Home Blog Pagina 4

Zamivo bij Excelsior’20: Gewoon doen!

Ivo Vollebregt (46) is al bijna veertig jaar lid van Excelsior’20. Als actief voetballer doorliep hij de jeugd en speelde hij tot en met de senioren. Later maakte hij de overstap naar het Zamivo-voetbal. Dit seizoen heeft hij voor het eerst de organisatie van het Zamivo op zich genomen. Het initiatief voor Zamivo werd zo’n twintig jaar geleden gestart door George Leuver, de huidige voorzitter van de voetbalafdeling. Toen Leuver voorzitter werd en Ivo graag organisatorisch betrokken wilde blijven, nam hij het stokje over.

Zamivo staat voor Zaterdag Middag Voetbal: een interne competitie binnen Excelsior’20 waarvoor teams zich kunnen inschrijven. Er wordt om de week gespeeld, waarbij de poules elkaar afwisselen. De opzet is vooral gericht op 30-plussers die niet meer wekelijks willen spelen, maar het plezier in het spel en de derde helft minstens zo belangrijk vinden als de wedstrijd zelf.

Er wordt 7 tegen 7 gespeeld op een half veld. Een wedstrijd duurt twee keer dertig minuten. Er zijn geen scheidsrechters aanwezig; spelers lossen onderling eventuele discussies op. Slidings zijn niet toegestaan. Terugspelen op de keeper mag wel; die regel is bewust helder gehouden om discussies over vermeende terugspeelballen te voorkomen.

Alle Zamivo-spelers zijn lid van Excelsior’20, maar niet van de KNVB. Veel teams zijn ooit binnen de club ontstaan. Spelers sluiten zich om uiteenlopende redenen aan: omdat ze minder verplichtingen willen dan in het reguliere voetbal, omdat ze geen zin meer hebben in opstootjes of discussies met partijdige scheidsrechters, of simpelweg omdat ze ontspannen willen voetballen zonder gedoe.

Soms ontstaan teams spontaan. Zo is er een team gevormd vanuit ouders van een meidenteam. Zij trapten samen een balletje, kregen er plezier in en schreven zich in voor de competitie. Wie zich individueel aanmeldt, kan vrijwel altijd aansluiten bij een bestaand team. Dat leidt regelmatig tot nieuwe vriendschappen binnen de club.

De oudste actieve speler is momenteel 61 jaar. In principe richt Zamivo zich op 30+, maar ook 29-jarigen zijn welkom. Het niveau loopt uiteen: er spelen voormalige eerste elftalspelers mee die misschien wat snelheid hebben ingeleverd, maar technisch nog altijd uitstekend uit de voeten kunnen. Belangrijk is wel dat teams bij het aantrekken van invallers rekening houden met het eigen niveau. Het meenemen van een speler van duidelijk hoger niveau zorgt al snel voor scheve verhoudingen en frustratie.

De competitie telt doorgaans tussen de twaalf en achttien teams. Iedere ploeg mag zijn eigen naam kiezen, wat zorgt voor een gemoedelijke sfeer met creatieve namen als Jenever Walk Alone, FC Proost, en Los Jalapeños. Na afloop blijft het merendeel van de spelers hangen voor de derde helft, die een wezenlijk onderdeel vormt van het Zamivo-concept.

Naast de wedstrijden wordt er ook doordeweeks getraind. Een groep spelers traint op woensdag- en donderdagavond, een traditie die nog stamt uit de periode dat sommigen op zondag speelden. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een gemengde groep van Zamivo-spelers en andere leden — een mooie afspiegeling van het clubleven.

Teams doen er verstandig aan minimaal twaalf spelers in hun selectie te hebben. Door blessures, werk in ploegendienst of andere verplichtingen is het prettig wanneer er voldoende bezetting is om elke speeldag compleet aan de aftrap te verschijnen.

Dat Zamivo laagdrempelig is, bleek eens op een zaterdagochtend langs de lijn bij een jeugdwedstrijd. Een Zamivo-speler raakte in gesprek met een andere vader en nodigde hem uit om die middag mee te doen. De man verscheen inderdaad in de kleedkamer. Op de vraag of hij ooit had gevoetbald, antwoordde hij bevestigend. Toen hij zijn shirt aantrok, werd duidelijk dat hij nog in topconditie verkeerde. Hij gaf aan de volgende dag bij Willem II te moeten spelen. Het bleek te gaan om Iwan Redan, oud-prof van onder meer RKC Waalwijk, Roda JC, Sparta Rotterdam en Excelsior. Hij hield zich die middag keurig in, al kon hij het niet laten om één keer een voorzet met het standbeen te geven, tot groot vermaak van de rest.

Zamivo is in de kern waar voetbal om draait: samen spelen, sportief blijven en na afloop met elkaar napraten. Er is ruimte voor nieuwe teams en individuele spelers. Of je nu al jaren niet meer hebt gevoetbald, net in de regio bent komen wonen of met een groep vrienden of ouders een team wilt vormen, iedereen is welkom. Wie het plezier in voetbal weer centraal wil zetten, vindt op zaterdagmiddag bij Excelsior’20 zijn plek.

Klik op rksv Excelsior’20 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rksv Excelsior’20 voor meer informatie over de club.

Jeugdproduct Sem Wisse wilde altijd eerste van Meeuwen bereiken

0

ZOUTELANDE – Hij had als jeugdspeler altijd één doel: basisspeler worden bij het eerste van De Meeuwen. Vast is de plek nog niet, maar Sem Wisse (18) heeft er wel al een flinke reeks basisplaatsen, veelal ook als linksback, opzitten en dat smaakt naar meer. ‘De concurrentie op het middenveld is bij ons erg groot, maar ik ga er alles aan doen om wekelijks aan de aftrap te staan en dan maakt het me nu nog niet uit op welke positie dat is.’

Alle jeugdlichtingen heeft Wisse doorlopen bij de ‘Seaguls’, tot en met de JO17. “Daarna ben ik vervroegd doorgeschoven naar de senioren en sloot ik aan bij de selectie. Michel Leonhart heeft me erbij gehaald en vorig seizoen heb ik twaalf keer een basisplaats gehad en de nodige invalbeurten. Dat smaakte absoluut naar meer. Nu onder Daan Eikenhout is de concurrentie op het middenveld nog toegenomen maar mede door blessures heb ik toch al flink wat minuten weer gemaakt. Het is nu aan mij om ervoor te zorgen dat ik die plek niet meer afgeef. Want ik geniet er enorm van om voor deze club te kunnen spelen.”

Niet in de laatste plaats omdat hij er samenspeelt met Jordan Francke en Boy Wisse, twee neven van de middenvelder die nu ook vaak als linksback wordt opgesteld. Daarnaast staat er elke wedstrijd ook de nodige familie langs de kant als supporter. “Het publiek is echt geweldig. Zowel uit als thuis zijn er veel supporters van De Meeuwen aanwezig om ons te steunen, dat vind ik echt heel gaaf. Ik vind het ook fijn dat ik kansen krijg van de trainer om mezelf te laten zien, op ‘zes’ en ook als linksback. Dat was wennen en nieuw qua positie voor mij maar het gaat steeds beter al besef ik wel dat nu de concurrentie met onder ander Maas Boogaart en Jordan Francke nog best groot is. Zij hebben veel meer ervaring, al probeer ik wel heel veel van hen te leren.”

Inmiddels is de derdeklasser opgeklommen tot een plek in de top vijf van het klassement. Een positie waarop vooraf ook werd gemikt. “In het begin was het nog niet heel goed en moesten we vooral wennen. Nieuwe spelers, nieuwe systemen en andere trainer. Inmiddels gaat het wat stabieler en ik denk ook zeker dat we gezien onze selectie in de top vier moeten kunnen eindigen. Alleen hebben we nu misschien wat minder scorend vermogen ten opzichte van vorig seizoen.”

Net zoals met het elftal was Wisse ook niet helemaal tevreden met zijn spel voor de winterstop. “Nee, dat was nog te mager. Ik had meer moeten brengen maar denk ik dat ik mezelf té graag wilde laten zien en bewijzen. Dat ging ten koste van mijn zuiverheid. Ik wil graag voetballen en zal moeten proberen in mijn spel nog dynamischer te worden. Ooit hoop ik op ‘tien’ terecht te komen, waar ik ook in de jeugd meestal speelde. Dat blijft het uiteindelijke doel, maar voor nu ben ik tevreden met alle kansen en speelminuten die ik van de trainer krijg. Ik ben nog jong en heb nog alle tijd, leer wekelijks op trainingen en wedstrijden van de andere jongens. Die helpen me goed en coachen me op een fijne manier. Daar leer ik van. Het is nu ook zaak om de soms nog ‘slaperige momenten’ uit mijn spel te halen. De komende jaren heb ik nog voldoende om aan te werken en te leren, zodat ik hopelijk nog flink wat jaren als basisspeler hier kan en mag spelen.”

Klik op VV De Meeuwen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV De Meeuwen voor meer informatie over de club.

Helenio Baptista Varela naar VV Papendrecht

Als laatste aanwinst voor het komende seizoen verwelkomt Voetbalvereniging Papendrecht Helenio Baptista Varela. Helenio is 22 jaar. Hij speelt als aanvallende middenvelder en kan ook als centrumspits uit de voeten. Hij kwam de laatste 3 jaar uit voor het Rotterdamse LMO en was daarvoor onderdeel van de goed bekend staande jeugdopleiding van Zeeburgia uit Amsterdam.

Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.

Ramon Bronkhorst bouwt met plezier en rust aan SVV

Wie Ramon Bronkhorst (54) langs de lijn ziet staan bij SVV, ziet geen trainer die op zoek is naar snelle successen of persoonlijk eerbetoon. De Rotterdammer ademt vooral nuchterheid, plezier en betrokkenheid. Precies datgene wat de club nodig had toen hij vier jaar geleden instapte. SVV was net gedegradeerd naar de vijfde klasse, de organisatie was rommelig en veel spelers twijfelden over hun toekomst. Inmiddels staat er weer een herkenbare vereniging, met een stabiele selectie en een duidelijke koers.

Bronkhorsts eigen voetbalverleden is allesbehalve doorsnee. In de jeugd speelde hij bij Xerxes tot en met de B-junioren, maar daarna verlegde hij zijn focus naar Thaiboksen. Zijn tijd in het leger zorgde ervoor dat sport altijd een belangrijke rol bleef spelen. Pas na zijn diensttijd keerde hij terug op het voetbalveld, aanvankelijk in een vriendenteam bij Oranje Wit in Dordrecht. Via het derde elftal kwam hij daar in het selectievoetbal terecht, al haalde hij nooit het eerste. Op zijn 32e volgde alsnog een stap naar een eerste elftal, bij Transvalia, dat destijds in de derde klasse zondag uitkwam.

Daarna ging het snel. Een overstap naar Hargasport werd vroegtijdig beëindigd door problemen binnen de club, wat voor Bronkhorst het moment was om zijn trainerspapieren te halen. Bij Transvalia keerde hij terug als speler-trainer en bleef hij tot zijn 42e actief in het standaardvoetbal. Dat hij daarbij geregeld samen op het veld stond met spelers van boven de veertig, typeert zijn kijk op leeftijd en ervaring: zolang iemand iets toevoegt, is hij van waarde.

Na zijn actieve loopbaan richtte Bronkhorst zich volledig op het trainerschap. Bij Leonidas werkte hij drie jaar met de O19 en O17 en combineerde dat met het trainerschap bij Blankenburg, de club waar zijn dochter voetbalde. Wat begon als een verzoek om hem als speler te gebruiken, mondde uit in een rol als hoofdtrainer. De sportieve uitgangspositie was lastig, met een zware nederlaag van 28-0 in de eerste wedstrijd tegen SVV als dieptepunt, maar gaandeweg wist hij toch punten te pakken en vooruitgang te boeken.

Via het tweede elftal van CVC Reeuwijk en een onverwachte rol als hoofdtrainer bij Blijdorp, kwam hij uiteindelijk bij SVV terecht. Daar trof hij een club aan die zoekende was. De selectie was gedegradeerd, het bestuur instabiel en de toekomst onzeker. Toch bleef een kern van spelers behouden en werd de groep snel aangevuld. De eerste doelstelling was simpel: het plezier moest terugkomen en de club moest weer gaan leven.

Die missie is geslaagd. SVV groeide in korte tijd van zes naar ongeveer twintig teams en is weer zichtbaar aanwezig in de wijk. Vorig seizoen was voor Bronkhorst een van de leukste jaren, mede doordat de selectie intact bleef. Dit seizoen werkt hij samen met assistent Frans Schaap en verzorgster Zoë van Waveren. In alles is groei zichtbaar, al blijft de trainer realistisch. SVV doet niet mee om het kampioenschap, maar mikt op een plek die recht geeft op nacompetitie. In een competitie waarin Steeds Hooger, Swift Boys en Pernis als favorieten gelden, heeft SVV zich knap staande gehouden en is het door geen enkele tegenstander weggespeeld.

Opvallend is de samenstelling van de selectie. SVV beschikt over een van de oudste ploegen in de vijfde klasse, met zelfs een 46-jarige speler in de selectie. Die ervaring weegt volgens Bronkhorst ruimschoots op tegen de nadelen van een oude selectie. Tegelijkertijd sluit sinds de winterstop ook een speler uit de O23 aan, waarmee de balans tussen jong en oud behouden blijft.

Buiten het voetbal runt Bronkhorst een bedrijf in bedrijfstelecommunicatie, met name actief in de hotelsector. Ambities om hogerop te gaan als trainer heeft hij niet. Hij voelt zich thuis in de vierde en vijfde klasse en gelooft dat plezier en stabiliteit belangrijker zijn dan het najagen van promoties. Mocht die promotie er toch komen, dan is dat mooi meegenomen. Zo niet, dan kan het seizoen alsnog als geslaagd worden bestempeld. Want bij SVV draait het weer om waar het ooit om begon: samen sporten, samen blijven hangen en samen bouwen aan een vereniging die midden in de samenleving staat.

Klik op sv SVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv SVV voor meer informatie over de club.

‘Zonder nacompetitie ons veilig spelen blijft de doelstelling’

0

KOUDEKERKE – Het kampioenschap van VCK was misschien een onverwachte verrassing voor velen, maar het zorgde er direct voor dat de doelstelling duidelijk was. Dit keer langer dan één seizoen in de tweede klasse blijven. ‘Zonder nacompetitie ons veilig spelen was en blijft onze doelstelling, ondanks dat we nu lager staan dan we zouden willen.’

Dat zegt verdediger Victor van Heulen. Maar hij is ook helder als het gaat om de redenen waarom de ploeg zich te diep in de rechterrij bevindt. “We zijn niet constant genoeg en pakken te weinig punten in wedstrijden waar we vooraf gezien juist de meeste kans zouden hebben. We hebben onze meeste punten gepakt tegen ploegen uit de top van de ranglijst. Waarschijnlijk omdat we dan vanuit de reactie en omschakeling kunnen voetballen. We worden nooit ongeduldig en dat loont dan. Alleen moeten we in wedstrijden dat we zelf meer het spel moeten maken ook proberen om dan toe te slaan. Dat hebben we helaas te vaak nagelaten.”

Toch ziet Van Heulen volop kansen voor VCK, zeker omdat er een grote groep ploegen is die erg dichtbij elkaar staan. “Een paar keer winnen en je klimt vijf plekken maar dat geldt dus andersom ook. Ben je een paar keer niet bij de les kan je zomaar in de gevarenzone staan. Dat moeten we, zeker met de kwaliteit die we herbergen in de selectie niet laten gebeuren.”

Op dit moment krijgt de verdediger voldoende kansen om als basisspeler zichzelf te laten zien, mede door een aantal blessuregevallen in de selectie. “Dat is voor mij nu een kans om me te onderscheiden. In het begin van het seizoen speelde ik minder wat altijd balen is natuurlijk maar je weet dat er gaandeweg de competitie blessures en schorsingen zullen zijn waardoor anderen de kans krijgen. Wanneer iedereen fit is ben ik meestal de ideale twaalfde man al weet je in de praktijk dat geen enkele ploeg een heel seizoen zonder blessures blijft. Tot op heden ben ik zelf blessurevrij gebleven en dat wil ik graag zou houden ook.”

Zichzelf beschrijven als voetballer is voor het jeugdproduct van VCK geen enkel probleem. “Een pure verdediger die vooral in eerste instantie zijn taak goed uitvoert en geen al te gekke dingen doet. Ballen veroveren, tegenstander uitschakelen en de bal naar de juiste kleur spelen zonder franje. Ik kan over het algemeen wel op alle posities in de verdediging uit de voeten. Van de ene kant een zegen en anderzijds ook wel een valkuil. Want een vaste plek hebben en me op kunnen richten zou lekker zijn.”

Hij is inmiddels als zes seizoenen lid van de eerste selectie. Maar ondanks dat hij nog geen basisspeler is speelde hij in al die seizoenen nog nooit een competitieduel voor het tweede elftal bij de club. “Nee, dat is misschien wel opvallend. In mijn eerste jaar JO19 mocht ik meetrainen met het eerste en debuteerde dat jaar ook tegen FC Dauwendaele. Sinds toen ben ik nooit meer bij de selectie weggeweest. Het was sindsdien altijd óf bank óf basis.”

Toch begint het wel te knagen bij de 24-jarige Koudekerkenaar dat een basisplek nog niet is bereikt. “Een paar keer bank en invallen is nog wel te doen, maar als de reeks langer gaat duren dat zou ik toch overwegen om vaker minuten te maken in het tweede. Ik ben nu op een leeftijd dat ik hopelijk nog wat jaren voor de boeg heb. Komend seizoen hoop ik de nieuwe trainer te kunnen overtuigen dat ik in de ploeg thuishoor. En voor dit seizoen gaan we er met z’n allen vol voor knokken om te overleven. Als dat lukt hebben we het geweldig gedaan.”

Klik op VCK Koudekerke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VCK Koudekerke voor meer informatie over de club.

Van profdroom naar leidersrol: het voetbalpad van Yasin Mazlum (HBSS)

Yasin Mazlum is 28 jaar, geboren in Vlaardingen en al zijn hele leven woonachtig in Maassluis. Zijn voetbalcarrière bracht hem langs profopleidingen, buitenlandse ervaringen en ambitieuze amateurclubs, maar uiteindelijk keerde hij steeds terug naar de regio waar hij zich thuis voelt. Tegenwoordig is hij aanvoerder bij HBSS, een rol die hem niet toevallig werd toebedeeld. Het was een bewuste keuze van de trainer, passend bij zijn ervaring en uitstraling binnen de groep.

Zijn voetbalverhaal begint bij Excelsior Maassluis, waar hij als mini zijn eerste wedstrijden speelde en uiteindelijk zo’n tien jaar actief bleef. Daarna volgde een belangrijke stap naar Sparta Rotterdam. Vanaf de Onder 16 doorliep hij daar de jeugdopleiding tot aan het eerste elftal. Hij werkte samen met trainers als Michael Reiziger en Alex Pastoor, en mocht tijdens oefenwedstrijden zelfs aan het eerste elftal ruiken. In het seizoen waarin Sparta kampioen werd van de Keuken Kampioen Divisie, kreeg hij de mogelijkheid om op amateurbasis aan te blijven. Dat perspectief zag hij echter niet zitten.

Die keuze bracht hem naar SC Cambuur, waar hij bij Jong Cambuur speelde onder trainers als Arne Slot en Dennis van der Ree. Na een trainerswissel verdween het vertrouwen en volgde een nieuw hoofdstuk. Yasin vertrok voor drie maanden naar Turkije, waar hij meetrainde bij Konyaspor, maar helaas de afspraken niet nagekomen werden.

Een terugkeer bij Excelsior Maassluis volgde, waar Jeroen Rijsdijk trainer was. Door administratieve problemen rond zijn buitenlandse periode duurde het lang voordat hij speelgerechtigd was, wat het ritme brak. Niet veel later meldde Westlandia zich. Daar kende hij twee sterke seizoenen in de derde divisie zondag, al werd hij regelmatig op posities ingezet waar hij niet gewend was om te spelen.

De ontmoeting met Henk de Zeeuw leidde tot een overstap naar Zwaluwen, waar hij vier seizoenen actief was. Het werd een succesvolle periode waarin hij uitgroeide tot aanvoerder. In zijn laatste seizoen gooide een zware hamstringblessure, opgelopen in een wedstrijd tegen Jong Shakhtar Donetsk, roet in het eten. Ondanks een flink aantal gespeelde wedstrijden veranderden de voorwaarden bij de club en besloot hij verder te kijken.

Zijn volgende keuze viel op FC Skillz, een project dat hem aansprak vanwege de ambitie en het verhaal achter de club. In de praktijk werd het echter niet wat hij ervan had verwacht, mede door aanhoudende kuit- en hamstringklachten. Toen zijn vertrek bekend werd, kwam HBSS al snel in beeld. Samen met een vriend gaf hij zijn ja-woord en bleef hij daarbij, ondanks andere aanbiedingen.

De overstap betekende een stap terug in niveau, maar paste beter bij zijn leven buiten het voetbal. Yasin werkt al zeven jaar als accountmanager in de sanitairbranche en is vaak onderweg. Hij wilde bewust kiezen voor een club dicht bij huis. Bij HBSS was de voorbereiding rommelig en de selectie grotendeels vernieuwd, maar gaandeweg ontstond er rust. Onder trainers Berkan Bayraktar en Ton Pattinama kreeg de ploeg structuur en werden de resultaten beter. Yasin speelt vrijwel alles, oogt fitter dan vorig seizoen en vervult een duidelijke leidersrol.

Zijn grootste kwaliteiten liggen in het coachen en zijn traptechniek, vaardigheden die hij al vroeg ontwikkelde. In de jeugd speelde hij tegen spelers als Frenkie de Jong, Noussair Mazraoui en Youri Tielemans , en vormde hij bij Sparta zelfs een verdedigend duo met Denzel Dumfries.

Waar Yasin vroeger fel en uitgesproken was, heeft hij geleerd om dingen in perspectief te plaatsen. Na een recente nederlaag merkte hij dat hij bewust de kleedkamer stil hield, iets wat hij een paar jaar geleden nooit had gedaan. Die ontwikkeling typeert zijn huidige fase als voetballer. Hij combineert ervaring met rust en weet wanneer hij moet sturen en wanneer hij moet loslaten. Bij HBSS komt dat goed samen: een omgeving waarin hij zichzelf kan zijn en waarin zijn kwaliteiten volledig tot hun recht komen.

Klik op HBSS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HBSS voor meer informatie over de club.

Jong Ambon is volgens Leroy Telussa een club die culturen verbindt

0

MIDDELBURG – Omdat hij ooit onverwachts werd toegelaten op een studie in Rotterdam maakte hij als begin twintiger de overstap van Zeelandia Middelburg naar Jong Ambon. Tot vreugde van zijn vader. Het bleek een gouden keuze, want sindsdien is Leroy Telussa (34) niet meer weggegaan en is hij nu nog altijd de trotse aanvoerder van het eerste team.

“Ik wilde gaan studeren en had toen weinig vertrouwen dat ik zou worden toegelaten op de opleiding in Rotterdam. Ik beloofde mijn vader dat áls ik zou worden toegelaten ik zou gaan voetballen bij Jong Ambon. Dat wilde hij altijd al, maar ik zag geen reden om bij Zeelandia toen al weg te gaan. Uiteindelijk moest ik mijn belofte nakomen want ik werd toegelaten op de opleiding en van die stap heb ik nog altijd geen spijt.”

Telussa, een telg uit de familie wiens naam onlosmakelijk in vele lagen is verbonden met Jong Ambon, speelde zijn gehele jeugd bij Zeelandia, maar dus nimmer in het eerste team. Toen de JO29 uiteenviel omdat tal van teamgenoten overstapten naar JVOZ, kreeg hij aanbiedingen van Dauwendaele, MZVC en RCS. “Die werden het uiteindelijk geen van allen, want ik had mijn woord aan Jong Ambon gegeven. Al die jaren waren fantastisch en zeer speciaal. Trainen onder ome Paul en spelen met een hoop neefjes in het elftal. Dat zijn dingen die ik enorm koester als voetballer en als mens.”

Was hij in het verleden altijd aanvaller, inmiddels is hij één van de oudsten in de selectie wordt hij liefkozend soms pa of opa genoemd. Tijdens de wedstrijden jaagt hij niet meer op de doelpunten maar is hij als centrale verdediger juist degene die de boel neerzet en de spelers probeert te coachen. “Dat is een enorm mooie rol. De laatste seizoenen is het sportief helaas wat minder. Even hadden we het gevoel dat we de juiste lijn weer te pakken hadden, maar sinds begin dit seizoen draait het minder en lopen we eigenlijk al sinds de voorbereiding achter de feiten aan. Dat is zonde, want we hebben zeker de kwaliteiten om in deze klasse gewoon bovenin mee te doen vind ik.”

Stappen vooruit, stapje terug en hopelijk straks weer eentje vooruit maken. “Dat is wel waar ik naar streef met de ploeg. Bovendien blijft voetbal voor mij een geweldige uitlaatklep. Ook als het minder draait kan ik op het veld even helemaal de knop omzetten en mijn drukke baan vergeten. Dat vind ik heerlijk en is voor mij een belangrijke drijfveer dat ik nog altijd speel. Ik ben ook erg fanatiek en wil altijd streven naar beter en meer. Soms moet je dan even op de rem trappen of gas terugnemen. We hadden als doel om te gaan voor de nacompetitie, maar dat is er alleen tot op heden nog totaal niet uitgekomen. We hebben amper met dezelfde jongens kunnen spelen en er moeten zelfs geregeld jongens van het tweede mee. Dan is het lastig om constant te presteren als team. We doen ons best maar dat is in deze klasse te vaak niet goed genoeg gebleken tot nu toe.”

De club heeft hij inmiddels in zijn hart zitten en hij geniet van hoe het er bij Jong Ambon aan toegaat. “Het is meer dan een Molukse club, voor mij is het een club van verbinding met en tussen verschillende culturen. Een familievereniging waar een warm gevoel heerst richting alle leden, waar ze ook hun roots hebben. Dat vind ik mooi en daar ben ik trots op dat ik daar deelgenot van ben al vele jaren. Zo lang ik fysiek van waarde ben en ik het allemaal nog goed kan belopen zal ik me blijven inzetten. Hopelijk kunnen we dit seizoen sportief nog wat stapjes maken en anders moet het volgend jaar gebeuren.”

Klik op Jong Ambon voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Jong Ambon voor mee informatie over de club.

Jake Aarnout: dromen van keepen in De Kuip

Acht jaar is hij pas, maar de agenda van Jake Aarnout oogt nu al als die van een prof in wording. De doelman, begonnen bij Kethel Spaland, staat inmiddels op de radar van meerdere betaald voetbalorganisaties. Clubs als Feyenoord, Sparta Rotterdam, PSV, Ajax en RSC Anderlecht hebben hem al uitgenodigd om zijn kunsten te tonen. Toch blijft Jake nuchter. “Keepen vind ik gewoon het allerleukst om te doen.”

Zijn voetbalreis begon in de mini’s van Kethel Spaland. Daar viel hij aanvankelijk op als veldspeler. Zijn schot was zó hard dat zijn trainer hem direct doorschoof naar een hogere leeftijdscategorie. Bij de amateurtak van Sparta maakte hij vervolgens indruk als voetballer. Maar ergens knaagde er iets.

“Van de trainer van Sparta mocht ik eigenlijk niet keepen. Maar keepen vind ik veel leuker dan voetballen. Als speler moet je heel veel rennen en als keeper kan je gewoon voor je doellijn staan en als het nodig is duiken. Dat vind ik onwijs gaaf om te doen.” Het typeert de jonge Schiedammer: eigenwijs, maar met een duidelijke passie.

Zijn grote voorbeeld is Gianluigi Buffon. Tijdens videotrainingen bij Sparta zag hij beelden van verschillende profkeepers, maar één naam bleef hangen. “Zijn manier van keepen vind ik echt heel mooi.” Ook de speelstijl van Manuel Neuer spreekt hem aan, met name in één-tegen-één situaties. Daar voelt Jake zich op zijn sterkst: groot maken, goed voetenwerk, het juiste moment kiezen.

Omdat bij Sparta (av) pas op latere leeftijd met vaste keepers wordt gewerkt, maakten Jake en zijn vader – oud-doelman Johnny Aarnout – de overstap naar Spartaan ’20. Op Rotterdam-Zuid keept hij nu in het Top 8-team in de Onder 9-competitie: het talententeam van de club.

Zijn ontwikkeling bleef niet onopgemerkt. Jake liep meerdere stages bij Sparta en werkte ook een stage af bij Feyenoord. Daarnaast meldden PSV, Ajax en Anderlecht zich met een uitnodiging. Voorlopig is het Sparta waar hij het vaakst te vinden is. Binnenkort start hij daar aan een nieuwe stagecyclus. Daarna hoopt hij dat de club hem voor langere tijd wil vastleggen.

Wie beelden van Jake online bekijkt, ziet een opvallend complete doelman. Technisch sterk, comfortabel aan de bal en niet bang om een tegenstander uit te kappen om vervolgens rustig op te bouwen. Op deze leeftijd is dat zeldzaam. Hoewel hij van zijn trainers niet te veel mag coachen, probeert hij zijn medespelers wel degelijk te helpen met positionering.

Internationaal proefde hij ook al van het grote werk. Tegenstanders als Paris Saint-Germain, Anderlecht, Bayer 04 Leverkusen en Aston Villa stonden al tegenover hem op toernooien. “De leukste wedstrijd was tegen Paris Saint Germain. Daar verloren we met 3-2 van. Dat was met het talententeam NZH, daar spelen we toernooien mee. Dit was op een toernooi in Nieuw-Vennep.”

Zijn mooiste redding? Die was tegen Anderlecht. “Ik kwam één op één en hij schoot van afstand richting de kruising, moest snel terugrennen en tikte de bal uit de kruising met mijn vuist.” Het verhaal wordt verteld met een trotse glimlach, passend bij een jongen die leeft voor het moment onder de lat.

Voor nu ligt de focus op Spartaan ’20 en de stages bij Sparta. Plezier maken staat voorop, net als beter worden. Maar één droom durft hij al hardop uit te spreken: ooit in het eerste van Feyenoord spelen. In De Kuip. Want hoe mooi alle stages ook zijn, zijn hart klopt toch het hardst voor de club uit Rotterdam-Zuid.

Klik op vv Kethel Spaland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kethel Spaland voor meer informatie over de club.

Tim Weijers meegegroeid met de meiden bij SV Walcheren

0

VLISSINGEN – Hij maakte toen zijn zoontje begon met voetballen bij SV Walcheren terloops de opmerking ‘Als ik iets kan doen…..’ Dat was voor mensen bij de club natuurlijk een dankbare tekst. Voor hij het wist was hij trainer bij de MO11, het team waar ook zijn dochter ging spelen. Die is inmiddels gestopt maar Tim Weijers is er nog altijd, nu als trainer bij de MO20. ‘Die meiden doen het geweldig en ik wil proberen om er het maximale uit te halen.’

“Die opmerking heb ik wel geweten haha.. Dat duurde niet lang want toen mijn dochter klaar was met zwemles wilde ze net als haar broer gaan voetballen. Ik trainde toen de JO9 en ben één avond per week bij de MO11 gaan meehelpen. Toen het seizoen erna mijn zoon stopte en de trainer bij de MO11 heb ik het overgenomen en nooit meer weggegaan. De afgelopen jaren ben ik steeds met het elftal meegegroeid en opgeschoven tot de MO20. Al een aantal jaren spelen we met deze groep fanatieke meiden boven ons kunnen maar steeds redden we ons opnieuw. Ook nu spelen wij met meiden van vijftien tegen dames van een jaartje of negentien en dat doen ze prima. We hebben best wat fysiek sterke meiden en dat is goed. Alleen tegen Bavel werden we overklast, maar verder…. Hun drive is groot en dat is geweldig om te zien.”

Weijers trainde zelf buiten de JO9 nooit andere jongens of heren.  Hij geniet enorm van het werken met ‘zijn’ meiden, die hij sinds een drietal jaar samen met Ko Uijterhoeve onder zijn hoede heeft. “Ik heb niet echt voetbalervaring, Ko heeft dat wel en dat is erg leerzaam. Ook voor mij als trainer is dat prettig. Mijn dochter is inmiddels twee jaar gestopt nu maar ik kreeg vanuit de groep zelf de vraag of ik wilde doorgaan. Dat is een mooi compliment en dat kon ik dan uiteraard ook niet weigeren. Ik heb er nog altijd heel erg veel plezier in. Zowel bij de trainingen als de wedstrijden is er heel veel fanatisme en de wil om zichzelf te verbeteren. Dat werkt voor iedereen motiverend. Zelf heb ik ooit wel gevoetbald in Limburg waar ik vandaan kom. Zelfs nog veteranenvoetbal met mijn vader. Maar écht in een eerste elftal ofzo nooit.”

Met de ploeg heeft hij elk seizoen opnieuw de hoogste doelstelling om na te jagen. Ook nu weer. “We willen proberen om in deze fase kampioen te worden. Dat is een fikse klus, maar in alle voorgaande seizoenen dat ik nu trainer ben ik het slechts één jaar niet gelukt. Alle andere seizoenen zijn we kampioen geworden. Eén jaar hebben we 1e Klasse gespeeld tegen onder meer Excelsior Rotterdam. Dat team bleek qua niveau een brug te ver, maar verder hebben we altijd wel op dat niveau prima gepresteerd. Eén fase in de hoofdklasse hebben we het niet gered, omdat dit ploegen te sterk waren, maar in de 1e klasse doen de meiden al seizoenlang voor weinig teams onder.”

Nu hij al zeven jaar voor de groep staat is het ook regelmatig zo dat Weijers nadenkt over zijn trainerstoekomst. “Al jarenlang doe ik het met veel overtuiging, plezier en stop ik er stiekem best wel flink wat vrije tijd in. We hebben met z’n allen veel bereikt en ik heb in die jaren ‘mijn meiden’ zien groeien, beter worden en successen mee gevierd. Dan moet je ook eens kijken wat verder mogelijk is. Kansen zie ik altijd wel en het zou gaaf zijn om nog een keer kampioen te worden. Een fikse klus, maar wellicht wel een prachtige afsluiter van een heel mooie tijd.”

Klik op SV Walcheren voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Walcheren voor meer informatie over de club.

Vlaardingen voor KiKa bij Victoria’04: tien jaar nalatenschap krijgt nieuw hoofdstuk

Op 19 maart 2015 overleed Ramon de Rond op 40-jarige leeftijd. De voormalig doelpuntenmaker van RKWIK, VFC, Spijkenisse en Victoria’04 verloor de strijd tegen een slopende ziekte. Kort daarvoor nam hij op indrukwekkende wijze afscheid op het veld, tijdens een bijzondere wedstrijd tegen de legendes van Sparta Rotterdam. Het eerste Ramon de Rond-toernooi maakte hij nog mee. Niet lang daarna overleed hij. Zijn boodschap was helder: vier het leven. Die gedachte werd na zijn overlijden omgezet in daden door zijn vrienden.

Tien jaar Ramon de Rond-toernooi

Wat begon als een eerbetoon groeide uit tot een vaste waarde in Vlaardingen. Het Ramon de Rond-toernooi werd tien jaar lang georganiseerd door een hechte vriendengroep, met één vast doel: geld inzamelen voor Stichting KiKa (Kinderen Kankervrij). In een decennium tijd werd meer dan 160.000 euro opgehaald voor onderzoek naar kinderkanker.

Het toernooi ontwikkelde zich in die jaren van een kleinschalige herdenkingsdag tot een breed gedragen evenement binnen de regio. De laatste editie werd groots aangepakt, met een compleet festivalterrein op het hoofdveld van Victoria’04. Dj’s, artiesten en een volle accommodatie zorgden voor een jubileumeditie die zowel qua opzet als qua opbrengst een passend slotakkoord vormde.

Bewust stoppen na tien edities

Na tien edities besloot de organisatie te stoppen. Geen abrupte beslissing, maar een weloverwogen keuze. Tien jaar werd gezien als een natuurlijk moment om het stokje eventueel over te dragen. De organisatie besefte dat continuering alleen zinvol is met volledige toewijding en een langetermijnvisie. Bovendien werd duidelijk dat vernieuwing noodzakelijk zou zijn om het evenement toekomstbestendig te houden.

Het besluit werd genomen in overleg met de familie van Ramon. Daarbij werd uitgesproken dat, mocht de vereniging het initiatief willen voortzetten, de opgebouwde kennis en ervaring beschikbaar zouden zijn. Voorwaarde was wel dat het toernooi voortaan structureel vanuit de club gedragen zou worden.

Victoria’04 neemt het over

Binnen Victoria’04 was het enthousiasme om het evenement voort te zetten direct aanwezig. Vanuit de vereniging stonden vrijwilligers op die het toernooi hebben geadopteerd en verder uitwerken binnen de cluborganisatie. De vrienden van Ramon zijn niet langer verantwoordelijk voor de organisatie, maar blijven betrokken in een adviserende rol. De lijnen zijn kort; velen zijn nog altijd actief binnen de vereniging en ondersteunen waar nodig met raad en daad.

De club heeft bewust gekozen voor een nieuwe naam: Vlaardingen voor KiKa, bij Victoria’04. Daarmee wordt het initiatief breder gepositioneerd en stevig verankerd binnen de verenigingsstructuur. De naamswijziging markeert geen breuk met het verleden, maar een nieuwe fase waarin het evenement niet langer afhankelijk is van een vriendengroep, maar onderdeel wordt van het club-DNA.

Terug naar de basis

 

Waar de laatste editie groots en festivalachtig was, kiest de vereniging nu bewust voor een terugkeer naar de basis: voetbal als verbindende factor. De voorlopige opzet voor zaterdag 13 juni 2026 onderstreept dat uitgangspunt.

In de ochtend staat waarschijnlijk een jeugdtoernooi voor O9 tot en met O11-teams uit de regio Vlaardingen-Schiedam op het programma. In de middag volgt een recreatief 7-tegen-7 toernooi, gecombineerd met entertainment. De ambitie is om circa veertig teams te verwelkomen op het sportpark van Victoria’04.

Het doel blijft onveranderd

Ondanks de nieuwe naam en organisatie blijft de kern hetzelfde. Het goede doel is en blijft Stichting KiKa, nadrukkelijk in lijn met de wens van Ramon zelf. In de periode waarin hij wist dat zijn leven beperkt zou zijn, werd hij vader van een zoon, die inmiddels zelf voetbalt bij VFC. Dat perspectief maakte de keuze voor KiKa vanzelfsprekend.

Wat begon als een eerbetoon van vrienden is uitgegroeid tot een stevig verankerd clubinitiatief. De vorm verandert, de organisatie verandert, maar de essentie blijft: samenkomen, verbinden en geld ophalen voor een toekomst waarin kinderkanker geen dodelijke ziekte meer is.

Zaterdag 13 juni 2026 belooft opnieuw een dag te worden waarop Vlaardingen samenkomt, op en rond het veld van Victoria’04, in de geest van een man die het leven wilde vieren.

Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Meer artikelen over Victoria ’04? Klik hier.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.