‘Als we ons weten te handhaven dan hebben we het als ploeg goed gedaan’
S-HEERENHOEK – Een degradatie en een direct weer volgend kampioenschap bracht Patrijzen weer terug in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Daar bevindt het team van middenvelder Robin Hofkamp (27) zich in de brede middenmoot. Prima op koers naar handhaving, het is vooralsnog het enige wat voor iedereen binnen de club telt.
“Toch is het wel belangrijk dat we wekelijks op onze hoede zijn. Want deze competitie is behoorlijk sterk en telt heel veel ploegen die over enorm veel kwaliteit beschikken. Die kunnen wedstrijden op momenten beslissen en daar zijn we dit seizoen zelf al een paar keer tegenaan gelopen. Zelf een strafschop missen en dan diep in blessuretijd alsnog een goal slikken en met nu punten het veld aflopen. Doodzonde maar dat zorgt er wel voor dat je niet ‘zomaar eventjes’ de punten bij elkaar voetbalt op dit niveau.”
Hofkamp is samen met nog een viertal ploeggenoten de oudste in de verder vooral jeugdige selectie. Door blessures zijn belangrijke en ervaren jongens als Rick de Vos en Can Özgan voorlopig langdurig uitgeschakeld. “Dat is voor ons écht een aderlating. Die gasten zijn enorm belangrijk voor de manier waarop wij als ploeg willen voetballen. Daar zullen we nu een oplossing voor moeten gaan vinden, want met hun ervaring en kwaliteit zijn ze voor een ploeg als Patrijzen van grote waarde. Al moet worden gezegd dat hun vervangers het prima invullen, al hebben ze natuurlijk nog niet de ervaring en de status die jongens zoals Can en Rick hebben. Rody Wolse en Giel Traas voorin, maar zeker ook Roy van Craenenbroeck zijn voor ons enorme aanwinsten en doen het geweldig.”
Volgens de centrale middenvelder zal Patrijzen dit seizoen vaker dan het doorgaans gewend is op een andere manier moeten voetballen. “We zullen vaak de mindere ploeg zijn in deze klasse en daar moeten we ons tegen wapenen. Proberen om compacter te spelen en het tegenstanders lastig te maken om er doorheen te voetballen. Als ons dat lukt dan weet ik zeker dat we een vervelende ploeg zijn om tegenover je te hebben. Inzet tonen en voor elkaar blijven knokken. Als we dat kunnen opbrengen dan denk ik absoluut dat we nog flink wat punten zullen pakken.”
Zelf raakte de routinier geblesseerd aan het eind van de voorbereiding, speelde de eerste wedstrijd tegen SSV’65 mee en vertrok toen op vakantie naar Indonesië. Bij terugkomst wat zijn blessure nog niet hersteld en bleek het uiteindelijk een jumpersknee. “Daar heb ik nu nog last van, maar door de personele schaarste speel ik wel wekelijks de wedstrijden mee. Dat gaat goed, alleen de dagen erna kan ik nauwelijks fatsoenlijk lopen. Hopelijk gaat het snel weer beter maar dat zal langzaam gaan vrees ik.”
Tot die tijd zal hij waar hij kan het elftal zo goed mogelijk proberen te helpen en van waarde willen zijn. “Dat is wel het doel. Ik wil de boel goed wegzetten in het veld en proberen om uiteindelijk met de ploeg handhaving af te dwingen. Want dit niveau is wel wat perfect past bij deze club. Tegelijk is het ook het maximaal haalbare, zeker gezien het aantal beschikbare spelers. Zo eerlijk moeten we ook wel zijn. Weer terugvallen naar de vierde klasse moeten we ten kosten van alles zien te voorkomen. Dat verschil is echt heel groot gebleken. Dus als het even kan moeten we op dit niveau onze huid elke week zo duur mogelijk zien te verkopen. Als dat lukt dan hebben we het met z’n allen enorm goed gedaan.
Klik op vv De Patrijzen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv De Patrijzen voor meer informatie over de club.
Neal van Buuren: ‘Dit dorp is mijn hele leven’
Neal van Buuren gaat nooit weg uit Zuidland. “Dit hele dorp is mijn leven. Dat weet mijn vriendin ook, hoor. Toen we een relatie kregen, heb ik ook gelijk gezegd dat ik hier wil blijven. Ze is akkoord gegaan,” lacht de voetballer van Zuidland. Of dat ook betekent dat Van Buuren nooit meer vertrekt bij de voetbalclub? “Ik zou wel gaan luisteren.”
Maar dat betekent niet dat de aanvaller zeker ooit nog een stap wil maken. Een paar jaar geleden verkaste hij van Zuidland naar Spijkenisse. “Toen van de derde klasse naar de vierde divisie. Dat is best een stap, en het werd ook een beetje een moeilijk verhaal. Misschien was het te vroeg. Nou, het was gewoon te vroeg,” zegt de nu 24-jarige speler. “Ik was toen 21 jaar, echt jong. Ik was een vaste pinchhitter, dat was het. Om wat te forceren. En later speelde ik bij de onder 23, na de winterstop. Maar ik was niet heel doeltreffend. Ik miste ook het gevoel en het vertrouwen, denk ik. Het voelde niet alsof ik een echte kans had gekregen.”
Jeugdliefde
En dus bleef het bij dat ene jaar bij Spijkenisse en keerde Van Buuren terug naar bekend terrein: het vertrouwde oude nest van Zuidland, waar hij al sinds zijn vijfde rondloopt. “Misschien wel de makkelijke weg, ja. Zuidland betekent veel voor mij. De club, maar ook het dorp. Ook omdat ik eigenlijk niet beter weet of ken. Mijn vriendin en ik hebben nu al acht jaar een relatie. Ze is echt mijn jeugdliefde. Misschien dacht ze, toen ik zei dat ik hier nooit weg wilde, dat ik nog wel van gedachten zou veranderen. Maar heel eerlijk: dat gevoel is nog steeds hetzelfde. In Zuidland ben ik thuis. We zoeken nu ook naar een huis, maar we zijn er wel achter gekomen dat het lastig is. We werken allebei inmiddels, dat scheelt, maar met een huis moet je tegenwoordig ook een beetje geluk hebben.”
Het gevoel moet nu wel heel goed zijn wil Van Buuren ooit nog een stap maken naar een andere club in de regio. “Veel clubs spelen lager of op hetzelfde niveau. Dat is geen verbetering. Ja, Nieuwenhoorn en Spijkenisse spelen hoger. Ik had trouwens bij die laatste club bijna al op mijn zestiende gespeeld. Spijkenisse wilde mij hebben voor de landelijk spelende B1. Maar Zuidland wilde mij houden en stelde voor dat ik ging voetballen met mijn broer. Ja, dat vond ik geweldig.”
Aad Andriessen
Inmiddels speelt Neal met zijn broer Robin al heel wat jaartjes in de hoofdmacht van Zuidland. “De toenmalige trainer van Zuidland, Aad Andriessen, liet mij ook meetrainen en debuteren in het eerste team. Helaas is Aad een paar jaar geleden overleden. Een ongelooflijk vriendelijke man en een fijne trainer. Al zag ik dat toen zelf niet, of minder. Ik was een tiener, was me er niet zo van bewust dat hij het heel erg in mij zag zitten. Als ik er nu op terugkijk, had ik veel meer van hem op kunnen steken dan ik heb gedaan.”
Dat hoorde hij in de jaren erna ook van mensen binnen Zuidland. “Ik hoorde regelmatig: ‘Hij was zó vol van jou.’ Hij wilde me altijd testen en prikken, maar ik begreep dat niet op die leeftijd. Ik was geen moeilijk ventje, dat niet, maar wel een beetje bijdehand. En toen ik jonger was, dus een jaartje of zestien, vond ik andere dingen interessanter. Zoals veel jongens van mijn leeftijd. Aad kwam uit het profvoetbal, bij Sparta, en begreep dat niet. Nu begrijp ik waarom, maar toen niet.”
Robin en Neal spelen inmiddels al jaren samen in het elftal. “Maar ik denk niet zo gek lang meer. Ik zie Robin niet nog drie jaar doorgaan. Hij heeft ook een kleine, dingen veranderen. Ik blijf het bijzonder vinden om met hem samen te spelen, maar het went natuurlijk wel. Het wordt normaler na zeven of acht jaar. Wat ik wel leuk vind, is dat wij kritischer op elkaar zijn. Nou ja, ik vooral op hem, ik doe natuurlijk niet veel fout. Maar als een steekpass van Robin niet aankomt, hoort hij het wel,” lacht Neal.
Vijfde elftal
De broers Van Buuren hebben nog een broer. “Maar hij speelt in het vijfde elftal, een vriendenteam. Hij staat wel altijd langs de kant naar ons te kijken. Net als onze ouders. Het leuke is dat Robin zenuwachtiger was toen ik debuteerde dan ikzelf. Hij heeft mij in de beginperiode bij het eerste team heel erg geholpen. Hij coachte veel en was vooral met mij bezig, geloof ik.”
Luis Suarez
Van Buuren moet het onder meer hebben van de aanvoer van zijn broer. “Ik ben een aanvaller die op elk moment wel gevaarlijk kan worden. Soms zie je mij de hele wedstrijd niet, maar dan kan ik toch bepalend zijn of iets voor een ander creëren. Dat is een van mijn kwaliteiten. Ik heb mijn fysiek ook wel mee. Ondanks mijn 1.83 meter ben ik kopsterk en heb ik brede schouders van mezelf. Mijn vrienden vergelijken me weleens met Luis Suárez. Op een ander niveau natuurlijk, dat wel. Maar ook een friemelaar. Een klutsbal komt vaak voor mijn voeten. Ik keek vroeger ook echt vaak naar Suárez, ik vond hem bij Liverpool en FC Barcelona echt een mooie speler.”
Gewoon lekker ballen
Of Van Buuren ooit nog vertrekt bij Zuidland? “Zeg nooit nooit. Mijn zelfvertrouwen kreeg door dat ene jaar bij Spijkenisse echt wel een knauw. Ik voelde me niet echt een onderdeel van de ploeg en het heeft echt een tijd geduurd voordat ik weer op niveau kwam bij Zuidland. Dus ja, ik zou wel luisteren naar een andere club, maar de kans is wel minder groot. Ook door dat ene jaar. Aan de andere kant ben je natuurlijk ook wel benieuwd. Ik ben allang blij dat ik weer lekker draai. Vorig jaar maakte ik als linksbuiten zeventien goals in de tweede klasse. Dat vind ik veel leuker: belangrijk zijn, gewoon lekker ballen. Ooit nog hogerop komen is niet een doel op zich. Ja, met Zuidland!”
Klik op VV Zuidland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Zuidland voor meer informatie over de club.
Kans op seniorenvoetbal bij MZC’11 is Dominique Duine goed bevallen
ZIERIKZEE – De kans op en het vooruitzicht van seniorenvoetbal deden afgelopen seizoen Dominique Duine (20) kiezen voor speelminuten bij MZC’11. De keuze pakte goed uit en de jongeling veroverde bij de tweedeklasser uit Zierikzee een basisplek. Ook dit seizoen is hij als controlerende middenvelder verzekerd van de nodige speelminuten.
“Wat dat betreft is het voor mij een juiste stap geweest om na drie seizoenen Kloetinge niet te kiezen voor de O23 maar juist te besluiten om mezelf uit te dagen bij een mooie club in het seniorenvoetbal. Daarvoor ben ik MZC’11 enorm dankbaar en dat vertrouwen probeer ik in de wedstrijden nu zo goed mogelijk terug te betalen met goed prestaties.”
Voordat de middenvelder bij Kloetinge terecht kwam speelde hij een aantal seizoenen in de opleiding van JVOZ. Een leerzame tijd waar hij in de JO17 te maken kreeg met Istvan Bakx, zijn huidige trainer bij MZC’11. “Dat is natuurlijk mooi om weer onder Istvan te voetballen. Hij kent mijn kwaliteiten al ben ik inmiddels wel een andere voetballer geworden dan ik toen bij JVOZ was. Toen was ik nog een beetje een ‘luxepoes’, dribbelde veel met de bal en lag snel in de duels op de grond. Dat heb ik nu wel meer afgeleerd en ben een hoop slimmer geworden. Ik speel sneller mijn ballen en ook fysiek kan ik me nu wel beter verweren. Dat was in het begin misschien nog wel het grootste verschil dan het spelen in de jeugd.”
Bij Kloetinge speelde hij twee jaar in de JO19 en had het gevoel dat hij er niet heel veel meer leerde. “Dan moet je een goede afweging maken. Via mijn vader werd ik door MZC’11 benaderd en na een gesprek was ik wel overtuigd dat het een juiste stap kon zijn. Er wordt goed gevoetbald en we hebben een selectie met ervaren jongens en talentvolle spelers. Daar leer ik elke training en wedstrijd enorm veel. Op dit niveau wordt door tegenstanders ook heel goed gevoetbald wat ook blijkt uit het feit dat we het nu best lastig hebben. Op trainingen gaat het goed, maar in de wedstrijden zitten we vooralsnog vaak aan de verkeerde kant van de score en dat is natuurlijk klote. Zodra we wél ons niveau halen dan schieten we met scherp, zoals tegen VCK bijvoorbeeld die we met 6-1 wonnen.”
Waar het vorig seizoen qua prestaties heel goed liep daar is de tweedeklasser nu nog altijd zoekende naar de juiste vorm en resultaten. Ook Duine is daar zelf debet aan. “Doordat we niet de gewenste resultaten boeken zie je dat het vertrouwen broos is, ook bij mezelf. We hebben daarvoor ook zeker de kwaliteiten. Maar het komt er, mede door dat broze vertrouwen, niet wekelijks uit en dat is zonde. Ik maak zelf ook minder acties dan ik gewend ben en de handelingssnelheid moet omhoog. De durf moet weer terugkeren. Bij mij en ook teamgenoten. Want het zit er absoluut in’, zegt de uit Kapelle afkomstige Duine.
Voor nu is het belangrijk dat de jongeling en zijn ploeggenoten zien weg te komen bij de gevarenzone. “Wat daarvoor nodig is? Vertrouwen en gewoon een paar mooie resultaten. Het is een prima club, alles is perfect geregeld en er is voldoende kwaliteit aanwezig om hogere ogen te gooien. Het seizoen duurt gelukkig nog lang en er zijn nog voldoende wedstrijden te gaan om het tij te keren en de weg omhoog te vinden. Als eenmaal het gevoel weer terug is dan ben ik er van overtuigd dat gaan tonen zéker op dit niveau thuis te horen.”
Klik hier voor meer informatie over MZC’11
Klik hier voor meer artikelen over MZC’11
Damon Vermetten vond in Hansweert de liefde én zijn voetbalplezier (terug)
HANSWEERT – Hoe komt een Brabantse jongen uit Rijen via Bergen op Zoom uiteindelijk terecht bij Hansweertse Boys. Damon Vermetten vond de liefde in het Zeeuwse dorp en besloot er zich in 2024 aan te sluiten bij de lokale voetbalclub. Een bewuste keus om niet in zijn woonplaats Bergen op Zoom te gaan voetballen, maar te kiezen voor Hansweert.
“En dat is een goede keuze gebleken want bij v.v. Rijen waar ik speelde mist ik een stukje plezier in het voetbal. Dankzij Hansweertse Boys, ondanks dat het team in de reserve-klasse speelt, heb ik er mijn voetbalplezier weer volledig terug gevonden. Ik twijfelde eerst om in Bergen op Zoom een club te gaan zoeken maar ik ben blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd. De gasten waar ik nu mee voetbal behoren tot de vriendengroep van mijn vriendin en zo is het contact ontstaan. Ik ben nu bezig aan mijn tweede seizoen en heb er nog geen seconde spijt van gehad.”
Vermetten is doorgaans in het eerste elftal van de dorpsclub centrale verdediger of controlerende middenvelder. Een positie waar veel coaching wordt gevraagd, een kwaliteit die hij altijd wel in zich draagt als voetballer. En misschien ook daarom al snel de aanvoerdersband om de arm kreeg geschoven. “Dat zou zomaar kunnen. Ik heb daar nooit zo over nagedacht maar het is natuurlijk wel leuk om als aanvoerder op het veld te staan. Jammer genoeg wil het op het veld dit seizoen nog niet zo lopen zoals we in mijn eerste seizoen presteerden, maar ik denk dat we in het restant van het seizoen nog voldoende tijd krijgen om opnieuw rond de vijfde plek uit te komen in deze klasse.”
Waar de Brabander in zijn jeugd vijf jaar lang prestatief op niveau van Vierde Divisie actief was, daar is het nu vooral het spelplezier dat bovenaan staan. “Natuurlijk wil ik als voetballer ook graag winnen, maar het draait voor mij nu echt om andere zaken. De prioriteiten zijn verschoven en ik speel vooral om fit te blijven en te genieten van het spelletje. Elke training en wedstrijd zit ik vijfentwintig minuten enkele reis in de auto naar Hansweert. Dat heb ik er graag voor over want ik geniet van elke minuut dat ik op het veld sta.”
De wens is er volgens de aanvoerder wel om ooit weer in de standaardklasse uit te komen, al zal het voorlopig nog even blijven bij spelen in de vijfde reserve-klasse. De ene helft wil wel terugkeren, de andere helft van de groep vindt het prima nu. Het is voor mij beide even lief, want ik voetbal er met hoe dan ook met heel veel voldoening en plezier.”
Klik op vv Hansweertse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Hansweertse Boys voor meer informatie over de club.
Voetbal, fashion en verbinding: het leven van Jesse van Burg
Kampioen worden én een eigen kledingmerk starten: voor Jesse van Burg (23) was het afgelopen jaar er een vol hoogtepunten. De voetballer van OHVV uit Oudenhoorn combineert zijn liefde voor sport met zijn passie voor mode. “De connectie tussen mensen, dát is het meest waardevolle in het leven,” zegt hij. “En kleding kan die verbinding versterken.”
Na jaren bij Nieuwenhoorn besloot Van Burg begin vorig seizoen de overstap te maken naar OHVV. Een lastige keuze, want bij zijn oude club speelde hij al sinds zijn vijfde. “Ik twijfelde echt of ik moest vertrekken,” vertelt hij. “Ik kende daar iedereen, ik ben er opgegroeid. Maar ik voelde dat ik een nieuwe uitdaging nodig had omdat het team waarin ik speelde uit elkaar viel.”
Bij OHVV vond de aanvaller die uitdaging, en met succes. In zijn eerste seizoen kroonde de ploeg zich tot kampioen in de vijfde klasse. “Toen ik kwam, zei ik tegen trainer Peter Marcel Nauta: ik kom om kampioen te worden. Dat is een gewaagde uitspraak, maar ik meende het. En als het dan ook echt lukt, met een leuke groep gasten, dan is dat geweldig.”
Wéér meedoen
Van Burg straalt als hij terugdenkt aan dat seizoen. “Het was een droomjaar. Alles viel op zijn plek. Na zo’n jaar weet ik dat het de juiste stap was. Dit had niemand durven dromen.”
Toch wil hij niet te lang blijven hangen in dat succes. “We willen weer meedoen om de titel, ook een klasse hoger,” zegt hij vastberaden. “Zo sta ik in het leven: altijd gaan voor het hoogst haalbare. Deze groep heeft echt kwaliteit, ik geloof er wel in.”
Die mentaliteit, van altijd vooruitkijken, nooit tevreden zijn, tekent hem ook buiten het veld. Want naast voetballer is Van Burg sinds kort ook ondernemer.
Begin dit jaar lanceerde hij zijn eigen kledingmerk: From Strangers to Lovers. Een merk met een duidelijke boodschap. “Met mijn kleding wil ik mensen verbinden,” legt hij uit. “Alles draait om liefde en connectie. Als je kijkt naar mensen van mijn leeftijd, zie je hoe belangrijk kleding voor ze is. Het is een manier om jezelf uit te drukken, om te laten zien wie je bent. Fashion verbindt mensen echt met elkaar. Ik verkoop niet alleen kleding, ik verkoop een verhaal.”
Liefde
Het merk werkt met verschillende pijlers, allemaal rond het thema liefde. “Dat is oprecht wat mij drijft. Een connectie hebben met iemand, dat is zo waardevol. Misschien mis ik dat tegenwoordig wel in de maatschappij. Mensen vervreemden van elkaar. Ik denk dat je liefde kunt uitdrukken met kleding.”
Zijn teamgenoten bij OHVV steunen hem. “Sommige jongens dragen mijn kleding ook,” zegt hij trots. “Voor een wedstrijd mag het niet, dan moeten we in de cluboutfit, maar na afloop zie ik ze er wel eens in rondlopen. Dat is toch mooi?”
Altijd met fashion bezig
Een achtergrond in fashion heeft Van Burg niet. “Maar ik ben er wel altijd mee bezig geweest,” zegt hij. “Ik ontwerp alle kleding zelf en in een atelier in Groningen wordt het geproduceerd. Het is bijzonder om je ideeën werkelijkheid te zien worden. Soms vergeet ik dat even, omdat ik alweer met het volgende bezig ben. Ik moet vaker stilstaan bij wat ik al bereikt heb.”
Hij bracht inmiddels twee collecties uit, en werkt aan een derde. “Het belangrijkste is dat ik mijn creativiteit kwijt kan. Het geeft me voldoening als iets wat in mijn hoofd zit echt tot leven komt.”
Het ondernemerschap zit in de familie. “Mijn vader is ondernemer, mijn opa was dat ook. Ik werk nu ook in het bedrijf van mijn vader. Hartstikke leuk, maar of ik het ooit overneem weet ik niet. De fashionwereld spreekt me enorm aan. Daar wil ik mee verder.”
Klik op OHVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op OHVV voor meer informatie over de club.
‘Een voetbalclub is zoveel meer dan alleen het eerste elftal’
Marco van Toledo is drie jaar voorzitter van OVV. “Ik vind het echt leuk om een steentje bij te dragen. Soms krijg je er energie van, soms kost het energie. Leden zien niet altijd wat ervoor nodig is om alles gestroomlijnd te laten lopen. En dan piept en kraakt het weleens.”
Het is geen geklaag van de 55-jarige voorzitter van de Oostvoornse voetbalvereniging, want bovenal is hij juist trots op wat er staat bij OVV. “En dat gaat natuurlijk verder dan alleen het eerste elftal. Natuurlijk komt het vlaggenschip in de publiciteit, zo werkt dat en dat mag ook, maar een voetbalclub is veel meer dan alleen dat. En daar ligt ook vaak de uitdaging. De begeleiding rondom een eerste team is niet het probleem, maar de posities invullen op andere plekken is net zo belangrijk.”
Nieuwe tribune
OVV bloeit als nooit tevoren. Met een prachtig nieuw clubgebouw, dat twee jaar terug in gebruik werd genomen, en de komst van een tribune rondom het hoofdveld, heeft de vereniging in de afgelopen jaren weer stappen gezet. “Joh, we zitten hier zo mooi. We hebben een prachtige accommodatie. Met het clubgebouw zijn we superblij, daar kunnen we bij wijze van spreken weer 40 jaar mee vooruit. Het is echt een mooi visitekaartje. Net als de tribune die begin komend jaar langs het hoofdveld komt te staan.”
Maar renovaties of uitbreidingen gebeuren niet vanzelf. En dat alle teams op zaterdag kunnen voetballen op een mooi complex ook niet. “Daar komt veel bij kijken”, legt Van Toledo uit. “Het begint al met de ochtendploeg die ervoor zorgt dat alles netjes is en schoon. Vrijwilligers die elke week aan de slag gaan. Mensen die ervoor zorgen dat de velden bespeelbaar zijn, of weer mensen die sponsors vinden voor de club. Dat doen we met het hele bestuur en onze vrijwilligers. Het komt niet aanwaaien.”
Ontwikkelingen
Van Toledo vertelt over nieuwe ontwikkelingen binnen de club. “We vervullen ook een maatschappelijke rol en zijn bezig om buitenschoolse opvang naar OVV te halen. Dat er gebruikgemaakt kan worden van de accommodatie. Het is natuurlijk zo dat een voetbalcomplex vaker niet gebruikt wordt dan wel, en eigenlijk is dat zonde. We proberen op deze manier meer bedrijvigheid te krijgen op het complex. Dat vraagt wel aandacht. Een club in goede banen leiden is veelomvattend en vaak doe je het met een select groepje. Een beperkt aantal mensen trekt de kar en dat kan anders.”
De urgentie van extra handen wordt volgens Van Toledo pas duidelijk als er mensen wegvallen. “Leden denken soms wel: lekker twee keer per week trainen, de kantine is open en gezellig, ik heb een warme douche, er zijn ballen. Alles loopt toch? Maar dat gebeurt niet zomaar. Als er een sleutelfiguur stopt, en dat maken we soms mee, wordt dat duidelijk. En gelukkig willen mensen dan vaak wel iets betekenen. Maar eerst moet het probleem duidelijk worden!”
Als voorbeeld noemt Van Toledo het stoppen van Marceline van den Berg als bestuurslid van de activiteitencommissie. “Zij heeft dat jarenlang fantastisch gedaan. Toen ze stopte kwamen er toch ouders om het op te pakken. Dus uiteindelijk komt het dan op z’n pootjes terecht, maar vanzelf gaat het niet. Je moet er wel echt mee bezig zijn, mensen persoonlijk benaderen.”
Van Toledo loopt al vanaf z’n zesde rond bij OVV. “Ik steek veel tijd in de club. Dat kan wel een volledige werkweek zijn, maar dat is natuurlijk te gek. Je moet het met elkaar doen. Wat ik mooi vind is dat het eerste team bestaat uit jongens van de club of uit de omgeving. Dat is jaren anders geweest. Toen kwamen er veel spelers van buitenaf. Dat blokkeerde de doorstroom van eigen jeugd. Die tijd ligt gelukkig achter ons. We willen het doen met eigen spelers. Dat lukt. En wat vooral belangrijk is: de club leeft en bruist. De kantine zit vol. Neem een donderdagavond, een trainingsdag, dan zit de kantine vol met teams na de training. Dat is wat je wil!”
Klik op OVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op OVV voor meer informatie over de club.
Voor aanvoerder Jorn Lindenberg en Yerseke telt alleen overleven
YERSEKE – Voor het tweede seizoen op rij zag v.v. Yerseke in de zomerperiode een aantal sterkhouders vertrekken naar andere clubs of stoppen. Daarnaast kreeg ook het tweede te maken met vertrekkende spelers. Het is volgens aanvoerder Jorn Lindenberg dan ook niet vreemd dat de ploeg zich in de onderste regionen van de tweede klasse bevindt.
“Dat is inherent aan het gegeven dat je een aantal seizoenen al kwaliteit hebt ingeleverd. Als je dat dan moet opvangen met spelers uit de jeugd en het tweede dan wordt het een lastig verhaal om op het niveau van tweede klasse actief te blijven. We zullen er tot de laatste snik alles aan blijven doen. Voor ons telt maar één ding en dat is overleven. Maar het allerbelangrijkste daarnaast is dat we vooral bij elkaar moeten blijven. Als ploeg een eenheid blijven vormen, op en naast het veld. Als we elke week het maximale geven dan kunnen we ons aan het eind van de rit, ongeacht het resultaat, nooit iets verwijten.”
Het is volgens Lindenberg (30) een nieuwe realiteit die op Sportpark Cleyn Moerken nu de boventoon voert. In het verleden speelde de ploeg onder trainers Alexander van Keulen en Marco Groeneveld altijd een rol van betekenis. “Dat is vooralsnog verleden tijd. Zo realistisch moeten we wel zijn. En daar kan Marvin Paauwe als nieuwe trainer weinig aan veranderen. Hij moet werken met de mensen die nu beschikbaar zijn en proberen om daarmee zo goed mogelijk voor de dag te komen. Tot op heden blijkt dat voor ons nog een te lastige opgave in de competitie.”
Lindenberg zelf is al sinds de F’jes actief bij Yerseke en de afgelopen vier seizoenen draagt hij de aanvoerdersband. Voor de centrale verdediger geen must, maar toch geeft het een bijzonder gevoel. “Natuurlijk doet het me wel iets dat ik de aanvoerder mag zijn van de club waar ik al mijn hele leven actief ben. Ik probeer altijd een aanjager te zijn en met ‘Yese Por’, een soort hardwerkende onverzettelijkheid inzet en strijd te tonen. De beste voetballer ben ik zeker niet, maar met hard werken laat ik al jarenlang zien dat je ook op dit niveau jezelf prima kunt handhaven. Daarin probeer ik wekelijks een voorbeeld te zijn sinds ik op mijn zeventiende debuteerde. Ik ben toen in de ploeg gekomen en er nooit meer uit geweest.”
De tweede klasse was volgens Lindenberg altijd een leuke klasse en dat ziet hij nog altijd zo, zeker nu er zoveel Zeeuwse clubs in actief zijn.
“Maar we wisten vooraf wel dat het een enorm lastig seizoen zou gaan worden. Zoveel jongens die vertrokken zijn dat is voor een dorpsclub, zeker als je de hand op de portemonnee houdt, niet simpel om op te vangen. Het siert ook wel dat we proberen om het met eigen jongens te realiseren. Ik vind het in elk geval nog altijd prachtig dat ik met een vijftal jongens waar ik al mijn hele leven samenspeel ook nu alweer jarenlang in het eerste elftal kan voetballen. Wekelijks vormen we de ervaren kern nu en proberen we alles te geven voor de club. Dat is altijd wel een kenmerk geweest voor Yerseke, maar zeker in tijden dat het lastig is moeten we het daar misschien nóg meer van hebben. Inzet en strijd, elke week opnieuw tot het eind van het seizoen. En wat het dan oplevert zal de tijd leren.”
Klik op vv Yerseke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Yerseke voor meer informatie over de club.
Voor Jelmer Appelo telt vooral het plezier bij Apollo’69
’S-GRAVENPOLDER – Vijf seizoenen maakt hij ondertussen al onderdeel uit van de senioren bij Apollo’69. Vorig seizoen werd Jelmer Appelo als basisspeler kampioen en promoveerde hij met zijn club naar de vierde klasse. Een niveau hoger ziet hij het voetbal puur als hobby nu zijn focus meer op zijn werk is komen te liggen.
“Vorig seizoen heb ik alles gespeeld en dat was een fantastische ervaring om uiteindelijk een kampioenschap te kunnen vieren met z’n allen. Maar voor mij is er meer in de wereld dan het voetbalspelletje. Ik heb een heel drukke baan als uitvoerder in de baggerindustrie. Ik ben daarvoor vaak van huis en doordeweeks zit ik ergens in het land ‘in de kost’. Trainen is dan voor mij daardoor niet mogelijk en dan is het vrij logisch dat de trainer dan andere spelers de voorkeur geeft.”
De sfeer is bij Apollo’69 volgens Appelo dusdanig dat het eerste én tweede elftal eigenlijk één grote vriendengroep is. “Misschien is dat uniek, dat weet ik niet. Maar ik vind het één van de mooie dingen aan onze club. De saamhorigheid en het kameraadschap is echt waarvan ik kan genieten. En voor mij maakt het echt totaal niks uit waar ik in het weekend mijn wedstrijden voetbal en minuten maak. Als de hoofdtrainer me nodig heeft dan zal ik mijn uiterste best doen in het eerste maar ik voetbal net zo lief in het tweede. Puur voor het spelplezier en dat is toch een andere beleving die ik nu heb ten opzichte van mijn doel vroeger.”
Wanneer hij meespeelt bij het eerste dan is dat vaak als controlerende middenvelder. Een andere rol dan hij doorgaans bij het tweede vervult. “Daar speel ik meestal centraal achterin. Voor mij maakt het weinig uit, al voel ik me van nature meer middenvelder dan verdediger. Ik moet het hebben van mijn loopvermogen, ballen veroveren en dan snel inleveren bij iemand in een blauwwit shirt. Ik weet prima wat ik wel en niet beheers en doe over het algemeen geen moeilijke dingen in het veld. Die laat ik graag aan anderen over.”
Het eerst van Apollo’69 heeft volgens Appelo vooral de focus op handhaving. “Dat is het doel, liefst zonder nacompetitie. Dan moeten we vol aan de bak maar er zit voldoende potentie in de selectie dus het zal spannend worden. Bij het tweede gaan we voor de top-zes. Als dat lukt dan zou dat prachtig zijn. Maar het allerbelangrijkste voor mij is het plezier voor, tijdens en vooral ook na de wedstrijden. Want die derde helft, die is voor mij misschien nu wel de belangrijkste…”
Klik op Apollo ’69 voor meer informatie over de club.
Klik op Apollo ’69 voor meer artikelen van de club.
Ad Reijtenbagh: ‘Het is niet beter of slechter, het is anders’
Elke zaterdag staat Ad Reijtenbagh weer met plezier op het veld. Na jaren langs de lijn bij clubs als Hellevoetsluis, Rockanje en Simonshaven is de ervaren trainer dit seizoen neergestreken bij zijn dorpsclub Vierpolders. Een logische stap, vindt hij zelf. “Het voelt goed om in mijn eigen dorp te werken. En eerlijk gezegd: ik vind het vrijwel overal leuk. Bij elke club werk je weer anders, en dat maakt dit vak zo mooi.”
Wie de loopbaan van Reijtenbagh bekijkt, ziet – op Stellendam na – vertrouwde namen van het eiland Voorne-Putten: Simonshaven, SC Botlek, Hekelingen, Hellevoetsluis, Rockanje en nu dus Vierpolders. Een mooi rijtje. “Verder weg was voor mij nooit een optie,” legt hij uit. “Ik heb een drukke baan en maak lange dagen. Dan ga ik niet drie kwartier in de auto zitten om te trainen. Dichtbij huis werken past gewoon het best bij mijn leven en mijn gezin.”
Dat zijn huidige club letterlijk om de hoek ligt, heeft zo zijn voordelen, maar ook zijn valkuilen. “Het is verleidelijk om wat langer te blijven hangen na de training,” zegt hij. “Voor je het weet is het laat en moet je de volgende ochtend weer vroeg op. Maar ach, dat hoort erbij. Bij Rockanje deed ik dat ook. Het is juist dat gezellige verenigingsleven dat me energie geeft. Dat clubgevoel, de mensen die je kent, daar doe ik het voor.”
Ritme van de week
Die energie is precies wat hem al jarenlang op de been houdt in het amateurvoetbal. “De trainingsdagen en de zaterdag zijn de ijkpunten in mijn week,” vertelt hij. “Daaromheen werk ik eigenlijk. Voetbal is voor mij de mooiste bijzaak van het leven. Het houdt me scherp en brengt mensen samen. Je bouwt er vriendschappen mee op.”
Zelf speelde hij vroeger bij Simonshaven. “Een bijzondere voetballer was ik niet,” zegt hij nuchter. “Maar wel bloedfanatiek. En dat fanatieke zit er als trainer nog steeds in. Ik wil altijd winnen, of het nou om de competitie gaat of een partijtje op de training.”
Wel veranderd
Toch is Reijtenbagh in de loop der jaren veranderd. “Ik hoop eigenlijk dat ik veranderd ben,” zegt hij met een glimlach. “In mijn beginjaren zat ik overal bovenop. Ik was bloedfanatiek. Nu laat ik meer los, geef ik meer ruimte. Maar als het niet goed gaat, kan ik nog steeds boos worden hoor. Alleen, het duurt wat langer voordat het zover is. Dat heeft toch ook met leeftijd te maken, denk ik.”
De trainer zag het amateurvoetbal door de jaren heen flink veranderen. “Vroeger had je meer ervaren selecties,” legt hij uit. “Jongens van 28, 30 jaar, die de kar trokken en in het veld zelf veel oplosten. Tegenwoordig stoppen spelers eerder en heb je meer jonge teams. Die jongens kijken sneller naar de kant: ‘Trainer, wat nu?’”
Volgens Reijtenbagh vraagt dat een andere aanpak. “Je moet meer uitleggen, meer begeleiden. Het is niet beter of slechter, gewoon anders. Het maakt het werk op een andere manier uitdagend. Je steekt er andere energie in en moet duidelijker zijn in wat je verwacht.”
Verstappen
Hij maakt een vergelijking met Formule 1-coureur Max Verstappen. “Verstappen is zó goed dat hij tijdens de race nog tijd heeft om na te denken over tactiek. Sommige voetballers kunnen dat ook, maar het worden er minder. Wie in het veld coacht, vergeet soms zelf te voetballen. En doordat teams jonger zijn, missen ze de ervaring om dat vanzelf te leren.”
Met Vierpolders hoopt Reijtenbagh dit seizoen in de vierde klasse te blijven. Een helse klus, want de selectie is op veel plaatsen gewijzigd. “We moesten dit seizoen helemaal opnieuw beginnen. Het wordt een hele opgave, maar we gaat het zeker proberen.”
Klik op VV Vierpolders voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Vierpolders voor meer informatie over de club.