Home Blog Pagina 4

Kemps na zeven jaar terug op het veld: ‘Blij dat het zo gelopen is’

sv Sprundel
-
0
Kemps na zeven jaar terug op het veld: ‘Blij dat het zo gelopen is’

Na twee keer een kruisbandblessure te hebben gehad aan dezelfde knie, besloot Jacky Kemps zeven jaar geleden om te stoppen met voetballen. Maar nadat de aanvaller via Mark Monden verzorger werd bij het eerste elftal van vierdeklasser Sprundel, begon het afgelopen seizoen toch wel weer te kriebelen. “Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.”

Want geboren voor het voetbalgeluk, is de inmiddels 36-jarige Kemps allerminst. “Ik heb in 2007 mijn debuut gemaakt bij het eerste, tegen Beek Vooruit. Toen was ik zestien, maar daarna begon het problemenfestival.” Te beginnen met een gebroken voet. Op drie plekken. “En daarna kreeg ik last van hartritmestoornissen, daar moest ik aan geopereerd worden en heb ik een jaar mee gezeten.” Om vervolgens op zijn achttiende, betrokken te raken bij een auto-ongeluk. Nadat een vrachtwagen vol op hem inreed. “Ik heb geluk dat ik het nog na kan vertellen.”

Nieuwe passie

Maar ook op het voetbalveld kende Kemps, die naast voetballen bij Sprundel ook deed aan tennis en wielrennen, allesbehalve veel geluk. “In 2014 heb ik mijn kruisband van mijn linkerknie voor het eerst afgescheurd, en vijf jaar later gebeurde het opnieuw.” En dus besloot hij er in 2019, een punt achter te zetten. “In de jeugd had ik nooit iets, maar bij de senioren had ik altijd pech.” Gelukkig vond hij, tijdens corona, een nieuwe passie. “Toen kreeg ik veel interesse in het menselijk lichaam, voeding en verzorging. Daarom ben ik toen een cursus sportmassage gaan doen.” Om vervolgens via trainer Mark Monden, terecht te komen bij het eerste elftal van Sprundel. “Die kende ik nog van vroeger. Hij vroeg of ik verzorger wilde worden, dat heb ik toen gedaan.” En van het één, kwam al snel het ander. “Als je dan zo dichtbij bent, wil je zelf ook weer gaan voetballen.

Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.” Hoe kijkt hij terug op zijn eerste seizoen, na zeven jaar? “Het was een beetje op en af, met wel of niet spelen. Maar ik heb wel gewoon heel het jaar mee kunnen draaien.” Genoeg reden voor Kemps, om er nog een seizoen aan vast te plakken. “Ik ben nu 36, maar zo voel ik me niet. Behalve als ik uit bed kom dan tenminste.” De inwoner van Sprundel, die op zijn 23ste ongepland vader werd en daarmee zijn leven op zijn kop gezet zag worden, is dan ook blij dat hij weer voetballer is. “Ik miste dat sociale, en dorpse gewoon. Echt dat teamgevoel.” Want stiekem, weet Kemps eigenlijk niet beter. “Op mijn zesde ben ik hier begonnen en daarna heb ik heel de jeugd doorlopen, tot ik op mijn zestiende in het eerste speelde.”

Extra genieten

Een gevoel, wat de routinier maar moeilijk kan omschrijven. “Dat voel je gewoon als je hier bent. Ik ben zo opgegroeid. Gemoedelijk en alle zaakjes op orde.” Al had Kemps, die naast speler ook nog steeds verzorger is bij het eerste, gehoopt dat de prestaties vorig jaar wat beter waren geweest, is hij eerlijk. “Het seizoen ging eigenlijk een beetje als een nachtkaars uit. Er had voor mijn gevoel, zeker na de eerste seizoenshelft, meer ingezeten.” Maar, zo vindt hij na het behalen van een vijfde plaats. “Dat is misschien wel typisch Sprundel. Het was richting het einde van het seizoen gewoon op.” Met de komst van onder meer Jens en Sander Wirix, moet dat dit jaar anders gaan. De start, is in ieder geval veelbelovend. “We hebben uitgesproken dat we mee willen doen voor de bovenste plekken, en het liefste voor promotie willen gaan.” Met Kemps, als ervaren rechtsbuiten.

“In de jeugd stond ik altijd op tien, nu sta ik aan de buitenkant.” Op een iets andere manier, dan vroeger, lacht hij. “Ik heb wel wat snelheid ingeleverd, maar mijn conditie is ten opzichte van afgelopen seizoen weer een stuk verbeterd.” Doelpunten, vallen wat minder soepel. “Ik mag nog wel iets meer scoren. Al geef ik liever voor, en dat we winnen.” Aan zijn kwaliteit, is verder nog niet veel veranderd. “Balvaardig in de kleine ruimtes, goed een oplossing kunnen vinden en een echte teamspeler. Ik speel graag in dienst van anderen.” Hoelang hij dat nog blijft doen, weet Kemps nog niet precies. “Voetbal is nu weer een belangrijk deel van mijn leven, dus ik hoop dat ik nog langer dan een jaar door kan gaan.” Want hoewel de buitenspeler niet het gevoel heeft dat hij iets in te halen heeft, probeert hij er wel extra van te genieten. “Ik ben heel blij dat het zo gelopen is, en ik vorig seizoen weer begonnen ben. Daarom heb ik er ook nog een jaar aan vastgeplakt!”

Peter Voeten: ‘Leuk om samen te zorgen dat er gevoetbald kan worden’

vv RSV
-
0
Peter Voeten: ‘Leuk om samen te zorgen dat er gevoetbald kan worden’

Al bijna 25 jaar lang actief als vrijwilliger, is Peter Voeten bij RSV eigenlijk niet meer weg te denken van het sportpark. Ooit begonnen als jeugdtrainer, staat de voormalig speler van het tweede elftal tegenwoordig voornamelijk als scheidsrechter en grensrechter op het veld. “Ik vind het spelletje gewoon leuk.”

Zowel op, als naast het veld dus. “Ik ben op mijn vijfde of zesde begonnen met voetballen, daarna heb ik alle jeugdteams doorlopen en heb ik voornamelijk in het tweede elftal gevoetbald.” Als linksback of centrale verdediger, tot blessures roet in het eten gooiden. “Rond mijn 35ste ben ik gestopt, dat vond ik wel heel jammer. Alleen had ik te veel last van hamstringblessures. Daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee.”

Mooie middag

Gelukkig kon Voeten (42) als vrijwilliger, toch nog betrokken blijven bij het spelletje. “Ik ben gestart als jeugdtrainer, daarna ben ik nog zes jaar penningmeester geweest en de laatste jaren ben ik actief als jeugdsecretaris, scheidsrechter en vlagger bij het eerste.” Met alle liefde én plezier. “Het is heel leuk om samen met andere vrijwilligers te zorgen dat er gevoetbald kan worden op ons dorp.” Al betekent RSV voor Voeten meer, dan alleen voetbal. “Het is een echte dorpsvereniging, waar iedereen elkaar kent. Echt een soort vriendenclub.” Eén waar de inwoner van Rucphen dus met enige regelmaat komt. “Vooral in het weekend, zit er aardig wat tijd in. Ik fluit eigenlijk iedere zaterdag wel een wedstrijd van de oudere jeugd, dat wil zeggen O15 of ouder. En verder ben ik altijd op zaterdagmiddag aanwezig, en vaak ook op zondag. Als ik moet vlaggen bij het eerste.” Hoe is hij er precies ingerold als scheidsrechter? “Dat ging per toeval. Er was een tekort, toen hebben ze mij gevraagd, en dat beviel zo goed, dat ik het ben blijven doen.” Mede, toch wel vanwege het spelletje. “Dat blijft gewoon leuk! En om voetbal mogelijk te maken, heb je toch een scheidsrechter nodig. Daarom vind ik het mooi om te doen. Naast het feit dat het leuk is om tussen die jongens op het veld te staan.” Maar dan wel zonder op te vallen, lacht Voeten. “Dat is in principe wel de bedoeling. Het gaat erom dat die gasten een mooie middag hebben. Al lukt dat natuurlijk niet altijd.”

In beweging

Een mooie middag, heeft Voeten ook regelmatig op zondag. Als hij grensrechter is bij het eerste elftal van de club. “Dat doen we om de beurt. In een seizoen is dat zo’n twintig keer.” Een rol waar de oud-voetballer wekelijks van geniet. “Het zijn allemaal gasten die ik goed ken, en die ik zelfs nog training heb gegeven. Dat maakt het heel leuk.” Het draait voor Voeten dan ook vooral om een stukje betrokkenheid. “Ik probeer als grensrechter wel een beetje afstand te houden, maar als er gewonnen wordt, vind ik dat natuurlijk heel mooi om te zien. Op die manier ben je wel betrokken. Zeker omdat het allemaal bekenden zijn.” Maar ook fysiek gezien, plukt Voeten de vruchten van zijn rol als vlagger én scheidsrechter. “Zelf voetballen blijft natuurlijk het leukste wat er is, alleen je blijft zo toch een beetje in beweging en bent er actief bij. En het is iets minder noodzakelijk om vol aan te kunnen zetten en sprinten.” Iets wat als jeugdsecretaris, ook allesbehalve van hem wordt verwacht. Wat doet hij in die rol wel? “Ik ben eigenlijk bezig met allerlei zaken rondom de voetbal. Dat wil bijvoorbeeld zeggen het stukje veilig sporten, zoals het aanvragen van een VOG voor vrijwilligers, het hebben van een vertrouwenspersoon binnen de club en het zorgen voor vakbekwame jeugdtrainers, dus trainers de mogelijkheid bieden een cursus te volgen.” Zaken waar Voeten zich, als het aan hem ligt, voorlopig nog wel even mee bezig blijft houden. “Zolang ik het leuk vind en ik haal er nog net zoveel plezier uit, blijf ik het doen!”

RSV klaar voor stap hogerop: ‘Willen we laten zien’

vv RSV
-
0
RSV klaar voor stap hogerop: ‘Willen we laten zien’

Met een mooie groep, hebben ze bij RSV het gevoel dat ze klaar zijn om een stapje hogerop te gaan. Want nadat de ploeg uit Rucphen vorig seizoen kampioen werd in de vierde klasse, mag Ties de Kok het dit jaar samen met zijn teamgenoten, een niveau hoger gaan proberen. “Die uitdaging willen we graag aangaan!”

Een uitdaging die ze afgelopen jaar, na een bloedstollend slot, uiteindelijk zelf hebben verdiend. “Op de laatste dag moesten we blijven scoren, aangezien we qua punten gelijk stonden met Rimboe.” Een doelpuntrijke overwinning (0-8) op bezoek bij NVS, bleek vervolgens genoeg voor de titel in de vierde klasse. “Het is supertof dat het gelukt is!” Al had de negentienjarige De Kok daar, ondanks een onderling verschil van slechts vijf doelpunten, überhaupt weinig twijfel over. “Ik had er vanaf het begin van het seizoen al heel veel vertrouwen in. Wilde gewoon vol voor het kampioenschap gaan.”

Hard werken

En ook halverwege de competitie, stond RSV er nog altijd goed voor, vertelt De Kok. “Toen stonden we derde en zaten we nog volop in de race. Op dat moment kregen we allemaal wel het gevoel: het kan zomaar gaan gebeuren.” Een gevoel, dat bleek te kloppen. “We hebben als team laten zien dat we het echt graag wilden. We hebben er allemaal keihard voor gewerkt. Daarom denk ik dat we uiteindelijk kampioen zijn geworden.” Met een mooie groep, vol met jonge jongens. “Het is een mix van talent en hard werken.” Iets wat De Kok stiekem, eigenlijk al een beetje wist. “Dit was mijn eerste seizoen bij het eerste, maar ik had daarvoor al een paar keer meegetraind, dus ik wist wat onze kwaliteiten waren.” Veel mooier, had het voor de inwoner van Rucphen, wonend op twee minuten van het sportpark, dan ook eigenlijk niet kunnen zijn. “Als je dan meteen kampioen wordt…” Al moest hij in het begin, wel even wennen. “Ik heb ook wel wedstrijden gespeeld bij het derde en het tweede, maar vooral het fysieke is wennen. Net als het speltempo. Dat is voor mij wel het grootste obstakel. Daar moet ik me nog steeds een beetje aan aanpassen.” Met name in balbezit, legt De Kok uit. “Je moet veel sneller handelen. Daar heb ik nog wel eens moeite mee.” In zijn geval, centraal achterin. “Ik ben vooral sterk in de lucht en met één tegen één duels. Dus meer een verdediger, dan een voetballer.”

Terugdoen

Bij de club, waar De Kok al bijna heel zijn leven voetbalt. “Ik ben hier rond mijn vijfde of zesde begonnen, en er moet iets héél geks gebeuren, wil ik hier ooit weggaan. RSV is gewoon echt mijn club, dus daar ga ik niet vanuit.” En dat is niet voor niks. “Eigenlijk heb ik altijd met mijn vrienden gevoetbald. Daarnaast ken je ondertussen iedereen en is het gewoon een mooie club.” Mede, omdat jeugdspelers regelmatig getraind worden, door spelers van het eerste. Precies zoals De Kok, dat nu zelf ook doet. “Ik geef samen met Maxim Feraaune training aan de O19. Hij is hoofdtrainer en ik help hem.” Waarom hij dat doet? “Toen ik zelf in de jeugd zat, stonden ze ook voor mij klaar. Daarom wil ik dat nu graag terugdoen.” Een rol, die hem wel bevalt. “Vorig seizoen deden we ook al samen de O17, dus we zijn eigenlijk gewoon met de groep meegegaan. Het is heel leuk om die jongens te helpen om beter te worden en op zaterdag resultaat te halen.” En dat gaat, ondanks het geringe leeftijdsverschil, best aardig. “Maxim en ik pakken het heel serieus op, maar de jongens ook. Daardoor werkt het goed en is het leuk om te doen.” Helemaal, omdat De Kok met sommige jongens zelf nog heeft gevoetbald. “Dat maakt het extra gezellig.” Maar gezellig of niet, het draait toch vooral om presteren. Zeker bij het vlaggenschip, in de derde klasse. “Qua speltempo zal het wel weer even wennen worden, want waarschijnlijk gaat de bal een stuk sneller rond. Hopelijk blijven we hard werken voor elkaar en laten we zien dat we er klaar voor zijn.” Al te hoog, zet De Kok voorlopig nog niet in. “Handhaven en top acht, zou een supermooi resultaat zijn!”

Breugelmans is terug als trainer: ‘Echt weer even anders’

vv Internos
-
0
Breugelmans is terug als trainer: ‘Echt weer even anders’

Na ruim tien jaar geen trainer te zijn geweest van een seniorenteam, staat Ruud Breugelmans sinds dit seizoen weer voor de groep van een eerste elftal. Bij vijfdeklasser Internos, om precies te zijn. Een uitdaging, waar de ervaren trainer vooral heel veel zin in heeft. “We gaan ons stinkende best doen.”

Voorzichtig met uitspraken, weet de 69-jarige Breugelmans voorlopig nog niet, waar die instelling tot moet leiden. “Ik ken de competitie niet, dus we moeten vooral naar onszelf kijken.” Te beginnen, met het terugkrijgen van het plezier. Nadat de club afgelopen seizoen, via de nacompetitie degradeerde uit de vierde klasse. “Saamhorigheid en de groep bij elkaar brengen, zijn daarin het belangrijkste. Als we dat dan kunnen combineren met het meedoen om een periode, zou dat natuurlijk top zijn.”

Met pensioen

Voorlopig, bevalt het Breugelmans in ieder geval uitstekend, bij zijn nieuwe club. Al is Internos, allesbehalve nieuw voor hem. “Ik heb hier in de jeugd zelf gevoetbald, en de afgelopen jaren heb ik looptraining en techniektraining gegeven aan de jeugd.” Tot ze hem vroegen of hij het zag zitten om hoofdtrainer te worden van het eerste elftal. “Ik heb daar wel even over nagedacht, maar na een tijdje dacht ik: ik ben met pensioen, dus ik heb er de tijd voor. Laten we eraan beginnen en kijken waar het schip strandt!” Heel vreemd, was zijn bedenktijd overigens ook niet. Want na jarenlang trainer te zijn geweest van onder meer DVO’60, TSC, Moerse boys, Beek Vooruit, VVR, RSV en Zundert, stond Breugelmans al ruim een jaar of tien ‘buitenspel’. “Ik heb heel lang geen senioren meer getraind, dan is dit wel echt weer even anders. Maar juist daarom, vind ik het een mooie uitdaging om er samen iets van te maken. Ik wil graag mijn steentje bijdragen om de club weer omhoog te helpen.” Hoe hij dat, samen met zijn naar eigen zeggen fijne staf, hoopt te gaan doen? “Ik ben altijd eerlijk en duidelijk in de communicatie, alleen moet je het niet zien als profvoetbal. We blijven amateurs.” En dus moet Breugelmans af en toe een beetje gas terugnemen. “In het verleden heb ik natuurlijk op een hoger niveau getraind, dan kun je ook meer eisen stellen. Nu moeten we vooral zorgen dat het plezier terugkomt en dat we de club in de toekomst weer mee kunnen laten doen.” Bijvoorbeeld, door gewoon met z’n allen te komen trainen. “Op die manier moet je binding krijgen met elkaar. Ook buiten het veld, moet je elkaar opzoeken.”

Hard werken

Zeker, na een seizoen als afgelopen jaar. Had de degradatie nog invloed op zijn keuze om in te stappen? “Die was eigenlijk wel ingecalculeerd, en het niveau maakt voor mij niet uit. Ik wil er gewoon het beste uithalen.” Wat dat precies is, zal de komende weken en maanden moeten blijken. “Het doel is om mee te draaien, maar vooral te zorgen dat alle neuzen dezelfde kant op staan. Dan zien we vanzelf waar we eindigen.” Al klinkt dat vrijblijvender, dan het daadwerkelijk is. “Ik houd enorm van discipline, heel veel inzet en concentratie. Dat is voor mij de basis. Als dat goed zit, komen de resultaten en het voetbal vanzelf.” Dat laatste, doet Breugelmans het liefste op een aanvallende manier. “Over het algemeen denk ik eerder vooruit, maar je moet natuurlijk ook wel kijken naar wat er mogelijk is.” Eén ding is in ieder geval zeker: “Er gaat hard gewerkt worden door iedereen.” Met de inwoner van Etten-Leur voorop. “We hebben een grote selectie, dus wordt het heel belangrijk om iedereen tevreden te blijven stellen. Onder meer door oefenwedstrijden te spelen, ze ritme op te laten doen bij lagere elftallen en veel gesprekken te voeren. Dat probeer ik op een heel persoonlijke manier te doen, door veel contact te hebben met spelers. Juist de jongens de buiten de buiten de boot vallen, moet je stimuleren.” Want alleen samen, kan het een mooi seizoen worden. “We gaan ons stinkende best doen!”

Hoeven zorgt voor verrassing: ‘Voor gek verklaard’

vv Hoeven
-
0
Hoeven zorgt voor verrassing: ‘Voor gek verklaard’

Hoewel ze vorig seizoen bij Hoeven eigenlijk gingen voor behoud van de derde klasse, plaatste de ploeg zich als nummer vier van de competitie, nog bijna voor de nacompetitie om promotie. En ondanks dat de club daar op voorhand alleen maar van had durven dromen, baalde Merijn Schoonen achteraf toch een beetje. “We hadden nog hoger kunnen eindigen.”

Want hoewel Schoonen (20) vooral tevreden is over de prestaties van afgelopen seizoen, blijft hij ook kritisch. “Het begin was wat minder, anders hadden we die nacompetitie misschien wel gehaald.” Nu lukte dat als nummer vier, in tegenstelling tot nummer vijf Steen, uiteindelijk net niet. “In eerste instantie waren we een beetje gemakzuchtig zo van: wel lekker, dan zijn we eerder vrij. Maar uiteindelijk was het toch wel balen. Zeker persoonlijk had ik dat wel.” Al maakte die teleurstelling, al snel plaats voor trots. “Het ging eigenlijk verrassend goed, als je zag dat we een behoorlijk nieuw team hadden.”

Teamspirit

Want de lat, lag in eerste instantie een stuk lager, vertelt Schoonen. “We gingen voor behoud van de derde klasse.” Het werd, echter een vierde plek. “Je was echt voor gek verklaard, als je aan het begin van het seizoen had gezegd dat we vierde zouden worden.” Hoe hebben ze dat toch voor elkaar gekregen, denkt hij? “Vooral door de teamspirit. Daardoor weten we elkaar goed te vinden. Die flow is heel belangrijk, al hebben we ook veel kwaliteit.” Toch vreest Schoonen dat het dit seizoen, een stukje pittiger zal worden. “Er zijn vijf spelers vertrokken, waaronder vier basisspelers.

Al vind ik, dat we die plekken goed hebben ingevuld.” Stiekem, hoopt de inwoner van Hoeven dan ook op een herhaling van afgelopen seizoen. “We willen er eerst weer in blijven en dan kijken of er nog meer in zit. Het zou leuk zijn als we opnieuw bovenin mee kunnen doen!” Maar vanzelfsprekend, is dat volgens Schoonen zeker niet. “We hebben een heel jong team, met weinig ervaring. Dan ga je fouten maken. Dat mag ook.” Helemaal, op de manier hoe ze bij Hoeven willen spelen.

“We proberen zoveel mogelijk te voetballen. We hebben niet veel grote spelers, dus kunnen niet veel met een lange bal. We moeten het met onze technische spelers juist van het voetballen hebben.” Iets wat afgelopen jaar, na een wat stroeve start, veel succes opleverde. “We hebben eigenlijk heel het seizoen een beetje in de middenmoot geschommeld, tot we steeds meer gingen uitlopen op de ploegen om ons heen.”

Vrienden

Zaak om dit jaar, vanaf de start, meteen scherp te beginnen. “Daar kunnen we nog wel stappen in maken. Net als het iets volwassener spelen en de makkelijke keuzes maken. Soms kiezen we nog te snel voor de moeilijke bal. En soms, moet je een bal gewoon wegrossen, in plaats van balbezit proberen te houden.” Iets waar Schoonen als middenvelder, ook regelmatig mee te maken heeft. “Ik speel vooral op acht, maar ben niet de grootste, dus moet het niet hebben van ballen afpakken.

Meer van het balletje verplaatsen, voetballen en zorgen voor diepgang.” Bij de club, waar hij al bijna zijn hele leven komt. “Volgens mij was ik vier of vijf, toen ik hier ging voetballen. En in de tussentijd, heb ik nooit ergens anders gespeeld.” Clubliefde, is wat Schoonen betreft dan ook een understatement. “Na al die jaren ken je iedereen. Met veel gasten heb ik vroeger in de jeugd gespeeld, die komen er nu allemaal bij het eerste bij. Dan sta je op een zondag met acht van je vrienden te voetballen. Dat maakt het zo leuk.” Aan een vertrekt denkt hij, wonend op vijf minuten fietsen van het sportpark, dan ook zeker niet. “Ik heb niet de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Het is hier lekker warm, dus ik zit hier wel goed. Het lijkt me mooi om zo lang mogelijk bij Hoeven te spelen!”

Fit DSE gaat dit seizoen vol voor promotie

vv DSE
-
0
Fit DSE gaat dit seizoen vol voor promotie

Na een goede voorbereiding zonder blessures, is DSE klaar voor een nieuw seizoen in de vierde klasse. En nadat de club uit Etten-Leur vorig jaar derde werd en uiteindelijk strandde in de nacompetitie, telt er volgens Joeri Saman nu maar één ding: “We willen echt vol voor promotie gaan!”

Het liefste natuurlijk, door kampioen te worden. “Dat wil je als voetballer altijd, maar dat wordt lastig. We zitten in een zwaardere competitie dan vorig seizoen, met een aantal pittige ploegen.” Een afschrikkende werking, heeft dat voor de 27-jarige Saman echter niet. “We gaan sowieso voor de nacompetitie!” Helemaal, met de ervaring van afgelopen jaar op zak. “Het was een prima seizoen, alleen had er voor mijn gevoel nog wel wat meer ingezeten. Op een gegeven moment hadden we een heel goede reeks, toen begonnen we er allemaal wel in te geloven. Tot we vier keer op rij verloren. Dan zit je er niet lekker in.”

Blessures

Het was, na het winnen van de eerste periode en het veroveren van de derde plaats, uiteindelijk genoeg voor een plekje in de play-offs. Maar zonder succes. “De nacompetitie is altijd lastig. En eerlijk is eerlijk, tegen BSC hadden we eigenlijk niet veel te vertellen. Dus als je dan terecht verliest, heb je daar ook wel wat sneller vrede mee.” Zeker, omdat Saman op persoonlijk vlak, een meer dan uitstekend seizoen kende. “Ik was blessurevrij en heb heel veel wedstrijden gespeeld.” In tegenstelling, tot de afgelopen jaren. “In het verleden had ik altijd wel last van blessures, vaak mijn rug, hamstring of lies, waardoor ik er toch weer een week of zes uit lag. Daar had ik nu helemaal geen last van.” En dus fungeerde de verdedigende middenvelder uit Etten-Leur als een extra slot op de deur. “Ik kom niet vaak voor de goal, dat is niet mijn sterkste punt. Het liefste speel ik gewoon duels.” En helpt hij in de opbouw. “Dat kan ik ook prima, vooral door af en toe een balletje te verleggen.” Sinds twee jaar, vast bij het eerste, vertelt de zelfstandig aannemer van beroep. “Ik zit vanaf mijn achttiende bij de selectie, maar heb eigenlijk altijd een beetje tussen het eerste en tweede ingezeten. Soms zat ik er dan wel bij of viel ik in.” Mede, door een verbouwing van zijn eigen huis. “Daardoor kon ik weinig trainen.”

In de bouw

Maar inmiddels, is Saman uitgegroeid tot onbetwiste basisspeler. Al was dat, in het begin, best wel even wennen. “Er zit natuurlijk wel degelijk een groot niveauverschil tussen het eerste en het tweede. Alleen speel je hier ook weer met betere spelers, daarom vind ik het fijner om bij één te spelen.” Zeker ook, omdat er bij het tweede niet altijd evenveel werd gewonnen. “Vaak hadden we daar weinig man, of moesten er jongens uit de jeugd meedoen.” Bij het vlaggenschip, heeft de middenvelder daar gelukkig geen last van. “We hebben nog nooit zo weinig blessures gehad, dus iedereen is fit.” Ook Saman zelf, voelt zich goed. Ondanks zijn werk. “Samen met mijn beste maat werk ik in de bouw, dat is af en toe best wel pittig. Soms heb je daar na een zware dag tijdens de training nog wel eens wat last van, maar meestal niet. Je wordt er juist ook fitter van, denk ik!” Zaak om die vorm, de komende maanden zo lang mogelijk vast te houden. “Afgelopen seizoen scoorden we veel, alleen kregen we er ook veel tegen. Dus dat moet minder. En daarnaast, moeten we constanter worden.” Op Saman, kunnen ze bij DSE wat dat betreft in ieder geval bouwen. “Ik ben hier op mijn vijfde begonnen, en heb nog nooit ergens anders gevoetbald. Dat talent heb ik niet, dus dat ben ik ook niet van plan. Ook niet voor een zak met geld.” Want behalve binnen het veld, vermaakt hij zich ook daarbuiten, meer dan uitstekend. “Ik ken ondertussen bijna iedereen, en DSE is gewoon een heel gezellige club. Mede door alle feestjes!”

Mike de Bruijn: ‘Nu ben ik continu bezig om te scoren’

vv Moerse Boys
-
0
Mike de Bruijn: ‘Nu ben ik continu bezig om te scoren’

Van origine een aanvallende middenvelder, kwam Mike de Bruijn afgelopen seizoen vanwege blessures in de spits te spelen. Een positiewijziging die hem én Moerse Boys, met een kampioenschap en negentien competitiedoelpunten, uiteindelijk geen windeieren legde. “Ik voel me goed op die plek!”

En dat terwijl De Bruijn (24) in zijn voetballeven tot nu toe, dus vooral op tien had gespeeld. “Ik ben eigenlijk een aanvallende middenvelder, maar onze spits raakte geblesseerd.” Gevoel voor het maken van doelpunten, werd de inwoner van Rucphen door trainer Osman Erbas in de punt geposteerd. Het grootste verschil voor hem? “Nu ben ik continu bezig om voor de goal te komen en om te scoren, terwijl je als tien juist meer andere spelers voor de goal probeert te zetten en assists wil geven.”

Goed team

Toch had De Bruijn niet heel lang nodig, om te wennen aan zijn nieuwe positie. “Het ging al snel steeds beter en beter.” Met een flinke doelpuntenproductie, tot gevolg. “Ik ben met de competitie en beker samen, uiteindelijk op 22 doelpunten geëindigd. Dat is toch best wel netjes.” Eén ding weet hij dan ook wel zeker: “Ik ontwikkel mezelf nu als spits, en ik voel me goed op die plek!” Mede daardoor, greep Moerse Boys afgelopen jaar met overmacht, het kampioenschap in de derde klasse. “Rond de helft van het seizoen hadden we al wel door dat we kampioen konden worden, vooral omdat we gewoon echt een goed team hadden.” Een team, dat volgens De Bruijn, die werkzaam is in de bouw, alleen nog maar sterker is geworden. “We hebben er een aantal jongens bijgekregen en hebben een goede voorbereiding gehad. Dat hebben we in de beker, tegen onder meer Gastel en VOAB wel laten zien.” Stiekem, durft de topscorer dan ook wel een beetje naar boven te kijken, in de tweede klasse E. “Met deze groep, moeten we zeker mee kunnen doen in de middenmoot. Maar het liefste natuurlijk hoger. Als het draait en iedereen is fit, moet dat kunnen. De club wil ook niet voor niks omhoog.” Zijn doelpunten, zullen daar in ieder geval bij helpen. “Ik ben meer bezig met het winnen van wedstrijden, dan echt alleen maar zelf willen scoren. Dat is toch een stukje winnaarsmentaliteit. Al scoor ik natuurlijk wel graag.” En gezien zijn kwaliteiten, gaat hem dat vrij gemakkelijk af. “Ik heb een groot loopvermogen, ben snel en heb een neusje voor de goal. Maar ik begin ook steeds meer een aanspeelpunt te worden.”

Rijtje clubs

De Bruijn is met terugwerkende kracht, dan ook blij met de stap die hij drie seizoenen geleden heeft gezet. “Dit wordt nu mijn derde jaar bij Moerse Boys. Daarvoor zat ik twee jaar bij Rood Wit en ook nog bij Kruisland.” Maar zijn rijtje met clubs, is nog veel langer dan dat. “Ik kom uit Rucphen, dus ben begonnen bij RSV. Daarna heb ik bij Unitas’30, in de jeugd van NAC en RBC, gespeeld. Voordat ik naar Kruisland ging.” Een indrukwekkend lijstje, voor iemand van zijn leeftijd. “Van jongs af aan heb ik altijd de ambitie gehad om er zoveel mogelijk uit te halen. Ik wil graag voetballen, maar ook op een zo hoog mogelijk niveau.” Een combinatie, die hij heeft gevonden in Zundert. “Het trainingsniveau is hier echt heel hoog! Wat dat betreft zit ik goed op mijn plek en heb ik het enorm naar mijn zin.” Al is zijn honger, nog lang niet gestild. “Ik sta open voor een nieuwe kans. Ik vind het leuk om mezelf uit te dagen op het hoogste niveau.” Wat dat voor hem is? “Ooit zou ik graag de stap willen maken naar divisieniveau, maar alleen op het juiste moment. Als de tijd daar is, zou ik het wel graag willen proberen.” De eerste stap, is in ieder geval alvast gezet. “Het helpt wel als je dan 22 keer scoort, dan kom je vanzelf bovendrijven!”

VoetbalJournaal Altena, najaar 2026

VoetbalJournaal
-
0
VoetbalJournaal Altena, najaar 2026

Tim Saaman: ‘Ik vind dat we in de derde klasse thuishoren’

vv Woudrichem
-
0
Tim Saaman: ‘Ik vind dat we in de derde klasse thuishoren’

Via de nacompetitie gedegradeerd, komt Woudrichem dit seizoen uit in de vierde klasse. En ondanks dat de start van de competitie niet is wat ze hadden gehoopt, ziet aanvoerder Tim Saaman vooral een hoop lichtpuntjes. “Het spel is goed, dus dat is iets om aan vast te houden.”

Wat dat Woudrichem dit seizoen uiteindelijk op moet gaan brengen, vindt de 32-jarige Saaman lastig te zeggen. “Maverick van Maaren is er dit jaar bij gekomen, die heeft al eens in de vierde klasse gespeeld. Hij zei meteen: dat is echt niet makkelijk. Daar zijn we de eerste paar wedstrijden wel achter gekomen.” Want voetballend beter, zakken veel tegenstanders tegen Woudrichem voornamelijk in, vertelt de inwoner van Oosterhout. “De meesten spelen heel verdedigend. Zie er dan maar eens doorheen te komen.” Toch is dat, precies wat ze bij de vierdeklasser moeten gaan doen. “We willen graag promoveren. Maakt niet uit hoe.”

Niet meer in

De favorietenrol, neemt Saaman dan ook zonder moeite op zich. “Ondanks dat we nu een beetje in de derde klasse van vier of vijf jaar geleden spelen, vind ik dat we tot de betere ploegen behoren. Dat geeft extra druk.” Druk, die ze zichzelf bij Woudrichem dus zonder aarzelen opleggen. “Vorig seizoen zat het behoorlijk tegen, waardoor we uiteindelijk degradeerden. Maar ik vind wel dat we in de derde klasse thuishoren.” Toch slaagde de ploeg er afgelopen seizoen, dus niet in om zich te handhaven. Nadat het als elfde was geëindigd in de reguliere competitie. Eén plaats onder de veilige plekken.

“Op de laatste speeldag ging voor ons alles mis wat maar mis kon gaan. En in de nacompetitie kregen we vervolgens het deksel op de neus.” Desondanks, is Saaman wel realistisch. “Op basis van het hele seizoen, zijn we terecht gedegradeerd. Heel veel meer dan handhaven, zat er ook niet in. Dat wisten we aan het begin van het seizoen al.” Op zoek naar een verklaring, moet de routinier het antwoord in eerste instantie even schuldig blijven. “In de wedstrijden tegen onze concurrenten, hebben we het laten liggen.” Zaak om daar dit seizoen, verandering in te brengen.

“Vorig jaar kozen we vaak voor het makkelijke voetbal en gingen we snel naar voren. Nu spelen we geduldiger over en hebben we meer rust aan de bal.” Mede dankzij de komst van Jamy Goemaat. “Die brengt toch een hoop ervaring en voetbal met zich mee.” En dus wil Saaman het liefste, zo snel mogelijk terugkeren in de derde klasse. “We willen graag weer een stabiele derdeklasser worden, zoals we altijd zijn geweest.” Wat ze dan vooral beter moeten doen? “Meer scoren.”

Mooie bekroning

Aan het voetballen, zal het in ieder geval niet liggen. “Vorig jaar keken we elkaar regelmatig aan, en dan hadden we gewoon niet lekker gevoetbald. Omdat we vaak ballen maar blind naar voren schoten. Nu zijn we wel lekker aan het voetballen. Dan haal je er vanzelf meer plezier uit.” Bij de club, waar Saaman in 2016 weer terugkeerde. “Mijn vader was één en al voetbal, dus ik ben hier op mijn vierde begonnen. Hij was ook altijd mijn trainer. Daarna ben ik op mijn negende naar RKC Waalwijk gegaan, daar heb ik vier jaar gespeeld.” Om vervolgens als dertienjarige weer terug te keren, en drie jaar later, de overstap naar Sleeuwijk te maken. “In die tijd was er geen A-jeugd bij Woudrichem, dus ik moest wel.” Verder speelde Saaman ook nog in de eerste klasse, bij Unitas Gorichem en Almkerk.

Alvorens hij dus weer neerstreek op het oude nest. Sinds vier seizoenen als aanvoerder. “Dat voelt voor mij als een mooie bekroning. Mijn neef Wim Holster was hier ook altijd aanvoerder, daarna werd Wilty (Schaap) het. Dat was echt een geboren leider. Dan is het mooi om in dat rijtje te mogen staan.” En leerzaam, lacht hij. “In het begin van mijn tijd bij Woudrichem was in nog wel wat jong en onbezonnen. Een beetje wild in het kopje. Nu ben ik veel volwassener. Daar heeft die band wel bij geholpen.

“Net als de sfeer bij de club. “Het draait bij ons echt om saamhorigheid. Iedereen gaat ook buiten de voetbal met elkaar om, het is altijd druk in de kantine en er komen veel mensen kijken bij onze wedstrijden. Ook als we uit spelen. Dat maakt het zo gezellig.” Helemaal, nu het ook bij de jeugd steeds meer weer begint te kriebelen, heeft Saaman gemerkt. “Die komen ook steeds vaker weer bij ons kijken. Dat deed ik zelf vroeger ook, dus dat herken ik wel.” Als spelersgroep proberen ze daar dan ook hun steentje aan bij te dragen, vertelt hij.

“Veel jongens geven af en toe een training aan een jeugdteam, om zo de kloof te dichten.” Want precies dat, is waar Woudrichem volgens hem voor staat. “We zijn eigenlijk allemaal vrienden die met elkaar spelen. Dat zie je maar bij weinig clubs meer zo.” Toch gaat het er natuurlijk vooral nog steeds om, wat er binnen de lijnen gebeurt. “Ik moet het hebben van mijn corners en vrije trappen. Volgens mij heb ik inmiddels tussen de 40 en 50 vrije trappen gescoord. Dat is toch best aardig.” Nu noodgedwongen even als linksbuiten, staat Saaman liever op het middenveld. “Vroeger was ik echt een nummer tien, nu speel ik vaak wat lager. Meestal als acht. Van mijn snelheid moet ik het niet hebben, dus waarschijnlijk eindig ik straks als centrale verdediger, haha.” Een goede trap en inzicht, denkt de spelverdeler daar voorlopig echter nog niet aan.

“Mijn vader heeft tot zijn 41ste gevoetbald en zei altijd tegen mij: ga zo lang mogelijk door. Als ik fit blijf, ga ik dat zeker doen.” En fit, dat is Saaman. “In al die jaren, heb ik nog nooit een blessure gehad. In totaal heb ik twee wedstrijden gemist, maar dat was door een schorsing.” Aan fanatisme, dan ook geen gebrek. “Ik ben niet het type dat in een lager team kan gaan voetballen, daar ben ik veel te fanatiek voor.”

100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

vv Be Ready
-
0
100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

Van 5 tot en met 9 mei één groot feest, zijn ze bij Be Ready nu al druk in de weer met het organiseren van allerlei festiviteiten in het kader van het 100-jarig jubileum van de club. En dus is er voor Arion Stevens, samen met Jacco de Wit, geen tijd om stil te zitten. “Saamhorigheid is onze kracht.”

Voor elkaar klaar staan en iets voor elkaar willen doen. Daar draait het bij Be Ready volgens Stevens (62) om. “Daarom bestaan we volgend jaar 100 jaar.” Al ziet de inwoner van Hank, de vrijwilliger woont er al zijn hele leven, de mentaliteit wel veranderen, vertelt hij. “De jeugd staat er toch een beetje anders in. De oudere generatie ziet het dan misschien wel niet meer goedkomen, maar de club draait toch nog steeds. Dat blijft altijd weer doorgaan.” De toekomst ziet hij dan ook positief tegemoet. “We moeten er gewoon samen de moed inhouden, dan komt het goed!”

Allerlei dingen

Helemaal, wat betreft de feestweek, ter ere van het 100-jarig jubileum. Volgend jaar mei. “We beginnen op woensdag 5 mei, en gaan vijf dagen feesten. Tot zondagavond aan toe.” Van een wijkcompetitie, tot aan activiteiten voor de jeugd, en allerlei verschillende wedstrijden. “En iedere avond hebben we een DJ, een zanger of een band. Waaronder Wir Sind Spitze.” Een programma, waar Stevens niet voor het eerst, verantwoordelijk voor is. “Dit is de zesde keer dat ik het jubileumfeest organiseer.” Wordt het zijn laatste? Misschien wel. “Ik heb altijd gezegd dat het 100-jarig jubileum mijn laatste zou zijn, maar je weet het nooit.”

Want voorlopig, heeft hij er nog altijd heel veel plezier in. Samen met Jacco de Wit. “Jacco is eigenlijk een beetje de voorzitter van de jubileumcommissie, en ik houd in de gaten of het allemaal goed gaat.” Aan ervaring, dan ook geen gebrek bij Stevens, die onder meer hielp bij het bouwen van de nieuwe opslagruimte en de vernieuwde kleedkamers. “Ik heb een jaar of 30 in de activiteitencommissie gezeten, maar ook negen jaar in het bestuur. En ik ben vrijwilliger, voor als we van die speciale dagen hebben op de club.” Verder heeft hij de vloer van de overkapping gestort en heeft Stevens zich ontfermd over het plaatsen van de lichtmasten. Kortom. “Ik heb allerlei dingen gedaan.” Behalve voetballen.

“Ik heb nooit bij Be Ready gevoetbald. Mijn zoon wel, die zat zelfs nog in het eerste.” Wel actief in de zaal, en geboren en getogen in Hank, kwam Stevens pas op latere leeftijd in aanraking met de voetbal. “We woonden toen ik jong was een beetje achteraf, dus ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond. Ik zat altijd bij mijn oom op de trekker.” Tot hij trouwde met zijn vrouw en door vrienden, supporter werd van Be Ready. “Daardoor ging ik bij wedstrijden kijken en dronken we af en toe een biertje. Soms liep dat natuurlijk uit de klauwen. Zo ben ik gevraagd voor de activiteitencommissie.”

Ouwehoeren

Daar een jaar of vier geleden mee gestopt, heeft Stevens het nog altijd uitstekend naar zijn zin bij de dorpsclub. “De mensen maken het gezellig. Mijn vrouw staat ook op zaterdagochtend achter de bar, en ik doe nog steeds allerlei hand- en spandiensten. Dan ben je vanzelf toch heel vaak bij de voetbal.” En dat zorgt, voor saamhorigheid. “We zijn echt een club! Voetbal kijken, in de kantine gezellig een biertje drinken, en gezellig ouwehoeren.” Gezelligheid, die heel belangrijk is, vindt hij. “In Hank zelf, heb je niet veel meer.” Stevens, die al 45 jaar lang bij dezelfde aannemer werkt en lid is van het bouwteam bij Be Ready, is dan ook trots op het aanstaand jubileum. “Dat is toch wel heel bijzonder. Ze zijn ooit begonnen in een soort wei, dan moesten ze eerst de koeienpoep van het veld halen.

Nu ligt er een prachtig kunstgrasveld.” Hoe ziet hij dat de komende jaren voor zich? “Ik denk dat we wat betreft het eerst elftal, wel van de zondag naar de zaterdag gaan.” Met hem, in ieder geval als supporter én trouwe vrijwilliger langs de lijn. “Ik denk dat ik nog heel lang betrokken blijf. Zeker als ik straks met pensioen ga.” Maar dan wel, in een iets andere rol. “Dan ga ik lekker op maandagochtend met de Vutters aan de slag. Een beetje het gras doen.” Want, zo benadrukt Stevens nog maar eens: “Zulke mensen heb je keihard nodig. Anders kan zo’n clubje niet blijven bestaan!”

 

1...345...1.537Pagina 4 van 1.537