Home Blog Pagina 4

Jeugd van Rijnmond Hoogvliet Sport in de lift: groei, plezier en ambitie hand in hand

De jeugdafdeling van Rijnmond Hoogvliet Sport zit duidelijk in de lift. Waar de club tijdens de coronajaren nog een terugval kende, is er inmiddels weer sprake van groei, energie en ambitie. Twee mensen die dat van dichtbij meemaken zijn Nick Meivogel (38) en Frank Sparreboom (67), beiden nauw betrokken bij de jeugd.

Nick, in het dagelijks leven werkzaam bij Samskip als global head of finance en accounting, rolde via zijn kinderen het vrijwilligerswerk in. “De jeugd bij Rijnmond HS is groeiende en bloeiende,” stelt hij. “Mijn kind wilde gaan voetballen en zo ben ik begonnen als trainer van de JO8-3. Die kinderen begonnen allemaal net en het was enorm leuk om ze spelenderwijs dingen te leren.”

Wat begon als training geven, groeide al snel uit tot meer betrokkenheid bij de club. “Ik zag Frank hier bijna dagelijks rondlopen om alles in goede banen te leiden. Toen ben ik hem gaan helpen.” Frank, zelf een ervaren clubman met een rijk voetbalverleden, vult aan: “Het was wel leuk, want Nick heeft ook een verleden bij Sparta Rotterdam. Dat zeg ik dan ook tegen de kinderen. Die vinden dat natuurlijk geweldig.”

De jeugdafdeling is inmiddels breed opgezet, met teams in meerdere leeftijdscategorieën. Op dit moment is de O16 de oudste groep, maar het doel is om uiteindelijk alle lichtingen volledig te bezetten. Opvallend is dat er ook gemengde teams zijn. “In de O16 staat een stel voor de groep en die doen het supergoed,” vertelt Nick. Zelf traint hij de O12-2, waar ook een meisje deel van uitmaakt. “Die doet het heel erg goed.”

Niet alleen in de breedte groeit de club, ook het niveau stijgt. Meerdere jeugdteams spelen inmiddels op hoog niveau, waaronder twee O14-teams in de eerste klasse. “Die worden echt steeds beter en doen het prima,” aldus Nick. De doorstroming naar de senioren krijgt eveneens vorm: “De trainer van het eerste heeft de O16 bekeken en heeft direct vier jongens gevraagd om met het eerste mee te gaan trainen. Dat is voor die gasten natuurlijk een geweldige ervaring.”

Een belangrijke factor in die ontwikkeling is de betrokkenheid van het eerste elftal bij de jeugd. Volgens Nick speelt trainer Michael van der Velde daarin een grote rol. Spelers van het eerste zijn vaker aanwezig op de club en tonen interesse in de jeugdteams, wat zorgt voor verbinding en motivatie.

De club kenmerkt zich door diversiteit, iets waar Nick trots op is: “Rijnmond Hoogvliet is een afspiegeling van de Rotterdamse samenleving. Het is heel divers en dat werkt uitstekend bij ons.” Alles draait daarbij op vrijwilligers. “Alle jeugdtrainers doen dit in hun vrije tijd. Ze krijgen geen vergoeding, maar wel waardering en bijvoorbeeld een trainingspak.”

Om de kwaliteit te waarborgen, investeert de club in ontwikkeling. Zo is de KNVB-cursus Jeugd Voetbal Coach geïntroduceerd, al was de belangstelling zo groot dat niet iedereen kon deelnemen. Daarnaast is er op zondag de Star academie actief op het complex, wat zorgt voor extra aanwas van jeugdleden.

Binnen de jeugdopleiding staan normen en waarden centraal. Frank geeft een duidelijk voorbeeld: “Wij zijn direct het gesprek met een ouder aangegaan toen die iets riep naar een tegenstander. Dit willen wij niet in onze club hebben.” Die aanpak wordt ook door anderen gewaardeerd, bleek uit complimenten van de tegenpartij.

plezier blijft uiteindelijk de belangrijkste drijfveer. “Het winnen heeft niet de hoogste prioriteit,” benadrukt Nick. “We willen spelers beter maken en dat ze met plezier voetballen.” Ouders worden daar actief in meegenomen, onder andere via bijeenkomsten aan het begin van het seizoen.

Met een zevenkoppig bestuur en duidelijke structuur kijkt de club vooruit. “Als we dit vasthouden, is de sky the limit,” besluit Nick enthousiast.

Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor meer informatie over de club.

Zonder jeugd geen toekomst: Erwin Dooremalen bouwt aan fundament bij RVVH

Bij RVVH draait het niet alleen om prestaties op zaterdag, maar vooral om de lange termijn. Trainer Erwin Dooremalen (40) is daar een uitgesproken voorbeeld van. Als trainer van de O14-1 werkt hij al jaren aan de ontwikkeling van jonge spelers, met een duidelijke overtuiging: zonder sterke jeugdopleiding bestaat er geen toekomst voor het eerste elftal.

Dooremalen, geboren en getogen in Crooswijk, kwam via zijn schoonfamilie in 2008 terecht bij de club uit Ridderkerk. Hoewel hij zelf nooit in competitieverband voetbalde en zijn sportieve achtergrond vooral in judo en karate ligt, groeide zijn betrokkenheid bij RVVH gestaag. Inmiddels is hij al zes jaar actief als trainer binnen de jeugdopleiding.

Zijn trainersloopbaan begon bescheiden bij de voetbalschool, waar hij als begeleider instapte toen zijn jongste zoon begon met voetballen. Via rollen als teambegeleider en trainer bij verschillende jeugdteams werkte hij zich stap voor stap op. Uiteindelijk kwam hij terecht bij de O13-selectie, waar hij de kans kreeg om met talentvolle spelers te bouwen aan de toekomst van de club. Na het volgen van een KNVB-cursus werd zijn rol verder geprofessionaliseerd.

Met zijn huidige lichting begon Dooremalen onderaan de ladder. In de O13-3, spelend in de tweede klasse en met relatief jonge spelers, lag de nadruk op ontwikkeling. De overstap naar het grote veld bracht aanvankelijk fysieke uitdagingen met zich mee, maar leverde vooral waardevolle leerervaringen op. Die aanpak betaalde zich een seizoen later uit: als O13-1 werd het team ongeslagen kampioen in de tweede klasse.

De daaropvolgende jaren zette de ploeg verdere stappen. In de eerste klasse eindigde het team tweemaal als tweede, waarna promotie naar de hoofdklasse volgde. Dit seizoen laat een wisselend beeld zien, met een tweede plaats in de eerste fase, een middenmootpositie in de tweede fase en momenteel een derde plaats in de derde fase. Een recente remise tegen een tegenstander die eerder ruim werd verslagen, kostte het team de kans op een kampioenschap.

Komend seizoen schuift de groep door naar de O15-1, waarbij Dooremalen zijn spelers blijft volgen. Binnen de selectie is al gebleken dat talent zich ontwikkelt: een speler maakte de overstap naar een club op divisieniveau, terwijl een ander proeftrainingen afwerkte bij grotere verenigingen. Tegelijkertijd blijft spelplezier een belangrijke factor binnen de groep.

Wat deze lichting bijzonder maakt, is de onderlinge band. Veel spelers kennen elkaar al sinds de voetbalschool en vormen een hechte vriendengroep. Dooremalen besteedt dan ook veel aandacht aan het groepsproces. Binnen het team is ruimte voor verschillende persoonlijkheden, maar er wordt actief gestuurd op respect en samenwerking.

In de begeleiding staat hij er niet alleen voor. De trainingen worden ondersteund door een oud-speler van het eerste elftal, die zich richt op de spitsen, terwijl de club ook structureel keeperstraining aanbiedt. Deze gezamenlijke aanpak sluit aan bij de bredere visie van RVVH, waarin de ambitie is om selectieteams op divisieniveau te laten acteren.

De ontwikkeling van de jeugdopleiding heeft de afgelopen jaren een duidelijke impuls gekregen. Waar er eerder minder structuur was, is nu sprake van groei en organisatie. Volgens Dooremalen is dat essentieel voor de club: de breedte en kwaliteit van de jeugd bepalen uiteindelijk het niveau van de seniorenselecties.

Naast zijn rol als trainer is Dooremalen werkzaam als rayonmanager in betonmaterialen. Toch ligt een groot deel van zijn vrije tijd op het voetbalveld. Voor hem is RVVH meer dan een club: het voelt als een gemeenschap waarin familie, vrijwilligers en spelers samenkomen.

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

Tussen koffie en klussen: de onderhoudsploeg van Rijsoord

Wie op maandagochtend bij VV Rijsoord binnenstapt, treft direct een levendige bedoening. In het jeugdhonk verzamelt zich een groep mannen die samen de onderhoudsploeg vormt. Het geroezemoes is niet te missen; gesprekken lopen door elkaar heen en het weekend wordt uitgebreid doorgenomen. Niet alleen het resultaat van het eerste elftal van Rijsoord passeert de revue, ook het betaalde voetbal komt uitgebreid aan bod. De toon is los, de sfeer vertrouwd, een typisch begin van een werkdag voor deze hechte groep vrijwilligers.

Aanspreekpunt van de onderhoudsploeg is Wim Vaandrager. Hij is al jarenlang een bekend gezicht binnen de club. Sinds 1998 is hij betrokken bij Rijsoord, toen zijn oudste zoon er ging voetballen. Wat begon als teamleiderschap groeide al snel uit tot een langdurige rol binnen de organisatie. In 2000 werd hij wedstrijdsecretaris bij de jeugd, een functie die hij twintig jaar vervulde. Sinds 2020 is hij actief als wedstrijdsecretaris bij de senioren.

Na zijn pensionering in 2022 sloot Wim zich aan bij de onderhoudsploeg. Daarmee werd hij onderdeel van een groep die grotendeels bestaat uit pensionado’s, mannen die vaak al jarenlang betrokken zijn bij de club. Twee keer per week komen zij bij elkaar om het terrein op orde te houden en uiteenlopende werkzaamheden uit te voeren. Gemiddeld zijn er zo’n tien tot vijftien mensen actief.

De werkzaamheden zijn divers en noodzakelijk om de club draaiende te houden. Afval ruimen langs de velden, het onderhouden van het terrein en de parkeerplaatsen, het schoonmaken van de kantine en het uitvoeren van kleine en grotere klussen: het hoort er allemaal bij. Ook het krijten van de velden wordt door een van de vrijwilligers verzorgd. Ondertussen gaat de technologische vooruitgang ook niet ongemerkt voorbij; de robotmaaier doet zijn werk volledig automatisch. Rijsoord beschikt momenteel over twee grasvelden, al zijn er plannen om één daarvan om te bouwen tot een kunstgrasveld.

Wim zelf heeft ook een voetbalverleden, al ligt dat inmiddels ver achter hem. Hij speelde bij Zwart Wit’28, maar stopte al in de B-junioren. School kreeg voorrang en uiteindelijk leidde dat tot een loopbaan in het bankwezen. Na zijn werkzame leven vond hij opnieuw zijn plek op het sportcomplex, ditmaal niet als speler, maar als vrijwilliger.

De onderhoudsploeg is in de loop der jaren gegroeid. Waar het ooit begon als een kleine groep, staat er nu een stabiel team. Wat hen bindt, is niet alleen de inzet voor de club, maar ook het onderlinge contact. De sfeer is informeel en hecht. Binnen de groep bevindt zich ook ervaring uit het betaalde voetbal, zoals die van scheidsrechter Piet Klootwijk, die nog altijd actief is bij jeugdwedstrijden.

Het karakter van Rijsoord speelt hierin een belangrijke rol. De club ademt een dorpsgevoel, ondanks de ligging binnen Ridderkerk. Veel mensen kennen elkaar en dat zorgt voor een sterke betrokkenheid. Er is enige rivaliteit met RVVH, maar met clubs als Slikkerveer en Bolnes is die minder aanwezig.

Voor Wim is de club een dagelijks onderdeel van zijn leven. Of hij nu bezig is met het wedstrijdsecretariaat of met onderhoudswerkzaamheden, zijn betrokkenheid is groot. De werkdagen beginnen steevast met een kop koffie, vaak gevolgd door nog één. Daarna gaat de ploeg aan de slag, met tussendoor ruimte voor nog een ‘bakkie’. Rond het middaguur zit het werk er meestal op en keert iedereen weer huiswaarts.

De inzet van de onderhoudsploeg blijft niet onopgemerkt. Vanuit het bestuur is er veel waardering en de onderlinge contacten zijn goed. Het is een samenwerking die essentieel is voor het functioneren van de club. Achter de schermen, tussen koffie en klussen, zorgt deze groep ervoor dat alles bij Rijsoord blijft draaien.

Een diepe buiging voor de onderhoudsploeg bestaande uit Albert Bazen, Alfred Verhoef, Jan van Gerwen, Piet Klootwijk, Arend Hollemans, Wim Vaandrager, Mari Vrijhof, Cees van der Steen, Willem Toet, Ger van der Wulp, Jan Pol, Wim Velthuizen en Pieter van der Meulen.

Klik op VV Rijsoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rijsoord voor meer informatie over de club.

Afscheid van een icoon: Joey Jongman (Barendrecht): “Ik kom niet meer terug in de voetballerij”

Sommige spelers verdwijnen geruisloos van het toneel. Geen groot afscheid, geen schijnwerpers, maar een laatste fluitsignaal dat vooral persoonlijk voelt. Voor Joey Jongman nadert dat moment. 36 jaar oud, na een lange loopbaan op het hoogste amateurniveau, zet de middenvelder van Barendrecht een punt achter zijn voetbalcarrière. Geen terugkeer in een lager elftal, geen rol als trainer, het is goed zo.

Zijn verhaal begint in Rotterdam, maar krijgt al snel vorm in Spijkenisse, waar hij opgroeit en voor het eerst tegen een bal trapt bij Hekelingen. Al vroeg valt zijn talent op. In de E-jeugd wordt hij opgepikt door Feyenoord, waar hij vier jaar deel uitmaakt van een uitzonderlijk sterke lichting. Hij speelt daar samen met onder anderen Leroy Fer, Georginio Wijnaldum, Kaj Ramsteijn, Miquel Nelom en Garry Rodrigues. Een team dat niet alleen barst van het talent, maar ook kampioen wordt en symbool staat voor een generatie die later op hoger niveau doorbreekt.

Maar voetbal is niet alleen een kwestie van talent. Soms beslist de realiteit anders. Bezuinigingen bij Feyenoord zorgen ervoor dat complete jeugdteams verdwijnen. Jongman, die nog geen toezegging had gekregen, moet vertrekken. Het is een moment dat zijn droom om profvoetballer te worden hard raakt. De nasleep is voelbaar: motivatieproblemen, zoekende jaren en, zoals hij zelf erkent, een periode waarin hij niet altijd het maximale uit zichzelf haalde.

Terug in Spijkenisse hervindt hij langzaam zijn weg. Hoewel hij aanvankelijk niet direct op het hoogste niveau speelt, blijft zijn potentie zichtbaar. Onder trainer Adri Poldervaart krijgt hij de kans om mee te trainen met het eerste elftal. Die stap blijkt cruciaal. Jongman werkt zich omhoog, groeit in zijn rol en wordt uiteindelijk een vaste waarde in het eerste team.

Zijn overstap naar Barendrecht markeert het begin van een lange periode op het hoogste amateurniveau. Wat volgt is een loopbaan die zich kenmerkt door stabiliteit, prestaties en een constante aanwezigheid op het middenveld. Elf seizoenen speelt hij op het hoogste amateurniveau, met daarnaast drie jaar in de derde divisie en promotie naar de tweede divisie in het seizoen 2023-2024.

Tussendoor kiest hij bewust voor een uitstap naar Katwijk, gedreven door de ambitie om kampioen te worden. Het lot beslist anders. In het seizoen 2019-2020 ligt Katwijk op koers voor de titel, maar de competitie wordt stilgelegd door de coronacrisis. Een unieke kans glipt zo uit handen, zonder dat het sportief wordt beslecht.

Terug bij Barendrecht laat Jongman nog altijd zien wat hem zo waardevol maakt. Zijn positiespel, zijn rust aan de bal en zijn vermogen om het spel te verdelen vormen jarenlang de basis van zijn spel. Daar komt zijn specialiteit bij: de vrije trap. Ook in zijn laatste seizoen is hij daarin nog beslissend, met meerdere doelpunten uit standaardsituaties.

Toch is het lichaam uiteindelijk onverbiddelijk. De belasting van trainingen en wedstrijden laat zich steeds nadrukkelijker voelen. Herstel duurt langer, de energie wordt schaarser. In combinatie met zijn maatschappelijke carrière als planmanager in de Rotterdamse haven en zijn rol als vader van een jonge dochter, wordt de afweging steeds duidelijker.

Wat blijft, is een carrière zonder degradaties, een zeldzaamheid op dit niveau, en een speler die jarenlang van constante waarde was. Geen grillige pieken, maar een stabiele lijn. Geen grote woorden, maar daden op het veld.

Na dit seizoen valt het doek. Geen half afscheid, geen terugkeer op een lager pitje. Joey Jongman kiest bewust voor een definitief einde. Een keuze die past bij de speler die hij altijd is geweest: gedreven, eerlijk en zonder concessies.

De velden zullen hem missen, maar zijn verhaal blijft. Een verhaal van talent, tegenslag, zelfreflectie en uiteindelijk een lange, respectabele loopbaan op het hoogste amateurniveau.

Klik op BVV Barendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BVV Barendrecht voor meer informatie over de club.

Ronald Capelle: verenigingsman op én buiten het veld bij Slikkerveer

De voetballer: trouw, ervaring en liefde voor het spel

Ronald Capelle is met zijn 35 jaar het schoolvoorbeeld van een echte clubman. Al 29 jaar is hij verbonden aan Slikkerveer, een vereniging die voor hem veel meer is dan alleen een voetbalclub. Binnen Slikkerveer draait het niet alleen om prestaties op het veld, maar vooral om betrokkenheid en saamhorigheid. Iedereen draagt op zijn manier bij aan het verenigingsleven, en dat is iets wat volgens Capelle ook wordt verwacht.

Die sterke verenigingscultuur loopt als een rode draad door zijn carrière. Hij speelt nog altijd samen met jongens die hij al sinds de basisschool kent. Zo gaat hij met linksback Mike van Dongen al om sinds de groep 1. Ook de betrokkenheid van families is typerend: ouders die lunches verzorgen voor het eerste elftal en grootouders die hebben geholpen bij de bouw van het clubhuis. Het onderstreept de hechte structuur binnen de vereniging.

Capelle maakte in 2009 zijn debuut in het eerste elftal van Slikkerveer en is daar sindsdien een vaste waarde. Hoewel het exacte aantal wedstrijden niet officieel wordt bijgehouden, schat hij zelf dat hij tussen de 300 en 400 wedstrijden heeft gespeeld. Een indrukwekkend aantal, dat zijn langdurige inzet en loyaliteit aan de vereniging benadrukt.

De afgelopen jaren kende Slikkerveer sportief gezien een stabiele periode, waarin het regelmatig de nacompetitie voor promotie bereikte. Toch strandde de ploeg telkens in die beslissende fase. Vorig seizoen werd zelfs de finale verloren van De Jonge Spartaan met 4-2. Ook dit seizoen begon moeizaam, wat heeft geleid tot een vijfde plaats in de derde klasse G, ondanks dat de ploeg vooraf als titelkandidaat werd gezien. Onder leiding van trainer Gijs Zwaan lijkt het team echter weer in vorm te raken, met een sterke start van de derde periode en uitzicht op een nieuwe kans via de nacompetitie.

Een naar moment in Capelles loopbaan was zijn zware kruisbandblessure, twee jaar geleden. Hij stond een jaar langs de kant en werkte intensief aan zijn herstel. Die periode heeft hem veranderd als speler. Waar hij voorheen bekendstond als een flitsende voetballer, kiest hij nu bewuster zijn momenten en speelt hij met meer inzicht en dosering. Ondanks die aanpassing is zijn motivatie onverminderd groot; hij geniet nog steeds volop van het spel en voelt dat hij nog niet klaar is.

Wat Slikkerveer volgens Capelle onderscheidt, is de nadruk op eigen jeugd. Het eerste elftal bestaat grotendeels uit spelers die zijn opgeleid binnen de vereniging. Toen het team enkele jaren geleden promoveerde, was bijna de volledige selectie afkomstig uit de eigen jeugdopleiding. Daarbij speelt ook mee dat de club geen spelers betaalt. Iedereen betaalt gewoon contributie, wat volgens Capelle zorgt voor een selectie van spelers die bewust kiezen voor de vereniging en de bijbehorende sfeer.

Naast het voetbal is er veel aandacht voor teambuilding. Trainingskampen worden mede door de spelers zelf georganiseerd en vormen een belangrijk onderdeel van het seizoen. Zo reisde het team dit jaar af naar Bilbao en staat voor volgend seizoen Gran Canaria op de planning. Het benadrukt de zelfstandigheid en betrokkenheid binnen de spelersgroep.

Met het vertrek van trainer Gijs Zwaan naar Nieuwerkerk en de komst van Kristian de Oude, momenteel assistent-trainer bij VFC, breekt er bovendien een nieuwe fase aan voor het eerste elftal. Capelle blijft daarin een ervaren kracht binnen de selectie.

De trainer en vrijwilliger: bouwen aan de toekomst van de vereniging

Naast zijn rol als speler is Capelle ook actief als jeugdtrainer en vrijwilliger binnen Slikkerveer. Hij traint samen met Stanley van der Tol het team O10-1, dat uitkomt op het hoogste niveau in deze leeftijdscategorie. Voor Capelle is deze rol minstens zo belangrijk als zijn eigen voetbalcarrière.

Zijn motivatie om trainer te worden komt voort uit zijn eigen jeugd. Hij had het geluk om trainers te hebben die niet alleen bezig waren met prestaties, maar ook met het creëren van een hecht vriendenteam. Die aanpak heeft een blijvende indruk op hem gemaakt. Hij probeert diezelfde waarden nu over te brengen op de volgende generatie spelers.

Binnen het team staat plezier centraal. Capelle vindt het belangrijk dat kinderen niet alleen beter worden als voetballer, maar ook het verenigingsleven leren kennen. Dat uit zich in activiteiten rondom wedstrijden en trainingen. Zo blijven spelers na een ochtendwedstrijd vaak hangen om ’s middags naar het eerste elftal te kijken en zelf nog te voetballen. Ook bij activiteiten zoals carnaval en zomerkampen is het team volledig aanwezig.

Sportief gezien speelt het team op een hoog niveau, met wedstrijden tegen gerenommeerde jeugdteams van onder andere Sparta, Feyenoord en Excelsior Maassluis. Dat biedt de spelers de kans om zich optimaal te ontwikkelen. Capelle spreekt vol enthousiasme over de talentvolle lichting en ziet de toekomst van Slikkerveer dan ook positief tegemoet.

Een concreet voorbeeld van die ontwikkeling is een recente wedstrijd tegen Sparta O9, het team van oud-prof Nathan Rutjes. Dergelijke wedstrijden laten zien dat de jeugdopleiding van Slikkerveer zich kan meten met grotere clubs, iets waar Capelle zichtbaar trots op is.

Zijn betrokkenheid bij de vereniging gaat verder dan alleen trainen. Capelle zet zich ook in als organisator van activiteiten. Zo organiseert hij in april voor de tiende keer de voetbalkoppelquiz, een evenement dat inmiddels een vaste plek heeft binnen de vereniging. Zelf nam hij ook deel aan het Nederlands Kampioenschap voetbalquiz in Maassluis, wat zijn passie voor de sport nog eens onderstreept.

Slikkerveer blijft zich daarnaast ontwikkelen. Zo komt er een nieuw kunstgrasveld bij, ter vervanging van een bestaand grasveld. Dit moet zorgen voor extra trainingscapaciteit, iets waar veel teams reikhalzend naar uitkijken.

Voor Capelle is zijn inzet als trainer en vrijwilliger een logische stap. Hij wil iets terugdoen voor de club die hem zoveel heeft gegeven. Die wederkerigheid vormt de kern van het verenigingsleven bij Slikkerveer.

Ook buiten het voetbal is Capelle actief. In het dagelijks leven is hij zelfstandig ondernemer en ondersteunt hij bedrijven bij hun digitale ontwikkeling, met name binnen de bibliotheeksector. Toch blijft Slikkerveer de plek waar alles samenkomt: sport, vriendschap en betrokkenheid.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

Twee generaties, één missie: Ron en Milan, het kloppend hart van RVVH

In het hart van voetbalvereniging RVVH, ver weg van de schijnwerpers van het veld, speelt zich elke zaterdag een minstens zo belangrijk spel af. In de commissiekamer zorgen Ron Arnold (57) en Milan Lemmen (18) ervoor dat alles op rolletjes loopt. Twee generaties, één gedeelde missie: het verenigingsleven draaiende houden.

Ron is een echte Rotterdammer, geboren in Kralingen, opgegroeid in West en uiteindelijk neergestreken op Zuid. Via zijn kinderen kwam hij terecht bij RVVH, een bewuste keuze. Wat begon langs de lijn, groeide uit tot een jarenlange betrokkenheid. Hij trainde jeugdteams, organiseerde activiteiten zoals de Champions League voor de jongste spelers en probeerde zich zelfs nog aan coördinatiewerk. “Dat was niet mijn ding,” zegt hij daar nuchter over. Zijn plek vond hij uiteindelijk in de commissiekamer, waar hij inmiddels al zo’n negen jaar een vertrouwd gezicht is.

Milan bewandelde een ander pad naar dezelfde plek. Als jeugdspeler kwam hij uit voor onder meer RVVH en Slikkerveer en werd hij zelfs gescout door Feyenoord. Een blessure gooide roet in het eten, waarna hij besloot te gaan fluiten. Via die rol kwam hij in de commissiekamer terecht, en dat beviel goed. Inmiddels is hij daar drie jaar actief en uitgegroeid tot een vaste kracht naast Ron.

Samen vormen ze het kloppend hart van de zaterdagorganisatie. Vanaf zeven uur ’s ochtends staan ze klaar om scheidsrechters en tegenstanders te ontvangen, hen de weg te wijzen naar kleedkamers en velden en ervoor te zorgen dat alles soepel verloopt. Met gemiddeld 18 tot 22 wedstrijden per zaterdag is dat geen kleine opgave. Ron verzorgt daarnaast ook de veld- en kleedkamerindeling, een logistieke puzzel die iedere week opnieuw gelegd moet worden.

Ondanks het leeftijdsverschil is de samenwerking tussen de twee vanzelfsprekend. Humor speelt daarin een belangrijke rol, maar ook hun duidelijke rolverdeling in lastige situaties. Wanneer emoties hoog oplopen en discussies vanuit het veld zich verplaatsen naar de commissiekamer, weten ze precies wat ze moeten doen. Ron is van de de-escalatie: rustig blijven, luisteren en de boel kalmeren. Milan neemt juist de meer directe rol op zich en durft, waar nodig, de grens aan te geven. Juist die combinatie maakt hen een sterk team.

Wat hen drijft? Het contact met mensen. “Het pleasen, een praatje maken, zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft,” zegt Ron. “Het is mij op het lijf geschreven.” Milan is nog zoekende naar wat hij het leukste vindt binnen zijn rol, maar zijn ambitie is duidelijk. Hij wil zich verder ontwikkelen binnen de club en sluit een bestuursfunctie in de toekomst zeker niet uit. Sterker nog: een rol als (jeugd)voorzitter ziet hij over een aantal jaar wel zitten. “Ik zou er niet voor weglopen,” geeft hij aan, al benadrukt hij dat hij niet uit is op het overnemen van iemands positie.

RVVH omschrijven ze als een warme en toegankelijke vereniging, waar iedereen elkaar kent. Tegelijkertijd zien ze ook uitdagingen. Ron merkt dat het respect soms onder druk staat, zowel bij jeugdspelers als ouders. Ook vindt hij het jammer dat de kantine niet altijd goed gevuld is en veel spelers na hun wedstrijd direct vertrekken. Toch blijft de kern overeind: een club waar prestaties en gezelligheid hand in hand gaan.

Waar anderen naar huis gaan, blijven Ron en Milan. Niet voor zichzelf, maar voor de club. Achter elke geslaagde zaterdag staan mensen zoals zij, betrokken, gedreven en altijd bereid om nét dat beetje extra te doen.

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

Meidenvoetbal in de lift bij Smitshoek: hecht team MO12 groeit razendsnel

Sinds vorig seizoen waait er een frisse wind door de meidenopleiding van Smitshoek. Wat begon als een nieuw MO11-team, is inmiddels uitgegroeid tot een hechte en ambitieuze MO12-1. Met sterke begeleiding, een duidelijke visie en vooral veel plezier in het spel timmeren de meiden nadrukkelijk aan de weg.

Bijzonder aan dit team is de betrokken staf. Met maar liefst vier begeleiders – Khalid, Jacco, Olaf en Edwin – krijgt elke speelster de aandacht die ze verdient. Voor Khalid, ondernemer en voormalig speler van onder andere Smitshoek en Barendrecht, begon het avontuur vanuit een persoonlijke motivatie. Zijn dochter Jayda wilde graag voetballen en zo rolde hij het trainerschap in. “Alle trainers hebben dochters in het team. Dat maakt het extra bijzonder,” vertelt hij. Tegelijkertijd is er ook ambitie: “Uiteindelijk willen we doorgroeien naar een situatie met een vaste, gespecialiseerde trainer, net zoals bij de jongensteams.”

De ontwikkeling van het team is indrukwekkend. Waar de meiden in het begin nog wat afwachtend waren, is er in anderhalf jaar tijd een hecht collectief ontstaan. Veel speelsters begonnen ooit op pleintjes, waar ze zich vaak moesten bewijzen tussen de jongens. Die ervaring heeft hen sterker gemaakt, maar bij Smitshoek vonden ze misschien nog wel iets belangrijkers: vertrouwen in elkaar. “Ze gunnen elkaar alles en vechten voor elkaar. Dat is echt de kracht van dit team,” aldus Khalid.

Die teamgeest vertaalt zich ook naar het veld. In het eerste seizoen lag de nadruk vooral op plezier en ontwikkeling. In fase 1 van dit seizoen speelde het team nog tegen andere meidenteams. Alle zeven wedstrijden werden gewonnen, met een indrukwekkend doelsaldo van 66 voor en 9 tegen. In de tweede fase namen de meiden het op tegen jongensteams. Dat bleek een grotere uitdaging, maar ook hier werd knap de eerste plaats behaald. In fase 3 zetten ze opnieuw een stap en kwamen ze uit in de vierde klasse. Een flinke uitdaging, maar één die ze met enthousiasme aangingen. “Ze vinden die weerstand juist leuk. Het motiveert ze om nóg harder te werken,” zegt Khalid trots. Met resultaat: de eerste overwinning in deze klasse is inmiddels een feit.

Opvallend is dat de meiden zich blijven ontwikkelen, zeker nu ze langzaam wennen aan het spelen op een groot veld. Volgend seizoen maken ze de overstap naar de MO13, wat opnieuw een belangrijke stap betekent. “Je ziet dat op een groter veld ineens andere kwaliteiten naar boven komen. Meiden die in kleine ruimtes minder opvallen, komen nu echt tot bloei.”

Ook buiten het veld is de sfeer uitstekend. De speelsters zijn in korte tijd niet alleen teamgenoten, maar ook vriendinnen geworden. Conflicten zijn er nauwelijks en de onderlinge band is sterk. Die positieve dynamiek wordt versterkt door de ouders, die betrokken zijn maar zich respectvol opstellen. “Ze zijn enthousiast, maar laten de coaching echt aan de trainers over. Dat is heel waardevol,” benadrukt Khalid.

Toch ziet hij ook nog ruimte voor verbetering, met name als het gaat om de zichtbaarheid van het meidenvoetbal. “Het verdient meer aandacht. Bij Smitshoek zijn we goed bezig, maar er is nog werk te doen.” Dat blijkt ook uit het aantal meiden op wachtlijsten bij andere clubs. Verhoudingsgewijs ligt dat aantal hoger dan bij de jongens. Volgens Khalid zou de KNVB hier een actievere rol in mogen spelen.

Eén ding is zeker: de toekomst van het meidenvoetbal bij Smitshoek ziet er veelbelovend uit. Met talent, teamspirit en doorzettingsvermogen laten deze meiden zien dat ze hun mannetje – of beter gezegd: vrouwtje – staan. En dat zelfs de stoerste tegenstanders daar soms even van moeten slikken.

Klik op Smitshoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Smitshoek voor meer informatie over de club.

VV Rhoon en WCR op weg naar fusie: samen verder als SV Rhoon

De voetbalverenigingen VV Rhoon en RKSV WCR staan aan de vooravond van een ingrijpende verandering. Als de leden in april tijdens buitengewone algemene ledenvergaderingen instemmen, fuseren de twee clubs tot één nieuwe vereniging: SV Rhoon. Daarmee bereikt een proces dat al enkele jaren gaande is een beslissende fase.

Dat de fusie eraan zat te komen, was voor volgers van het lokale amateurvoetbal geen verrassing. Achter de schermen werd al sinds 2021 of 2022 gesproken over een mogelijke samenvoeging. Volgens voorzitter Marco van Wassenaar van VV Rhoon kwam het initiatief in een stroomversnelling toen er veranderingen plaatsvonden binnen het bestuur van WCR. De eerste contacten volgden snel en groeiden uit tot serieuze gesprekken.

In de jaren daarna nam het draagvlak onder de leden toe. Beide verenigingen hielden peilingen en informeerden hun achterban uitgebreid. Op 25 maart vond een gezamenlijke informatieavond plaats, waarbij leden van beide clubs aanwezig waren. Voorafgaand daaraan konden zij via een digitale stemming hun voorkeur uitspreken over de nieuwe clubnaam en -kleuren. Uit die stemming kwam een duidelijke keuze naar voren: de naam SV Rhoon en de clubkleuren groen-wit. Opvallend, aangezien VV Rhoon traditioneel in rood-wit speelt en WCR in geel-blauw. De keuze voor een volledig nieuw kleurenpalet onderstreept de wens om echt iets nieuws te beginnen.

De weg naar de fusie verliep niet zonder obstakels. Zo was er discussie over de voetbalschool die verbonden was aan WCR. Dit initiatief, dat onder meer financiële vraagstukken met zich meebracht, paste niet binnen de visie voor de nieuwe vereniging. Bovendien sprak de gemeente Albrandswaard zich uit tegen het voortbestaan van de voetbalschool binnen de gemeentegrenzen. Dat besluit maakte de weg vrij om de fusiegesprekken te hervatten.

Ook de identiteit van beide clubs speelde een rol in het proces. WCR is van oorsprong een katholieke zondagclub, terwijl VV Rhoon traditioneel op zaterdag actief is. Die verschillen worden in de nieuwe vereniging samengebracht. De naam ‘Sportvereniging’ in SV Rhoon is onder meer gekozen vanwege de bredere sportieve achtergrond van WCR.

Naast organisatorische en culturele aspecten speelt ook de toekomst van de accommodatie een belangrijke rol. De fusieclub krijgt een nieuw sportcomplex, gepland aan de overzijde van het huidige terrein, nabij de lokale manege. Hoewel aanvankelijk werd gehoopt het complex rond 2027 of 2028 in gebruik te nemen, zorgt de problematiek rond het overbelaste elektriciteitsnet voor vertraging. De huidige verwachting is dat SV Rhoon pas in het seizoen 2029-2030 haar intrek kan nemen in de nieuwe faciliteiten.

Tot die tijd blijven beide huidige accommodaties in gebruik. Samen beschikken VV Rhoon en WCR nu over zes velden. Op het nieuwe complex worden dat er vijf, wat volgens betrokkenen voldoende moet zijn voor het verwachte aantal leden.

Die ledenaantallen geven een indicatie van de omvang van de nieuwe club. VV Rhoon telt momenteel ongeveer 490 spelende leden, terwijl WCR er circa 410 heeft. Daarbij moet worden aangetekend dat een deel van de WCR-leden afkomstig is uit de inmiddels verdwijnende voetbalschool, waardoor het uiteindelijke aantal mogelijk lager uitvalt.

Bestuurlijk wordt de nieuwe vereniging in eerste instantie geleid door een interim-bestuur, waarin vooral vertegenwoordigers van VV Rhoon plaatsnemen. Van Wassenaar blijft voorlopig voorzitter, in ieder geval tot de eerste algemene ledenvergadering van de fusieclub. De huidige WCR-voorzitter heeft aangegeven geen rol als voorzitter te ambiëren binnen de nieuwe organisatie.

Op sportief vlak heeft de fusie eveneens gevolgen. WCR stopt met een eerste elftal, al sluiten enkele spelers aan bij de nieuwe club. Anderen zoeken hun heil elders. Daarmee komt een einde aan een lange historie waarin beide clubs, ondanks hun gezamenlijke oorsprong, jarenlang gescheiden opereerden. Ooit ontstonden zij zelfs uit één vereniging, maar na drie dagen stapten de katholieke leden uit de club omdat de pastoor vond dat zij een eigen vereniging moesten oprichten: WCR.

De rivaliteit die daaruit voortkwam, is inmiddels grotendeels verdwenen. Wat resteert is een gedeeld besef dat samenwerking noodzakelijk is om toekomstbestendig te blijven. Met de vorming van SV Rhoon hopen beide verenigingen sterker te staan, zowel sportief als organisatorisch.

Klik op VV Rhoon voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rhoon voor meer informatie over de club.

Een eeuw BVV Barendrecht: jubileumboek brengt clubhistorie tot leven

Een eeuw clubgeschiedenis laat zich niet zomaar vangen in een paar pagina’s, en toch is dat precies wat BVV Barendrecht dit jubileumjaar op indrukwekkende wijze heeft gedaan. Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan presenteert de club niet alleen een reeks feestelijke activiteiten, maar ook een bijzonder jubileumboek dat verleden, heden en toekomst samenbrengt.

Achter dit boek staat onder meer clubhistoricus en archivaris Gert Onnink, een ras-Barendrechter met een diepgewortelde liefde voor de vereniging. Samen met Cees Bakker en Jeroen Nagtegaal vormde hij het schrijverscollectief dat het boek realiseerde. Geen kleine opgave, want de deadline lag op 12 februari 2026, exact een eeuw na de oprichting van de club in 1926. Symboliek speelt daarbij een rol: de verkoopprijs van €19,26 verwijst subtiel naar het oprichtingsjaar.

Voor Onnink is het project extra bijzonder. Al bijna veertig jaar werkzaam in de journalistiek, ooit begonnen bij het Rotterdams Dagblad en later het AD, werkte hij vier decennia geleden ook al mee aan het zestigjarig jubileumboek. Nu, als 64-jarige en vijftig jaar clublid, keerde hij terug naar de geschiedenis die hem zo dierbaar is. Zelfs zijn voetbalactiviteiten bij de 35+ zette hij tijdelijk op pauze om zich volledig op het boek te richten.

Het resultaat is een rijk gevuld werk waarin de ontwikkeling van BVV Barendrecht centraal staat. Van de bescheiden beginjaren op een boerenveld aan de Middeldijk tot de huidige status als vereniging met zo’n 2000 leden en een eerste elftal op hoog niveau in de tweede divisie. Het boek kijkt echter verder dan alleen prestaties op het veld en benadrukt juist de breedte van de club: van jeugdteams tot vrouwenvoetbal, van veteranen tot G-voetbal. Die veelzijdigheid maakt Barendrecht tot meer dan een voetbalclub, het is een gemeenschap.

Om de geschiedenis tot leven te brengen, sprak Onnink met talloze betrokkenen, onder wie Karel van der Waarde, met zijn 90 jaar het oudste nog levende clublid. Zijn verhalen vormen een brug naar een verleden dat anders dreigt te vervagen.

Ook successen krijgen een prominente plek, zoals de verhuizing naar sportpark De Bongerd in de jaren zeventig en de sportieve hoogtepunten die daarop volgden. Daarnaast is er aandacht voor spelers die de stap naar het betaald voetbal maakten, met als bekendste naam Denzel Dumfries, naast onder anderen Anwar El Ghazi en Finn Stokkers.

Toch is het boek meer dan een terugblik. Er wordt nadrukkelijk vooruitgekeken: met een grote jeugdafdeling, plannen voor nieuwbouw en steun vanuit gemeente en rijk oogt de toekomst van de club net zo veelbelovend als haar verleden rijk is.

Het jubileumjaar zelf wordt groots gevierd, met onder meer een feestavond afgelopen februari en een groot feest op 6 juni. Daar treden onder anderen Mr. Jones, Sven Versteeg en DJ Mike op. Twee weken later volgt een 24-uurs clubactiviteit, waarbij alle geledingen van BVV Barendrecht betrokken zijn. Het onderstreept wat het boek al duidelijk maakt: BVV Barendrecht leeft, verbindt en blijft bouwen aan de toekomst.

Voor meer details over het jubileumboek en de festiviteiten:

JUBILEUMBOEK

https://shop.fullhouse.tech/event/jubileumboek-3kw13u

Klik op BVV Barendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BVV Barendrecht voor meer informatie over de club.

Luc Delmee: kind van Smitshoek met neusje voor de goal

Voor VV Smitshoek is hij geen onbekende. Sterker nog: Luc Delmee (28) ís Smitshoek. Geboren in Rotterdam, opgegroeid in Barendrecht en al vanaf de F-jes verbonden aan de club waar hij zich nog altijd het meest thuis voelt. “Smitshoek is echt mijn club. Ik zou niet weten waarom ik hier weg zou gaan.”

De aanvaller doorliep de volledige jeugdopleiding en speelde altijd in de eerste teams, tot en met de A-junioren. De stap naar het eerste elftal volgde vanzelf. Alleen een uitstapje van drie seizoenen naar VV Heerjansdam onderbrak zijn Smitshoek-verhaal. Inmiddels is hij alweer bezig aan zijn vierde seizoen terug op het oude nest.

Geen vaste plek, wel vaste waarde

Een typische spits? Of toch een buitenspeler? Delmee zelf moet er een beetje om lachen.

“Eigenlijk heb ik geen vaste positie,” vertelt hij. “Ik heb op tien gespeeld, als rechtsbuiten, als spits en de laatste wedstrijden als linksbuiten. Maar als ik moet kiezen, dan sta ik het liefst in de spits. Daar kom je het vaakst in scoringspositie – en daar ligt wel mijn kwaliteit.”

Met zijn lengte (1.85 meter), sterke kopkracht en linkerbeen is Delmee een veelzijdige aanvaller die op meerdere plekken uit de voeten kan. Dit seizoen staat de teller op zeven competitiedoelpunten, met een duidelijk doel voor ogen: “De dubbele cijfers halen, dat moet gewoon lukken.”

Jonge ploeg met ambitie

Na de degradatie uit de Derde Divisie vorig seizoen, bouwt Smitshoek met een jonge selectie aan een nieuwe toekomst. En dat gaat met vallen en opstaan.

“We zijn dit seizoen wat wisselvallig,” erkent Delmee. “Maar thuis zijn we nog steeds ongeslagen. Met zo’n jonge groep merk je vooral in de eerste seizoenshelft dat het soms zoeken is.”

De doelstelling is helder: meedoen in de subtop van de Vierde Divisie en hopen op een kans via de nacompetitie. “Je moet eigenlijk tweede of derde worden, of een periode pakken. We staan nu vijfde, dus we doen nog mee.”

Van bank naar basisspeler

Toch ging het dit seizoen niet altijd vanzelf voor de aanvaller.

“Begin van het seizoen zat ik regelmatig op de bank. Dan ga je wel nadenken. Ik ben gaan voetballen om te spelen, niet om op de bank te zitten.”

Inmiddels heeft hij zich teruggevochten en is hij weer van waarde voor het team — precies zoals je van een echte clubman mag verwachten.

Hoogtepunt: promotiefeest

Als hij terugkijkt, hoeft Delmee niet lang na te denken over zijn mooiste moment.

“De promotie naar de Derde Divisie, dat was echt geweldig. Hoe we dat gevierd hebben… met een bezoek aan het gemeentehuis en een groot feest. Dat vergeet je niet meer.” Hoewel het avontuur op dat niveau kort duurde, blijft het een tastbaar bewijs van wat mogelijk is bij Smitshoek.

Blik op de toekomst

Met het aangekondigde vertrek van trainer Richard van Cappellen na dit seizoen, staat de club opnieuw voor een nieuwe fase. Maar Delmee blijft nuchter. Zijn toekomst ligt voorlopig gewoon in Barendrecht. “Ik blijf voetballen zolang mijn lichaam het volhoudt. Het liefst hier bij Smitshoek. Dit voelt als thuis.” En verliezen? Daar heeft hij nog altijd een hekel aan. “Op een lager niveau spelen? Dat weet ik nog niet… ik kan slecht tegen mijn verlies.”

Eén ding is zeker: zolang Luc Delmee op het veld staat, zal hij blijven jagen op doelpunten, voor zijn club. Zijn Smitshoek.

Klik op Smitshoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Smitshoek voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.