Home Blog Pagina 4

Jonk zet bij Westlandia in op hoge intensiteit en positiespel

0

Jonathan Jonk is dit seizoen begonnen als trainer van Westlandia. Hij is nog jong (39) voor een hoofdtrainer, maar heeft al een flink cv. Na drie seizoenen bij TOGB zocht hij een nieuwe club, en kwam uit bij een van de grotere namen van het Westland. Zijn aanpak is duidelijk: veel intensiteit, veel positiespel en altijd de kortste weg naar het doel.

Jonk komt oorspronkelijk uit Voorschoten, waar hij in de jeugd van de fusieclub Voorschoten’97 voetbalde. Toen hij in de A1 speelde, trainde hij al een eigen elftal. Ook volgde hij toen een sportopleiding. Hij merkte dat hij als speler niet het grootste talent was en dat hij meer uit zijn trainerscarrière kon halen. “Ik had vroeg door dat ik meer uit het trainen kon halen dan uit het voetballen.” Zijn plan was om alle jeugdelftallen te doorlopen, met het eerste als doel. “Dat heb ik uiteindelijk ook gehaald.”

Zijn eerste stappen zette hij als assistent bij een oudere trainer. Dat was Brian Monks. Hij was destijds zo’n 75 jaar oud en had nog bij Liverpool gespeeld. Toen hij een heupoperatie kreeg en vier maanden wegviel, nam Jonk het team over. Een verschil in aanpak bleek meteen. “Bij hem maakte het niet uit of je te laat kwam. De beste speler speelde altijd. Bij mij was dat anders. Kwam je te laat, dan was je wissel.” Het jaar daarna draaide hij het team zelfstandig.

Jonk begon met het trainen van de met de E- top (O11 spelers) op groot veld. “Het was een soort FIFA 98 op de PlayStation, maar dan in het echt. Je kon ze alles leren. Ze waren helemaal te kneden.” Het mooiste vindt hij het eindresultaat. “In de jeugd zie je elke week flinke stappen. Dat jouw werk op het veld zichtbaar wordt, daar haal ik de meeste voldoening uit.” Bij senioren is dat anders, zegt hij, maar de kern blijft hetzelfde. “Mijn elftallen spelen bijna op een identieke manier.”

Geen gebrei, wel positiespel

Die identiteit omschrijft hij helder. “Ik hou niet van gebrei.” Zijn teams spelen met een doel naar voren, via de kortste weg naar de goal. Wel past hij zich aan, aan de kwaliteiten van zijn spelers. De opbouw doet hij bijvoorbeeld met drie man, maar dat hangt af van de tegenstander. “Als zij met één spits druk zetten, hoef ik daar geen drie man neer te zetten.” Dat betekent ook dat opbouwen geen doel op zich is. “Opbouwen moet je alleen doen als het kan. Kan het niet, dan moet je wat dieper zoeken. Dat is geen schande. Je moet jezelf niet in problemen gaan brengen. Staat het 1-0 en staan we al zeventig minuten voor, dan hoef je de laatste twintig minuten echt niet te blijven opbouwen. Uiteindelijk draait het om winnen.” Heilig is voor hem het positiespel. “Dat was bij de D’tjes al heilig, en dat heb ik alleen maar doorgetrokken. Het zit in samenspel, in samen bewegen, goed kijken, de bal één of twee keer raken. Het is conditioneel, en de meeste spelers vinden het ook gewoon leuk.”

Van TOGB naar Westlandia

Onder leiding van Jonk eindigde TOGB vorig seizoen op de zevende plek in de derde divisie, met 53 punten, een totaal dat de club nooit eerder haalde. Het grootste deel daarvan, 33 punten, pakte de ploeg na de winterstop. “Daar heb ik voor mezelf het maximale uit gehaald.”

Wat Jonk in het begin vooral opviel, was hoeveel de spelers moesten wennen aan zijn trainingen. Westlandia traint drie keer per week, en hij zet in op hoge intensiteit. “Ze moesten wennen aan het harde trainen. De trainingen gaan van oefening naar oefening op tempo. Dan zijn ze moe en voldaan, maar ze geven wel alles.” GPS-meters leggen vast hoeveel afstand en sprints er gemaakt worden, maar echt nodig heeft hij de data niet. “Je ziet het in de data niet altijd terug, maar mijn spelers zeggen zelf wel dat ze helemaal kapot zijn.”

Ook voor jeugdtrainers heeft Jonk een duidelijke boodschap. De training moet doorlopen van oefening naar oefening, zonder dat er eindeloos wordt gepraat. “Heb je negentig minuten, zorg dan dat je minimaal vijfenzeventig minuten netto speeltijd hebt. Dat is veel, dat is echt snel doorgaan in je oefeningen. Maar dan gaat ook de ontwikkeling sneller.” Zijn eigen trainingsformulieren zijn daarom tot op de minuut uitgeschreven.

Een hoogtepunt uit dit seizoen was de uitzege in de Westlandse derby bij ‘s-Gravenzande. “Wij waren beterWestlandia is lastig te verslaan en krijgt weinig tegendoelpunten, maar scoren is nu de uitdaging. “Wij hebben wedstrijden waarvan je denkt: die moet je gewoon beslissen. Maar ik heb het gevoel dat het goed komt.”

Top vijf als streven

Een officiële doelstelling is er niet. Westlandia werd vorig jaar negende en eindigde de laatste jaren nooit in de top vijf. Jonk wil daar naartoe. “Dat is een gezonde doelstelling. Maar ik ben ook nieuw. De speelwijze en de intensiteit hebben tijd nodig.”

Olsthoorn volgde zijn vader en opa het eerste van Monster in

0

Bo Olsthoorn (24) is rechter wingback van het eerste elftal van SC Monster, de club waar hij zijn hele jeugd al voetbalt. Dat hij ooit in het eerste zou staan, stond voor hem al vroeg vast. Zowel zijn vader als zijn opa speelden er ook, en dat fascineerde hem. “Ik sprak het altijd hardop uit, al bij mijn eigen lichting: ik wil later in het eerste spelen. Ik was daar heel erg vastberaden in.”

Olsthoorn doorliep alle jeugdelftallen en maakte in 2021, nog spelend in de Onder 19, zijn debuut in het eerste. Dat debuut, uit gewonnen, was meteen een feest. “Heel de familie was erbij. Mijn buurjongen Ruben en vriend Bink speelde ook al in het eerste. Dat was heel erg mooi.”

Na zijn debuut volgde een jaar in het derde, met af en toe een invalbeurt bij het eerste, en daarna een sterk seizoen in het tweede. Vervolgens kreeg hij steeds meer minuten in het eerste, destijds net kampioen in de derde klasse. “Ik moest wennen aan de intensiteit, en er stond ook wel wat druk op.” Een seizoen later werd hij vaste linksback in de tweede klasse en voetbalde hij bijna alles in een nieuw kampioensjaar. In de eerste klasse volgde tegenslag: blessures kostten hem zijn basisplek, tot hij die in de laatste vier, vijf wedstrijden terugpakte, waarmee de ploeg zich handhaafde. De zomer erna bleef hij zelf doortrainen. “Ik merkte dat ik conditioneel niet sterk genoeg was. Dus ging ik de sportschool in, gewoon om fit te beginnen.” Vorig seizoen voetbalde hij vrijwel alles, met weinig fouten. “De trainer kon op mij bouwen.”

Een verrassende vijfde plek

Dat vorige seizoen begon met als doel handhaven, maar groeide uit tot iets veel groters. Na de komst van een nieuwe spits en twee middenvelders draaide de ploeg lange tijd mee aan de top, en werd zelfs twee keer tweede in een periode. Tegen het einde zakte het team echter terug. “De tank was gewoon leeg. Iedereen had alles gegeven, en toen liepen andere ploegen conditioneel over ons heen.” Uiteindelijk eindigde Monster vijfde, een resultaat waar Olsthoorn met gemengde gevoelens op terugkijkt. “Zonde, want een periode hadden we wel verdiend.”

Nieuw systeem, nieuwe rol

Dit seizoen begon met een nieuwe trainer en een ander systeem: 5-3-2. Olsthoorn speelt nu als rechter wingback, een positie die aanvallende en verdedigende taken combineert. “Ik moet er verdedigend, ondersteunend en aanvallend bij betrokken zijn. Dat is een leuke taak.”

Krappe overwinningen zijn een handelsmerk van Monster. “Als we op voorsprong komen, spelen we in een laag blok. Daar hebben we vorig jaar veel op gewonnen. Want zie maar eens door onze verdediging heen te spelen. We werken keihard voor elkaar.”

Een echte familieclub

Ondanks het hoge niveau blijft Monster in de kern een dorpsclub, vindt Olsthoorn. Spelers worden er niet betaald volgens hem. “Spelers moeten naar óns toe willen, niet voor het geld. Ik merk dat bijna iedereen die hier komt, niet meer weggaat.” Een aantal sterke lichtingen, aangevuld met teruggekeerde spelers uit de regio, tilde de afgelopen jaren zowel het eerste als het tweede elftal naar een hoger niveau. Het tweede speelt inmiddels op het hoogste niveau voor een tweede team.

Olsthoorn geniet nog altijd volop van het voetballen in het eerste. Vrienden en familie, onder wie zijn opa en oma, zijn vaste gasten langs de lijn. Zowel thuis als uit. “Het is mijn uitlaatklep. Eerst voetballen, daarna een biertje met vrienden. Ik had nooit gedacht dat ik ooit eerste klasse zou spelen.” Als ervaren speler stelt hij inmiddels ook zelf nieuwe debutanten gerust. “Ik zeg dan: speel je eerste balletjes rustig aan, dan zit je er zo weer lekker in.”

Erik en Perry vormen de leiding van het eerste van Honselersdijk

0

Erik van Velden (41) en Perry Ruinard (53) zijn de teammanagers van het eerste elftal van Honselersdijk. Allebei zijn ze al decennialang aan de club verbonden, en allebei kwamen ze via een andere weg in deze rol terecht.

Erik speelde zelf zijn hele jeugd bij Honselersdijk en debuteerde op zijn 17e in het eerste elftal. Dat hield hij vol tot zijn 25e, tot een zware blessure roet in het eten gooide. “Daarna ben ik niet meer teruggekomen op het niveau wat er vereist werd.” Hij voetbalde nog een paar jaar in het tweede en derde, voordat hij er definitief mee stopte. Daarnaast gaf hij zeventien jaar lang jeugdtraining: elf jaar de D1, drie jaar de B1 en drie jaar de A1, de laatste jaren samen met Erwin Bouman, inmiddels assistent-trainer bij het eerste. Toen Erwin vertrok en Erik zelf twee jonge kinderen kreeg, legde hij het trainerschap een jaar of drie stil. Pas toen zijn eigen zoon ging voetballen, pakte hij het weer op. “Ik heb er kort over nagedacht, maar dacht: dat lijkt me wel heel erg leuk.” Sinds deze zomer is hij daarom teammanager van het eerste elftal.

Via de buurman het voetbal in

Perry kwam op een heel andere manier bij de club terecht. Zelf heeft hij nooit gevoetbald. Via zijn buurman, destijds coördinator bij Honselersdijk en op zoek naar leiders, rolde hij er 33 jaar geleden in. “Ik ging altijd al bij het eerste kijken, en toen klikte het eigenlijk gelijk.” Hij begon als leider bij de jeugd, eerst bij de B, later bij de A, en breidde dat uit toen zijn eigen dochters gingen voetballen. Jarenlang combineerde hij zo ‘s ochtends de jongste jeugd met ‘s middags de A-junioren. Dit is zijn zesde seizoen als leider van het eerste elftal.

Beiden geven aan dat het werk van een teammanager vaak wordt onderschat. Erik dacht dat de overstap van jeugdtrainer naar leider hem tijd zou schelen, maar kwam bedrogen uit. “Ik ga donderdags nog even naar de training, en voor zaterdag moet er van alles geregeld worden. Lunch maken voor de spelers, spullen klaarzetten voor de wedstrijd en de bespreking. En na afloop ruim je ook weer alles op. Je bent eigenlijk de hele dag bezig.”

Perry herkent dat helemaal, al ligt zijn werk meer op de achtergrond. “Zondags ben ik eigenlijk al weer bezig met de wedstrijd van zaterdag erop. Ik kijk wat er in de kantine verbruikt is, wat we moeten bijbestellen aan brood, en in welke kleuren de tegenstander speelt. Als ik dat niet weet, bel ik ze gewoon op.” Maandagavond is traditioneel het moment waarop de shirts worden gewisseld en opgeruimd. “Als het er maandag nog niet is, dan doen we het dinsdag maar.”

Een goede klik

De samenwerking tussen de twee noemt Erik uitstekend. Dat Perry hem ooit zelf als jeugdleider heeft meegemaakt, scheelt. In de praktijk verdelen ze de taken natuurlijk: Perry regelt de randzaken, van shirtjes ophangen tot de warming-up voorbereiden, terwijl Erik meer het veld op gaat om daar dingen te regelen. Beiden halen voldoening uit vergelijkbare dingen: het spelletje zelf en de band met de spelers. Erik komt via zijn verleden als jeugdtrainer regelmatig oud-pupillen tegen in de selectie van het eerste. “Da maakt het ook weer extra leuk.”

Sportief kijken beide mannen nuchter naar het seizoen. Honselersdijk speelt, net als vorig jaar, in de eerste klasse. Vorig seizoen werd pas op de laatste speelronde de veilige status bereikt. Erik ziet dit seizoen door een wat krappere selectie, na het vertrek van enkele spelers, als uitdaging. “Als we dit jaar in het linkerrijtje kunnen meedraaien, hebben we het heel goed gedaan.”

Perry trekt een vergelijkbare conclusie, en wijst daarbij op het karakter van de selectie. “We spelen met onze eigen jeugd. Dan moet je eerlijk zijn dat je niet veel hoger hoort.” Voor hem draait het sowieso niet alleen om de uitslag. “Het is en blijft een hobby en een spelletje. Op het moment dat we verliezen, hebben we dat ook echt met z’n allen gedaan. Maar ik kom niet chagrijnig thuis.”

Wat de club betekent

Beide mannen zijn al hun hele leven, of bijna hun hele leven, met Honselersdijk verbonden. Voor Erik zou het wegvallen van de club een regelrechte teleurstelling zijn. “Het is toch je club. Dat zou me wel raken.” Perry omschrijft Honselersdijk als een gezellige club waar iedereen elkaar kent. Dat die verbondenheid verder reikt dan het eigen elftal, bleek alvast bij de derby tegen Velo, de dag na dit gesprek. Perry schatte vooraf in dat zo’n driehonderd tot vierhonderd Honselersdijkers zouden meereizen. “Dat zijn altijd de wedstrijden waar je het voor doet.”

Erik mist het zelf nog weleens om op zo’n dag zelf op het veld te staan, vooral tijdens derby’s. Zijn knie staat dat niet meer toe. Na zijn blessure scheurde hij binnen anderhalf jaar ook nog twee keer zijn enkelbanden, met telkens verzuim op zijn werk tot gevolg. “Toen dacht ik: dit is het dan ook niet meer.”

Een feestje in Benidorm

Hoe relaxed het leidersbestaan óók kan zijn, blijkt uit het jaarlijkse trainingskamp in januari, waar Perry smakelijk over vertelt. Vorig keer ging de club met drie teams naar Benidorm, goed voor 22 teamtassen aan materiaal. Spelers kregen zelf een koffer van tien kilo voor persoonlijke spullen, terwijl trainingsspullen en schoenen centraal werden ingezameld. De spelersraad stelde van tevoren een lijst op van wie welke tas zou meenemen. “Op het moment dat het ingepakt staat, kunnen wij het eigenlijk loslaten.” Terwijl de trainers volop aan de slag gaan op het trainingsveld, hoeven de leiders vooral te zorgen dat alle spullen op tijd klaarstaan. “Dan hobbelen wij er op ons gemak achteraan. Het is voor ons best relaxed, al is het ervoor altijd nog wel even hard werken om alles ingepakt te krijgen. Benidorm was een fantastische ervaring.”

Jack Scholtes knokte zich na een rugblessure terug naar Maasdijk

0

Jack Scholtes (23) is spits van Maasdijk, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt. Zijn pad daarnaartoe liep niet rechtstreeks. Via Westlandia, waar een blessureleed zijn carrière bijna stillegde, en een tussenstop bij Lyra, kwam hij uiteindelijk uit bij de club waar hij als kind al voetbalde.

Scholtes begon als kind bij Maasdijk, maar maakte als Onder 13-speler de overstap naar Westlandia. Dat deed hij niet alleen. Zijn tweelingbroer Joe werd destijds ook gevraagd, en de twee besloten samen de stap te zetten. “Mijn broertje werd gevraagd, en toen zeiden we: we gaan samen, of we gaan niet.” Ze doorliepen vervolgens alle jeugdelftallen tot aan de Onder 19, en voelden zich daar op hun plek. “Ik had echt op niveau gevoetbald. Dat was wel een leuke tijd. En qua niveau kon ik prima meekomen. Ik was gewoon één van de gasten.”

Net toen de vraag speelde of hij de stap naar het eerste elftal van Westlandia kon maken, liep Scholtes een zware blessure op. Zijn vijfde rugwervel raakte beschadigd, vermoedelijk door een omhaal of een botsing tijdens een wedstrijd, al weet hij de precieze oorzaak zelf niet zeker. “Breken is een groot woord. Het was eigenlijk een beetje gescheurd.” Dat de aansluiting met zijn leeftijdsgenoten daardoor wegviel, accepteerde hij vrij snel. “Toen ik hoorde dat ik zo lang niet mocht spelen, had ik me er eigenlijk al bij neergelegd. Er komen allemaal nieuwe gasten, en dan weet je dat het heel moeilijk gaat worden.” Aan een eventuele rentree op dacht hij na die tijd niet meer. “Dan groeien die gasten door, en sta jij lang stil. Dan merk je bij terugkomst dat je achterloopt.”

Via Lyra terug naar zijn eigen club

Na zijn herstel koos Scholtes voor een seizoen bij Lyra in de Onder 19 omdat hij met een aantal vrienden wilde voetballen. Dat seizoen hielp hem zijn plezier in het spelletje terug te vinden, al voelde de aansluiting bij de senioren daar niet helemaal goed. “Bij Lyra heb ik eigenlijk weer alles gespeeld, en weer een beetje het plezier teruggevonden.” Toch stapte hij over naar Maasdijk, de club van zijn jeugd en waar zijn familie altijd al voetbalde. Dit is inmiddels zijn vierde seizoen daar. Spijt heeft hij er nooit van gehad. “Dat voelde gewoon goed. Ik heb daar nooit spijt van gehad.” De overstap voelde volgens hem extra logisch omdat hij iedereen al kende. “Heel de kantine ken ik. Veel gasten in het eerste hebben ergens anders gezeten, bij andere clubs of in de jeugd, maar uiteindelijk komt bijna iedereen weer terug.”

Promotie na jaren wachten

Vorig seizoen bereikte Scholtes met Maasdijk via de nacompetitie promotie naar de derde klasse, iets waar binnen de club al vier jaar naar werd uitgekeken. De nacompetitie bestond uit twee wedstrijden: eerst een thuiswedstrijd, die gewonnen werd, gevolgd door een uitwedstrijd in de finale tegen Ariston’80. Die finale verliep allesbehalve rustig. Maasdijk kwam binnen een paar minuten op achterstand, maar vocht zich via 1-1, 2-1 en een benutte penalty voor 3-1 terug, voordat de tegenstander in de laatste minuut nog terugkwam tot 3-2. Die stand bleef overeind. Supporters stormden na afloop het veld op. Scholtes noemt het een van de hoogtepunten uit zijn voetbalcarrière. “Zoveel vreugde, zoveel mensen. Dat is toch wat anders dan bij de jeugdteams..”

Een treffer tegen zijn eigen broer

Een bijzonder moment dit seizoen was de wedstrijd tegen Lyra, de club van zijn tweelingbroer Joe. Joe begon op de bank bij Lyra, nog herstellende van een eigen blessure, en kwam na rust binnen de lijnen. Scholtes zelf scoorde in die wedstrijd en keek direct na zijn doelpunt naar zijn broer. “Toen ik scoorde, keek ik natuurlijk gelijk naar hem.” De reactie van zijn broer stelde hem gerust. “Ik zag hem op zich wel weer lachen. Hij zei ook: joh, het was gewoon echt heel slecht van ons, en gefeliciteerd.” Vooraf hadden de broers al afgesproken om de uitslag niet te zwaar te laten wegen. “We hebben van tevoren gezegd: wat er ook gebeurt, we houden het thuis wel leuk.”

Een bijzondere tweelingband

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van een soort telepathische connectie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, merkt hij ook bij zichzelf iets. “Als ik hem aankijk, weet ik eigenlijk precies hoe hij denkt. Dat is wel heel sterk.” Dat ze niet samen voetballen bij dezelfde club, vindt hij soms jammer, al sluit hij een hereniging niet uit. “Jawel, dat vind ik wel jammer. Maar misschien komt het nog wel een keer, dat sluiten we niet uit. Ik weet het niet, dat durf ik niet te zeggen.” Vorig jaar leek een overstap van Joe naar Maasdijk nog mogelijk, mocht de ploeg promoveren. Toen dat niet lukte via de nacompetitie, koos Joe voor Lyra, waar hij inmiddels zijn eigen vriendengroep heeft opgebouwd. Dit jaar lukte de promotie alsnog, maar toen zat zijn broer al goed bij Lyra. “Hij heeft daar natuurlijk ook zijn vrienden nu.”

Over zijn eigen niveau is Scholtes nuchter. Dat hij nu bij een kleine club in de derde klasse speelt, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik zit wel gewoon op mijn plek. Ik denk dat het wel prima is, derde klasse.” Voor dit seizoen is handhaving met Maasdijk de eerste doelstelling, al hoopt hij stiekem op meer. “Ik denk dat we eigenlijk nog wel iets hoger kunnen kijken. Een periode pakken zou wel heel gek wezen, maar het is wel een doelstelling.”

Koos Klop doet stap opzij bij FC ‘S-Gravenzande

0

Koos Klop (69) stopte op 1 juli als verenigingsmanager van FC ‘s-Gravenzande. Acht jaar lang was hij de spil van de dagelijkse organisatie. Nog steeds is hij belangrijk voor de club. Hij is verantwoordelijk voor de kantine en is al dertien jaar teammanager van het eerste elftal. “Ik wilde wat minder gaan werken. Op mijn kleinkinderen passen, mag ik heel graag doen.”

Klop komt oorspronkelijk uit Monster, waar hij dertien jaar in het eerste speelde. In 1983 trouwde hij en kocht een huis in ‘s-Gravenzande. Toen zijn oudste zoon ging voetballen, raakte hij als leider en bestuurder betrokken bij de club. In 2013 werd hij teammanager van het eerste. Naast het voetbal werkte hij ruim 35 jaar in de inkoop van groente en fruit. In 2018 vroeg het bestuur hem als verenigingsmanager voor één dag per week, maar dat bleek onhoudbaar. “Ik zei: het is of fulltime, of ik stop ermee.” Zo begon hij in augustus 2018 als verenigingsmanager. “Ik heb van mijn hobby mijn werk kunnen maken.”

Zijn takenpakket moest hij zelf invullen. Dat lijkt alles te zeggen over het vertrouwen in Klop zijn kunnen. Hij maakte een inventarisatie van wat goed liep en wat niet, en richtte zich vooral op de kantine. Hij koos vaste leveranciers, ook voor onderhoud, zodat er ‘s avonds om negen uur iemand kwam als er iets kapotging. Zelfwerkzaamheden aan bijvoorbeeld elektra verdwenen, uit oogpunt van verzekering. “We hebben de werkwijze van een vereniging omgezet naar die van een bedrijf.” Inmiddels werken er vier fulltimers en drie parttimers bij de club, met een managementteam dat elke maandag vergadert. Het bestuur gaf hem mandaat om tot een bepaald bedrag zelf aankopen te doen.

Een kantine als discotheek

Het resultaat zie je in de kantine. De omzet is bijna verdubbeld sinds dat Klop kwam. Elke donderdag is er clubavond, waarbij elftallen een eigen thema mogen kiezen, met een budget van 250 tot 300 euro. Het eerste verzorgt de kibbelingavond, de vrouwen de après-ski. “Op het Oktoberfest, nog niet lang geleden, zaten 350 mensen binnen, van wie 80 procent in lederhosen. Alleen al de kantine is hier een bedrijf op zich.”

Dagbesteding op het sportpark

Een bijzonder project is de dagbesteding van ‘s Heeren Loo. Acht mensen met een verstandelijke beperking en twee begeleiders werken sinds ongeveer zes jaar op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag op het sportpark. Ze vullen de koelvitrines, wassen de hesjes, houden de papiercontainer bij en halen papier op bij bedrijven, wat de club geld oplevert. Op maandag rapen ze zwerfafval op het sportpark. Klop wilde dat het clubgebouw ook overdag gebruikt werd. “Het is zonde dat zo’n gebouw overdag leeg staat.”

Als teammanager regelt Klop de bus en de vertrektijden, en deze winter organiseert hij samen met leider Ron van Meerten een trainingskamp in Lissabon. Over de ambities van het eerste is hij nuchter. “De derde divisie lijkt haalbaar, de tweede divisie is denk ik een brug te ver. Het beleid om zoveel mogelijk ‘s-Gravenzandse jongens in het eerste te hebben, is losgelaten ten gunste van Westlandse spelers. Om naar de tweede divisie te promoveren, moet je denk ik jongens van buiten het Westland halen. De vraag is of je dat moet willen.” Momenteel is het eerste elftal erg betrokken bij de club. Ook na de training blijft het eerste tot half twaalf in de kantine. “Bij sommige clubs, moeten die jongens verplicht tot elf uur blijven en dan zitten ze kwart voor elf op de klok te kijken of ze niet al kunnen gaan. Hier is dat zeker niet het geval. Dat maakt onze club zo mooi.”

Zijn opvolger John Jonk is een jongen van de club. Dat was een bewuste keuze. “Je moet niet naar uren kijken. En een jongen van de club krijgt de gunfactor mee: mensen zeggen dan, joh, dit doe ik even voor jou.”

‘Lyra wil omhoog, maar niemand wil de trap op’

0

Maurice van Veldhooven, vicevoorzitter van vv Lyra, staat bekend om zijn uitgesproken mening en zijn vermogen om met een flinke dosis humor de vinger op de zere plek te leggen. Ook dit keer spaart hij zijn eigen vereniging niet. Zijn boodschap? Lyra is een prachtige club, maar gezelligheid en prestaties gaan niet altijd vanzelfsprekend hand in hand.

‘Ik zoek geen vrienden, ik zoek mensen met ambitie’


Voordat het gesprek goed en wel op gang komt, moet er nog iets worden rechtgezet. In een eerder interview sprak Van Veldhooven zich nogal kritisch uit over de kwaliteiten van de selectie van Lyra. Dat viel niet overal even goed, ook niet bij de hoofdtrainer. “Ik begrijp best dat mijn uitspraken soms wat stevig overkomen. Dat is ook een beetje mijn stijl. Ik probeer mensen aan het denken te zetten. Niet om iemand persoonlijk te raken, maar omdat ik geloof dat je beter wordt door elkaar kritisch te blijven bevragen.”

Inmiddels hebben Van Veldhooven en de hoofdtrainer samen koffiegedronken. “Een prima gesprek. Ik vind het een aardige vent en ook een goede trainer. Maar uiteindelijk zijn we allemaal afhankelijk van de mogelijkheden en de kwaliteit van de groep waarmee we werken. Mijn kritiek gaat dan ook niet over één persoon, maar over de manier waarop we als vereniging met onze ambities omgaan.”En met een knipoog: “We hoeven niet allemaal elkaars beste vrienden te zijn. Als we elkaar maar beter maken.”

Een stip op de horizon ontbreekt

Wat Van Veldhooven vooral bezighoudt, is het verschil tussen uitgesproken ambities en de dagelijkse praktijk.
“Je begint iedere wedstrijd met de intentie om te winnen. Natuurlijk lukt dat niet altijd. Maar als vereniging moet je wel weten wat je wilt bereiken en vooral wat je bereid bent daarvoor te doen.” Lyra spreekt al jaren de ambitie uit om op een hoger niveau te voetballen. Volgens Van Veldhooven vraagt dat om meer dan alleen het uitspreken van die wens. “Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je waarschijnlijk ook wat je altijd kreeg. Ambitie is prachtig, maar zonder consequenties blijft het vooral een mooie tekst op papier.”

Hij wijst daarbij op de bijzondere verenigingscultuur van Lyra. “Wij zijn ontzettend goed in het organiseren van gezelligheid, betrokkenheid en activiteiten. Dat is ook onze kracht. Maar soms combineren we zoveel dingen dat de sportieve prestatie een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten, maar het vraagt wel om bewuste keuzes.”

Ook de beschikbaarheid van spelers speelt volgens hem een rol. “Voetbal is tegenwoordig een onderdeel van een veel breder sociaal leven. Dat begrijp ik heel goed. Maar wanneer je met elkaar de ambitie uitspreekt om op een hoger niveau te spelen, horen daar ook bepaalde afspraken en verantwoordelijkheden bij. Vrijblijvendheid en prestatiedrang zijn niet altijd de beste vrienden.”

‘Lyra is een prachtige sociale werkplaats’

Zijn typering van de vereniging is even opvallend als liefdevol bedoeld. “Lyra is soms meer een sociale werkplaats dan een voetbalclub”, zegt hij lachend. “En voordat iedereen daar weer overheen valt: dat bedoel ik met een flinke knipoog. Het is hier een geweldige vereniging waar mensen zich thuis voelen, waar vriendschappen ontstaan en waar ontzettend veel vrijwilligers zich inzetten. Dat is van onschatbare waarde.” Maar juist die sterke sociale cultuur heeft volgens hem ook een keerzijde. “We vinden elkaar allemaal aardig, willen het gezellig houden en spreken elkaar daardoor niet altijd aan op gemaakte afspraken. Terwijl je juist vanuit betrokkenheid ook kritisch op elkaar moet durven zijn.”

Drie jaar vicevoorzitter: ‘Ik blijf graag een beetje schoppen’

Van Veldhooven is inmiddels drie jaar vicevoorzitter van Lyra. Over zijn eigen invloed binnen de vereniging is hij opvallend kritisch. “Ik heb inmiddels ontdekt dat een goed idee hebben nog niet automatisch betekent dat iedereen het ook gaat uitvoeren”, lacht hij. Een van zijn wensen is meer openheid en transparantie binnen de vereniging. Symbolisch daarvoor staat zijn voorstel om de bestuurskamer te voorzien van een glazen wand. “Dan kun je letterlijk zien wat erbinnen gebeurt. Transparantie begint soms gewoon met een stukje glas.” De wand moet overigens nog worden gerealiseerd. “Dat zegt misschien ook wel iets over de snelheid waarmee sommige veranderingen bij een vereniging plaatsvinden”, grapt hij. Volgens Van Veldhooven liggen er op organisatorisch vlak nog voldoende kansen.”Een vereniging met zoveel leden, vrijwilligers en sponsoren heeft enorm veel potentie. Maar potentie is pas waardevol als je die weet om te zetten in resultaten.” Ook duidelijke afspraken over gedrag en discipline horen daarbij.

Voor de selectie pleit hij voor meer duidelijkheid en focus. “Ik zou graag zien dat we kritisch kijken naar de omvang en samenstelling van onze selectiegroepen. Niet omdat mensen er niet bij horen, maar omdat je met een heldere structuur, duidelijke verwachtingen en een groep die echt voor hetzelfde doel gaat, uiteindelijk meer kunt bereiken.”

‘Met 1200 leden mag je best ambitieus zijn

Met ongeveer 1200 leden, een grote achterban en een betrokken sponsornetwerk heeft Lyra volgens Van Veldhooven alles in huis om sportief stappen te zetten. “Als je ziet wat hier allemaal aanwezig is, dan mag je best ambitieus zijn. Ik vind dat Lyra op termijn op een hoger niveau moet kunnen voetballen. Maar dan moeten we ook bereid zijn om daar de voorwaarden voor te creëren.

“Tegelijkertijd ziet hij dat de betekenis van voetbal verandert. “Vroeger was je hele weekend verpest als de wedstrijd werd afgelast. Tegenwoordig hebben mensen nog twintig andere dingen op hun agenda staan. Dat is niet per definitie verkeerd, maar het betekent wel dat verenigingen anders moeten nadenken over betrokkenheid, binding en prestaties.”

De Champions League van de fysiotherapie

Naast zijn bestuurlijke activiteiten bij Lyra is Van Veldhooven actief als ondernemer bij AdFysio, docent aan Hogeschool Rotterdam en spreker op het gebied van Vitaliteit, Leiderschap en Gedrag. “Ik mag overal in het land mensen een beetje wakker schudden. Soms letterlijk, want bij mijn lezingen wordt behoorlijk bewogen”, vertelt hij enthousiast. Tijdens een recente bijeenkomst kreeg hij de vraag of hij misschien ADHD had. “Dat vond ik eigenlijk wel grappig. Ik denk weleens dat mensen met veel energie tegenwoordig sneller als uitzonderlijk worden gezien, terwijl we misschien vooral moeten kijken waarom zoveel anderen zo weinig energie ervaren.” Zijn bedrijf AdFysio, dat hij met een glimlach de ‘Champions League van de fysiotherapie’ noemt, ontwikkelt zich ondertussen steeds verder. “We willen veel meer zijn dan een plek waar mensen naartoe gaan als ze klachten hebben. We begeleiden mensen van blessure tot volledige sporthervatting, maar richten ons ook op preventie, fitheid en duurzaam blijven bewegen.” Met uitgebreide trainingsmogelijkheden, gespecialiseerde begeleiding en moderne testapparatuur kunnen sporters er terecht voor het volledige traject van herstel tot prestatie. “Wij willen mensen niet alleen weer laten voetballen, maar vooral zorgen dat ze dat zo goed en verantwoord mogelijk kunnen blijven doen.” Dat hij ook spelers van concurrerende verenigingen behandelt, vindt hij vanzelfsprekend.

‘Misschien moet ik gewoon wat minder schoppen’

Of Van Veldhooven nog jarenlang vicevoorzitter blijft, weet hij niet. “Ik doe dit omdat ik betrokken ben bij de vereniging en omdat ik denk dat ik iets kan bijdragen. Maar ik heb ook geleerd dat veranderingen binnen een vereniging nu eenmaal tijd kosten.” Hij benadrukt dat zijn kritische houding vooral voortkomt uit de overtuiging dat Lyra meer in zijn mars heeft.

“Ik zou het jammer vinden als we genoegen nemen met minder dan mogelijk is. Tijdens de komende ledenvergadering zal hij ongetwijfeld opnieuw zijn mening laten horen. “Dat hoort er een beetje bij. Ik ben niet zo goed in achteroverleunen en zeggen dat alles fantastisch gaat. Daar worden we volgens mij niet beter van.”

Toch relativeert hij ook zijn eigen rol. “Misschien moet ik accepteren dat niet iedereen in hetzelfde tempo wil veranderen. Of misschien moet ik af en toe wat minder hard schoppen en iets vaker de bal rustig rondspelen.”

Om vervolgens met een brede glimlach af te sluiten: “Maar één ding is zeker: Lyra is een fantastische vereniging. Als we de gezelligheid van de derde klasse nou eens weten te combineren met de ambitie en mentaliteit van de eerste klasse, dan hebben we pas écht een winnende club.”

 

Samen scoren: hoe The Hague Road Runners de Roparun én de eigen vereniging steunen

0

Met elkaar iets betekenen voor het goede doel en tegelijkertijd de eigen sportvereniging versterken. Dat is het idee achter Samen scoren, een initiatief van Roparun waarbij sportverenigingen loten verkopen voor de Roparunloterij en zelf meeprofiteren van de opbrengst. Team 105, de Haegsche Ooievaar Runners, laat samen met hardloopvereniging The Hague Road Runners zien hoe eenvoudig dat kan zijn.

De band tussen de Haegsche Ooievaar Runners en The Hague Road Runners gaat ver terug. Het Roparun-team vindt zijn oorsprong bij de Haagse hardloopvereniging en staat komend jaar alweer voor de 24e keer aan de start van de Roparun. Binnen de vereniging worden al jarenlang loten verkocht voor het goede doel. Toen teamcaptain Coen van Hecken hoorde over Samen scoren, was zijn belangstelling dan ook direct gewekt.

“Bij ons op de club werden altijd al heel wat loten verkocht. Alles voor het goede doel! Maar hoe mooi is het als ook onze eigen vereniging daar een beetje van kan profiteren? Je steunt niet alleen de palliatieve zorg voor mensen met kanker, maar helpt tegelijkertijd je eigen club”, vertelt Van Hecken.

Een kleine moeite, een groot verschil

Meedoen aan Samen scoren is eenvoudig. Sportverenigingen melden zich aan via de website van Roparun en koppelen zich aan een deelnemend Roparun-team. Vervolgens ontvangen ze een persoonlijke verkooppagina met een link en QR-code waarmee direct loten verkocht kunnen worden.

Volgens Van Hecken zijn de mogelijkheden eindeloos. “Zet bijvoorbeeld een QR-code bij de bar en vraag of iemand bij het bestellen van een drankje ook een Roparunlot wil kopen. Of maak er een wedstrijd van tussen verschillende teams binnen de vereniging. Je kunt zelfs loten verkopen tijdens een barbecue of clubfeest.”

Ook voor de vereniging zelf levert de actie iets op. Bij verkoop van minimaal 500 loten ontvangt de club een waardebon ter waarde van 10% van de lotenopbrengst. Bij 500 loten van € 2,50 betekent dat € 125 voor nieuwe sportmaterialen, zoals ballen of trainingshesjes.

Leven toevoegen aan de dagen

Het belangrijkste doel blijft natuurlijk de ondersteuning van mensen met kanker en hun naasten. De opbrengsten van de Roparunloterij dragen bij aan projecten die hun kwaliteit van leven verbeteren. Denk aan wensambulances, hospicevoorzieningen, koppelbedden en familiehuizen.

“Het gaat juist om dingen die mensen nodig hebben omdat de ziekte het leven al zo zwaar maakt. Zoals een koppelbed, waardoor iemand in een zorgbed toch dicht bij zijn of haar geliefde kan zijn”, legt Van Hecken uit.

Dat is precies waar Roparun voor staat: leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.

Doe mee met jouw vereniging!

Van Hecken hoopt dat meer sportverenigingen het voorbeeld van The Hague Road Runners volgen. Want of je nu lid bent van een voetbalclub, tennisvereniging of hardloopvereniging: iedere club kan meedoen.

“Maak er met elkaar een spelletje van en zorg dat iedereen wint: de koper, de club én de palliatieve zorg!”

Wil jouw sportvereniging ook Samen scoren? Meld je aan via www.roparun.nl/samenscoren en ontdek hoe jouw vereniging kan bijdragen aan het goede doel én de eigen clubkas.

Voorbeschouwing op twee derby’s

komend weekend staan er twee mooie derby’s op het programma. In Bergen op Zoom treffen MOC ’17 en DOSKO elkaar, terwijl SC Emma en RCD het in Dordrecht tegen elkaar opnemen. Bij beide wedstrijden staat er naast de rivaliteit ook veel op het spel voor de ranglijst.

Op veertien november staat de Derby van Bergen op Zoom op de planning. MOC ’17 neemt het dan op eigen veld op tegen DOSKO. Het belooft een extra beladen wedstrijd te worden, want de belangen zijn groot. DOSKO staat met twaalf punten op de vierde plaats, vier punten achter MOC ’17, dat momenteel de tweede plek bezet. In de derde klasse kan slechts één club rechtstreeks promoveren. Voor beide ploegen is het daarom belangrijk om de aansluiting met koploper Steenbergen te behouden of juist terug te vinden. Naast de punten staat er natuurlijk ook de eer van Bergen op Zoom op het spel.

In de voorbereiding op dit seizoen stonden de twee clubs ook al tegenover elkaar. Tijdens de Markiezencup eindigde het onderlinge duel in een 0-0 gelijkspel. MOC ’17 wist het toernooi uiteindelijk als tweede af te sluiten, nadat het in de finale met 2-0 verloor van Halsteren. Dit weekend krijgen beide ploegen opnieuw de kans om zich tegenover elkaar te bewijzen, maar ditmaal staan er ook belangrijke competitiepunten op het spel.

SC Emma – RCD

Ook in Dordrecht staat er een derby op het programma. SC Emma ontvangt RCD, dat voor deze uitwedstrijd nauwelijks hoeft te reizen. Zodra de spelers de Provincialeweg oversteken, bevinden ze zich al op het sportpark van SC Emma. Ook hier zijn de belangen groot. Er zit slechts één punt verschil tussen de twee ploegen, die allebei strijden om weg te blijven uit de degradatiezone van de vierde klasse.

RCD heeft voorafgaand aan de derby de slechtste papieren. De ploeg staat na zeven wedstrijden met vier punten helemaal onderaan in de vierde klasse C. Een overwinning op stadsgenoot Emma zou dan ook bijzonder welkom zijn om de aansluiting met de concurrentie te behouden. Voor SC Emma biedt het duel juist de mogelijkheid om afstand te nemen van de onderste plaatsen en een belangrijke stap richting handhaving te zetten.

Als we naar de onderlinge historie kijken, lijkt er bovendien een doelpuntrijke wedstrijd aan te komen. Sinds het seizoen 2010/2011 stonden beide ploegen elf keer tegenover elkaar. In die wedstrijden werd in totaal 47 keer gescoord en wist geen van beide teams de nul te houden. SC Emma trok zes keer aan het langste eind, terwijl RCD drie keer als winnaar van het veld stapte. De cijfers spreken dus in het voordeel van Emma, maar in een derby kunnen de verhoudingen zomaar anders liggen.

Wesley Sneijder sluit aan bij technische staf Eminent Boys

Eminent Boys heeft een opvallende naam toegevoegd aan de technische staf. Wesley Sneijder gaat de vierdeklasser helpen. De club nam maandag afscheid van zijn trainer, nadat hij het niet voor elkaar kreeg het vuurtje in de spelersgroep aan te wakkeren. Dinsdag stond opeens de recordinternational op het trainingsveld.

Hoe de voormalig international bij Eminent Boys terechtkomt, hoef je niet lang naar te zoeken. Zijn broer Rodney Sneijder zit namelijk in het bestuur van de club. Daarnaast is hij ook een goede vriend van de andere bestuursleden, vertelt bestuurslid Moes Cakir tegenover het AD: “Hij reageerde direct positief en wil ons graag helpen. We hopen dat hij de selectie een impuls kan geven.”

Wesley Sneijder kwam in zijn carrière als speler uit voor onder meer Ajax, Real Madrid en Internazionale. Hij werd recordinternational en eindigde als vierde in de Ballon d’Or van 2010, nadat hij de Serie A, Champions League en Coppa Italia won en met het Nederlands elftal de WK-finale bereikte. Vorig jaar kwam hij ook al in het amateurvoetbalnieuws toen hij opeens inviel voor vierdeklasser OSM ’75, ondanks dat er al drie wisselmomenten waren gebruikt.

Eminent Boys promoveerde afgelopen seizoen naar de vierde klasse. Nu staat de ploeg na zeven wedstrijden, waarvan er drie werden gewonnen, op elf punten en de vijfde plaats. Zaterdag 14 november staat voor de ploeg een uitwedstrijd tegen Odysseus ’91 op het programma.

Scholtes zet met Lyra koers naar de nacompetitie

0

Joe Scholtes speelt als verdediger bij Lyra, de club waar hij inmiddels zijn tweede seizoen voetbalt. Bijzonder aan zijn verhaal is dat hij en zijn tweelingbroer Jack niet samen voetballen. Jack speelt bij Maasdijk, de club waar de broers oorspronkelijk vandaan komen.

Samen braken de broers op hun twaalfde door bij Westlandia, waar ze uiteindelijk zo’n vijf jaar in de jeugd speelden. Jack kampte daar geregeld met blessures, waardoor hij nooit speeltijd gegarandeerd kreeg. Joe bleef fit en speelde juist alles. “Voor mij was dat makkelijk. Ik hoefde daar niet over na te denken om te blijven.” Hij kwam in de Onder 21 van Westlandia. “Dat team werd opgeheven. Iedereen ging daarna ergens anders heen.”

De keuze voor Lyra

Na de scheiding van zijn ouders verhuisde Scholtes met zijn moeder en broer naar De Lier, en koos hij ervoor om te gaan voetballen bij . Het was een bewuste keuze. Lyra, speelde toen nog een klasse hoger dan Maasdijk. “Ik ga geen vierde klasse spelen, want dan vind ik het gewoon te laag.” Inmiddels is dit zijn tweede seizoen bij de club.

Scholtes merkt duidelijk verschil tussen zijn oude en nieuwe club. Bij Westlandia kwam volgens hem iedereen puur voor de prestatie, bij Lyra ligt de nadruk meer op het sociale aspect. “Ook bij Westlandia is iedereen echt op zichzelf, puur prestatiegericht. Daarin tegen bij Lyra gaat het ook zeker om presteren, maar dit is ook een vriendengroep.” Dat het niveau bij Lyra lager ligt, stoort hem niet. “Dat weet je van tevoren al als je erheen gaat.”

Scholtes noemt de ploeg kansrijk. “Ik denk echt dat we een groep hebben met potentie. We kunnen dit jaar wat meer gaan zetten.” Concreet mikt hij op het behalen van de nacompetitie, met uitzicht op promotie of zelfs het kampioenschap. “Daar moeten wij met deze selectie gewoon voor gaan vind ik.”

Een onafscheidelijke band

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van telepathie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, is volgens hem geen sprake. Wel noemt hij hun band de hechtste die hij kent. “Met hem heb ik de allerbeste band van iedereen. Je weet gewoon echt alles van elkaar, je hebt geen geheimen.” Omdat ze eeneiig zijn, lijken de broers ook in gedrag en stem sterk op elkaar, tot op het punt dat collega’s hen soms niet uit elkaar kunnen houden. “Mensen die ons goed kennen, zien gelijk het verschil. Maar mensen die ons niet zo goed kennen, zien het niet.” Prettig is dat niet altijd. “Als je iemand leert kennen en hij weet de volgende keer niet meer wie van de twee hij heeft gesproken, is dat wel een beetje vervelend.”

Herenigd op het veld

Of de broers ooit nog samen voetballen, durft Scholtes niet te zeggen. Een terugkeer van Jack naar Lyra ziet Joe niet gebeuren. Een hereniging zou in zijn ogen alleen in Maasdijk kunnen, de club van hun jeugd. “Ik sluit niks uit. Misschien gebeurt dat ooit nog. Zou wel leuk zijn.”