelen. “Ik haal er heel veel energie uit als spelers het leuk vinden.”

Van kinderen, tot aan senioren. “Op een gegeven moment werd ik er zo fanatiek in, dat ik naar Dongen ben gegaan en mijn VC2 heb gehaald.” Ambities, heeft Bouterse dan ook genoeg. Al vindt hij het een lastige vraag. “Ik wil graag kijken wat het hoogst haalbare is, maar moet het ook wel naar mijn zin hebben. Gevoel is voor mij heel belangrijk. Als ik ergens op mijn plek zit, hoef ik niet zo nodig op iedere langsrijdende trein te springen.” Mocht het ooit wel passen. “Wil ik graag kijken hoe ver ik kan komen!”

Matthijs Hartmann: ‘Ik had zeker niet verwacht dat we zouden degraderen’

0

Stijf onderaan in de winterstop, hadden ze er bij Virtus afgelopen seizoen eigenlijk weinig vertrouwen meer in dat het goed zou gaan komen. Maar na een veel betere tweede seizoenshelft, kwam handhaving uiteindelijk toch nog dichtbij. Tot het misging in de nacompetitie. “Daardoor voelde het als een grote teleurstelling”, vertelt aanvaller Matthijs Hartmann.

En dat terwijl de op dat moment derdeklasser, halverwege het seizoen dood en begraven leek. “We hadden bij de winterstop vijf punten. Dat heeft ons de das omgedaan.” Want ondanks dat Virtus vervolgens nog 23 punten bij elkaar voetbalde en met 28 punten op een twaalfde plaats eindigde, degradeerde de club uit Zevenbergen via de nacompetitie uiteindelijk alsnog. “De eerste ronde wonnen we nog wel, maar de tweede wedstrijd verloren we in de laatste seconde.”

Meer zekerheid

Hoe kijkt Hartmann (18) nu, maanden later, terug op afgelopen seizoen? “In de winterstop stonden we stijf onderaan, toen dachten we niet meer dat het ons zou gaan lukken.” Maar een verandering van systeem, bracht ineens weer leven in de brouwerij. “We kregen te veel goals tegen, dus gingen we van 4-3-3 naar 5-3-2. Voor iets meer zekerheid achterin.” En met succes. “Vanaf dat moment ging het lopen en zijn we punten gaan pakken.” Toch kwam die eindsprint, dus net te laat. “Het beviel goed, alleen mocht het niet baten.” En dat terwijl Hartmann, die altijd op zijn fiets naar de voetbal komt, het gevoel heeft dat er meer in had gezeten. “Het maximale was lijfsbehoud, maar daar hadden we wel de groep voor. Vind ik.” Toch zat het ook wel een klein beetje tegen, is de inwoner van Zevenbergen eerlijk. “In de loop van het seizoen kregen we steeds meer last van blessures, bijna iedere week viel er wel iemand weg. Daardoor moesten er regelmatig jongens van het tweede meedoen en werd het steeds dunner.” Iets waar ze op voorhand, niet echt rekening mee hadden gehouden. “Aan het begin van de competitie had ik zeker niet verwacht dat we zouden degraderen. Eigenlijk gingen we gewoon voor de middenmoot, ondanks dat we een jonge groep hadden.” Een jonge groep, waar Hartmann afgelopen seizoen voor het eerst deel van uitmaakte. “Dat was wel even wennen, omdat het natuurlijk heel anders is dan de jeugd. Veel meer doordacht en ook tactisch.” Maar ook fysiek én qua slimmigheden, kon de jongeling aan de bak. “Veel tegenstanders denken twee stappen vooruit.”

Honderd procent

Gelukkig voor hem, duurde die aanpassingsperiode niet al te lang. Mede door zijn teamgenoten. “We hebben een heel leuke groep en kunnen het allemaal met elkaar vinden. Dat helpt natuurlijk wel.” Ook Hartmann zelf, is allesbehalve een onbekende bij Virtus. “Ik voetbal hier al sinds mijn zesde en heb nog nooit ergens anders gespeeld. Wat dat betreft voel ik me wel echt een kind van de club.” Letterlijk, en figuurlijk, lacht hij. “Mijn vader heeft hier ook gevoetbald.” Of Hartmann het blauw met wit ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Tot nu toe heb ik dat nog nooit overwogen, maar een stap hogerop zou mooi zijn.” Al is de buitenspeler daar voorlopig, nog lang niet mee bezig. “Het is hier enorm gezellig en ik voetbal met mijn vrienden, dus dat vind ik heel leuk.” En daarnaast, heeft de tiener zich inmiddels opgewerkt tot vaste basisspeler. Als vleugelspeler dus. “Ik ben een buitenspeler met een actie. Redelijk snel en doelgericht.” Hopelijk dragen zijn doelpunten en assists dit seizoen bij, aan een succesvol jaar. “Ons doel is om te promoveren. Daar hebben we de selectie ook voor.” Maar, plaatst hij daarbij wel een kanttekening. “Dan moet iedereen wel honderd procent zijn. Zowel qua fitheid als qua scherpte.” Alleen dan, ziet Hartmann het gebeuren. “Ik heb niet het gevoel dat we moeten promoveren, maar wel dat we het heel graag willen. Onze groep is nog jong, en we worden steeds beter, dus dan wil je het liefste in de derde klasse spelen!” Al gaat dat, natuurlijk niet vanzelf. “We moeten vooral nog een stap maken in volwassenheid. Een stukje slimmer zijn en af en toe gewoon een wedstrijd uitspelen.”

 

 

Mijlpaal voor doelman Steging: ‘Heel bijzonder’

0

Een beetje aftasten wat het wordt, zijn ze dit seizoen bij derdeklasser Rood-Wit vooral heel benieuwd. Want nadat de club uit Sint Willebrord zich afgelopen jaar direct wist te handhaven, hoopt doelman Andy Steging nu op iets minder kopzorgen. “We zijn eigenlijk onnodig in de problemen geraakt.”

Want het seizoen, na het kampioenschap in de vierde klasse, een niveau hoger goed begonnen, kwam er daarna een klein beetje zand in de motor, vertelt Steging (31). “De start was goed, maar toen kregen we een keepersprobleem.” Het betekende het begin, van een rommelige periode. “Ik kreeg zelf last van mijn rug, waardoor ik er twee tot drie maanden uit lag. Pas na de winterstop was ik weer terug.” Vier verschillende keepers gebruikt, werd naar eigen zeggen de vrije val ingezet. “Dat heeft ons behoorlijk wat punten gekost.”

Perspectief

En indirect ook de nodige slapeloze nachten bezorgd. “Daardoor zijn we eigenlijk onnodig in de problemen geraakt. Als iedereen fit was geweest, waren we in maart al veilig.” Hoe anders, was dat nu, kan Steging zich herinneren. “Degradatie speelde wel door mijn hoofd, zo eerlijk moet ik zijn.” Verder dan een tiende plaats, en slechts twee punten boven de nacompetitie, kwam Rood-Wit dan ook niet. “Al met al was het een teleurstellend seizoen. Al kwam dat vooral door die blessures.” Onnodig en een beetje pech, probeert de ervaren doelman ook naar de positieve dingen te kijken.

“In de tweede seizoenshelft hebben we goed ons rug gerecht en weinig weggeven. We weten dat we vanuit de nul kunnen spelen, dat biedt wel perspectief.” In volgens hem, de leukste competitie van de regio. “Bijna alleen maar derby’s, maar vooral veel kwalitatief goede ploegen.” Waar schaalt hij Rood-Wit wat dat betreft in? “Ik schat ons niet bij de bovenste ploegen. Als we een stabiele middenmoter worden, hebben we het goed gedaan.” Al zal dat volgens Steging vooral afhangen, van het afmaken van de kansen. “Dat is nog wel een pijnpunt bij ons. Dat was afgelopen seizoen ook een ding. We creëren genoeg, scoren alleen te weinig.” Gelukkig staat de organisatie achterin, als een huis. “Ik verwacht dit jaar weinig problemen met de defensie.

Als je ziet dat we met een centraal duo van Delano Valentijn en Bryan Hellemons spelen. Dat is aardig degelijk.” Helemaal, met zijn eigen ervaring daarachter. Sinds zijn terugkomst bij de club. “Twee jaar geleden ben ik weer teruggekomen, nadat ik bij Halsteren en Dosko had gespeeld.” Meteen kampioen in de vierde klasse, viel hij met zijn neus in de boter. “Dat was natuurlijk een fantastisch seizoen! Zeker met al die jongens uit het dorp, dat was voor mij ook de belangrijkste reden om terug te komen. Net als al die derby’s.”

Mooi rijtje

Steging voelt zich dan ook weer helemaal als een vis in het water. “Gewoon lekker dichtbij, op het dorp waar je altijd hebt gevoetbald.” Ambities om ooit nog ergens anders te gaan spelen, heeft hij dan ook niet meer. “Ik wil plezier hebben in het spelletje, samen met mijn vrienden. Daar speel ik nu inmiddels al zo lang mee.” Toch had daar na afgelopen seizoen, zomaar een einde aan kunnen komen. “Zo’n rugblessure zet je wel aan het twijfelen.” Helemaal, omdat die behoorlijk hardnekkig was.

“Ik had last van irritatie bij mijn weefsel, waardoor dat hard werd. Daardoor werd mijn rug stijf.” Iets waar Steging niet alleen als keeper last van had. “Op een gegeven moment kon ik mijn kinderen niet eens meer uit bed halen. Toen werd het tijd om eerst te gaan herstellen.” Een traject van ruim 2500 euro volgde. “Ik heb allerlei mensen en specialisten gezien.” Over het ontstaan van zijn blessure, heeft de inwoner van Sint Willebrord overigens wel een idee. “Een paar jaar geleden heb ik last gehad van een jumpers knee én een gebroken middenvoetsbeentje. Toen ben ik veel spiermassa verloren in mijn ene been, waardoor er sprake was van disbalans. Voor die knieblessure ben ik onder het mes gegaan, alleen ben ik toen te snel weer teruggekomen.”

Misschien wel, om zo min mogelijk wedstrijden te hoeven missen. Mede daardoor, werd Steging onlangs gehuldigd voor het spelen van 250 wedstrijden voor de club. “Dat is toch wel een heel bijzondere mijlpaal, dat maak je niet vaak mee.” Een mooi rijtje, samen met vier van zijn huidige ploeggenoten. “Vorig seizoen begon ik er op een gegeven moment aan te denken, dat ik toch wel ergens in de buurt moest zijn.” En als het aan hem ligt, komen er daar nog wel een paar bij.

“Het moment om te stoppen komt natuurlijk steeds dichterbij, dus ik kijk echt van jaar tot jaar. Als ik weer geblesseerd raak en het selectievoetbal heeft een te grote impact op mijn lichaam, ga ik in een lager elftal voetballen.” Maar het liefste, stelt Steging dat moment nog zo lang mogelijk uit. “Voor nu heb ik nog heel veel plezier in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste, daarom ben ik ook op voetbal gegaan. Wat dat betreft ben ik echt een gezelschapsmens.”

Bij Rood-Wit, komt hij wat dat betreft niks te kort. “We hebben hier enorm mooie jaren gehad. Als je ziet hoe het leeft, denk ik niet dat er veel clubs zijn waar het zo druk is. Dat maakt de club zo mooi. Ook de feestjes, zitten er hier wel in. Net als de donderdagavond na de training.” Maar wel, nadat er eerst gepresteerd is. In zijn geval, dus als doelman. “Ik zou mezelf absoluut niet omschrijven als een atletisch iemand. Ik ben vooral sterk in het meevoetballen, de coaching en de één op één.” Met name aan de bal, maakt Steging dan ook nogal eens het verschil. “Ik probeer altijd de voetballende oplossing te zoeken. Daar neem ik best wel wat risico in.” Wie weet, wat dat Rood-Wit de komende jaren nog gaat brengen. “Ons doel is om een stabiele derdeklasser te worden!”