Home Blog Pagina 6

SNS blijft strijdbaar: ‘Dat is zeker niet het geval’

0

Druk bezig om de zaak nieuw leven in te blazen. Dat is wat ze bij SNS de afgelopen maanden met ziel en zaligheid proberen te doen. Want nadat de club niet genoeg spelers op de been kon krijgen om een prestatief eerste elftal in te schrijven, moet de vereniging van onderaf aan weer beginnen, beseft ook Elco van Gurp. “We geven het nog niet op!”

Eén ding, wil de clubman in hart en nieren dan ook maar meteen duidelijk maken: “Je hoort vaak dat SNS niet meer bestaat, maar dat is zeker niet het geval!” Want, zo vertelt de inmiddels 62-jarige Van Gurp. “We zijn druk bezig om het zaakje nieuw leven in te blazen.” Hoe ze dat doen? Bijvoorbeeld met het peutervoetbal. “Op een speelse manier bezig zijn met voetballen. Voor kinderen vanaf twee jaar. Daar zijn we eind december mee begonnen en we hebben nu al dertien kinderen.” Een mooi aantal, vindt hij. “Als klein dorpje, zijn we heel blij met die opkomst.”

Nieuw leven

En dat worden er, steeds meer, heeft hij gemerkt. “Ook van buiten het dorp.” Van Gurp, weet wel hoe dat komt. “We zijn de enige vereniging in de buurt die dit doet.” Een eerste stap in de goede richting, zo vindt de voormalig linksback van het tweede elftal. “We hebben goede moed dat we volgend seizoen weer een seniorenteam hebben. Waarschijnlijk op recreatief niveau.” Want één ding, staat voor de voormalig jeugdleider, scheidsrechter, grensrechter en lid van het jeugdbestuur als een paal boven water: “Als we de stekker eruit trekken, komt SNS nooit meer terug.” En precies dat, is natuurlijk het laatste wat Van Gurp wil. “Toen ik hoorde dat het eerste elftal ophield te bestaan, vond ik dat wel even heel moeilijk. Helemaal, omdat we nu als vereniging 80 jaar zouden bestaan…” Zaak om de boel de komende maanden, nieuw leven in te blazen, vindt hij. “Dat leven, was er al een tijdje niet meer.” Door middel van een denktank, onder leiding van Van Gurp, proberen ze dat te doen. “We hebben een informatieavond gehouden, die werd heel drukbezocht. Daarnaast adverteren we in de huis aan huis folder, met onder meer een aantal nieuwe activiteiten.” Zoals trimmen, klussen of darten. “Naast het damesvoetbal, de 35+ en het walking football. Voor het walking football hebben we nu 16 leden! Iedere donderdagavond, doen we een onderlinge partij. Dat is ontzettend leuk.” Van Gurp, kan het weten. “Ik doe geregeld mee. Even een uurtje ballen en daarna een gezellige derde helft. Die duurt vaak langer, haha!”

Verder groeien

Stilzitten, doen ze bij SNS dan ook absoluut niet. “Dertien jeugdleden van ons voetballen bij Flakkee, dus ook op dat gebied, werken we samen. Net als met de rugbyvereniging, die op ons complex traint en speelt.” Positieve ontwikkelingen dus. “Dat zorgt allemaal voor reuring op de club!” Net als de onderhoudsploeg én het jeu de boules. “Daar kwamen bezoekers mee tijdens de informatieavond, dat ze dat wel leuk zouden vinden. Toen was er ook meteen een sponsor die dat wel wilde realiseren, dus als het goed is, gaan we daar na de zomervakantie mee beginnen.” Toch, beseft Van Gurp ook maar al te goed: “Het voetbal moet wel voorop blijven staan.” Al weet hij ook. “Hoe breder we het trekken, hoe meer mensen er naar de club komen. En uiteindelijk, zijn dat allemaal inkomsten.” Want blijven bestaan, zal SNS wat hem betreft altijd doen. “Als we weer met een elftal kunnen starten, kunnen we weer verder groeien.” Mede dankzij de aankomende nieuwbouw. “Er worden hier volgend jaar 120 huizen gebouwd, dat zijn allemaal potentiële nieuwe leden. En dus aanwas.” Het jubileum, moet wat hem betreft dan ook gewoon gevierd worden. “Toch in ieder geval met een feestavond.” Al is het alleen maar, om herinneringen op te halen. “Ik ben hier op mijn negende begonnen en loop er nu nog steeds.” Naar een andere club, ging Van Gurp dus nooit. “Niemand zat op mij te wachten, haha!” Veel mooier dan SNS, wordt het voor de inwoner van Stad aan ‘t Haringvliet dan ook niet. “Laatst had ik een gesprek met een paar oud-spelers van onze club. Toen werd weer duidelijk dat we gewoon een heel gezellige vereniging zijn. Dat is denk ik toch wel een beetje onze kracht. Je kent iedereen en het is je eigen dorp.” Betrokken zal Van Gurp, ondanks zijn aanstaande verhuizing naar Middelharnis, de rest van zijn leven blijven. “Zolang mijn gezondheid het toelaat.” Want, met het bomvolle sponsortoernooi straks weer in aantocht, is één ding duidelijk: “We geven het nog niet op!”

Klik op SNS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SNS voor meer informatie over de club.

VV Ameide krijgt nieuw kunstgrasveld: “Trainingstechnisch zijn we gered”

0

Vijf, zes jaar lang stond het bovenaan de agenda. Gesprekken met de gemeente, plannen, bijstellen, opnieuw rekenen. Deze zomer wordt het werkelijkheid: op sportcomplex Meihoven krijgt VV Ameide een tweede kunstgrasveld.

De gemeenteraad van Gemeente Vijfheerenlanden stelde op 5 februari 2026 één miljoen euro beschikbaar voor aanleg en onderhoud. Als alles volgens planning verloopt, ligt het veld er eind augustus speelklaar bij. Voorzitter Gertjan de Wit kan het inmiddels hardop zeggen zonder slag om de arm. “Eindelijk wordt ons veld vervangen. Eén van de natuurgrasvelden maakt plaats voor kunstgras. Voor de korte termijn is dit een hele goede oplossing.”

VV Ameide beschikte tot nu toe over twee volwaardige velden en een trainingsveld. In de praktijk kwam dat neer op “2,5 veld”, zoals De Wit het noemt. De oorspronkelijke wens van de club was om het halve trainingsveld uit te breiden tot een volledig veld. “Dat plan hebben we vijf jaar vastgehouden,” vertelt hij. “Het lukte de gemeente niet om het stuk grond waar die uitbreiding dan zou moeten plaatsvinden over te kopen.”

Ondertussen bleef de druk toenemen. De vereniging groeide, trainingen moesten steeds vaker worden geschrapt en bij nat weer was het natuurgras simpelweg niet bespeelbaar. “Wij zijn steeds meer aan de bel gaan trekken,” zegt De Wit. “Op een gegeven moment moet je ook doorschakelen.”

Dat doorschakelen leidde tot het huidige plan: een tweede kunstgrasveld. Volgens de officiële rekentool van de KNVB zou Ameide met het huidige ledental zelfs drie volwaardige velden nodig hebben. “Nu hebben we twee kunstgrasvelden. Trainingstechnisch zijn we gered.”

Minder afgelastingen, meer zekerheid

De afgelopen jaren kampte Ameide regelmatig met afgelaste trainingen en wedstrijden. Vooral in natte periodes werd het natuurgras een beperkende factor. Dat zorgde voor schuiven in het schema, uitwijken naar andere momenten en soms simpelweg voor stilstand. Met het nieuwe kunstgrasveld verandert dat structureel. Kunstgras biedt meer speeluren, is minder weersafhankelijk en maakt het plannen eenvoudiger. “Voor onze leden betekent dit vooral speelzekerheid. Dat is het belangrijkste.”

De club telt ongeveer vijfhonderd leden. Op piekmomenten is het sportcomplex al krap. Een ledenstop dreigde in de toekomst een reëel scenario te worden. “We liepen tegen onze grenzen aan,” erkent De Wit. Het nieuwe veld biedt lucht.

Langlopend dossier

Hoewel het besluit formeel op 5 februari werd genomen, loopt het traject al jaren. Afgelopen november werd een motie ingediend om het beschikbaar stellen van het budget te versnellen. Die werd unaniem aangenomen. In januari volgde het bericht dat het budget waarschijnlijk rond zou komen. Nu is het definitief.

Blik op de lange termijn

Toch is het dossier niet volledig gesloten. De lange termijn blijft onderwerp van gesprek. De wens om het trainingsveld te verbreden tot een officieel veld ligt nog altijd op tafel. “Dat blijft onze ambitie,” zegt De Wit. “Maar voor nu zijn we blij met deze stap.”

Klik op VV Ameide voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Ameide voor meer artikelen over de club.

‘Het liefste had ik afgesloten op mijn eigen dorp’

Na een groot deel van zijn voetballeven bij SNS te hebben gespeeld, maakte Arjan van Gurp afgelopen zomer noodgedwongen de overstap naar Flakkee. Want ondanks zijn inmiddels respectabele leeftijd van 38 jaar, is het voor hem nog lang geen tijd om rustig aan te gaan doen. “Ik ben veel te fanatiek voor een lager elftal.”

Toch stond de inwoner van Stad aan ‘t Haringvliet eind vorig seizoen, dus voor een min of meer gedwongen vertrek. Nadat SNS te weinig spelers had om een prestatief eerste elftal in te schrijven bij de KNVB. “Er was geen team meer en ik wilde nog niet stoppen met voetballen. Dus eigenlijk had ik geen keuze.” Het werd, na jaren in het wit met zwart van SNS en NSVV, dus Flakkee. “Er zijn in het verleden wel meerdere clubs met interesse geweest, maar NSVV (vier jaar) was tot dit seizoen de enige club naast SNS waar ik gespeeld heb.”

Oudste

Heel lang nodig om te wennen, had Van Gurp bij zijn nieuwe club niet. “Mijn zoontje is afgelopen zomer ook samen met de andere jeugdspelers van SNS naar Flakkee gegaan. Die geef ik nu training bij de JO11. Dat doe ik al sinds zijn vierde.” De middenvelder voelde zich vanaf dag één, dan ook thuis, vertelt hij. “Ik kende natuurlijk al wat mensen van Flakkee. We hebben een jonge groep, met veel twintigers, maar ik pas me makkelijk aan. Ook al ben ik de oudste, haha!” Een rol, die hem wel ligt. “Ik vind het leuk om die jongens te helpen met mijn ervaring.” Jarenlange ervaring, die Van Gurp dus opdeed in het shirt van SNS en NSVV. “In principe had ik nog jaren bij SNS willen voetballen, alleen werd het ieder seizoen moeizamer om genoeg spelers te hebben.” Hoe kijkt hij daar, als jongen van de club, nu naar? “Het is natuurlijk allesbehalve fijn. Voor de club en mezelf. Het liefste had ik afgesloten op mijn eigen dorp, maar dat zit er niet in.” Ook niet in de toekomst, denkt Van Gurp. “Een prestatief team wordt heel lastig voor SNS. Recreatief voetbal is wat dat betreft een stuk makkelijker. Ik hoop dat dat lukt. Al hebben ze nu gelukkig nog wel de 35+, het walking football en het peutervoetbal.” Contact, heeft de routinier in ieder geval nog genoeg, met zijn oude club. “Ik zit bij Flakkee ook in de jeugdcommissie, dus dat gebeurt sowieso wel!”

Constanter

Terug naar de prestaties op het veld, in de vijfde klasse. “Die vallen wel wat tegen. Ik had verwacht dat we hoger zouden staan, maar het gaat met ups en downs.” Want, zo beseft hij. “Vorig jaar stond Flakkee echt helemaal onderaan…” Een paar plekken hoger, zit er wat dat betreft nu een stijgende lijn in. “Voetballend is het niet zo slecht, alleen zijn we nogal wisselvallig.” Toch ziet hij genoeg perspectief, voor het restant van het seizoen. “We worden zeker niet iedere wedstrijd weggespeeld, maar we geven de goals nog wel te gemakkelijk weg. Waardoor de koppies gaan hangen.” Zaak om daar de komende maanden, wat aan te doen. “Als we constanter worden, kunnen we zeker nog een paar plekjes stijgen.” De juiste formatie, hebben ze in ieder geval gevonden. “In het begin speelden we 433, nu spelen we meestal 532.” Met hem, als middenvelder. “Mijn doel was ooit om tot mijn 40ste in een eerste elftal te voetballen, dus wat dat betreft heb ik het al aardig ver geschopt. Zolang ik fit ben, wil ik daar zo lang mogelijk van genieten.” Aan stoppen, denkt Van Gurp voorlopig dan ook nog niet. “Dat is niet de insteek!” Spijt van zijn overstap naar Flakkee, heeft de bewegingsagoog in de gehandicaptenzorg en sportleider in de kinderopvang dan ook allerminst. “Hans (de Heer) is een ontzettend gedreven trainer, daar ben ik blij mee. Ik ben vier avonden per week op de club en heb het tot nu toe ontzettend goed naar mijn zin.” Onder meer, tijdens het training geven aan zijn zoontje. “Dat is hartstikke leuk! Hij is net zo fanatiek als ik. Als ik hem zie genieten, is dat het mooiste wat er is.”

klik hier voor meer artikelen over MSV&AV Flakkee
klik hier voor meer artikelen over MSV&AV Flakkee

Patrick Lanser maakt Peursum inclusiever

0

Patrick Lanser (41) is al jaren een vertrouwd gezicht bij Peursum. Hij is onlangs algemeen bestuurslid geworden, met aangepast voetbal, jeugd, futsal en facilitair in zijn portefeuille.

Patrick is slechthorend. De grens ligt officieel bij 55 decibel gehoorverlies; hij zit op 60. Met een gehoorapparaat kan hij goed meedraaien in het dagelijks leven, zegt hij. “Maar het blijft iets waar je rekening mee houdt.”

Zijn voetbalverhaal begon bij VV Sliedrecht, in de D9. “Daar kon ik mijn plekkie niet echt vinden,” zegt hij. Hij ging verder bij VVAC, waar hij tot aan de senioren speelde. Werk kwam ertussen, hij stopte. Keerde later terug, opnieuw bij VVAC. Daarna volgden korte periodes bij Peursum, VVAC, SPV 81’ en LMO.

Bij SPV 81’ speelde hij in het 1e en bij LMO speelde hij 1 seizoen speelde hij met dove jongens in een regulier team. Uiteindelijk stopte die groep. Niet omdat het idee niet deugde, maar omdat de structuur ontbrak. Dat bleef hangen. Toen de trainer van het eerste van LMO hem benaderde voor de selectie ging hij daar nog een keer voor maar blessureleed zorgde er voor dat hij daar einde van het seizoen stopte. Na zijn operaties keerde hij terug bij VVAC en in de zaal bij Peursum. En daar viel alles op zijn plek.

Futsal

Patrick zette het algemene futsal en dovenfutsal op. Niet omdat het moest, maar omdat het er nog niet was. “In onze regio had je geen futsal en geen doventeams,” zegt hij. Vanuit de gemeente kwam zelfs de vraag of hij daar iets mee kon. Dat deed hij. Inmiddels heeft Peursum 3 futsalteams: een algemeen team en 2 doventeams met alleen slechthorende en dove spelers. In dat laatste spelen ook twee jongens die uitkomen voor het Oranje doventeam futsal. Er zijn zelfs spelers uit België aangesloten. “Voor ons is dat de basis.”

Patrick speelt zelf ook mee. Bij zowel het algemene futsal team en het doventeam. “Het loopt door elkaar. Dat is precies de bedoeling. Het gaat niet om scheiding, maar om toegankelijkheid. Je moet iemand binnen de club hebben die dit oppakt. Anders gebeurt het niet.”

Zijn rol werd groter toen hij het bestuur instapte. Het bestuur bestond uit drie mensen, waardoor de druk hoog was. “De vereniging deed een oproep: we zoeken bestuursleden. Ik stond toevallig in de bestuurskamer. Ik zei: als jullie hulp nodig hebben…” Zo simpel ging het. Nu is hij algemeen bestuurslid, met aangepast voetbal, futsal, jeugd en facilitair in zijn takenpakket. Als de jeugdcommissie er niet uitkomt, komt het bij hem terecht.

Onderscheidend in aangepast voetbal

Het aangepaste voetbal bij Peursum groeit. Het begon met dovenfutsal, en nu zijn de plannen uitgerold voor walking football. Het doel is breder: de samenleving erbij betrekken. “Peursum is sportief gezien een vierdeklasser. Maar maatschappelijk willen we ons onderscheiden.” Dat lukt, denkt hij, juist omdat het duurzaam is. Zowel het dovenfutsal als het algemene futsal draait nu drie seizoenen. “Dat blijft structureel.”

Binnen het doventeam zit een leraar van een dovenschool, waardoor ook jeugd wordt bereikt die anders misschien nooit bij Peursum was uitgekomen. “Dat helpt, je probeert door jeugd te betrekken iets op te bouwen. Ik snap ook dat niet elke club een doventeam kan oprichten of hier groot genoeg voor is. Het hangt af van hoe groot de doelgroep is. Maar het is hoe dan ook goed om erover na te denken.”

Patrick haalt er voldoening uit. Niet de snelle, maar de duurzame. “Het moet blijven bestaan.” Dat geldt ook voor zijn inzet. Hij doet veel, maar niet alles alleen. “Je hebt mensen nodig.”

Als hij praat over Peursum, klinkt geen borstklopperij. Wel betrokkenheid. “We hebben hier 26 teams, ook vrouwen en futsal. Het is een club die ruimte biedt voor alle spelers, ook dove spelers. Het maakt me trots dat ik daaraan heb mogen helpen.”

Klik op Peursum voor de laatste artikelen over de club.
klik op Peursum voor meer informatie over de club.

DVV’09 gaat voor nieuwe promotie: ‘Dit had niemand verwacht’

0

Een jaar na het kampioenschap in de derde klasse, doet DVV’09 dit seizoen een niveau hoger opnieuw bovenin mee. En met de eerste periode op zak en de koppositie stevig in handen, durft David de Berg stiekem alvast een beetje te dromen. “Het doel is om te promoveren!”

Een uitspraak, waar ze je in Dirksland een maand of zes geleden, waarschijnlijk hard voor hadden uitgelachen, beseft ook de 23-jarige De Berg. “Niemand had dit verwacht…” Toch is het de realiteit, voor de koploper van de tweede klasse. “In het begin hadden we niet echt een doelstelling, maar na een wedstrijd of vijf, merkten we dat we bovenin mee konden doen.” Een doelstelling, heeft de promovendus van afgelopen seizoen inmiddels nu dus wel. “Het doel is om te promoveren!”

Goede lichting

Al is dat makkelijker gezegd, dan gedaan, weet ook De Berg. “In vergelijking met de competitie van vorig jaar, ligt de balsnelheid een stuk hoger én is het veel meer fysiek, in combinatie met voetbal.” Maar, zo vertelt de centrale verdediger. “Dat ligt ons wel.” Want, voegt hij daar meteen aan toe. “Iedereen wil voor elkaar strijden en elkaar helpen.” Met het vertrouwen, zit het bij de tweedeklasser dan ook wel goed. “Als we zo doorgaan en fit blijven, doen we niet onder voor de rest.” Helaas is dat fit blijven, niet bij iedereen helemaal gelukt. Linksback Joeri Boshoven brak namelijk in de winterstop, tijdens het jaarlijkse zaaltoernooi (de Champions League), zijn been en ligt er de rest van het seizoen uit. “Die missen we natuurlijk wel!” Toch laten ze zich daar bij DVV’09, niet zomaar door uit het veld slaan. “Het zou heel mooi zijn als we naar die eerste klasse zouden kunnen gaan. Dat is in ieder geval een mooie doelstelling.” Eén waar ze een aantal jaar geleden, niet van hadden durven dromen. “We hebben nu een ontzettend goede lichting. Dan word je vanzelf ook aantrekkelijker voor spelers van buitenaf, waardoor je nóg sterker kunt worden.” Hoe ziet hij dat in de toekomst voor zich? “Of je straks dan ook in de eerste klasse zou kunnen blijven, is de grote vraag.” Hoe dan ook. “Ik heb voorlopig niet de ambitie om hier ooit weg te gaan.”

Vrienden

Heel gek, is dat gezien zijn band met de club ook niet. “Ik ben op mijn vierde begonnen bij DES’67, voordat de fusie kwam en DVV’09 bestond.” Vertrekken, deed De Berg vervolgens nooit. En niet voor niks. “Er hangt hier altijd een goede sfeer en je kent iedereen. Eigenlijk is het gewoon één grote familie.” Vol met vrienden. “Hoe mooi is het om samen met je vrienden, zo hoog mogelijk te spelen?” Iets waar de inwoner van Dirksland centraal achterin, maar wat graag zijn steentje aan bijdraagt. “Ik ben een harde verdediger, met een goede pass. Iemand die ook verdedigend zijn mannetje staat.” Kwaliteiten, die ze soms tijdens een training wel eens moeten missen. “Door mijn werk als operator, moet ik soms continudiensten werken, waardoor ik niet altijd kan trainen. Maar gelukkig, is dat geen enkel probleem.” Niets, lijkt een nieuw kampioenschap met zijn club dan ook in de weg staan. “Ik ben heel benieuwd hoe hoog we met DVV’09 kunnen komen!”

Klik op DVV’09 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVV’09 voor meer informatie over de club.

Vincent Vulperhorst is de man achter de jeugd van Noordeloos

Vincent Vulperhorst is 40 en kent het amateurvoetbal van binnenuit. Niet alleen vanaf de zijlijn, maar ook vanuit de kleedkamer, het trainershok en tegenwoordig de bestuurskamer. Als jeugdvoorzitter van Noordeloos houdt hij overzicht over iets wat hem na aan het hart ligt: zorgen dat kinderen hun plek vinden op de club, en dat ze daar willen blijven.

Zelf speelde Vincent ooit bij GJS, waar hij zelfs tegen profclubs uitkwam. De ambitie om prof te worden was er, maar zijn lichaam werkte minder mee. Knieproblemen maakten een einde aan zijn eigen voetbalcarrière. Hij speelde nog met hangen en wurgen bij Arkel in het eerste. Maar na twee jaar hield dat op vanwege zijn knieën. “Helaas,” zegt hij.

Via zijn vrouw en zwager belandde hij bij Noordeloos, inmiddels zo’n veertien jaar geleden. Eerst in een vriendenteam, zoals dat vaak gaat. Later als trainer van zijn kinderen. Vincent heeft er drie. “Ik ben jeugdtrainer geworden, en dat ben ik nog steeds. Ik train nu mijn oudste dochter.” Ooit had hij de wens om hoofdtrainer te worden, om ook ‘vreemden’ training te geven. Maar die ambitie verschoof. “Ik vind Noordeloos veel te leuk om weg te gaan. Die gemoedelijkheid, elkaar als club willen helpen… Dat is niet overal vanzelfsprekend.”

Zijn goede vriend Mark Vonk is voorzitter van de club en had hem al een paar keer gevraagd voor de rol van jeugdvoorzitter. Inmiddels zit Vincent in zijn derde seizoen. “Je draagt verantwoordelijkheid voor de hele jeugd. Dat is mooi, maar ook een uitdaging.”

Meidenvoetbal

Een paar jaar geleden pakte hij samen met een aantal vaders de onderkant van de jeugd op. “Bij jongens is het simpel, die komen gewoon op voetbal, maar bij meiden is dat niet minder vanzelfsprekend. Daar proberen we actief op te handelen. Een aantal jaar geleden hebben we dat zelf met een aantal ouders binnen de club zelf opgepakt. Trainen, begeleiden, doorgroeien. Inmiddels speelt de MO13 hoofdklasse. Daaronder zit een MO11, daarboven een MO15 en uiteindelijk Vrouwen 1. “Voor Noordeloos-begrippen is dat veel. Nu heb je echt drie meidenteams. Daar ben ik trots op.”

“Veel meiden voetballen lang tussen de jongens. Dat vinden we belangrijk voor de kwaliteit. En op jonge leeftijd is dat sociaal gezien ook helemaal geen probleem. Maar op een gegeven moment splits je dat af. Niet omdat het moet, maar omdat het past. Het is over het algemeen voor meiden qua sfeer veel leuker om in een meidengroep te voetballen dan een jongens groep. Voetballend gezien ligt het niveau misschien wat lager, maar Noordeloos wil vooral zoveel mogelijk leden behouden. Dat is het uitgangspunt.”

Naast het meidenvoetbal houdt Vincent zicht als jeugdvoorzitter bezig met indelingen, gesprekken en afwegingen. “Soms betekent dat dat jongere kinderen in hogere teams spelen. Dat is best een uitdaging. Je moet faciliteren en het bespreekbaar maken. Af en toe kijk ik mee bij trainingen, vooral om gevoel te houden bij wat er gebeurt.”

“De meeste trainers hebben wel een voetbalachtergrond. Ik vind het belangrijk om senioren bij de jeugd te betrekken. “Het is leuk als jonge gasten zich inzetten. Mijn zoontje was laatst pupil van de week. Die kijkt echt op tegen die gasten.”

Hij ziet ook trainers opstaan. Mensen die het leuk blijken te kunnen. “Bij de JO16 stond ik laatst te kijken. Sigvard gaf daar een training. Hij deed dat heel goed. Dat was leuk om te zien. Dat soort momenten geven vertrouwen.”

Ook het eerste elftal volgt hij met plezier. “Een leuk team. Het doel is om het niveau de komende tien jaar vast te houden. Niet alleen sportief, maar ook qua mentaliteit. Het is een vriendenteam, maar ze kunnen ook voetballen. Wat ik wel merk is dat de mentaliteit verandert. Jongens van 18, 19, 20 gaan werken, op vakantie. Die mentaliteit is anders dan vroeger. Dan hield je echt de zaterdag vrij om te voetballen.”

Als club wil Noordeloos stabiel blijven en voor zowel jeugd als senioren voldoende teams hebben om iedereen een passende plek binnen onze vereniging te kunnen bieden. “Dat moet je proberen te voorkomen door de jeugd actief betrokken te houden bij de vereniging. En dat doe je door bijvoorbeeld spelers van het eerste elftal training te laten geven.”

Klik op SV Noordeloos voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Noordeloos voor meer informatie over de club.

‘Als je promoveert, moet je altijd even wennen’

Een hoger tempo, meer fysiek en foutjes die sneller worden afgestraft. De Jonge Spartaan moest de eerste seizoenshelft best wel even wennen aan het niveau van de tweede klasse. Maar nu dat leergeld is betaald, wordt het tijd om punten te pakken, vindt Wiljan Driece. “We hadden eigenlijk hoger moeten staan.”

Want met een plek in de buurt van nacompetitie tegen degradatie, zijn ze bij De Jonge Spartaan logischerwijs allesbehalve tevreden. “Ondanks dat we gepromoveerd zijn, hadden we er wel iets meer van verwacht.” Al is het, even schakelen na vorig jaar. “Het tempo ligt hoger, tegenstanders zijn meer fysiek en foutjes worden sneller afgestraft. Daardoor krijgen we een stuk meer goals tegen dan afgelopen seizoen.”

Doelpuntenmaker

Een seizoen waarin de club uit Middelharnis als nummer twee, promoveerde naar de tweede klasse. “Als je promoveert, moet je altijd even wennen. Maar gelukkig gaat dat redelijk snel!” Toch vallen de prestaties, tot nu toe dus wat tegen. Al is dat ook een klein beetje schijn bedriegt, vindt Driece (28). “Het staat allemaal nog heel dicht bij elkaar.” Gezien het verschil met de nummer zes, slechts drie punten, is er voor de ploeg van Ben Mierop dan ook nog van alles mogelijk, beseft ook de middenvelder. “We hebben allemaal het vertrouwen dat het goed gaat komen. Wat dat betreft, is er absoluut geen sprake van paniek.” Dat goede gevoel, hoopt Driece de komende wedstrijden dan ook om te zetten in punten. Al gaat dat natuurlijk niet vanzelf. “Als team komen we moeizaam tot scoren. Dat is eigenlijk de reden waarom we nu wat lager staan. We krijgen genoeg kansen, maar missen een echte doelpuntenmaker. Dat is al jaren.” Mede door blessures. “Maar het is ook gewoon een stukje kwaliteit.” Toch zijn er twee doelpunten die Driece zelf, in ieder geval niet zo snel zal vergeten. “Vorig seizoen heb ik in de nacompetitie zowel tegen DESK, als in de finale tegen Slikkerveer gescoord. Dat was natuurlijk wel heel mooi.”

Next level

Helemaal als kind van de club. “Ik voetbal sinds mijn vijfde bij De Jonge Spartaan en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” Driece doorliep de gehele jeugdopleiding en sloot vervolgens aan bij het eerst elftal. Samen met een groot aantal vrienden. “Met sommige jongens speel ik al sinds de F’jes samen.” Met zijn jongere broertje Tim, doet hij dat inmiddels een jaar of acht. “Ook dat is heel leuk! In het begin hadden we nog wel eens wat woorden met elkaar, nu zijn we allebei een stuk rustiger.” En op elkaar ingespeeld. “We weten precies wat we van elkaar kunnen verwachten.” Tim als zes en Wiljan op acht. “Ik ben een beetje een allround middenvelder. Iemand die veel loopacties maakt, makkelijk scoort én kan verdedigen.” Sinds een aantal seizoenen, onder leiding van Ben Mierop dus. “Ben bevalt heel goed! Hij is als trainer voor ons echt next level. Hij vraagt veel, dat was in het begin wel even wennen. Maar nu is het voor iedereen heel duidelijk wat hij wil.” Vertrekken zal Driece, dan ook niet zo snel doen. “Mijn vriendin voetbalt hier bij de dames, dus ik zit prima op mijn plek. Als ik fit blijf, is het de bedoeling dat ik nog jaren doorga. Ik ga in ieder geval nooit ergens anders voetballen!” En dus, kijkt hij al met een schuin oog naar de toekomst. “Als voetballer wil je altijd zo hoog mogelijk spelen. Dus wie weet zit de eerste klasse er ooit misschien wel in. Maar laten we onszelf dit seizoen eerst maar handhaven en daarna een stabiele tweedeklasser worden.”

Klik op De Jonge Spartaan voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Jonge Spartaan voor meer informatie over de club.

Dorpsjongen Sven Schilders op zijn plek bij Nieuw-Lekkerland

Sven Schilders (27) voelt zich helemaal thuis bij VV Nieuw-Lekkerland. De aanvaller is een echte dorpsjongen, iemand die zich prettig voelt bij een club waar iedereen elkaar kent en waar het voetbal leeft tot ver buiten de lijnen. “Ik ben gewoon een jongen uit de streek,” zegt hij nuchter. “Dan pas je hier goed.”

Zijn voetbalverhaal begint bij VV Dilettant in Krimpen aan de Lek, het dorp waar hij opgroeide. Tot en met de F1 droeg hij daar het shirt, voordat hij werd gescout door Feyenoord. Het avontuur in Rotterdam duurde een jaar. “Je hebt daar elk jaar een gesprek en dan gaat het over kwaliteit en of je mag blijven of niet,” vertelt Schilders. “Ik viel dus meteen al af. Het was mooi om mee te maken, maar echt beseffen dat je voor een grote club speelt of zo, doe je op die leeftijd niet.”

Na zijn tijd bij Feyenoord speelde hij nog een jaar in Lekkerkerk, om vervolgens weer terug te keren bij Dilettant. Daar doorliep hij de jeugd en maakte hij als zestienjarige de stap naar het eerste elftal. In 2021 besloot hij dat het tijd was voor iets anders. “Ik wilde een stapje hogerop maken,” zegt hij. Samen met twee ploeggenoten vertrok hij naar Nieuw-Lekkerland.

Die keuze bleek een schot in de roos. “Het is hier eigenlijk een vriendenteam op een hoger niveau. Dat maakt het bijzonder. Je werkt hard, maar het is ook gezellig.” Vooral de thuiswedstrijden maken indruk. “De sfeer is goed, het publiek leeft echt mee. Dat geeft energie.”

Schilders speelt meestal als linksbuiten of rechtsbuiten. Zijn kracht ligt in het naar binnen trekken en uithalen. Actie maken, verdedigers opzoeken, schieten. Hij houdt van het directe spel. In de afgelopen seizoenen liet hij zien dat hij rendement kan halen: in de laatste twee seizoenen maakte hij 22 doelpunten. Dit seizoen verloopt het scoren van doelpunten een stuk stroperiger. “Het is niet mijn beste jaar qua goals. Maar we scoren als team sowieso weinig.”

Toch draait het voor hem niet alleen om cijfers. Nieuw-Lekkerland kende vorig seizoen een sterk jaar en was relatief eenvoudig veilig. In de jaren daarvoor waren er nacompetities en zelfs een penaltyserie nodig om erin te blijven. “Handhaven is altijd het belangrijkste. Liever zeker blijven dan gokken op iets wat misschien net niet lukt.” Een periodetitel winnen is wel een stille wens. “Vorig jaar waren we dichtbij.”

Dit seizoen is wisselvallig. Er zijn goede wedstrijden, maar ook duels waarin een voorsprong alsnog wordt weggegeven. “Dat is zonde. Soms gooien we het zelf weg.” Toch staat de ploeg er volgens hem prima voor en is handhaving opnieuw het doel. “Zo snel mogelijk veilig spelen, dat is het doel.”

Concurrentiestrijd met Luigi Bruins

Tussendoor probeerde Schilders het nog een half jaar bij VV Smitshoek in de vierde divisie. Daar kwam hij weinig aan spelen toe. Op zijn positie stond onder meer Luigi Bruins, een speler met een indrukwekkend cv. “Dan weet je dat het lastig wordt.” Het avontuur bleef kort en hij keerde terug naar Nieuw-Lekkerland.

Naast het voetbal doet Schilders zwaar werk als metselaar. Dat vraagt veel van zijn lichaam. “Soms merk je dat wel, dan kom je op de training aan met spierpijn zonder dat je überhaupt al een bal aangeraakt hebt.”

Wat de toekomst brengt, weet hij nog niet precies. “Ik kijk het per seizoen aan,” zegt hij nuchter. Een terugkeer naar Dilettant sluit hij niet uit. “Dat blijft ook mijn club.” Voor nu zit hij goed bij Nieuw-Lekkerland. De waardering van supporters, het dorpsgevoel en de verbondenheid maken veel goed. “Het is hier gewoon gezellig. Een echte dorpsclub. En dat past bij mij.”

Klik op Nieuw Lekkerland voor meer artikelen over de club.
Klik op Nieuw Lekkerland voor meer informatie over de club.

Voorbeschouwing: Soccer Boys – sc Victoria’04

Zaterdag 14 maart 2026 | 14:30 uur | Sportpark Merenveld

Komende zaterdag staat op Sportpark Merenveld in Bleiswijk de competitiewedstrijd tussen Soccer Boys en sc Victoria’04 op het programma. De thuisploeg bezet momenteel de achtste plaats op de ranglijst en verkeert in een goede reeks. Soccer Boys is inmiddels vier wedstrijden ongeslagen en boekte afgelopen weekend een 2-1 overwinning op Hillegersberg. Eerder werd ook een opvallende 8-0 overwinning op Meeuwenplaat behaald. Daarnaast speelde de ploeg met 3-3 gelijk tegen Botlek.

sc Victoria’04 reist naar Bleiswijk na een overwinning in de derby tegen Excelsior’20 uit Schiedam. In een wedstrijd waarin veel strijd te zien was en in totaal twaalf gele kaarten werden uitgedeeld, wist Victoria’04 uiteindelijk met 1-0 te winnen. Halverwege de eerste helft kwam de ploeg op voorsprong via Joery Kaashoek, die na een hoekschop van dichtbij wist te scoren.

In de tweede helft voerde Excelsior’20 de druk op, maar de defensie van Victoria’04 hield stand. Ondanks een gemiste strafschop bleef het duel spannend tot het einde, waarna de overwinning uiteindelijk werd veiliggesteld.

De ontmoeting tussen Soccer Boys en sc Victoria’04 brengt twee ploegen samen die met vertrouwen aan de aftrap verschijnen. Soccer Boys wil de ongeslagen reeks voortzetten, terwijl Victoria’04 zal proberen de overwinning van vorige week een goed vervolg te geven. De aftrap op Sportpark Merenveld is om 14:30 uur.

Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Meer artikelen over Victoria ’04? Klik hier.

Voorbeschouwing: Baronie – Juliana’31

0

Na de ruime overwinning op Wittenhorst kan Baronie met een beter gevoel naar de ranglijst kijken. De ploeg bevindt zich echter nog altijd in een brede gevarenzone in de competitie, waarin meerdere teams strijden om directe handhaving of het ontlopen van degradatie via de nacompetitie. Met nog een aantal wedstrijden te gaan blijft het daarom belangrijk om punten te blijven verzamelen, te beginnen met het duel tegen hekkensluiter Juliana’31.

Bij Juliana’31 is er recent een belangrijke bestuurlijke beslissing genomen. Tijdens een algemene ledenvergadering heeft de club uit Malden besloten om vanaf volgend seizoen als zaterdagvereniging verder te gaan in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Daardoor speelt de ploeg van trainer Dave de Jong de resterende wedstrijden in de Vierde Divisie C zonder dat handhaving nog een rol speelt. In hoeverre dit invloed heeft op de motivatie en prestaties van het team zal de komende weken moeten blijken.

Voor Baronie blijft de sportieve inzet duidelijk: het behalen van punten in de strijd om een veilige positie op de ranglijst. In de eerdere ontmoeting dit seizoen won de Bredase ploeg in Malden met 4-1. Na de recente 4-0 overwinning op Wittenhorst zal het team proberen die lijn door te trekken in de thuiswedstrijd.

Trainer Jannes Tjien-Fooh kan daarbij vrijwel over een complete selectie beschikken. Alleen Meierdres ontbreekt nog vanwege een blessure. Bram Umar heeft de training inmiddels volledig hervat en kan mogelijk via het O-23 team weer wedstrijdritme opdoen.

De wedstrijd op Sportpark De Blauwe Kei begint zondag om 14:00 uur en staat onder leiding van scheidsrechter Stan van Doren uit Helmond. Hij wordt geassisteerd door Jos Klerks en Alexander Stupers.

Klik op Baronie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Baronie voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.