Home Blog Pagina 4

Kevin Hollander wil met Zeelandia Middelburg gaan voor promotie

MIDDELBURG – Ambitie tonen en je durven uitspreken dat je gaat voor promotie, dát is wat men bij Zeelandia Middelburg heeft gedaan. Tot vreugde van hoofdtrainer Kevin Hollander die in die visie van de club de juiste uitdaging zag. ‘Het liefst doen we dat op de kortst mogelijke manier, dus via een kampioenschap. Als dat niet lukt dan via de nacompetitie, maar ik denk dat we een groep hebben die het niveau van tweede klasse aankan.’

“Maar niet alleen denk ik dat we beschikken over een selectie die goed in balans is, ook de club is klaar om een stap te zetten. Alles is top geregeld en georganiseerd en dat is voor mij als hoofdtrainer echt fantastisch werken. We zijn op de goede koers en willen graag ook hogerop al moet je wel eerst zien weg te komen uit de derde klasse. Het niveau van een aantal clubs is hoog en aan elkaar gewaagd. Soms denk ik wel eens dat het makkelijker is om in de tweede klasse te overleven dan om uit onze klasse te promoveren.”

Voorafgaand was de ploeg van Hollander, die zijn contract met de club verlengde, de gedoodverfde titelfavoriet. De koppositie is echter niet in handen van Zeelandia, maar van stadgenoot FC Dauwendaele, terwijl ook FC Axel zich nog altijd in de strijd mengt om de prijzen. “We hebben op een aantal momenten niet thuis gegeven en onnodige punten verspeeld. Het is ook zo dat tegenstanders tegen ons gebrand zijn om te winnen, mede ook omdat we waarschijnlijk openlijk onze ambitie hebben uitgesproken. Het is dan aan ons om daar een antwoord tegenover te zetten en dat hebben we onder meer tegen Kapelle en Arendskerke onvoldoende gedaan. Dat zijn duren punten waardoor je nu in de achtervolging moet.”

Dat Hollander zijn contract heeft verlengd heeft alles te maken met hoe zaken binnen de vereniging zijn geregeld en met welke toekomstvisie er wordt gewerkt. “We zijn een grote club waar het voor iedereen uitstekend geregeld is, van de jongste jeugdteams tot het eerste elftal. Daarnaast hebben we nu ook een O23 team in competitie met het doel om dat een brug te laten zijn tussen de jeugd en een stap naar het eerste team. Jongens op een hoog niveau klaarstomen en laten doorstromen zodat je vanuit eigen gelederen spelers in je eerste elftal hebt voetballen. En dat op een zo hoog mogelijk niveau van minimaal tweede klasse.”

In het verleden was hij werkzaam bij onder meer SV Walcheren, VC Vlisssingen, v.v. Goes en Terneuzense Boys. Waar Zeelandia in het verleden geregeld speelde vanuit de reactie en omschakeling, daar wil Hollander zelf met zijn ploeg het initiatief in handen nemen. Met veel energie en intensiteit. “Dat ging in het begin heel goed, maar de laatste periode was dat minder. Zo verloren we onder meer van Dauwendaele en Kapelle. Onze speelwijze kan heel veel opleveren maar het gaat niet vanzelf. Dat besef moet iedereen hebben en de bereidheid hebben om ook voor elkaar te willen werken. We zijn in potentie absoluut tweede klasse waardig maar het komt niet aanwaaien. Tot het allerlaatst moet je in de wedstrijden blijven gaan. Als we dat kunnen opbrengen dan ben ik er van overtuigd dat we heel dicht bij onze doelstelling kunnen komen.”

Klik op Zeelandia Middelburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zeelandia Middelburg voor meer informatie over de club.

Walking Football bij Excelsior Maassluis: actief blijven met plezier en een grote dosis gezelligheid

Wie op maandagochtend langs de velden van Excelsior Maassluis loopt, ziet een bijzonder tafereel. Geen slidings, geen sprintduels, maar wel fanatiek voetbal, slimme passes en vooral veel plezier. Hier wordt Walking Football gespeeld, ook wel OldStars voetbal genoemd. Sinds medio 2018 is deze vorm van voetbal niet meer weg te denken bij de club en inmiddels uitgegroeid tot een vaste en geliefde activiteit.

De start van Walking Football bij Excelsior Maassluis kwam mede tot stand door de inzet van betrokken leden, waaronder Egbert van der Worp. Hij was actief bij de club en deed ervaring op met het Nederlands Walking Football-team in Engeland. Met die kennis en enthousiasme kreeg het OldStars voetbal ook in Maassluis voet aan de grond. Wat begon met acht spelers groeide gestaag door. Op het hoogtepunt telde de groep vijftig leden; momenteel zijn dat er rond de veertig.

Een van de vaste gezichten is Albert Keijzer. Hij groeide op in Schipluiden, voetbalde daar bij Steeds Voorwaarts en kwam later in Maassluis terecht bij Excelsior. Nadat hij gestopt was met voetballen was hij jarenlang was hij vooral donateur, maar dankzij Walking Football raakte hij weer actief betrokken bij de club. Samen met anderen zorgt hij ervoor dat alles rondom het OldStars voetbal soepel verloopt.

Ook Aad Groen is niet meer weg te denken uit de groep. Als echte Vlaardinger begon hij ooit bij Fortuna en speelde later bij Sunlight. Door werk en studie stopte hij lange tijd met voetbal, totdat Walking Football op zijn pad kwam. Voor hem, en voor veel anderen, bleek het de ideale manier om weer te sporten zonder dat het lichaam overbelast raakt.

De OldStars-groep is inmiddels een bont gezelschap. De deelnemers komen niet alleen uit Maassluis, maar ook uit Vlaardingen, Schiedam, Maasland en Maasdijk. Juist die mix zorgt voor een open en ontspannen sfeer. Iedereen van 55 jaar en ouder kan aansluiten, met of zonder voetbalverleden. Het spel wordt gespeeld op een aangepast veld met kleine doeltjes, zonder rennen en zonder lichamelijk contact. Dat maakt het veilig, maar zeker niet saai. Inzicht, techniek en samenspel blijven belangrijk.

Er wordt twee keer per week gespeeld. De maandagochtend is veruit het drukst, met vaak zo’n dertig spelers op het veld. Tijdens vakanties zijn het er wat minder, maar de vaste kern is er altijd. Op donderdag wordt ook gespeeld, meestal met een kleinere, fanatieke groep die graag nog een extra potje meepakt.

Onder begeleiding van een trainer is er veel aandacht voor warming-up en cooling-down. Dat is een vast onderdeel en belangrijk voor blessurepreventie. Maar minstens zo belangrijk is wat er na het voetballen gebeurt. De derde helft, met koffie en goede gesprekken, hoort er onlosmakelijk bij. De onderlinge gezelligheid is groot en er wordt echt naar elkaar omgekeken. Bij ziekte of andere persoonlijke omstandigheden staat de groep voor elkaar klaar, onder meer via een gezamenlijke lief-en-leedpot.

Naast het wekelijkse voetbal is de groep ook buiten het veld actief. De OldStars-commissie, waar onder andere Albert Keijzer en Aad Groen deel van uitmaken, organiseert jaarlijks een Walking Football-toernooi voor het goede doel. In de afgelopen jaren werd geld ingezameld voor een lokaal hospice, voor initiatieven voor jong dementerende mensen en voor de Alzheimervereniging Vlaardingen en Maassluis. Dit jaar gaat de opbrengst naar de Stichting Ambulance Wens.

Aan het toernooi doen zestien teams uit het hele land mee, van bekende profclubs tot amateurverenigingen. Daarnaast nemen de OldStars zelf regelmatig deel aan toernooien bij andere clubs. Een ander hoogtepunt is de eerste maandag van de herfstvakantie, wanneer de kleinkinderen welkom zijn en opa’s samen met hen het veld op gaan.

Walking Football bij Excelsior Maassluis laat zien dat voetbal geen leeftijd kent. Het draait om bewegen, meedoen en plezier hebben, in een omgeving waar iedereen welkom is en waar gezelligheid minstens zo belangrijk is als het spel zelf.

Klik op Excelsior Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Excelsior Maassluis voor meer informatie over de club.

JVOZ wil met nieuwe organisatiestructuur blijven innoveren en ontwikkelen

0

VLISSINGEN – In een eerder stadium had Niels Slager aangegeven komende zomer te stoppen bij Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland (JVOZ). Maar een nieuwe visie en organisatiestructuur deden hem terugkomen op zijn beslissing om na 20 jaar afscheid te nemen.

“Vanaf dit seizoen is er binnen het dagelijkse management een nieuwe organisatiestructuur. Dat nieuwe model en de herverdeling van taken biedt voor mij meer perspectief en persoonlijke ruimte. Het heeft me doen besluiten om toch door te gaan bij JVOZ. We willen blijven innoveren en ontwikkelen, daar is dit besluit ook een voorbeeld van. We denken op die manier de druk beter te verdelen door onder meer het toevoegen van nieuwe coördinatorfuncties.”

JVOZ heeft volgens Slager nog altijd het doel om tot de top van de regionale voetbalopleidingen in Nederland te horen. Gezien het aantal spelers dat vanuit JVOZ uiteindelijk het (inter)nationale profvoetbal heeft bereikt of anders na een prima opleiding nu in de top van het (regionale) amateurvoetbal actief is, daarvan zijn de voorbeelden legio.

“Daar werken we met een hele mooie groep enthousiaste professionals elke dag keihard en met de volste toewijding aan. Daar onderdeel van uitmaken doe ik al ruim twintig jaar met enorm veel plezier en dat blijf ik dus nog even doen.”

Samen met Joshua van Dolder wordt Slager opleidingsmanager en gaat in hun functie nauw samenwerken met John Stijns en Lennard Andriesse, coördinatoren voetbalzaken en Jeroen Verstraete als coördinator algemene zaken. Daarnaast wordt Istvan Bakx coördinator voetbalontwikkeling en gaan Deveny Jacobs en Kristy Braafhart verantwoordelijk worden voor communicatie en de voetbalschool.  “Die nieuwe structuur biedt voor mij ook meer rust en tegelijk weer nieuwe uitdagingen. Samen met Istvan en Joshua sturen we de gehele opleiding aan, daarbij ook in nauw contact met de andere stafleden. Samenwerken met de mensen intern, maar ook met externe partners zoals Fysiotherapie Zeeland, Scheldemond College en sportpsycholoog Thijs Rentier in de regio vind ik geweldig. Het geeft me energie, terwijl ik nu dankzij die nieuwe indeling van taken ook wat meer ruimte krijg. We zijn als opleiding al jarenlang heel erg goed bezig en proberen dat steeds verder te verbeteren in alle facetten. Van blessurepreventie tot onderwijs en van talentendagen tot videoanalyse en optimale spelersontwikkeling op én naast het veld.”

Vooruitkijken blijft volgens Slager altijd noodzakelijk. Telkens blijven zoeken naar nieuwe kansen en mogelijkheden om de opleiding te verbeteren. “Als ik soms terugkijk hoe we ooit begonnen en waar we nu met JVOZ staan dan hebben we een gigantische evolutie ondergaan. Niet alleen door het opleiden van spelers en speelsters voor topamateur- en profvoetbal, maar ook door te investeren in het opleiden van trainers en stafleden binnen de organisatie. Zo biedt JVOZ op tal van vlakken kansen tot ontplooiing en ontwikkeling. Daar onderdeel van uitmaken op zo’n mooi en hoogwaardig niveau is elke dag opnieuw mijn drijfveer om er het maximale uit te halen.”

Ook binnen de trainersfuncties hebben zich enkele veranderingen voorgedaan. Sinds dit seizoen is in Gérard de Nooijer één van de medeoprichters weer bij JVOZ teruggekeerd. De trainer van HSV Hoek is verantwoordelijk als hoofdtrainer bij de O14. Ook Kloetinge-trainer Rogier Veenstra is sinds dit seizoen weer actief binnen de opleiding als assistent-trainer bij de O19. “We zijn nu ruim een half jaar onderweg in de nieuwe organisatiestructuur en dat loopt erg goed. In alle opzichten is het een mooie stap voorwaarts gebleken.”

Klik op JVOZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op JVOZ voor meer informatie over de club.

Stille krachten van De Zwerver nemen afscheid

Ze lopen al jaren samen over het sportpark van De Zwerver. Cock de Boom en Olav Everhard. Teammanagers van het eerste. Regelaars, aanspreekpunten, mannen van de achtergrond. Dit seizoen zwaaien ze af. Niet met een groot gebaar, maar zoals ze altijd gewerkt hebben: rustig, nuchter, zonder drama.

Olav (48) begon als klein ventje bij Alblasserdam, maar zijn blik ging al snel richting De Zwerver. “Al sinds kleins af aan wilde ik daarheen. Maar het mocht niet van mijn ouders. Het was te ver.” Toch bleef het trekken. Toen hij uiteindelijk op zijn zestiende de overstap maakte, voelde het meteen als thuis. “Dat is moeilijk uit te leggen. De accommodatie is niet top, maar er heerst hier een saamhorigheid. Een familiegevoel.”

“Mijn moeder begreep er in het begin weinig van. ‘Wat moet je daar nou doen joh, met die slechte velden?’ Tot ze een keer meeging. Toen zei ze direct: ‘Ik snap je helemaal. De mensen zijn heel sociaal en de sfeer is warm.’”

Als doelman speelde Olav in het tweede. Hij zat er tegenaan, tegen het eerste. Toen koos hij voor een vriendenteam. “Leuk,” zegt hij. “Maar achteraf heb ik daar spijt van. Dat serieuze miste ik.” Toen zijn dochter werd geboren, stopte hij zes jaar lang helemaal bij De Zwerver. Tot zijn dochter op een dag op de bank zat en zei: “Papa, ik wil voetballen.” “Ik pakte haar op en ging naar De Zwerver. Terwijl ik hemelsbreed tweehonderd meter van Drechtstreek woon.”

Zijn dochter begon bij de mini’s. Er was trainerstekort en Olav stapte in. Eén team werd er meerdere. Doordeweeks trainen, weekenden op de club. Zijn dochter stopte na een jaar, maar hij bleef. Zo rolde hij erin. Vier jaar geleden kwam hij Cock tegen bij het eerste. “Hij zei gekscherend dat hij iemand nodig had.” Dat was het begin van zijn rol als teammanager.

Het bevalt hem. “Je krijgt een heel andere kijk op het eerste,” zegt Olav. “Hoe bereid je een wedstrijd voor? Zorgen dat alles geregeld is. Het is geen hogere wiskunde, maar puur hobby. Pure ontspanning. Van hot naar her lopen, alles klaarzetten en achteraf een biertje in de kleedkamer. Je bent onderdeel van een team. Als je er een keer niet bent, weten ze wat ze missen.”

Toch stopt hij. Cock ook. “Ontzettend jammer dat hij stopt,” zegt Olav over zijn collega. “Echt een clubman. Maar ik begrijp zijn keuze wel. Hij is nu begin zestig, en fysiek merk je dat. Zelf stop ik om een andere reden. Ik heb een nieuwe relatie. Dan is het fijn om de zaterdagen samen door te brengen. Voor nu stop ik dus even, maar ik sluit niet uit dat ik wedstrijden ga fluiten of vlaggen.”

Cock de Boom (61) noemt De Zwerver zijn tweede huis. Hij kwam er als zesjarige, maar kon eigenlijk niet voetballen, zegt hij zelf. “Ik was eerder bang voor de bal dan dat ik ertegenaan wilde schoppen. Ik ging al snel weer van voetbal af. Op mijn twintigste ben ik nog bij De Zwerver 11 gaan spelen. Ook dat werd niks.” Wel bleef Cock betrokken als jeugdleider en trainer. 25 jaar lang had hij ploegen vanaf de Onder 13 tot en met de Onder 19 onder zijn hoede. Daarna hielp hij in de keuken en achter de bar. Personeel regelen, praktische zaken. Toen werd hij gevraagd als teammanager bij de A1. Uiteindelijk belandde hij bij het eerste. Zes jaar zit hij er nu bij. “Je zorgt dat het eten en drinken klaarstaat. Het wedstrijdformulier. Alle kleine dingen regelen we voor die jongens.”

Hij noemt ze steevast “mijn jongens”. En dat meent hij. “Ik ben gek op mijn jongens. Daar ligt het niet aan.” In zes jaar maakte hij veel mee: Promoveren , twee keer degraderen en afgelopen seizoen  kampioen geworden. “Meer dan de meeste leiders in hun hele periode. Maar op een of andere manier is de feeling weg. Als je die passie niet meer voelt, dan moet je eerlijk zijn en stoppen.”

Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.

Teamwear Sportcentrum Dordrecht: partner voor verenigingen

Waar de winkel zich richt op de individuele sporter, werkt de teamwear-afdeling dagelijks samen met verenigingen in de hele regio. Teamwear gaat verder dan alleen het leveren van kleding; het draait om organisatie, uitstraling en continuïteit.

Eén partner voor het complete kledingpakket

Voor veel clubs is kleding een belangrijk onderdeel van hun identiteit. Teams willen er uniform bij lopen, sponsors verwachten zichtbaarheid en vrijwilligers willen vooral dat alles goed geregeld is.

“Steeds vaker kiezen verenigingen ervoor om hun complete kledingpakket onder te brengen bij één vaste partner,” zegt Jorissen. Niet alleen voor wedstrijdshirts, maar voor de volledige lijn: trainingspakken, presentatiekleding en accessoires. Contracten worden vaak verlengd, soms zelfs voor langere termijn. “Dat is het resultaat van service, duidelijkheid en continuïteit.”

Turn-key van pasmoment tot bedrukking

Sportcentrum Dordrecht werkt volledig turn-key. Dat betekent dat eigenlijk alles voor je geregeld wordt. Samen met de vereniging wordt een kledinglijn gekozen die meerdere seizoenen leverbaar blijft en past bij de uitstraling van de club. Vervolgens worden pasmomenten georganiseerd en maten per speler vastgelegd.

Alle bedrukking gebeurt in eigen huis: clublogo’s, sponsorteksten, initialen en rugnummers – desgewenst gecombineerd. Doordat dit intern wordt uitgevoerd, blijft de kwaliteitscontrole in eigen hand en kan snel worden geschakeld.

Nieuwe leden, extra teams of vervanging gedurende het seizoen zijn geen uitzondering. “Dan moet kleding niet weken onderweg zijn, maar snel geregeld worden en exact aansluiten op wat er al loopt.” Voor verenigingen in de Drechtsteden en Alblasserwaard wordt levering op locatie verzorgd, maar ook clubs elders in Nederland profiteren van dezelfde service en snelheid.

Samenwerking met oog voor club en sponsor

De communicatie is bewust persoonlijk en direct. Verenigingen hebben één aanspreekpunt dat de club kent: de kledinglijn, de sponsoren en de gemaakte afspraken. Dat voorkomt ruis en houdt het overzicht voor bestuur en vrijwilligers.

Ook de rol van sponsoren krijgt aandacht. Vaak bestaat er een persoonlijke band met de club: een ouder, een lokale ondernemer, iemand die de vereniging een warm hart toedraagt. Het moment waarop een team voor het eerst samen op de foto gaat in een nieuw tenue is voor velen bijzonder. “De sponsor staat er dan vaak trots bij. Het team in spiksplinternieuwe outfits, met verzorgde bedrukkingen – daar doen we het voor.”

Voor vrijwilligers is het misschien nog wel belangrijker dat alles klopt. Zij doen hun werk naast hun eigen baan en willen niet op zaterdag langs de lijn ontdekken dat kleding ontbreekt of niet juist is bedrukt. “Wij zorgen dat het vóór het seizoen geregeld is en blijven ook daarna betrokken.”

Teamwear is daarmee meer dan leveren. Het is samenwerken aan uitstraling, herkenbaarheid en continuïteit. Want een vereniging wil zichtbaar zijn – op het veld, langs de lijn en in de regio.

Voor meer informatie over Sportcentrum Dordrecht, klik hier.

Gerrit Schutte is vrijwilliger, supporter, criticus maar bovenal clubman bij Papendrecht

Gerrit Schutte (56) is in alles een echte man van VV Papendrecht. Geboren in Papendrecht, op zijn negende begonnen met voetballen bij de club en sindsdien eigenlijk nooit meer weggeweest. Hij doorliep de jeugd, speelde in de senioren en kwam uiteindelijk in de selectie-elftallen terecht. “Een technisch vaardige middenvelder,” zegt hij met een glimlach.

Gerrit is zo lang mogelijk door blijven spelen, maar vorig jaar hing hij zijn schoenen in de wilgen. Iets waar hij van baalt. “Ik speelde in een veteranenelftal. Mijn lijf liet het nog toe om te voetballen, maar we konden geen team meer op de been krijgen. Ik mis het voetbal nu al. Die routine om elk weekend lekker te ballen en dan nog op de voetbal blijven, is heerlijk. Kijk, je gaat toch altijd voor de winst. Ook die spanning mis je. Of het veteranenelftal de komende jaren nog terug zal komen? Eerlijk gezegd, zie ik het somber in.”

Gerrit heeft Papendrecht zien veranderen. Het eerste elftal speelde in de hoofdklasse, destijds het hoogste amateurniveau. Het tweede en derde team speelden ook op het hoogst mogelijke niveau. “Inmiddels is het niveau een stuk lager. Via-via heb ik gehoord dat de club wil dat het eerste elftal in de Vierde Divisie gaat spelen. Dat zou dus betekenen dat we moeten promoveren. Maar om dat te bereiken, zal er een vergoeding moeten komen.”

Gerrit zet zich nog altijd in voor de club. Als supporter, als vrijwilliger, als man die er altijd is. “Als het mogelijk is, ben ik aanwezig.” Hij volgt het eerste elftal kritisch. Discussieert met de technische staf, prikkelt spelers als ze denken dat ze het beter weten. “De voetballers van tegenwoordig weten het altijd beter,” zegt hij met een knipoog. Daarna zegt hij: “En de supporters trouwens ook.” Papendrecht staat er momenteel niet florissant voor, maar goed… Ze spelen naar hun mogelijkheden. De competitie is sterk. De inzet is goed. Wel vind ik dat het soms slimmer kan. Je hoeft niet altijd het spel te maken. Op de counter spelen kan ook. Een smerige 1-0 is ook lekker.”

Papendrecht is volgens Gerrit meer dan een elftal. Het is een vriendenclub. “Ze doen dingen buiten het voetbal met elkaar. Dat vind ik heel goed om te zien. Voor mij is het normaal. Vroeger hing je hier de hele dag rond. Maar nu worden kinderen door hun ouders afgezet bij de training en gaan ze weer weg om te werken of wat dan ook. De band is anders, de maatschappij verandert. Daar doe je niks aan. Ouders willen meer en meer. Maar daarom is het extra mooi om te zien dat deze jongens toch zo hecht zijn.”

Gerrit steekt met liefde energie in vrijwilligerswerk. Samen met een vaste groep vrijwilligers, genaamd De Prutsers, pakt hij klussen op. Vorig jaar schilderden ze alle kleedkamers. “De A-selectie kwam met een bedankje: een pakketje bier. Dat is hartstikke mooi. Elk jaar starten we een nieuw project. Regenwaterafvoer, schilderwerk, onderhoud. Zonder vrijwilligers ben je nergens. Papendrecht heeft er zo’n 160. Dat zegt genoeg.”

Het complex is oud. Hij hoopt ooit op een flinke renovatie, of in ieder geval nieuwe kleedkamers. Plannen zijn er, maar van actie is nog geen sprake. “Tot die tijd proberen wij het met elkaar bij te houden. Sportief gezien hoop ik dat het eerste elftal in de eerste klasse blijft. Dat moeten we gewoon kunnen.”

Naast alles wat Gerrit doet, is er nog een traditie waar hij trots op is: elk jaar speelt het veteranenelftal van Papendrecht tegen het Nederlands amputatie-elftal.

Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.

Levy Pijl: talent tussen trouw en ambitie

Levy Pijl is 20 jaar, nummer tien van Drechtstreek, en bezig aan een seizoen waarin alles lijkt samen te vallen. Dertien doelpunten in vijftien wedstrijden. Topscorer van het team. En ineens rinkelt de telefoon: andere clubs zijn geïnteresseerd in Pijl.

Maar zijn verhaal begint niet bij aanbiedingen. Het begint op vijfjarige leeftijd, op hetzelfde sportpark waar hij nu nog altijd speelt. “Ik heb hier eigenlijk mijn hele leven gevoetbald,” zegt hij. De droom om prof te worden was er natuurlijk. Zoals bij zoveel jongens. “Maar dat is nu niet meer realistisch.” Wat hij wél weet: hij kan hoger spelen dan waar hij nu staat.

Zijn ontwikkeling verliep niet in één rechte lijn. Pijl begon als buitenspeler. Acties maken, snelheid, diep gaan. Later werd hij zelfs rechtsback. Uiteindelijk schoof hij door naar het middenveld.

Op tien voelt het nu logisch. “Daar kan ik het meeste kwijt,” zegt hij. Tussen de linies, met het spel voor zich. Hij scoort en is betrokken bij het aanvalsspel. Hij geeft toe dat niet al zijn treffers vanuit open spel komen. “Ik ben ook de penaltynemer, dus dan word je natuurlijk makkelijker topscorer.”

Tijdens dit seizoen was het nog zoeken. Nieuwe accenten, nieuwe trainer, nieuwe dynamiek binnen de ploeg. Maar gaandeweg kwam het vertrouwen. “Ik merk dat ik steeds beter in het seizoen kom.”

Aanbiedingen en twijfel

Goede prestaties blijven zelden onopgemerkt. Zo kreeg Pijl tot nu toe aanbiedingen van twee clubs. Voor het eerst wordt er concreet aan hem getrokken. “Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden,” zegt Pijl. “Ik hoorde wat ze allemaal wilden. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Ik ga maar gewoon het gesprek aan en bekijk hoe het is.”

En daar zit zijn tweestrijd. “Aan de ene kant ben ik ambitieus. Ik voel dat ik een stap hoger aankan, wil mezelf testen en kijken waar het plafond ligt. Aan de andere kant speel ik hier met mijn vrienden. Jongens met wie ik ben opgegroeid. Dicht bij huis. We hebben echt een leuke jonge groep.”

Jong team met potentie

Drechtstreek begon sterk aan het seizoen. Daarna werd het wisselvalliger. De trainer, Dennis Schoonewil, vertrok in het begin van het seizoen. “Het was jammer, ik had een goede band met hem. Met de nieuwe trainer (red. John den Dunnen) heb ik gelukkig ook een hele goede klik.”

Het team is jong, energiek, maar soms nog zoekende. “We moeten als doel hebben om een periode te pakken,” vindt Pijl.

Klik op VV Drechtstreek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Drechtstreek voor meer informatie over de club.

Brent van der Hilst kiest voor speeltijd bij De Zwerver

Brent van der Hilst is 25 jaar en staat inmiddels wekelijks centraal achterin bij De Zwerver. Dat klinkt logisch, bijna vanzelfsprekend. Maar wie zijn route volgt, ziet vooral een speler die onderweg heeft moeten bijsturen. Niet uit gemak, maar om het voetbal weer te laten kloppen met het gevoel.

Hij kwam over van Papendrecht, waar Van der Hilst een seizoen speelde. De tweede seizoenshelft beviel uiteindelijk goed. Hij stond erin, was belangrijk, voelde zich nuttig. “Papendrecht is een club op een niveau waar ik zou kunnen spelen. Ik had daar ook kunnen blijven.” Toch vertrok hij. Niet omdat het slecht was, maar omdat het niet opnieuw zo mocht worden als in die eerste maanden. “Van augustus tot december speelde ik weinig. Dat deed iets met me.”

Die periode knaagde. Maar Van der Hilst is geen speler die tijdens het seizoen afhaakt. “In mijn ogen maak je in het begin van het seizoen met de hele groep een commitment dat je het komende seizoen samen zult spelen. Ook al sta je dan op de bank, je moet gewoon je best blijven doen. Maar toen ik in de eerste maanden van vorig seizoen op de bank werd gezet werd ik er geen leuker persoon van” lacht Van der Hilst. “Ik was chagrijnig. Elke week teleurgesteld. Uiteindelijk zit ik ook op voetbal om wedstrijden te spelen, dus het risico op zo’n periode wilde ik vermijden. Daarom ben ik een klasse lager bij De Zwerver gaan voetballen.“

Er waren gesprekken met twee clubs. NSVV, De Zwerver. Bij De Zwerver was het gevoel beter. “Je wil het hoogst mogelijke spelen. Papendrecht speelde eerste klasse, De Zwerver zat een niveau lager. Maar bij De Zwerver kwam ik binnen met een duidelijk plan. Centrale verdediger. Minuten maken. Geen minuut missen, dat was mijn persoonlijke doel.” Tot nu toe lukt dat. Hij speelt alles.

Gemeenschapsgevoel

“Van tevoren weet je nooit waar je terechtkomt, maar het gaat goed. Niet alleen sportief. Ook de groep bevalt. Het is een hechte groep, met een positieve instelling. Ze nemen je heel snel op.” Plezier buiten het veld is belangrijk, merkt hij. Iedereen heeft hier de overtuiging dat het om een gemeenschapsgevoel gaat. Dat is leuk om mee te maken.”

Die gemoedelijke saamhorigheid is iets wat hij ook bij Papendrecht ervaarde. Maar in zijn jeugd was dat minder het geval. “Ik heb de jeugd van Barendrecht doorlopen. Goede tijd hoor, alleen wel wat afstandelijker of gestructureerder dan kleinere clubs. Bij Barendrecht schopte ik het tot de Onder 23. De stap naar het eerste elftal was te groot. Toe ging ik naar VVGZ, waar ik veel speelde. Na een jaar vertrok ik naar Papendrecht. Dat bleek ook een goede match, vooral in die tweede seizoenshelft. Ik heb het er enorm naar m’n zin gehad en zou het zeker niet erg vinden om ooit nog terug te keren.”

“Zolang ik fit blijf en het leuk vind, wil ik zo lang mogelijk blijven voetballen. Op lange termijn zou het mooi zijn als De Zwerver een stabiele tweedeklasser wordt. Als er toevallig een periodetitel bij zit, is dat super. Maar dat is niet het doel.”

Voor zichzelf zou hij een stap hogerop wel zien zitten. “In principe wil ik zo hoog mogelijk spelen, dus bijvoorbeeld op divisie-niveau spelen lijkt me erg leuk.”

Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.

Rafael de Jong (23) is een vaste waarde bij Nieuw-Lekkerland

Rafael de Jong (23) is een vaste waarde bij Nieuw-Lekkerland en iemand die zich zichtbaar thuis voelt bij zijn club. Hij geeft aan constant meer te willen en altijd op zoek is naar verbetering. Waar hij ooit begon als buitenspeler in het tweede elftal, speelt hij inmiddels als linksback in de eerste klasse. Wat hem vooral bindt aan de club is de sfeer langs de lijn. Met honderden supporters bij thuiswedstrijden en volle derby’s tegen De Zwerver voelt spelen in Nieuw-Lekkerland groter dan het niveau misschien doet vermoeden.

“Ik zit hier hartstikke goed en ik hou van de club en de mensen. Tegelijk heb ik zeker de ambitie om mij door te ontwikkelen en ooit een stap hogerop te maken. Nieuw-Lekkerland is al sinds jongs af aan zijn club. “Maar als de mogelijkheid er een keer is, dan kijk ik er zeker wel naar.” Hij sluit niets uit. Vierde divisie? ““De vierde divisie zou in de toekomst een mooie stap kunnen zijn als ik mij zo door blijf ontwikkelen. Maar dan moet het kloppen. Ik wil niet voor een club spelen waar twintig man langs de lijn staan.”

De ontwikkeling van De Jong is geen rechte lijn geweest. In het tweede elftal was hij nog buitenspeler. Snel, dreigend, één tegen één. Tot hij werd teruggezet naar linksback. Een andere rol, andere verantwoordelijkheden. “In het begin was het wennen. Maar het ging me eigenlijk best goed af. En het werd steeds beter.” Kracht werd belangrijker. Fysiek sterker worden, het duel niet schuwen.

Daarom traint hij anders dan vroeger. “Ik ga nu veel naar de sportschool. Ik train om mijn lichaam het voetbal makkelijker te laten maken. Ik heb er echt profijt van. Als verdediger moet je fysiek sterk zijn.”

Nieuw-Lekkerland speelt in de eerste klasse. Wisselvallig, noemt De Jong het. “Onze kracht is beleving. Teamwork. Met elkaar ervoor gaan.” Maar hij weet ook waar het mis kan gaan. “Het zit soms te snel in ons koppie.” Een vroege tegengoal kan doorschieten. “We stonden laatst 1-0 achter in de tweede minuut en vijftien minuten later 3-0. Dat is toch iets mentaals. Vooral met uitwedstrijden laten wij punten liggen. Dat heeft ook alles met ons mooie thuispubliek te maken.”

Toch maakt de linksback zich geen zorgen over degradatie. “Ik hoop dat we middenmoot kunnen spelen.” Ambitie is er wel. “Een periodetitel is nu nog iets voor de toekomst denk ik. Al hadden we er vorig jaar bijna eentje te pakken.”

Wat De Jong het meest bindt aan Nieuw-Lekkerland, is de sfeer. “Wij zijn een beetje De Kuip van de eerste klasse.” Hij lacht. “Ik ben zelf niet eens voor Feyenoord, maar voor Ajax. Maar dat wordt altijd gezegd toch? Dat De Kuip iets extra’s meebrengt?” Kuipvrees schijnt inderdaad een ding te zijn. Bij Nieuw-Lekkerland staan er volgens De Jong gemiddeld vierhonderd mensen langs de kant. Dat is voor dit niveau veel. “Bij de derby tegen De Zwerver stonden er vijftienhonderd denk ik. Kinderen die na afloop naar je toe komen. Supporters die meeleven. Het geeft een enorme energie. Dat is mooi. Daar doe je het ook voor.”

Klik op Nieuw Lekkerland voor meer artikelen over de club.
Klik op Nieuw Lekkerland voor meer informatie over de club.

‘Ze nemen alles op als een spons’

0

Begonnen bij de kabouters, zijn Stefan het Jonk en Vincent Tieleman als jeugdtrainers inmiddels aanbeland bij de JO12 van DVV’09. Een samenwerking, die er vroeg of laat een keer van moest komen. “We hebben altijd gezegd dat we ooit eens samen trainer wilden worden.”

Want hun vriendschap, gaat al jaren terug, vertelt Het Jonk (41). “We zijn bevriend sinds ons vijfde en hebben altijd samen gevoetbald.” En als de kinderen dan net zoveel passie voor het spelletje hebben als hun vaders, is het sommetje snel gemaakt. “Zo zijn we ooit begonnen bij de kabouters en zitten we nu bij de JO12.” Als trainer van hun zoontjes, dus. Hoe dat is? “Dat gaat steeds beter, haha! Je bent als vader toch altijd extra kritisch op je eigen zoon. Vaak wil je het thuis dan nog even nabespreken, maar ik probeer het nu minder mee naar huis te nemen. Daar heb ik wel mee om moeten leren gaan.”

Eigen mening

De passie, spat er bij Het Jonk dan ook vanaf. “Ik ben gewoon echt een voetballiefhebber, dus ik vind het ontzettend leuk om te doen.” Waar hij het meeste van geniet? “De ontwikkeling van die gasten. Ze zien groeien als voetballers én als mensjes. Dat blijft het mooiste. Naast het ongelooflijke teamgevoel.” Al is dat niet altijd even makkelijk, lacht de inwoner van Dirksland. “Het is een behoorlijk mondig ploegje, het zijn echt wel mannetjes.” Maar juist dat, maakt het voor Het Jonk zo leuk, legt hij uit. “Je ziet ze groeien in hoe ze met elkaar omgaan, en ze weten op voetbalgebied nu ook steeds meer wat er van ze verwacht wordt. Daardoor kunnen ze zelf gaan nadenken.” En een eigen mening vormen. “Ze zijn echt van schuchtere kleine mannetjes die achter een bal aan rennen, naar jongens die samen bij het eerste gaan kijken gegaan.” Een feest der herkenning, voor Het Jonk. “Ik ben zelf ooit begonnen met voetballen bij Dirksland en heb later bij DVV’09 in het eerste gespeeld.” Afsluiten, deed de voormalig aanvaller in het vijfde, een zogeheten vriendenteam. “Tot ik twee jaar geleden mijn achillespees afscheurde. Toen vond ik het mooi geweest. En je bent stiekem ook veel tijd kwijt aan het training geven.” Wat voor speler was hij? “Een echte spits, die makkelijk scoorde, maar niet iemand die even drie man uitspeelde.” Actief voetballer of niet, zijn band met de vereniging is er allesbehalve minder om geworden. “Ik ga nog steeds regelmatig kijken bij het eerste. DVV’09 is gewoon echt één club. Veel mensen zetten hun schouders eronder en iedereen kent elkaar. Er zijn eigenlijk geen verschillende groepjes.” Merkt hij ook als jeugdtrainer. “De jongens van het eerste, kennen ook gewoon mijn spelers van de JO12. En natuurlijk andersom.”

Graag willen

Iets te klagen heeft Het Jonk, samen met collega-trainers Vincent Tieleman en Luna Vletter, dan ook eigenlijk niet. “De faciliteiten zijn op orde en de velden zijn altijd goed. Wat wil je nog meer?” Weinig dus, in zijn geval. “Ik ben een heel fanatieke trainer en misschien ook wel een beetje autoritair. Afspraak is bij mij afspraak. Respect, zowel voor elkaar als de tegenstander, heb ik hoog in het vaandel staan.” Toch is hij in de afgelopen jaren wel veranderd als jeugdtrainer, merkt hij. “Eerst was ik tijdens wedstrijden meer van het vertellen wat ze moesten doen, nu geef ik alleen in de rust een paar aanwijzingen.” Hoe zou hij zichzelf verder omschrijven als trainer? “Veeleisend, observerend en positief.” Ook tijdens de trainingen, op maandag en woensdag. “Alles wat we doen, doen we onder druk. Zodat ze leren om snel na te denken en te handelen. Zeker ook in de omschakeling.” En met het oog op zaterdag. “Ik geef graag druk over het hele veld, dus moeten ze goed naar elkaar kijken. In hoe ze staan. Maar ook als we de bal hebben. Zodat we altijd driehoekjes kunnen maken.” De lat, ligt dus behoorlijk hoog. “Het is uniek dat we zo goed meedoen in de hoofdklasse. Het is een talentvol groepje, maar je moet ze wel blijven uitdagen. Anders worden ze vervelend.” Zoals ook Het Jonk, zichzelf blijft uitdagen. “Het is de bedoeling dat ik volgend seizoen de VC2-cursus van de KNVB ga doen!” Hoe ziet hij zijn toekomst als trainer? “Ik wil in ieder geval nog een tijdje bij deze ploeg blijven, tot ze het niet meer willen. Daarna ga ik kijken bij andere jeugdteams. Senioren, zie ik nog niet zo snel zitten.” Want jeugdvoetballers zien groeien, blijft voor hem toch het allerleukste. “Ze zijn zó nieuwsgierig en nemen alles op als een spons. Dat heb ik als trainer echt nodig. Spelers die graag willen.” Al is het maar, om op zaterdag een foto te kunnen maken. “Als we winnen, maken we een selfie!”

Klik op DVV’09 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVV’09 voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.