Home Blog Pagina 4

Yunus Kayis (trainer LMO): “Doelstelling is promotie naar de derde klasse”

VoetbalJournaal
-
0
Yunus Kayis (trainer LMO): “Doelstelling is promotie naar de derde klasse”

Sinds januari 2026 staat Yunus Kayis aan het roer bij LMO, en dat doet hij met een duidelijke missie. De in Rotterdam-Zuid geboren trainer, tegenwoordig woonachtig in Hoogvliet, is geen onbekende in zowel het voetbal als het Rotterdamse leven. Met een achtergrond in de horeca én het voetbal brengt hij een mix van discipline, mensenkennis en ambitie naar de club.

Kayis werkte 22 jaar in de horeca en runde meerdere restaurants in Rotterdam. In 2018 besloot hij echter een andere koers te varen. “Ik heb 22 jaar keihard gewerkt in de horeca. Ik heb twee kinderen, een dochter van 16 en een zoon van 14. Toen zij jonger waren, wilde ik als vader meer betrokken zijn bij hun opvoeding. Ik wilde geen horecavader zijn die er nooit is.” Die keuze bleek een kantelpunt, niet alleen privé, maar ook voor zijn trainersloopbaan.

Als voetballer droeg Kayis het shirt van onder meer DEH, Zwart-Wit ’28, Sparta Rotterdam en Leonidas. Zijn actieve carrière kwam vroegtijdig ten einde door zware hamstringblessures. Toch bleef hij het voetbal trouw. Op advies van zijn broer, voormalig prof bij Sparta en FC Emmen, ging hij de arbitrage in. “Op aanraden van mijn broer Yurtcan ben ik gaan fluiten. Hij zei dat dit echt iets voor mij zou zijn.”

Die stap bleek succesvol. Binnen vier jaar schopte hij het tot vierde official in de Keuken Kampioen Divisie. “Ik zat in het talententraject van het betaald voetbal, maar was eigenlijk al te oud om de absolute top te halen.” Toch floot hij op hoog niveau, waaronder in de Topklasse (vergelijkbaar met de huidige Tweede Divisie). Op zijn 31e stopte hij, al bleef het fluiten kriebelen: “Ik vind het nog steeds heel leuk en doe het af en toe als het nodig is.”

Zijn trainerscarrière begon min of meer toevallig bij Poortugaal, toen zijn zoon daar ging voetballen. “Bij de eerste training bleek dat er geen trainer aanwezig was voor die groep kinderen. Met mijn horeca- en managementervaring dacht ik: dat doe ik wel.” Wat begon als een praktische oplossing groeide uit tot een serieuze ambitie. Hij behaalde zijn UEFA A-licentie en werkte zeven jaar bij de club.

Daarna volgden stappen via SC Feyenoord, waar hij met de O14-1 een succesvol seizoen kende en kampioen werd in de O15-competitie, en vervolgens Spijkenisse. Met het behalen van zijn UEFA B-diploma kwam ook zijn doel dichterbij: het trainen van seniorenteams. Via VV Capelle, waar hij de O19 onder zijn hoede kreeg, diende de volgende kans zich snel aan: LMO.

Momenteel is Kayis ook maatschappelijk trainer bij Feyenoord. “Wij geven trainingen aan kinderen in achterstandswijken en organiseren activiteiten tijdens pauzes op basisscholen. Voor die blije gezichten van de kinderen doen we het. Dat is zo mooi om te zien”, vertelt hij trots.

Bij zijn komst naar LMO was de doelstelling direct helder. “De doelstelling van de club was duidelijk: het kampioenschap. Ik wilde deze uitdaging graag aangaan.” Ondanks een moeizame start – met slechts twee trainingen door slecht weer en een nipte nederlaag tegen VDL – bleef Kayis positief. “De sfeer was goed en we hebben goed gespeeld. Kritiek geven is makkelijk, maar ze hebben ook veel goed gedaan.” Zijn filosofie is duidelijk: “Ik ben een trainer die juist de goede dingen benoemt. De dingen die fout gaan, weten spelers over het algemeen zelf ook wel.”

LMO bevindt zich momenteel in een spannende titelstrijd met Bolnes en VDL in de vierde klasse E. Kayis ziet kansen, maar weet ook waar het op aankomt. Discipline is daarbij een sleutelwoord, onder meer om onnodige schorsingen te voorkomen. Ook volgend seizoen staat hij voor de groep bij LMO; in januari 2026 tekende hij een contract voor anderhalf jaar.

Naast zijn werk bij LMO blijft Kayis zich ontwikkelen. Hij heeft plannen om zijn trainersdiploma’s voor het betaald voetbal te behalen, mogelijk in Turkije. “Ik heb nu mijn UEFA A-licentie en kan daardoor in veel Europese landen direct instromen in UEFA Pro/VC5. In Nederland moet je eerst nog VC4 afronden voordat je überhaupt aan UEFA Pro kunt beginnen.”

Over zijn huidige club is hij uitgesproken positief. “Ik vind LMO echt een fantastische club. De organisatie zit goed in elkaar en is eigenlijk eerste klasse waardig.”

Maar boven alles blijft zijn ambitie overeind: “De doelstelling dit seizoen is terugkeren naar de derde klasse.”

Van betrokken vader tot drijvende kracht: Kevin en het hart van Poortugaal

sv Poortugaal
-
0
Van betrokken vader tot drijvende kracht: Kevin en het hart van Poortugaal

Wat begon als een simpele wens van een zoon om te gaan voetballen, groeit voor Kevin Cardinaal uit tot een centrale rol binnen voetbalvereniging Poortugaal. De 40-jarige ICT-netwerkbeheerder bij de Gemeente Rotterdam verhuisde vijf jaar geleden naar het dorp, zonder te vermoeden hoe groot zijn betrokkenheid bij de club zou worden.

Het begon allemaal met zijn zoon Bruce, die dolgraag wilde voetballen. Bruce startte in de O9 en Kevin stond, zoals zoveel ouders, langs de lijn. Maar niet voor lang. Al snel rolde hij in de rol van leider en trainer, en groeide hij met zijn zoon en het team mee. Sinds 1 januari van dit jaar is Kevin zelfs jeugdvoorzitter van de club. Hij omschrijft zichzelf in drie woorden: vriendelijk, benaderbaar en open, eigenschappen die goed passen bij zijn rol en betrokkenheid.

Hoewel Kevin zelf slechts kort heeft gevoetbald, ligt zijn sportieve achtergrond elders. Achttien jaar lang beoefende hij atletiek, met disciplines als kogelstoten en discuswerpen. Niet op topniveau, zoals hij zelf nuchter aangeeft, maar wel met toewijding. Zijn liefde voor sport is gebleven, al kijkt hij tegenwoordig liever naar wedstrijden van Feyenoord en uiteraard Poortugaal.

Geboren in Crooswijk en opgegroeid in Ommoord, woonde Kevin later nog op Rotterdam-Zuid voordat hij in Poortugaal neerstreek. Daar vond hij meer dan alleen een woonplaats. “Poortugaal is voor mij een hele warme, fijne vereniging met enorm veel vrijwilligers,” zou hij kunnen zeggen, maar het blijkt vooral uit hoe hij over de club praat en zich ervoor inzet.

De club vervult een belangrijke sociale rol in het dorp. Zeker wanneer het eerste elftal thuis speelt, komt alles samen. Jong en oud verzamelen zich rond het veld, en het voelt alsof het hele dorp aanwezig is. Een bijzonder moment was de derby tegen Smitshoek op een vrijdagavond, toen ruim 2.000 toeschouwers het complex wisten te vinden. De toegangswegen raakten overvol en de sfeer was intens. Dat Poortugaal in de laatste minuut de winnende treffer maakte, maakte de avond onvergetelijk.

Wat Kevin misschien nog wel het meest waardeert, is de betrokkenheid van de jeugd. Hij ziet het bij zijn eigen zoon: na een ochtendwedstrijd blijven kinderen hangen op de club. Ze kijken naar het eerste elftal of gaan zelf nog even voetballen op veld 3. Pas tegen etenstijd gaan ze naar huis. Het zijn precies die momenten die laten zien hoe belangrijk de club is voor de gemeenschap.

Als jeugdvoorzitter leidt Kevin de jeugdcommissie en neemt hij deel aan bestuursvergaderingen. Opvallend detail: hij is het eerste bestuurslid sinds de fusie tussen PSV Poortugaal en Oude Maas dat vanuit een nieuwe generatie instroomt. Een symbolische wisseling van de wacht.

Toch zijn er ook uitdagingen. Het vinden van voldoende vrijwilligers blijft een punt van zorg, zoals bij veel amateurclubs. En dat terwijl Poortugaal blijft groeien: maar liefst 85 jeugdteams zijn actief in alle leeftijdscategorieën. Het prachtige complex — met meerdere kunst- en grasvelden, moderne kleedkamers en tribunes — biedt daar gelukkig de ruimte voor.

De club zit bovendien sportief in de lift. Het eerste elftal maakt kans op promotie naar de derde divisie en doet nog mee in meerdere bekertoernooien. Tegelijk blijft de focus op de jeugd helder: plezier staat voorop, zeker bij de jongste spelers, terwijl talentvolle spelers de kans krijgen door te stromen.

Voor Kevin is de toekomst duidelijk: behouden wat goed gaat. De club zit vol, maar biedt nog net ruimte voor nieuwe leden, en met nieuwbouw in het dorp zal de aanwas alleen maar groeien. De uitdaging ligt in het bewaken van kwaliteit en gelijke kansen.

Eén ding staat vast: Poortugaal is voor Kevin veel meer dan een voetbalclub. Het is een plek waar kinderen opgroeien, waar vriendschappen ontstaan en waar betrokkenheid vanzelfsprekend is. En als het aan hem ligt, blijft dat nog generaties lang zo.

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

Fred Dorst, Al 35 jaar voorzitter van LMO

VoetbalJournaal
-
0
Fred Dorst, Al 35 jaar voorzitter van LMO

Voor RVV LMO is Fred Dorst al decennialang een vertrouwd gezicht. De 65-jarige voorzitter is inmiddels bijna zestig jaar verbonden aan de club en vormt daarmee een van de belangrijkste pijlers onder de vereniging op Rotterdam-Zuid. In april van dit jaar bereikt hij bovendien een bijzondere mijlpaal: zijn 35-jarig voorzitterschap.

Dorst begon zijn loopbaan bij LMO als jeugdspeler en schopte het uiteindelijk tot het eerste elftal, waarin hij tien jaar actief was. Op zijn 28e moest hij noodgedwongen stoppen vanwege knieproblemen. Toch bleef hij de club trouw, onder meer als jeugdtrainer en leider van het eerste elftal. Zijn voorzitterschap begon op opvallende wijze. “Fred, jij wordt de volgende voorzitter van LMO,” kreeg hij te horen van toenmalig preses Frans van der Hatert. Dorst herinnert zich zijn eerste reactie nog goed: “Ik vroeg of hij had gedronken of ziek was. Ik was net 31.”

Toch stapte hij, samen met twee leeftijdsgenoten, het bestuur in. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de club. “Ik ben niet voornemens om te stoppen omdat de leuke dingen nog steeds overheersen. Soms denk ik wel eens bij mezelf: waar doe ik het allemaal voor?”

Die vraag is niet onlogisch, gezien de enorme tijdsinvestering. Naast zijn werk als transportplanner bij DHL, waar hij binnenkort met pensioen gaat, besteedt Dorst wekelijks zo’n 40 tot 50 uur aan de club. LMO is daarmee een essentieel onderdeel van zijn leven geworden. “Er zit een groot deel van mijn leven in de club.” Zelfs privé is de vereniging bepalend geweest: “Ik heb mijn vrouw op de club ontmoet toen zij 16 was en ik 19.”

LMO is een echte volksclub, waar het ‘ons kent ons’-gevoel nog altijd sterk aanwezig is. Het bestuur bestaat volgens Dorst uit echte verenigingsmensen, wat het werk vergemakkelijkt. Toch zijn er ook uitdagingen. De club deelt het complex met IJVV De Zwervers, dat over drie velden beschikt, terwijl LMO het met twee moet doen. Met in totaal zo’n 1250 leden op het complex is het puzzelen om alles georganiseerd te krijgen. “We zitten vol en hebben een ledenstop bij de jeugd.”

Ondanks die beperkingen staat de club er goed voor. Zo werd drie en een half jaar geleden een nieuw clubgebouw opgeleverd, waar veel positieve reacties op komen. “We zitten er dan ook geweldig bij in onze nieuwe behuizing.” Ook financieel is LMO gezond, iets wat volgens Dorst in deze tijd niet vanzelfsprekend is. “LMO is financieel gezond en wij bestaan volgend jaar nog. Dat is voor een hoop verenigingen nog maar de vraag.”

Sportief gezien heeft de club duidelijke ambities. Het eerste elftal speelt momenteel in de vierde klasse en doet mee in de top. De doelstelling is helder: promotie naar de derde klasse. “Ik vind ook dat wij qua selectie en vereniging daar thuishoren.” Op termijn droomt Dorst zelfs voorzichtig van een stap richting de tweede klasse, al blijft hij realistisch: “Maar daar zijn we nog lang niet.”

Opvallend is dat LMO geen spelers betaalt, maar wel goede randvoorwaarden heeft. De club vertrouwt vooral op betrokkenheid en clubgevoel. Wel merkt Dorst dat het lastiger wordt om talent vanuit de jeugd door te laten stromen. Waar vroeger meerdere spelers vanuit de A1 de stap naar het eerste maakten, moeten nu vaker spelers van buitenaf worden aangetrokken.

Ook het vrijwilligersbestand baart hem soms zorgen. “Je ziet dat vrijwilligers vaak ouders zijn. Dan vraag ik mezelf wel eens af wat er gaat gebeuren als ik of andere bestuursleden gaan stoppen.” Toch overheerst het optimisme. De club, opgericht in 1937, heeft volgens Dorst een stabiele basis en kijkt vooruit.

Een bijzonder moment in de clubgeschiedenis was het 75-jarig jubileum in 2012, toen oud-international Giovanni van Bronckhorst aanwezig was. “Hij is bij ons begonnen, maar ging na één jaar al weg omdat hij zo vreselijk goed was. We zijn er enorm trots op.”

Met een rijke historie, een sterke gemeenschap en een bevlogen voorzitter lijkt LMO klaar voor de toekomst. Of Dorst daar zelf nog lang onderdeel van blijft? De kans is groot. Zoals hij zelf zegt: stoppen is voorlopig nog niet aan de orde.

Jesse Vermaat: van SHO-jongen naar drijvende kracht bij Poortugaal

sv Poortugaal
-
0
Jesse Vermaat: van SHO-jongen naar drijvende kracht bij Poortugaal

Voor Jesse Vermaat (22) voelt voetbal nog altijd als iets vanzelfsprekends. De geboren Oud-Beijerlander zette zijn eerste stappen op de velden van SHO en bleef de club jarenlang trouw. “Ik heb daar mijn hele jeugd gespeeld, altijd in de selectieteams,” vertelt hij. Die toewijding werd beloond: op zijn achttiende maakte hij zijn debuut in het eerste elftal. Niet veel later groeide hij uit tot een vaste waarde. “In de voorbereiding van het seizoen daarna sloot ik aan bij de eerste groep. Ik begon in de basis en ben er eigenlijk niet meer uitgegaan.”

Met SHO beleefde Vermaat mooie jaren. De club speelde destijds in de eerste klasse en wist zich uiteindelijk op te werken richting de vierde divisie. Toch ging die weg niet zonder hobbels. In een cruciale nacompetitie strandde SHO na nederlagen tegen Heerjansdam en Wippolder. “Dat was zuur, want we stonden er goed voor en wilden die stap graag maken.”

Juist in die periode meldde Poortugaal zich voor het eerst. Vermaat koos er toen bewust voor om bij SHO te blijven. “Ik wilde promoveren met de club en kijken of we het niveau aankonden.” Een jaar later veranderde de situatie. Meerdere spelers besloten te vertrekken en Poortugaal klopte opnieuw aan. “Gelukkig kwamen ze nog een keer,” zegt hij met een glimlach. Ironisch genoeg promoveerde SHO datzelfde seizoen alsnog via de nacompetitie. “Dat is nog steeds een van mijn mooiste momenten in het voetbal.”

Toch maakte Vermaat de overstap. En met succes. “Vanaf het eerste moment voelde het goed. Je weet nooit hoe je wordt ontvangen als nieuwe speler, maar dat ging hier vanzelf.” De middenvelder omschrijft Poortugaal als een warme, bijna dorpse club. “Dat lijkt op SHO en dat heeft mij geholpen om snel mijn plek te vinden. Eigenlijk is alles hier gewoon top.”

Zijn rol binnen het team is duidelijk. Waar hij vroeger regelmatig als linksbuiten speelde, voelt Vermaat zich tegenwoordig het meest thuis op ‘10’. “Ik ben een dynamische speler, wil graag beide kanten op bewegen en het spel verbinden. Vanaf die positie kan ik dat het beste.” In het huidige elftal komt dat goed uit. Met spelers als Bjorn Wagenaar op rechts, die veel vrijheid heeft, ligt er ruimte voor Vermaat om het spel centraal te sturen.

Het seizoen van Poortugaal verloopt tot nu toe bijzonder. Begin april gaat de ploeg aan kop in de vierde divisie B, met een voorsprong van vier punten op achtervolger Heerjansdam. “We zitten echt in een flow,” zegt Vermaat. “Het voelt als een vriendenteam en dat zie je terug op het veld.”

Toch kent het seizoen ook een zware kant. In december werd de club opgeschrikt door het plotselinge overlijden van doelman Marvin Nooteboom, pas 29 jaar oud. “Dat was een enorme klap. We praten er nog vaak over, ook over de mooie momenten met hem. Je wordt hechter als team, maar dit draag je wel met je mee.”

Naast het voetbal is Vermaat druk met zijn toekomst. Hij zit in het laatste jaar van de HALO-opleiding in Den Haag en loopt stage op een middelbare school in Oud-Beijerland. Daarnaast geeft hij samen met teamgenoten training aan jonge talenten bij de voetbalschool van Poortugaal. “Dat vind ik prachtig om te doen. Het sluit perfect aan bij mijn opleiding.”

De ambities zijn helder: promotie naar de derde divisie. “Als je kijkt naar onze prestaties en resultaten, denk ik dat we dat niveau aankunnen. We zijn stabiel en hebben kwaliteit in de breedte.”

Maar eerst wacht de ontknoping van dit seizoen. Vermaat is duidelijk: “We gaan er alles aan doen om het kampioenschap binnen te halen.”

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

Walking Football in Ridderkerk: waar voetbal, vriendschap en vitaliteit samenkomen

vv Rijsoord
-
0
Walking Football in Ridderkerk: waar voetbal, vriendschap en vitaliteit samenkomen

Op een doordeweekse dinsdagochtend is het opvallend levendig bij Rijsoord in Ridderkerk. Geen sprintduels of slidings, maar wél fanatisme, gelach en vooral veel gezelligheid. Hier komt een groeiende groep 60-plussers samen voor Walking Football: een voetbalvorm waarbij rennen verboden is, maar plezier juist centraal staat.

Sinds oktober 2018 wordt er in Ridderkerk Walking Football gespeeld. Wat begon als een klein initiatief, is inmiddels uitgegroeid tot een hechte vereniging met zo’n 45 deelnemers. Initiatiefnemer Jan Jansen blikt terug op het begin: “Ik had er wel eens over nagedacht hoe we ouderen in beweging konden krijgen en de sociale contacten konden verhogen. Toen dacht ik, ik ga met Wim de Jong en Dirk Plaizier praten over de mogelijkheden wat betreft Walking Football.”

Die gedachte leidde tot een proeftraining bij Slikkerveer en uiteindelijk tot een officiële oprichting bij Rijsoord. “We hebben dan ook geen leden, maar deelnemers,” legt Jan uit. “We hadden toen acht deelnemers en nu zitten we rond de 45 deelnemers.” Een ledenstop werd al snel losgelaten: “Als je er 20 hebt zijn er altijd een boel ziek, geblesseerd of met vakantie.”

Elke dinsdag begint hetzelfde ritueel: koffie, een praatje en daarna, rond half elf,  gaan de kicksen aan. Onder leiding van trainer Martijn van Faassen, die ooit nog bij Veendam speelde, wordt er getraind. Op het veld staan gemiddeld 20 tot 26 spelers. De jongste is 62 jaar, de oudste 86. Die laatste speelt niet meer mee, maar heeft een minstens zo belangrijke rol: hij verzorgt de koffie, koeken en zelfs het toetje na de lunch.

De keuze voor Rijsoord als vaste locatie was bewust. “We hebben vier clubs in Ridderkerk en ervoor gekozen om het hier te doen. Om elke week te wisselen, leek ons een slecht idee omdat we al blij zijn dat ze het hier kunnen vinden,” zegt Jan met een glimlach. Clubvoorkeuren verdwijnen hier naar de achtergrond: “Maar hier maakt het helemaal niet uit voor welke club je bent, we zijn vrienden van elkaar.”

Die onderlinge band is misschien wel de grootste kracht van de groep. Er worden kaartjes gestuurd bij verjaardagen of ziekte, en er is aandacht voor elkaar buiten het veld. Jan vertelt een bijzonder verhaal: “Er was een dochter van een man die contact zocht en zei: ‘Mijn moeder is onlangs overleden en mijn vader zit in een dip.’ Toen hebben we hem uitgenodigd voor een gesprek en hij is komen voetballen bij ons. Zijn dochter belde na zes weken op en zei: ‘Hij is helemaal opgeknapt.’ Dan zit ik echt met kippenvel.”

Ook buiten het voetbal wordt er veel georganiseerd: een strandwandeling in april, een barbecue in juni en een jaarlijkse kerstlunch waarbij ook partners aansluiten. Dan zit de kantine vol met zo’n 80 mensen. Daarnaast zijn er lezingen over onderwerpen als blessures, dementie en voeding, en volgen deelnemers zelfs AED-trainingen.

Op het veld draait het niet om winnen. “We doen wel met toernooien mee, maar we hebben niet de insteek om fanatiek te winnen,” aldus de organisatie. Toch zijn er mooie momenten, zoals toen Kevin Strootman de aftrap verrichtte bij een toernooi in Ridderkerk.

Voor deelnemers als Bert Alblas is Walking Football een uitkomst. “Het walking football was heerlijk om te doen. Heb lang gevoetbald tot halverwege de 40 jaar. Omdat er veel mensen afhaakte ben ik uiteindelijk zelf ook gestopt. Dit is een geweldige uitvinding.” Helaas is Bert momenteel ‘permanent geblesseerd’.

Wim de Jong, al 68 jaar verbonden aan Rijsoord, ziet vooral de maatschappelijke waarde. “Je bent verbonden met de groep. Het bewegen en ouderen van het bankstel afhalen is toch wel de doelstelling van onze club.” Lachend voegt hij eraan toe dat hij zelf “achteraf helemaal niet kan voetballen”, maar inmiddels een onmisbare rol heeft in de catering.

Jan vat het gevoel misschien nog wel het beste samen: “Ik ben 72 jaar oud en als ik weer op de wereld zou komen ga ik weer voetballen. (…) Maar het is nooit zoals het voetbalgevoel. De humor, het sociale en het doornemen van het lokale voetbal.”

Walking Football in Ridderkerk is daarmee veel meer dan sport. Het is beweging, ontmoeting en bovenal: samen plezier maken.

Meer weten over Walking Football Ridderkerk? Neem contact op met Jan Jansen, tel: 06-51217388

Klik op VV Rijsoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rijsoord voor meer informatie over de club.

Achter de schermen bij VV Pernis: het succes van social media volgens Wessel Ruiter

vv Pernis
-
0
Achter de schermen bij VV Pernis: het succes van social media volgens Wessel Ruiter

Bij amateurvoetbalvereniging VV Pernis speelt niet alleen het spel op het veld een belangrijke rol. Ook daarbuiten gebeurt er van alles wat de club tot leven brengt. De 22-jarige Wessel Ruiter is daar een drijvende kracht achter. Binnen de selectie is hij verantwoordelijk voor de social media en geeft hij supporters een unieke inkijk in het reilen en zeilen van het eerste elftal.

Pernis staat bekend als een gemoedelijke dorpsvereniging, en juist dat karakter probeert Wessel online over te brengen. Met name via Instagram en TikTok laat hij zien wat er achter de schermen gebeurt. “Mensen vinden het leuk om te zien hoe het er echt aan toegaat binnen een amateurteam,” legt hij uit. En dat blijkt: het TikTok-kanaal van de club groeit razendsnel.

Opvallend is dat juist video’s die weinig met het voetbal zelf te maken hebben, het beste scoren. Denk aan luchtige interviews met spelers of spontane momenten uit de kleedkamer. Sommige video’s worden tussen de 100.000 en 500.000 keer bekeken. “Dat is natuurlijk bijzonder veel en vooral heel leuk om te zien,” zegt Wessel.

Volgens hem ligt het succes in de authenticiteit. Waar profclubs vaak al veel media-aandacht krijgen, is het amateurvoetbal een stuk minder zichtbaar. “Bij Pernis zie je hoe leuk en gemoedelijk het eraan toegaat in een vijfdeklasser. Dat is een kant van voetbal die je bij profclubs niet ziet.” De humor binnen het team speelt daarin een grote rol. De typische ‘voetbalhumor’ en de persoonlijkheden van de spelers zorgen voor herkenbare en vermakelijke content.

Wessel staat er niet alleen voor. Samen met Robyn Paz, Nadine Rowaan en Leon Verhagen vormt hij het socialmediateam. “We vullen elkaar goed aan en dat maakt ons sterk. Ik ben echt blij met hoe we samenwerken,” vertelt hij. Hoewel zijn achtergrond ligt in ICT en evenementen, werkt Wessel inmiddels in de marketing. Die ervaring komt goed van pas bij zijn rol binnen de club.

Zelf stopte hij vorig seizoen met voetballen, nadat hij al sinds zijn elfde actief was. Zijn focus verschoof naar werkzaamheden rondom het team, zoals video-analyse. Die rol vervult hij inmiddels ook bij VV Spijkenisse, waar hij actief is binnen de Academy voor jeugdteams van O13 tot en met O23. De beelden die hij maakt, worden niet alleen gebruikt voor analyse, maar vinden ook hun weg naar de socialmediakanalen van Pernis. “Soms lijken die beelden net op professionele fragmenten, alsof je naar Eyecons kijkt,” zegt hij lachend.

Belangrijk voor Wessel is dat alle content positief blijft. Er wordt zorgvuldig omgegaan met wat er online verschijnt. “Als een speler niet wil dat een video wordt geplaatst, dan respecteren we dat. Je wilt niet dat iemand er last van krijgt op werk of daarbuiten.” Toch zorgen bijvoorbeeld teamuitjes en selectieweekenden regelmatig voor memorabele beelden.

De video’s vormen inmiddels een soort dagboek van het seizoen. Wessel is vrijwel elke wedstrijd aanwezig en legt alles vast: van de voorbereiding tot de derde helft in de kantine. Vooral beelden na overwinningen in de kleedkamer zijn populair. En die overwinningen zijn er genoeg, want Pernis strijdt dit seizoen om het kampioenschap in de vijfde klasse D, samen met onder andere Steeds Hooger en Swift Boys.

De club kan bovendien rekenen op veel toeschouwers, zeker voor een vijfdeklasser. Pernis is van oudsher een echt voetbaldorp, mede dankzij voorganger DOTO, dat ooit op hoog niveau speelde. Samen met Excelsior Pernis ging die club op in het huidige VV Pernis.

Recent is Wessel  toegetreden tot de sponsorcommissie. “Ook op dat vlak wil ik mijn steentje bijdragen. De club draait op zowel sponsors als vrijwilligers, dus die combinatie is belangrijk.” Zo organiseerde Pernis onlangs nog een sponsormiddag, waarbij beide groepen samenkwamen.

Met zijn inzet laat Wessel zien dat ook een amateurclub kan uitblinken in zichtbaarheid en beleving. VV Pernis is daarmee niet alleen een club om naar te kijken op het veld, maar zeker ook daarbuiten.

Klik op VV Pernis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Pernis voor meer informatie over de club.

De trainer en vrijwilliger: bouwen aan de toekomst van de vereniging

sv Slikkerveer
-
0
De trainer en vrijwilliger: bouwen aan de toekomst van de vereniging

Naast zijn rol als speler is Capelle ook actief als jeugdtrainer en vrijwilliger binnen Slikkerveer. Samen met Stanley van der Tol traint hij het team O10-1, dat uitkomt op het hoogste niveau in deze leeftijdscategorie. Voor Capelle is deze rol minstens zo belangrijk als zijn eigen voetbalcarrière.

Zijn motivatie om trainer te worden komt voort uit zijn eigen jeugd. Hij had het geluk trainers te hebben die niet alleen oog hadden voor prestaties, maar ook voor het creëren van een hecht vriendenteam. Die aanpak heeft een blijvende indruk op hem gemaakt. Nu probeert hij dezelfde waarden over te brengen op de volgende generatie spelers.

Binnen het team staat plezier centraal. Capelle vindt het belangrijk dat kinderen niet alleen beter worden als voetballer, maar ook het verenigingsleven leren kennen. Dat blijkt uit de activiteiten rondom wedstrijden en trainingen. Zo blijven spelers na een ochtendwedstrijd vaak hangen om ’s middags naar het eerste elftal te kijken en zelf nog een balletje te trappen. Ook bij activiteiten zoals carnaval en zomerkampen is het team steevast volledig aanwezig.

Sportief gezien speelt het team op een hoog niveau, met wedstrijden tegen gerenommeerde jeugdteams van onder andere Sparta, Feyenoord en Excelsior Maassluis. Dat biedt de spelers de kans om zich optimaal te ontwikkelen. Capelle spreekt vol enthousiasme over deze talentvolle lichting en ziet de toekomst van Slikkerveer dan ook met vertrouwen tegemoet.

Een concreet voorbeeld van die ontwikkeling was een recente wedstrijd tegen Sparta O9, het team van oud-prof Nathan Rutjes. Dergelijke wedstrijden laten zien dat de jeugdopleiding van Slikkerveer zich uitstekend kan meten met grotere clubs, iets waar Capelle zichtbaar trots op is.

Zijn betrokkenheid bij de vereniging gaat verder dan alleen trainen. Capelle zet zich ook in als organisator van activiteiten. Zo organiseert hij in april voor de tiende keer de voetbalkoppelquiz, een evenement dat inmiddels een vaste plek heeft binnen de vereniging. Zelf nam hij ook deel aan het Nederlands Kampioenschap Voetbalquiz in Maassluis, wat zijn passie voor de sport nog eens onderstreept.

Voor Capelle is zijn inzet als trainer en vrijwilliger een logische stap. Hij wil iets terugdoen voor de club die hem zoveel heeft gegeven. Die wederkerigheid vormt de kern van het verenigingsleven bij Slikkerveer.

Ook buiten het voetbal is Capelle actief. In het dagelijks leven is hij zelfstandig ondernemer en ondersteunt hij bedrijven bij hun digitale ontwikkeling, met name binnen de bibliotheeksector. Toch blijft Slikkerveer de plek waar alles samenkomt: sport, vriendschap en betrokkenheid.

Daarnaast blijft Slikkerveer zich ontwikkelen. Zo komt er een nieuw kunstgrasveld ter vervanging van een bestaand grasveld. Dit moet zorgen voor extra trainingscapaciteit, iets waar veel teams reikhalzend naar uitkijken.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

SV Bolnes en The Motivated Academy bundelen krachten op Sportpark Bolnes

sv Bolnes
-
0
SV Bolnes en The Motivated Academy bundelen krachten op Sportpark Bolnes

SV Bolnes heeft een belangrijke stap gezet in haar maatschappelijke rol. De club is een langdurige samenwerking aangegaan met The Motivated Academy (T.M.A.), met als doel om via sport kwetsbare jongeren en volwassenen beter te laten participeren in de samenleving.

Vastgelegd in een convenant

De samenwerking is vastgelegd in een convenant voor onbepaalde tijd en richt zich op het bieden van perspectief aan onder meer schoolverlaters, migranten en ex-gedetineerden. Sport speelt daarin een centrale rol. Door middel van clinics, trainingen en begeleidingstrajecten wil T.M.A. deelnemers helpen bij het ontwikkelen van structuur, discipline en zelfvertrouwen — kwaliteiten die ook buiten het veld van grote waarde zijn.

Sport als springplank

Om de sportactiviteiten verder vorm te geven, heeft T.M.A. een aparte sporttak opgezet: T.M.A.R. Deze organisatie gaat zich richten op het aanbieden van laagdrempelige sportactiviteiten voor jong en oud in Bolnes en omgeving. Daarmee wordt de drempel om te bewegen én mee te doen in de maatschappij bewust zo laag mogelijk gehouden.

Gezamenlijke activiteiten in Bolnes

Op Sportpark Bolnes zullen de komende tijd diverse gezamenlijke activiteiten plaatsvinden. Denk aan trainingen, evenementen en vrijwilligersprojecten. De invulling daarvan gebeurt in nauw overleg tussen de betrokken partijen. Ook op het gebied van communicatie zoeken SV Bolnes en T.M.A. nadrukkelijk de samenwerking, onder meer via online kanalen.

Bestaande band krijgt vervolg

De samenwerking tussen beide partijen komt niet uit de lucht vallen. Binnen de jeugdopleiding van SV Bolnes wordt al jaren samengewerkt met T.M.A. Met de geplande komst van een kunstgrasveld en bredere ontwikkelingen op het sportpark, was dit volgens beide organisaties hét moment om de samenwerking officieel te bekrachtigen en verder uit te bouwen.

Breder maatschappelijk netwerk

Naast SV Bolnes en T.M.A. is ook Alleenjijbepaalt actief op Sportpark Bolnes. Deze organisatie, verbonden aan het Gemini College Ridderkerk, biedt jongeren tussen de 10 en 18 jaar een gestructureerde vrijetijdsbesteding. Via sporten als voetbal, basketbal en honkbal werken jongeren aan hun ontwikkeling, bouwen ze vriendschappen op en vergroten ze hun zelfvertrouwen. Landelijk is Alleenjijbepaalt inmiddels uitgegroeid tot een netwerk met honderden scholen, verenigingen en gemeenten.

Sportpark met maatschappelijke betekenis

Met de intensievere samenwerking tussen de verschillende partijen ontwikkelt Sportpark Bolnes zich steeds meer tot een plek waar voetbal en maatschappelijke betrokkenheid samenkomen. Een omgeving waar prestaties op het veld hand in hand gaan met persoonlijke groei — en waar iedereen de kans krijgt om mee te doen.

Klik op SV Bolnes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Bolnes voor meer informatie over de club.

Rust, vertrouwen en resultaat: het succesrecept van Edwin de Koning

vv Heerjansdam
-
0
Rust, vertrouwen en resultaat: het succesrecept van Edwin de Koning

Voor wie Edwin de Koning binnenhaalt, is één ding zeker: hij komt niet voor even. De 58-jarige trainer uit Rhoon staat bekend om zijn loyaliteit en lange dienstverbanden. In een tijd waarin trainers vaak komen en gaan, is zijn loopbaan juist opvallend stabiel. Met tien jaar bij VV Rhoon, tien jaar bij VV Hellevoetsluis en vijf jaar bij VV Smitshoek, is hij inmiddels bezig aan zijn eerste seizoen bij vierde divisionist VV Heerjansdam, en ook daar voelt hij zich zichtbaar op zijn plek.

De Koning zit inmiddels in zijn 26e jaar als hoofdtrainer, maar zijn roots liggen op het veld. Als jeugdspeler doorliep hij de opleiding van Excelsior Rotterdam en schopte hij het zelfs tot drie wedstrijden in het betaalde voetbal. Opvallend detail: hij was keeper, ondanks zijn bescheiden lengte. Met een glimlach zegt hij daar zelf over: “Ik zeg altijd dat ik één meter veertig ben en dus wel levensgevaarlijk moest zijn.”

Na zijn actieve carrière bleef hij het spel trouw. Via clubs als Unicum en Abbenbroek belandde hij uiteindelijk weer bij zijn thuisbasis Rhoon. Daar groeide hij uit tot trainer en clubman pur sang. “Bij Rhoon ligt wel mijn basis,” vertelt hij. “Mijn vader was daar bestuurder en als vijfjarig jongetje ging ik al mee naar de club.” Zijn verbondenheid werd later bekroond met een erelidmaatschap, en zelfs de supportersgroep de Kingside, die zijn naam draagt.

In 2010 maakte De Koning de overstap naar Hellevoetsluis, waar hij opnieuw tien jaar bleef. “Daar heb ik een fantastische tijd gehad en ook Hellevoetsluis is zeker mijn club geworden.” Vervolgens leidde zijn pad naar Smitshoek, waar hij vijf succesvolle jaren kende. Over dat begin vertelt hij met lichte verbazing: “Ik ben door Simon Kelder gebeld of ik openstond voor een oriënterend gesprek. Dacht nog dat ik in de maling werd genomen, maar het was hem echt.”

Nu, bij Heerjansdam, lijkt alles samen te komen. In zijn eerste seizoen trof hij een leergierige selectie. “Het is mijn eerste jaar bij Heerjansdam en ik trof een leuke, uitgebalanceerde groep aan.” Hij bouwde voort op bestaande speelprincipes en voegde daar zijn eigen accenten aan toe. Het resultaat mag er zijn: een indrukwekkende reeks van zeventien wedstrijden zonder nederlaag.

Toch draait het volgens De Koning niet alleen om resultaten. Zijn ontwikkeling als trainer is minstens zo belangrijk. “Ik merk als trainer dat ik wel rustiger en relaxter wordt naar mijn spelers toe.” Waar hij in zijn beginjaren sneller ingreep, kiest hij nu voor stabiliteit en vertrouwen. Die aanpak werpt zijn vruchten af: de ploeg staat als een geheel en spelers weten precies wat ze aan elkaar hebben.

Ambities zijn er ook. Waar vooraf 40 punten het doel was, werd dat halverwege het seizoen bijgesteld naar 50, een grens die inmiddels al bijna bereikt is. Toch kijkt De Koning verder. “Die tweede plek is iets dat ik zelf als trainer graag wil halen.” Voor een club die uit de onderste regionen van de vierde divisie komt, zou dat een opmerkelijke prestatie zijn.

Naast het voetbal is De Koning actief als teammanager Evenementen, Schoolsport en Sportcoaches bij het Sportbedrijf Rotterdam, waar hij leiding geeft aan 25 medewerkers. Ook daar draait alles om ontwikkeling, plezier en samenwerking. “Ik ben vooral bezig met mensen te ontwikkelen, laten groeien en motiveren.”

Zijn filosofie is helder en consistent, zowel binnen als buiten het veld. “Ik zal als trainer nooit dingen opeisen. Alle credits voor de groep. Ik ben er voor de spelers en niet andersom.”

Misschien is dat wel de kern van zijn succes: een trainer die niet op de voorgrond hoeft te staan, maar juist het beste in anderen naar boven haalt, en daar zelf zichtbaar van geniet.

Klik op VV Heerjansdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Heerjansdam voor meer informatie over de club.

Jeugd van Rijnmond Hoogvliet Sport in de lift: groei, plezier en ambitie hand in hand

VoetbalJournaal
-
0
Jeugd van Rijnmond Hoogvliet Sport in de lift: groei, plezier en ambitie hand in hand

De jeugdafdeling van Rijnmond Hoogvliet Sport zit duidelijk in de lift. Waar de club tijdens de coronajaren nog een terugval kende, is er inmiddels weer sprake van groei, energie en ambitie. Twee mensen die dat van dichtbij meemaken zijn Nick Meivogel (38) en Frank Sparreboom (67), beiden nauw betrokken bij de jeugd.

Nick, in het dagelijks leven werkzaam bij Samskip als global head of finance en accounting, rolde via zijn kinderen het vrijwilligerswerk in. “De jeugd bij Rijnmond HS is groeiende en bloeiende,” stelt hij. “Mijn kind wilde gaan voetballen en zo ben ik begonnen als trainer van de JO8-3. Die kinderen begonnen allemaal net en het was enorm leuk om ze spelenderwijs dingen te leren.”

Wat begon als training geven, groeide al snel uit tot meer betrokkenheid bij de club. “Ik zag Frank hier bijna dagelijks rondlopen om alles in goede banen te leiden. Toen ben ik hem gaan helpen.” Frank, zelf een ervaren clubman met een rijk voetbalverleden, vult aan: “Het was wel leuk, want Nick heeft ook een verleden bij Sparta Rotterdam. Dat zeg ik dan ook tegen de kinderen. Die vinden dat natuurlijk geweldig.”

De jeugdafdeling is inmiddels breed opgezet, met teams in meerdere leeftijdscategorieën. Op dit moment is de O16 de oudste groep, maar het doel is om uiteindelijk alle lichtingen volledig te bezetten. Opvallend is dat er ook gemengde teams zijn. “In de O16 staat een stel voor de groep en die doen het supergoed,” vertelt Nick. Zelf traint hij de O12-2, waar ook een meisje deel van uitmaakt. “Die doet het heel erg goed.”

Niet alleen in de breedte groeit de club, ook het niveau stijgt. Meerdere jeugdteams spelen inmiddels op hoog niveau, waaronder twee O14-teams in de eerste klasse. “Die worden echt steeds beter en doen het prima,” aldus Nick. De doorstroming naar de senioren krijgt eveneens vorm: “De trainer van het eerste heeft de O16 bekeken en heeft direct vier jongens gevraagd om met het eerste mee te gaan trainen. Dat is voor die gasten natuurlijk een geweldige ervaring.”

Een belangrijke factor in die ontwikkeling is de betrokkenheid van het eerste elftal bij de jeugd. Volgens Nick speelt trainer Michael van der Velde daarin een grote rol. Spelers van het eerste zijn vaker aanwezig op de club en tonen interesse in de jeugdteams, wat zorgt voor verbinding en motivatie.

De club kenmerkt zich door diversiteit, iets waar Nick trots op is: “Rijnmond Hoogvliet is een afspiegeling van de Rotterdamse samenleving. Het is heel divers en dat werkt uitstekend bij ons.” Alles draait daarbij op vrijwilligers. “Alle jeugdtrainers doen dit in hun vrije tijd. Ze krijgen geen vergoeding, maar wel waardering en bijvoorbeeld een trainingspak.”

Om de kwaliteit te waarborgen, investeert de club in ontwikkeling. Zo is de KNVB-cursus Jeugd Voetbal Coach geïntroduceerd, al was de belangstelling zo groot dat niet iedereen kon deelnemen. Daarnaast is er op zondag de Star academie actief op het complex, wat zorgt voor extra aanwas van jeugdleden.

Binnen de jeugdopleiding staan normen en waarden centraal. Frank geeft een duidelijk voorbeeld: “Wij zijn direct het gesprek met een ouder aangegaan toen die iets riep naar een tegenstander. Dit willen wij niet in onze club hebben.” Die aanpak wordt ook door anderen gewaardeerd, bleek uit complimenten van de tegenpartij.

plezier blijft uiteindelijk de belangrijkste drijfveer. “Het winnen heeft niet de hoogste prioriteit,” benadrukt Nick. “We willen spelers beter maken en dat ze met plezier voetballen.” Ouders worden daar actief in meegenomen, onder andere via bijeenkomsten aan het begin van het seizoen.

Met een zevenkoppig bestuur en duidelijke structuur kijkt de club vooruit. “Als we dit vasthouden, is de sky the limit,” besluit Nick enthousiast.

Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor meer informatie over de club.

1...345...1.494Pagina 4 van 1.494

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.