Home Blog Pagina 4

100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

vv Be Ready
-
0
100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

Van 5 tot en met 9 mei één groot feest, zijn ze bij Be Ready nu al druk in de weer met het organiseren van allerlei festiviteiten in het kader van het 100-jarig jubileum van de club. En dus is er voor Arion Stevens, samen met Jacco de Wit, geen tijd om stil te zitten. “Saamhorigheid is onze kracht.”

Voor elkaar klaar staan en iets voor elkaar willen doen. Daar draait het bij Be Ready volgens Stevens (62) om. “Daarom bestaan we volgend jaar 100 jaar.” Al ziet de inwoner van Hank, de vrijwilliger woont er al zijn hele leven, de mentaliteit wel veranderen, vertelt hij. “De jeugd staat er toch een beetje anders in. De oudere generatie ziet het dan misschien wel niet meer goedkomen, maar de club draait toch nog steeds. Dat blijft altijd weer doorgaan.” De toekomst ziet hij dan ook positief tegemoet. “We moeten er gewoon samen de moed inhouden, dan komt het goed!”

Allerlei dingen

Helemaal, wat betreft de feestweek, ter ere van het 100-jarig jubileum. Volgend jaar mei. “We beginnen op woensdag 5 mei, en gaan vijf dagen feesten. Tot zondagavond aan toe.” Van een wijkcompetitie, tot aan activiteiten voor de jeugd, en allerlei verschillende wedstrijden. “En iedere avond hebben we een DJ, een zanger of een band. Waaronder Wir Sind Spitze.” Een programma, waar Stevens niet voor het eerst, verantwoordelijk voor is. “Dit is de zesde keer dat ik het jubileumfeest organiseer.” Wordt het zijn laatste? Misschien wel. “Ik heb altijd gezegd dat het 100-jarig jubileum mijn laatste zou zijn, maar je weet het nooit.”

Want voorlopig, heeft hij er nog altijd heel veel plezier in. Samen met Jacco de Wit. “Jacco is eigenlijk een beetje de voorzitter van de jubileumcommissie, en ik houd in de gaten of het allemaal goed gaat.” Aan ervaring, dan ook geen gebrek bij Stevens, die onder meer hielp bij het bouwen van de nieuwe opslagruimte en de vernieuwde kleedkamers. “Ik heb een jaar of 30 in de activiteitencommissie gezeten, maar ook negen jaar in het bestuur. En ik ben vrijwilliger, voor als we van die speciale dagen hebben op de club.” Verder heeft hij de vloer van de overkapping gestort en heeft Stevens zich ontfermd over het plaatsen van de lichtmasten. Kortom. “Ik heb allerlei dingen gedaan.” Behalve voetballen.

“Ik heb nooit bij Be Ready gevoetbald. Mijn zoon wel, die zat zelfs nog in het eerste.” Wel actief in de zaal, en geboren en getogen in Hank, kwam Stevens pas op latere leeftijd in aanraking met de voetbal. “We woonden toen ik jong was een beetje achteraf, dus ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond. Ik zat altijd bij mijn oom op de trekker.” Tot hij trouwde met zijn vrouw en door vrienden, supporter werd van Be Ready. “Daardoor ging ik bij wedstrijden kijken en dronken we af en toe een biertje. Soms liep dat natuurlijk uit de klauwen. Zo ben ik gevraagd voor de activiteitencommissie.”

Ouwehoeren

Daar een jaar of vier geleden mee gestopt, heeft Stevens het nog altijd uitstekend naar zijn zin bij de dorpsclub. “De mensen maken het gezellig. Mijn vrouw staat ook op zaterdagochtend achter de bar, en ik doe nog steeds allerlei hand- en spandiensten. Dan ben je vanzelf toch heel vaak bij de voetbal.” En dat zorgt, voor saamhorigheid. “We zijn echt een club! Voetbal kijken, in de kantine gezellig een biertje drinken, en gezellig ouwehoeren.” Gezelligheid, die heel belangrijk is, vindt hij. “In Hank zelf, heb je niet veel meer.” Stevens, die al 45 jaar lang bij dezelfde aannemer werkt en lid is van het bouwteam bij Be Ready, is dan ook trots op het aanstaand jubileum. “Dat is toch wel heel bijzonder. Ze zijn ooit begonnen in een soort wei, dan moesten ze eerst de koeienpoep van het veld halen.

Nu ligt er een prachtig kunstgrasveld.” Hoe ziet hij dat de komende jaren voor zich? “Ik denk dat we wat betreft het eerst elftal, wel van de zondag naar de zaterdag gaan.” Met hem, in ieder geval als supporter én trouwe vrijwilliger langs de lijn. “Ik denk dat ik nog heel lang betrokken blijf. Zeker als ik straks met pensioen ga.” Maar dan wel, in een iets andere rol. “Dan ga ik lekker op maandagochtend met de Vutters aan de slag. Een beetje het gras doen.” Want, zo benadrukt Stevens nog maar eens: “Zulke mensen heb je keihard nodig. Anders kan zo’n clubje niet blijven bestaan!”

 

Goemaat is speler én HJO bij Woudrichem: ‘Word ik blij en gelukkig van’

VoetbalJournaal
-
0
Goemaat is speler én HJO bij Woudrichem: ‘Word ik blij en gelukkig van’

Terug bij Woudrichem, is Jamy Goemaat sinds dit seizoen niet alleen speler van de vierdeklasser, maar ook Hoofd Jeugdopleiding. En dus houdt de routinier zich naast het winnen van wedstrijden, ook bezig met het ontwikkelen van trainers én jeugdspelers. “Ik maak graag verbinding met mensen.”

De inwoner van Woudrichem heeft naast zijn werk als relatiemanager bij een Zweedse spaarbank, dan ook nog twee eigen bedrijven, vertelt hij. Te weten Healing in Motion en een eigen voetbalschool (Own The Field). Via die laatste, werd hij afgelopen zomer Hoofd Jeugdopleiding bij de plaatselijke club. “Ik wilde hier graag een voetbalschool oprichten, daar had ik positieve gesprekken over met het bestuur, tot de vorige HJO had aangegeven te gaan stoppen. Toen hebben ze mij gevraagd, om te kijken of dat iets kon worden.”

Levensader

Een samenwerking die beide partijen, al snel zagen zitten, vertelt Goemaat (37). Wat gaat hij precies doen, in zijn nieuwe rol? “Als Hoofd Jeugdopleiding kijk ik met name naar de ontwikkeling van jeugdspelers. Dus moeten we zorgen voor een veilige omgeving, waar ieder kind plezier kan maken en lekker kan voetballen.” Maar dus wel, met het idee om iets te leren. “Woudrichem haalt geen spelers van buitenaf, dus de jeugd is onze levensader. Daarom willen we trainers graag ondersteunen.” In zijn geval, door veel aanwezig te zijn tijdens trainingen. “Ik zal er sowieso op dinsdag, woensdag en donderdag zijn, zodat ik alle teams regelmatig kan bekijken.

Net als op zaterdagochtend.” Om vervolgens, te sparren met de jeugdtrainers. “Ik denk dat er heel veel trainers zijn die met de beste bedoelingen bezig zijn, die wil ik graag begeleiden en de juiste oefenstof aanbieden. Zodat we het algehele niveau omhoog kunnen krijgen.” Want zijn doel, is simpel: “We willen jeugdspelers nog eerder klaarstomen voor het eerste, pas dan ga je het voetballen eigenlijk echt leren.” Ook met zijn eigen voetbalschool, levert Goemaat daar een bijdrage aan.

“Op vrijdagmiddag geef ik aan twee groepen training op het complex van Woudrichem. Niet alleen voor spelers van onze club, maar voor ieder kind dat graag wil.” Gericht, op het ontwikkelen van spelers op individueel niveau. “Ik wil ze beter leren spelen. Iedereen wil altijd lekker voetballen, maar ik vind juist het fysieke contact heel belangrijk.”

Zelfvertrouwen

Ook als trainer van de O9. Want ook dat, doet Goemaat er bij Woudrichem nog bij. “Dat is het team van mijn zoontje. Die geef ik op donderdag training, en op zaterdag coach ik ze.” Waar komt zijn drijfveer om bezig te zijn met jeugdvoetbal vandaan? “Ik wil de dingen die ik zelf gemist heb in mijn jeugd, bijvoorbeeld tijdens trainingen, heel graag doorgeven. Ik heb dat allemaal pas in de senioren geleerd, vanaf mijn vijftiende. Terwijl ik vind dat je dat eigenlijk in de jeugd moet leren.”

Goemaat weet dan ook als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Kinderen krijgen daar veel meer zelfvertrouwen van. Dat zie ik ook bij mijn voetbalschool. Daar hebben ze zowel binnen, als buiten het veld wat aan.” Kortom, bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen. “Daar word ik heel blij en gelukkig van.” Zoals Goemaat dat ook nog steeds wordt, van zelf voetballen. Sinds dit seizoen, dus weer in het shirt van Woudrichem.

“Ik heb de afgelopen anderhalf jaar bij SVS’65 gevoetbald, maar nadat ik daar in januari was gestopt en de trainer van mijn zoontje geopereerd moest worden aan zijn knie, liep ik hier al rond. Als trainer van de O8.” En dus, kwam van het één, al heel snel het ander. “Veel jongens van het eerste kende ik nog van vijf of zes jaar geleden, die zagen mij daar rondlopen in een trainingspak van de club, dus riepen regelmatig dat ik aan kon sluiten bij de training.” Iets waarover

Goemaat eigenlijk niet heel lang na hoefde te denken. “Ik wilde niet afsluiten met een half seizoen, dus ben ik een paar keer gaan kijken. Toen zag ik een jonge en gretige groep, waar ik met mijn ervaring wel wat aan toe kon voegen.” Hoe bevalt het hem tot nu toe? “Heel goed! We hebben een leuke groep, met een jonge trainer (Pascal Smits). Daar ben ik heel positief over.” En ook de club, is eigenlijk niet veel veranderd. “Woudrichem blijft altijd hetzelfde, met een vaste kern van jongens.”

Eén waar Goemaat nu dus zelf, na wat omzwervingen, ook weer deel van uitmaakt. “Ik heb van mijn zesde tot mijn 24ste bij Unitas Gorinchem gespeeld, op een jaartje bij GJS na.” Daarna droeg hij het shirt van WNC en dus Woudrichem. De club waar hij nu centraal achterin staat. “Dat is op mijn leeftijd beter dan op het middenveld. Nu kan ik de boel wegzetten, zodat ik zelf minder hoef te lopen. Daar ben ik goed in.” Al heeft hij fysiek, allesbehalve wat te klagen. “Op een geïrriteerde kniepees na, voel ik me goed. Voorlopig heb ik dan ook niet het gevoel dat dit mijn laatste seizoen wordt, dus ik ga lekker door!”

Van voorzitter naar de onderhoudsploeg: ‘Zaterdag is voor de voetbal’

vv Sleeuwijk
-
0
Van voorzitter naar de onderhoudsploeg: ‘Zaterdag is voor de voetbal’

Twaalf jaar lang voorzitter geweest van de club, maakt Ruub Vogel bij Sleeuwijk inmiddels alweer een lange tijd deel uit van de onderhoudsploeg van de derdeklasser. En hij weet na al die jaren als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Het is eigenlijk een beetje de angel van de vereniging.”

Een angel die je er voorlopig nog lang niet uit moet halen. Al beseft Vogel (71) dat precies dat, steeds lastiger wordt. “De groep wordt ouder. Dat is wel een probleem.” Want waar de club op zijn hoogtepunt 180 vrijwilligers had, zijn dat er nu nog maar ruim 100. “We zijn op een gegeven moment hard gaan groeien, en ook blijven groeien, dan krijg je vanzelf meer teams én dus ouders van kinderen die willen helpen.” Ook de onderhoudsploeg, heeft wat aan kwantiteit ingeboet, maar zeker niet aan kwaliteit. “We zijn nu met een goede groep van een man of vijftien.”

Uit eigen zak

Een groep die eigenlijk iedere dag op het sportpark te vinden is. De vaste kern dan tenminste. “Vooral ‘s ochtends. Peuken oprapen, flesjes opruimen en het terrein schoonhouden. Mensen staan er vaak niet bij stil hoeveel werk dat iedere keer is.” Al is er natuurlijk ook ruimte voor een dolletje, lacht Vogel. “Om 10:00 uur drinken we altijd koffie, dan nemen we de politiek en natuurlijk het voetbal even door.” De inwoner van Sleeuwijk is zelf, met name verantwoordelijk voor het groenonderhoud, zoals snoeien en graven. “Maar we doen het met z’n allen!” Zoals ook, het geval was toen hij vanaf 2000 voorzitter was. “Officieel ben ik twaalf jaar lang voorzitter geweest, maar eigenlijk was het dertien.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Het was hard werken! We waren in die tijd een kleine vereniging met maar een paar mensen. Vervolgens zijn we enorm gegroeid, van 340 leden naar 640.” Ook qua financiën, maakte de club behoorlijke stappen, memoreert hij. “In het begin hadden we die bijna helemaal niet, moesten we soms gewoon dingen uit eigen zak betalen. Er waren geen inkomsten, dus hebben we de kantine op een gegeven moment commerciëler gemaakt, zodat er geld binnenkwam.” Zelf voetballen bij de club, deed Vogel gek genoeg niet. “Ik heb altijd bij Hardinxveld gespeeld, daar stond ik op mijn vijftiende in het eerste. Tot ik in 1991 verhuisde naar hier.” En betrokken raakte bij de vereniging. “Ik heb ook nog in de jeugdcommissie gezeten en ik ben bestuurslid geweest. Eigenlijk ben ik vanaf die periode druk bezig geweest.” Maar niet meer als voetballer, vertelt de voormalig voorstopper of laatste man. “Toen ik nog voetbalde, heb ik een keer mijn been gebroken. Als je dan voor jezelf werkt, ga je jezelf wel afvragen of het verstandig is om te blijven voetballen.”

Bij elkaar komen

Gelukkig vond hij in de rol van bestuurder, net zoveel voetbalgeluk. Zeker als voorzitter van de club. “Iedereen hoort erbij bij Sleeuwijk. Je moet nooit onderscheid maken. Dat vond ik heel belangrijk als voorzitter. Iedereen draagt wat bij. Dat is echt die saamhorigheid. Je doet alles met elkaar. Dat is vele jaren gelukt.” Jaren waar Vogel nog steeds met veel genoegen op terugkijkt. “Als je ziet hoeveel mensen er hier nog bij elkaar komen, dat is ontzettend mooi om te zien. Het bestaansrecht van de voetbal blijft enorm hoog.” En levert hem nog altijd net zoveel plezier op. “Ik ga op zaterdagochtend weleens bij die kleintjes kijken, dat is geweldig!” Maar ook de wedstrijden van het eerste elftal, slaat hij nauwelijks over. “Ik werk, ondanks mijn leeftijd, nog altijd veel als uitvoerder. Alleen heb ik op een gegeven moment gezegd: de zaterdag is voor de voetbal. Dus dan ga ik lekker kijken. Ook als ze uit spelen.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Zolang het gaat, blijf ik komen. Het is toch mijn clubje geworden!” Tegenwoordig, dus weer als lid van de onderhoudsploeg. “Dat heb ik eigenlijk altijd gedaan, tot ik voor mijn werk in het buitenland zat. Toen ben ik even een paar jaartjes gestopt.” Inmiddels weer een jaar of zes verbonden, heeft de oud-voorzitter het nog altijd enorm naar zijn zin. “We hebben een ontzettend leuke groep!” En één, die weet van aanpakken. “We hebben een flink terrein, en doen eigenlijk alles. Van de groenvoorziening en het slepen van het kunstgras tot aan het onderhoud van de gebouwen. Dat wil zeggen schilderwerk, maar ook onderhoudswerkzaamheden aan de riolering of dingen rondom de kleedkamers.”

Altena mikt op handhaving: ‘Goed voor de ontwikkeling’

vv Altena
-
0
Altena mikt op handhaving: ‘Goed voor de ontwikkeling’

Een leuke groep en een gemoedelijke vereniging, waar alles goed geregeld is. De eerste maanden van Marcel van Helmond als trainer van Altena, bevallen hem voorlopig prima. En dus voelt de oefenmeester uit Oosterhout zich helemaal op zijn gemak bij de derdeklasser. “De jongens zijn bereid om hard te werken en om te luisteren.”

En dus kan Van Helmond (59) niet anders dan tevreden zijn, na zijn eerste maanden als trainer van de club uit Nieuwendijk. “Dat is heel belangrijk voor een trainer.” Maar voldoende, is dat na drie punten uit vier wedstrijden, vanzelfsprekend nog niet. “We moeten nog veel leren. Vooral in het als team opereren.” Voetballend, zit het wel goed, ondervond hij ook als trainer van GVV’63. “Altena is de enige ploeg die ons vorig seizoen heeft weggespeeld. Dus er zit genoeg voetbal in!” En energie. “Het is een jonge groep, dus daar kunnen we wel wat mee.”

Heel gemoedelijk

Mede daardoor, besloot Van Helmond afgelopen zomer dan ook de overstap te maken, naar de kampioen van de vierde klasse. “GVV’63 was 45 minuten rijden, dat was gewoon te ver voor me.” Bij Altena, viel hij vervolgens met zijn neus in de boter. “Ik had geluk dat ze promoveerden. Tuurlijk wordt het daardoor dit seizoen lastiger, maar het is heel goed voor de ontwikkeling van die jongens. Van betere tegenstanders, worden ze alleen maar beter.” Helemaal, omdat ze graag willen, heeft Van Helmond gemerkt. “Het is een heel leergierige groep. Als je ons positiespel ziet en wat voor stappen we al hebben gemaakt. Al moeten er nog wel wat slordigheden uit.” Maar juist daar, geniet de ervaren oefenmeester van. “Dat is mooi voor een trainer. Dan kun je werken om beter te worden.” Bij een club, die de voormalig hoofdtrainer van onder meer WNC, GRC 14 en NEO’21 al kende. “Ik woon in Oosterhout, dus het is een kwartiertje rijden. En vroeger heb ik er zelf nog tegen gespeeld, toen ik bij Kozakken Boys zat.” Ook als trainer van de tegenstander, kwam hij er dus regelmatig. “Ik heb vaak gewerkt bij clubs die een belangrijke functie hebben in het dorp. Dat trekt me aan.” Goed naar zijn zin, ervaart Van Helmond dat ook op die manier bij Altena. “Niks moet, alles mag. Dat is fijn werken. Het is heel gemoedelijk.” Met een naar eigen zeggen, superfijne staf. “We hebben een spitsentrainer, een keeperstrainer, een verzorger, een teammanager, een vaste vlagger. Dus eigenlijk alles.”

Leuk voetbal

Aan de randvoorwaarden, kan het dus in ieder geval niet liggen. Wat kunnen we dit seizoen onder zijn leiding van Altena verwachten? “Ik wil graag aanvallend voetbal zien. Het spel spelen, zoals ik dat graag wil zien. Aanvallend dominant, met druk naar voren.” Een speelstijl, waar zijn spelers in het begin wel even aan moesten wennen, vertelt hij. “Het is best zwaar.” Vandaar ook, dat zijn teams altijd even een aanpassingsperiode nodig hebben. “Vaak presteer ik in mijn tweede seizoen bij een club het beste.” Toch wil Van Helmond ook dit jaar, de supporters proberen te vermaken. “We moeten vooral plezier hebben in het spelletje en leuk voetbal spelen. Daar komen de mensen uiteindelijk voor kijken.” Al moet dat natuurlijk wel gepaard gaan, met resultaten. “We willen ons dit seizoen gewoon handhaven. Dat zal nog best moeilijk worden.” Want ondanks dat Van Helmond niet het gevoel heeft dat zijn ploeg in de eerste paar wedstrijden is weggespeeld, valt het aantal punten tot nu toe wat tegen. “We maken nog te veel onnodige fouten. Die moeten er wel uit. Maar dat is mijn taak.” Aan vertrouwen, in ieder geval geen gebrek. “Voor mijn gevoel had er meer ingezeten, en hadden we nu eigenlijk zes of zeven punten moeten hebben. Desondanks zie ik genoeg progressie, dus het is vooral belangrijk hoe de spelers daarmee omgaan.” Om uiteindelijk het niveau op de trainingen, door te kunnen trekken naar de zaterdag. “Ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat komen. De groep is gretig, ze willen luisteren en gaan er echt voor. Dat is goed om te zien.” Een vriendenteam, waar Van Helmond graag iets moois mee op wil gaan bouwen. “We gaan dit seizoen zeker nog van ons laten horen!”

De Haas gaat met Dussense Boys vol voor promotie

sv Dussense Boys
-
0
De Haas gaat met Dussense Boys vol voor promotie

Een stuk minder ver rijden, koos Marco de Haas er afgelopen zomer bewust voor, om de overstap naar Dussense Boys te maken. En inmiddels een paar maanden onderweg, heeft de oefenmeester het uitstekend naar zijn zin bij de vijfdeklasser uit Dussen. “Het is een heel leuke groep, met veel energie en potentie.”

Een goede klik met zijn spelers, had De Haas (48) dan ook al snel, vertelt hij. “De eerste maanden zijn hartstikke goed en fijn bevallen.” Al is het alleen maar, door de afstand die de inwoner van Dussen moet rijden. Nadat hij vorig seizoen nog voor de groep stond bij vierdeklasser Essche Boys, uit Esch. “Toen moest ik 45 of 50 minuten rijden, en kon ik ook vanwege mijn werk, soms maar tien of twintig minuten thuis zijn. Dan is dit veel beter te combineren met thuis.” Want met nog drie kinderen, hoeft de trainer zich niet te vervelen. “Dit is achteraf de ideale uitkomst.”

Even wennen

Hiervoor wonend in Vlijmen, kwam De Haas drie jaar geleden in Dussen terecht. Samen met zijn vrouw. “Die had al twee voetballende kinderen bij Dussense Boys.” Eén daarvan, Guus, geeft hij op donderdag training. “Samen met twee spelers van het eerste.” Hoe is de voormalig voorzitter van Vlijmense Boys eigenlijk zelf terechtkomen, bij de club? “Ik kende al wat jongens en mensen, dan blijf je ze toch altijd volgen. Tot Bob Leemans, aanvoerder bij het eerste, vroeg of het niet wat voor mij was.

Dan ga je kijken wat erin zit, en wat je van zo’n groep kunt maken.” Snel overtuigd, duurde het vervolgens niet lang, vertelt De Haas. “Binnen twee weken waren we een heel eind.” En ook in de praktijk, is het precies geworden wat hij had gehoopt. “Als je kijkt naar de trainingsopkomst en de motivatie van die gasten. We trainen iedere keer met zestien of zeventien man.” Ook het niveau, gaat steeds meer omhoog, merkt De Haas. “Je ziet ze echt stappen maken.” Puur door heel veel te herhalen. “Ik heb aangegeven hoe ik graag wil spelen. Niet alleen maar lange ballen, maar gewoon durven voetballen, dominant zijn en als de tegenstander de bal heeft, hem zo snel mogelijk terugveroveren.” Een speelwijze, waar zijn ploeg in het begin wel even aan moest wennen. “Het is anders dan ze gewend waren, als ik het zo hoorde.

Het was vaak inzakken en daarna profiteren van de ruimte. Aansluiten was er niet bij.” Toch beginnen zijn spelers steeds beter te begrijpen wat er van ze wordt verwacht, merkt hij. “Ik zie het iedere wedstrijd terug, maar wel in fases van vijf of tien minuten. Dat moet straks natuurlijk een hele wedstrijd zijn.” Hoe goed kende De Haas, die in het verleden onder meer werkzaam was bij GDC, het Tilburgse JPS, ONI en de jeugd van NEC, zijn nieuwe club op voorhand eigenlijk al? “Ik heb zelf bij Wilhelmina’26 gespeeld, en de enige goal die ik ooit heb gemaakt, was tegen Dussense Boys. En daarnaast volg ik het voetbal in de regio natuurlijk wel.”

Maximale

Misschien wel daardoor, kent hij een goede start, met de Dussense club. Ook in de beker. “We hebben veel goals gemaakt en de nul gehouden. Daar ben ik blij mee.” Waar legt hij de lat voor dit seizoen? “We gaan voor het hoogst haalbare, dus dat wil zeggen promotie. Of dat nou met een kampioenschap of via de nacompetitie is, we willen naar die vierde klasse.” Tevreden als ze dat voor elkaar krijgen, kijkt De Haas ook al met een schuin oog naar de toekomst. “We hebben een heel jonge groep, van gemiddeld 21 jaar.

Er staat regelmatig gewoon een jongen van vijftien in de basis. En ook met de O19, ligt er een goede basis om vervolgstappen te maken.” Met De Haas, wat hem betreft de komende jaren voor de groep. “Ik probeer die jongens echt mee te nemen in hoe we willen spelen. Door boven, maar vaak ook tussen de groep te staan. Ik vind persoonlijk contact, en een band opbouwen, heel belangrijk. Vooral om de groep compleet te houden.” Hoe zit het met zijn eigen ambities? “Ik loop al vanaf mijn 25ste mee als trainer en ben ooit bij Vlijmense Boys in de tweede klasse ingestapt als interim-trainer. Niveau is voor mij niet zo heel belangrijk meer, maar ooit weer terugkeren in de tweede klasse, is wel het ultieme doel.” Al moet het dan wel allemaal kloppen. “Ik wil vooral bij een club werken die de ambitie heeft om er het maximale uit te halen. Het geeft mij heel veel energie als spelers echt beter willen worden. Dat vind ik het belangrijkste!”

De Boon trainer van GRC 14: ‘Dat past bij mij’

GRC 14
-
0
De Boon trainer van GRC 14: ‘Dat past bij mij’

Bezig aan zijn elfde club, staat Theo de Boon sinds afgelopen zomer voor de groep bij derdeklasser GRC 14. En ondanks dat het, ook voor hem, toch altijd weer even wennen is, bevalt het de hoofdtrainer voorlopig meer dan prima, bij de vereniging uit Giessen. “De hele entourage ademt voetbal.”

Heel lang nodig om na te denken had De Boon (57), na het belletje van de club, dan ook niet. “In het verleden ben ik al eens vaker gebeld, toen kwam het er niet van. Ik woon in Gorinchem, het is een kwartiertje rijden, ze hebben een mooi complex en de ambitie om te promoveren. Dat vind ik belangrijk. Dat past bij mij.” Een mooi kunstgrasveld, een echte dorpsclub en een fijne sfeer. De voormalig trainer van onder meer Hardinxveld, Capelle, RVVH, Sleeuwijk, Nivo Sparta en Nieuw-Lekkerland, voelt zich helemaal thuis bij GRC 14. “Het is ook gewoon weer leuk om voor een nieuwe groep te staan.”

Spel maken

Helemaal, nadat hij vorig seizoen werkzaam was bij SVW. Een tweedeklasser uit Gorinchem. “Daar was het één grote chaos. Waardoor het iedere keer maar de vraag was of we genoeg spelers hadden.” Bij GRC 14, heeft De Boon die zorgen niet. “Het is een club die al zeven of acht jaar tegen degradatie voetbalt. Vorig jaar, maar ook in de eerste klasse.” Afgelopen seizoen direct gedegradeerd naar de derde klasse, is het doel van de oefenmeester dit jaar simpel. “We willen er graag voetbal in krijgen, alleen dat duurt even.” Want, zo vertelt hij. “De groep heeft altijd countervoetbal gespeeld, en wordt nu in de favorietenrol gedrongen. Dan word je ook gedwongen om het spel te maken.” Zaak voor De Boon, om daar eerst mee te beginnen. “Ik zou tevreden zijn als we stappen zetten in de speelwijze, dan komen de resultaten vanzelf.” Al weet hij met al zijn ervaring, als geen ander hoe moeilijk dat is. “Het verschil met de tweede klasse is niet zo groot, dus alles moet wel een beetje meezitten. Zeker ook wat betreft blessures.” Waar mikken ze bij GRC 14 op? “Minimaal nacompetitie en een plek bij de eerste vier of vijf. Maar als dat niet lukt, gaan we er volgend jaar voor. Daarom is het ook de bedoeling dat ik hier langer blijf.” Om uiteindelijk, verzorgd voetbal te spelen. “Tussen de linies, een overtal creëren en tegenstanders daardoor laten kiezen. Bijvoorbeeld met een hoge back of lopende mensen. Ik wil iedere keer vier of vijf aanvallende spelers zien.” Spelers, die niet te veel fysieke duels spelen. “Daar moeten we wel een beetje uit proberen te blijven.”

Lastig winnen

Hoe denkt De Boon, die zelf namens DS’79 ooit één wedstrijd in de Eredivisie speelde, maar vanwege twee kruisbandblessures op jonge leeftijd moest stoppen met voetballen, dat voor elkaar te krijgen? “Ik ben vooral een peoplemanager. Sta echt boven de groep, maar kan er ook tussen staan als dat nodig is.” Vanaf zijn 27ste actief als hoofdtrainer, is de oud-speler inmiddels gepokt en gemazeld. “In het begin van mijn trainerscarrière, was het eigenlijk altijd alleen maar 4-3-3, of 4-4-2. Maar de Slots en Guardiola’s van deze wereld, hebben het voetbal wel veranderd. Daar moet je in mee als trainer.” En als assistent-trainer. “Ik heb met Robert Verduin een heel goede assistent. Die is helemaal gek van YouTube en spelhervattingen. Dat is heerlijk om mee te sparren.” Baalde De Boon eigenlijk nog van de degradatie, van GRC 14 van afgelopen seizoen? “Dat zat er wel een beetje aan te komen. Op het einde gingen er nog een paar spelers weg, en stond er eigenlijk geen goede selectie meer.” De selectie aangevuld met zes versterkingen, kan er weer gebouwd gaan worden in de derde klasse. “Als we herkenbaar voetbal spelen, met plezier en spelvreugde, en we halen de top vier, dan ben ik tevreden!” Want als iemand weet, hoe lastig het is om te winnen op sportpark Almbos, dan is het De Boon wel. “Met mijn laatste vijf clubs, zat ik steeds bij GRC 14 in de competitie. Uit heb ik bijna nooit gewonnen. Met dat balkon achter de goal en met de supporters die heel fanatiek en aanwezig zijn, is het moeilijk om te winnen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Nieuw-Lekkerland. Daar hebben ze dezelfde beleving.”

Handhaving voor GDC: ‘Voelde bijna als kampioen worden’

vv GDC
-
0
Handhaving voor GDC: ‘Voelde bijna als kampioen worden’

Na een goede voorbereiding met een fitte selectie, zijn ze bij derdeklasser GDC teleurstellend begonnen aan het seizoen. En dus is de doelstelling, nadat de ploeg in de eerste weken te maken kreeg met een flink aantal blessures, inmiddels al bijgesteld, vertelt de twintigjarige Tim van den Heuvel. “Ik zou nu zeggen dat we voor handhaving moeten gaan.”

En dat terwijl de jongeling in eerste instantie, toch wel wat meer omhoog durfde te kijken. “We wilden eerst voor de middenmoot gaan, maar na de eerste paar wedstrijden gaan we nu voor directe handhaving.” Iets wat de club uit Eethen afgelopen jaar, op miraculeuze wijze wist te bewerkstelligen. “Vorig seizoen was echt bizar. In de laatste vier wedstrijden, hebben we toen tien punten gepakt. Waardoor we er uiteindelijk in bleven.”

Een wonder

Want met een tiende plek en slechts één punt voorsprong op de nacompetitie, was het tot de laatste dag spannend, kan Van den Heuvel zich nog goed herinneren. “Er kwam zoveel vreugde en ontlading los van het hele seizoen. Dat voelde bijna als kampioen worden.” Gemakkelijk, ging het dan ook niet, voor de ploeg van Maarten de Bruijne. “We begonnen slecht, waardoor we aan het einde ineens heel veel punten moesten pakken. Op een gegeven moment stonden we zes punten achter Woudrichem, die op de veilige tiende plaats stonden. Ik ben een beetje bang, voor hetzelfde scenario nu.” Want ook nu, is de start dus teleurstellend. Al heeft Van den Heuvel daar wel een verklaring voor. “De voorbereiding ging hartstikke goed, toen waren we compleet. Maar nu missen we vier basisspelers. Vooral voorin. Dan merk je dat je niet scoort.” Een probleem waar ze ook vorig seizoen, met slechts 29 doelpunten in 26 wedstrijden, mee te kampen hadden. “Iedereen had al rekening gehouden met nacompetitie. Dat we er toch direct inbleven, was eigenlijk echt een wonder.” Eén die ze dus keihard nodig hadden. “We maken het onszelf soms gewoon te moeilijk, door in bepaalde wedstrijden niet thuis te geven. Dan komt het er gewoon niet uit.” Waar dat door komt? “Soms lijkt het wel aan de scherpte te liggen. Waardoor je wedstrijden verliest die je niet hoeft te verliezen. En dan kom je aan het einde dus in gevaar.”

Sportschool

Zichzelf naar eigen zeggen eerder veilig kunnen spelen, weet Van den Heuvel wel waar het euvel zit. “Verdedigend staat het goed, maar we hebben moeite met goals maken. We hebben niet echt iemand die het verschil kan maken. Die creativiteit missen we.” En dus besloten ze het dit seizoen bij GDC over een andere boeg te gooien. “We zijn een ander systeem gaan spelen, namelijk 4-4-2. Daardoor spelen we nu meer in onze kracht en komen we makkelijker richting de goal.” Iets waar Van den Heuvel, als nummer tien of spits, de vruchten van plukt. “In de voorbereiding had ik acht goals en twee assists. Dat is natuurlijk altijd lekker.” De inwoner van Genderen zit dan ook al, voor het vierde jaar bij de selectie. “Vanaf mijn zestiende trainde ik mee én mocht ik mijn debuut maken. Toen ik zeventien was, sloot ik vast aan.” Hoe was dat voor hem, op zo’n jonge leeftijd? “Op het gebied van kracht was het best wel behoorlijk wennen. Ik ben zelf lang, maar niet heel sterk. Dat kon ik in de jeugd nog makkelijk compenseren, omdat ik daar nooit echt vrij hoefde te lopen. Ik kreeg toch alle ballen. Nu moet je echt vrijlopen om de bal te kunnen krijgen.” Voetballend, merkt Van den Heuvel daarentegen weinig verschil, vertelt hij. “Maar wel in slimmigheidjes, kracht en positionering.” Gelukkig begint de aanvallende middenvelder annex aanvaller, die sinds de afgelopen twee jaar vast bij het eerste zit en daarvoor schommelde tussen één en twee, daar inmiddels zelf ook steeds meer in te groeien. Letterlijk en figuurlijk. “Ik ben veel naar de sportschool gegaan en heb geleerd om slimmer mijn lichaam te gebruiken. Al ben ik soms nog wel te nonchalant.”

Met vrienden

Maar aan fanatisme, geen gebrek. “Vorig jaar heb ik nog bij de voetbalschool van Ryan Robinson getraind. Vooral op mijn traptechniek en techniek. Daardoor ben ik een betere speler geworden.” Wel één, met af en toe zware benen, lacht hij. “Die trainingen waren op vrijdagavond, dan voelde je dat de volgende dag tijdens de wedstrijd op zaterdag wel.” Bij de club, waar Van den Heuvel al zijn hele leven komt. “Ik ben hier op mijn vierde begonnen en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor, is simpel. “Het is een heel hechte club en bijna iedereen kent elkaar. Daarom vind ik het gewoon leuk om met vrienden te voetballen. Ook in de selectie.” Of hij die selectie ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Zeg nooit nooit, maar ik denk het niet. Misschien ooit, maar voorlopig niet.” En dus, kunnen ze nog wel even van zijn kwaliteiten genieten. “Ik ben een technische voetballer, iemand die slim diep loopt en een goed schot heeft. Als spits moet ik alleen nog een beetje balvaster worden.” Op welke positie speelt Van den Heuvel het liefste? “Op tien. Dan heb ik mijn gezicht naar de goal en is het makkelijker om voor de goal te komen en om te scoren!”

Milan van den Berg: ‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan’

Kozakken Boys
-
0
Milan van den Berg: ‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan’

Na een goede invalbeurt tegen Rohda Raalte, knokte Milan van den Berg zich al na vier wedstrijden in de basis bij tweededivisionist Kozakken Boys. En dat nadat de van Poortugaal overgekomen linksbuiten aan het begin van het seizoen nog zijn minuten bij de O23 van de club uit Werkendam maakte. “Ik snapte zelf ook wel dat ik van de vierde divisie kwam.”

Heel veel zorgen maakte de pas 21-jarige Van den Berg zich dan ook niet, toen hij de eerste drie wedstrijden van het seizoen bij de O23 zat. “Daarna heb ik een gesprek gehad met de trainer (Dennis de Nooijer), om te vragen wat precies de bedoeling was.” Toeval of niet, de volgende wedstrijd, uit bij Rohda Raalte, zat de inwoner van Heerjansdam vervolgens wel bij de selectie van het vlaggenschip. “Ik viel goed in, en die week daarna, was mijn concurrent ziek en mocht ik starten tegen Rijnsburgse Boys.”

Geen tijd

Een boodschap, die Van den Berg pas een uur van tevoren te horen kreeg. “Daar schrok ik best wel van, omdat ik toen meteen wist: nu moet ik het laten zien.” Met twee goals en een assist, lukte dat tegen Rijnsburgse Boys (6-1 winst) vrij aardig. “Ik snapte toen ik niet speelde heel goed dat ik van de vierde divisie kwam. Maar als ik onze wedstrijden zo zag, had ik wel het gevoel dat ik wat kon laten zien met mijn snelheid.” Zijn wedstrijden bij de O23, waren in het begin dan ook wel even wennen, voor de vleugelflitser die vorig seizoen bij vierdedivisionist Poortugaal speelde. “We speelden op een gegeven moment echt op een pollenveld. Toen moest ik wel even schakelen.” Maar de uitleg van zijn trainer, verduidelijkte al snel veel. “Ik zou niet invallen bij het eerste, dus kon ik beter fit blijven door minuten te maken bij de O23.” Ook zijn verbeterpunten besproken met De Nooijer, paste Van den Berg zich al snel aan, aan het niveau van de tweede divisie. “Het was wel een rollercoaster. Van niet spelen, of bij de O23, naar basisspeler.” Beter kan eigenlijk niet, beseft ook hij. “Voor mijn ontwikkeling is dit natuurlijk perfect.” Al zijn ook de trainingen, al meer dan leerzaam genoeg, vertelt Van den Berg. “Daar moest ik in het begin het meeste aan wennen. Je moet zo snel handelen, en alles één of twee keer raken. Je krijgt geen tijd.” En dus is het continu schakelen. “Je moet óf voor de veilige keuze gaan, of volle bak die één tegen één opzoeken. Er is geen middenweg.” Ook niet tijdens wedstrijden. “De intensiteit is hoger, waardoor je ook conditioneel moet bijschakelen. Gelukkig gaat dat nu beter.”

Op de bank

Na een seizoen, waarin Van den Berg met Poortugaal alles won wat er te winnen viel. “We werden kampioen in de vierde divisie, en wonnen de districtsbeker en de Rijnmond Cup.” Toch was het ook een heel raar jaar, blikt de jongeling terug. “Halverwege het seizoen overleed onze keeper (Marvin Nootenboom). Toen hebben we er serieus over nagedacht of we nog wel gingen voetballen. Maar uiteindelijk hebben we het juist voor hem gedaan.” Met die bagage op zak, maakte Van den Berg afgelopen zomer, dus de overstap naar Werkendam. “Ik heb daar niet echt over getwijfeld, omdat ik altijd al graag een stap hogerop wilde maken.” Een jaar eerder kreeg hij die kans echter ook al, maar deed hij het niet. “Toen kon ik ook naar Kozakken Boys, maar ik wilde niet meteen van Heerjansdam, onderkant vierde divisie, naar de tweede divisie. Poortugaal was wat dat betreft de perfecte tussenstap.” Binnen een jaar zijn transfer verdiend, liep het bij de vierdedivisionist toch niet helemaal zoals hij had verwacht. “In de eerste seizoenshelft speelde ik alles, maar daarna een stuk minder. Soms zelfs wedstrijden helemaal niet.” Daaraan moeten wennen, bracht het hem ook wel aan het twijfelen, is hij eerlijk. “Ik dacht wel bij mezelf: als ik bij Poortugaal op de bank zit, wat ga ik dan bij Kozakken Boys doen?”

Niet bang

Toch gaf het moment van benaderen door de tweededivisionist, hem uiteindelijk genoeg vertrouwen. “In de eerste wedstrijd van het seizoen scoorde ik twee keer, toen kwamen ze al. Daardoor heb ik ook al vroeg bij Poortugaal aangegeven dat ik weg zou gaan.” Mede, door het plan van Kozakken Boys. “Ik kon tweede divisie gaan spelen en ik had maar één concurrent. Waardoor er veel mogelijk was.” En dat laatste, bleek dus te kloppen. “In de competitie heb ik er nu al drie gemaakt!” Een competitie, waarin de ploeg van De Nooijer met een derde plaats, voorlopig veel indruk maakt. “We hadden niet verwacht dat we bovenin mee zouden doen.” Toch is dat dus de realiteit. “Vorig jaar hadden ze in de winterstop 23 punten, dus dit seizoen hadden we als een soort van doelstelling dat we dan 26 punten wilden hebben. Die hebben we nu bijna (21) al.” Dat doel bijgesteld, heeft Van den Berg wel een idee waar de goede start vandaan komt. “We geloven er iedere wedstrijd in en zijn niet bang voor andere teams. Iedereen doet bij ons gewoon zijn ding, blijft knokken en vliegt erin. We geven echt ons leven.” Wat dat de club uiteindelijk gaat brengen? “Ik weet het echt niet. Als ik er iets over zeg, zeggen die andere gasten dat er nog wel een mindere periode komt. Daarom hoop ik gewoon dat we zo lang mogelijk mee kunnen blijven doen voor de top drie. Dat zou heel mooi zijn!”

Profvoetbal

Aan zijn kwaliteiten, zal het in ieder geval niet liggen. “Ik heb een aardige één op één en ben goed in diepteloopacties. Dat is mijn specialiteit.” Puur op snelheid. “Er zijn maar weinig spelers die sneller zijn dan ik.” Ook met bal, vertelt de rechtspoot. “Het liefste kom ik naar binnen om te schieten, maar ik probeer dat nu wel wat meer af te wisselen. Anders wordt het te voorspelbaar.” En, komt de linksbuiten uiteindelijk niet waar hij wil zijn. “Ik zou heel graag nog het profvoetbal willen halen. Bijvoorbeeld bij een club uit de Keuken Kampioen Divisie.” Doelpunten maken en assists geven, is wat dat betreft het devies. “Ik wilde dit seizoen eigenlijk voor zeven goals en zeven assists gaan, maar ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan.” En dus heeft hij met drie goals en twee assists, de lat alvast maar een stukje hoger gelegd. “Ik ga nu voor twintig in totaal!”

Jonker is trainer van de dames: ‘Leuk om samen iets neer te zetten’

sv Noad 32
-
0
Jonker is trainer van de dames: ‘Leuk om samen iets neer te zetten’

Tot nu toe zijn de resultaten wat minder, maar aan de beleving ligt het niet. Hans Jonker heeft er alle vertrouwen in dat het dit seizoen goed gaat komen met de dames van NOAD’32. Al is het alleen maar omdat de voormalig speler van Achilles Veen het in zijn eerste jaar als trainer uitstekend naar zijn zin heeft. “Ze zijn heel gemotiveerd, dat is voor mij het belangrijkste.”

De valse start in de competitie, met slechts één punt uit vier wedstrijden, doet Jonker (59) voorlopig dan ook allesbehalve wanhopen. “We zijn een klasje hoger gaan spelen, dus dat is aanpoten.” Daarnaast mist de derdeklasser ook nog een aantal speelsters, vertelt hij. “Daardoor zijn de resultaten wat minder. Maar de beleving is prima, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.”

Gemotiveerd

Hoe is de inwoner van Rosmalen, die in het verleden onder meer jeugdtrainer was bij Achilles Veen, bij de dames van NOAD’32 terechtgekomen? “Mijn dochter speelt er, dus dan is één plus één al snel twee. En ik heb veel van die meiden in de jeugd (O13 en O14) ook al eens getraind.”

Nadat hij vervolgens stopte als trainer, klopte de club uit Wijk en Aalburg afgelopen zomer bij hem aan. NOAD’32 was op zoek naar een trainer voor het vrouwenteam. “Daar heb ik toen even over nagedacht en ook met het thuisfront over gehad. Je bent toch een aantal avonden én op zaterdag weg, dus dan is het belangrijk om ook hun steun te hebben.”

Die steun kreeg hij en dus besloot Jonker de uitdaging aan te gaan. De afgelopen seizoenen had hij de speelsters al regelmatig zien voetballen. “Toen zag ik genoeg potentie. En ze zijn gemotiveerd. Dat is voor mij het belangrijkste.” Ondanks de tegenvallende resultaten probeert hij dan ook vooral naar het positieve te kijken. “Met de juiste beleving weet ik zeker dat we er iets van kunnen maken.”

Hoe is het om zijn eigen dochter training te geven? “Dat is toch wel anders. Het is natuurlijk ook een heel andere benadering dan toen ze nog jeugdspelers waren. Nu zijn het volwassenen. Zo benader ik ze ook.” Daar moesten zijn speelsters in het begin nog wel even aan wennen, merkt hij. “Ik bekijk het zakelijk en professioneel. Dat waren ze niet echt gewend.”

Desondanks bevalt het hem nog altijd uitstekend. “Ik probeer vooral het voetballende vermogen omhoog te krikken. Opbouwen en niet te snel lang schieten. Dat is het makkelijkste om te doen.” Daarom besteedt Jonker veel aandacht aan de opstelling en de tactische invulling. “Vooral hoe je moet staan.”

Leuke uitdaging

Minder fanatiek is de oud-trainer van het tweede elftal van Achilles Veen, ondanks dat hij er een aantal jaar tussenuit is geweest, dan ook absoluut niet. “Ik vind dat je er alles aan moet doen om te winnen. Dus is het af en toe nodig om met je ellebogen te werken. Dat mis ik soms een beetje. Over het randje gaan en de grens opzoeken.”

Jonker merkt daarbij een duidelijk verschil tussen het trainen van jongens en meiden. “De mentaliteit is anders. Al vind ik het lastig om precies aan te geven wat het verschil is. Jongens zijn wat serieuzer, terwijl meiden het lastiger vinden om hun aandacht erbij te houden. Maar dat maakt het juist een leuke uitdaging.”

Een uitdaging waar de voetballiefhebber volop van geniet. “Het is leuk om samen iets neer te zetten en bezig te zijn met het geheel. Dat is een mooi proces.” Jonker is dan ook benieuwd waar zijn team over een half jaar staat. “Ik wil graag overbrengen hoe ik naar voetbal kijk. Vooral qua voetbalbeleving.”

Aan gezelligheid ontbreekt het in ieder geval niet. “Veel meiden zitten al vanaf de jeugd bij elkaar. Dat maakt het ook leuk, omdat ik sommigen vroeger nog training heb gegeven. Die hebben zich nu ontwikkeld tot een volwassen persoon.”

Als het aan Jonker ligt, blijft hij de speelsters voorlopig helpen bij hun verdere ontwikkeling. “Halverwege het seizoen gaan we evalueren om te kijken hoe we er allemaal in staan. Dat is natuurlijk ook een wisselwerking, want die meiden moeten het ook leuk vinden. Maar ik begin niet aan iets voor zes maanden, dan wil ik het ook graag langer doen.”

Want fanatiek als Jonker is, ziet hij nog genoeg ruimte voor verbetering. “Vooral in de basis. Daarom doen we veel passen en trappen, maar ook tactische dingen. Zoals kantelen en verdedigend staan. Het is nog pril, dus er ligt nog een hoop werk!”

Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

vv Sparta 30
-
0
Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

Van het voetbalveld naar de dug-out. Na twee jaar als speler bij de club te hebben gevoetbald, staat Serhan Eyupoglu sinds dit seizoen als trainer voor de groep bij vierdeklasser Sparta’30. Een nieuwe rol die hem voorlopig maar al te goed bevalt. “Ik kan er niks anders van maken.”

Het voetballen zelf, waar Eyupoglu (37) na periodes bij Sliedrecht, NEO’25, SV Capelle, RWB, WSC, SC ‘t Zand en Sparta’30 afgelopen seizoen een punt achter zette, mist hij eigenlijk niet. “Puur omdat ik het nu enorm naar mijn zin heb. Dit is echt mijn nieuwe passie.” Een passie die hij als voetballer al begon te ontwikkelen. “Ik heb op jonge leeftijd mijn trainersdiploma’s gehaald en was als speler altijd al veel bezig met hoe de tegenstander speelde.”

Een leider

Toen aanhoudende klachten hem noopten om te stoppen met voetballen, was de keuze dan ook snel gemaakt. “Het kraakbeen tussen mijn bekken was versleten, waardoor het stijf werd en veel zeer deed. Ik slikte daar pijnstillers voor en liet af en toe een spuit zetten, maar dat moet je natuurlijk eigenlijk niet willen. Daarom besloot ik om te stoppen.” En het trainersvak in te gaan. “Sparta’30 kende mij natuurlijk al als persoon en als voetballer. Dus ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen.”

Het was de kans om zijn passie voor het trainerschap verder in de praktijk te brengen. “Ik heb de opleiding CIOS Sport en Bewegen gedaan in Tilburg. Toen heb ik bewust voor deze richting gekozen.” Zo liep Eyupoglu stage bij de jeugd van RKC Waalwijk en zat hij onder anderen met Virgil van Dijk en Daniëlle van de Donk in de klas. “Dat was echt wat ik wilde. Ik was van mezelf ook altijd wel een leider.”

Sinds zijn 25ste is hij in het bezit van zowel zijn UEFA C- als B-diploma. Ook als speler van Sparta’30 had de inwoner van Waalwijk zo zijn ideeën over het spel. “Dan dacht ik na over de dingen die ik anders zou doen.” Toen hij de groep eenmaal onder de loep nam, stelde Eyupoglu zichzelf twee belangrijke vragen: “Waar ligt het plafond? En welke dingen kan ik verbeteren?”

Dat begon bij de speelwijze. “Als ik dan kijk hoe ik graag wil spelen en hoe ze dat oppakken, krijg ik daar heel veel energie van.” Al heeft zijn selectie qua kwaliteit wel een jasje uitgedaan. “Op het laatste moment vertrokken onze nummer 6, 8 en 10. Dan ben je ineens heel je as kwijt.” Inclusief Eyupoglu zelf kwam het aantal vertrokken basisspelers daarmee op vier. “Daarom moesten we kijken naar jongens van buitenaf, omdat we maar weinig jeugd hebben.” Met Mounir Maamar haalde de club vervolgens kwaliteit én ervaring binnen. “Daar ben ik heel blij mee!”

Een voordeel

Toch moet de oud-spits concessies doen aan zijn gewenste speelwijze. “We spelen nu op een andere manier dan ik eigenlijk zou willen. Iets behoudender en passend bij onze kwaliteit, terwijl ik liever hoger druk zet. Ik win liever met 6-4 dan met 1-0.”

Maar hoe bevalt het hem om voor het eerst hoofdtrainer te zijn? “Het is eigenlijk precies wat ik had verwacht. Ik heb vertrouwen in mezelf en weet wat ik kan. Daarom loop ik eigenlijk nergens tegenaan. Het is allemaal heel positief en ik heb niks onderschat.” Ook de voorbereiding op een training vraagt de nodige tijd. “Tuurlijk kost het meer tijd, maar dat vind ik juist heel leuk.”

Volgens Eyupoglu is het een voordeel dat hij de club al goed kent. “Die jongens kennen mij natuurlijk ook, daardoor nemen ze toch makkelijker dingen van je aan.” Zelf staat hij er uiteraard ook voor open om te leren. “Ik heb met de mensen van de TC en de trainer van het tweede genoeg sparringpartners met wie ik kan praten. Want uiteindelijk ben ik nu nog niet de trainer die ik over vijf jaar graag wil zijn.”

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Fanatiek, tactisch en echt een trainingsdier. Als voetballer heb ik weinig trainingen gemist. Iedere training moet gewoon lekker intensief zijn.” Ook buiten het veld is Eyupoglu veel met zijn spelersgroep bezig. “Ik ben gemoedelijk en sociaal. Probeer veel te praten met mijn spelers.”

Dat doet hij in een competitie die volgens hem sterker is geworden. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen, vind ik dat we een topprestatie hebben geleverd.” Hoe ambitieus hij ook is, Eyupoglu probeert realistisch te blijven. “We hebben behoorlijk wat jongens ingeleverd, dus als we dat met deze groep voor elkaar krijgen, zou ik heel tevreden zijn.”

Vooral de ontwikkeling van zijn ploeg vindt hij belangrijk. “Het zou een grote eer zijn als mensen zeggen dat ik Sparta’30 leuk laat voetballen. Al moeten we dan natuurlijk niet degraderen. Dan heb je niks aan al die complimenten.”

Terwijl zijn ploeg voetballend nog stappen moet zetten, kijkt Eyupog

1...345...1.536Pagina 4 van 1.536