Home Blog Pagina 6

Meierdres is terug bij Baronie: ‘Hier afsluiten zou mooi zijn’

vv Baronie
-
0
Meierdres is terug bij Baronie: ‘Hier afsluiten zou mooi zijn’

Na omzwervingen bij onder meer Halsteren, RBC, Stedoco en Achilles Veen, keerde Jay-Jay Meierdres afgelopen seizoen bij vierdedivisionist Baronie terug op het oude nest. Een overstap die voelde als thuiskomen, voor de rappe buitenspeler. “Hier afsluiten zou mooi zijn.”

Al is het alleen maar, om de cirkel rond te maken. Nadat hij bij Baronie in de jeugd begon met voetballen en later ook het shirt van het eerste elftal droeg. “Eigenlijk is er in al die jaren weinig veranderd. De accommodatie is hetzelfde, we zijn alleen van natuurgras naar kunstgras gegaan.” En ook de mensen, zijn nog precies hetzelfde, lacht de inmiddels 30-jarige Meierdres. “Ik heb altijd contact gehouden. Het voelde voor mij vorig seizoen dan ook echt als thuiskomen.”

Stijgende lijn

Zijn stap van RBC naar Baronie, was een bewuste, vertelt hij. “Ik was het reizen wel een beetje beu. Drie jaar geleden heb ik een huisje gekocht in Breda, vlak naast de voetbal. Nu kan ik lopend.” Blij om weer terug te zijn, kende Meierdres een prima debuutseizoen, op de Blauwe Kei. “Vorig seizoen ging het beter, nu gaat het wat minder.” Want de resultaten, vallen met een tiende plek wat tegen. “We staan te laag voor wat we kunnen. Daar moeten we realistisch in zijn. Met deze ploeg, zouden we in de middenmoot moeten kunnen staan.” De stijgende lijn lijkt, onder de nieuwe trainer Jason Tjien-Fooh, in ieder geval ingezet. De assistent-trainer nam vlak voor de winterstop het stokje over, na het ontslag van hoofdtrainer Ad van Seeters. “Jason kijkt wat meer naar de kwaliteit van de selectie, daardoor spelen we nu wat meer verdedigend. Dat verschil merk je wel.” Al kon Meierdres ook wel genieten, van de spelopvatting van Van Seeters. “Ad was wat romantischer ingesteld, dus meer op de aanval. Alleen werd je dan wel eens geslacht in de counter. Dat is de keerzijde van de medaille.” Want ook inzakken, is niet altijd fijn, zeker voor een aanvaller. “Nu moet je als je de bal hebt, best nog wel ver naar de goal. Daardoor ben je toch minder gevaarlijk.” In zijn geval, veelal als linksbuiten. “En met de jaren, lever je toch wat snelheid in, haha!” Meierdres moet het nu dan ook meer hebben van zijn creativiteit. “Met steekpasses de snellere jongens alleen voor de keeper zetten.”

Cirkel rond

In de hoop, meer punten te gaan pakken. “Er komt nu een belangrijke reeks aan, met een aantal wedstrijden tegen concurrenten. Die periode wordt cruciaal voor dit seizoen.” Het doel, is in ieder geval simpel: “Dat is voor nu lijfsbehoud. De rest is mooi meegenomen.” Want ruimte voor verbetering, ziet Meierdres nog genoeg. “We hebben veel jonge gasten, dus het ontbreekt nog wel eens aan ervaring en slimmigheidjes. Dingen doen op het juiste moment.” De voormalig jeugdspeler van NAC, probeert daar zijn steentje aan bij te dragen. “Ik ben dit seizoen ook tweede aanvoerder, dus ik probeer jongens wel op sleeptouw te nemen. Ook buiten het veld.” Al is dat niet altijd even makkelijk, weet Meierdres. “Je hebt soms ook je handen vol aan je eigen spel. Verdedigen, inzakken en weer omschakelen.” Toch zal dat nodig zijn om ook volgend seizoen, in de Vierde Divisie te spelen. “Ik heb al verlengd, en als ik fit blijf, wil ik zo lang mogelijk op een hoog niveau blijven spelen. Het liefste op divisieniveau.” Om uiteindelijk, op een mooie manier afscheid te nemen. Bij zijn club. “Hier afsluiten, zou mooi zijn. Dan is de cirkel wel echt rond!”

Klik op Baronie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Baronie voor meer informatie over de club.

Damian van Doesburg: aanvoerder en doelpuntenmaker met ambitie bij GVV’63

GVV 63
-
0
Damian van Doesburg: aanvoerder en doelpuntenmaker met ambitie bij GVV’63

Voor veel voetballers is hun club meer dan alleen de plek waar op zaterdag wordt gevoetbald. Het is een omgeving waar vriendschappen ontstaan, waar je samen wint en verliest en waar je jezelf ontwikkelt. Voor Damian van Doesburg geldt dat zeker. De 22-jarige aanvoerder van GVV’63 combineert zijn rol als leider met een neusje voor de goal.

Van Doesburg is al jaren een bekend gezicht bij de club uit Gameren. Hij begon zijn voetbalcarrière in de jeugd en speelt inmiddels alweer enkele seizoenen in het eerste elftal. Tussendoor maakte hij een uitstapje naar Nivo Sparta, waar hij op een hoger niveau actief was. “Dat was een mooie ervaring, maar bij GVV’63 voelde het toch anders. Hier spelen mijn vrienden en is de gezelligheid groter,” vertelt hij. Uiteindelijk keerde hij terug naar zijn vertrouwde club, waar hij inmiddels is uitgegroeid tot één van de dragende spelers.

Sinds dit seizoen draagt Damian de aanvoerdersband. Geen vanzelfsprekende keuze voor iemand van 22 jaar, maar binnen een jong elftal bleek hij de aangewezen persoon. “We hebben een heel jonge selectie. Er zijn wat oudere jongens gestopt en er zijn veel spelers doorgeschoven vanuit de jeugd. Dan moet alles nog groeien,” legt hij uit. “Waarom ik aanvoerder ben geworden? Misschien omdat ik iets sneller mijn mond open trek dan anderen.”

Een jong team in ontwikkeling

De selectie van GVV’63 bestaat dit seizoen grotendeels uit jonge spelers die voor het eerst langere tijd samen voetballen. Dat vraagt tijd en geduld. “In het begin van het seizoen wist iedereen nog weinig van elkaar. Dan merk je dat het nog wat stroef loopt,” zegt Damian. “Maar naarmate het seizoen vordert en je elkaar beter leert kennen, zie je dat het steeds beter gaat.” Teamactiviteiten en gezamenlijke momenten hebben daar volgens hem een belangrijke rol in gespeeld.

Op de ranglijst doet GVV’63 volop mee in de strijd. De verschillen zijn klein en de competitie is onvoorspelbaar. “Iedereen wint van elkaar en verliest van elkaar. Het ligt allemaal heel dicht bij elkaar,” aldus de aanvoerder. De ambitie is duidelijk: meedoen om promotie. “We horen in mijn ogen niet thuis in de vierde klasse. Dit moet het jaar zijn dat we bovenin meedraaien.”

Toch is de stap, na de degradatie in het seizoen 2023/2024, niet eenvoudig gebleken. “In de vierde klasse spelen veel ploegen fysiek en defensief, met lange ballen. Wij willen juist voetballen, maar met een jong elftal dat fysiek nog moet groeien, is dat soms lastig,” vertelt hij. “Dan moeten we leren om het soms simpeler te houden.”

Leider met een neusje voor de goal

Naast zijn rol als aanvoerder laat Damian zich ook zien op het scorebord. Met elf doelpunten is hij momenteel topscorer van zijn team. Opvallend, want zijn positie wisselde in de loop der jaren regelmatig. “Ik heb echt overal gespeeld, centraal achterin, rechtsback, middenveld, spits. Dit seizoen speel ik vooral op tien.”

Als speler omschrijft hij zichzelf als degelijk en functioneel. “Ik ben geen trucjesmaker. Ik probeer met loopacties achter de linie te komen en het spel simpel te houden.” Zijn fanatisme hoort daar onlosmakelijk bij. “Ik kan me soms frustreren, vooral als het niet loopt. Dat is iets waar ik nog in moet groeien, maar het komt voort uit de wil om te winnen.”

Blikken op de toekomst

Over zijn toekomst is Damian realistisch. Ambities heeft hij zeker, maar hij laat het op zich afkomen. “Als er iets moois voorbijkomt, neem ik dat in overweging. Maar voorlopig zit ik goed bij GVV’63.” Als aanvoerder wil hij vooral bijdragen aan de ontwikkeling van het team en de club. “We doen alles met eigen jongens en spelers die hier graag willen voetballen. Dat past bij deze club.”

Met belangrijke wedstrijden op komst hoopt Damian dat GVV’63 de stijgende lijn voortzet. “Als we winnen, doen we weer volop mee. Dat is waar we voor gaan.”

Klik op GVV’63 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GVV’63 voor meer informatie over de club.

Avci blijft WDS’19 trouw: ‘Ben hier op mijn gemak’

WDS 19
-
0
Avci blijft WDS’19 trouw: ‘Ben hier op mijn gemak’

Een jong team, veel blessures en ietwat tegenvallende resultaten. Met een plek bij de eerste zeven, zijn ze bij vierdeklasser WDS’19 voorlopig nog niet tevreden. Maar als het aan Abdul Avci ligt, komt daar in het restant van het seizoen verandering in. “Er zit veel meer in!”

Maar of dat er daadwerkelijk ook uit gaat komen, durft de 30-jarige Avci niet te zeggen. “Als we op achterstand komen, gaan vaak de koppies hangen. Dat moeten we beter doen. We moeten blijven strijden.” Al heeft dat ook met de leeftijd van de groep te maken, denkt de inwoner van Roosendaal. “Soms mis ik wel eens een beetje die agressiviteit om een bal af te pakken. Die ervaring hebben veel jongens nog niet. Dan houden ze toch een beetje in.” Aan hem de taak, om zijn teamgenoten daarbij te helpen. “Vooral door ze veel te coachen.”

Warme mensen

Want als er iemand is die barst van de ervaring, dan is het Avci wel. “Ik ben toen ik klein was begonnen met voetballen bij WDS’19 en heb op mijn vijftiende mijn debuut in het eerste gemaakt.” Samen met zijn broertje, Bayram. “We voetballen eigenlijk al bijna ons hele leven samen. Dat is heel fijn!” Onder meer in België. Al was het maar voor een half jaartje. “Daar hebben we een seizoen of tien geleden, samen bij Meer gevoetbald.” Heel lang, duurde dat avontuur dus niet. “Het was saai, de velden waren slecht en het niveau was een stuk lager.” Een terugkeer op het oude nest, liet dan ook niet lang op zich wachten. “We woonden vroeger altijd achter WDS’19, dat was ideaal. Je was er zo én de mensen hier zijn fijn.” Want ondanks dat Avci in al die jaren genoeg aanbiedingen kreeg van andere clubs, bleef hij zijn favoriete cluppie trouw. “Mijn vrienden spelen hier, de mensen zijn warm en ik ken iedereen. En iedereen kent mij, en mijn ouders. Ik ben hier gewoon op mijn gemak.” Maar ook de afstand, speelde hem parten, lacht Avci. “Ik had geen zin om met de auto naar de voetbal te moeten gaan.” Al moet hij dat nu, vanuit Roosendaal, dus wel. “Dat is net te doen, haha!”

Topscorer

De beveiliger van objecten en locaties hoopt in de komende maanden, nog een paar plekken te kunnen stijgen, met zijn ploeg. “Het kan echt beter dan de zevende plek! Alleen hebben we een jong team en regelmatig last van blessures.” Ook Avci zelf, is niet topfit, vertelt hij. “Ik ben in augustus vader geworden, dan maak je toch korte nachten. En ook de bezoekjes aan het ziekenhuis, zorgen ervoor dat je niet altijd kunt trainen.” Gelukkig is dat nu, voor het grootste gedeelte achter de rug. “Het gaat goed met de kleine!” Tijd om zich weer volledig te focussen, op de voetbal. “Ons doel is om in de top drie te eindigen, en misschien kunnen we ook nog wel een periode winnen.” Aan zijn doelpuntenproductie, zal het in ieder geval niet liggen. Avci mag zich namelijk de all-time topscorer van WDS’19 noemen. “In totaal heb ik er nu 213 gemaakt.” Wie er tweede staat? “Dat is Bayram. Die heeft er 164.” Voorsprong, heeft de linksbuiten dus nog genoeg. “Hij gaat mij voorlopig niet inhalen!” Maar behalve scoren, beschikt Avci, die zichzelf omschrijft als een echte teamspeler, over meer kwaliteiten. “Ik ben snel, houd van acties maken en geef graag een voorzet.” Hoelang hij dat nog blijft doen? “Als ik stop, stop ik helemaal met de voetbal. Dan word ik ook geen trainer. Maar voorlopig, heb ik nog nergens last van. Dus ik wil doorgaan zolang het kan. Nog minimaal drie of vier jaar.” Op, naar de 300 doelpunten in het shirt van WDS’19. “Dat zou een heel mooi aantal zijn!”

Klik op WDS’19 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WDS’19 voor meer informatie over de club.

Met eigen jeugd vooruit: Jeroen de Groot bouwt aan de toekomst van Jan van Arckel

vv Jan van Arckel
-
0
Met eigen jeugd vooruit: Jeroen de Groot bouwt aan de toekomst van Jan van Arckel

Bij veel dorpsclubs is het een bekend vraagstuk: hoe zorg je ervoor dat jeugdspelers blijven hangen en uiteindelijk doorstromen naar het eerste elftal? Bij Jan van Arckel wordt daar de afgelopen anderhalf jaar hard aan gewerkt. Met Jeroen de Groot als drijvende kracht krijgt het jeugdvoetbal stap voor stap weer een duidelijke plek binnen de vereniging.

Wie Jeroen de Groot zegt, zegt Jan van Arckel. De 31-jarige aanvaller is al jaren actief in het eerste elftal en combineert dat sinds een aantal jaar met zijn rol als hoofd van de jeugdcommissie. “Ik ben eigenlijk al best lange tijd betrokken bij de club,” vertelt hij. “Maar in deze rol houd ik me echt van boven tot onder bezig met de jeugd. Van indelingen tot visie, alles wat daarbij komt kijken.”

Die betrokkenheid komt niet uit de lucht vallen. Voor De Groot is het jeugdvoetbal de levensader van een dorpsclub. “Wij zijn een kleine vereniging. Dan is het superbelangrijk dat je je eigen jongens opleidt. Als je alleen maar spelers van buitenaf gaat halen, verdwijnt de charme van zo’n club.”

De eerste echte stap richting vernieuwing werd gezet met de komst van een structurele voetbalschool. “We zijn begonnen bij de basis,” legt De Groot uit. “Met de voetbalschool van Jordy Thomassen op maandagavond. Daarmee willen we niet alleen spelers beter maken, maar ook onze trainers.” In blokken van meerdere weken wordt er gewerkt aan thema’s die vereniging breed terug moeten komen. “Zo verklein je uiteindelijk de stap van jeugd naar senioren.”

Volgens De Groot gaat het daarbij niet om snelle successen, maar om duurzame ontwikkeling. “Ik zou het fantastisch vinden als uiteindelijk bijna ieder jeugdelftal op eerste- of tweedeklasseniveau kan spelen. Dan weet je dat je structureel goed bezig bent.”

De Groot staat daarin niet alleen. De jeugdcommissie kreeg de afgelopen periode een nieuw gezicht. “We hebben nu een jonger jeugdbestuur, met mensen die allemaal hun eigen expertise hebben,” zegt hij. “Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid. Dat werkt prettig en zorgt voor duidelijkheid.”

Ook bij de trainers wordt bewust gekozen. “We stellen graag jonge trainers aan die iets met jeugd hebben,” legt De Groot uit. “Het liefst zie ik in ieder team een onafhankelijke trainer, ondersteund door enthousiaste vaders en moeders. Dat is soms lastig bij een kleine club, maar het helpt enorm bij de ontwikkeling.”

Een van de grootste uitdagingen blijft de overgang van jeugd naar het eerste elftal. “Die stap van onder 17 naar het eerste is gewoon groot,” erkent De Groot. “Daarom is het zo belangrijk om toe te werken naar een stabiele onder 19. Dat maakt de overstap een stuk kleiner.”

Door keuzes uit het verleden ontstond er tijdelijk een gat in de bovenbouw. “We hebben destijds een jeugdteam opgeofferd om de senioren overeind te houden,” legt hij uit. “Dat was nodig, maar dat voel je nu wel. Daarom is het extra belangrijk dat we die hogere jeugdteams nu bij elkaar houden.”

Dat ontwikkeling en plezier hand in hand moeten gaan, staat voor De Groot vast. “Het is een dun lijntje,” zegt hij. “Je wilt eisen stellen en beter worden, maar het moet ook leuk blijven. Zeker bij een dorpsclub die volledig draait op onze geweldige vrijwilligers.”

Waar De Groot het meest trots op is? “De stabiliteit die we nu hebben,” zegt hij zonder aarzelen. “Herkenbare gezichten in het bestuur en teams die op een hoger niveau spelen. Onze onder 16 in de hoofdklasse, dat is voor Jan van Arckel echt bijzonder.”

Zijn uiteindelijke doel is helder. “Ik zou het prachtig vinden als ons eerste elftal stabiel in de derde klasse speelt, met zoveel mogelijk eigen jongens. Dat mensen langs de lijn staan en zeggen: ‘Ik kom kijk naar onze jongens uit het dorp.’ Dat is waar we het voor doen.”

Klik op Jan van Arckel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Jan van Arckel voor meer informatie over de club.

Bavel baalt: ‘Anders hadden we veel meer punten gepakt’

vv Bavel
-
0
Bavel baalt: ‘Anders hadden we veel meer punten gepakt’

Te laag op de ranglijst, valt het dit seizoen flink tegen bij derdeklasser Bavel. Want ondanks dat de ploeg regelmatig heeft laten zien goed te kunnen voetballen, lukt het maar niet om wedstrijden over de streep te trekken. En dus moet het vooral een stuk efficiënter, vindt middenvelder Ivar Bal. “Uiteindelijk draait het wel om het afmaken van de kansen.”

Iets wat ze bij Bavel volgens Bal (23), over het algemeen te weinig doen. “We zijn vaak echt beter dan de tegenstander, alleen maken we onze kansen niet af én krijgen we regelmatig te makkelijk een goal tegen.” Een zevende plaats, is dan ook niet waar ze vooraf op hadden gehoopt. “Dat valt echt wel tegen.” Zeker ook, omdat de derdeklasser het gevoel heeft dat er veel meer in had gezeten. “We hebben te veel wedstrijden niet slim uitgespeeld of over de streep getrokken.”

Frustrerend

Met name dus, door niet efficiënt genoeg te zijn. “Tuurlijk zitten er ook genoeg mindere wedstrijden tussen, maar ons spel is redelijk hetzelfde. We hebben laten zien dat we goed kunnen voetballen.” Toch levert dat tot op heden, dus nog niet genoeg punten op. En zeker de nederlaag (3-2) in de derby tegen DIA, van een aantal weken geleden, hakte er flink in. “Dat was, ook voor de trainer, wel een beetje het kantelpunt. Daarna was iedereen veel feller op de training, puur omdat we het beu zijn om zo vaak te verliezen.” De blik is wat Bal betreft, dan ook vooral naar boven gericht. “Hopelijk hebben we geleerd van de eerste seizoenshelft en kunnen we nu goed spel laten zien. Wie weet dat we dan nog voor de derde periode kunnen gaan.” Al, voegt de inwoner van Bavel daar meteen aan toe. “Dat is een mooi streven, maar ik weet niet of we klaar zijn voor de tweede klasse.” Aan de breedte van de selectie, kan het in ieder geval niet liggen. “Nu moeten we gewoon onze kansen gaan afmaken. Dat klinkt simpel, maar daar draait het in voetbal natuurlijk wel om. Zeker als je een wedstrijd uit wilt spelen.” Hoe frustrerend is dat? “Heel erg! Zeker als je soms dan ook weer te makkelijk een doelpunt tegen krijgt. Anders had je veel meer punten gepakt…” Onder leiding dus, van oud-prof Joep van den Ouweland. “Joep bevalt heel goed! Hij geeft veel vertrouwen en het is heel fijn dat hij vroeger ook middenvelder is geweest. Daardoor coacht hij ons heel veel individueel.” Bijvoorbeeld in het vrijlopen, vertelt Bal. “Maar ook in het maken van een actie. Inzetten met je links, zodat je uitkomt op je goede been.” De aanvallende middenvelder heeft volgens zijn trainer, dan ook de potentie om een stap hogerop te maken. “Ik weet alleen niet of ik die ambitie heb. Ik voetbal nu met mijn vrienden en zit hier goed bij Bavel. Wie weet ooit.”

Langs de lijn

Voorlopig, draagt Bal dus nog gewoon het groen met wit. Zoals hij dat al bijna heel zijn leven doet. “Ik ben in de jeugd begonnen bij UVV’40, daarna ben ik in de D1 naar Bavel gegaan. Vooral omdat ze hier meer spelers en teams hadden.” Tussendoor, werd hij nog gescout door NAC. Van een overstap, kwam het echter niet. “Ik heb daar uiteindelijk alleen maar meegetraind.” En een hoop geleerd. “Als middenvelder moet ik het vooral van mijn schot hebben. Ik scoor makkelijk. Ben nu zelfs topscorer van ons team.” Ook buiten het veld, heeft hij het uitstekend naar zijn zin. “Er staan altijd veel mensen langs de lijn. Misschien wel het meeste van alle clubs uit Breda. Dat zegt wel iets over de club en het dorp.” Een publiek vol vrienden en bekenden. “Dat doet wel iets met je als je dan scoort.” Zoals Bal zelf, vroeger ook altijd langs de lijn stond te kijken bij het eerste. “Toen ik nog in de D’tjes of de C’tjes zat, ging ik vaak kijken. Uiteindelijk hoopte je zelf natuurlijk ook ooit in het eerste te spelen. Maar ik had er altijd wel vertrouwen in, dat dat ging lukken.” Meetrainen met de selectie toen hij nog in de B1 zat, is dat inmiddels dus meer dan gelukt. Al wil de student Commerciële Economie aan de Avans Hogeschool in Breda meer, zo legt hij uit. “Ik ben samen met Joep heel veel bezig met mijn loopacties. Om slimmer te lopen én te voetballen. Uiteindelijk hoop ik daar steeds beter in te worden!”

Klik op vv Bavel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Bavel voor meer informatie over de club.

DSC O19 schrijft geschiedenis met promotie naar het divisievoetbal

vv DSC
-
0
DSC O19 schrijft geschiedenis met promotie naar het divisievoetbal

De O19-1 van DSC heeft een unieke prestatie geleverd. De jeugdploeg uit Kerkdriel werd twee keer op rij kampioen en speelt na de winter in de zesde divisie, iets wat nog nooit eerder is voorgekomen bij de club. Onder leiding van trainer Johan Vos groeide de ploeg uit tot een hecht team dat niet alleen resultaten behaalt, maar zich ook zichtbaar ontwikkelt.

Johan Vos is al jaren actief binnen DSC en staat inmiddels voor het vierde seizoen aan het roer bij de O19-1. Eerder was hij assistent-trainer bij het eerste elftal. “Ik ben al heel lang trainer, met af en toe een tussenperiode,” vertelt Vos. “Maar de laatste acht jaar ben ik eigenlijk continu bij DSC betrokken geweest.”

De huidige lichting is jong, maar beschikt over veel kwaliteit. “De meeste jongens zijn nog zeventien, een paar zijn achttien,” legt hij uit. “Het is een hele jonge groep, maar wel eentje met veel potentie.”

Kampioen tegen de verwachting in

Dat DSC O19 in de eerste klasse mee zou doen om het kampioenschap, kwam voor Vos niet als een verrassing. “Ik wist gewoon wat de kwaliteit van de groep was. Ik had wel verwacht dat we bovenin mee zouden draaien.” De titel werd binnengehaald en daarmee volgde promotie naar de hoofdklasse.

In die hoofdklasse waren de verwachtingen een stuk voorzichtiger. “Dan denk je: als we een keer winnen, een keer verliezen en een keer gelijkspelen, dan draaien we mooi mee,” aldus Vos. Maar al snel bleek dat de ploeg meer in huis had. “Die eerste wedstrijd was meteen gigantisch goed. Toen heb ik ook tegen die jongens gezegd: als we dit vast kunnen houden weet ik niet waar we eindigen.”

De ploeg kwam in een flow terecht, won meerdere wedstrijden in de slotfase en verloor het hele seizoen slechts één keer. Uiteindelijk volgde opnieuw het kampioenschap.

Unieke promotie voor de club

De promotie naar de zesde divisie is historisch voor DSC. “Voor de O19-1 is dit nog nooit voorgekomen,” zegt Vos. “En voor zover ik weet heeft geen enkel jeugdteam in de bovenbouw van DSC ooit divisievoetbal gespeeld.”

Afgelopen zaterdag begon het nieuwe avontuur. DSC O19 speelde met 3-3 gelijk. “We maken in de laatste minuut de 2-3 en uit de aftrap krijgen we meteen de 3-3 tegen,” blikt Vos terug. “We zijn natuurlijk verwend. Dan voelt zo’n gelijkspel meteen als een verlies.”

Team boven alles

Volgens Vos zit de kracht van deze ploeg vooral in het collectief. “We zijn echt een team,” benadrukt hij. “De jongens weten wat elkaars kwaliteiten zijn en gunnen elkaar alles.” De balans binnen het elftal is goed zo stelt Vos. “We hebben spelers die uitblinken in acties, maar ook jongens die het verschil maken met arbeid en organisatie.”

Ook de fitheid speelt een belangrijke rol. “We trainen op maandag bijna twee uur en op woensdag anderhalf uur,” vertelt Vos. “Daarnaast zijn we in de winterstop meerdere keren met de hele ploeg de sportschool ingegaan. Die gasten willen gewoon bezig zijn.”

Ontwikkeling richting de selectie

De prestaties zijn mooi, maar voor Vos ligt de focus vooral op ontwikkeling. “Het is belangrijk dat jongens uiteindelijk doorstromen,” zegt hij. “Er trainen regelmatig spelers mee met het eerste en tweede, en die doen het daar gewoon goed.”

De stap naar het seniorenvoetbal wordt bewust gekozen. “Een talent krijgt in het begin krediet, maar na een paar weken ben je gewoon selectiespeler. Daar moet je wel klaar voor zijn,” legt Vos uit.

Nieuw hoofdstuk met vertrouwen

Voor Vos is het seizoen eigenlijk nu al geslaagd. “Als je twee keer promoveert, kan mijn seizoen al niet meer stuk,” zegt hij nuchter. Toch kijkt hij met vertrouwen vooruit. “De ervaring die deze jongens nu opdoen in de zesde divisie is goud waard. Daar gaan ze later echt de vruchten van plukken.

Klik op DSC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DSC voor meer informatie over de club.

Molenschot heeft de stijgende lijn weer te pakken

VoetbalJournaal
-
0
Molenschot heeft de stijgende lijn weer te pakken

Veel te klagen, hebben ze bij vijfdeklasser Molenschot voorlopig niet. Want met een derde plaats en een vrij fitte selectie, valt het dit seizoen allesbehalve tegen. Al denkt Sten Kerremans daar sinds een aantal weken, iets anders over. “Ik heb vlak na de winterstop, in een oefenwedstrijd tegen Raamsdonksveer, mijn enkel gebroken.”

Trainen en spelen, zit er voor de 25-jarige Kerremans dan ook even niet in. “Ik moet eerst vier weken in vast gips, daarna krijg ik loopgips. En als het goed is, mag ik daarna weer wat gaan doen.” Een blessure, die in eerste instantie niet eens zo heel ernstig leek, blikt hij terug. “Pas ‘s avonds, kon ik niet meer lopen en begon het steeds meer pijn te doen.” Nadat hij, gewoon een bal blokte. “Ik kon meteen het veld af…”

Lef tonen

En dat terwijl, het nou juist net zo lekker liep, bij Molenschot. “De laatste jaren hebben we nogal te maken met ups en downs, nu zitten we weer in een upje.” Want na een tiende plaats afgelopen seizoen, staat de ploeg nu dus op een knappe derde plaats. “Dit is wel een beetje ons niveau.” Zolang ze de boel fit weten te houden. “De afgelopen jaren hebben we veel last gehad van blessures, dan is het voor ons heel lastig om dat op te vangen.” Dit seizoen, gaat dat dus een stuk beter. “Ik vind het eigenlijk ook wel gewoon terecht dat we op deze plek staan. Koploper Blauw Wit’81 is beter en ook nummer twee De Schutters heeft meer kwaliteit.” Derde worden, is wat Kerremans dan ook een mooie doelstelling. “Als we compleet zijn, moet dat lukken!” Een uitspraak, die de inwoner van Molenschot een aantal seizoenen geleden, nooit had durven doen, is hij eerlijk. “We weten wat we kunnen, hebben twee jaar geleden natuurlijk ook vierde klasse gespeeld, maar door afgelopen seizoen, durfden we eigenlijk niet te zeggen hoe hoog we gingen eindigen.” Alhoewel. “We hoopten redelijk bovenin mee te doen. Richting promotie.” Aangespoord door Martijn Malinka. “Onze trainer wil graag dat we lef tonen. Ook in het voetballen.” En met een lichting vol leuke spelers, moet dat volgens Kerremans kunnen. “Het zou mooi zijn als er promotiewedstrijden in zitten. Ik denk dat dat haalbaar moet zijn.” Al ziet de aanvaller, nog genoeg ruimte voor verbetering. “We zijn stabiel, nu moeten we voorin nog vaker de goede keuzes maken. Vaak is het tot aan de ’16’ goed, maar kunnen de keuzes daarna beter. Juist wel een actie maken, je vent opzoeken of voor de goal gaan. Dat wil Martijn ook graag.”

Bewijzen

Voorlopig, heeft Kerremans het dan ook uitstekend naar zijn zin, bij de club. “Ik voetbal hier nu sinds mijn vierde en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” Wat het bij Molenschot zo leuk maakt? “Gewoon dat dorpse. We spelen dan wel in het eerste, maar eigenlijk is het gewoon een soort vriendenteam. Serieus én gezellig. In het weekend gaan we ook regelmatig met elkaar op stap. Dat maakt Molenschot zo’n leuke club.” Vertrekken, zal Kerremans dan ook niet zo snel doen. “Die ambitie heb ik niet. Ik heb het hier veel te goed naar mijn zin.” Helemaal, als ze er ook ooit nog eens in slagen om terug te keren in de vierde klasse. “Dat zou ik wel heel leuk vinden! Zeker omdat we ons in dat ene jaar, eigenlijk niet echt hebben kunnen bewijzen.” Op 200 meter wonend van het sportpark, wil de spits daar de komende jaren dan ook graag voor gaan. “In de jeugd stond ik al vaak voorin of op het middenveld, maar bij het eerste begon ik als linksback. Kon ik lekker veel opkomen.” Inmiddels, is Kerremans omgeturnd tot vaste spits. Maar wel één die niet scoort. “Ik heb er nu nog maar één of twee gemaakt.” Assists, levert hij gelukkig een stuk meer. “Die vind ik net zo belangrijk! Vaak zak ik uit en stuur ik mensen diep, om ze in de één op één te zetten. En ik neem de standaardsituaties. Dus dan kom je vanzelf al minder voor de goal.” Aan de gezelligheid en sfeer, zal het de komende maanden bij Molenschot in ieder geval niet liggen. “Ik zit inmiddels ook alweer een jaar of zes in de activiteitencommissie, daarmee organiseren we op donderdag regelmatig een clubavond. Met een quiz of een potje darten. Op zondag, regelen we soms een zanger. Je merkt dat de kantine daardoor een stuk drukker is. Op die manier proberen we toch een beetje het leven erin te houden!”

Klik de link voor een recent artikel over vv Molenschot

Bart Witteveen: al zestig jaar thuis bij SV Heerewaarden

sv Heerewaarden
-
0
Bart Witteveen: al zestig jaar thuis bij SV Heerewaarden

Zestig jaar betrokken bij dezelfde club. Voor sommigen is het nauwelijks voor te stellen, voor Bart Witteveen is het de normaalste zaak van de wereld. Bij SV Heerewaarden groeide hij uit tot alleskunner: speler, trainer, bestuurder, scheidsrechter en inmiddels al jaren vaste kracht in het onderhoud. Een man die de club ademt en die nog altijd niet van stoppen wil weten.

Wie Bart Witteveen spreekt, merkt het direct: SV Heerewaarden is geen hobby, het is een levenswerk. “Ik doe veel werk bij de voetbalclub,” zegt hij nuchter. En wie zijn lijst met functies hoort begrijpt dat dat geen understatement is.

Hij was jeugdtrainer, bestuurslid, wedstrijdsecretaris, leider van het eerste en derde elftal, begeleider van een meisjesteam en zelfs scheidsrechter. “Al die dingen heb ik vroeger gedaan, een beetje van alles.” Inmiddels mag hij zich erelid noemen en werd hij onlangs gehuldigd voor zijn zestigjarige jubileum bij de club. “We hebben ook een oorkonde gekregen. Dat was erg leuk.”

Zelf voetbalde hij jarenlang fanatiek, eerst bij RKTVC in Tiel en later in Heerewaarden. Tot een ernstig ongeluk op 22-jarige leeftijd abrupt een einde maakte aan zijn carrière. “Dat was een hele vervelende periode.” Toch bleef hij niet bij de pakken neerzitten. “Nee, nee, nee. Toen ben ik maar andere functies bij de voetbalclub gaan doen.”

Het veld verruilde hij voor de dug-out en de bestuurskamer. Hij trainde de jongste jeugd, stapte het bestuur in en hielp waar nodig. “Ik wilde het wel doen voor een jaar, maar het is mijn hobby niet,” zegt hij lachend over zijn periode als penningmeester. Zijn hart lag toch vooral op het veld, tussen de spelers en het gras.

En dat gras? Dat is tegenwoordig zijn domein.

Al zo’n twintig jaar is Witteveen actief in de onderhoudsploeg van SV Heerewaarden. Met vijf man sterk zorgen zij ervoor dat het sportpark er elke week verzorgd bij ligt. “Wij doen het altijd met vijf man,” vertelt hij. “Maandag lopen we het veld na, maken we gaten dicht, woensdag kijken we of alles in orde is en vrijdag hangen we de netten op.”

Het werk begint steevast in de ochtend. Kleedkamers schoonmaken, wc’s nalopen, stoepen vegen, netten controleren. Zijn vrouw helpt mee bij het schoonmaken van de kleedkamers. “Daar moet je toch een vrouw bij hebben hè,” grapt hij. “Wij kunnen het ook maar niet zo netjes.”

Na een paar uur werken is het koffietijd. “Een uurtje praten en dan weer naar huis.” De onderlinge band binnen de onderhoudsploeg is sterk. “We zijn altijd met z’n vijven. Soms gaan we samen kijken naar wedstrijden. Dat is toch gezellig.”

Toch ziet Witteveen ook de kwetsbaarheid van een kleine dorpsclub. “Het is een klein clubje geworden. Of het blijft bestaan, dat betwijfel ik ook. Dat zou ik heel jammer vinden.”

Maar zolang SV Heerewaarden bestaat, blijft hij komen. “Ik stop pas als de club ophoudt te bestaan. Is de voetbalclub afgelopen, dan ben ik ook klaar.” Een uitspraak die alles zegt over zijn verbondenheid.”

Zijn mooiste momenten? De promoties via de nacompetitie, volle kantines tijdens feestweken en de jubileumfeesten. “Die veertig jaar, vijftig jaar, zestig jaar… dat is hartstikke gezellig.” En misschien nog wel mooier: de jeugd langs de lijn zien spelen. “Bij de kleine mannen kijken, dat vind ik mooi voetbal.”

Ondanks knieproblemen blijft hij actief. Zwemmen doet hij twee keer per week en onlangs genoot hij met zijn kleinkinderen van een VIP-avond bij Feyenoord. “Een glaasje wijn in de hand en bitterballen. Hoe moet ik het nog meer hebben?”

Maar uiteindelijk keert hij altijd terug naar dat kleine sportpark in Heerewaarden. Naar de netten, de kleedkamers en de koffie. “Ik ben nog steeds tevreden,” besluit hij.

Klik hier voor meer artikelen over SV Heerewaarden.
Klik hier voor meer informatie over SV Heerewaarden.

‘We werken nu al richting volgend seizoen’

rkvv Gesta
-
0
‘We werken nu al richting volgend seizoen’

Halverwege de competitie instappen als trainer, is nooit ideaal. Helemaal niet als de club in kwestie laatste staat en de kans op handhaving nagenoeg nihil is. Toch besloot Dirk Godrie in januari het stokje bij vierdeklasser RKVV Gesta over te nemen van Tom Looijmans. Vooral, met het oog op de toekomst. “De intentie is om te werken richting volgend seizoen.”

Want dat lijfsbehoud in de vierde klasse een lastig verhaal gaat worden, weet ook de 42-jarige Godrie maar al te goed. “We weten allemaal hoelaat het ging zijn. Dus de druk van behoud, voel ik niet.” Mede daardoor, besloot de Belgische trainer dan ook toe te happen, toen Gesta hem belde. “Als het puur gericht was op handhaving, dan was het een ander verhaal geweest. Dan start je al met een onrealistische hoeveelheid druk. Op deze manier is het een rustige instap.”

Extra voorbereiding

Realisme voert dan ook hoogtij, bij de hekkensluiter die tot nu toe vijf punten wist te verzamelen. “Vorig seizoen zijn ze als nummer acht gepromoveerd uit de vijfde klasse. Daarom willen we er nu vooral nog een leuk half jaar van maken.” En voorlopig, lukt Godrie dat uitstekend in Galder. “Het is wel vreemd om zo halverwege in te stappen, dat had ik zelf ook nog nooit gedaan. Maar er heerst een gemoedelijke sfeer en ik ben heel goed opgevangen. Het is een fijne groep om mee te werken.” De voormalig trainer van Alliance, heeft voorlopig dan ook weinig te klagen. “De opkomst op de training is goed en de eerste oefenwedstrijd, hebben we meteen gewonnen. Dat is natuurlijk wel leuk.” En daarnaast, liet zijn ploeg een aantal goede dingen zien. “We hebben een mooie mix van ervaring en jeugd.” De oefenmeester is dan ook blij dat hij weer op het veld staat. “Na mijn vertrek bij Alliance ben ik een jaar trainer geweest in België, bij KFC Meerle, de club waar ik zelf ook heb gespeeld. Maar daarna heb een ik seizoen niks gedaan, behalve training gegeven aan mijn dochter.” En dat is toch anders, lacht Godrie. “Mijn ambitie ligt iets hoger.” Al zoekende naar een nieuwe club voor komend seizoen, belde Gesta, memoreert hij. “Ze wilden graag een contract voor anderhalf jaar, dus heb ik toen voor zekerheid gekozen.” Helemaal, met het oog op de huidige situatie. “Door de stand is het natuurlijk heel logisch om nu alvast richting volgend seizoen te gaan werken. Daardoor heb je eigenlijk een soort extra voorbereiding. Het geeft meer ruimte.” Ook voor jongens die gaan stoppen. “We krijgen straks een soort wisseling van de wacht. Daarom is het nu prettig, dat we de jonge gasten ervaring op kunnen laten doen.”

Zelfvertrouwen

Bij een club, die voor Godrie niet helemaal onbekend was, vertelt hij. “Voordat ik trainer werd bij Alliance, ben ik al een paar keer op gesprek geweest bij Gesta. Dus ik kende al wat mensen.” Heel lang nodig om na te denken, had de inwoner van het Belgische Minderhout dit keer dan ook niet. “Ze waren duidelijk en reëel.” Werken naar volgend seizoen dus. “Dat is wel de intentie. Resultaat is ondergeschikt, als we de jonge jongens maar de kans geven. Daar leren ze alleen maar van en dan zien we wat dat volgend jaar oplevert.” Zo ook op trainingen. “Ik krijg nu al de kans, om bepaalde dingen anders te doen en te zien hoe spelers daarop reageren.” Zijn trainingsstof, is dan ook anders dan zijn voorganger, heeft Godrie gemerkt. “Veel simpele afwerkvormen, op goal schieten, maar ook pass- en trapvormen en bepaalde wedstrijdvormen.” En van 5-3-2, naar 4-3-3. “Ze wisselden regelmatig van systeem, daar wilden de jongens mee stoppen. Daarom kiezen we nu voor duidelijkheid.” Zodat zijn spelers, weten wat ze moeten doen. “Dat hebben ze nodig.” Met name op het positionele vlak. “Wel of niet drukzetten, iemand wel of niet inspelen. Voetballend zit het wel goed, maar het heeft vooral te maken met zelfvertrouwen. Een bal durven vragen in plaats van zomaar wegschieten. Lef hebben om te voetballen.” En elkaar waar nodig, te corrigeren. “Er zit genoeg verantwoordelijkheidsgevoel in het elftal, alleen blijft het grootste vraagstuk het vertrouwen. Dat krijg je, als je veel verliest.” Desondanks, is de sfeer nog altijd goed. “Maar het blijft natuurlijk wel een prestatiesport. Je voetbalt om te winnen, dat is een bepaalde mindset. Daar zit de sleutel. Zaak om daar de komende maanden aan te werken.” Onder meer door de groep intact te houden. “En iedereen mee te laten doen, dat is het belangrijkste.” Vooruitlopend, op volgend jaar. “Als we lef tonen en vertrouwen hebben, zit er echt wat in. Dan kunnen we een klasse lager, hopelijk een normaal seizoen draaien!”

Klik hier voor het meest recente artikel van RKVV Gesta.

NSVV en SC Kruisland delen de punten

vv NSVV
-
0
NSVV en SC Kruisland delen de punten

De uitwedstrijd eerder dit seizoen, tegen het balvaardige SC Kruisland was, op een mistroostige zaterdagavond, uitgelopen op een kansloze 5-0 nederlaag voor NSVV. Met de goede reeks wedstrijden in de afgelopen weken was NSVV niet van plan zich weer te laten wegspelen.

Toch had NSVV het in het begin van de wedstrijd weer erg
lastig met het hoge baltempo en het ‘hoog’ druk zetten van de tegenstander.
Het eerste kwartier leek overigens een kopie van de thuiswedstrijd twee weken terug
tegen Heinenoord, waarin NSVV niet of nauwelijks aan voetballen toe kwam. Een
spaarzame kans, een schot van Boyd van Andel werd net geblokt, was in die fase
het enige wapenfeit aan Numansdorpse zijde. Niet veel later was een duw in de rug
bij de tegenstander door Jeroen Voshart aanleiding voor een strafschop en de eerste
gele kaart van de middag. Akram Salhi liet Jarmo Hartgers kansloos.

NSVV leek wakker geschud door de achterstand en kwam daarna meer en meer aan
aanvallen toe. Een overtreding net buiten het strafschopgebied, die alleen door de
scheidsrechter leek te zijn geconstateerd, was de aanleiding voor de gelijkmaker.
Peter Jan Cazander nam de vrije trap en schoot de bal over de muur onhoudbaar in
de kruising. De gelijkmaker was ook de ruststand.

In de tweede helft was het vooral SC Kruisland die het spel dicteerde. NSVV kwam
er nauwelijks meer uit. Maar de verdediging van NSVV bleek voor SC Kruisland een
niet te nemen horde.

Een kwartier in de tweede helft waren ze nog wel heel dicht bij een treffer. De vrije
kopkans verdween net langs de verkeerde kant van de paal. Hoewel de dreiging
groot bleef, bleven echte grote kansen uit.

Pas in de slotfase van de wedstrijd lukte het NSVV onder de druk vandaan te
voetballen en was de ingevallen Sjoerd Hofstede nog dicht bij de winnende goal.
Opvallend in de tweede helft was het aantal gele kaarten en zelfs een rode kaart
voor de doelman van SC Kruisland na het eindsignaal. Aan de kant van NSVV drie
stuks, SC Kruisland incasseerde er zeven, waarvan veruit de meeste voor
opmerkingen op de leiding. Ook de rode kaart was hier een gevolg van.
In tegenstelling tot het gelijke spel in Almkerk vorige week, was men in Numansdorp
dik tevreden met de puntendeling deze middag.

Volgende week speelt NSVV thuis tegen SSA FC Skillz in de kwartfinale van de
beker, aanvang 14.30 uur.

Opstelling:
Jarmo Hartgers, Rick Berghout, Kjetil Mol, Jeroen Voshart, Quinton Burk, Mark
Jacobs, Peter Jan Cazander (79 e Sjoerd Hofstede), Boyd van Andel, Finn Langerak
(79 e Nathan Bernadina), Christian Bellassai, Sander Backx
Ruststand: 1-1
Eindstand: 1-1

Klik op NSVV voor meer informatie over de club.
Klik op NSVV voor meer artikelen over de club.

1...567...1.488Pagina 6 van 1.488

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.