Home Blog Pagina 4

RWB geeft zekere voorsprong uit handen tegen RFC (3-6)

Op zaterdag 18 april 2026 heeft RWB op sportpark De Gaard een doelpuntrijke, maar uiteindelijk teleurstellende nederlaag geleden tegen RFC: 3-6. Een wedstrijd die bij rust nog volledig onder controle leek, kantelde in de tweede helft op pijnlijke wijze.

RFC begon de wedstrijd verzorgd en had in de openingsfase het betere van het spel. Desondanks toonde RWB zich uiterst effectief in de afronding. Na 7 minuten opende Timo Kerstens de score namens de bezoekers (0-1), maar RWB herpakte zich snel. Owen Kogels tekende in de 27e minuut voor de gelijkmaker (1-1), waarna Djay Kogels (39e minuut) en Koen van Baardwijk (44e minuut) de thuisploeg zelfs naar een comfortabele 3-1 voorsprong schoten. Tegen de verhouding in, maar op basis van effectiviteit niet onverdiend.

De tweede helft bracht aanvankelijk weinig reden tot zorg voor RWB. Tot het moment dat zich halverwege het tweede bedrijf een cruciale situatie voordeed. Bij een stand van 3-1 kreeg RWB een strafschop toegekend. De uitgelezen kans om de wedstrijd definitief in het slot te gooien bleef echter onbenut. 

Enkele minuten na deze gemiste kans bracht Luc van Elzelingen RFC terug in de wedstrijd (3-2, 75e minuut). Nauwelijks een minuut later volgde de gelijkmaker via Jeroen Kouwenberg (3-3, 76e minuut). De bezoekers putten zichtbaar vertrouwen uit deze snelle aansluitingstreffers en voerden de druk verder op. RWB raakte het initiatief kwijt en kon het tij niet meer keren.

In de slotfase sloeg RFC definitief toe. Opnieuw was het Van Elzelingen die scoorde (81e minuut, 3-4), gevolgd door Koen Verhagen die in de 84e en 86e minuut de eindstand op 3-6 bepaalde. Daarmee werd een ogenschijnlijk zekere overwinning alsnog uit handen gegeven.

Op De Gaard vielen dus wederom veel doelpunten, een terugkerend beeld dit seizoen. Ditmaal echter in het voordeel van de tegenstander — een situatie die RWB dit jaar nog niet eerder had meegemaakt. 

De conclusie: effectiviteit voor rust en controle na rust bleken onvoldoende om een goed spelend RFC definitief te breken. De gemiste strafschop markeerde het kantelpunt.

RWB – RFC 3-6 (3-1). 7. Timo Kerstens 0-1, 27. Owen Kogels 1-1, 39. Djay Kogels 2-1, 44. Koen van Baardwijk 3-1, 75. Luc van Elzelingen 3-2, 76. Jeroen Kouwenberg 3-3, 81. Luc van Elzelingen 3-4, 84. Koen Verhagen 3-5, 86. Koen Verhagen 3-6. 

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

De stem van SC Gastel: Leon Valkenburg en zijn onbreekbare band met de club

0

SC Gastel heeft een speciale plek in het hart van Leon Valkenburg. De dertigjarige Bergenaar is al sinds zijn elfde actief als omroeper bij wedstrijden van het eerste en pakte vorig jaar nog een rol op. Ook is hij de club enorm dankbaar voor de steun tijdens een zware periode in zijn leven: „Ze hebben me er doorheen getrokken.’’

Valkenburg komt sinds zijn negende op sportpark Blankershove. Als jongen uit Bergen op Zoom niet de meest voor de hand liggende club. Achter deze band zit het verhaal van zijn vader. „Hij was voetballer bij Nieuw Borgvliet en heeft daar een opleiding tot verzorger gedaan’’, begint hij. „Vanuit daar is hij jeugdverzorger geworden bij de A- en B-elftallen van RBC. Op een gegeven moment plaatste SC Gastel een advertentie, omdat ze op zoek waren naar een verzorger voor het eerste.’’

Daar reageerde Valkenburg senior op en hij kreeg de job in 2004. In zijn kielzog volgde zijn zoon, die toen negen was. „Ik ging vaak mee met mijn vader naar trainingen en wedstrijden. Ik mocht ook altijd mee in de bestuurskamer, en daar grapten ze weleens: ‘Is dat omroepen niets voor jou?’. Ik was toen een jaar of elf. Ik zei natuurlijk volmondig ja’’, lacht hij.

Sindsdien is Valkenburg omroeper bij het eerste. Wat houdt dat dan allemaal in? „Voor de wedstrijd draai ik de opkomstmuziek’’, vertelt Valkenburg. „Daarna heet ik alle aanwezigen welkom op ons sportpark en benoem ik de scheidsrechter en zijn assistenten. Daarna komen de opstellingen, wisselspelers en trainers; eerst die van de tegenstander, dan die van Gastel. Als laatste wens ik iedereen een fijne wedstrijd.’’

Als de thuisploeg scoort, zet Valkenburg de goaltune in. In de rust benoemt hij de andere tussenstanden in de competitie. Na het laatste fluitsignaal zitten zijn taken achter de microfoon erop, maar wachten er nog andere werkzaamheden in de kleedkamer. Hij is sinds vorig jaar namelijk ook materiaalman van het eerste.

Dat werk begint eigenlijk al voor de wedstrijd. Bij thuisduels, wanneer de selectie gezamenlijk wat eet van tevoren, zorgt Valkenburg ervoor dat alle tenues op de juiste plek hangen, dat de bidons gevuld zijn, de ballen tot de juiste druk zijn opgepompt en de uitploeg stoelen heeft. Als het team klaar is met de voorbespreking, is alles al voor ze verzorgd. „Dat vinden ze heel fijn en ze zijn altijd erg dankbaar.’’

Bij uitwedstrijden reist Valkenburg mee in de bus met het team. Zijn werk begint al voor het vertrek: „Ik laad al hun tassen in’’, vertelt hij. „Bij aankomst sta ik als eerste buiten om de tassen ook weer uit te laden en aan de juiste speler mee te geven, zodat ze direct door kunnen naar de kleedkamer. Ook zorg ik ervoor dat het bier koud staat, zodat we bij winst een feestje kunnen vieren. Er wordt dan gedanst, gezongen in de bus en elke rotonde wordt vier keer genomen’’, lacht Valkenburg. „De sfeer is zo goed, dat zie je nergens.’’

Zijn tomeloze inzet komt vanuit zijn een groot hart voor de club. De band tussen Gastel en Valkenburg is sinds het overlijden van zijn vader in 2023 niet meer stuk te krijgen: „Ze hebben me toen een hart onder de riem gestoken. Dat vergeet ik niet meer. Ik heb echt liefde voor de club.’’

Klik op SC Gastel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Gastel voor meer informatie over de club.

DOSKO’32 zet grote stap richting titel na zege op vv De Raven

Op een zonnige zondagmiddag in Duizel heeft DOSKO’32 een belangrijke stap gezet richting het kampioenschap. Op Sportpark De Meer werd concurrent De Raven met 2-0 verslagen, waardoor de koploper zijn voorsprong uitbreidde naar vijf punten met nog twee wedstrijden te gaan.

Winst op wilskracht

Waar vooraf misschien een voetballend overwicht werd verwacht, bleek het duel vooral beslist op mentaliteit. DOSKO’32 toonde zich de ploeg die het meest bereid was om te strijden.
“Het was een geweldige prestatie van het hele team,” blikte de hoofdtrainer terug. “En dat zat ‘m niet eens zozeer in het voetbal. We hebben collectief geknokt voor elke meter en onszelf daarmee beloond.”

‘Wij wilden het gewoon liever’

De Raven bood zeker weerstand, maar kwam uiteindelijk tekort in intensiteit. Volgens de trainer lag daar de sleutel tot de overwinning.
“Het verschil zat hem niet eens in kwaliteit,” stelde hij eerlijk. “Ik had vooral het idee dat wij gewoon liever wilden winnen dan De Raven.”

Focus geen probleem

Met nog twee wedstrijden op het programma en een voorsprong van vijf punten lijkt DOSKO’32 hard op weg naar de titel. Toch waakt de ploeg voor gemakzucht, al lijkt dat intern nauwelijks een issue.
“De focus is eigenlijk het minste probleem,” aldus de coach. “Deze groep wil zó graag kampioen worden dat iedereen er op training en in wedstrijden voor de volle honderd procent staat.”

Plezier als sleutel in slotfase

In de beslissende fase van het seizoen kiest de staf bewust voor een ontspannen benadering.
“We proberen de spanning juist een beetje bij de groep weg te halen,” legde de trainer uit. “Plezier en genieten staan centraal. Dat is nu het belangrijkste.”

Feest in aantocht?

Mocht het kampioenschap daadwerkelijk worden binnengehaald, dan staat er iets bijzonders te gebeuren in Duizel. Het is namelijk al twintig jaar geleden dat de club voor het laatst een titel vierde.
Met een glimlach besloot de trainer: “We hebben een gentlemen’s agreement: als we kampioen worden, gaan we een week lang feest vieren.”

Met nog twee speelrondes te gaan is de uitgangspositie uitstekend. In Duizel groeit het vertrouwen, het kampioenschap ligt binnen handbereik.

Klik hier voor meer artikelen over de club.

Achilles Veen kampioen na gelijkspel tegen SV Venray!

Zaterdag 18 april speelde Achilles Veen 1 thuis tegen SV Venray! Op een bijzonder drukke Hanen Weide had de ploeg van Dennis van der Steen genoeg aan een puntje om het kampioenschap binnen te halen. Dat puntje werd gepakt. Na het eindsignaal stond er 1-1 op het scorebord en een feestgedruis kon losbarsten!

SV Venray kwam overduidelijk naar De Hanen Weide om ook een puntje te pakken. De ploeg van Mark Kroese liet zich volledig terug zakken op eigen helft in de angst kanonnenvoer te zijn voor de Veense ploeg.

Ondanks dat er toch voldoende kansen waren voor Achilles Veen om de score te openen, bleef het tot de rust 0-0. Nikki Baggerman zag een vrije trap gepakt worden door de doelman. Diezelfde doelman kon ook een kopbal van Pim Goossens vangen en een schot van Jochem Scheij werd net van richting veranderd. Jasper Huijzer schampte met het hoofd de bal na een voorzet van Jochem Scheij. Sky van Dongen draaide gevaarlijk weg van zijn tegenstander, maar kwam net niet tot een goed schot en even later zag hij een hard schot ook weer van richting veranderd worden. Vlak voor de rust wordt een inzet van Fabian Korporaal nog van de lijn gehaald.

In de tweede helft hetzelfde spelbeeld, al kwam Venray er nu ook een paar keer gevaarlijk uit. Eerst een kans voor Jasper Huijzer die via een tegenstander het zijnet raakt. Een kopbal van Pim Goossens op aangeven van Ayrton Statie raakt de lat en zijn volgende kopbal na een hoekschop van Jochem Scheij gaat voorlangs. Philippe van Arnhem verdedigde formidabel bij een uitbraak van Venray en nadat Pim Goossens opnieuw dichtbij een goal is gaat de bal op de stip voor een handsbal. Nikki Baggerman, normaal een zekerheidje, mist echter de strafschop. Zo dreigt de wedstrijd toch af te stevenen op een 0-0. Beide ploegen lijken hier vrede mee te hebben, totdat Pim Goossens in de 90e minuut toch 1-0 binnen kopt!

In de extra tijd komt echter toch SV Venray er nog een keer doorheen en weet de stand weer gelijk te trekken. Meteen daarna is het afgelopen. Achilles Veen kan feest gaan vieren en ook tegenstander Venray is blij met een broodnodig puntje!

Het bleef nog lang onrustig en gezellig op De Hanen Weide!

Opstelling Achilles Veen
Bjarne Bakker, Sam Spijkers (83’ Rob Keuken), Stephen Warmolts, Philippe van Arnhem, Ayrton Statie (75’ Tim van Broekhoven), Fabian Korporaal, Sky van Dongen, Nikki Baggerman (83’ Kevin Vermeulen), Jochem Scheij (62’ Rick Wels), Pim Goossens, Jasper Huijzer

De concurrentie
Echte concurrenten heeft Achilles Veen natuurlijk niet meer, aangezien de kampioensvlag is gehesen! De enige concurrent die was overgebleven, EVV Echt, is nog niet in actie gekomen. Zij spelen pas dinsdagavond tegen Juliana ’31.
Overige uitslagen: LRC – MASV 2-1, Orion – SV Valkenswaard 0-3, Baronie – OJC Rosmalen 2-0, AWC – Dongen 4-0, SV Laar – Wittenhorst 1-1 en Unitas ’30 – Mierlo Hout 1-4.

Volgende week
Het kampioenschap is binnen, maar de competitie zit er natuurlijk nog niet op. Zaterdag 25 april wordt er in Horst om 18:00 uur afgetrapt tegen Wittenhorst. Kan Achilles Veen de ongeslagen reeks van 20 wedstrijden voortzetten?

Klik op Achilles Veen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Achilles Veen voor meer informatie over de club.

Van schoolopdracht naar succes: TIC bestaat tien jaar

0

TIC bestaat in november tien jaar. Waar het ooit begon met een training voor zestien kinderen, is het bedrijf uitgegroeid tot meer dan alleen een voetbalschool. „We zijn net zo trots als we een kind uit de vijfde klasse een bal kunnen leren aannemen, als wanneer we een spelertje leveren aan Feyenoord’’, vertelt oprichter Gijs Bogers (32).

Elke zondagochtend is het volle bak in het Atik Stadion. En daarvoor hoeft RBC niet eens thuis te spelen; het veld is dan namelijk gevuld met zo’n honderd kinderen. Allemaal komen ze voor het trainingsprogramma van TIC. Bijna tien jaar geleden, toen Bogers zijn voetbalschool oprichtte, had hij dit succes nog niet durven dromen – maar nu is het de werkelijkheid.

De geboorte van de voetbalschool vond plaats in datzelfde stadion, hoewel het in 2016 nog de naam van Herstaco droeg. Maar het idee van Bogers ontstond al een paar jaar eerder: „Ik moest voor een schoolopdracht een plan schrijven voor een eigen bedrijf en kwam toen met het idee van de voetbalschool’’, blikt hij terug. „Voor die opdracht kreeg ik een 9,8.’’

Kort daarna sloot de 17-jarige Bogers zich na de herstart van RBC aan bij de club als jeugdtrainer en speler. Ook liep hij stage bij het Nationaal Voetbalmuseum, dat toen nog in het stadion zat, waar de Voetbal Experience onderdeel van was. Later werd hij er ook werknemer. „Ik begon kinderen die het museum met hun ouders bezochten, training te geven, terwijl de ouders een rondleiding kregen. Ik wilde dat uitbouwen binnen de Experience, maar kreeg daar de ruimte niet voor.’’

En dus richtte Bogers op zijn 22ste TIC op. „Ik wilde kinderen helpen beter te worden, naast hun eigen voetbalclub’’, zegt hij. „In die tijd waren voetbalscholen nog niet zo populair als nu en trainingen op clubs worden natuurlijk met name vormgegeven door behulpzame ouders. Het is lastig om, zonder enige achtergrond in het voetbal of ervaring met training geven, een kwalitatief goede training neer te zetten. In dat gat dook ik.’’

Met wat advertenties op zijn sociale media en door zijn eigen netwerk aan te spreken, lukte het Bogers om zestien kinderen bijeen te krijgen op de eerste TIC-training. „Al snel kregen we de vraag of we ook kinderfeestjes organiseerden, dus ben ik dat ook gaan doen’’, schetst hij. „Ook ben ik toen begonnen met voetbalkampen en privé trainingen.’’

Na verloop van tijd kwamen er steeds meer kinderen bij en kon Bogers de trainingen niet meer in zijn eentje bolwerken. Dus ging hij de samenwerking aan met een tweetal trainers. Na de coronatijd traden zij, Yorben Bus en Quinten Jansen, ook in vaste dienst.

„Er zijn toen clinics en gymlessen op scholen, samenwerkingen met BSO’s, bedrijfsuitjes, indoor- en outdoortoernooien en voetbalvakanties bij gekomen’’, vervolgt hij. „Het werkgebied is nog veel groter geworden en inmiddels zijn er tien man in dienst bij TIC.’’

Vanwege de uitbreidingen, heeft Bogers de naam van zijn bedrijf vier jaar geleden veranderd naar TIC Sports. „We zijn namelijk veel meer dan alleen een voetbalschool’’, legt hij uit. „We onderscheiden ons met ons brede aanbod. Veel voetbalscholen hebben als hoofddoel om zoveel mogelijk spelers af te leveren bij BVO’s. Bij ons is iedereen welkom. Of je nou in de vijfde klasse speelt, of bij Feyenoord. Plezier voor jong én oud staat altijd voorop!’’

De tiende verjaardag van TIC wordt op 21 augustus gevierd in het Atik Stadion met een voetbalfestival. Aanmelden kan via de site van TIC.

Klik op TIC Sports voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TIC Sports voor meer informatie over de club.

BSC-aanvoerder zwaait na twintig seizoenen af: ‘Aanwas staat klaar’

0

Steven van Ginderen is aan zijn laatste maand bezig als voetballer. De 36-jarige aanvoerder van BSC speelde in eerdere seizoenen al met het idee om te stoppen, maar zijn besluit van afgelopen zomer om er één jaar aan vast te plakken blijft nu echt staan. „Wil voorkomen dat ik straks met tegenzin naar de trainingen ga’’, licht Van Ginderen toe.

Laat er geen tijfel over bestaan, Van Ginderen geniet van elk moment dat hij op het veld staat. Hij is onderdeel van een gezellig team, fysiek en conditioneel ervaart hij geen problemen en hij vindt het spelletje nog steeds leuk. Toch staat zijn besluit om te stoppen vast: „Ik merk al een tijdje aan mezelf dat ik mijn weekenden op een andere manier wil inrichten’’, vertelt de middenvelder.

Hetzelfde gevoel speelde voor de winterstop van het seizoen 2024-2025 ook al, mede door een aantal blessures. Na de seizoensonderbreking kreeg Van Ginderen toch weer de smaak te pakken. Ook de geringe aanwas om zijn vertrek op te vangen, speelde mee in zijn besluit om nog een jaartje door te gaan: „Er was op dat moment geen groepje jeugdspelers klaar om er direct te staan. Wel wist ik dat er een aantal talentvolle jongens aan zaten te komen, die na een jaartje kennismaken met het seniorenvoetbal wellicht wél klaar zouden zijn om in het eerste te komen.’’

En dat lijkt nu te zijn gelukt, zegt Van Ginderen. „We hebben een groepje van vier of vijf jeugdspelers uit de JO17 en de JO19 die ten minste één keer per week meetrainen, sommigen zelfs twee keer. Drie daarvan hebben al hun debuut gemaakt dit seizoen. Het is leuk om te zien dat die gasten beter worden en hun plekje beginnen te vinden. Ook is er een aantal jongens dat al wat langer bij het eerste zit, maar nu steeds belangrijker wordt.’’

De aanvoerder kan nu dus met een gerust hart terugkijken op zijn twintig seizoenen in het eerste van BSC. Een aantal momenten steken er bovenuit. „Uiteraard het kampioenschap in de vierde klasse drie jaar geleden. Sommige amateurvoetballers maken dat nooit mee, in mijn geval dus één keer. Ook het seizoen onder Natalino Storelli toen we promoveerden naar de tweede klasse was een heel mooi moment.’’

Natuurlijk waren er ook dieptepunten: „De degradatie naar de vierde klasse, waar we vijf jaar gespeeld hebben, was er daar een van. Het seizoen erna zakten we zelfs bijna af naar de vijfde klasse. In steden zie je veel verloop bij eerste elftallen, waar in dorpen de kern vaker bij elkaar blijft. Om de twee tot drie jaar stond er een nieuwe kern bij BSC, waardoor je kwaliteit inlevert’’, verklaart Van Ginderen deze mindere periode.

Na het huidige seizoen, waarin BSC strijdt tegen degradatie in de derde klasse, staat er een afscheidswedstrijd voor Van Ginderen op het programma (26 juni). Het huidige eerste elftal neemt het dan op tegen een ensemble van voormalig BSC-spelers. „Ik heb een lijst met oud-spelers gemaakt die ik er graag bij wil hebben – en dat was een lange lijst. Het gaat een hele kluif worden voor de trainer om iedereen genoeg speelminuten te geven’’, lacht de afzwaaiende aanvoerder.

Klik op BSC Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BSC Roosendaal voor meer informatie over de club.

De gangmaker van Gastel: hoe deze Kruislander zijn nieuwe thuis vond

0

Mats Helmons gaat nooit meer weg bij SC Gastel. Of hij nou in het eerste blijft, of in een lager team terechtkomt. Volgend jaar mikt de centrale verdediger in ieder geval nog op een plekje in de A-selectie: „Wat de toekomst daarna brengt, weet ik nog niet.’’

Sinds drieënhalf jaar woont de 28-jarige Kruislander met zijn vriendin in Oud Gastel. De club speelde een grote rol in zijn verhuizing. Zijn band met het dorp en de vereniging ontstonden meer dan een decennium geleden, toen hij de overstap maakte van SC Kruisland.

„Ik werd destijds als C-junior gepromoveerd naar de A1, omdat er te weinig spelers waren voor een B-elftal’’, begint Helmons. „Dat team ging door als een lager seniorenteam, maar ik voelde me daar nog iets te jong voor. Ik wilde in mijn eigen leeftijdsklasse spelen, op een wat hoger niveau dan mogelijk was bij Kruisland. Zo is de stap naar Gastel tot stand gekomen.’’

In diezelfde periode maakte Helmons een metamorfose als speler mee. Bij Kruisland was hij altijd spits geweest, tot hij zich in de A’tjes aansloot bij voetbalschool Aleco. Daarmee speelde hij wedstrijden tegen BVO’s en hooggeklasseerde amateurteams. „Die trainer zette me op rechtsback, terwijl ik had aangegeven dat ik een spits was’’, lacht Helmons. „In het A-elftal bij Kruisland hadden ze al genoeg spitsen, dus ben ik op het middenveld belanden gedurende dat seizoen ben ik weer een linie naar achteren gegaan.’’

Sindsdien ligt zijn voorkeur op de rechter centrale positie achterin. Zijn grootste kwaliteit? „Ik ben een man die in de duels moet zitten. Mijn tegenstander opvreten en het leven zuur maken, op een faire manier. Door de lucht kan ik me verbeteren, ook al ben ik 1,88 meter. Aan de bal merk ik ieder jaar weer progressie.’’

In het team voelt de verdediger zich helemaal senang: „We zijn een heel hecht team, zien elkaar ook buiten het veld veel op evenementen en verjaardagen. We zijn een aantal jaar geleden natuurlijk kampioen geworden, daarna direct gedegradeerd, toen weer kampioen geworden en vorig jaar gehandhaafd na nacompetitie. Dat je dat met je vrienden mag meemaken, is natuurlijk heel bijzonder.’’

Zijn rol in het team? „Ik zie mezelf als gangmaker, zorg voor de muziek in de kleedkamer en in de bus. Dat varieert van gezellige kantinemuziek, als we op de terugreis zijn van een overwinning, tot techno, om in de focus te komen voor een wedstrijd.’’

De doelstelling voor dit seizoen was om vier wedstrijden voor het einde handhaving veilig te stellen. Na een sterke tweede periode leek dat doel al binnen: de ploeg stond tweede in december. Maar daar kwam verandering in: de Gastelaren staan inmiddels in de middenmoot en zijn nog niet veilig. Het gat naar plek drie is daarentegen ook te overzien, dus houdt Helmons vertrouwen: „In ons veldspel is niet veel veranderd – het dubbeltje valt alleen steeds de verkeerde kant op. Dat zit in de details. Ik denk dat de derde plek een reëel doel is.’’

Zoals beschreven gaat Helmons komend seizoen weer vol voor een plek bij de selectie. „Je moet iedere zomer bewijzen dat je bij de beste achttien spelers van de club hoort. Of ik na komend jaar nog in het eerste wil spelen, of naar een lager team ga, zie ik dan wel. Andere clubs hoeven sowieso niet te bellen.’’

Klik op SC Gastel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Gastel voor meer informatie over de club.

Kroeven wil succes duurzamer maken: ‘Jeugdopleiding essentieel voor stabiele club’

ZVV Kroeven wil werk maken van een eigen jeugdopleiding. De Roosendaalse zaalvoetbalclub, die dit seizoen weer uitkomt in de eredivisie, ziet dat als een belangrijke stap richting de toekomst. „We willen de club duurzaam maken en minder afhankelijk zijn van spelers van buitenaf”, zegt voorzitter Mounir Ait Moussa (28).

De plannen voor een jeugdafdeling zijn niet nieuw. „We hebben het eerder geprobeerd, maar dat heb ik onderschat”, geeft Ait Moussa eerlijk toe. „Ik stond er grotendeels alleen voor en dat is niet te doen. Tevens was er met het beperkte zalenaanbod in Roosendaal alleen ruimte om wedstrijden te spelen en niet voor trainingen. En dat is natuurlijk essentieel om spelers beter te maken, naast goede begeleiding en meerdere trainers. Nu willen we het echt goed neerzetten.”

ZVV Kroeven is in korte tijd uitgegroeid tot een opvallende naam in het zaalvoetbal. Wat begon als een vriendenteam dat wedstrijden speelde tegen vriendenteams uit andere steden, die onderling een zaal huurden, groeide uit tot een club die inmiddels op het hoogste niveau van Nederland speelt. „We wonnen bijna alles”, blikt Ait Moussa terug. „Toen dachten we: laten we ons inschrijven bij de KNVB en kijken waar het schip strandt.”

Dat schip had de wind behoorlijk in de zeilen. Kroeven werd jaar na jaar kampioen en klom razendsnel op. „Het is eigenlijk te snel gegaan”, erkent de voorzitter. „In het begin droom je ervan, maar je verwacht niet dat het echt gebeurt.”

De basis van het succes werd gelegd in de beginjaren, toen een vaste groep spelers en trainer Ahmed Didi het team vormgaven. „Hij heeft ons echt het zaalvoetbal geleerd”, zegt Ait Moussa. „Dat was de fundering.”

Ondanks de snelle opmars blijft de club trouw aan haar roots. „Kroeven is ons DNA”, benadrukt Ait Moussa. „We willen een podium bieden aan talent uit Roosendaal en de regio, want er is hier heel veel talent. Het is mooi als jongens uit de stad bij ons kunnen spelen en zich kunnen ontwikkelen.”

Daar moet de jeugdopleiding een belangrijke rol in gaan spelen. „We willen zelf spelers opleiden, zodat er doorstroming naar het eerste kan plaatsvinden”, legt hij uit. „Dat is essentieel als je structureel op dit niveau wilt blijven.”

Die ambitie gaat verder dan alleen het sportieve. Ait Moussa ziet ook een maatschappelijke rol voor de club. In het dagelijks leven werkt hij als woonbegeleider van minderjarige statushouders. „Dat sociale aspect neem ik mee naar de club. We willen meer zijn dan alleen een team, ook iets betekenen voor de stad.”

Een uitdaging blijft de accommodatie. Momenteel speelt Kroeven zijn wedstrijden in Breda en traint het deels in Steenbergen. „In Roosendaal hebben we simpelweg geen geschikte zaal voor Eredivisie-wedstrijden”, zegt Ait Moussa. „Dat is zonde voor een club die hier vandaan komt.”

De hoop is gevestigd op de komst van een nieuwe topsporthal in Roosendaal. „Die plannen liggen er, maar het is nog even afwachten hoe snel het nieuwe gemeentebestuur dat gaat oppakken. We verwachten dat we daar in de toekomst een plek krijgen.”

Ondertussen richt Kroeven zich op stabiliteit. In het tweede seizoen in de eredivisie vecht de ploeg tegen degradatie. „We willen doorgroeien naar een stabiele club die zich geen zorgen meer hoeft te maken”, aldus Ait Moussa. „Maar daarvoor moeten we ook organisatorisch stappen zetten. We doen nu veel met een kleine groep, dat moet breder.”

MediFit Plus: persoonlijke zorg met oog voor sporters

Wie binnenstapt bij MediFit Plus merkt het direct: dit is geen standaard fysiopraktijk. De warme, huiselijke sfeer zorgt ervoor dat patiënten zich meteen op hun gemak voelen. „We willen dat mensen het gevoel hebben dat ze thuiskomen”, vertelt eigenaresse Bianca Pascal.

Die persoonlijke benadering staat centraal binnen de praktijk. Behandelingen duren niet standaard een half uur, maar worden volledig afgestemd op de patiënt. „Soms is dat dertig minuten, soms anderhalf uur. We kijken echt naar wat iemand nodig heeft, zowel fysiek als mentaal. Die ruimte nemen we bewust.”

MediFit Plus biedt een breed scala aan behandelingen. Zo is de praktijk gespecialiseerd in onder meer oedeemtherapie en psychosomatische fysiotherapie. „Bij oedeemtherapie behandelen we vochtophopingen in het lichaam, bijvoorbeeld na een operatie of blessure”, legt Pascal uit. „Psychosomatische fysiotherapie richt zich juist op de wisselwerking tussen lichaam en geest, bijvoorbeeld bij klachten die ontstaan door stress of spanning.”

Daarnaast wordt er gewerkt met moderne technieken zoals EMS-training, LPG en VacuShaper. „We combineren die technologieën vaak met elkaar, zodat we zo effectief mogelijk kunnen behandelen.”

Die aanpak blijkt ook waardevol voor sporters, waaronder voetballers. Pascal vertelt over een jonge speler die bij haar in behandeling kwam. „Hij was dertien jaar en had een knieblessure. Samen hebben we een programma opgesteld om zijn bovenbeenspieren te versterken en zijn stabiliteit te verbeteren.”

Wat deze behandeling bijzonder maakte, was het gebruik van virtual reality. „We hebben oefeningen gecombineerd met opdrachten en spelletjes in een VR-omgeving. Daardoor bleef hij veel langer gefocust en werd het trainen ook leuker. Voor een jongen van die leeftijd is dat echt een verschil.” Het resultaat liet niet lang op zich wachten. „We hebben ons doel bereikt en hij ging zelfs thuis vragen of hij zo’n bril kon krijgen. Zo enthousiast was hij.”

Volgens Pascal ligt daar een belangrijke kracht van MediFit Plus: het combineren van persoonlijke aandacht met innovatieve technieken. „We kijken niet alleen naar de klacht, maar naar de persoon erachter. Motivatie is een grote factor.”

De praktijk beschikt over twee locaties aan de Bergrand in Roosendaal, waardoor er flexibel gewerkt kan worden. „We hebben zowel een rustige behandelomgeving als een ruimte waar we actiever kunnen trainen. Dat maakt het mogelijk om ook complexere hulpvragen goed aan te pakken.”

Naast de behandelingen is er ook ruimte voor een moment van rust. „Mensen moeten zich hier prettig voelen. Soms hoort daar ook gewoon een kopje koffie bij en even een praatje. Dat maakt het verschil.”

Met die combinatie van zorg, aandacht en innovatie heeft MediFit Plus zich ontwikkeld tot een praktijk waar niet alleen patiënten, maar ook sporters zich thuis voelen. „Of je nu herstelt van een blessure of gewoon beter wilt bewegen: we helpen je graag verder.’’

Geen geboren leider, wel captain: De Wit staat op bij Roosendaal

De nieuwe aanvoerder van Roosendaal heeft nu ongeveer een jaar de band om de arm. De 24-jarige Jesper de Wit is naar eigen zeggen geen geboren leider, maar zegt in het moment wel wat hij denkt en voelt: „Toen heb ik het woord overgenomen.’’

Vorig seizoen kwam het eerste van Roosendaal in een sportief mindere periode terecht. Op dat moment was Dylan Matthijssen, die inmiddels is gestopt, de captain. Hij en het bestuur zaten vorig jaar niet helemaal op een lijn.

Iets wat ook op het veld tot uiting kwam, zegt De Wit: „Hij stopte zijn hart in het voetbal en was erg emotioneel. Ook richting het team. Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Tot hier en niet verder’, en heb ik het woord overgenomen. Niks ten nadele van Dylan, maar ik voelde dat het niet ten goede kwam van zijn spel, en dat van het team.’’

Het aanvoerderschap bij het eerste voelde, ondanks zijn ervaringen ermee in de jeugd, toch wat onwennig: „Ik was toen 23 jaar en zat in het team met jongens die veel meer ervaren zijn, zoals mijn broer Thijs en Dylan (respectievelijk 26 en 27, red.). Ik twijfelde vooral wat zij ervan zouden vinden, dat ik de lead nam, maar ze zijn er altijd heel goed mee omgegaan. Natuurlijk maakte mijn broer weleens grapjes aan de eettafel, zo van: ‘Ik luister toch niet naar je!’, maar daar bleef het wel bij’’, lacht De Wit.

Maar waarom werd de 2,5 jaar oudere Thijs dan geen captain? „Hij is hartstikke belangrijk met zijn ervaring en coacht ook, maar liever een-op-een dan voor de hele groep’’, legt Jesper uit. „Ik denk dat het iets karakterologisch is; hij is iets stiller, ik ben wat meer uitgesproken. Je ziet het ook terug in ons werk; ik heb namelijk social work gedaan en spreek de hele dag met mensen over hun gevoelens en emoties, Thijs is engineer bij Enexis en is veel technischer aangelegd.’’

Dit is dus het eerste volledige seizoen dat De Wit aangaat als aanvoerder. Rond november kregen hij en het team een lastige periode voor de kiezen: „We kregen het slechte nieuws over de ziekte van de vader van Dylan en Bradley (Matthijssen, red.)’’, blikt De Wit terug. „Dat raakte ons allemaal. Hij is iemand die wekelijks langs de lijn stond, en soms nog steeds staat. We hebben hen als team gesteund en dat heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht.’’

En dat was terug te zien in een kleine opleving qua resultaten. Er werd vier wedstrijden op rij niet verloren (twee overwinningen, twee gelijke spelen). Daarna kwam het team weer in een lange periode zonder overwinning. „Dat lag vooral aan het gebrek aan scorend vermogen’’, legt De Wit uit. „We creëerden genoeg kansen, maar maakten die niet af, en gaven het dan vaak in de laatste fase van weg.’’

Sinds de maand maart is begonnen, werd er echter niet meer verloren. Dat kwam mede door de ontstane vastigheid op linksbuiten, Charaf Berrezzel werd doorgeschoven vanuit de Onder-21, maar ook omdat er geen paniek ontstond na zo’n lange tijd zonder overwinning: „We wisten dat de doelpunten uiteindelijk zouden komen. Nu is het tijd om het volgende probleem te tackelen: we houden namelijk nooit de nul. Verder ben ik positief gestemd over de rest van het seizoen. We kunnen van iedereen winnen.’’

Klik op Rkvv Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rkvv Roosendaal voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.