Vriendenteam Irene’58 3: fanatiek op het veld, gezellig ernaast
Bij veel amateurclubs draait het eerste elftal vaak om prestaties, maar minstens zo belangrijk zijn de teams daarachter. Bij Irene’58 is het derde zondagteam daar een mooi voorbeeld van. Een vriendenteam dat ooit begon als zondag 5 en inmiddels als zondag 3 bovenin meedraait. Spits Teun Plasman vertelt over een hechte groep vrienden, sportieve ambities en vooral veel plezier binnen én buiten het veld.
De basis van het huidige team ligt al een aantal jaar terug. Waar de ploeg ooit begon als Irene’58 zondag 5, groeide het team door veranderingen binnen de club door naar het huidige derde elftal.
“Wij waren eigenlijk gewoon een vriendenteam”, vertelt Plasman. “De meesten van ons komen uit Den Hout en kennen elkaar al van jongs af aan. Iedereen is hier eigenlijk wel bevriend met elkaar. De jongste speler is nu 21 en de oudste zit net boven de dertig, dus er zit een jaar of acht verschil in.”
De verandering naar het derde elftal kwam door een herschikking binnen de vereniging. “Toen het eerste en tweede van zondag naar zaterdag gingen, stopte een groot deel van het toenmalige derde. Een paar spelers daarvan sloten bij ons aan. Daardoor werden wij uiteindelijk Irene’58 zondag 3 en schoof de rest van de teams ook een plekje op.”
Het team bestaat tegenwoordig uit een grote selectie van ruim twintig spelers. Dat zorgt ervoor dat er bijna altijd genoeg mannen beschikbaar zijn op zondag.
Sportieve prestaties
Ook sportief staat het derde elftal zijn mannetje. Dit seizoen draait Irene’58 3 bovenin mee en staat het team momenteel op de tweede plaats in de competitie.
Toch is de titel volgens Plasman voorlopig nog een lastig verhaal. “De koploper staat een stuk voor, dus daar kijken we eigenlijk niet meer echt naar. We proberen vooral mee te draaien in de subtop. Maar natuurlijk hopen we ooit een keer kampioen te worden.”
Dat kampioenschap zou meteen groots gevierd worden. “We hebben al gezegd: als we ooit kampioen worden, nemen we met het hele team een week vrij”, lacht hij.
Plasman zelf speelt als spits. Door een blessure miste hij een deel van het seizoen, maar inmiddels is hij weer terug op het veld. “Ik speel meestal zo’n twintig minuten per wedstrijd. Maar ik heb er dit seizoen toch alweer een paar gemaakt.”
Trainen wanneer het uitkomt
Ondanks de goede resultaten is Irene’58 3 geen team dat elke week fanatiek traint. De spelers hebben werk, studie of inmiddels zelfs een gezin, waardoor trainen niet altijd prioriteit heeft.
“Op woensdag wordt er altijd een polletje in de groepsapp gestuurd: wie komt er trainen? Maar dat eindigt vaak op een nee”, zegt Plasman met een lach. “Aan het begin van het seizoen zijn we altijd heel ambitieus en willen we trainen om kampioen te worden, maar dat zakt gedurende het jaar meestal een beetje weg.”
Toch staat er wel iemand voor de groep. “We hebben een coach, Jens Schalk. Die denkt dat hij er heel veel verstand van heeft”, grapt Plasman. “En samen met onze aanvoerder Bjorn Vissers geeft hij soms training. Bjorn heeft ook wat trainerspapieren, dus die weet wel wat hij doet.”
Zondagvoetbal en gezelligheid
Waar veel teams tegenwoordig naar de zaterdag overstappen, blijft Irene’58 3 bewust op zondag spelen. Volgens Plasman heeft dat vooral met gezelligheid te maken.
“Wij houden gewoon geen rekening met zondag”, zegt hij nuchter. “We staan net zo laat in de kroeg als iedereen. Maar zondag voetballen vinden we gewoon gezelliger. Na de wedstrijd drink je nog een pilsje en zo rek je het weekend eigenlijk een beetje door.”
Met een sterke vriendengroep, goede resultaten en veel gezelligheid blijft Irene’58 3 daarmee een belangrijk onderdeel van de club uit Den Hout. Of er ooit een kampioenschap komt? Dat moet nog blijken. Maar één ding is zeker: aan teamspirit ontbreekt het niet.
Klik op de link voor meer artikelen over Irene’58
Klik op de link voor meer informatie over Irene’58
Samen sterker: SJO Zwaluwe/DHV
Al vijf jaar werken de jeugdafdelingen van Zwaluwe en DHV nauw samen. Wat begon met enkele gezamenlijke teams, groeide uit tot een steeds intensievere samenwerking. Sinds afgelopen seizoen is die samenwerking officieel geworden in de vorm van een SJO. Volgens jeugdvoorzitter Rody Kroon is dat een logische stap: “De samenwerking liep al zo goed dat het eigenlijk vanzelf deze kant op groeide.”
De samenwerking tussen Zwaluwe en DHV ontstond ongeveer vijf jaar geleden. Zoals bij veel dorpsclubs speelde ook hier de uitdaging om voldoende jeugdspelers te houden en teams goed te kunnen indelen. Vooral voor kleinere verenigingen wordt dat steeds lastiger.
“DHV is net wat kleiner dan Zwaluwe,” legt jeugdvoorzitter Rody Kroon uit. “Dan wordt het soms lastig om in elke leeftijdscategorie een volledig team op de been te brengen. Door samen te werken kun je dat probleem veel beter oplossen.”
Eerst werd begonnen met enkele gecombineerde teams, de zogenoemde ST-teams. Dat was bedoeld als een soort pilot. “Het idee was om te kijken of het zou werken. Maar eigenlijk ging het meteen goed,” vertelt Kroon. “We zagen al snel dat de samenwerking voor beide clubs voordelen had.”
Logische volgende stap
Omdat steeds meer teams gemengd werden samengesteld, begon ook de organisatie steeds meer samen te werken. Zo ontstonden gezamenlijke afspraken over trainingen, wedstrijden en begeleiding.
“Op een gegeven moment merkten we dat we eigenlijk al heel veel samen deden,” zegt Kroon. “We hadden een gezamenlijke jeugdcommissie, spraken dingen samen af en organiseerden steeds meer in gezamenlijkheid.”
Daarom besloten de verenigingen om de volgende stap te zetten en officieel verder te gaan als SJO, een Samenwerking Jeugdopleiding. In die vorm wordt de jeugdopleiding als één geheel georganiseerd.
“Voor ons voelde dat eigenlijk heel logisch,” vertelt Kroon. “Veel van de dingen die bij een SJO horen, deden we al. Het was dus vooral een bevestiging van de samenwerking die er al was.”
Eigen identiteit blijft bestaan
Hoewel de jeugd nu onder één gezamenlijke organisatie valt, blijven de verenigingen wel hun eigen identiteit behouden. Dat vinden beide clubs belangrijk.
“DHV heeft een rijk verleden en Zwaluwe natuurlijk ook,” zegt Kroon. “We zijn er trots op dat beide verenigingen nog steeds bestaan en hun eigen karakter hebben.”
Spelers blijven daarom ook ingeschreven bij hun eigen club. Wanneer zij uiteindelijk de overstap maken naar de senioren, gaan ze in principe ook spelen bij hun oorspronkelijke vereniging.
Praktische samenwerking
In de praktijk betekent de samenwerking dat trainingen en wedstrijden worden verdeeld over de accommodaties van beide clubs. Teams trainen bijvoorbeeld een deel van de tijd bij Zwaluwe en een deel bij DHV.
“We kijken daarbij naar de samenstelling van een team,” zegt Kroon. “Als er bijvoorbeeld twee spelers van DHV in een team zitten, dan trainen ze ook af en toe bij DHV. Zo proberen we het zo eerlijk mogelijk te verdelen.”
Een belangrijke verandering is dat de jeugd nu ook een gezamenlijk tenue krijgt. Daarmee krijgt de samenwerking ook letterlijk een eigen gezicht.
“Zwaluwe speelt in wit-rood en DHV heeft een rood tenue,” vertelt Kroon. “Het nieuwe shirt combineert die kleuren. Bovenin is het rood en onderin lopen er strepen doorheen. Daarbij hoort ook een nieuw logo voor de SJO.”
Ambities voor de toekomst
Voor de komende jaren hoopt Kroon vooral dat de jeugdafdeling verder kan groeien. Nieuwe woningen in de omgeving bieden volgens hem kansen om meer jeugdleden aan te trekken.
“Als het ledenaantal groeit, kun je ook makkelijker teams indelen en iedereen met plezier laten voetballen,” zegt hij.
Daarnaast wil hij dat de samenwerking tussen Zwaluwe en DHV blijft groeien. “We hebben nu een sterke basis gelegd met de SJO. Als we dat de komende jaren verder kunnen uitbouwen, dan hebben beide verenigingen daar alleen maar voordeel van.