Home Blog Pagina 4

Rijnenberg en van Loon zijn de nieuwe jeugdopleiders bij Velo

0

Bij Velo is de jeugdopleiding dit seizoen in drieën gesplitst. Naast hoofdopleider Jeremy van der Stap sturen Boyd Rijnenberg en Reinier van Loon nu ieder hun eigen leeftijdsgroep aan. Rijnenberg doet de Onder 6 tot en met Onder 10. Van Loon de Onder 11 tot en met Onder 13. Allebei kwamen ze via een ander pad bij die rol terecht, maar in hun manier van werken zitten ze opvallend dicht bij elkaar.

Voorheen deed Jeremy van der Stap het grootste deel van de jeugdopleiding alleen, met negentien lichtingen onder zijn hoede. “Dan kan je ze niet allemaal de aandacht geven die ze misschien verdienen,” zegt van Loon. Sinds dit seizoen is dat takenpakket gesplitst, met Rijnenberg en van Loon als extra opleiders naast hem. “We zijn nu een paar maanden bezig en we klikken goed met elkaar.”

Rijnenbergs omslag van fanatieke vader naar pedagoog

Rijnenberg werkt sinds augustus als hoofdopleider onderbouw, naast zijn functie als hoofdtrainer van de Onder 9. Zijn visie komt voort uit zijn werk bij Sparta in de regio, waar hij op zondag met jonge talenten traint. “Zij werken vanuit een pedagogische visie. De ontwikkeling van het kind staat voorop, plezier maken en door middel van voetbal bijdragen aan de algemene ontwikkeling.” Die visie sluit aan op zijn eigen achtergrond van vijftien jaar in de zorg en kinderopvang. Voordat hij daarmee in aanraking kwam, was hij zelf juist het tegenovergestelde. “Ik was verschrikkelijk fanatiek, ook met mijn eigen zoontje. Toen ik aanraking kwam met Nathan Rutjes bij Sparta ben ik echt 180 graden omgedraaid.” Die omslag paste hij vorig jaar voor het eerst toe als hoofdtrainer van de Onder 8. “Het resultaat helemaal loslaten. De ontwikkeling van die kinderen staat voorop.” Toen zijn functie als hoofdopleider onderbouw vrijkwam, solliciteerde hij met het idee om die manier van werken over de hele onderbouw door te trekken.

Zelf voetbalde Rijnenberg, geboren in Vlaardingen en opgegroeid in Maassluis, bij Excelsior Maassluis en daarna in het Westland. Via vrienden en de reputatie van de jeugdopleiding kwam hij uiteindelijk bij Velo terecht. “Goede jeugdspelers, goede trainers, alle voorzieningen waren altijd goed. En een leuke, gezellige vereniging.” Hoeveel van zijn visie bij ouders en trainers daadwerkelijk beklijft, houdt hij reëel. “Van de 100 procent kan ik er misschien 40 beïnvloeden en meekrijgen. En als ik 30 procent alleen maar bewust kan maken, heb ik al iets veranderd. Ouders blijven soms eigenwijs en blijven resultaat te belangrijk vinden. Maar ik kan niet meer dan mijn best doen.”

Een actie die niet lukt, telt ook

Hoe die aanpak er in de praktijk uitziet, blijkt uit een voorbeeld dat Rijnenberg zelf aanhaalt. Tijdens een wedstrijd probeerde een keeper, de spits van de tegenpartij uit te spelen. Het doelmannetje verloor de bal en incasseerde een tegentreffer. “Ouders aan de kant werden helemaal gek.” Zijn eigen reactie naar de keeper was anders. “Ik zei: jij moet daar echt lef voor hebben om die spits uit te spelen. Maar hoe zorgen we ervoor dat die actie wel lukt?” Samen zochten ze uit waarom de bal werd afgepakt, en wat de keeper de volgende keer anders kon doen. “En dan zeg ik: heel goed, de volgende keer gewoon weer proberen.” Die insteek, vragen stellen in plaats van straffen, probeert hij ook de trainers in de onderbouw mee te geven. “Kinderen mogen bij mij alles. Maar ik maak wel een paar hele harde en duidelijke afspraken, en die kom ik na. Dat gaat vooral over normen en waarden. Elkaar begroeten, stil zijn als de trainer praat, dat soort dingen. Soms heb ik het idee dat die normen en waarden lijken te verdwijnen in onze maatschappij. Maar goed, binnen die afspraken zijn ze vrij.”

Van Loons weg via ADO terug naar Velo

Van Loon (29) voetbalde zelf van jongs af aan bij Velo en speelt er nog altijd, in het vijfde. Als trainer gaf hij er eerder leiding aan de Onder 9 tot en met de Onder 13, waarna hij vijf jaar bij ADO Den Haag ging werken. Dat was een hele andere werkomgeving. “Je speelt tegen de top en je werkt met de top van trainers en spelers. De ontwikkeling van spelers daar is heel interessant om te zien.” Bij ADO trainden de jongens vier keer per week, twee uur per sessie.” Toch koos Van Loon ervoor om te stoppen, wegens verschil van inzichten met de club, maar vooral om persoonlijke redenen. Hij werkt als fulltime gymdocent en woont alleen met zijn zoon van tweeënhalf. De reistijd en de wedstrijddagen in het weekend pasten niet meer bij zijn situatie. Toen de vacature bij Velo voorbijkwam, was de keuze snel gemaakt. “Ik wil wel betrokken blijven bij de voetballerij, bij het spel. En dit is een onwijs mooie plek om dat te blijven doen.”

Structuur voor de trainers, vrijheid voor de kinderen

Beide opleiders zoeken naar eenzelfde balans: duidelijke kaders voor de trainers, en ruimte voor de kinderen zelf. Van Loon werkt met vijftien teams onder zijn hoede, verdeeld over de Onder 11, 12 en 13. Voor hen is hij een klankbord. “Als ze ergens mee zitten, komen ze bij mij. We hebben het over tactische dingen, trainingen, maar ook hoe om te gaan in bepaalde situaties met spelers en ouders.” Om te voorkomen dat jonge spelers worden overladen met informatie, werkt hij met weekthema’s. “De ene week zitten we in het aanvallen, de andere in het verdedigen. Daar pakken we dan één teamtaak uit, en dat zetten we centraal.” Trainers die tegen iets aanlopen, krijgen van hem geen kant-en-klare oplossing, maar een voorbeeld om mee te werken. “Ik kan een vorm wel naar ze sturen, alleen de training is nooit hetzelfde als wanneer ik hem zelf zou geven. Het doel is dan ook anders.” Toch vinden vooral de trainers van de selectieteams het interessant om zijn eigen trainingsdatabase te zien. Plezier staat voor hem voorop, gevolgd door technische vaardigheid: balcontrole, en een actie durven maken. Voor de niet-selectieteams stuurt hij wekelijks een eigen techniekvorm naar de ouders, zoals een dribbelparcours of een oefening in kappen en draaien.

Rijnenberg legt dezelfde nadruk op autonomie, maar dan voor de kinderen zelf. “Kinderen moeten niks. Het enige wat ze moeten, is zich gedragen. We reageren niet op scheidsrechters, op trainers, op tegenstanders.” Fouten rekent hij de kinderen niet aan. “We hebben geen waardeoordeel over het rendement van een actie, maar over de potentie ervan.”

Verschillende antwoorden op dezelfde Cruijff-quote

Beide opleiders kregen tijdens de gesprekken dezelfde uitspraak van Johan Cruijff voorgelegd: dat je spelers tot de Onder 13 vooral lekker moet laten voetballen, zonder het te ingewikkeld te maken. Rijnenberg herkent zich daar volledig. “Winnen of verliezen maakt niet uit. Het gaat om de ontwikkeling van die kinderen.” Van Loon nuanceert het vanuit zijn ervaring bij ADO. “Die discussie heb ik ook weleens gehad. Maar als ik dat zo deed tegen Ajax, werd ik 40 of 50-0 van de mat gespeeld. Het is wel belangrijk dat spelers bepaalde basisdingen weten, zoals hoe je de eerste druk kan uitspelen of een moment van scoren kiest.” Ze niet overspoelen met informatie, benadrukt hij daarbij wel. “Je moet ze een of twee dingen meegeven en daar vooral op coachen

Van der Heijden keerde na jaren terug bij KMD en pakte bijna de titel

0

Daan van der Heijden (24) is middenvelder van KMD, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt.

Van der Heijden begon bij SVH waar hij met vrienden voetbalde. Na vier jaar stapte hij over naar het veel hoger spelende Haaglandia in Rijswijk. Toen die club na zijn eerste jaar in de C failliet ging, moesten de spelers verkassen.

Via een klasgenoot kwam hij terecht bij KMD, waar hij een leuk jaar in de C1 speelde, met een goede trainer en veel vriendschappen, al voelde het niveau als een flinke stap terug vergeleken met Haaglandia. Na een jaar vertrok hij naar Westlandia, waar hij twee seizoenen voetbalde.

Daarna trainde hij mee met het eerste van KMD, maar voelde zich als achttienjarige ongemakkelijk tussen de dertigers. Via een voetbalschool belandde hij bij Quick. Hij speelde er twee seizoenen Onder 23 op het hoogst mogelijke niveau, en trainde geregeld mee met het eerste. Uiteindelijk raakte hij bekneld tussen beide niveaus. “Op zaterdag met Onder 23 naar Eindhoven, en dan zondag de hele dag mee met het eerste om negentig minuten op de bank te zitten. Daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee.” Zelf besloot hij te vertrekken, terug naar KMD.

Inmiddels vierde seizoen

Dit is zijn vierde seizoen in het eerste van KMD, op de controlerende middenveldpositie. De eerste twee jaar kampte Van der Heijden met blessures, maar vorig seizoen speelde hij blessurevrij alles. Een directe nieuwe stap hogerop zag hij na één goed seizoen nog niet zitten. “Ik wil eerst wat meer ervaring in mijn rugzak hebben. De derde klasse wordt soms ook onderschat. Er zitten echt wel sterke ploegen bij.”

Van nul punten naar tweede plek

Vorig seizoen leverde KMD een bijzondere prestatie. Na drie verliespartijen op rij, onder meer een pijnlijke 1-4 thuis tegen Westlandia, leek het een lastig seizoen te worden. Het team krabbelde op, won vervolgens vijf wedstrijden op rij en later nog eens zes achter elkaar, en eindigde alsnog tweede. Zes punten achter kampioen Westlandia. “Dat is wel bijzonder, om zo slecht te beginnen en alsnog tweede te worden.”

Doordat Westlandia zaterdag na dat seizoen stopte te bestaan, kwam er een extra promotieplek vrij in de nacompetitie, waarvoor KMD zich plaatste. De halve finale, thuis tegen Berkel, werd echter een drama. Door blessures ontbraken vier, vijf vaste basisspelers, waaronder de aanvoerder. Van der Heijden moest daardoor noodgedwongen van het middenveld naar de verdediging schuiven. Na een gelijkwaardig eerste kwartier viel KMD snel uit elkaar, kreeg ook nog een rode kaart, en ging met 6-0 onderuit. “Niet mijn beste wedstrijd. Geen directe fout, maar gewoon niet het niveau wat ik normaal aantik.”

Over de sfeer bij KMD is Van der Heijden positief. Op donderdagavond blijft de selectie vaak samen hangen bij Europees voetbal of interlands van Oranje, en na een zaterdagse zege volgt een feestje in de kleedkamer. “Voor de teamsfeer is dat top.” Voor dit seizoen hoopt hij de prestatie van vorig jaar te overtreffen. “We bekijken het van wedstrijd tot wedstrijd, en kijken dan wel waar het schip strandt.”

Kortekaas ziet Maasdijk eindelijk promoveren naar de derde klasse

0

Xander Kortekaas (50) gaat binnenkort zijn derde jaar in als voorzitter van Maasdijk. Hij kwam er via een omweg. Als kind voetbalde hij er, daarna verdween hij jarenlang uit beeld tot zijn eigen zoons begonnen te voetballen. Inmiddels staat hij aan het roer van een club die dit jaar na lang wachten weer in de derde klasse speelt.

Kortekaas begon op zijn zesde bij Maasdijk. Hij doorliep de jeugd tot ongeveer zijn twaalfde. Toen hij zijn werk serieus begon te nemen, botste dat met de wedstrijden op zaterdagochtend. “Ik ben er achteraf helaas vanaf gegaan. Als ik nu terugkijk en zie hoe de jeugd met elkaar omgaat binnen zo’n club, vind ik het jammer dat ik toen gestopt ben. Maar ja, achteraf is het altijd makkelijk praten.”

Helemaal weg uit het voetbal was hij nooit. Op zijn zestiende speelde Kortekaas een jaar of twee zaalvoetbal bij Westlandia. Later volgden jaren zaalvoetbal met vrienden op zondag, en een tijdje met een vriendenteam bij Lyra. Pas toen zijn zoons gingen voetballen, kwam hij weer dichter bij een club. De oudste begon in 2010. Ongeveer twee jaar later kwam er een plek vrij in de Westlandse 7 tegen 7-competitie voor spelers van 35 jaar en ouder. “Die plek zou eerst naar een team van Lyra gaan. Maar ik stond zowel bij Maasdijk als bij Lyra ingeschreven, en Maasdijk was de enige Westlandse vereniging die nog niet vertegenwoordigd was. Toen zei Lyra: misschien is het leuker als je een team opricht via Maasdijk.”

Aandringen tot hij ja zei

Bestuurlijk deed hij daarvoor niets. Wel raakte hij steeds meer betrokken. Zijn vrouw draaide bardiensten, hij hielp bij trainingen en stond vaak langs de lijn. Toen de vorige voorzitter wilde stoppen, vroeg die Kortekaas om het over te nemen. “Mijn eerste reactie was: nee, dat is niks voor mij. Maar als ze het maar lang genoeg blijven vragen, ga je toch twijfelen en er nog eens goed over nadenken. Er moet iemand zijn die het doet.” Het kwam bovendien beter uit dan een paar jaar eerder. Een gesprek met de nieuwe jeugdvoorzitter, Martin de Zeeuw, gaf de doorslag. Die was enthousiast over zijn kandidatuur. Iets meer dan twee jaar geleden werd Kortekaas voorzitter.

Het bevalt hem meer dan goed. Wat hem het meest raakt, is het sociale karakter. “Er zijn veel vrijwilligers bij betrokken. En er komen op zaterdag veel mensen naar de wedstrijd van het eerste kijken. Zij kijken de hele week al hiernaar uit. Deze supporters hebben misschien niet eens eigen kinderen in dit team spelen en toch zijn ze met hen begaan. Dat besef ik nu pas, nu ik het van zo dichtbij meemaak. Als er verloren wordt, balen ze. Als er gewonnen wordt, zijn ze heel erg blij.” Juist bij een kleine dorpsclub vindt hij dat de kracht. “Iedereen kent elkaar, en heel veel mensen doen er iets voor. Zo’n club heeft echt een functie in de maatschappij.”

In zijn eerste jaar keken hij en De Zeeuw vooral rond. Er bleek weinig te repareren. “We hebben een gezonde club die al jaren goed gerund wordt. Het goede werk is al door anderen afgeleverd. Ik kan op die basis verder.” Wel pakte hij enkele zaken aan. De digitalisering moest bijgewerkt worden en taken die bij één persoon lagen, zoals die van de penningmeester, worden nu zoveel mogelijk door een commissie gedaan.

De basis voor het succes werd zeven jaar geleden gelegd. Maasdijk was toen net gedegradeerd naar de vierde klasse. In plaats van spelers van buiten te halen, koos de club bewust voor de eigen jeugd. Inmiddels bestaat de Maasdijkse selectie grotendeels uit spelers die vanuit de eigen jeugd zijn gekomen of graag voor de Maasdijk willen voetballen. Toen telde de club zo’n dertig selectiespelers, nu zijn dat er meer dan zestig, verdeeld over drie elftallen. Kortekaas wil er geen eer voor opeisen. “Het is niet doordat ik hier nu zit dat het gebeurt. Ik ga verder op de weg die is ingezet.”

Wat hij zelf toevoegt, zijn vooral de details. Het clubgebouw moest geverfd, op sommige plekken verbouwd. Ook komt er een ruimte waar trainers wedstrijden kunnen nabespreken en analyseren aan de hand van camerabeelden die tijdens de wedstrijd opgenomen zijn. “Je ziet ze tegenwoordig overal staan, die camera’s. Daar proberen wij in mee te gaan, en we willen er ook een plek voor creëren waar je instructies en nabesprekingen goed kunt terugkijken.” Grote plannen zijn er voorlopig niet. “Het afgelopen jaar is er veel gedaan, volgend jaar wordt het misschien weer wat rustiger. We willen gewoon handhaven in de derde klasse en er een leuk voetbalseizoen van maken.” Zelf denkt Kortekaas aan maximaal twee termijnen van drie jaar. “Dan moet er iets staan waar een ander weer makkelijk op verder kan bouwen.”

Rien Mostert

Een beladen onderdeel van het afgelopen jaar was het overlijden van Rien, erelid en trouwe supporter bij de club. “Wekelijks schreef hij zijn zogeheten mijmeringen, een mail die door de hele club werd gelezen. Als het goed ging, kreeg iedereen te horen dat ze zo zouden mee kunnen draaien in de Champions League. Verloren we, dan stond het er duidelijk in hoe slecht er was gespeeld. Rien keek er al jaren naar uit dat de club terug zou keren in de derde klasse. Dit jaar is dat eindelijk gelukt. Aan de ene kant is het mooi dat we dit bereikt hebben. Tegelijkertijd is het jammer dat Rien dit niet meer heeft mogen meemaken.”

Na de uitvaart vond het samenzijn in de kantine van vv Maasdijk plaats. Dit was een wens van Rien en zijn familie. Kortekaas sprak namens de club. “Het zijn niet de makkelijkste momenten. Maar het is wel mooi dat we dat voor hem konden doen, zeker met de familie erbij, die het enorm waardeerde.”

Met schuiten naar Verburch

Een stuk vrolijker was de promotie naar de derde klasse. Drie jaar op rij speelde Maasdijk nacompetitie zonder dat het lukte om te promoveren. Dit was de vierde keer. Het werd steeds spannender, want de promotie leek elk jaar dichterbij te komen. “Deze kwam als geroepen. We zaten er zo dichtbij, het was nog één wedstrijd.” Alles werd uit de kast gehaald om de ploeg te steunen. Op veilingschuiten voeren supporters met Maasdijkse vlaggen, rood en zwarte rookpotten en muziek naar Verburch. “We hadden zes boten. Het was ongeveer anderhalf uur varen voordat we aankwamen. Dat is in heel korte tijd geregeld. Als dat dan lukt, ben je best trots. En als we dan ook nog winnen, maakt dat het compleet. Dit was een dag om nooit te vergeten.”

Rombout bouwt met straatvoetbalkooi aan maatschappelijk project

0

Ruim een jaar na het vorige gesprek is Rombout Academy, de voetbalschool van Dave Rombout, in het Westland uitgegroeid tot veel meer dan alleen groepstrainingen, waar wekelijks zo’n 75 spelers uit de gehele regio komen trainen. Maar daarnaast is er van alles bijgekomen, met als grootste project een eigen straatvoetbalkooi.

Aan de basis van alles blijft de reguliere groepstraining staan, die volgens Rombout draait om een onderbouwde, jarenlang doorontwikkelde methode. “We ontvangen veel positieve feedback. Ouders zien de spelers technisch vaardiger worden, zien het zelfvertrouwen toenemen, maar ook het plezier in het voetbal. Iets wat bij Rombout Academy hoog in het vaandel staat. Ook trainers van verenigingen waar de spelers doordeweeks voetballen geven aan grote verschillen te zien in technische vaardigheden, waardoor de spelers belangrijker kunnen zijn voor het team, bijvoorbeeld door zich vrij te spelen in een ondertal-situatie.”

Rombout organiseerde al jaren straatvoetbaltoernooien tijdens de feestweek in Honselersdijk, waar het grootste deel van zijn voetbalschool actief is. Aanvankelijk met een eenvoudig kooitje van hout en aluminium, maar de maatschappelijke impact was groot. “Er werd maanden van tevoren al over gesproken en de toernooien trokken honderden bezoekers” Dat zette hem aan het denken. Het was tijd voor een upgrade. Samen met een klant, eigenaar van het bedrijf Kokosystems, gespecialiseerd in geluids- en zichtschermen van kokosvezel, ontwikkelde hij een nieuwe straatvoetbalkooi met reclameborden aan de binnenkant. Inmiddels zijn er zo’n twintig lokale bedrijven aan verbonden als partner. De kooi is 20 bij 10 meter en weegt bijna 2500 kilo. “Er kwam een aanhanger, haalde daarvoor mijn BE rijbewijs en vond transportpartner om het hele gevaarte te trekken.”

Kinderen weer in beweging brengen

Project straatvoetbalkooi is iets dat verder reikt dan alleen voetbal. Het draait om gezondheid, sport, beweging en alle waardevolle lessen die daarbij komen kijken. Gemeente Westland haakte erop aan met een subsidie. Tijdens de Nationale Sportweek in september organiseerde Rombout twee grote evenementen, goed voor 700 deelnemers in één week. Daarnaast werd de kooi afgelopen seizoen ingezet op verschillende dorpskernen, op scholen en bij verenigingen. Rombout ziet het als een tegenwicht tegen een generatie die steeds minder uit zich zelf naar buiten gaat. “Je ziet kinderen die achterlopen in motoriek, sociaal niet vaardig zijn, of kampen met overgewicht. Veel van die problematiek ga je al tegen door simpelweg vaker buiten te spelen en minder te gamen.”

Naast de straatvoetbalkooi biedt Rombout Academy nog een hele reeks van evenementen, clinics en concepten voor verenigingen, bedrijven, gemeenten en scholen. Al voor het vierde jaar op rij organiseert hij een Glow in the Dark zaalvoetbaltoernooi, met UV-tape op de lijnen en blacklights die de hal verduisteren. Heeft hij de Skill Games vanuit de Game FIFA in het echt laten nabouwen tot reusachtige voetbalattracties, zijn er unieke toernooiconcepten en komt er wat nieuws aan: LED-voetbal. Lichtgevende slangen langs de lijnen en doelpalen, lichtgevende shirts en een bal die van kleur verandert. De eerste pilot daarvan staat gepland in de herfstvakantie. Sinds kort is Rombout Academy als een van de vijf voetbalscholen in Nederland ook officiële partner van Robey Sportwear.

Negen man sterk

Waar Rombout ooit alleen begon, telt zijn team inmiddels negen mensen. Rombout studeerde zelf sportkunde en was al jaren jeugdtrainer bij Honselersdijk, toen hij werd gevraagd om daar techniektraining op te gaan geven. Wat begon als een lesje erbij, groeide zo uit tot zijn huidige onderneming.

Stilzitten is er voor Rombout voorlopig niet bij. Samen met de Panna Twins, wereldkampioenen pannavoetbal, is hij bezig een evenement van formaat op poten te zetten. Ook voor de straatvoetbalkooi heeft hij nog plannen. De onderdelen staan momenteel gestald bij een klant met een grote tomatenkwekerij in de regio. Voor zover hij weet, is het de grootste kooi in zijn soort in Nederland. Op termijn hoopt Rombout de kooi ook buiten het Westland neer te zetten, bijvoorbeeld bij een groot evenement of bij een vereniging die op zoek is naar een unieke activatie.

Juist voor clubs die hun jeugd meerdere keren per jaar iets bijzonders willen bieden, zoals ledvoetbal of een clinic, ziet hij een duidelijk voordeel. “Op het moment dat je je jeugd dat soort dingen laat doen, is je ledenbehoud beter. Er is dan gewoon altijd reuring op je club.”

Robin Borremans: ‘Ik miste het gevoel om samen iets te bereiken’

0

Na een jaar niks te hebben gedaan en te hebben genoten van zijn gezin, staat Robin Borremans sinds dit seizoen voor de groep bij vierdeklasser De Fendert. Een club die naar eigen zeggen goed bij hem past. “Iedereen staat met beide benen op de grond en wil het echt met elkaar doen.”

Zijn eerste maanden bij de dorpsclub, bevallen de 40-jarige Borremans dan ook uitstekend. “Ik heb het onwijs naar mijn zin.” Precies zoals de gesprekken op voorhand, al deden vermoeden, vertelt hij. “Dat plaatje komt helemaal uit. Er staat een groep die vooruit wil, stappen wil maken en enthousiast is. Daardoor kunnen we bouwen en is er veel mogelijk. Dat past bij mij.” De ambities, liegen er dan ook niet om. “Op termijn willen we graag naar die derde klasse. Al koppelen we daar geen tijd aan.”

Op adem komen

Aan de voorwaarden, zal het in ieder geval niet liggen. “We hebben een heel veld om te trainen. Dat wilde ik ook graag, omdat je dan tactisch veel meer dingen kan doen.” Maar ook zijn grote spelersgroep, stemt Borremans tevreden. “En ook in de jeugd, loopt genoeg talent rond. Daarnaast hebben we de mogelijkheid om gebruik te maken van beelden, via Veo.” Kortom, de trainer zit helemaal op zijn plek. “Dat gevoel is voor mij heel erg belangrijk, dat je samen een stap kunt maken.”

Want na een jaar geen club te hebben getraind, begon het bij Borremans toch wel weer te kriebelen. “Toen heb ik echt bewust gekozen voor mijn dochter, om bij haar te kunnen zijn.” Verder kocht hij een huis en kwam de inwoner van Goudzwaard even op adem, nadat hij in het seizoen daarvoor, zowel Hoeven als ZBVH onder zijn hoede had. “Daar moest ik even van bijkomen.” Vooral de eerste zes tot acht maanden, waren dan ook heerlijk, neemt hij ons mee.

“Daarna miste ik toch wel weer het gevoel om samen met een groep iets te bereiken.” En dus besloot de voormalig trainer van Steenbergen, Hoeven en ZBVH, te solliciteren bij De Fendert. “Ik kende de club nog niet, was er ook nog nooit geweest, maar heb gewoon gesolliciteerd.” Een keuze, waar hij achteraf allesbehalve spijt van heeft. “Er heerst een heel warme sfeer, een beetje vergelijkbaar met Hoeven. Dat Brabantse past bij mij.” Zowel op, als naast het veld. “De groep is heel hecht, en iedereen streeft echt het verenigingsleven na. Willen het met elkaar doen en staan met beide benen op de grond. Daar houd ik van.”

Geen moeten

Het plaatje dat hem op voorhand werd geschetst, klopt dan ook met de realiteit. “We hebben in de voorbereiding al heel veel werk verricht. Met name in het aanbrengen van een bepaalde structuur. Hoe leef je naar een wedstrijd toe en hoe word je volwassener? Ik wil die jongens slimmer maken.” En natuurlijk wedstrijden zien winnen. Al is de manier waarop, al een klein beetje veranderd. “Soms heb je een plaatje in je hoofd, maar is de praktijk anders. In de voorbereiding was het nog zoeken naar de juiste speelwijze. We zijn van 4-3-3 naar 4-4-2 gegaan, maar dat bleek voor de spelers toch onwennig.

Daarom zijn we inmiddels weer terug bij 4-3-3.” Met in ieder geval, meer vertrouwen.  “We hebben de afgelopen periode stappen gezet en er is nu veel meer duidelijkheid over hoe we willen spelen en wat we daarin van elkaar verwachten.” Hoe wil Borremans De Fendert dit seizoen precies laten spelen? “Met veel beleving, strijd, passie en power. Dat was kenmerkend voor ons spel bij Hoeven, dat wil ik nu ook. Dat is voor mij gewoon een vereiste.” De lat, leggen ze dan ook behoorlijk hoog, nadat de ploeg vorig jaar zesde werd. “We hebben met elkaar uitgesproken dat we voor de top vier willen gaan.”

In een volgens Borremans sterke competitie. “Ik verwacht dat er acht of negen ploegen echt aan elkaar gewaagd zullen zijn. Die gaan strijden om de bovenste helft.” Aan promotie naar de derde klasse, denkt hij dan ook nog niet. “Door mijn periodes bij Hoeven en Steenbergen, ken ik de kwaliteiten daar. Dat voelt nu nog te vroeg.” Maar proberen, kan natuurlijk altijd. “We gaan er wel voor, en zien wel waar we eindigen. Alleen is het dit jaar voor ons absoluut nog geen moeten. Maar op termijn, zouden we het heel graag willen.” Een denkwijze die past bij Borremans, die in het bezit is van zijn VC3-diploma. “Voorheen wilde ik het maximale en zo hoog mogelijk trainen, dat wil ik nu niet meer. Het gaat er voor mij nu vooral om dat ik met plezier op het veld sta.

Ik wil graag met een team ergens naartoe werken en samenbouwen, dat vind ik leuker dan op het hoogste niveau trainer zijn.” Precies dat, hoopt Borremans dit seizoen met De Fendert dan ook te doen. “Ik zou tevreden zijn als we een herkenbare speelstijl hebben, iedereen weet wat hij moet doen en dat we met stabiliteit wedstrijden winnen. Dat wil ik samen met de staf bereiken. Dat is het doel voor nu!”

Rick van Dijck: ‘Veel ploegen hebben ons een beetje onderschat’

0

Bijna elke wedstrijd bij de selectie van het eerste, mocht Rick van Dijck afgelopen seizoen bij vijfdeklasser Noordhoek al ruiken aan het grote werk. En met een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie, smaakt die kennismaking voor de jongeling naar meer. “Het zou mooi zijn als we hetzelfde als vorig jaar kunnen doen.”

Al heeft de pas zeventienjarige Van Dijck een voorgevoel, dat het dit seizoen zomaar wat lastiger kan gaan worden voor de club uit Noordhoek. “Afgelopen jaar hebben best veel ploegen ons een beetje onderschat, denk ik. Dat zullen ze nu niet meer gaan doen.” En dus zet de verdediger op voorhand voorzichtig in. “Ik hoop dat we weer een beetje bovenin mee kunnen doen, maar ik verwacht dat het de middenmoot wordt.”

In de jeugd

Hoe kijkt hij terug op de vijfde plaats en het bereiken van de nacompetitie, van afgelopen seizoen? “We hebben een heel mooi jaar gehad. Niet alleen qua prestaties, maar ook qua gezelligheid en de leuke feestjes. Ik vind het mooi hoe we het gedaan hebben als team.” Een team, waar Van Dijck officieel, nog geen onderdeel van uitmaakte. “Eigenlijk speelde ik nog in de jeugd, maar ik zat bijna elke wedstrijd bij het eerste.” Hoe dat voor hem was? “Ik vond het heel leuk om mee te doen, al is het wel heel anders voetballen. Je moet veel meer rust aan de bal hebben, meer coachen en ook beter opletten.” Vooral in balbezit. “Het tempo ligt veel hoger.” Fysiek gezien, vond de inwoner van het dorp het meevallen, vertelt hij. “Ik ben zelf gelukkig ook wel sterk.” Niet voor niks, zit Van Dijck sinds dit seizoen dan ook vast bij het eerste elftal. “Daar ben ik heel blij mee! Uiteindelijk leer je daar toch het meeste van.” De tiener hoopte daarom stiekem, op promotie naar de vierde klasse. “Ik was heel benieuwd hoe we het daar zouden doen.”

Liever centraal

Maar gestrand in de nacompetitie, kwam het daar uiteindelijk niet van. En dus komt Noordhoek dit seizoen opnieuw uit in de vijfde klasse. Wat verwacht hij er dit jaar van? “Ik denk dat we blij mogen zijn als we weer vijfde worden, maar daar ga ik niet vanuit. Al hoop ik het natuurlijk wel. Daar moeten we in ieder geval voor proberen te zorgen.” Ruimte voor verbetering, ziet Van Dijck dan ook nog genoeg. “Af en toe spelen we te snel lang, terwijl we dan moeten durven te voetballen.” Ook voor hem, ligt daar een mooie uitdaging. Als rechtsback. “In de jeugd stond ik altijd centrale verdediger, nu speel ik vaak back.” Op welke positie hij het liefste speelt? “Ik sta liever centraal. Dat weet de trainer ook, dus hopelijk komt dat straks goed!” Aan kwaliteiten, in ieder geval geen gebrek. “Ik ben heel fel, ga altijd voor de bal en ben sterk in de duels. Eigenlijk deins ik nergens voor terug.” Een karaktereigenschap, waar ze bij Noordhoek al heel wat jaren van kunnen genieten. “Op mijn vijfde op zesde ben ik hier begonnen met voetballen, en ik heb nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor is simpel. “Lekker op het dorp, we kennen elkaar allemaal en het is gezellig met mijn vrienden. Daarom zou ik niet weten waarom ik naar een andere club zou gaan.” De komende jaren ziet Van Dijck, die op twee minuten lopen van de voetbal woont, zichzelf dan ook in het rood met wit spelen. “Ik heb het naar mijn zin, dus blijf lekker op de Noordhoek voetballen.” Wie weet, wat er dit seizoen en in de toekomst dan nog allemaal in zit. “We worden steeds beter!”

Richard Konings: ‘Het is echt een soort vriendschap onder elkaar’

0

Al acht jaar elftalleider bij het eerste van Rood-Wit, heeft Richard Konings vanaf het begin van dit seizoen ook nog de rol van wedstrijdsecretaris op zich genomen. En dus houdt de voormalig middenvelder zich sinds een aantal maanden bezig, met onder meer het indelen van de velden en het schuiven met spelers. “Ik doe het puur om de club te helpen.”

Want nadat zijn voorganger Jan van Nispen had aangegeven te willen gaan stoppen en kantinebeheerder en bestuurslid accommodatie Toon de Jong zich tijdens één van de leidersvergaderingen opwierp om die taak op zich te nemen, wist Konings (54) niet hoe snel hij daar een stokje voor moest steken. “Ik wilde niet dat Toon die functie ook nog zou gaan doen, dus ben ik gaan kijken wat het zijn van wedstrijdsecretaris precies inhield.”

Club helpen

Van zorgen voor de velden, kleedkamers en het aanstellen van scheidsrechters, tot het schuiven van spelers. Het bevalt Konings tot nu toe goed, vertelt hij. “De lagere elftallen hebben een vaste clubscheidsrechter, dus dat is makkelijk. En ook de kleedkamers, zijn in principe altijd hetzelfde. Die hoef je maar één keer in te delen. Daardoor valt het qua tijd best mee.” Helemaal, als alles soepel verloopt. “Op donderdagavond zitten we altijd samen met alle leiders, om te kijken hoe het ging en om vooruit te kijken naar het komende weekend.” Over het waarom Konings de rol van wedstrijdsecretaris op zich heeft genomen, is hij duidelijk. “Puur om de club te helpen. Anders zitten ze weer met een vacature.” En dat is iets, wat de inwoner van Sint Willebrord toch liever niet ziet. Als kind van de club. “Ik loop hier al van kleins af aan rond en heb tot mijn 42ste gevoetbald.” Het eerste elftal, haalde de middenvelder zelf niet. “Ik speelde altijd op zaterdag, in de lagere elftallen.” Waarna hij zich stortte op het nodige vrijwilligerswerk. “In het verleden ben ik jeugdleider geweest, en nu zit ik in de bouwcommissie en in een commissie voor de organisatie van het U10-toernooi.”

Dankbare taak

Functies die Konings met alle liefde, zo goed mogelijk probeert te vervullen. “Het is bij Rood-Wit gewoon altijd gezellig en echt een soort vriendschap onder elkaar. Je komt dezelfde mensen zowel privé, als op het voetbalveld tegen. Dat vind ik leuk!” Net als het zijn van elftalleider, bij het vlaggenschip van de club. “Dat doe ik nu voor het achtste seizoen. Lekker met die gasten optrekken en alles regelen. Het is een dankbare taak.” Eén die Konings, vader van aanvoerder Sven, vervult samen met Corné Hoendervangers, de vader van hoofdtrainer Rick. “Het is leuk om dat op die manier te doen, bij je kinderen.” Al komt er ook, een hoop bij kijken, zo blijkt. “We maken de spelerslijst, beheren de groepsapp, vullen het wedstrijdformulier in, leggen alle spullen klaar in de kleedkamer, zetten de muziek aan bij thuiswedstrijden en ontvangen de scheidsrechter.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Ik heb het heel goed naar mijn zin, dus ik denk dat ik nog lang betrokken blijf!”

 

Promotie voor Kogelvangers: ‘Zit nog genoeg rek in’

0

Vol voor promotie, had Luke van der Plaat er bij Kogelvangers afgelopen seizoen alle vertrouwen in dat ze konden promoveren vanuit de vierde klasse. En dus stond de middenvelder er na een succesvolle nacompetitie, allesbehalve van te kijken dat het was gelukt. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen.”

Toch moest de ploeg het kampioenschap, uiteindelijk aan Alliance laten. “Het gat met de koploper was aan het einde niet heel groot, slechts vijf punten, maar gedurende het seizoen was dat het wel. Alleen stortte VVC’68 gewoon in.” Niet gedacht aan het kampioenschap, werd Kogelvangers derde en promoveerde het vervolgens via de nacompetitie. “Misschien is dat nog wel extra leuk. Heb je toch twee extra wedstrijden.”

Volwassener

Heel verbaasd over het promoveren naar de derde klasse, was Van der Plaat (21) zoals gezegd dus niet. “Het jaar daarvoor haalden we ook al de finale van de nacompetitie, dus we gingen ook nu weer vol voor promotie. Met deze groep, waren we ook klaar voor een stap hogerop. Tenminste, dat vonden we.” Want aan vertrouwen, en een beetje branie, geen gebrek bij de inwoner van Willemstad. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen. Puur door onze kwaliteit.” Zorgen maken over dit seizoen, doet Van der Plaat zich dan ook allerminst. “Met handhaving zouden we heel blij zijn, maar liever eindigen we natuurlijk wat hoger.

Ik hoop om eerlijk te zijn, dat we kunnen verrassen.” Met een heel jonge ploeg, vol met potentie. “Soms staan er maar twee jongens in, die ouder zijn dan 23.” De start van het seizoen, is in ieder geval hoopvol. “De eerste wedstrijd wonnen we de derby met 1-2 uit bij Klundert, door een doelpunt in de laatste minuut. Dat is natuurlijk wel heerlijk.

Helemaal omdat dat misschien wel de leukste wedstrijd van het jaar is.” Die alvast op zak, blijft Van der Plaat wel met beide benen op de grond staan. “We moeten vooral nog volwassener worden. Af en toe een wedstrijd killen en een bal wegtrappen, in plaats van voetballen.” En ook voor de goal, moet de ploeg wat zakelijker zijn, vindt hij. “In het afmaken van de kansen, kan het nog wel wat beter.” Voor zichzelf, heeft Van der Plaat echter een heel ander doel, wat betreft dit seizoen. “Ik hoop vooral gewoon een heel jaar fit te blijven.”

Want ondanks dat hij al vijf jaar deel uitmaakt van de selectie, miste de nummer zes of acht al flink wat duels. “Vorig seizoen ben ik veel geblesseerd geweest, en heb ik maar een wedstrijd of tien gespeeld.” Waar hij allemaal last van had? “Wat had ik niet, kun je beter zeggen. Allebei mijn enkels, mijn liezen. Ik viel van de ene in de andere blessure. Dat was heel frustrerend.”

Op het pleintje

Helemaal, omdat Van der Plaat daar al langer mee kampt, vertelt hij. “Ik ben in de afgelopen vijf seizoenen veel geblesseerd geweest. En waar het door komt, weet ik eigenlijk niet. Misschien een stukje pech.” Toch heeft hij, zeker voor zijn liesproblemen, in ieder geval een oplossing gevonden. “Eens in de zoveel tijd laat ik mijn rug kraken, dat helpt wel. Voor mijn enkels is het wat lastiger, omdat het ook niet goed is om ze iedere wedstrijd in te tapen. Maar daardoor ga ik er wel regelmatig doorheen.” Bij de club, waar Van der Plaat al sinds zijn vierde speelt.

“In de tussentijd heb ik ook nog één jaar bij RBC gespeeld, omdat ik hier in de jeugd de uitdaging een beetje miste.” Toch duurde dat uitstapje, dus niet al te lang. “Toen ik zestien was, kreeg ik de kans om bij Kogelvangers in het eerste te gaan spelen. Lekker op mijn eigen dorp, en bij het eerste. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.” Inmiddels spelend onder Robert Braber, via wie hij ook bij RBC terechtkwam, heeft Van der Plaat daar allesbehalve spijt van. “Het is hier heel gezellig en ik voetbal nu met jongens, waar ik vroeger ook mee op het pleintje voetbalde. Soms wel meer dan de helft van het team.”

Ook in het tweede elftal, lopen een hoop bekenden van hem rond. “Ook dat zijn allemaal jonge gasten.” Tel daar alle activiteiten die georganiseerd worden bij op, en je snapt dat hij uitstekend op zijn plek zit bij de club. “Daarom zit ik zelf ook in de activiteitencommissie. Het is leuk om dingen te organiseren.” Al draait het natuurlijk vooral, om presteren. In zijn geval als middenvelder. “Ik probeer veel na te denken, om mijn gebrek aan snelheid een beetje te compenseren. Eerder zien wat er gaat gebeuren. Daar moet ik het van hebben.” Voetballend prima, maar vooral hard in de duels.

“Ik vind het soms echt lekker om keihard een duel in te gaan.” Als het aan hem ligt, blijft hij dat voor altijd doen, in het shirt van Kogelvangers. “Ik heb niet per se de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Zeker niet als we deze groep jongens bij elkaar kunnen houden en door kunnen groeien. Dan kijk ik liever hoe hoog we kunnen komen met Kogelvangers en waar het schip strandt. Er zit nog genoeg rek in!”

Wouter Zwackhalen: ‘Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen’

0

Na een fantastisch seizoen bij FC De Westhoek’20, besloot Wouter Zwackhalen op zijn hoogtepunt te stoppen bij de Zeeuwse vijfdeklasser. En met aan interesse geen gebrek, streek hij afgelopen zomer neer in de derde klasse. Bij Klundert. “Ik wilde dit graag een keer meemaken.”

Het kampioenschap met FC De Westhoek’20, kwam voor Zwackhalen (44) dan ook op het juiste moment. “Ik had daar na twee jaar wel het gevoel dat ik het maximale eruit had gehaald, nu kon ik er met een knal uit.” En een uitstekende reputatie. “Toen dacht ik wel bij mezelf: als ik de kans krijg, sta ik er nu het beste op.” Aan interesse, had de oefenmeester uit Achthuizen dan ook geen gebrek. Het werd, uiteindelijk dus Klundert. “Pieter Roelse, trainer van Luctor Heinkenszand, is een vriend van mij, die had contact met iemand van de club. Zo heeft hij mijn naam een keer laten vallen, en vroeg de TC of ik op gesprek wilde komen.”

Hoger niveau

Op die manier begon het balletje te rollen. Of eigenlijk de sneeuwbal, lacht Zwackhalen. “Tijdens het eerste gesprek, was er die sneeuwstorm en kon ik niet harder dan dertig kilometer per uur rijden.” Toch positief bevallen, kreeg de voormalig trainer van Herkingen’55, Stavenisse, WIK’57 en OFB al vlug bericht, of hij opnieuw op gesprek wilde komen. “Dat was met een aantal spelers erbij. Daarna was het eigenlijk snel rond.” Hoe dat kwam? “Alles sprak me aan. Van de accommodatie en de spelers, tot het niveau en de randzaken.” Bij een club, die hij tot op dat moment nog niet zo goed kende.

“Mijn kinderen hebben afgezwommen naast het sportpark, maar ik was er nog nooit geweest. Verder is Erik van der Giesen, mijn voorganger hier, mijn teamgenoot bij de 35+ van OFB. Dus via hem, hoorde ik wel eens wat.” Allemaal nieuw voor hem, was juist dat, waar Zwackhalen al die jaren in heeft geïnvesteerd, vertelt hij.

“Mijn ambitie was altijd om op een hoger niveau actief te zijn en te kijken waar mijn plafond lag. Daarom heb ik ook, samen met Pieter (Roelse), toen mijn UEFA B gedaan. Dit wilde ik graag een keer meemaken.” Wat dat betreft valt hij bij Klundert, met zijn neus in de boter. “Bij FC De Westhoek’20 was ik helemaal alleen, zat ik als enige in de staf. Ik deed zelfs de verzorging. Daarom wilde ik graag eens weten, hoe dat op dit niveau zou zijn. Dat sprak me aan.” Die uitdaging, wilde Zwackhalen afgelopen zomer dan ook met alle liefde aangaan.

“Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen. Nu stond ik er goed op bij andere verenigingen, anders komt die kans misschien niet meer. Als ik nog een jaar had gebleven.” Mede daardoor, besloot hij niet in te gaan op een lokroep van zijn oude club OFB. “Ik ben daar al 35 jaar lang lid, kon terugkeren, maar had de ambitie om het op een hoger niveau te proberen.” Precies toen, kwam de trein van Klundert voorbij. Eén waar Zwackhalen wel besloot, om op te springen. “Het bevalt goed, al heeft het natuurlijk tijd nodig.”

Superfit zijn

Tijd, om zijn manier van spelen er helemaal in te kunnen slijpen. “Voor mij zijn intensiteit en explosiviteit heel belangrijk. Kort in de duels zitten, sprints trekken. Dat zie ik graag.” En dat, het liefste negentig minuten lang. “Dus moeten we conditioneel ijzersterk en superfit zijn.” Gebaseerd op de methode van Raymond Verheijen. “Ik doe alles met een bal, maar wel op een hoge intensiteit.” In combinatie, met een team dat tactisch sterk is én goed kan voetballen. Al kenden Zwackhalen en Klundert de nodige opstartproblemen. “We hebben best veel roulatie gehad in de selectie, dus hebben we even een stapje terug moeten doen.

Ik ben zelf natuurlijk ook nieuw, dan wil je alle spelers zien, maar tegelijkertijd ook stappen zetten in de tactiek. Op welk moment en waar zetten we bijvoorbeeld druk?” Wat dat betreft scheelt het, dat hij nu actief is bij een derdeklasser. “Alles kan in kleinere ruimtes, spelers pakken dingen sneller op, passes zijn op maat en aannames zijn eigenlijk altijd goed. Ook zijn veel jongens enorm volwassen in hun voetbalgedrag. Daaraan merk je dat je op een hoger niveau bezig bent.”

Iets waar Zwackhalen naar eigen zeggen, aan toe was. “Het is voor mij echt wel een eyeopener, om zo te kunnen trainen. Je kunt veel verdergaan in je oefenstof.” Wat dat Klundert dit seizoen uiteindelijk gaat brengen, vindt hij lastig om te zeggen. “Voor mij is alles nieuw, maar ik hoor dat deze klasse sterker is, dan die van vorig jaar. Als we in het linkerrijtje eindigen, hebben we het denk ik goed gedaan.”

Maar voorlopig, zijn ze daar nog niet. “We zijn als groep nog zoekende naar de juiste samenstelling, en hebben de zaakjes nog niet op orde. Daarom zullen we zeker voor de winterstop nog wel een paar deukjes oplopen.” Eerst maar eens punten halen, hoopt Zwackhalen verder, vooral te kunnen genieten van zijn ploeg. “Ik zou tevreden zijn als ik mijn team zie voetballen, zoals ik dat graag zie. Proactief, negentig minuten lang intensiteit leveren en veel sprints trekken.”

Met hopelijk, veel mensen langs de lijn. “Daar kijk ik enorm naar uit. Naar de ambiance en de beleving rond een wedstrijd in de derde klasse.” Ook voor zichzelf. “Ik ben benieuwd hoe ik het ga doen als trainer op dit niveau. Het smaakt in ieder geval naar meer.” En dus heeft hij samen met Roelse, al afgesproken om ooit op te gaan voor zijn VC4. “Dat willen we gaan doen, als onze kinderen wat ouder zijn.”

Want aan ambities, geen gebrek bij Zwackhalen. “Ooit zou ik graag assistent worden bij een divisieploeg, omdat je daar heel veel van kunt leren. Daarom heb ik ook veel contact met Adrie Poldervaart en Edwin de Koning. Die weten precies hoe je een spelersgroep moet managen.” Maar wel, op zijn eigen manier en tempo. “Het moet een hobby blijven.”