Home Blog Pagina 4

Rousseau de Poorter is nog altijd vol vertrouwen bij HSV Hoek

HSV Hoek
-
0
Rousseau de Poorter is nog altijd vol vertrouwen bij HSV Hoek

HOEK – Soms heb je spelers die nieuw zijn bij een club en vanaf wedstrijd één laten zien een absolute meerwaarde te zijn. Rousseau de Poorter (25) liet vorig seizoen dat zijn komst naar de Lovenpolder een schot in de roos was. Met zijn loopvermogen, drive en inzet was hij veelvuldig uitblinker. Ook dit seizoen toont hij, nu HSV Hoek minder draait, eveneens zijn klasse en werd tegen De Treffers terecht verkozen tot Man of the Match.

Een indrukwekkend rijtje Belgische topclubs

Voordat de rechter wingback vanuit België bij tweede divisionist Hoek neerstreek had hij er al een indrukwekkend rijtje clubs opzitten. Hij begon ooit in de jeugd van Leerne, speelde daarna voor Deinze in zijn toenmalige woonplaats. Daarna volgende nog de jeugd van Cercle Brugge, Lokeren en RSC Anderlecht. “Daar raakte ik geblesseerd aan mijn enkelbanden en ging het sportief gezien ook minder. Uiteindelijk tekenede ik bij Zulte-Waregem waar ik in de beloftenploeg kwam te spelen. Het seizoen erna kwam ik bij de A-kern, maakte mijn debuut in het profvoetbal onder Franky Dury. Maar opnieuw scheurde ik mijn enkelbanden en was het klaar.”

Blessureleed zet profdroom tijdelijk stil

Zulte-Waregem verruilde de in Haïti geboren voormalig Belgisch jeugdinternational uiteindelijk opnieuw voor Deinze. “Maar ook daar kreeg ik te maken met blessureleed. Ik brak mijn onderarm en lag er opnieuw een half jaar uit. Daarna heb ik nog in Spanje gespeeld op uitleenbasis en vervolgens ben ik naar FC Knokke gegaan om tot slot bij de amateurs van Sparta Petegem te gaan voetballen. Daar kwam ik op de radar van HSV Hoek. Ik heb wel even getwijfeld om de stap te zetten want Nederland was toch onbekend. Maar de manier van spelen hier past goed bij me. Dat is ook wel gebleken vorig seizoen. Ik kon direct van waarde zijn en we beleefden een droomseizoen. Als je zo dichtbij de titel ben in Tweede Divisie….. Echt heel erg jammer. Zeker als je bedenkt dat ons eerste doel was om veilig te spelen na het kampioenschap. Niemand hield rekening met ons, al veranderde dat na de winter wel natuurlijk.”

De stap naar Nederland en HSV Hoek

Binnen de speelwijze van Gérard de Nooijer is de wingback, zeker in combinatie met Kevin Hebbelinck, een onmisbare schakel. De manier van spelen valt ook bij het publiek meer dan in de smaak. “Het is heerlijk voetballen voor Hoek. Als je ziet hoeveel publiek er altijd is bij wedstrijden. Die sfeer is echt ongekend en veel intenser dan in België. Ik ben in Hoek wel een beter speler geworden. Volwassener, minder slordig in mijn spel ook. Ik heb die uitdaging wel nodig, ook nu wel minder goed draaien dan vorig jaar. We hebben naar mijn mening nog altijd een heel goede selectie, alleen zijn we minder scherp in de afronding. Daarnaast merk je ook dat tegenstanders zich nu anders wapenen tegen ons. Dat vraagt ook weer ander voetbal van ons. Maar ik ben er van overtuigd dat we opnieuw ons gaan redden.”

‘Bij Hoek ben ik een betere speler geworden’

De Poorter staat nog tot 2027 onder contract bij HSV Hoek waar de bescheiden Belg het enorm naar zijn zin heeft. Toch blijft hij ook dromen. “Mijn loopbaan als prof is door blessureleed even in de knop gebroken en stilgezet. Via een omweg speel ik nu op een prachtig niveau bij een mooie club. Maar ik heb nog altijd de droom om als prof te spelen niet uit het hoofd gezet. Het spelplezier is volledig terug en wie weet wat er nog in mijn tank zit. Elke training en wedstrijd is een leermoment om te blijven groeien. En waar dat gaat eindigen dat is voor later. Nu wil ik eerst presteren met HSV Hoek en de weg omhoog hier weer inzetten. We hebben laten zien een hoog niveau te kunnen halen als team. Daaruit moeten we vertrouwen blijven halen.”

Mauri Janssen hoopt met Biervliet weer terug omhoog te klimmen

V.V. Biervliet
-
0
Mauri Janssen hoopt met Biervliet weer terug omhoog te klimmen

BIERVLIET – Vorig seizoen schoot v.v. Biervliet als een raket uit de startblokken. Wekenlang stond de vijfdeklasser ongeslagen aan kop én pakte de eerste periodetitel. Maar gaandeweg vloeide de energie uit de ploeg. Dat voelde verdediger Mauri Janssen ook gebeuren. ‘Het was alsof we ‘op’ waren. Niets lukte nog en helaas is dat gevoel schijnbaar nog altijd niet uit ons elftal verdwenen.’

Een beroerde voorbereiding en slechte competitiestart hebben ervoor gezorgd dat Jansen en zijn ploegmaats geen koploper zijn maar hekkensluiter in de vijfde klasse. “Zo snel kan het dus blijkbaar in het voetbal wel verkeren. We missen ook nu nog altijd het ritme ondanks dat we nagenoeg dezelfde selectie hebben. Wel hebben we veel studenten die doordeweeks niet beschikbaar zijn. Misschien dat daar ook een oorzaak ligt. Al hebben we vorig seizoen laten zien dat we ons met iedereen ons goed kunnen meten dus wat dat betreft heb ik zeker vertrouwen dat we weer omhoog moeten kunnen klimmen.”

In verband met de aankomende tunnelafsluiting spelen de Zeeuws-Vlaamse teams voor de winterstop niet tegen regiogenoten maar staan er louter duels met ploegen van ‘de overkant’ op het programma. “En laten wij nou niet in het begin tegen in mijn ogen drie titelkandidaten hebben gespeeld. Als je dan zelf als ploeg nog niet de beste vorm hebt dat weet je dat het lastig wordt. Dat is ook gebleken. Toch zie ik, zeker ook na de winter, nog volop kansen om in de linkerrij te eindigen. Dat is voor ons nu in elk geval wel de doelstelling geworden.”

Janssen is naar eigen zeggen een ‘echte Biervlietenaar’ en speelde nooit voor een andere vereniging, behalve dan fusieclub HBC’22 samen met Hoofdplaat. “Vanaf de f’jes speelden we al met elkaar tot de O19. We hebben toen besloten bij elkaar te blijven en allemaal bij Biervliet door te gaan in de vijfde klasse. Zelf speelde ik in eerste instantie bij het tweede elftal. Een logische beslissing maar dat was voor mij echt even een eyeopener. Het roer moest bij mij om en dat heb ik toen vol motivatie gedaan.”

En met dat omgooien van het roer doelt de 20-jarige flankverdediger op een verandering van leefstijl. “Ik ben keihard aan de slag gegaan, anders gaan eten en leven én volop gaan sporten. In totaal ben ik daardoor ruim 30 kilo afgevallen en mezelf terug in de eerste selectie geknokt. Dat je dan op een gegeven moment ook basisspeler wordt, dat was toch wel een mooie bekroning op een periode heel hard werken.”

De knop ging om en nu voetbal ik wekelijks in het eerste elftal samen met mijn vrienden en mijn broertje. Daar heb ik heel hard voor gewerkt en dat blijf ik doen want dit voelt nu zoveel lekkerder. Het is een soort bevrijding en nu ik een basisplek heb wil ik die zo lang mogelijk behouden. Dit is echt ook mijn club, daar zet ik me behalve op ook náást het veld graag voor in. Ik zit in de sponsorcommissie en beheer de socials.”

Maar dat is niet het enige. Want op 27 maart 2027 viert de club het 100-jarig bestaan. Ook daarvoor zet hij zich in. “Ik ben lid van de jubileumcommissie en met die groep zijn we volop bezig de festiviteiten te bedenken en organiseren. Zo is er op 4 juni een bedrijfstoernooi en op 5 juni de grote feestdag. Een toernooidag met afsluitende feestavond. Dat wordt een happening en kijk ik enorm naar uit. Maar ook om richting dat eeuwfeest toch met het eerste te proberen om weer met de ploeg de weg omhoog in te zetten. Dat zou het allemaal toch wat mooier en feestelijker maken.”

Junior van Akker ziet een goeie klik bij nieuw SSA Cadzand/Schoondijke

VV Cadzand
-
0
Junior van Akker ziet een goeie klik bij nieuw SSA Cadzand/Schoondijke

CADZAND/SCHOONDIJKE – De 38-jarige Junior van Akker kan inmiddels terugkijken op een reeks clubs en een forse rugzak aan voetbalervaringen. Bij de SSA Cadzand/Schoondijke, de kersverse samenvoeging van beide clubs, wil hij laten zien dat hij nog wekelijks van waarde kan zijn. ‘Er is een goeie klik en hebben een prima selectie. Daarin denk ik zeker nog mijn waarde te hebben en hopelijk kunnen we als team mooie stappen zetten.’

Als jong voetballertje begon Van Akker bij v.v. Cadzand waar hij echter als C-junior al bij de senioren van de club terecht kwam. “Ik was vijftien en zat een jaartje later al bij de eerste selectie. Dat was een flinke stap en kreeg toen na vier jaar de kans om in België te gaan spelen. Die heb ik met beide handen gegrepen en heb er enorm veel geleerd.”

De aanvaller ging spelen bij FC Royal Knokke waar destijds Henk Houwaart hoofdtrainer was. “Een heel leerzame periode voor mij op een prachtig niveau, vergelijkbaar met HSV Hoek nu. Ik heb daar in het tweede elftal gespeeld en ook bij de eerste selectie heb ik minuten gemaakt. Daarna volgde een overstap naar SK Maldegem. In die tijd speelde ik met jongens die allemaal hun opleiding hadden gehad bij profclubs als Club Brugge of KAA Gent. Hun basis was natuurlijk helemaal anders dan een speler die altijd bij de jeugd en senioren van Cadzand speelde…”

Toch bleek het voetbalspelletje op een gegeven moment iets waar Van Akker minder plezier uithaalde en hij stopte op zijn dertigste. “We kregen kinderen en daarbij heb ik ook een enorm grote liefde voor boardsurfen. Dat ben ik toen gaan doen en heb een aantal jaar mijn voetbalschoenen in de kast gestopt. De golven en de zee waren voor mij belangrijker dan goals maken op het voetbalveld.”

Wel speelde hij regelmatig in de zaal en kreeg hij vaak de vraag of hij niet wilde terugkeren bij Cadzand om ‘effe mee te doen bij het tweede ofzo’. “Maar dat heb ik een tijd afgehouden. Uiteindelijk ben ik toch een keer gaan voetballen en drie weken later stond ik al bij het eerste elftal op het trainingsveld en speelde wedstrijden mee. Want ja ‘effe meedoen’ is niets voor mij. Of ik doe het niet of volledig, dus sindsdien ben ik weer voetballer.”

Dat is dus nu drie seizoenen geleden en sindsdien probeert de routinier zijn ervaringen over te brengen op zijn jongere ploeggenoten met coaching en een juiste dosis inzet. “Het is dan toch altijd wel leuk om te tonen dat je het voetballen nog niet bent verleerd. Natuurlijk is het een totaal ander niveau dan toen in België maar het spelletje is overal hetzelfde. Nu hoop ik met goals, assists en met positieve coaching een verlengstuk te zijn in het veld.”

Toch heeft hij getwijfeld of hij wel moest meegaan naar de nieuwe samenwerking tussen Cadzand en Schoondijke. “Ik heb vorig jaar veel last van blessures gehad. Zo heb ik botgroei op mijn hiel en dat zorgde door overbelasting voor constante pijn. Die ontsteking is nu onder controle en voetbal weer zonder pijn. Dat samenwerkingsverband geeft ook weer nieuwe energie. Er is gewoon een goeie klik en dat is leuk. Iedereen wil heel graag en dat zie je terug tijdens de trainingen en wedstrijden. Als we nu in dit eerste jaar top-5 kunnen spelen zou mooi zijn. Al lijkt het me gaaf om nog eens kampioen te worden. Dat zou het wel helemaal compleet maken voor mij.”

Bij Graauw heeft Daan Sol het voetbalplezier weer hervonden

VV Graauw
-
0
Bij Graauw heeft Daan Sol het voetbalplezier weer hervonden

GRAAUW – Jarenlang speelde hij in het blauwwit van v.v. Hontenisse, de club in zijn woonplaats Kloosterzande. Toch besloot hij drie seizoenen geleden om te kiezen voor een andere club. Dat werd SDO’63 in Lamswaarde. Maar ook daar vond hij niet het plezier waar hij naar zocht. Dat vond hij een seizoen later wel, bij competitiegenoot RKVV Graauw.

“Ik speelde bij Hontenisse tot aan een blessure vrijwel wekelijks alles in het eerste elftal. Niet op mijn favoriete positie als middenvelder maar als rechtsback. De opties waren daar destijds dun bezet en toenmalig trainer Veli Eryürük vroeg of ik die positie wilde proberen. Dat ging goed en sindsdien kwam ik vast in de ploeg. Uiteindelijk vertrok Veli en kwam Carlo van Grimberghe. Na een blessure zei de trainer dat ik een kans zou krijgen maar die kwam niet echt. Ik heb nog een keer één minuut gespeeld en daarna zat ik twee wedstrijden op de bank zonder in te vallen. Dat viel zoveel tegen dat ik direct in de winter ben gestopt.”

Een half seizoen voetbalde hij niet om uiteindelijk in de zomer over te stappen naar SDO’63. Bij de vijfdeklasser kwam hij wel wekelijks aan spelen toe, ook op zijn favoriete positie. Alleen bleven de sportieve prestaties achterwege en verloor het elftal met Sol op het middenveld vrijwel wekelijks. “Het liep voor geen meter en in de winterstop werd ook afscheid genomen van trainer Sigi Leest. Het was al bij al een best onbevredigend seizoen en verloor ik gaandeweg mijn voetbalplezier.”

Toen de middenvelder eigenlijk besloten had om met voetballen te stoppen kreeg hij vanuit Graauw de vraag of hij niets voelde voor een overstap naar Sportpark de Boomwai. “Dat triggerde me wel want er stond een selectie met daarin ook veel jongens van mijn leeftijd. Ik ben gaan praten, erover gaan nadenken en heb toen de overstap gemaakt. Vanaf het eerste moment voelde die stap als een juiste. Ik kreeg kansen op mijn eigen positie, werd goed in de groep opgenomen en we draaiden niet onaardig. Natuurlijk kan het altijd beter en hadden we misschien meer punten kunnen halen, maar het plezier in het spelletje en ook buiten het veld heb ik er teruggekregen en weer gevonden.”

Inmiddels is Sol vijfentwintig en ziet hij bij Graauw mogelijkheden om met de ploeg minimaal mee te kunnen draaien in de middenmoot en misschien wel wat hoger. “Dat moet, zeker gezien de mix aan ervaren spelers en wat jonge talentvolle gasten, haalbaar zijn. Al is bij een dorpsclub bij enkele blessuregevallen in de selectie de spoeling ook soms dun. Daar hebben we wel mee te maken en dan zie je dat we het in wedstrijden, zeker tegen Brabantse tegenstanders lastig hebben.”

Nu hij bij Graauw wekelijks met plezier speelt en traint is dat voor de geboren Klooriaan extra prettig. “Dat was waar ik naar op zoek was. Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat we geen topploeg zijn maar wel een team hebben dat voor elkaar wil knokken. Bovendien zit ik bij een heel levendige en fijne club. Wat dat betreft zit ik op mijn plek nu. En of ik ooit nog terugkeer bij Hontenisse weet ik niet. Voor nu zie ik dat wel al een gepasseerd station en wil ik vooral hier bij Graauw proberen een zo hoog mogelijk niveau te halen.”

Voor Jari Vyaene is voetbal nog altijd een welkome uitlaatklep

FC Axel
-
0
Voor Jari Vyaene is voetbal nog altijd een welkome uitlaatklep

AXEL – Hij groeide op in de jeugd van HVV’24, speelde er in het eerste elftal. Daarna volgden clubs als HSV Hoek en Vrasene en was de aanvaller actief in de zaal en het Belgische minivoetbal. Vijf jaar was Jari Vyaene gestopt toen hij de vraag kreeg of hij in het tweede van FC Axel wilde komen spelen. Als mentor voor de jonge gasten. Hij pakte zijn voetbaltas weer in en zou kijken of het beviel… Dat is inmiddels vijf jaar geleden dus het antwoord is helder.

‘Er is toch niks mooiers dan zelf op het veld staan’

“Ja joh! Er is toch niks mooiers dan zelf op het veld staan, voetballen met een groep leuke spelers en samen te proberen wedstrijden te winnen? We zijn met een paar ervaren krachten zoals Angelo Plasschaert. In de zomerperiode zijn we een hoop jongere gasten kwijtgeraakt die elders in een eerste elftal zijn gaan spelen of wat oudere spelers die zijn gestopt. Wij twee zijn nog altijd gebleven en genieten wekelijks nog om met al die jonge honden op het veld te staan”, zegt de inmiddels 40-jarige aanvaller.

Voetballen op intuïtie en ervaring

Al is hij bij het tweede elftal niet langer de coole afmaker die hij in zijn topjaren was. “Die tijd heb ik achter me gelaten. Ik ben nu meer een aanvaller die probeert om de creatieve oplossing te vinden of de vooractie te maken. Ik laat nu het vele lopen en sleuren over aan de jongere spelers. Je voetbalt naarmate je ouder wordt toch meer op intuïtie en ervaring. Goed letten ook op de belasting, momenten kiezen en krachten verdelen. Op die manier probeer ik het zo lang mogelijk als voetballer vol te blijven houden.”

Jonge spelers helpen en begeleiden

De ploeg komt uit in de Reserve 2e Klasse van het zaterdagvoetbal, een mooi niveau zegt de in Axel woonachtige routinier. “Zelf heb ik in het verleden op hoog niveau gespeeld en die ervaringen probeer ik nu te gebruiken om de jonge spelers uit onze selectie te helpen, coachen en sturen. Er zijn een aantal jongens uit de O23 doorgekomen naar het tweede elftal en dat is wel fijn voetballen. Alleen missen ze nog wat ervaring en soms maken ze niet altijd de beste keuzes. Daar proberen zowel Angelo als ik dan die mannen in te begeleiden of bij te sturen in het veld. Dat wordt prima geaccepteerd en maakt het ook leuk. Je ziet ze beter worden en stappen maken. Dat we daar onze bijdrage aan kunnen leveren vind ik wel heel mooi.”

Fanatisme blijft ondanks leeftijd aanwezig

Ondanks dat hij nu in een tweede elftal speelt waarin het opleiden van jongens een voorname doelstelling is blijft het fanatisme toch nog altijd in het DNA van de voormalig topschutter aanwezig. “Absoluut! Ik kijk wel verder naar het ontwikkelen van jonge spelers maar elke week stap ik ook nog wel het veld op met de wil om de wedstrijden te winnen. Alleen maar meedoen en ze introduceren in het seniorenvoetbal is niet ons idee, ze laten groeien wel. Máár dan moeten ze wel in onze drive om tegelijk voor de overwinning te willen gaan en daarvoor veel over te hebben. Dat is óók wat we willen meegeven en overdragen. Want dit is een mooi niveau waarop we spelen en daar willen we ook absoluut wel actief blijven als tweede elftal.”

‘We willen strijden voor de prijzen’

Wekelijks meedoen is niet het doel van Vyaene en zijn ploegmaats. “We willen strijden voor de prijzen en daarvoor zie ik zeker kansen. Nacompetitie halen en minimaal in de top-3 is haalbaar in mijn ogen. Daar gaan we in elk geval vol voor met z’n allen. Met die gasten op het veld staan houd me jong en fanatiek. Zolang ik dat gevoel heb en Angelo ook dan zie ik me nog niet stoppen voorlopig.”

Een lekker debuutseizoen draaien is voor Sander de Blaeij het hoofddoel

V.V. Groede
-
0
Een lekker debuutseizoen draaien is voor Sander de Blaeij het hoofddoel

GROEDE – Nadat hij afgelopen seizoen al bijna wekelijks een dubbel weekend draaide bij zijn club, is de net 17-jarige Sander de Blaeij sinds deze zomer definitief overgestapt naar de 1e selectie. ‘Daar wil ik vooral proberen om een lekker en positief debuutseizoen te draaien en zo vaak mogelijk in de basis te starten. We hebben een nieuwe groep en dus liggen er voor mij mooie kansen.’

De inwoner van Nieuwvliet heeft vorig seizoen zowel wedstrijden gespeeld bij de O19 op zaterdag en vrijwel wekelijks ook op de zondagen bij het eerste elftal. “We zijn sinds dit seizoen overgestapt naar het zaterdagvoetbal en dan is combineren niet langer mogelijk. Daarop is besloten dat ik, samen met nog een paar jongens, zou worden doorgeschoven naar de senioren en tot nu toe gaat dat niet onaardig. Ik krijg van trainer Serge Laprade volop kansen en die probeer ik met beide handen te grijpen.”

De stap van het zondag- naar het zaterdagvoetbal is voor Groede in het begin nog geen onverdeeld succes. “Het is lastig voor ons. We hebben een hoop ervaring ingeleverd met het stoppen van zowel Bart als Arno van de Hemel. Die zijn niet eenvoudig te vervangen. Toch denk ik wel dat er vanuit talentvolle spelers zijn overgekomen en ook van buitenaf enkele gasten de groep hebben versterkt. Het is nu alleen nog een beetje zoeken naar de juiste formatie en dat vraagt tijd.”

Het doel van de ploeg is volgens De Blaeij om dit seizoen bovenin mee te strijden al is de start daarvan dus geen afspiegeling to nu toe. “Het is voor ons natuurlijk ook wel afwachten allemaal. Van sommige teams weten we wel iets maar andere tegenstanders zijn voor ons nieuw en dus ook onbekend. Dat is dus afwachten. Voor mezelf is, ondanks dat ik ook vorig jaar al meetrainde en speelde, de stap naar senioren best groot. Fysieker voetbal en alles gaat toch echt veel sneller dan in de jeugd.

Bovendien sta ik nu als verdediger tegen slimme spitsen die behoorlijk wat fysieker zijn dan ik. Daar probeer ik me nu steeds beter en vooral slimmer te wapenen. Zoiets gaat met vallen en opstaan. De ene week lukt dat goed en een wedstrijd later moet ik alle zeilen bijzetten. Het leuke is wel dat ik elke wedstrijd opnieuw weer dingen leer en mezelf steeds sneller ontwikkel als voetballer.”

Een belangrijke kwaliteit van de voorstopper komt hem nu in het seniorenvoetbal overigens uitstekend van pas. “Ik heb altijd wel rust aan de bal en doe over het algemeen nooit domme dingen in het veld. Simpel spelen, ballen veroveren en ze inleveren bij een ploeggenoot die meer creatief is aan de bal dan ik. Zo probeer ik te spelen en op zo’n manier van waarde te zijn voor het elftal.”

Volgens De Blaeij is de stap naar het zaterdag een goede beslissing geweest en ziet hij voor de toekomst de sportieve kansen bij Groede positief in. “Er zijn nu een aantal jonge spelers doorgekomen naar de selectie en ook in de samenwerkende jeugdopleiding Westkust zitten spelers die talent hebben. Het zal even tijd kosten om de poppetjes allemaal op de juiste plek te zetten. Maar voor de toekomst ziet het er hier op het dorp zeker goed uit. Voor mij gaat het erom dat ik hier de komende jaren basisspeler kan zijn. Ik zit bij een prachtige club en hoop dat die nog lang voor het dorp behouden kan blijven.”

Ties Buijs ziet weer volop perspectief bij Hontenisse

VV Hontenisse
-
0
Ties Buijs ziet weer volop perspectief bij Hontenisse

KLOOSTERZANDE – Het afgelopen voetbalseizoen was er voor Ties Buijs eentje die zich deed kenmerken als een competitie met twee gezichten. Waar hij voor de winterstop niks speelde daar zag hij zich na de winterperiode elke week terug in de basis bij Hontenisse. Die basisplek heeft hij ook nu in zijn tweede seniorenseizoen weten te behouden.


“Dat is wel erg prettig moet ik toegeven. Ik was vorig jaar bij de selectie gekomen maar onder Carlo van Grimberghe kreeg ik geen kans en speelde ik vrijwel niks. Mijn perspectief veranderde toen in de winterstop Carlo besloot te stoppen en werd opgevolgd door interim-trainer Marc de Kunder. Onder Marc speelde ik, mede door blessures bij andere spelers, daarna alles. Ik kwam daardoor lekker in mijn ritme en voelde dat ik ook kon meekomen in het elftal en op dit niveau. Toen jongens terugkeerden en fit werden heb ik mijn plek weten te houden.”

Soms kan een trainerswissel zorgen voor andere inzichten en kansen op momenten dat je ze niet verwacht. “Dat was bij mij dus ook zo. Ik heb een kans gekregen en het in de ogen van de trainer goed gedaan. Dit seizoen hebben we in Arno Verlinde een nieuwe trainer gekregen en begon iedereen weer op nul. Voor mij was het een extra motivatie om ervoor te zorgen dat ik nu direct vanaf de start van het seizoen mezelf wilde tonen. Dat bleek voldoende om Arno te overtuigen en sinds de voorbereiding heb ik me opnieuw in de ploeg kunnen voetballen.”

Buijs is afkomstig uit Graauw en op zijn dertiende maakte hij vanuit de jeugd de overstap naar Hontenisse. “In de jeugd was ik voornamelijk middenvelder maar nu bij het eerste speel ik als rechtsback. Een fijne positie omdat ik daar mijn duelkracht optimaal kan gebruiken. Fysiek in de slag met de aanvallers en waar het kan dan zo simpel mogelijk spelen. Ballen veroveren en spelen naar een ploeggenoot in het juiste kleur shirt. Ik had in de jeugd altijd het doel om hier het eerste elftal te halen. Dat is gelukt. Nu is het mijn doel om zo lang mogelijk in het elftal te blijven. Ik heb laten zien dat ik dit niveau van vierde klasse aankan en dat geeft wel een positief gevoel. Blijven doorknokken en wachten op mijn kans. Toen ik die kreeg heb ik die met beiden handen aangepakt.”

Waar Hontenisse graag bovenin wil meedraaien daar wil de pas 19-jarige Buijs vooral proberen om het hele seizoen basisklant te blijven. “Zoveel mogelijk speelminuten maken is voor mij wel de eerste doelstelling. Doorgroeien als speler ook. Want ik heb nog alles te leren en alles te bewijzen. Je bouwt ervaring op door wedstrijden te spelen.

Vorig jaar heb ik een heel jaar meegetraind maar pas als je het in wedstrijden mag tonen groei je. De spanning is anders en je maakt ook fouten. Daar probeer ik van te leren en het daarna beter te doen. Qua coaching moet het sowieso nog beter, mezelf meer laten horen. Maar ook aanvallend momenten beter herkennen en meer meedoen aan het spel. Nee, ik heb blij met hoe het nu gaat maar ben er nog lang niet. Het seizoen verloopt voor mij positief tot nu toe en het is zaak om die stijgende lijn de komende jaren door te trekken.”

Koewacht en Joep Bauwens hopen op sportief betere tijden

RKVV Koewacht
-
0
Koewacht en Joep Bauwens hopen op sportief betere tijden

KOEWACHT – De laatste punten die RKVV Koewacht in een competitieduel behaalde dateren alweer van 8 maart 2026, zeven maanden geleden. Toen werd er met 2-1 gewonnen van SDO’63. Sindsdien heerst er een puntendroogte bij de vijfdeklasser. Verdediger Joep Bauwens hoopt dan ook op sportief betere tijden.

“Het mooie aan Koewacht is wel dat de sfeer altijd goed blijft. Ongeacht de resultaten is er geen wanklank onderling. Natuurlijk wil iedereen winnen en zijn we zuur als dat niet lukt, maar dat doet gelukkig aan de sfeer in de spelersgroep of onder de supporters niets af. Iedere voetballer wil graag wedstrijden winnen maar we zitten nu gewoon in een mindere periode qua resultaten. Er zijn veel ervaren spelers gestopt en ook op het vlak van trainers is er de afgelopen jaren een aantal wisselingen geweest. Dat is nooit ideaal om vastigheid te krijgen als spelers. Dat in nou eenmaal de realiteit.”

De 22-jarige linksback is vooral erg realistisch als hij kijkt naar zijn ploeg die ook dit seizoen nog puntloos is in de 5e Klasse A van het zondagvoetbal. “We zitten in een competitie met, op Graauw en SDO’63 na, bijna louter Brabantse ploegen. Die spelen fysieker en slimmer. Maar die beschikken ook allemaal wel over een aantal ervaren spelers. Dat is wat wij nu, zeker na het stoppen van wat bepalende spelers, nu in wedstrijden missen. Het is allemaal erg jong en onervaren. Op termijn kan dat natuurlijk wel weer groeien maar voor nu zorgt dat soms dat we puur op slimheid en ervaring ook wedstrijden verliezen.”

De afgelopen 4 seizoenen maakt Bauwens deel uit van de eerste selectie en zag dus door bovenstaande oorzaken dat er momenteel nog altijd een ploeg in opbouw staat. Met dit seizoen in de persoon van Marino d’Hooge opnieuw een andere trainer voor de groep. “Qua speelstijl en speelwijze is dat dus voor ons opnieuw aanpassen. Het is voor ons nu het doel om dit seizoen toe te werken naar een vaste groep, is meer automatismen en dat we weer wat sportieve succesjes kunnen boeken.”

Al sinds zijn vierde loopt de linksbenige verdediger rond op sportpark Berlaere en ziet zich daar ook niet snel vertrekken. “Bij de F’jes ben ik hier begonnen en speel sinds vier jaar nu in het eerste elftal. Dat bevalt me ondanks dat we weinig punten halen nog altijd super. Zeker ook omdat ik nu met mijn jongere broertje Rens samen in het eerste voetbal. Ik ben stijf links en sta links achterin, hij speelt als rechtsback. Dat samen trainen en wedstrijden spelen blijf ik elk keer opnieuw weer speciaal vinden. En als dan onze ouders als supporter langs de lijn staan… Wat zou ik nog meer wensen dan?”

Het enige waar hij aan kan denken qua wensen is het behalen van punten. “Dat zou welkom zijn. Want soms spelen we niet onaardig maar maken we kansen niet af of lopen dan door een persoonlijke fout ineens achter de feiten aan. Vorig jaar hadden we vier punten, veel te weinig eigenlijk. Nu staan we nog puntloos. Dus dit jaar meer punten halen dan afgelopen seizoen, daar zou ik al blij mee zijn. We moeten gewoon keihard blijven werken, inzet tonen en dan hopen op sportief betere tijden. Dat zou het seizoen al wat kleur geven.”

Sven de Wilde wil nu graag verder groeien in het trainersvak

H.V.V. 24
-
0
Sven de Wilde wil nu graag verder groeien in het trainersvak

HULST – Hij speelde in het verleden in de jeugd bij HVV’24 en was actief als en verzorger bij het reserveteam. Maar in 2012 vertrok Sven de Wilde naar FC Axel waar hij aan de slag ging als verzorger bij het eerste elftal. Een rol die hem tot op de dag van vandaag op veel bijzondere plekken bracht. En een vracht aan mooie ervaringen opleverde. Sinds dit seizoen is hij echter terug als trainer bij HVV’24, als eindverantwoordelijke van het tweede elftal dat uitkomt in de Reserve 1e Klasse.

“Een pittig niveau maar wel prachtig om nu weer bij mijn club en in mijn woonplaats te proberen om met deze goeie spelersgroep ons te handhaven. Dat wordt een flinke kluif voor iedereen maar we gaan er vol voor. Ik denk dat we voldoende in ons mars hebben om samen die klus te klaren.”

De 33-jarige Hulstenaar is sinds hij in 2012 als verzorger in Axel begon ook daarin steeds verder gegroeid. Zodanig zelfs dat hij al diverse keren als verzorger actief was op de Afrika Cup met verschillende landen. Momenteel is De Wilde verzorger bij Oeganda en zal hij in 2027 met dat land opnieuw deelnemen aan het prestigieuze landentoernooi. “Dankzij de Belgische trainer Paul Put heb ik enorm veel mooie kansen gehad en ervaringen beleefd. Tussendoor heb ik ook nog 7 jaar de dames van v.v. Hontenisse getraind en was ik assistent-trainer bij Carlo van Grimberghe bij het eerste elftal. Toen merkte ik toch ook dat het trainersvak weer meer begon te kriebelen. Ik heb een Uefa-B diploma en wil ook nu mijn vleugels als trainer weer verder uitslaan. Samen met een groei technisch en tactisch naar een doelstelling toewerken dat is toch wel heel erg mooi.”

De kans op ontwikkeling van zijn voetbalvisie als trainer krijgt hij volop bij HVV’24. Met de club zijn goede afspraken gemaakt als het gaat om een rol als verzorger bij onder meer de nationale bond van Oeganda. “Dat is allemaal prima geregeld. Ik heb in Angelo Verbraeken een geweldige assistent, al vind ik oprecht dat we de uitdaging om met het tweede ons te meten op dit niveau sámen doen en even verantwoordelijk zijn. Angelo heeft enorm veel ervaring en heeft als speler geweldige successen behaald. In mijn eerste periode als trainer bij HVV’24 begon ik ooit als assistent bij Angelo en was mijn vader grensrechter. Prachtig dat ik nu weer met Angelo mag werken, al zijn de rollen op papier nu omgekeerd.”

Een tegenvaller is wel dat sinds de start van de voorbereiding de spelers als bosjes wegvielen met blessures. Geen overbelasting maar veel door botte pech of overtredingen. “We hebben stevig getraind met hogere intensiteit. Noodzaak ook omdat ze na het behaalde kampioenschap nu op een hoger niveau moeten spelen. Dat heeft invloed maar de blessures zijn vooral de oorzaak van impact in duels. Balen maar het is niet anders. Gelukkig komen er wekelijks een aantal jongens van het eerste bij. En hoewel de start niet best was qua punten zie ik wel dat we voetballend niet onderdoen.

Als we straks weer op sterkte zijn dan ben ik overtuigd dat we gaan klimmen. De jongens pakken de tactiek en speelwijze goed op, we voetballen goed alleen moet het balletje goed vallen en dan ga ik er vanuit dat we onze doelstelling gaan bereiken. Het is fijn om op verschillende manieren in het voetbal, lokaal en internationaal, kansen te krijgen. Nu hoop ik ook op het trainersvlak de komende jaren te groeien. De ambitie is er in elk geval en je weet nooit waartoe die uiteindelijk gaat leiden.”

VoetbalJournaal Vlaardingen-Maassluis, najaar 2026

VoetbalJournaal
-
0
VoetbalJournaal Vlaardingen-Maassluis, najaar 2026
1...345...1.532Pagina 4 van 1.532