Home Blog Pagina 4

Eerste klus als hoofdtrainer bij SV Sluis mooie uitdaging voor Jaap van Keeken

0

SLUIS – Hij had al de nodige ervaring als trainer bij zijn club IJzendijke. Maar de echte stap op eigen benen als hoofdtrainer zocht Jaap van Keeken buiten de dorpsgrens. Sinds dit seizoen staat hij als eindverantwoordelijke voor de groep bij vierdeklasser SV Sluis. Met zijn ploeg is hij sterk aan het seizoen begonnen.

 

“Dat is natuurlijk altijd een fijne bijkomstigheid. Het gaat ook heel goed. We hebben een mooie voorbereiding gehad en ook in de beker behoorlijke resultaten neergezet. In de competitie hebben we ook al laten zien op dit niveau goed aan te kunnen haken. Dat is ook wel waar we naar streven. We willen graag meedoen voor de prijzen en bijblijven in de bovenste regionen van deze klasse.”

 

Van Keeken is in het bezit van een VC2 diploma en mag nu trainen tot en met vierde klasse. Nu hij de eerste stappen als hoofdtrainer heeft gezet kijkt hij ook al verder richting de toekomst. “Het op eigen benen staan bevalt wel goed. Ik ben ook blij dat ik van SV Sluis als jonge trainer de kans heb gekregen mezelf te laten zien en ontwikkelen als trainer. Op termijn wil ik ook opgaan voor een VC3 diploma maar dat moet dan wel goed te combineren zijn met alles wat ik daarnaast doe zoals werk, voetbal en privéleven. Voorlopig wil ik me eerste hier ontwikkelen en proberen om mijn speelwijze en visie op voetbal over te brengen op de spelersgroep. Een plek bij de eerste vier ploegen en een eventuele periodetitel zijn we mijn doelstellingen.”

 

Voordat hij de stap maakte naar Sluis heeft Van Keeken jarenlang trainerservaring opgedaan bij de jeugd van v.v. IJzendijke en de laatste vier seizoenen stond hij bij het tweede elftal van de club uit zijn woonplaats aan het roer. “Dat was een redelijk niveau maar in druk en verantwoordelijkheid niet te vergelijken met een eerste elftal. Toen vanuit het Sluise bestuur was dat wel een prettige binnenkomer. Als de vraag van de spelers zelf komt dan begin je toch al anders, al moet je dan nog wel waarmaken wat ze verwachten en hopen te krijgen.”

 

Waar de afgelopen seizoenen de trainingsopkomst bij SV Sluis een punt van aandacht bleek en ook sommige spelers irriteerde, daar heeft de nieuwe hoofdtrainer momenteel geen klachten. “De opkomst is hoog en iedereen gaat als de brandweer. Dat zie je ook terug tijdens wedstrijden en in resultaten. We hebben ervaren jongens en jonge talenten. Die mix werkt vooralsnog goed en iedereen wil er vol voor gaan. Dat is voor mij als trainer prettig werken. Ik ben een trainer die rustig is, dingen helder uitlegt wat ik wil en dat werkt. De groep wilde duidelijkheid. In systeem, oefenstof en uitleg. Dat probeer ik te bieden en dan komen de resultaten vanzelf. Daar ben ik van overtuigd en we zien voorlopig dat de klik erg goed is.”

 

Het feit dat hij nu niet meer als trainer bij v.v. IJzendijke actief is, wil niet zeggen dat hij niet meer op de club te vinden is. “Nee hoor. Ik ben nog lid en beschikbaar als het programma het toelaat voor het tweede of derde elftal. Daarnaast speel ik bij de 7×7-competitie. Dus wat dat betreft kom ik er nog voldoende, maar voor mijn loopbaan als trainer vond ik het beter om eens een deurtje verder te kijken. En daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.”

Met Terneuzen wil Brendan Uijtdewilligen minimaal gaan voor nacompetitie

TERNEUZEN – Hij had de overschrijvingspapieren naar FC Axel al ondertekend. Toch besloot hij alsnog bij v.v. Terneuzen te blijven. ‘Ik had het nog altijd naar mijn zin maar wilde mezelf laten zien als centrumverdediger. Dat had ik al twee jaar aangegeven maar die kans kwam niet. Toen de trainer aangaf dat ik die kans dit seizoen zou krijgen hoefde ik niet meer weg en heb ik mijn overschrijving weer ingetrokken.’

 

De toezegging van trainer Soufian Dooms was voor de 20-jarige Terneuzenaar een bevestiging die hij nodig had. Sinds dat moment is hij er vol voor gegaan en wekelijks laat hij zien op die positie in het hart van de defensie een meerwaarde te zijn. Rust aan de bal, onverzettelijk in de duels, scherp in de coaching en tegelijkertijd af en toe een doelpunt meepikken. “Het gaat persoonlijk inderdaad niet onaardig. Ik heb er ook heel veel voor gedaan en hard aan mezelf gewerkt. Zeker ook in fysieke zin. Veel in de sportschool krachttraining gedaan en dat heeft de vruchten wel afgeworpen tot op heden.”

Uijtdewilligen speelt na zijn terugkeer van JVOZ alweer vier seizoenen bij de roodzwarten en is blij met de kansen die hij heeft gekregen. “Ik heb bij JVOZ echt enorm veel geleerd. Ik vertrok overigens als buitenspeler. Uiteindelijk ben ik daar in de verdediging gezet. Tijdens een wedstrijd was ik kritisch op de verdedigers en daarop besloot de trainer iets bijzonders. ‘Laat jij dan zelf maar zien hoe het als verdediger wél moet’ en hij zette me achterin. Dat ging toen ook tot mijn eigen verrassing erg goed en sindsdien ben ik nooit meer uit de verdediging weggegaan haha.”

 

En zou keerde hij dus met een hoop extra voetbalervaring terug op zijn zestiende om bij de eerste selectie van de derdeklasser aan te sluiten. “Toen stond ik vooral linksback of soms ook op het middenveld. Ik heb misschien wel de bouw van een back en de diepgang maar toch voelde ik me niet comfortabel. Dat had ik aangegeven en eindelijk mag ik het nu centraal laten zien. Op die manier kom ik veel vaker aan de bal, kan ik me meten met de spitsen en mezelf meer met de opbouw bemoeien. Maar het uitschakelen van spitsen en voorkomen van doelpunten vind ik echt heerlijk.”

Daarmee hoop hij een voorname bijdrage te leveren aan de sportieve prestaties en de doelstellingen van de ploeg. “Voor ons is het halen van de nacompetitie echt de eerste prioriteit. Dat hebben we vorig seizoen niet gehaald en moet nu minstens het doel zijn. Dat wordt wel een fiks karwei want we zitten op zijn zachtst gezegd niet in een kinderachtige klasse. Er zijn veel sterke teams die allemaal grote ambities hebben net zoals wij. Het is zaak om elke week bij de les te zijn en om vooral bij te blijven en punten te blijven pakken.”

 

De linksbenige verdediger speelt op de positie die hij wilde, krijgt alle vertrouwen van zijn trainer én speelt wekelijks met zijn oudere broer Dyson. “Dat laatste is wel heel speciaal moet ik zeggen en ook echt superleuk. Hopelijk komen er zo nog heel wat seizoenen achteraan waarin we ons allebei steeds meer ontwikkelen als speler en belangrijk kunnen zijn voor het team.”

 

Als centrale verdediger is hij ook zelfkritisch en ziet zeker nog een hoop verbeterpunten. “Ik moet nóg fitter worden qua conditie en werken aan een betere lange pass. Ik kan ook best nog fel reageren in het veld, een aspect waar ik nu erg op let. Ik ben nog jong en heb hopelijk nog heel wat seizoenen voor de boeg. Daarin wil ik zo goed mogelijk presteren bij Terneuzen en dan zie ik wel wat mijn voetbaltoekomst me verder gaat brengen.”

Blessurevrij voetballen is het enige wat nu telt voor Mika Loof

ZAAMSLAG – Voetbal en knieblessures, heel veel spelers hebben er al mee te maken gehad op alle niveaus. Zo ook Mika Loof, de 25-jarige aanvaller van v.v. Zaamslag kende de afgelopen jaren al de nodige fysieke problemen. Ook dit seizoen zorgt het gewricht nog voor de nodige tegenslag.

 

“Tijdens een training in de voorbereiding van seizoen had ik het gevoel dat ik mijn knie verdraaide. Ik heb een verleden met knieblessures en dus ben ik nu extra voorzichtig als ik iets voel. Direct stopte ik met trainen en heb een MRI-scan laten maken. Daarop bleek niets te zien. In de zomerperiode heb ik rust gehouden en ben nu volop bezig om de knie weer op te trainen. Het zal nu eventjes duren voordat ik alles vol weer meedoe en wedstrijden ga spelen. Maar het doel voor mij is wel om blessurevrij te kunnen voetballen en van waarde te zijn voor de ploeg.”

 

Loof is als sinds de jeugd actief bij de vierdeklasser, waarvan hij ook in de B-jeugd nog twee jaar in een SSA met FC Axel voetbalde. Hij stapte over naar de senioren en mocht in 2020 zelfs even ‘ruiken’ aan het grote werk toen hij bij de selectie werd gehaald van de Axelaars. In een oefenpotje sloeg het noodlot toe. “Ik mocht meespelen in een oefenwedstrijd en toe scheurde ik mijn kruisband. Vervelend als je een kans krijgt je te laten zien en dat het dan zo misgaat. Er restte me niks anders dan te revalideren en te proberen om sterker terug te keren op het veld. Wel heb ik de tijd genomen voor mijn herstel om zeker te zijn dat ik niet zou terugvallen.”

 

Wel liet hij Axel achter zich en keerde terug naar Zaamslag om daar in het tweede elftal te beginnen. “Toen kreeg ik klachten aan mijn andere knie en heb ik de beslissing genomen om een jaar volledig met voetbal te stoppen. Als jeugdspeler stond ik altijd bij het eerste langs de lijn te kijken en had ik altijd een ‘dat wil ik later ook’-gevoel. Uiteindelijk ben ik weer begonnen met voetballen en aangesloten bij het eerste elftal. Ik ben blij dat ik vanuit de jeugd ben doorgekomen en hier bij Zaamslag het eerste heb gehaald.”

 

Het zegt iets over de mentaliteit en inzet van Loof die ook nu hij geblesseerd is vol overtuiging is om terug te keren in de selectie en het elftal. “Dat is wel mijn streven om dit seizoen te bereiken. Want er is niks mooiers dan voetballen. Vorig seizoen hebben we de finale van de nacompetitie verloren, heel jammer. Maar ook dit seizoen denk ik dat we een groep hebben die moet kunnen meestrijden. We hadden een goede voorbereiding en dat biedt toch vertrouwen voor een goed vervolg in de competitie. Zelf heb ik door die blessure nog geen minuut meegespeeld. Ik sta wel weer op het trainingsveld, heb looptraining hervat en ga nu stilaan weer meer meedoen tijdens de oefenvormen. Uiteindelijk hoop ik weer de stap op het veld te zetten en met goals en assists van waarde te zijn.”

 

De knie zal dan ook dit keer eerst weer uit de gedachten moeten verdwijnen. “Die kruisbandblessure ligt nu ver achter me en denk ik niet meer aan. Toch blijf je nog altijd alert maar dat moet slijten. Of ik nu in de spits kom te spelen, als rechtsbuiten of af en toe moet invallen. Het maakt me weinig uit. Speelminuten maken dit seizoen is wat telt en daar werk ik nu vol vertrouwen naartoe.”

Tim Vermeirssen een van laatste ‘jongens van ‘t durp’ bij Hulsterloo

NIEUW-NAMEN – Waar in het verleden het aantal spelers uit Nieuw-Namen aanzienlijk was in het elftal van v.v. Hulsterloo, daar is de afgelopen jaren de balans vooral doorgeslagen naar basisspelers afkomstig uit het Belgische Kieldrecht. Middenvelder Tim Vermeirssen is momenteel nog één van de laatste ‘jongens van ’t durp’ bij de vierdeklasser.

 

“Samen met Nathan van de Walle, Jan Bosman, Tom van de Waard en Christoph Praet. Al woont die laatste nu overigens in Kieldrecht. Maar het klopt wel dat de balans de afgelopen jaren de andere kant op is gegaan. Al moet je ook realistisch genoeg zijn om te bedenken dat zonder de inbreng van spelers uit onder meer Kieldrecht de vereniging misschien niet meer had bestaan op dit niveau.”

 

Vermeirssen zelf speelde in de jeugd van Hulsterloo en vertrok daarna richting de jeugdopleiding van het Belgische Nieuwkerken. Via Kieldrecht en v.v. Clinge keerde hij uiteindelijk weer terug bij de club uit zijn woonplaats. Daar is hij als centrale middenvelder een vaste waarde in het eerste elftal dat momenteel uitkomt in de 4e Klasse A van het zondagvoetbal. “Een voor ons als Hulsterloo zeker sterke klasse. Al denk ik dat we met jongens die er zijn bijgekomen zeker onze wedstrijden gaan winnen en punten gaan pakken. Het belangrijkste is voor ons om te proberen te handhaven in deze klasse. Wanneer dat lukt dan hebben we het zonder twijfel goed gedaan.”

 

Onder meer Johan Onghena, schoonbroer van Vermeirssen, en nog enkele jongens vanuit Kieldrecht zorgden voor een behoorlijke kwaliteitsimpuls voor de gepromoveerde Zeeuws-Vlamingen. “We hebben misschien een selectie waarvan de gemiddelde leeftijd iets ouder ligt dan bij andere ploegen. Maar voor ons zijn al die mannen erg waardevol en zorgen ervoor dat we uiteindelijk dit niveau zijn terecht gekomen. We hebben een leuke groep, de trainingen worden goed bezocht en het fanatisme bij iedereen is zeker aanwezig. Daarbij is het ook vooral na de trainingen en wedstrijd hier in de kantine erg gezellig. Die sfeer en saamhorigheid is voor mij als voetballer ook erg belangrijk. Dat bepaalt ook vaak of je het goed naar de zin hebt bij een club. Op dat vlak zit het bij Hulsterloo absoluut meer dan goed.”

 

Voor de middenvelder is het zijn tweede seizoen bij de senioren van de vereniging waar hij ooit zijn eerste stapjes als voetballer zetten. Een terugkeer die dus vorig jaar direct resulteerde met een promotie. “Dat was wel een mooie terugkeer. We eindigden het seizoen op een punt van kampioen NSV en promoveerde als nummer twee ook rechtstreeks. Een mooie bekroning en nu we eenmaal in de vierde klasse zitten willen we daar ook blijven. Er zijn wat jonge gasten bijgekomen en die mixen goed met de ervaren spelers die er al waren. Het leuke is dat we in deze klasse een aantal derby’s spelen tegen Vogelwaarde , Clinge en Hontenisse.”

 

Er zitten een paar heel sterke ploegen uit Brabant bij dus wat dat betreft ziet Vermeirssen het als een interessante competitie. “Daar wil ik me graag meten qua niveau. Meestal speel ik in een controlerende rol op ‘6’ of ‘8’. Een heerlijke positie waarbij je veel aan de bal komt. Het is leuk om weer terug te spelen op het dorp en met een aantal jongens van Nieuw-Namen, met mijn schoonbroer én een groep gasten die gezelligheid willen koppelen met presteren. Samen proberen er het maximale eruit te halen en daarna samen een pintje drinken, prachtig toch?”

Einde HBC’22 deed Rick Ghijs direct kiezen voor terugkeer naar Hoofdplaat

HOOFDPLAAT – Nadat zijn club v.v. Hoofdplaat besloot te fuseren met Biervliet tot HBC’22 ging Rick Ghijs mee. Maar na één seizoen was het gevoel toch niet waarop hij hoopte en koos voor IJzendijke. Nu er is besloten de fusie te beëindigen was dat voor de verdediger een signaal om terug te keren bij v.v. Hoofdplaat dat dit seizoen niet uitkomt in het standaard- maar in het reservevoetbal.

 

“Dat was voor mij absoluut geen reden om niet de stap te maken om hier op het dorp terug te keren om te voetballen. Ook mijn broer is Wouter is sinds dit seizoen teruggekeerd en dat is natuurlijk wel heel gaaf. Hij speelde bij SV Oostburg maar ook hij keerde direct terug toen bleek dat Hoofdplaat weer als zelfstandige vereniging zou doorgaan. En het bevalt geweldig. Gewoon met een groep vrienden en mijn broers Wouter en Gertjan op zondag een potje voetballen en daarna met elkaar een hapje eten hier op het dorp of een lunch met soep en broodjes in de kantine. Pilsje erbij en genieten van de derde helft.”

 

Rick is aanvoerder van het elftal en heeft bijna zijn gehele voetballeven doorgebracht op Sportpark De Oesterput. “Op dat ene seizoen HBC’22 en twee bij v.v. IJzendijke na dan. Ik heb met IJzendijke een kampioenschap behaald en een jaartje in derde klasse gevoetbald. Dat was wel mijn top als speler denk ik. Dus nu ik dat heb meegemaakt is het geen probleem om nu in het reservevoetbal actief te zijn. We hebben een leuke groep voetballers, allemaal vrienden van elkaar en daarmee samenspelen is me misschien nog wel meer waard dan elke week op een zo hoog mogelijk niveau voetballen.”

 

Hoewel de verdediger nog geen dertig is ziet hij zichzelf niet meer vertrekken bij de dorpsclub uit zijn woonplaats. “Nee, dit is ideaal. Ook in combinatie met het privéleven. Mijn zoontje gaat vaak mee naar de club en die geniet ook altijd. Er zijn voldoende mensen die een oogje in het zeil houden al, mijn vriendin is er ook vaak en dat is fijn. Hier is echt nog een dorps- en familiaire sfeer en dat is prettig. Natuurlijk proberen we om zoveel mogelijk te winnen maar zeker niet meer ten koste van alles.”

 

Nu ze weer actief zijn in het geelzwart hebben de vrienden, die wekelijks twee avonden trainen, met elkaar besloten om zo lang mogelijk bij elkaar te blijven. “Minimaal willen we allemaal het 100-jarig bestaan van onze vereniging meemaken. Dat is in 2031 dus we hebben nog een paar seizoentjes te gaan met z’n allen. Ik ben blij weer ‘gewoon’ bij Hoofdplaat te spelen. Daar is het voor mij in de jeugd ooit begonnen en zal het dus hoogstwaarschijnlijk ook weer eindigen.”

Spits Jelle Nieuwelink kiest voor speelminuten bij Vogelwaarde

VOGELWAARDE – Hoewel hij al twee seizoenen vast lid was van de eerste selectie koos aanvaller Jelle Nieuwelink bewust voor een overstap naar v.v. Vogelwaarde. De ploeg komt net als v.v. Hontenisse uit in de 4e Klasse A. ‘Ik wilde gewoon wekelijks in een eerste elftal spelen en de kansen daarop schat ik hier bij Vogelwaarde veel hoger in.’

 

Nieuwelink treedt daarmee in de voetbalsporen van vader Michel die ook bij de groenhemden met grote regelmaat doelpunten produceerde. “Dat is natuurlijk wel heel leuk en het zou mooi zijn dat ik ook hier geregeld mijn goals kan meepikken. Ik heb altijd in de jeugd gespeeld bij Hontenisse en dus ook twee seizoenen deel uitgemaakt van de selectie. Alleen moest ik het meestal doen met invalbeurten en dan ook vaak op posities waar niet altijd mijn beste kwaliteiten liggen. Dus daarom heb ik besloten deze stap nu te maken.”

 

Bij Vogelwaarde had hij na gesprekken met trainer Veli Eryürük een goed gevoel en krijgt hij nu volop kansen om zichzelf te laten zien op de plek die hij ambieert in de spits. “Samen met mijn zijn ook Bruno Steijns en Niels van Damme overgekomen van Hontenisse en dat is toch ook wel prettig. Op die manier kom je niet helemaal alleen bij een nieuwe club en dat was leuk dat ook zij besloten om deze stap te maken.”

Tot op heden heeft de 21-jarige spits het enorm naar de zin bij zijn nieuwe club en dat heeft uiteraard veel te maken met het vertrouwen dat hij voelt en de speelminuten die hij nu wekelijks in de benen heeft. “Dat is absoluut zo. Ik had het laatste seizoen bij Hontenisse minder drive dan nu. Vooral omdat ik wist dat een echte kans op mijn positie niet zou komen. Ondanks dat er nu een nieuwe trainer is had ik het gevoel dat het beter was om elders die drive weer terug te gaan vinden. Want anders zou ik misschien weer in dezelfde situatie terechtkomen en dat wilde ik niet meer. Daarom heb ik in de zomer veel voor mezelf getraind, veel gelopen om zodoende conditioneel sterker bij mijn nieuwe club te beginnen. Daar heb ik nu wel profijt van merk ik in wedstrijden.”

Dat hij zich nu fitter voelt en meer inhoud heeft op conditioneel vlak dat ervaart de inwoner van Kloosterzande als een fijn gevoel. “Niet meer afhankelijk zijn van invalbeurten maar veel vaker vanaf de start mezelf te kunnen tonen op het veld is heerlijk. En dat ik nu vooraf weet op welke positie ik sta ik ook best prettig. Dan kan ik doelgericht mezelf beter en verder ontwikkelen als voetballer. Ik ben van nature een spits die veel meevoetbalt en dat past ook in het spel dat we bij Vogelwaarde willen spelen. Daardoor Ik kom veel aan de bal en dat vind ik wel lekker. Ik ben niet de allersnelste en kies mijn momenten om diep te lopen. Op die manier probeer ik waardevol te zijn voor het elftal en als het even kan mijn goals mee te pikken.”

 

Dat moet volgens Nieuwelink kunnen leiden tot een plek in de linkerrij van de vierde klasse en misschien wel tot iets meer. “Dat zal moeten blijken, maar de top-6 moet zeker erin kunnen zitten met deze groep. Als ik dan daaraan met assists en goals een bijdrage kan leveren zo mooi zijn. Maar voorlopig is mijn belangrijkste doel om hier te groeien als voetballer en om te proberen een heel seizoen als basisspeler minuten te maken. Als dat lukt ben ik tevreden.”

Jarne Pielaat inmiddels helemaal op zijn plek bij Spui

0

SPUI – Van de ene dorpsclub naar andere, het gebeurt vaak in het amateurvoetbal. Zo ook bij Jarne Pielaat (22) die twee seizoenen geleden Philippine verruilde voor vijfdeklasser v.v. Spui dat toen in dezelfde competitie uitkwam. Inmiddels speelt zijn oude club een niveau hoger, maar spijt van zijn keus heeft hij allerminst.

 

“Zeker niet! Het was voor mij ook niet dat ik een conflict had met iemand bij Philippine ofzo maar ik speelde gewoon weinig. Kreeg weinig echte kansen in het eerste en wilde wel graag in een eerste elftal spelen. Dan kan je maar één keuze maken en dat is om elders wel aan spelen toe te komen. Die kans kreeg ik toen Steve Kesteleyn me benaderde. Hij kende me nog uit de samenwerkende jeugd combinaties HPC’16 later HPBC’23. Ik ben toen op gesprek gegaan bij Spui en dat was positief. Ik zit op voetbal om ook te spelen en die kansen kreeg ik volop bij Spui. Sinds ik de overstap heb gemaakt heb ik ook vrijwel alles gespeeld.”

 

Pielaat is verdediger en nu dus bezig aan zijn derde seizoen bij de club die hij omschrijft als warm, familiair en gemoedelijk. “Maar toch ook met een kritische schare aan vaste, trouwe supporters. Dat vind ik ook wel mooi. Die mensen staan en er altijd, in goed- en slechte tijden en bij zonneschijn of stromende regen. Net zoals er ook een grote groep is met vrijwilligers die zich met ziel en zaligheid inzetten om de vereniging op alle fronten draaiende te houden. Prachtig vind ik dat. Vanaf het allereerste moment werd ik warm ontvangen en voelde ik me thuis.”

 

Hoewel hij zich nog de komende jaren bij Spui ziet voetballen denk hij ooit misschien nog wel eens terug te keren bij Philippine. “Toch is dat nu helemaal niet aan de orde. Ik ben in de afgelopen seizoenen bij Spui wel een betere voetballer geworden. Als je wekelijks speelt in een eerste is dat toch anders dan invalbeurten maken van tien minuutjes. Nu voel ik me écht onderdeel van het elftal en ben volwassener geworden als speler. Daar ben ik Spui heel dankbaar voor. We hebben en gezellige spelersgroep en mede daardoor heb ik me vanaf het eerste moment ook welkom en thuis gevoeld bij de club.”

 

Met een goede en gerichte trap, de rugdekking aan de backs en zijn positionering in het centrum is Pielaat een welkome versterking gebleken voor de vijfdeklasser. “Nu ik wekelijks speelminuten maak ben ik gegroeid in mijn ontwikkeling en dat voelt wel prettig. Natuurlijk maak ik nog fouten maar ik probeer daar wel van te leren. Hopelijk kunnen we dit seizoen een rol van betekenis spelen en bovenin meestrijden. Al besef ik direct ook goed dat dit niet zo heel eenvoudig zal zijn. De tegenstanders uit Walcheren en Beveland schat ik qua sterkte hoger in dan de Zeeuws-Vlaamse teams. Dus wordt dat stevig aanpoten. Daarbij waren we na een voorbereiding van enkele weken het eerste competitieweekend vrij omdat er slecht elf ploegen in de 5e Klasse A zijn ingedeeld. Heel vreemd en natuurlijk geen ideale start….”

 

Door het vertrek van enkele basiskrachten en de komst van een nieuwe trainer was het in de voorbereiding zoeken en wennen. En dat is het nu soms nog steeds. “Deze trainer heeft een heel andere aanpak. Die bevalt me goed maar het was wel voor iedereen wennen. Als het eenmaal gaat draaien dan ben ik overtuigd dat we mee kunnen doen. Als we uiteindelijk de Top-5 halen hebben we het prima gedaan.”

Nout Moens al jarenlang stille kracht bij v.v. IJzendijke

IJZENDIJKE – Van sommige spelers wordt de waarde pas bekend op momenten dat ze niet meespelen. Volgens zijn trainer en medespelers is Nout Moens (23) zo’n speler. De IJzendijkenaar is inmiddels al zo’n vijf seizoenen een vaste en onmisbare schakel bij de vierdeklasser als linkerverdediger.

 

“Er zijn weinig verdedigende linkspoten dus dat speelt ook wel in mijn voordeel natuurlijk. Zoiets geeft je altijd een stukje voorsprong op andere verdedigers die op die positie uit de voeten zouden kunnen. Maar het altijd prettig om te horen dat medespelers en ook de trainer er zo over denken.”

Moens is al achttien seizoenen speler van de lokale voetbalclub en ook tijdens zijn studiejaren in Eindhoven heeft hij nooit gespeeld met de gedachte om er te stoppen en in Brabant zich aan te sluiten bij een club. “Nee hoor. Ik trainde doordeweeks wel in Eindhoven waar ik studeerde, maar voetballen heb ik altijd bij IJzendijke gedaan. Ik zag ook geen reden waarom dat niet zou kunnen. Het is al sinds mijn jeugd mijn club en voelde nooit de behoefte om ergens anders naartoe te trekken.”

 

De gemeenschap is hecht, net zoals de sfeer bij de club. Bovendien is hij over één ding heel erg duidelijk. “Ik hoéf hier ook niet persé weg. Als er ooit eens een kans mocht komen dat ik op een hoger niveau zou kunnen spelen dan ga ik daar over nadenken. Maar hier weet ik exact wat ik heb, ken iedereen en voetbal in een leuke ploeg. Dat is voor mij ook enorm veel waard en ga ik niet opgeven om ergens anders misschien wat hoger te spelen. Dan is het altijd afwachten hoe je daar wordt opgevangen en of je wel speelt. Dat doe ik, als ik mijn niveau haal tenminste toch, bij IJzendijke vrijwel altijd. En dat is toch waarvoor ik in eerste instantie op voetbal zit. Om wedstrijden te voetballen en liefst zoveel mogelijk van waarde voor het elftal te kunnen zijn.”

Wanneer alle beschikbare poppetjes fit en aanwezig zijn heeft IJzendijke volgens Moens, die één van de reserve-aanvoerders is in de selectie van trainer Nico Knol, een brede selectie voor de vierde klasse. “Er wordt fel getraind want iedereen wil spelen. Op trainingen hebben we altijd twaalf tot vijftien man dus dat ik best behoorlijk. Met elkaar willen we er naar streven om weer bovenin mee te doen. Promotie is een groot woord. We hebben al een seizoen derde klasse gespeeld maar toen bleek die stap erg groot. Realistisch gezien weet ik niet of we daarvoor nu de kwaliteiten hebben. Maar om wekelijks te strijden voor de winst tegen elke ploeg in deze klasse, dat moet zéker kunnen.”

 

Nu hij de afgelopen jaren zijn waarde heeft getoond voor de ploeg merkt hij ook dat zijn status binnen de selectie wel is veranderd. “Ik ben van ‘de jonkies’ de oudste in de selectie, Daarbij durf ik ook mijn zegje wel te doen en me te laten gelden in de duels als dat moet. Ik zie mezelf niet als klassieke back of als een moderne wingback. Ik voer mijn taak uit en doe geen gekke dingen. Mijn tegenstander elke wedstrijd uitschakelen is de voornaamste taak en als ik dan daarbij ook nog aanvallend iets kan betekenen is dat meegenomen. Zolang we maar winnen en de sfeer goed blijft in de groep, dan ben ik meer dan tevreden hier bij IJzendijke.”

Stap naar SDO’63 kwam voor Mathijn Bruijns op goede moment

0

LAMSWAARDE – Hij liep sinds zijn vijfde rond bij v.v. Steen waar hij de laatste seizoenen voetbalde bij het tweede elftal van de derdeklasser. Daar merkte hij dat de prioriteit soms minder bij het voetbal lag. Hij zocht een nieuwe uitdaging en was een eerdere toenadering van SDO’63 nog niet vergeten. Die interesse was er nog altijd en dit keer besloot de middenvelder naar ’t Heilig Land te verkassen.

 

“Michel van Bunder had me al eerder eens gepolst of ik interesse had maar ik had toen niet de behoefte om elders te gaan voetballen. Maar nu voelde ik dat dit het goede moment was om toch een keer de stap te wagen. Mezelf uitdagen en in een nieuwe omgeving weer extra drive hervinden. Tot op heden is dat een goede keus gebleken. Daarnaast hebben we bij SDO’63 met de komst van nog een aantal nieuwe jongens een prima selectie staan die wat mij betreft zeker kan gaan verrassen.”

 

Een harde doelstelling is er nog niet vastgesteld. “Nee en dat komt omdat we daar onderling niet helemaal uitkwamen. Het is natuurlijk ook niet eenvoudig om te bepalen waar we precies staan ten opzichte van andere teams. Sommigen zijn nieuw voor iedereen, sommige hebben ook veranderingen ondergaan net zoals onze groep. Ik denk dat een plek in de linkerrij mogelijk moet zijn of misschien wel meer. Dat baseer ik vooral het gegeven dat er jongens zijn bijgekomen die de selectie echt sterker hebben gemaakt. Met de komst van Niek Luime hebben we er  bovendien een speler bij gekregen die op hoger niveau al heel veel ervaring heeft opgedaan. De trainer heeft een duidelijke speelwijze en er wordt ook gedisciplineerd getraind. Al die elementen bij elkaar moeten op een gegeven moment vruchten gaan afwerpen.”

 

Tot zijn tweeëntwintigste speelde Bruijns op Steen waar hij de gehele jeugd doorliep en uiteindelijk tot het tweede elftal reikte. “Daar voetbalde ik voornamelijk als controleur op het middenveld. Bij SDO’63 is mijn rol wel wat anders. Daar sta ik vooral op ‘10’ en moet me meer met de opbouw bezighouden. Ik ben nu actiever, moet meer meters maken van box to box en op beslissende momenten de duels aangaan. Een andere manier van spelen maar wel weer een leuke ontwikkeling voor mezelf als voetballer. Net zoals ik merk dat de vijfde klasse wel een stukje fysieker is dan ik altijd bij het tweede elftal gewend was. Daar werd meer gevoetbald.”

 

Hoewel hij merkt dat hij voetballend zeker een meerwaarde is voor het elftal en vooraf technisch en in de opbouw zijn mannetje staat, weet hij ook op welke vlakken het nog beter moet. “Dat is vooral in het spel zónder bal. Daarin moet ik meer brengen, meer vuile meters maken en vooral in de duels meer mezelf laten gelden. Bij Steen kon ik dat dus vaak voetballend oplossen, nu vraagt het soms om echte duels om de bal. Daarin moet ik zeker nog meer durf tonen en fysieker mezelf wapenen.”

 

De afgelopen seizoenen kenmerkten zich voor de inwoner van Heikant ook regelmatig door lichamelijke mankementen en blessures. Dat blessurespook hoopt hij bij SDO’63 buiten de deur te houden. “Dat is wel het voornaamste doel en gaat nu, mede dankzij de inspanningen van de trainer, die ook fysio is, tot nu toe goed. Een keer een volledig seizoen voetballen zonder sores te hebben om mijn lichaam. Als dat lukt én ik kan daarnaast bij een doelpunt of vijftien betrokken zijn, dan zou ik daar nu direct voor tekenen.”

Jason de Kievit ziet linkerrij als haalbaar doel voor SV Oostburg

OOSTBURG – Hij maakte nog net het allerlaatste seizoen van SV Oostburg in het zondagvoetbal mee. Maar pas sinds de ploeg overstapte naar het zaterdagvoetbal is Jason de Kievit een vaste waarde bij de vierdeklasser. De aanvaller wil het hoogst haalbare nastreven en ziet daarin een positie in de top van de linkerrij zeker als haarbare kaart.

 

“Daar moeten we met elkaar wel naar streven vind ik. We hebben een jonge selectie maar toch ook een paar heel ervaren dertigers erbij. Die sturen en begeleiden ons heel goed en sinds ik overkwam vanuit de jeugd heb ik aan hun tips en coaching enorm veel gehad. Jonge spelers kunnen nog wel eens wisselvallig presteren maar dan merk ik wel dat ze me tijdens wedstrijden en trainingen altijd proberen te helpen. En nu ik een aantal jaar bij de selectie zit probeer ik dat op mijn beurt ook weer te doen met gasten die vanuit de jeugd overkomen.”

 

De Kievit debuteerde op zijn zeventiende onder Fabian Wilson en maakte in de opvolgende vier jaar nog Patrick Boute, Ronnie Tresonie en nu Carlo van Grimberghe mee als hoofdtrainers. “Dat zijn er op zo’n korte periode best veel. Nu met Carlo merken we wel dat de tactische accenten anders liggen dan in de seizoenen ervoor. Zelf voel ik me wel goed en voel ook het vertrouwen dat ik krijg. Meestal speel ik nu voorin als rechts- of linksbuiten, waarbij mijn voorkeur uitgaat aan een vrije rol vanaf de rechterkant. Acties maken, tegenstanders opzoeken en van daaruit proberen belangrijk te zijn voor het elftal.”

Het enige wat er in de ogen van de 21-jarige flankaanvaller soms aan ontbreekt is scoren al liet hij in de 4-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen SSV’65 zien dat hij ook dat aspect in zich heeft. Met een onvervalste hattrick had hij een groot aandeel in de overwinning. “Klopt maar toch doe ik dat nog te weinig in mijn ogen. Vaker sta ik aan de basis van een goal met een assist terwijl ik zelf in kansrijke positie nog niet effectief genoeg ben. Daarin moet ik nog meer een ‘killer’ worden van mezelf.”

 

Vanaf zijn vierde loopt hij op voetbalschoenen rond op het sportpark aan de Baljuw Veltersweg en had hij maar één doel: het eerste elftal halen. “Van Fabian heb ik die kans gekregen en die heb ik aangegrepen om niet meer uit de selectie te verdwijnen. Het is mooi om voor deze club te spelen. Mijn vrienden voetballen er, ik woon in Oostburg ook en kan op een leuk niveau voetballen. Meer heb ik niet te wensen op dit moment. Al zou ik het wel gaaf vinden om mezelf nog eens te meten op een hoger niveau, in de derde klasse bijvoorbeeld. Het liefst doe ik dat met Oostburg al zal moeten blijken of dat realistisch is qua doel.”

Voorlopig ziet hij dat de prestaties dit seizoen daarvoor nog niet constant genoeg zijn en dat het qua punten en veldspel op en af gaat. “Het gros van de groep is jong en dus is het vaak nog te grillig in het veld. De ene week lukt alles en daarna draait het stroef. Ervaring komt met speelminuten en die krijgt iedereen voldoende. Dus voor de toekomst zie ik het positief in, zeker nu vanuit de jeugd enkele talentvolle gasten al meetrainen en soms minuten maken. Wat dat betreft ben ik positief. Het zou mooi zijn om dit seizoen ons te nestelen in de linkerrij. De weg is nog lang maar ik zie daarvoor zeker voldoende kansen.”