Zijn eerste kennismaking met het eerste verliep niet geheel vlekkeloos, maar inmiddels is Mees Koevoets (21) niet meer weg te denken op het middenveld van SC Gastel. De Gastelaar ging ten tijde van zijn doorbraak door een moeilijke periode, waardoor voetbal soms even niet belangrijk voelde. „Dat heeft veel impact op me gehad.’’

Koevoets is een echte jongen van de club. Al sinds hij zich kan heugen loopt hij rond op Sportpark Blankershove. „Ik ben bij Gastel begonnen met voetballen bij de kabouters’’, vertelt hij. Zelfs toen zijn ouders uit elkaar gingen en hij bij zijn vader in Stampersgat ging wonen, bleef hij de club uit zijn geboortedorp trouw. „Elke keer als ik in de kantine kom bij De Schutters, proberen ze me over te halen’’, lacht Koevoets.

„Maar ik heb er nooit over nagedacht een uitstapje te maken’’, gaat hij verder. „Bij Gastel spelen we op een hoger niveau en ik zit hier helemaal op mijn plek. Ik speel hier met een aantal jongens van mijn lichting in het eerste, dat maakt het extra leuk voor mij.’’

Het moment van zijn doorbraak weet Koevoets dan ook nog maar al te goed. Op zijn achttiende klopte toenmalig trainer Kees van Rooij bij hem aan: hij mocht meetrainen bij het eerste. „Daar was ik natuurlijk erg blij mee’’, herinnert hij zich. „Maar ik ging toen, samen met ons gezin, door een lastige periode. De ene keer kwam ik wel opdagen, de andere keer niet. Daardoor was de band tussen mij en Kees niet zo goed.’’

Koevoets verloor op vijftienjarige leeftijd zijn oudere stiefbroer. Het had een behoorlijke impact op hem, dat zich jaren later – rond zijn doorbraak – nog steeds uitte. „Het voetballen kon me niet zoveel meer schelen. Ik ging bijvoorbeeld de avond voor de wedstrijd stappen en hield daarbij geen rekening met de dag erna. Dan versliep ik me weleens. Daarmee gooide ik een beetje mijn eigen ruiten in, maar het kwam wel ergens vandaan. Het was jeugdigheid in combinatie met rouwen.’’

„Maar de club is me wel altijd blijven steunen’’, gaat Koevoets verder. „Ik was bijvoorbeeld heel goed met Sebastian Frik van het bestuur. Hij is ook de vader van mijn beste vriend Xavi en was mijn baas toen ik bij de Jumbo werkte. Ik zat regelmatig bij hem aan de keukentafel. Hij heeft me geholpen waar het kon.’’

Het seizoen erna (2024/25) kon Koevoets met een schone lei beginnen. Gastel stelde een nieuwe trainer aan: Stijn Biemans. Met deze trainer kon de jonge middenvelder wel goed door een deur. „Daarnaast heb ik mijn jeugdige streken in het verleden achtergelaten. Ik stond niet direct vanaf het begin in de basis, maar ik vond op een gegeven moment mijn plek op het middenveld.’’

Dat was op de tienpositie. Niet zijn favoriete rol op het middenveld. „Het liefst sta ik op zes of acht, omdat ik het spel dan kan verdelen. Voor een tien mis ik een stukje scorend vermogen, alhoewel ik wel de drive heb voor het drukzetten.’’

Dit jaar ziet Koevoets ook een nieuwe rol in de groep voor zichzelf weggelegd. „Er zijn veel nieuwe en jonge jongens bijgekomen. Voor mij wordt het – na twee jaar – wat bekender allemaal, dus wil ik die jongens graag betrekken en binden.’’

De dames van SC Gastel zijn afgelopen zomer van één naar twee prestatieve elftallen gegaan. De reden? Het succes van vorig seizoen, toen ze onder nieuwe trainer Peter Baan bijna wéér promoveerden. Hij remt de hosanna-stemming wel een beetje af: „We krijgen schouderklopjes, maar het seizoen moet nog beginnen.”

Op strafschoppen ging het mis: Gastel verloor van Zaandijk in de halve finale van de nacompetitie. Een puike prestatie voor een ploeg die voor het eerst in de eerste klasse uitkwam. Baan over het seizoen: „Toen de gehele selectie fit was na de winterstop, waren we bijna niet te kloppen. Negen van de elf wedstrijden gewonnen, zeven keer de nul gehouden en de derde periode veroverd.’’

Met goede prestaties komt de wil om erbij te horen. Dat was te merken deze zomer. „Talenten die in het verleden nog weleens vertrokken, kwamen nu vanuit de jeugd over naar de selectie’’, legt Baan uit. „Jeugdspeelsters die al vertrokken waren keerden terug. Ook kwamen er versterkingen bij van teams uit de Eerste Divisie, Topklasse en Hoofdklasse.’’

Met al die nieuwe krachten erbij, werd er gekeken of het optuigen van een tweede selectieteam mogelijk was. „Het bleek dat veel meiden uit het bestaande tweede prestatief wilden spelen’’, zegt Baan. „Er ontstond een selectie van 38 speelsters. Wel heeft dit ook een keerzijde: hoe behoud je de vibe van het succesvolle vorige seizoen?’’

„Concurrentie zorgt namelijk voor teleurstellingen’’, gaat de trainer verder. „Ambities en spelen met vriendinnen gaan niet altijd samen. Uiteindelijk heeft iedereen geaccepteerd dat ze moesten gaan strijden om hun plek in het eerste te behouden. Ook is er uitgesproken dat we met elkaar gaan werken aan een hechte selectie met twee prestatieve teams.’’

Organisatorisch liep niet alles vanzelf. „Een volwaardige selectie vraagt om investeringen’’, legt Baan uit. „In staf, kleding, bussen, et cetera. Niet voor alles was er budget, mede doordat het tweede selectieteam geen A-categorie-status heeft binnen de club. Ik vind dat je speelsters niet de plichten van een selectieteam kan geven, zonder dat zij de rechten die daarbij horen ook krijgen.’’

„Dus moesten we zelf creatief zijn, door budget voor bussen en kleding te regelen,” gaat hij verder. „Waar dat vorig jaar soepel ging, loopt dat dit jaar wat stroperiger. Maar alles lijkt de goede kant op te gaan. De voorwaarden om dit jaar met twee teams te presteren zijn aanwezig.’’

Baan hoopt dat de gedane inspanningen van de vrouwentak van Gastel tot langdurig succes zullen leiden. „Ten eerste moeten er weer meidenteams komen; die waren er vorig jaar niet en dit jaar ook niet. De jeugd waarborgt je aanwas.’’

„Daarnaast moeten de initiatieven die nu plaatsvinden clubbeleid worden’’, gaat hij verder. „Complimenten na een goede wedstrijd zijn altijd welkom, maar belangrijker is de status die de meiden binnen de club krijgen. De beleving, motivatie en ambitie van de vrouwen wijken niet af van die van de mannen. Spelen in een landelijke competitie in de subtop van het vrouwenvoetbal met verre uitwedstrijden vraagt veel commitment. Daarvoor mogen de meiden best beloond worden. De vrouwentak van SC Gastel heeft in de regio een voorsprong genomen die we moeten benutten. Er is potentie hier: wat Bavel is voor Breda, kan Gastel worden voor West-Brabant. Maar dat is aan de club als geheel. Niet aan de trainers en de staf.’’