Home Blog Pagina 4

Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Wilhelmina 26
-
0
Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Na een meer dan mooi feestweekend ter afsluiting van het 100-jarig jubileum, kunnen ze bij Wilhelmina’26 terugkijken op een geslaagd jubileumjaar. Want begonnen in mei, kunnen ze niet anders dan content zijn, vertelt de onlangs vertrokken voorzitter Henk Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven.”

En dat is logisch ook, vindt Treffers (57), die in september afscheid nam als voorzitter. “We zijn in de gemeente Altena de eerste club die de 100 jaar aantikt. Dat maakt ons trots!” De reden dat ze dat bij Wilhelmina’26 voor elkaar hebben gekregen? “Toch wel de saamhorigheid van de club. Maar daarnaast ook de combinatie van op het veld het maximale eruit halen én de derde helft. Dat zorgt voor een bepaalde sfeer en beleving.” Sfeer en beleving die de inwoner van Wijk en Aalburg ook proefde tijdens de activiteiten in mei. “Toen hebben we onder meer een reünie gehouden, diverse activiteiten voor de jeugd en een grote feestavond voor leden en sponsoren.” Opgericht op 3 mei 1926, werd die mijlpaal in het weekend van 17 oktober nog één keer goed gevierd. “Dat was een feestweekend ter afsluiting.”

Veel steun

Ook die, was super geslaagd, vertelt Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven. Als het dan zo uitpakt, ben je daar natuurlijk enorm content mee.” Helemaal, als voormalig voorzitter. Een rol die hij op zijn veertigste op zich nam. “Ik ben in Genderen opgegroeid, maar mijn vader was een echte Wilhelmina’26-man. Ik ging altijd met hem mee op de brommer.” Zelf op zijn negende lid geworden van de club, speelde Treffers door de dienstplicht uiteindelijk slechts één jaar in de selectie. “Later ben ik nog in een vriendenteam gaan voetballen.” In de jeugd een snelle rechtsbuiten, daarna een luie spits, is Treffers inmiddels bijna vijftig jaar lid van de vereniging uit Wijk en Aalburg. “We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden. Daar heb ik zelf ook veel steun aan gehad. Dat maakt het bijzonder.” Zeker, in de functie die Treffers als voorzitter jarenlang heeft gehad. “Je begint daar eigenlijk zonder ervaring aan, maar uiteindelijk heeft me dat als persoon enorm gevormd. Je krijgt er steeds meer grip op, en het heeft me ook veel contacten gebracht. Zowel binnen de club als met andere verenigingen.”

Geen functie

Toch vond hij het na zestien jaar, dus mooi geweest. “We hebben een jong bestuur, dus vond ik het altijd belangrijk om daar als ervaren bestuurder betrokken bij te blijven. Maar als voorzitter heb je veel bemoeienis, dus is het ook goed als er op een gegeven moment een andere kijk komt op dingen. Dat zorgt weer voor nieuwe energie binnen de club.” En voor zichzelf. “Het slokt toch stiekem veel tijd en energie op.” In combinatie met zijn eigen onderneming in hypotheken en verzekeringen, heeft Treffers behoefte aan even wat extra vrije tijd. “Ik blijf natuurlijk wel gewoon lid, maar wil even een jaar geen functie of mezelf vastleggen.” Iets wat de komende maanden, wel even wennen zal worden voor Treffers. “Ik ben hiervoor ook nog tien jaar lang jeugdvoorzitter geweest, tot het verzoek van de leden kwam, of ik het stokje van de toenmalige voorzitter over wilde nemen.” Daar even over nagedacht, besloot hij het te doen. “De club heeft toch iemand nodig die verantwoordelijkheid neemt en beslissingen durft te nemen.” Want, zo heeft Treffers in al die jaren wel gemerkt: “Als voorzitter ben je toch een beetje de olie in de machine. Je staat echt tussen de leden.” Bijvoorbeeld om ze te enthousiasmeren, of juist om een brandje te blussen. Hoe laat hij Wilhelmina’26 na zestien jaar voorzitterschap achter? “De club staat er financieel prima voor. En ook voor een dorp als Wijk en Aalburg, staan we er prima op.” Ook op sportief vlak, vindt hij. “Zonder te betalen, is de derde klasse wel een beetje het maximale.”

Steeds lastiger

De jeugd, is volgens Treffers dan ook van onmiskenbaar groot belang. “Daar moeten we actief in blijven, om op die manier aanwas te blijven genereren.” En te kunnen blijven presteren. “We willen toch wel minimaal in het linkerrijtje spelen.” Al is dat de komende jaren, wat hem betreft niet de grootste zorg. “Het wordt steeds lastiger om alle vrijwilligersfuncties in te vullen. De generatie na mij, is wat dat betreft gewoon minder enthousiast. Maar dat is volgens mij een maatschappelijk probleem. Mensen willen liever niet meer iets structureel doen. Dat is anders dan vijftien jaar geleden.” Gelukkig heeft Treffers daar zelf, allesbehalve last van. “Op zaterdagmiddag doe ik voor de lokale radio nog altijd het wedstrijdverslag van ons eerste. Dat blijf ik doen!” Want zonder het spelletje, kan de voetballiefhebber toch eigenlijk niet. “Ik zou het enorm missen als ik op zaterdag niet meer naar de voetbal zou gaan. Je kan maar een hobby hebben, hè?”

Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

vv Achilles Veen
-
0
Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

In een rollercoaster van emoties, schoten bij Melle Mandemakers (28) de afgelopen weken zijn gevoelens even alle kanten op. Want waar de verdediger van Achilles Veen onlangs vader werd van zijn eerste dochter, raakte hij ook opnieuw zwaar geblesseerd. En dus komt hij dit seizoen, hoogstwaarschijnlijk niet meer in actie voor de derdedivisionist. “Stoppen staat niet in mijn woordenboek.”

Terwijl dat gezien zijn recente blessureverleden, misschien helemaal niet zo gek zou zijn. Maar om dat te begrijpen, moeten we terug in de tijd. “In december is het twee jaar geleden dat ik mijn kruisband en meniscus heb gescheurd.” Een goede revalidatie later, stond Mandemakers rond december weer op het veld. “Toen was het de bedoeling dat ik weer mee ging trainen, maar kreeg ik een kleine terugslag.” Afgelopen seizoen opgegeven, richtte de inwoner van Veen zich volledig op dit seizoen. “We hadden een mooi plan gemaakt om alles geleidelijk weer op te bouwen.”

Slechte timing

Zogezegd, zo gedaan. “Dat ging goed, tot week drie of vier van de voorbereiding. Toen zakte ik opnieuw compleet door mijn knie.” En dus schoten er meteen weer allerlei doemscenario’s door zijn hoofd, vertelt Mandemakers. “Maar ik kon nog wel lopen en er kwam niet echt vocht in, dus dan krijg je toch hoop.” Zeker toen ook verschillende fysiotherapeuten, zich niet voor konden stellen dat hij opnieuw zijn kruisband gescheurd zou hebben. “Het ging de dagen daarna nog steeds niet soepel, maar één van de fysio’s zei tegen mij: het lijkt me sterk dat er iets kapot is.” Voor de zekerheid toch contact gezocht met een orthopeed van Bergman Clinics, besloot Mandemakers een MRI-scan te laten maken. “Daaruit bleek dat ik opnieuw mijn meniscus had gescheurd en ook mijn kruisband hing nog maar aan een paar vezels.” Met een hoogzwangere vriendin, kon de timing bijna niet slechter. “Daarom wilden ze mij nog niet opereren, dus ik moet binnenkort bellen om te kijken wanneer ik voor de tweede keer geopereerd kan worden.” Vorige keer al een deel van zijn meniscus weggehaald, zouden ze die ditmaal liever willen hechten. “Op het moment dat het gebeurt, ben je even helemaal klaar met dat voetbal. Maar aan de andere kant, heb ik het traject de vorige keer niet als vervelend ervaren. Ook omdat ik vaak onder werktijd kon revalideren. Ondanks dat het fysiek en mentaal natuurlijk wel zwaar is. Wat dat betreft zit je echt in een rollercoaster van emoties.”

Knaagt aan je

Helemaal, nadat zijn vriendin twee weken geleden beviel van dochter Liv. “Het gaat buitengewoon goed met de kleine! Hier en daar wat gebroken nachten, maar verder mogen we niet klagen.” Klagen, is sowieso niet iets wat Mandemakers doet. Ook niet nu hij voor de tweede keer zijn kruisband heeft afgescheurd. “Ik ga sowieso opereren en alles geven om weer fit te worden.” Om ooit, weer tegen een bal te kunnen schoppen. “De eerste keer dat het gebeurde was ik 26, straks als ik weer fit ben, ben ik 29. Maar stoppen, staat niet in mijn woordenboek.” Zelfs niet, toen hij afgelopen seizoen moest toezien hoe zijn ploeggenoten met een straatlengte voorsprong, negentien punten, kampioen werden van de vierde divisie. “Dat heb ik alleen maar vanaf de zijlijn beleefd. Maar gelukkig hadden we een heel fijne en hechte groep, en deden we het echt met z’n allen. Daardoor voelde ik mezelf toch wel onderdeel.” Hoe zuur het ook was. “Het is natuurlijk geweldig om kampioen te worden, alleen is het vervelend dat je geen steentje bij kunt dragen.” Helemaal, omdat ze bij Achilles Veen al langer smachten, naar die promotie naar de derde divisie. “Dan lukt het eindelijk en ben je er toch niet echt bij. Dat knaagt stiekem toch wel aan je.” Al overheerst bij hem, vooral de trots. “Ik heb enorm genoten van die gasten. Zo overtuigend kampioen. En dat terwijl we eigenlijk niet eens zo goed begonnen. Maar daarna vielen alle puzzelstukjes in elkaar en was het echt een geoliede machine. Dan gaat het allemaal vanzelf.” Zelfs als je een keer achter komt. “Iedereen kon een goal maken, dus we wisten dat we altijd zouden scoren.”

Intensiteit

Waarom denkt Mandemakers dat ze uiteindelijk kampioen zijn geworden? “De selectie was fantastisch. Zowel qua sfeer, als kwaliteit. We werden niet minder als we moesten wisselen.” En eenmaal in zo’n flow. “Zie een team daar dan maar eens uit te krijgen als tegenstander. Dan lukt ook alles.” Dit seizoen lukt het tot nu toe, onder leiding van Fop Gouman, een stukje minder. “We wisten dat de derde divisie een heel ander niveau is en dat we uit een ander vaatje moesten tappen.” Een beetje pech met het programma, bivakkeert Achilles Veen daardoor nu in de onderste regionen. “In de eerste paar wedstrijden, kregen we ongeveer de hele top zes van vorig jaar.” Wat is volgens hem het grootste verschil met de vierde divisie? “Vooral de intensiteit. Het gaat allemaal een stukje sneller, en iedereen is fitter én scherper.” En dus zullen ze daar zelf, snel in mee moeten. “Je krijgt minder kansen, dus de kansen die je krijgt, moet je echt afmaken. Want de tegenstander doet dat wel.” Desondanks, maakt Mandemakers zich voorlopig nog niet al te veel zorgen. “Onze doelstelling is handhaven. Daar heb ik alle vertrouwen in. We moeten ook niet te veel bezig zijn met tegenstanders, we hebben al vaak genoeg laten zien dat we kunnen voetballen.” Maar zeker op dit niveau, wordt er meer gevraagd. “Fysiek moet er nog wel een tandje bij. Dat is ook een kwestie van niet geblesseerd raken. Nu zitten we soms met tien man op de tribune, dat is natuurlijk veel te veel. Daardoor zijn ook alle automatismen van vorig jaar weg. Anders is het ook makkelijker om nieuwe spelers in te passen.”

Veense jongen

Nieuw is Mandemakers zelf, wat dat betreft al enige tijd niet meer. “Ik voetbal al heel mijn leven bij Achilles Veen. Vanaf het moment dat ik kon lopen.” Begonnen bij de Kabouters, doorliep hij de gehele jeugdopleiding en werd hij in de E’tjes gescout door FC Den Bosch. “Daar ben ik uiteindelijk afgevallen.” Veel pijn, deed hem dat met terugwerkende kracht niet. “Ik ben hier van jongs af aan opgegroeid en heb altijd met mijn vrienden gevoetbald. Dat hoop ik ook nog een tijdje te kunnen doen. Dit is gewoon mijn club!” En dat gevoel, is wederzijds, heeft Mandemakers gemerkt. “De supporters vinden het hier fantastisch als een Veense jongen in de selectie zit. Dat is toch wel iets om trots op te zijn. Dat is best uniek.” Twee jaar bij het tweede gevoetbald, maakte hij in het seizoen 2018/2019 de overstap naar het vlaggenschip. “Pas toen Dennis van der Steen als trainer kwam, ben ik basisspeler geworden. Dat is nu vier jaar geleden.” Van der Steen na afgelopen seizoen vertrokken naar DOVO, kwam Mandemakers onder zijn leiding, centraal achterin terecht. “Heel vroeger was ik spits, maar daarna heb ik altijd als verdedigende middenvelder gespeeld. Centrale verdediger, was eigenlijk een beetje uit nood geboren. Maar dat beviel zo goed, dat het mijn positie is geworden. Zo ben ik eigenlijk in het team gegroeid.” En dat hoopt Mandemakers, die vanwege zijn werk voor een groothandel in planten de hele week Duits praat, straks na zijn blessure opnieuw te doen. “Dat spreken we af!”

Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

vv Be Ready
-
0
Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

Vorig seizoen nog jeugdspeler, maakt Mike van Dortmont sinds dit jaar deel uit van het eerste elftal van vierdeklasser Be Ready. Maar heel lang nodig om te wennen en zich in de basis te spelen, had de achttienjarige middenvelder niet. “Ik pas mezelf snel aan.”

En dus heeft de jongeling inmiddels al flink wat wedstrijden van negentig minuten achter zijn naam staan. “Het tempo ligt hoger en het is fysiek een stuk zwaarder dan bij de jeugd, maar voorlopig gaat het goed. Dus dat is lekker!” Wat is volgens hem het grootste verschil met jeugdvoetbal? “Je moet heel de wedstrijd aan staan, anders krijg je een goal tegen.” Doelpunten tegen, die ze na een moeizame start niet kunnen gebruiken, bij Be Ready. “We hebben een heel nieuw team, plus een nieuwe trainer, daardoor is het nog even wennen aan elkaar. Daarom had ik ook niet verwacht dat het makkelijk zou gaan in het begin.”

Eigen helft

Ondanks dat de ploeg vorig seizoen, met één punt en 86 tegendoelpunten, kansloos degradeerde uit de derde klasse. Iets waar Van Dortmont als speler van de O19, dus weinig aan kon doen. Kijkend vanaf de zijlijn. “Het was vaak een beetje hopeloos. Vooral op eigen helft staan, verdedigen en proberen om zo min mogelijk goals tegen te krijgen.” Wat verwacht hij er dit seizoen, een niveau lager, van? “Onze doelstelling is om ons te handhaven in de vierde klasse. Maar we hebben een heel jong team, dus dat zal zeker geen makkie worden.” Na vier wedstrijden drie punten verzameld, moet de ploeg van Frans Ceton dan ook aan de bak. “Als we op elkaar ingespeeld zijn, weet ik zeker dat we een beter seizoen gaan draaien dan vorig jaar.” Mede, door de komst van de nieuwe trainer, denkt Van Dortmont. “We willen nu meer voetballen, op de helft van de tegenstander. Als dat eruit komt, gaan we wedstrijden winnen.” Al blijft de tiener, ook realistisch. “Ondanks de degradatie, moeten we er opnieuw voor vrezen dat het een lastig jaar kan worden. Dat is helaas de situatie waar we nu in zitten.”

Hard werken

Hoe vervelend dat ook is. Zeker als je zoals in zijn geval, een kind van de club bent. “Ik voetbal al sinds mijn vijfde bij Be Ready.” Heel zijn jeugd met vrienden gevoetbald, heeft Van Dortmont nooit overwogen om ergens anders te gaan voetballen. “Ik woon in Hank, kan op de fiets, dus dit is het dichtste bij. En als je zo lang samen speelt, houd je er ook vanzelf een vriendengroep aan over.” Maar vrienden of niet, er moet natuurlijk ook gepresteerd worden. In zijn geval, als verdedigende middenvelder. Ofwel, nummer zes. “Ballen afpakken, opbouwen en naar voren spelen. Dat is wat ik het liefste doe.” Al heeft hij vooral graag de bal. “Duels spelen vind ik fijn, maar de bal hebben natuurlijk nog fijner.” Hoe ziet hij dat in de toekomst voor zich? Zou hij ooit een stap omhoog willen maken? “Ik wil nu eerst een heel seizoen zoveel mogelijk spelen en ervaring opdoen bij Be Ready, daarna zie ik het wel.” Goed presteren, om daarna een stap naar een hoger niveau te kunnen maken. “Als ik heel eerlijk ben, hoop ik niet heel mijn leven in de vierde klasse te spelen. Uiteindelijk wil je het liefste zo hoog mogelijk spelen. En goed voetbal spelen. Nu is het vooral heel hard werken en af en toe schoppen krijgen.”

Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

vv Almkerk
-
0
Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

Bezig aan zijn tweede seizoen bij de club, heeft Souleiman Bah bij Almkerk een klein beetje het gevoel dat er opnieuw begonnen moet worden. Want nadat de eersteklasser vorig jaar nog vijfde werd en nacompetitie haalde voor promotie, moet het nu vooral nog even wennen zijn aan elkaar. “We hebben een nieuwe trainer en een hoop nieuwe spelers.”

Al te hoog van de toren blazen, doen ze in Almkerk dan ook niet. “Onze doelstelling is om genoeg punten te halen, zodat we in de winterstop omhoog kunnen kijken.” Na een lastige voorbereiding met weinig overwinningen, is dat wat Bah (25) betreft de eerste zorg. “Er zijn veel spelers met ervaring weggegaan, waardoor onze groep nu een stuk jonger is. Daarom willen we ons nu eerst handhaven, daarna kijken we wel.”

Onderschat

Een uitspraak die na een moeizame start, met één punt uit vier wedstrijden, wel te billijken lijkt. “We hebben met Omar Khan niet alleen een nieuwe trainer, maar ook een andere speelwijze. Dat is even aanpassen.” Maar ondanks dat de resultaten voorlopig uitblijven, is Bah nog altijd vol vertrouwen. “We voeren heel veel gesprekken met elkaar en zijn op de goede weg.”

Wat is volgens hem het grootste verschil met vorig seizoen? “Minder ervaring. Weten wat er gevraagd wordt om wedstrijden te winnen. Daar moeten we nog stappen in maken.” Iets waar ze vorig jaar bij Almkerk juist in uitblonken. “Toen hebben we in bijna de helft van de wedstrijden de nul gehouden en waren we een heel lastige ploeg om te verslaan.”

Eén die misschien wel een klein beetje onderschat werd, denkt Bah. “Weinig mensen hadden ons zo hoog ingeschat. Die hebben we wel een beetje verrast.” Met uiteindelijk dus een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de vierde divisie. “Op een gegeven moment zaten we echt in een goede flow. Daarom had er voor mijn gevoel nog wel meer ingezeten. Het is dat we in de halve finale in de verlenging verloren, anders waren we naar de finale gegaan.”

Een mooi fundament om op door te bouwen, zou je zeggen. “Het voelt een beetje alsof we weer opnieuw moeten beginnen. Daar proberen we de nieuwe jongens wel in mee te nemen, maar dat is lastig. Al heb ik wel het gevoel dat het kan komen.”

In ook voor hem nog maar zijn tweede jaar bij de club. “Hiervoor speelde ik bij SC ‘t Zand, tegen Almkerk. In de eerste klasse. Uiteindelijk degradeerden we, en wilde ik graag een stap hogerop maken.” Via Dylan den Exter kwam hij uiteindelijk in het blauw met wit terecht. “Dylan is een goede vriend van mij, ik ben ambitieus en Almkerk deed het de laatste jaren goed.”

Stap maken

Toch werd zijn eerste jaar in eerste instantie niet helemaal wat Bah had gehoopt. “Het is een heel warme club, iedereen maakt een praatje met je en ik ben goed opgevangen, alleen had ik voor de winterstop veel last van blessures. Aan mijn hamstring en mijn schouder.”

Daarna weer fit, knokte de inwoner van Waalwijk zich vervolgens in de basis. “Daarna heb ik alles gespeeld. Ook omdat de trainer zei dat ik goed bezig was en ik voelde dat hij veel vertrouwen in mij had.”

Als creatieve speler, met een sambadribbel, zoals Bah het zelf noemt. “Ik ben iemand die makkelijk tegenstanders passeert, snel is, tweebenig en visie heeft. Ik zie dingen snel.” Het liefste als linksbuiten, maar tegenwoordig op acht. “Vorig seizoen heb ik bijna overal gespeeld. Van rechtsback en linksback, tot nummer zes, tien en aan de buitenkant.”

Pas op het laatste moment bij Almkerk aangesloten, kon hij daar wel mee leven. “Het was wel lastig, maar je weet dat het moeilijk is om in de basis te komen. Daarom was ik blij met de minuten die ik mocht spelen.” Op welke positie hoopt hij uiteindelijk te eindigen? “Ik wil graag de focus leggen op acht of tien.”

Met de ambitie om ooit naar divisieniveau te gaan. “Ondertussen heb ik nu al vier jaar ervaring in de eerste klasse, dus ik denk dat ik het aankan. Het is geen straf om hierna nog een seizoen bij Almkerk te blijven, maar misschien kan ik al wel die stap maken.”

Een stap die Bah in zijn leven al vaker heeft gemaakt. “Ik ben op mijn zevende begonnen bij WSC, daar heb ik ook in het eerste gespeeld. Daarna ben ik naar ASWH O23 gegaan, maar daar werden valse beloftes gedaan en kreeg ik geen duidelijkheid over of ik in het eerste elftal zou gaan spelen.”

Om toch de overstap naar de senioren te maken, vertrok hij vervolgens naar SC ‘t Zand. “Daar heb ik eerst nog in de jeugd gezeten, maar daarna heb ik twee jaar bij het eerste gevoetbald.” Om uiteindelijk dus bij Almkerk terecht te komen.

Waar moeten ze dit seizoen vooral stappen in maken, vindt hij? “We moeten als team het plan blijven volgen. Fases doorkomen als we het moeilijk hebben. Als we dat leren, zijn we moeilijk te kloppen.”

Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

vv Almkerk
-
0
Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

Ruim anderhalf jaar nadat het idee werd geboren, hebben ze bij Almkerk eindelijk een tribune bij het hoofdveld. Want na het opvragen van verschillende offertes en het samen goed nadenken over de financiering, was het afgelopen week zo ver, vertelt bestuurslid Bart Monster. “We spelen in de eerste klasse, dan hoort het erbij.”

En dus ging een nieuwe commissie, onder leiding van de voorzitter van de tribunecommissie Adriaan Hakkers, vorig jaar rond de zomer aan de slag, neemt Monster (72) ons mee. “Met het opvragen van offertes, het bestellen en het kijken naar de financiering.” Uiteindelijk een fraaie tribune uitgekozen, besloot de club om stoeltjes te gaan verkopen. Om op die manier geld op te halen. “Mensen kunnen hun eigen stoeltje kopen, voor één, vijf of tien jaar. Zodat je altijd een vast plekje hebt.” Inmiddels meer dan 70 stoelen verkocht, werd daarmee een groot deel van de nieuwe tribune gefinancierd, legt het bestuurslid gebouwen en terreinen uit. “Daarnaast hebben we natuurlijk ook sponsoren, hebben we donaties gekregen en doen we volgend jaar nog een veiling.”

Anderhalf jaar

Want een tribune met 144 stoelen, van zestien meter breed, vijf meter diep en zes meter hoog, financier je natuurlijk niet even zomaar. Maar was wel heel erg nodig, vindt Monster, die samen met Hakkers, Gert Ambachtsheer, Henk van der Schaaf en Rick van Straten deel uitmaakt van de commissie. “We spelen in de eerste klasse, dus hoort dat erbij. Daarom vonden we het, eigenlijk sinds anderhalf jaar geleden, belangrijk om te kijken wat er mogelijk was. Toen is het idee al geboren.” Goed nagedacht over de financiering en dat allemaal rond gekregen, is de inwoner van Almkerk na vier dagen opbouwen, tevreden met het eindresultaat. Helemaal gezien zijn functie bij de club. “Ik regel en doe veel van wat er op het sportpark moet gebeuren. En daarnaast, heb ik contact met de gemeente. Onder meer over vergunningen.” Een rol, die hij inmiddels alweer een jaar of acht voor zijn rekening neemt. Voetballen, deed Monster zelf niet. “Mijn zoon voetbalde wel altijd in het eerste, en ook mijn kleinzoons zaten en zitten hier op de voetbal.” Toch kwam de vrijwilliger dus uiteindelijk bij de club terecht. “Iemand vroeg of ik dat wilde. Ik zat hiervoor 37 jaar bij de brandweer, maar daar was ik net gestopt. Dus had ik wat tijd over. Zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Met een opvallend simpele reden. “Ik dacht: waarom zou ik het niet doen? Het is al zo lastig om vrijwilligers te vinden.”

Weggegooid geld

Een keuze, waar Monster na al die jaren, allesbehalve spijt van heeft. “We hebben een heel mooi complex, met allemaal fijne mensen. Alles gaat hier in harmonie. Dat vind ik plezierig.” Zijn tijd, steekt Monster er dan ook met alle liefde in. “Zoiets als het plaatsen van een nieuwe tribune, is natuurlijk veel werk. Maar voorlopig, is dit het dan ook wel even.” Want stilzitten, hebben ze de afgelopen jaren bij Almkerk niet gedaan. “We hebben een nieuwe lounge gebouwd, en twee jaar geleden, hebben we alle lampen vervangen voor LED-verlichting. Dat scheelt een hoop energie. Net als de nieuwe verwarmingsinstallatie die we onlangs geplaatst hebben.” Allemaal zaken, waar ze nog lang plezier van hopen te hebben. “Maar misschien verhuizen we over acht jaar wel naar een ander sportpark, dus we zijn een beetje voorzichtig met wat we uitgeven.” Iets waar ze tijdens het plaatsen van de nieuwe tribune, rekening mee hebben gehouden. “Die kan gewoon mee. Hij is helemaal van staal en kan gedemonteerd worden en dan weer ergens anders worden neergezet. Dat was één van de voorwaardes van ons. Anders is het natuurlijk weggegooid geld.” En, zou de voldoening een stuk minder groot zijn geweest. “Na anderhalf jaar voorbereidingen, is het natuurlijk wel iets waar we naar uit hebben gekeken!”

Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

vv Achilles Veen
-
0
Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

Vanwege knieproblemen zelf op jonge leeftijd gestopt met voetballen, heeft Nimsy Sonneveld zich inmiddels volledig gestort op het geven van training. Een rol waar de inwoner van Wijk en Aalburg als trainer van de O19 van Achilles Veen enorm van geniet. “Ik vind het spelletje veel te leuk om het niet te doen.”

Toch mist de pas 30-jarige Sonneveld het zelf voetballen nog altijd heel erg, vertelt hij. “Vooral de wedstrijdspanning en het ergens naartoe leven. Die spanning voel ik nu ook nog wel, maar je ervaart het toch anders.” Spanning waardoor hij zelf als voetballer juist beter ging voetballen. En wat hij ook nu nog altijd het liefste zou doen. “Als je dan aan de kant staat, denk je toch af en toe: dat had ik anders gedaan.”

Opvoeding

Maar rond zijn 22ste kreeg Sonneveld last van knieproblemen, waardoor dat er niet meer in zat. “Vroeger heb ik ooit mijn knieschijf gebroken, daar kreeg ik op latere leeftijd opnieuw last van.” Zeker in combinatie met zijn opleiding Sport en Bewegen in Den Bosch. “Daardoor heb ik op mijn 23ste besloten om te stoppen. Al doe ik nu nog wel één keer in de twee weken aan zaalvoetbal. Dan heeft mijn knie precies genoeg rust om te herstellen.”

Voetballen op het veld deed Sonneveld voornamelijk bij Achilles Veen. “Ik heb hier elf jaar gevoetbald, voordat ik naar NOAD’32 ging. Daar heb ik drie seizoenen gespeeld. Voornamelijk omdat ik bij Achilles Veen tussen één en twee hing, en ik graag nog in de jeugd wilde voetballen. Dat kon hier niet.”

Uiteindelijk stopte hij op jonge leeftijd en rolde Sonneveld dankzij zijn studie, waar hij ook zijn VC1-diploma haalde, het trainersvak in. “Ik heb eerst twee jaar bij Roda Boys gezeten, dit is alweer mijn derde seizoen bij Achilles Veen.” Eerst als trainer van de O19, daarna de O17 en nu dus opnieuw de hoogste jeugdcategorie, vertelt de docent lichamelijke opvoeding op een middelbare school. “Ik vind het fijn om met jeugd te werken. Zowel op mijn werk als op het veld. Daarom is het leuk dat ik dat kan combineren.”

Helemaal omdat voetbal nog altijd zijn grootste passie is. “Ik ben gek van voetbal, en vind het mooi om dat over te brengen op die gasten.” Al is training geven voor Sonneveld meer dan alleen beter leren voetballen. “Het voelt ook als een soort verlenging van de opvoeding. Het bijbrengen van normen en waarden, en een stukje discipline.” In combinatie met het samen hebben van een doel. “Dat proces vind ik mooi. Zeker als ze doorhebben waarom we bepaalde dingen doen. Zoals bijvoorbeeld conditieoefeningen. Ik laat ze nooit dingen voor niks doen. Daar probeer ik ze in mee te nemen.”

Aan de bak

Op zoek naar de balans tussen wat wel en niet kan. “Die jongens krijgen op deze leeftijd met steeds meer dingen te maken. Stappen, uitgaan. Ik vind het leuk om ze daarin te sturen. Af en toe de teugels laten vieren, of juist niet. Daar zit een behoorlijke uitdaging in, maar dat vind ik juist leuk.”

Sonneveld omschrijft zichzelf dan ook als streng, maar rechtvaardig. “Ik verwacht op het veld discipline en dat je keihard je best doet. Daarbuiten is er ruimte om te ontspannen.” Zolang de intensiteit tijdens de trainingen of wedstrijden maar goed is. “Uiteindelijk is het aan ons om ze klaar te stomen voor de senioren.”

Met leuk en aanvallend voetbal. “Ik houd van hoog drukzetten, en alles op tempo. Dat verwacht ik ook op de training. Dan moeten ze echt aan de bak.” Iets waar zijn groep in het begin nog wel wat moeite mee had, vertelt hij. “Sommige jongens hadden echt zoiets van: ik ben er, dus dan is het goed. Maar in een team moet je echt wat voor elkaar over hebben.”

Daar heeft hij dit jaar veel energie in gestoken en dat gaat

Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

vv Sleeuwijk
-
0
Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

Studerend in Amsterdam, draagt Pieter-Joost van der Plas nog steeds ieder weekend het shirt van Sleeuwijk. Want ondanks dat het af en toe een stukje reizen is en hij vroeger als jeugdspeler van NAC droomde van het profvoetbal, voelt de middenvelder zich helemaal thuis bij de derdeklasser. “Ik ken al die gasten van jongs af aan.”

Echt de ambitie om ooit nog hogerop te gaan, heeft de nog altijd pas 22-jarige Van der Plas dan ook niet. “Zeg nooit nooit, maar ik heb het nu gewoon heel erg naar mijn zin bij Sleeuwijk. We hebben een leuk team, waar nog veel groei in zit.” Zowel binnen als buiten het veld. “Na de wedstrijd of training blijven we vaak nog even in de kantine. Dat maakt het zo’n gezellige club.” Zeker in zijn geval. “Mijn ouders zijn er altijd en ook mijn zus doet hier veel. Wat dat betreft is het echt een familieclub.”

Mentaal zwaar

Eén die goed is begonnen aan het seizoen. “Tien punten uit de eerste vier wedstrijden, is zeker een lekker begin!” Al zag Van der Plas dat ook wel een beetje aankomen, is hij eerlijk. “We hebben een goede voorbereiding gehad en kunnen met veel dezelfde jongens doorbouwen op vorig jaar.” Kortom, de goede lijn van de tweede seizoenshelft doortrekken, is het devies. “Toen werden we uiteindelijk zevende, ik hoop dat we het nu beter kunnen doen dan vorig jaar. Dat we echt ergens voor kunnen spelen.”

In een volgens hem sterkere competitie dan afgelopen seizoen. “Vorig seizoen kregen we weinig goals tegen en stond de organisatie goed, alleen scoorden we te weinig. Dus we moeten meer kansen gaan creëren én meer goals gaan maken.” Gelukkig voor Van der Plas zelf kan hij daar in ieder geval weer zijn steentje aan bijdragen, nadat hij er lang uitlag met een kruisbandblessure. “Op 19 oktober 2024, uit bij Zwaluwe, scheurde ik de kruisband van mijn linkerknie af. Sinds afgelopen januari speel ik weer.”

En dat terwijl hij tijdens die wedstrijd dacht dat het nog wel meeviel. “Ik speelde toen als centrale verdediger. Wilde een bal afschermen bij de achterlijn, kreeg een duw en knakte door mijn knie. Dat voelde niet lekker, maar toch heb ik puur op adrenaline nog een kwartier doorgespeeld. Tot aan de rust.” Toch zijn kruisband, werd Van der Plas pas in februari geopereerd. “Daardoor had ik echt niet verwacht dat het zo erg was.”

Gelukkig verliep zijn revalidatie vervolgens voorspoedig. “Daar was ik heel blij mee. Na negen maanden was ik eigenlijk weer fit, maar toen heb ik bewust nog even tot na de winterstop gewacht.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Mentaal was het heel zwaar. Je gaat twee of drie keer per week naar de fysio of de sportschool, maar zeker in het begin zijn het niet de leukste oefeningen.”

Iets wat Van der Plas stiekem al wel wist. “Vroeger heb ik al eens eerder wat aan mijn linkerknie gehad, toen was er een stukje kraakbeen afgescheurd. Daar ben ik twee keer aan geopereerd. Zo’n ervaring helpt toch, omdat je minder snel in de stress schiet.”

Realistisch zijn

Al klinkt dat nu makkelijker dan het daadwerkelijk misschien was. “Het is heel zuur om je team vanaf de zijlijn te zien spelen, helemaal als het niet goed gaat. Dan is het heel vervelend dat je niet kunt helpen.” Want gemakkelijk ging het afgelopen seizoen niet. “Het duurde eigenlijk net iets te lang voordat we veilig waren.”

Nu dat toch gelukt is, kijkt Van der Plas niet ontevreden terug. “We hebben een goede basis gelegd voor dit jaar. Dat was het doel.” Ook de inwoner van Amsterdam zelf is er wat dat betreft helemaal klaar voor. “Ik heb nu nergens meer last van en kan weer vrij voetballen. Dat is natuurlijk heel fijn. Ik probeer het oo

Altena scoort tegen kanker: ‘Iedereen herkent het’

vv Altena
-
0
Altena scoort tegen kanker: ‘Iedereen herkent het’

Dat voetbal vaak meer is dan een spelletje, bewijzen ze dit seizoen bij Altena. Want nadat het vierde elftal van de club vorig jaar aan het einde van de competitie te horen kreeg dat één van hun spelers ziek was, besloot het team onder aanvoering van Joost Stam, geld in te gaan zamelen voor het KWF. En inmiddels, doet de hele vereniging mee. “We delen lief en leed met elkaar.”

En dus kwam de boodschap dat Fabian Ebert lijdt aan lymfeklierkanker, een aantal maanden geleden hard binnen, vertelt Stam (62). “Het doet ons wat extra, omdat we al een keer eerder een teamgenoot zijn verloren. Helemaal als je als team al zolang bij elkaar bent.” Want ook Stam, woonachtig in Almere, is al dertien jaar betrokken als leider. “Zoiets zet je aan het denken. Afgelopen zomer ook. Dan denk je bij jezelf: wat kunnen we doen? Toen kwam dit idee naar boven.”

Onderlinge strijd

Het idee? Door middel van doelpunten, geld inzamelen voor het KWF. Een donatie van tien euro, per gescoorde goal. Om precies te zijn. “Dat was eerst alleen bedoeld voor ons eigen elftal, maar al snel dachten we: kunnen we dit niet gewoon met alle senioren doen?” Zogezegd, zo gedaan. “Ik heb dat toen voorgelegd aan de club, en aan alle andere elftallen, dat werd meteen met open armen ontvangen.” Volgende stap, het regelen en kenbaar maken van de actie. “We hebben een eigen actiepagina bij het KWF, maar vonden het ook belangrijk dat mensen op de club konden zien wat de stand is. Dus hebben we nu een heel groot scorebord in de kantine, gemaakt van een oud reclamebord, waar je per team kunt zien hoeveel er gescoord is.” Aangegeven, met kleine lieveheersbeestjes. “Het is heel veel plakken, maar daardoor wordt het ook op sportief vlak een onderlinge strijd, want teams willen steeds meer scoren.”

Om een zo hoog mogelijke, Febert-score te halen. “Die naam hebben we bedacht, en is natuurlijk afgeleid van Fabian Ebert.” Ook de overige donaties, die onder meer gedaan kunnen worden via de site van het KWF, worden bijgehouden op het bord. Dat met een nieuw kleurtje en een heus raster, is omgetoverd tot een levensgroot scorebord. “Het gaat zo waanzinnig goed, dat is echt onvoorstelbaar. We zijn net begonnen, en zitten nu al boven de 1000 euro. Terwijl onze doelstelling 2500 euro was. Voor het hele seizoen.” Een verklaring voor die kickstart, heeft Stam overigens wel. “Het is natuurlijk een actie van Altena, in het bijzonder ons vierde elftal, maar tegenstanders beginnen ook mee te doen. Tijdens de eerste wedstrijd van het seizoen, uit tegen Leerdam Sport’55, vroeg ik gekscherend aan hun aanvoerder of ze er nog twee door konden laten gaan. Dat begreep hij eerst niet, maar na de wedstrijd zei hij: waarom heb je dat niet voor de wedstrijd gezegd, dan hadden we meegedaan!”

Mee te maken

Geen gratis doelpunten, maar wel een bijdrage, vervolgt Stam zijn verhaal. “Uiteindelijk kregen we toch nog een prachtige donatie van hen. Daarna hebben we het ook aan andere tegenstanders gevraagd, en die doen allemaal mee. Dat is toch fantastisch mooi?” De reacties, zijn dan ook overweldigend, ondervindt hij. “Iedereen is er positief over. Je hoort nu ook heel veel om je heen: hoeveel hebben jullie al gescoord? Je merkt dat het gaat leven.” Wat vindt Fabian van de actie? “Ik heb vooraf natuurlijk wel eerst contact met hem gehad, om te vragen hoe hij het zou vinden. Ik overviel hem daar een beetje mee, maar na een nachtje slapen, vond hij het helemaal goed. Nu vindt ook hij, het helemaal fantastisch!” En ook Stam, is meer dan trots op de hele vereniging. “Het is goed om je in te zetten voor dingen als dit. Ook in het algemeen.

Fabian geeft het nu een gezicht, maar hij is niet de enige binnen de club die dit gevecht levert. Iedereen herkent het vanuit zijn of haar eigen omgeving en we krijgen er allemaal mee te maken. Het is een vreselijke ziekte, waar we ons niet voor moeten verstoppen. Als je dan iets kan doen, waarom niet? Het is alleen maar mooi dat we op deze manier iets kunnen betekenen.” Het liefste, zou Stam er dan ook nog een schepje bovenop doen. “We zijn alweer aan het nadenken hoe we de actie verder uit kunnen bouwen.” Want hoewel Stam nog altijd in Almere woont, is één ding duidelijk: “Dit is wel echt mijn cluppie geworden.” De reistijd, van en naar Altena, begint hem dan ook nog steeds niet tegen te staan. “Als je iets doet waar je lol in hebt, is het prima te doen. Het geeft mij vooral veel energie en plezier!”

Frans van der Wiel: ‘We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe’

Kozakken Boys
-
0
Frans van der Wiel: ‘We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe’

Van de 1000 wedstrijden die het eerste elftal van Kozakken Boys in de afgelopen jaren heeft gespeeld, heeft Frans van der Wiel er naar eigen zeggen misschien maar 30 gemist. En dus kun je geruststellen, dat de secretaris van de club eigenlijk niet zonder kan. “Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik er ben!”

Vooral dus als secretaris. “Dat doe ik een jaar of twaalf nu.” Toch gaat zijn liefde voor de club, veel verder terug, vertelt Van der Wiel (57). “Oorspronkelijk kom ik uit het basketbal, maar toen ik bij de senioren kwam, was het veel makkelijker om lekker te gaan voetballen. Dat ben ik bij Kozakken Boys gaan doen.” Puur voor de lol, benadrukt de inwoner van Sleeuwijk meteen. “Ik heb een paar jaar in het zesde gespeeld, als verdediger. Daarna ben ik gestopt, want ik vond het eerste elftal veel interessanter.”

Allerlei vragen

En dat is in zijn geval, een understatement. “Van de 1000 wedstrijden, heb ik er misschien 30 gemist. Dit is gewoon altijd mijn cluppie geweest.” Samen met Berry van Houwelingen, teammanager van het vlaggenschip. “We zijn samen jarenlang meegegaan naar iedere wedstrijd. Door heel Nederland.” Maar naast het zijn van secretaris én bovenal supporter, houdt Van der Wiel zich bij Kozakken Boys ook bezig met de kleding en de media. “Ik werk zelf bij Kontakt, op die manier rol je er een beetje in.”

Daarbij al meer dan 25 jaar betrokken, weet de vrijwilliger inmiddels precies hoe het werkt. “Als we voor de beker tegen een BVO spelen, is er enorm veel aandacht. Dan willen een hoop partijen accreditaties en moet je iedereen helpen.” Zo ook ESPN, op het moment dat een bekerwedstrijd live wordt uitgezonden. “Dan krijg je allerlei vragen en lopen er ineens twintig man van de tv op je complex.” Samen met Bas van Straten, voormalig perschef, leidt Van der Wiel dat dan in goede banen. “Vanuit het bestuur ben ik verantwoordelijk voor de media, maar Bas doet het meeste. Ik ondersteun hem daarin. Daarnaast regel ik ook nog samen met Henk Admiraal de kleding. Zodat iedereen van de club er netjes bij loopt.” Tijd, die hij er met alle liefde insteekt. “Ik sta bijna iedere avond op het veld. Het is gewoon mijn hobby, dus dan is dat niet zo’n punt.” Ook zijn zaterdag, staat volledig in het teken van de voetbal. “Als ik niet ga, vindt mijn vrouw me ongeduldig, haha!”

Kan niet zonder

Gelukkig kan Van der Wiel op zaterdag, dan ook zijn lol op. “Als we een uitwedstrijd spelen, gaan we rond een uur of 10 ‘s ochtends weg en zijn we ‘s avonds weer thuis.” Onder meer om zich bij de ontvangende club te melden als bestuurslid, maar ook daaromheen, zit hij niet stil als secretaris. “Je hebt veel contact met de KNVB, bijvoorbeeld als er een strafzaak is. Dus dat is wel belangrijk. Verder behandel ik de mails die naar ons gestuurd worden, vaak zijn dat algemene zaken rondom de club.” Maar dus ook de kleding én het daarbij behorende contact met kledingsponsor Macron, valt als lid van de kledingcommissie, onder zijn verantwoordelijkheid. “Dat regelen we allemaal zelf met Macron, dus dat contact moet je wel zien te onderhouden.

We hebben best veel leden, en dus ook veel kleren nodig.” Wat maakt het voor hem leuk, om zo betrokken te zijn bij de club? “Je komt iedere keer dezelfde mensen tegen, hebt veel contact met de staf en bouwt echt wat op. Daarnaast is voetbal gewoon een leuk spelletje en ben ik echt trots op mijn cluppie. Ik kan niet zonder!” Letterlijk en figuurlijk, lacht Van der Wiel. “We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe, dat we weer een wedstrijd mogen spelen. En op maandag, begint dat dan weer opnieuw.” Sinds twee seizoenen, als tweededivisionist weer op het hoogste amateurniveau van Nederland. “Ik zou het echt nog niet kunnen missen. Zaterdag is gewoon voor mijn cluppie.”

Tegen Ajax

Al zolang op dezelfde manier, kan Van der Wiel er nog steeds geen genoeg van krijgen. “Soms baal ik wel echt als we verliezen, maar gelukkig kan ik het tegenwoordig wat makkelijker van me afzetten. Je leert om te relativeren, dat er nog veel meer andere dingen heel belangrijk zijn. Alleen telt dat vaak op zaterdagmiddag rond 17:00 uur even niet.” Toch kan hij er, ook na al die jaren, nog steeds van genieten. “Het is leuk om tegen al die echte zaterdagclubs te spelen, zoals een Quick Boys, Katwijk of Spakenburg. Je komt daar ook ieder jaar terug, dus dan leer je vanzelf heel veel mensen kennen. Wat dat betreft is het een wereldje op zich.” Wat zijn voor hem de hoogtepunten geweest, in zijn tijd bij de club?

“De jaren onder Danny Buijs waren heel mooi, toen we ineens mee gingen doen. Maar ook de wedstrijden dat Jong AZ of Jong Sparta hier op bezoek kwamen. Ik kan me Sven Mijnans nog goed herinneren.” Ook de ontmoetingen met profclubs, staan bij hem natuurlijk nog vers in zijn geheugen. “We hebben twee keer tegen Ajax gespeeld, één keer verloren we pas in de verlenging. Met 1-2 was dat toen. Liepen hier gewoon jongens als Suárez, Vertonghen en Heitinga rond. Later hebben ook Nouri, Frenkie, De Ligt en Van de Beek hier nog gespeeld.” Wat hoopt hij ooit nog mee te maken? “Dat we nu bovenin meespelen, vind ik al heel leuk. Ik ga iedere wedstrijd met plezier kijken, want we spelen heel leuk voetbal. Hopelijk blijven we dat doen!” En anders, blijft Kozakken Boys gewoon zijn club. Net als voor zijn zoon, Devin. “Die heeft hier ooit Kozakken Boys TV opgezet en is nu mede-eigenaar van Unibet Tietema Rockets en Tour de Tietema. Maar ook hij blijft hier altijd zijn roots houden!”

Tamara Duijster: ‘Gewoon het met elkaar in de kleedkamer zijn’

Wilhelmina 26
-
0
Tamara Duijster: ‘Gewoon het met elkaar in de kleedkamer zijn’

Vier jaar geleden gestopt, besloot Tamara Duijster om dit seizoen weer te gaan voetballen. En sinds een aantal maanden aangesloten bij de dames 30+ van Wilhelmina’26, heeft de voormalig verdedigster haar uitlaatklep opnieuw helemaal gevonden. “Ik bleef het al die tijd toch leuk vinden.”

Haar connectie met de voetbal, ging in de afgelopen jaren dan ook allesbehalve verloren, vertelt Duijster (32). “Mijn vriend (Gerben Vos) speelde in het eerste, dus ik bleef er wel komen.” Dus toen de dames van de 30+ haar vroegen of ze het niet zag zitten om weer te gaan voetballen, had de inwoonster van Wijk en Aalburg eigenlijk maar weinig bedenktijd nodig. “Voetbal was echt altijd mijn uitlaatklep, alleen was de koek vier jaar geleden gewoon even op. Maar nu wilde ik graag weer wat gaan doen.”

Vertrouwd

Want haar vriend inmiddels gestopt bij het eerste, en zelf twee kinderen gekregen, vond Duijster het tijd om haar voetbalschoenen weer uit de kast te trekken. “Ik heb vanaf mijn zestiende of zeventiende, vijftien jaar lang op zaterdag gevoetbald. Daardoor kende ik de groep natuurlijk al. En als je dan wordt teruggevraagd…” Begint het vuurtje van vroeger, vanzelf weer te branden. “Gewoon het onder de mensen zijn, in de kleedkamer en de gezelligheid onder elkaar. Dat mis je. Het voelt ook meteen weer vertrouwd.” Zoals dat eigenlijk ook was, toen Duijster ooit begon met voetballen. “Vrouwenvoetbal kwam bij Wilhelmina’26 wat later. Maar toen dat eenmaal op poten was gezet, ben ik er niet meer vanaf gegaan.” Begonnen bij een echt meidenteam, viel ze er in eerste instantie, qua leeftijd een klein beetje tussen. “Je had toen de meisjes en de dames. Later is dat samengevoegd.” Met Duijster, op haar plek in de verdediging. “Ik stond meestal achterin. Rechts- of linksback. Maar ook wel eens laatste man.” Bij een vereniging, waar ze zich sowieso behoorlijk thuis voelt. “Het is echt een warme en gezellige club. De mensen kennen je en er wordt altijd een praatje met je gemaakt.” Vandaar ook, dat Duijster niet lang hoefde na te denken, of ze weer wilde gaan voetballen. “Het trekt heel erg als je er ieder weekend blijft komen. Helemaal als ze het dan ook aan je blijven vragen.”

Zou meer kunnen

Met open armen ontvangen, staat ze weer iedere week met plezier op het veld. “De afgelopen drie jaar trainden ze, naar wat ik begreep, bijna niet. Nu doen we dat wel. Op dinsdag. Af en toe kunnen we dan ook aansluiten bij het eerste.” Om uiteindelijk, op vrijdag te kunnen presteren. “Afwisselend spelen we dan een toernooi. Soms is dat twee keer per maand, en soms één keer in de drie weken.” Maar wanneer het ook is, Duijster is blij dat ze weer op het voetbalveld staat. “Met de meeste meiden waar ik nu mee voetbal, heb ik de afgelopen vijftien jaar gespeeld. Dat is het leukste. Daarom begon het ook echt weer te kriebelen, toen ze vroegen of ik weer zin had om te voetballen.” Hoe zit het verder, qua meidenvoetbal bij Wilhelmina’26? “Je merkt dat er steeds meer aandacht voor is, maar de aantallen zullen altijd een ding blijven. Het is nog best wel magertjes, en het trekt nog niet heel erg. Wat dat betreft is het lastig om ze aan het voetballen te krijgen, omdat je maar weinig jeugd hebt. Dat zou wel meer kunnen.” Veel veranderd, is er volgens Duijster dan ook niet. Sinds het moment dat ze stopte. “Eigenlijk voelde het meteen weer hetzelfde! Op misschien wat jonge aanwas bij het eerste na.” Ook aan haar eigen fanatisme, is in al die jaren niks veranderd. “Ik ben net begonnen, dus ik hoop het nog wel even vol te houden. Zeker nu ik een gezin heb, voelt het voor mij echt weer als een uitlaatklep!”

1...345...1.535Pagina 4 van 1.535