Home Blog Pagina 6

Richard Konings: ‘Het is echt een soort vriendschap onder elkaar’

0

Al acht jaar elftalleider bij het eerste van Rood-Wit, heeft Richard Konings vanaf het begin van dit seizoen ook nog de rol van wedstrijdsecretaris op zich genomen. En dus houdt de voormalig middenvelder zich sinds een aantal maanden bezig, met onder meer het indelen van de velden en het schuiven met spelers. “Ik doe het puur om de club te helpen.”

Want nadat zijn voorganger Jan van Nispen had aangegeven te willen gaan stoppen en kantinebeheerder en bestuurslid accommodatie Toon de Jong zich tijdens één van de leidersvergaderingen opwierp om die taak op zich te nemen, wist Konings (54) niet hoe snel hij daar een stokje voor moest steken. “Ik wilde niet dat Toon die functie ook nog zou gaan doen, dus ben ik gaan kijken wat het zijn van wedstrijdsecretaris precies inhield.”

Club helpen

Van zorgen voor de velden, kleedkamers en het aanstellen van scheidsrechters, tot het schuiven van spelers. Het bevalt Konings tot nu toe goed, vertelt hij. “De lagere elftallen hebben een vaste clubscheidsrechter, dus dat is makkelijk. En ook de kleedkamers, zijn in principe altijd hetzelfde. Die hoef je maar één keer in te delen. Daardoor valt het qua tijd best mee.” Helemaal, als alles soepel verloopt. “Op donderdagavond zitten we altijd samen met alle leiders, om te kijken hoe het ging en om vooruit te kijken naar het komende weekend.” Over het waarom Konings de rol van wedstrijdsecretaris op zich heeft genomen, is hij duidelijk. “Puur om de club te helpen. Anders zitten ze weer met een vacature.” En dat is iets, wat de inwoner van Sint Willebrord toch liever niet ziet. Als kind van de club. “Ik loop hier al van kleins af aan rond en heb tot mijn 42ste gevoetbald.” Het eerste elftal, haalde de middenvelder zelf niet. “Ik speelde altijd op zaterdag, in de lagere elftallen.” Waarna hij zich stortte op het nodige vrijwilligerswerk. “In het verleden ben ik jeugdleider geweest, en nu zit ik in de bouwcommissie en in een commissie voor de organisatie van het U10-toernooi.”

Dankbare taak

Functies die Konings met alle liefde, zo goed mogelijk probeert te vervullen. “Het is bij Rood-Wit gewoon altijd gezellig en echt een soort vriendschap onder elkaar. Je komt dezelfde mensen zowel privé, als op het voetbalveld tegen. Dat vind ik leuk!” Net als het zijn van elftalleider, bij het vlaggenschip van de club. “Dat doe ik nu voor het achtste seizoen. Lekker met die gasten optrekken en alles regelen. Het is een dankbare taak.” Eén die Konings, vader van aanvoerder Sven, vervult samen met Corné Hoendervangers, de vader van hoofdtrainer Rick. “Het is leuk om dat op die manier te doen, bij je kinderen.” Al komt er ook, een hoop bij kijken, zo blijkt. “We maken de spelerslijst, beheren de groepsapp, vullen het wedstrijdformulier in, leggen alle spullen klaar in de kleedkamer, zetten de muziek aan bij thuiswedstrijden en ontvangen de scheidsrechter.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Ik heb het heel goed naar mijn zin, dus ik denk dat ik nog lang betrokken blijf!”

 

Promotie voor Kogelvangers: ‘Zit nog genoeg rek in’

0

Vol voor promotie, had Luke van der Plaat er bij Kogelvangers afgelopen seizoen alle vertrouwen in dat ze konden promoveren vanuit de vierde klasse. En dus stond de middenvelder er na een succesvolle nacompetitie, allesbehalve van te kijken dat het was gelukt. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen.”

Toch moest de ploeg het kampioenschap, uiteindelijk aan Alliance laten. “Het gat met de koploper was aan het einde niet heel groot, slechts vijf punten, maar gedurende het seizoen was dat het wel. Alleen stortte VVC’68 gewoon in.” Niet gedacht aan het kampioenschap, werd Kogelvangers derde en promoveerde het vervolgens via de nacompetitie. “Misschien is dat nog wel extra leuk. Heb je toch twee extra wedstrijden.”

Volwassener

Heel verbaasd over het promoveren naar de derde klasse, was Van der Plaat (21) zoals gezegd dus niet. “Het jaar daarvoor haalden we ook al de finale van de nacompetitie, dus we gingen ook nu weer vol voor promotie. Met deze groep, waren we ook klaar voor een stap hogerop. Tenminste, dat vonden we.” Want aan vertrouwen, en een beetje branie, geen gebrek bij de inwoner van Willemstad. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen. Puur door onze kwaliteit.” Zorgen maken over dit seizoen, doet Van der Plaat zich dan ook allerminst. “Met handhaving zouden we heel blij zijn, maar liever eindigen we natuurlijk wat hoger.

Ik hoop om eerlijk te zijn, dat we kunnen verrassen.” Met een heel jonge ploeg, vol met potentie. “Soms staan er maar twee jongens in, die ouder zijn dan 23.” De start van het seizoen, is in ieder geval hoopvol. “De eerste wedstrijd wonnen we de derby met 1-2 uit bij Klundert, door een doelpunt in de laatste minuut. Dat is natuurlijk wel heerlijk.

Helemaal omdat dat misschien wel de leukste wedstrijd van het jaar is.” Die alvast op zak, blijft Van der Plaat wel met beide benen op de grond staan. “We moeten vooral nog volwassener worden. Af en toe een wedstrijd killen en een bal wegtrappen, in plaats van voetballen.” En ook voor de goal, moet de ploeg wat zakelijker zijn, vindt hij. “In het afmaken van de kansen, kan het nog wel wat beter.” Voor zichzelf, heeft Van der Plaat echter een heel ander doel, wat betreft dit seizoen. “Ik hoop vooral gewoon een heel jaar fit te blijven.”

Want ondanks dat hij al vijf jaar deel uitmaakt van de selectie, miste de nummer zes of acht al flink wat duels. “Vorig seizoen ben ik veel geblesseerd geweest, en heb ik maar een wedstrijd of tien gespeeld.” Waar hij allemaal last van had? “Wat had ik niet, kun je beter zeggen. Allebei mijn enkels, mijn liezen. Ik viel van de ene in de andere blessure. Dat was heel frustrerend.”

Op het pleintje

Helemaal, omdat Van der Plaat daar al langer mee kampt, vertelt hij. “Ik ben in de afgelopen vijf seizoenen veel geblesseerd geweest. En waar het door komt, weet ik eigenlijk niet. Misschien een stukje pech.” Toch heeft hij, zeker voor zijn liesproblemen, in ieder geval een oplossing gevonden. “Eens in de zoveel tijd laat ik mijn rug kraken, dat helpt wel. Voor mijn enkels is het wat lastiger, omdat het ook niet goed is om ze iedere wedstrijd in te tapen. Maar daardoor ga ik er wel regelmatig doorheen.” Bij de club, waar Van der Plaat al sinds zijn vierde speelt.

“In de tussentijd heb ik ook nog één jaar bij RBC gespeeld, omdat ik hier in de jeugd de uitdaging een beetje miste.” Toch duurde dat uitstapje, dus niet al te lang. “Toen ik zestien was, kreeg ik de kans om bij Kogelvangers in het eerste te gaan spelen. Lekker op mijn eigen dorp, en bij het eerste. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.” Inmiddels spelend onder Robert Braber, via wie hij ook bij RBC terechtkwam, heeft Van der Plaat daar allesbehalve spijt van. “Het is hier heel gezellig en ik voetbal nu met jongens, waar ik vroeger ook mee op het pleintje voetbalde. Soms wel meer dan de helft van het team.”

Ook in het tweede elftal, lopen een hoop bekenden van hem rond. “Ook dat zijn allemaal jonge gasten.” Tel daar alle activiteiten die georganiseerd worden bij op, en je snapt dat hij uitstekend op zijn plek zit bij de club. “Daarom zit ik zelf ook in de activiteitencommissie. Het is leuk om dingen te organiseren.” Al draait het natuurlijk vooral, om presteren. In zijn geval als middenvelder. “Ik probeer veel na te denken, om mijn gebrek aan snelheid een beetje te compenseren. Eerder zien wat er gaat gebeuren. Daar moet ik het van hebben.” Voetballend prima, maar vooral hard in de duels.

“Ik vind het soms echt lekker om keihard een duel in te gaan.” Als het aan hem ligt, blijft hij dat voor altijd doen, in het shirt van Kogelvangers. “Ik heb niet per se de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Zeker niet als we deze groep jongens bij elkaar kunnen houden en door kunnen groeien. Dan kijk ik liever hoe hoog we kunnen komen met Kogelvangers en waar het schip strandt. Er zit nog genoeg rek in!”

Wouter Zwackhalen: ‘Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen’

0

Na een fantastisch seizoen bij FC De Westhoek’20, besloot Wouter Zwackhalen op zijn hoogtepunt te stoppen bij de Zeeuwse vijfdeklasser. En met aan interesse geen gebrek, streek hij afgelopen zomer neer in de derde klasse. Bij Klundert. “Ik wilde dit graag een keer meemaken.”

Het kampioenschap met FC De Westhoek’20, kwam voor Zwackhalen (44) dan ook op het juiste moment. “Ik had daar na twee jaar wel het gevoel dat ik het maximale eruit had gehaald, nu kon ik er met een knal uit.” En een uitstekende reputatie. “Toen dacht ik wel bij mezelf: als ik de kans krijg, sta ik er nu het beste op.” Aan interesse, had de oefenmeester uit Achthuizen dan ook geen gebrek. Het werd, uiteindelijk dus Klundert. “Pieter Roelse, trainer van Luctor Heinkenszand, is een vriend van mij, die had contact met iemand van de club. Zo heeft hij mijn naam een keer laten vallen, en vroeg de TC of ik op gesprek wilde komen.”

Hoger niveau

Op die manier begon het balletje te rollen. Of eigenlijk de sneeuwbal, lacht Zwackhalen. “Tijdens het eerste gesprek, was er die sneeuwstorm en kon ik niet harder dan dertig kilometer per uur rijden.” Toch positief bevallen, kreeg de voormalig trainer van Herkingen’55, Stavenisse, WIK’57 en OFB al vlug bericht, of hij opnieuw op gesprek wilde komen. “Dat was met een aantal spelers erbij. Daarna was het eigenlijk snel rond.” Hoe dat kwam? “Alles sprak me aan. Van de accommodatie en de spelers, tot het niveau en de randzaken.” Bij een club, die hij tot op dat moment nog niet zo goed kende.

“Mijn kinderen hebben afgezwommen naast het sportpark, maar ik was er nog nooit geweest. Verder is Erik van der Giesen, mijn voorganger hier, mijn teamgenoot bij de 35+ van OFB. Dus via hem, hoorde ik wel eens wat.” Allemaal nieuw voor hem, was juist dat, waar Zwackhalen al die jaren in heeft geïnvesteerd, vertelt hij.

“Mijn ambitie was altijd om op een hoger niveau actief te zijn en te kijken waar mijn plafond lag. Daarom heb ik ook, samen met Pieter (Roelse), toen mijn UEFA B gedaan. Dit wilde ik graag een keer meemaken.” Wat dat betreft valt hij bij Klundert, met zijn neus in de boter. “Bij FC De Westhoek’20 was ik helemaal alleen, zat ik als enige in de staf. Ik deed zelfs de verzorging. Daarom wilde ik graag eens weten, hoe dat op dit niveau zou zijn. Dat sprak me aan.” Die uitdaging, wilde Zwackhalen afgelopen zomer dan ook met alle liefde aangaan.

“Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen. Nu stond ik er goed op bij andere verenigingen, anders komt die kans misschien niet meer. Als ik nog een jaar had gebleven.” Mede daardoor, besloot hij niet in te gaan op een lokroep van zijn oude club OFB. “Ik ben daar al 35 jaar lang lid, kon terugkeren, maar had de ambitie om het op een hoger niveau te proberen.” Precies toen, kwam de trein van Klundert voorbij. Eén waar Zwackhalen wel besloot, om op te springen. “Het bevalt goed, al heeft het natuurlijk tijd nodig.”

Superfit zijn

Tijd, om zijn manier van spelen er helemaal in te kunnen slijpen. “Voor mij zijn intensiteit en explosiviteit heel belangrijk. Kort in de duels zitten, sprints trekken. Dat zie ik graag.” En dat, het liefste negentig minuten lang. “Dus moeten we conditioneel ijzersterk en superfit zijn.” Gebaseerd op de methode van Raymond Verheijen. “Ik doe alles met een bal, maar wel op een hoge intensiteit.” In combinatie, met een team dat tactisch sterk is én goed kan voetballen. Al kenden Zwackhalen en Klundert de nodige opstartproblemen. “We hebben best veel roulatie gehad in de selectie, dus hebben we even een stapje terug moeten doen.

Ik ben zelf natuurlijk ook nieuw, dan wil je alle spelers zien, maar tegelijkertijd ook stappen zetten in de tactiek. Op welk moment en waar zetten we bijvoorbeeld druk?” Wat dat betreft scheelt het, dat hij nu actief is bij een derdeklasser. “Alles kan in kleinere ruimtes, spelers pakken dingen sneller op, passes zijn op maat en aannames zijn eigenlijk altijd goed. Ook zijn veel jongens enorm volwassen in hun voetbalgedrag. Daaraan merk je dat je op een hoger niveau bezig bent.”

Iets waar Zwackhalen naar eigen zeggen, aan toe was. “Het is voor mij echt wel een eyeopener, om zo te kunnen trainen. Je kunt veel verdergaan in je oefenstof.” Wat dat Klundert dit seizoen uiteindelijk gaat brengen, vindt hij lastig om te zeggen. “Voor mij is alles nieuw, maar ik hoor dat deze klasse sterker is, dan die van vorig jaar. Als we in het linkerrijtje eindigen, hebben we het denk ik goed gedaan.”

Maar voorlopig, zijn ze daar nog niet. “We zijn als groep nog zoekende naar de juiste samenstelling, en hebben de zaakjes nog niet op orde. Daarom zullen we zeker voor de winterstop nog wel een paar deukjes oplopen.” Eerst maar eens punten halen, hoopt Zwackhalen verder, vooral te kunnen genieten van zijn ploeg. “Ik zou tevreden zijn als ik mijn team zie voetballen, zoals ik dat graag zie. Proactief, negentig minuten lang intensiteit leveren en veel sprints trekken.”

Met hopelijk, veel mensen langs de lijn. “Daar kijk ik enorm naar uit. Naar de ambiance en de beleving rond een wedstrijd in de derde klasse.” Ook voor zichzelf. “Ik ben benieuwd hoe ik het ga doen als trainer op dit niveau. Het smaakt in ieder geval naar meer.” En dus heeft hij samen met Roelse, al afgesproken om ooit op te gaan voor zijn VC4. “Dat willen we gaan doen, als onze kinderen wat ouder zijn.”

Want aan ambities, geen gebrek bij Zwackhalen. “Ooit zou ik graag assistent worden bij een divisieploeg, omdat je daar heel veel van kunt leren. Daarom heb ik ook veel contact met Adrie Poldervaart en Edwin de Koning. Die weten precies hoe je een spelersgroep moet managen.” Maar wel, op zijn eigen manier en tempo. “Het moet een hobby blijven.”

Schoenmakers terug op het oude nest bij Achtmaal

0

Hoewel hij het uitstekend naar zijn zin had en altijd zo hoog mogelijk wilde voetballen, keerde Dave Schoenmakers afgelopen seizoen, na vijf jaar Moerse Boys, toch terug bij vijfdeklasser Achtmaal. Maar ondanks een flink niveauverschil, heeft de aanvaller daar allesbehalve spijt van. “Ik zit hier echt op mijn plek.”

Een uitspraak die, nadat de pas 22-jarige Schoenmakers onder meer eerste klasse, hoofdklasse en vierde divisie speelde met Moerse Boys, toch de nodige uitleg behoeft. “Voetbal heeft niet meer mijn prioriteit, en dat bevalt goed.” Mede, vanwege zijn werk. “Ik werk nu als projectleider in het architectenbureau van mijn vader en ben samen met mijn broer, voornemens om het bedrijf ooit over te nemen.” Die maatschappelijke ambitie, bleek niet te combineren met zijn voetbalcarrière. “Ik wilde graag één keer in de week trainen, omdat ik anders helemaal geen vrije tijd meer heb. Maar op een hoger niveau is dat lastig.”

Vrij voetballen

Want naast zijn werk, volgt Schoenmakers ook nog een avondopleiding én kocht hij onlangs samen met zijn broer een boerderij, die hij op wil gaan knappen. Daardoor was één plus één, snel twee. “Ik had altijd de behoefte om ooit nog eens terug te keren naar Achtmaal en wilde in een eerste elftal blijven spelen. Dat viel nu precies samen. Dus was de keuze makkelijk.” Want begonnen op zijn vierde, is Schoenmakers sinds afgelopen seizoen weer helemaal terug op het oude nest.

“Ik speel nu alleen wel met andere jongens dan vroeger, dat was even wennen.” Aan het niveau, hoefde hij minder te wennen, vertelt de inwoner van het dorp. “Ik heb natuurlijk al eens vierde of vijfde klasse gespeeld, daardoor wist ik wat ik kon verwachten. Ik zou ook niet willen zeggen dat het makkelijk is, maar wel anders.” Het kwam in zijn geval, ook nog niet zo slecht uit, blijkt. “In maart 2025 ben ik geopereerd aan mijn schouder, omdat die regelmatig uit de kom ging. Dat was een flinke revalidatie, waardoor ik pas in oktober weer kon voetballen. Dat herstel had ik nodig, dus dan is het wel lekker om op deze manier weer aan te haken.” En gewoon lekker te voetballen. “Bij Moerse Boys ga je echt met een idee het veld op. Met veel taken, info, looplijnen en je wist precies hoe de tegenstander ging spelen. Nu is het meer vrij. Minder uitgedokterd en uitgedacht.” Toch leverde dat afgelopen seizoen, nadat de ploeg het jaar daarvoor was gedegradeerd naar de vijfde klasse, niet het gewenste resultaat op.

“Een achtste plek viel uiteindelijk tegen.” Al heeft Schoenmakers daar wel een verklaring voor. “Toen ik kwam, waren er een aantal jongens gestopt, die aardig meededen. Daar kwamen jonge jongens voor in de plaats. Dat was in het begin wennen aan elkaar, waardoor we de eerste helft van het seizoen niet echt lekker draaiden.” Sterker nog. “Volgens mij haalden we maar vier of vijf punten. Dat is voor een ploeg die net gedegradeerd was, natuurlijk veel te weinig.”

Lijn doortrekken

Gelukkig liep het na de winterstop, een stuk beter. “In de tweede seizoenshelft stonden onze neuzen meer dezelfde kant op en gingen we beter voetballen. Het doel is nu, om die lijn door te trekken.” Want dan, kan het zomaar een mooi seizoen worden, denkt Schoenmakers. “Met de strijd die we toen hebben geleverd, kunnen we een eind komen.” En dat moet ook, vindt hij. “Als je met Achtmaal in de vijfde klasse speelt, is het doel eigenlijk altijd om kampioen te worden. Dus ik vind dat we bovenin mee moeten draaien. Of in ieder geval tot het einde van het seizoen meedoen om een promotieplek.”

Qua vertrouwen, zit het wat dat betreft wel goed. “We waren aan het begin van het jaar niet zo op elkaar afgestemd, maar richting het einde van de competitie, viel de puzzel in elkaar. Dat moeten we nu doortrekken. Hoe verder we komen in het voetballen met elkaar, hoe meer we kunnen gaan nadenken over tactische dingen. Om ook daar weer een stap in te maken.” Met Schoenmakers, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik begon hier net als vroeger in de spits, daarna stond ik linksbuiten en op tien.” Om uiteindelijk, dus aan de rechterkant te eindigen. “Dat bevalt goed! Ik ben iemand die graag met ruimte in de rug speelt, zodat ik op snelheid de achterlijn kan halen en een balletje terug kan leggen.” Een fijne positie dus, waar hij zichzelf de komende jaren nog wel ziet voetballen. In het shirt van Achtmaal. “Het zal altijd een beetje blijven kriebelen om op een hoger niveau te spelen, maar voetbal heeft voor mij nu niet meer de prioriteit. Dus ik zit helemaal op mijn plek!”

Pieter van Etten: ‘Dan weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan’

0

Tevreden met een zevende plaats, had Pieter van Etten vorig seizoen bij Victoria’03 na een goede start, toch eigenlijk gehoopt om een paar plekken hoger te eindigen. Maar na een mindere fase, moest de derdeklasser uiteindelijk genoegen nemen met een plek in de middenmoot. “Gelukkig hebben we onszelf nog redelijk probleemloos kunnen handhaven.”

Al moest de ploeg daar, nog alle zeilen voor bijzetten, vertelt Van Etten (26). “Op een gegeven moment wonnen we heel weinig, en kwam die nacompetitie wel heel dichtbij. Dat scheelde niet veel.” Maar na drie overwinningen op rij, waren die zorgen verleden tijd. “Toen waren we wel safe.” Problemen waar ze na een goede start, achttien punten uit de eerste acht duels, toch eigenlijk geen rekening mee hadden gehouden in Oudenbosch. “Als je zo’n goede start hebt, hoop je wel wat hoger te eindigen.”

Concentratie

Met een totaal van 39 punten, zeven meer dan nummer elf BSC, verzekerde Victoria’03 zichzelf desondanks van nog een seizoen in de derde klasse. Al had er misschien, dus nog wel meer ingezeten. “Het leek wel een stukje concentratie. Alsof we dachten dat we er al waren. Met zo’n andere mindset ga je wedstrijden verliezen én komt er frustratie onderling. Dan wordt het lastig voetballen.” Maar eind goed, al goed dus, wat Van Etten betreft. “Ik ben blij dat we ons gehandhaafd hebben!” Zaak om er dit jaar, een schepje bovenop te doen. “Er zijn een aantal sterkhouders weg, daar hebben we nieuwe spelers voor teruggekregen. Daardoor hebben we best wel een nieuwe groep.” Toch biedt de voorbereiding, genoeg houvast, vindt hij. “Er zit veel potentie in de groep, het is alleen even de vraag hoe we de spitspositie in gaan vullen. Aangezien onze spits (Keano Elgin) naar Dosko is gegaan.” Hoe dan ook, heeft de inwoner van Oudenbosch er alle vertrouwen in. “We willen graag bovenin meedoen, en het liefste de nacompetitie halen.” Al zal dat zeker niet vanzelf gaan, weet hij. “We moeten nog meer vechten voor elkaar. Als we dat op kunnen brengen, weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan.”

Trouwe hond

Helemaal, als de vleugelaanvaller zijn productie van afgelopen jaar weet te herhalen. Of het liefste, natuurlijk zelfs te verbeteren. “Vorig seizoen had ik zeven goals en elf assists. Nu zou ik graag allebei in de dubbele cijfers willen komen, dus minimaal tien doelpunten.” Geeft hij liever een assist of maakt hij liever een doelpunt? “Eigenlijk maakt me dat niks uit. Ik wil gewoon betrokken zijn bij goals.” In zijn geval, als klassieke linksbuiten. “Ik ben linksbenig, dus ga graag buitenom. Ik ben redelijk snel, heb een goede actie in de één tegen één en een aardige voorzet.” Kwaliteiten, die ze bij Victoria’03 maar al te goed kennen. “Dit is alweer mijn tiende seizoen in het eerste. Ik ben hier in de F’jes begonnen en heb daarna alle jeugdselecties doorlopen.” Aan een vertrek, heeft Van Etten nog nooit gedacht. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen. Wat dat betreft ben ik een soort labrador, echt een trouwe hond, haha!” Al is dat niet voor niks. “Ik kom uit de buurt en ben hier opgegroeid. Het voelt voor mij echt als een familieclub.” Met een mooie balans tussen plezier en prestatie. “We hebben een leuke groep en een gezellig team. Daarom kom ik nog steeds iedere training en wedstrijd met een goed gevoel naar de club.” Maar wel, ondanks de geringe afstand, met de auto. “Ik ben een beetje lui, dus mij zie je niet zo snel fietsen!”

Schijf wil het beter doen dan vorig seizoen

0

Na een goede voorbereiding, zijn ze bij vierdeklasser Schijf met een lekker gevoel, begonnen aan het seizoen. En hoewel de ploeg nog geen echte doelstelling heeft uitgesproken, hoopt Mart van Kalmthout het vooral beter te doen dan vorig jaar. “Ik verwacht dat we in de top vijf kunnen eindigen.”

Al vindt Van Kalmthout (24) dat eigenlijk, ook wel weer moeilijk om te zeggen. “We hebben een kleine selectie, en weinig aansluiting vanuit de jeugd, dus dan ben je heel erg afhankelijk van blessures. Als iedereen fit is, weet ik zeker dat we een redelijk tot goed seizoen kunnen draaien.” Met vooral dus als doel, om het beter te doen dan afgelopen jaar. Toen Schijf achtste werd en net aan de nacompetitie voor degradatie wist te ontlopen. “We voetbalden goed, alleen het scorende aspect ging niet zo soepel. We hadden moeite in de afronding.”

Kruispunt

Maar met de aanstelling van Marco Klijs, hij volgde deze zomer de naar VVR vertrokken Wilfried Foesenek op, heeft Van Kalmthout er alle vertrouwen in, dat ze bij Schijf dit seizoen het net makkelijker zullen gaan vinden. “Marco heeft zelf ook hoog gevoetbald, dus kan ons helpen om in die laatste fase stappen te zetten.” Want vooral dat, is iets wat ze volgens de inwoner van het dorp deze competitie toch wel echt beter moeten doen. “Met name onze kansen afmaken.” Soms gewoon, door te schieten. “Als je niet schiet, scoor je ook niet. Dus af en toe moet je die trekker overhalen.” Iets wat ze afgelopen jaar, te weinig hebben gedaan. “Uiteindelijk werden we achtste en bleven we erin, maar het had echt beter gemoeten.

Een paar keer stonden we op een kruispunt, dat als je zou winnen, je omhoog kon kijken. Dat lukte dan alleen niet.” En mede daardoor, werd de druk steeds groter. “Als je weet dat het moet, ga je een beetje tegen jezelf voetballen. Dan maak je het alleen maar moeilijker. Zeker als je wedstrijden verliest door persoonlijke fouten, of het missen van kansen. Dan wordt het een dingetje.” Zorgen maken om degradatie deed Van Kalmthout, ondanks het verschil van slechts vier punten met de nacompetitie, zich echter niet. “Ik wist dat we genoeg kwaliteit hadden.” Zolang, iedereen fit was. “Bij een dorpsclub heb je het qua selectie niet heel breed. Dat moet je accepteren. Hoe jammer dat ook is.”

Dubbele cijfers

Van Kalmthout weet dan ook als geen ander, hoe dat is. “Ik voetbal hier al sinds de F’jes en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De verklaring daarvoor, is simpel. “Je voetbalt hier altijd met je kameraden. In de jeugd, maar nu ook in het eerste. Dat vind ik het mooie van Schijf.” En met hem, nog een hoop andere jongens. “Er gaan hier niet veel spelers weg, iedereen blijft. Mede door de gezellige kantinefeestjes, haha!” Al draait het natuurlijk ook wel gewoon, om presteren, zoals de aanvaller afgelopen seizoen zelf zeker deed. “Ik was met negen doelpunten topscorer.” Een aantal, wat naar eigen zeggen nog wel wat hoger had kunnen liggen. “In de afwerking moet ik nog wel groeien. Daar kan ik nog wel stappen in zetten. Hopelijk lukt dat dit jaar.”

Voorheen als spits, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik heb graag ruimte voor me, zodat ik diepgang kan maken. Om daarna een voorzet te geven of een actie te maken.” Maar dan wel, alleen met zijn rechterbeen. “Op mijn links kan ik alleen staan.” Gelukkig, compenseert hij dat met een flinke dosis energie. “Ik moet het vooral van mijn werklust hebben.” En sinds afgelopen jaar, dus ook van zijn doelpunten. “Het zou lekker zijn als ik de dubbele cijfers kan halen, wat betreft goals.” In een competitie, waar ze bij Schijf eigenlijk niet zo blij mee zijn. “We hadden een heel mooie competitie kunnen hebben, maar nu zitten we in een andere regio, met veel minder derby’s. Terwijl dat natuurlijk juist mooie potjes zijn.” Potjes die Van Kalmthout, die vanwege zijn werk in het melkveehoudersbedrijf van zijn ouders, als zelfstandige in de bouw en als vrachtwagenchauffeur, soms moet haasten om de training te halen, nog heel wat jaren hoopt te spelen. “Ik ga nooit meer weg bij Schijf. Het is hier veel te leuk en te gezellig. Of Barcelona moet komen!”

Frijters hoopt met SVC nu een keer op promotie

0

Vorig jaar succesvol geopereerd aan zijn rechterenkel en met goede moed begonnen aan het nieuwe seizoen, staat Yourian Frijters bij vijfdeklasser SVC opnieuw aan de kant met een enkelblessure. Ditmaal aan zijn linkervoet. “Het gaat nog niet echt van harte.”

Het halen van de competitiestart, bleek dan ook een flinke uitdaging. “Ik hoopte er dan eigenlijk weer bij te zijn, maar ik ben nog niet pijnvrij. Dus ik vrees dat het langer gaat duren.” En dat terwijl Frijters (25) stond te trappelen, om weer te gaan voetballen. “Vorig jaar ben ik op 17 april geopereerd aan mijn enkel, omdat ik last had van ophopingen en botvorming rond mijn kraakbeen.” Ontstaan, door littekenweefsel van eerdere blessures. “Toen hebben ze mijn enkel schoongemaakt en mocht ik er twee weken niet op lopen.”

Hard hoofd

Weer helemaal fit, begon Frijters dit seizoen vol goede moed aan de voorbereiding. “Ik zou eindelijk weer mogen spelen, tot ik door mijn linkerenkel klapte.” Een scheurtje in zijn enkelband, is de inwoner van Standdaarbuiten nu druk bezig met revalideren. “Het gaat nog niet echt van harte.” Tijd genoeg dus, om terug te blikken op afgelopen seizoen. “Dat was eigenlijk gewoon heel teleurstellend. We hadden er een aantal nieuwe jongens bij, dus iedereen had een stuk hogere verwachtingen.” Maar in plaats van meedoen voor de bovenste plekken, degradeerde SVC uiteindelijk via de nacompetitie naar de vijfde klasse. “Dat kwam mede door blessures, vakanties en pech, al zat er voor mijn gevoel veel meer in.” Zeker, nadat de ploeg uit Standdaarbuiten een goede voorbereiding kende.

“In de beker ging het goed, tegen twee derdeklassers, dus ik had helemaal niet het idee dat het in de competitie lastig zou kunnen worden. Dat kwam eigenlijk pas na de winterstop, daarvoor had ik goede hoop.” Hoop, die richting het einde van het seizoen, steeds minder werd. “Toen kreeg ik er wel een hard hoofd in, dat het nog goed ging komen.” En dat gevoel, bleek te kloppen. “Ik vind het lastig om er echt een verklaring voor te vinden. Het was vooral een stukje pech en het moeten missen van mensen.”

Huis gekocht

Die klap inmiddels verwerkt, probeert Frijters weer naar de positieve dingen te kijken. “Het liefste wil je natuurlijk meteen kampioen worden, maar ik denk dat dat misschien te hoog gegrepen is. Ons doel is in ieder geval om bovenin mee te doen en zeker voor de nacompetitie te gaan.” Ook voor hem persoonlijk, zou dat laatste wel lekker zijn, lacht hij. “Ik ben in de afgelopen vier jaar, drie keer gedegradeerd. Dus je zou bijna denken dat het aan mij ligt.” Want op zijn vijfde begonnen met voetballen bij SVC, maakte hij tussentijds nog een uitstapje naar Victoria’03.

“In het eerste jaar dat ik daar speelde, degradeerden we. En sinds vorig seizoen, ben ik hier weer terug. Ook toen degradeerden we. Dus ik hoop dat het nu de goede kant opvalt en dat we promoveren.” Op zijn zeventiende zijn debuut gemaakt in het eerste van SVC, weet Frijters dan ook eigenlijk niet beter. “Ik kom uit Standdaarbuiten en heb onlangs een huis gekocht, bijna tegenover de voetbal. Dan is één plus één al heel snel twee. Ik kan bijna rollend naar de club.” En dat laatste, is soms wel nodig ook, vertelt hij lachend. “Ik ken bijna al die jongens al van jongs af aan, dus het draait ook vooral om de gezelligheid en het doen van een biertje.

Tuurlijk is het voetballend wat minder dan bij Victoria’03, maar het sociale vind ik ook heel belangrijk.” Vertrekken, ziet Frijters zichzelf dan ook niet zo snel meer doen. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen, bijvoorbeeld van een eersteklasser. Al is het dan wel de vraag of ik dat zou willen én kunnen.”

Toch gelooft de middenvelder daar naar eigen zeggen wel in. “Als ik continu mijn niveau haal wat ik kan, dan zou ik dat kunnen.” Veelal, als nummer tien. “Assists geven of doelpunten maken. Dat is wat ik het liefste doe. Lekker aanvallen.” Helemaal, gezien zijn kwaliteiten. “Ik heb een aardige actie in huis, maar ook oog voor teamgenoten. Iemand met overzicht en inzicht.” En iemand, die ook zijn verdedigende taken niet schuwt. “Uithoudingsvermogen en kracht zijn mijn sterkste punten!”

Goudbeek is na zestien maanden weer voetballer

0

Al getekend bij zijn nieuwe club, scheurde Dirk Goudbeek in zijn laatste wedstrijd als speler van Groen Wit, zijn kruisband in zijn rechterknie af. Maar ondanks die blessure, besloot hij afgelopen seizoen toch de overstap naar Unitas’30 te maken. Inmiddels weer op het veld, geniet de middenvelder ouderwets van het spelletje. “Dat was echt een geluksmoment.”

Een moment waar Goudbeek (24) sinds zondag 11 mei 2025, naar uitkeek. De dag dat het gebeurde. “Het was vooraf mijn één na laatste wedstrijd voor Groen Wit, uit bij Dosko. Ik kwam verkeerd neer, hoorde en voelde het kraken en had meteen heel veel pijn. Toen wist ik dat het niet goed was en vreesde ik het ergste.” Zijn vrees werd niet veel later, bewaarheid. “Uiteindelijk had ik mijn kruisband én meniscus gescheurd.” En dat terwijl de inwoner van Princenhage vlak daarvoor, getekend had bij zijn nieuwe club. “Ik had toen net mijn jawoord gegeven aan Unitas’30.”

Het geloof

Heel lang twijfelen om de overstap alsnog te maken, deed Goudbeek vervolgens echter niet. “We hebben contact gehad, en ik wilde gewoon graag die stap omhoog maken. Ze hebben mij ook vanaf minuut één ondersteund.” De ambitie om zo hoog mogelijk te spelen en goede gesprekken gehad, waagde Goudbeek dus de sprong. Al duurde het lang, voordat hij daadwerkelijk het shirt van de inmiddels eersteklasser uit Etten-Leur aan mocht trekken. “In totaal heb ik er tussen de vijftien en zestien maanden uitgelegen.” Een periode, die mentaal zwaar was voor de voormalig speler van Groen Wit.

“Je denkt heel vaak: hoelang nog? Fysiek gezien gaat het wel, met de fysio en krachttraining, maar mentaal is het echt het zwaarste. Je hebt zoveel geduld nodig.” Geduld, om uiteindelijk sterker terug te komen. “Je moet accepteren dat het geen rechte lijn is.” Gelukkig vond Goudbeek daarbij zijn kracht, in het geloof. “Ik ben christen, dus wist dat God bij mij was. Daardoor had ik het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik deed wat ik moest doen, zou ik weer voetballen. Daar was ik iedere dag mee bezig.” Maar naar zijn mening, wel iets te lang. “Het heeft langer geduurd, omdat het in het begin lang duurde voordat mijn quadriceps weer actief werden. Dat heeft veel tijd gekost.” Net als zijn oplosbare hechtingen, die niet oplosten.

“Pas na zes weken begon de wond goed te helen, waardoor buigen niet echt lekker was. Daardoor is de wond lelijk geworden en heb ik er een litteken aan over gehouden.” Ook daarna, kreeg Goudbeek opnieuw te maken met een tegenslag. “Toen ik eenmaal weer kon hardlopen, kreeg ik last van vocht in mijn knie.”

Verlossing

Maar na een zomerstop lang doortrainen voor het nieuwe seizoen, kwam daar onlangs dan eindelijk zijn beloning. Met zijn rentree bij de O23 van de club. “Het was echt top om weer op het veld te staan. Bijna verlossend. Het gevoel dat je weer in de kleedkamer zit en de warming-up mag doen.” Een verlossing, waar Goudbeek al die maanden keihard voor heeft gewerkt. “Dan besef je waar je het allemaal voor hebt gedaan. Dat was echt een geluksmoment.”

Helemaal, omdat hij zijn eerste minuten, toevalligerwijs tegen Groen Wit mocht maken. Zijn oude club. “Mooier kon eigenlijk niet. Die jongens gunden het mij natuurlijk ook. Dat was een mooi gevoel.” Want vanaf de D’tjes bij Groen Wit en daarvoor begonnen bij Boeimeer, is voetballen voor Goudbeek het leukste wat er is. “Afgelopen seizoen ging het niet zo goed en degradeerden we uiteindelijk, dan is het heel frustrerend om er niks aan te kunnen doen. Ik ging in eerste instantie uit en thuis mee, dat was best wel confronterend.” Om niet te kunnen spelen, maar wel die beleving mee te maken.

“Op een gegeven moment ben ik met uitwedstrijden niet meer meegegaan, omdat ik het lastig vond dat ik niet speelde. Want uiteindelijk zit je daarvoor natuurlijk in een team.” Goed opgevangen en het medeleven gevoeld, zag Goudbeek zijn ploeg degraderen naar de eerste klasse. “In de competitie viel het te vaak de verkeerde kant op, en in de nacompetitie hebben we de kansen gehad en zat er meer in. Dan is het heel zonde dat je er niet in blijft.”

Reden genoeg om de lat dit seizoen, meteen hoog te lagen. “Als je degradeert, moet je daarna voor de bovenste plekken spelen. Dat moet wat mij betreft de doelstelling zijn.” Al houdt Goudbeek, een kleine slag om de arm. “We zitten nu in de Rotterdamse competitie, en ik heb gehoord dat die zwaarder is. Dus ik ben benieuwd naar het niveau.” Los daarvan, heeft de linkspoot voor zichzelf een heel ander doel.

“Ik wil vooral fit blijven en minuten maken. Gewoon weer plezier hebben in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste.” Maar nergens meer last van, op wat stijfheid in zijn knie na, blijft Goudbeek natuurlijk ook ambitieus. “Behalve lekker bezig zijn met de bal, wil ik belangrijk zijn voor het team. Op het veld.” Als middenvelder. “Ik ben een speler met loopvermogen, iemand die veel meters maakt. Echt box-to-box.” Gekoppeld aan techniek, overzicht, snelheid en duelkracht. “Fel spelen, houd ik wel van. Mijn drive is misschien wel mijn grootste kwaliteit. Ik heb echt de wil om te winnen.” En dus de ambitie, om zo hoog mogelijk te komen.

“Ik zou het leuk vinden om te kijken waar mijn plafond ligt, dus ik sta open voor een vervolgstap.” Maar voor nu, ligt de focus eerst op het maken van veel minuten. “Dan kijk ik daarna wat er op mijn pad komt!”

Remco Broos: ‘Ik wilde naar een vereniging die als thuis zou voelen’

0

Van een grote vereniging als MOC’17, naar een heel gemoedelijke club als Wernhout. Remco Broos maakte afgelopen zomer de overstap van Bergen op Zoom naar de dorpsclub. En dat bevalt de trainer van de vierdeklasser, voorlopig meer dan prima. “Het bestuur is rustig, de staf zit er al jaren bij en ook de groep is heel constant.”

Allemaal dingen, waar Broos (51) meer dan blij mee is. Al wist hij dat stiekem al wel. “Ik ben hier een aantal jaar geleden, onder Joost Anthonissen, al eens assistent geweest. Dat is toen heel goed bevallen.” Heel moeilijk was de keuze voor Wernhout dan ook niet. “Bij MOC’17 voelde ik niet echt meer het vertrouwen van de clubleiding, ondanks dat ik graag had willen blijven voor de spelers en de staf.” In de finale van de nacompetitie gestrand na strafschoppen, ging de inwoner van Roosendaal op zoek naar een nieuwe uitdaging. “Ik wilde graag naar een vereniging die als thuis zou voelen.”

Plezier in

Met een nieuwe baan als directeur van een vmbo-school in Oosterhout, was één plus één voor hem vervolgens snel twee. “Daar zit meer tijd in, dus achteraf komt het beter uit, dat ik trainer werd bij Wernhout. Het is beter te combineren, ik ben er vanuit mijn werk zo en alles is goed geregeld.” Iets wat Broos al wist, van zijn vorige tijd bij de club. Zo rond 2021. “Ik werkte hiervoor op een andere school, daar zaten ook jongens van Wernhout op. In die periode overleed Rudo Gommers, trainer van het eerste, onverwachts en werd Joost (Anthonissen) doorgeschoven. Toen ben ik het tweede gaan doen.”

Een kennismaking, waar hij nog altijd met veel genoegen op terugkijkt. “Ik had daar zoveel plezier in. Ik was destijds even geen trainer, maar kreeg er op die manier weer zoveel plezier in om trainingen te doen. Vooral omdat het hier gewoon enorm gemoedelijk is en alles onderling is afgestemd.” Toen Anthonissen afgelopen zomer de overstap maakte van Wernhout naar Moerse Boys, was de keuze voor Broos dan ook makkelijk. “Heel veel is hier eigenlijk nog hetzelfde. Wat dat betreft kan ik ook voortborduren op wat Joost heeft gedaan.” Onder meer het op dinsdag samen trainen van één en twee. “De begeleiding van het tweede, is wat dat betreft wel wat aangescherpt.” Maar het clubgevoel, is nog steeds hetzelfde, heeft hij al gemerkt. “Veel jongens van onze groep hebben een bestuursfunctie of geven training aan de jeugd. Daaraan merk je dat het echt een hechte groep is, maar wel één met ambitie.”

Stabiel genoeg

Ambitie, die voor Broos nu nog lastig is om uit te spreken. “Ik vind het moeilijk inschatten, omdat we in een andere competitie zitten, met onder meer vier degradanten uit de derde klasse. Ik ken de ploegen niet allemaal, dus dat is even afwachten.” Over zijn eigen selectie, kent de voormalig trainer van HSC’28, METO, VVC’68, Internos en MOC’17, een stuk minder twijfel. “We hebben een goede groep, met dertien of veertien man die zorgen voor onderlinge concurrentie. Daarnaast komt er ook goede jeugd aan. Alleen hebben we wat last van blessures.” Aan de sfeer, zal het in ieder geval niet liggen. “Die is fantastisch!” Net als de motivatie. “Iedereen heeft echt het juiste arbeidsethos en is enorm gemotiveerd. Dat merk je aan het stellen van vragen, over wat ik graag terug wil zien.” Wat dat precies is? “Ik wil dat als supporters komen kijken, dat ze energie zien en het plezier er vanaf spat.”

Zowel met, als zonder bal. “We willen graag opbouwen, hoog drukzetten en er meer energie inleggen dan de tegenstander. Dat is voor mij wel een eis als je bij Wernhout speelt. Al maak ik me daar weinig zorgen om.” Zorgen, maken ze zich bij de dorpsclub sowieso niet zo snel, vertelt hij. “De vereniging raakt niet in paniek als we een paar keer verliezen. Iedereen blijft gewoon rustig.” Ook Broos zelf, gelooft in het proces. “Ik hoop dat we straks stabiel genoeg zijn om aan het einde van het seizoen mee te doen om de nacompetitie. We beginnen zwaar, van daaruit moeten we verder.” Vooral door plezier te hebben, de selectie intact te houden en jeugd in te passen. “Daar ben ik absoluut niet bang voor, want de samenwerking met zowel het tweede, als de O19, is top!” Alle tijd voor Broos, om zich bezig te houden met zijn team en de speelwijze. “Ik haal er heel veel voldoening uit als bepaalde dingen die je hebt getraind, eruit komen. Daar kan ik echt van genieten als trainer!”

Joost Anthonissen: ‘Spelers stellen op dit niveau meer vragen’

0

Voor het eerst uit zijn vertrouwde omgeving, staat Joost Anthonissen dit seizoen bij tweedeklasser Moerse Boys als hoofdtrainer voor de groep. Een nieuwe uitdaging waar de trainer na vijf jaar bij Wernhout, enorm veel energie van krijgt. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht.”

Zijn eerste maanden in dienst van de club uit Zundert, bevallen de pas 36-jarige Anthonissen dan ook goed. “Het is voor de eerste keer uit mijn vertrouwde omgeving, dus dat is wennen.” Al is Moerse Boys ook weer niet helemaal onbekend, voor de oud-speler van onder meer Wernhout, de club waar hij de afgelopen vijf seizoenen aan het roer stond. “Ik heb hier zelf ook nog twee jaar gevoetbald, dat helpt wel.” Desondanks, is het af en toe aftasten. “Het is een andere manier van werken, met andere jongens, en andere karakters.”

Ontdekkingstocht

Iets wat bij Wernhout als vanzelfsprekend niet meer het geval was, vertelt hij. “Bij Wernhout kende ik na vijf jaar de club, de mensen en de manier van werken natuurlijk door en door. Hier moet ik op veel vlakken opnieuw ontdekken hoe alles werkt en ook zelf weer even zoeken. Naar de juiste materialen, maar ook wat de jongens gewend zijn, zowel voor als na een training. Dat is nieuw voor mij.” En iets, waar Anthonissen bewust mee bezig is.

“Ik ga hier niet als een olifant door de porseleinkast. Wat goed is, is goed.” Over de kwaliteit van zijn selectie, is de inwoner van Zundert voorlopig dan ook meer dan te spreken. “Het niveau ligt hier hoger, dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee. Ik merk dat ik daar veel energie van krijg.” Waar hem dat vooral in zit? “Hoe oefenvormen worden opgepakt, de intensiteit, de kwaliteit met en zonder bal. Door het hogere speelniveau worden bepaalde oefenvormen sneller opgepakt. Dat vraagt ook van mij als trainer weer andere accenten.” Toch ziet de oefenmeester ook een hoop raakvlakken met zijn vorige club.

“Jongens komen nog steeds voor hun hobby en plezier naar de voetbal. Dat is precies hetzelfde. Het grootste verschil zit hem vooral in hoe ze dingen oppakken, qua speelwijze en oefeningen.” Een uitdaging, waar Anthonissen van geniet. “Het is ook voor mij een soort ontdekkingstocht. Het blijft toch een samenspel van mijn ideeën en die van de spelersgroep.” Hoe hij zijn team het liefste wil laten spelen? “Ik wil graag met en zonder bal invloed uitoefenen op het spel. Op een verzorgde manier bij de goal komen, afhankelijk van de mogelijkheden ten opzichte van een tegenstander, en de bal op de helft van de tegenstander veroveren. Om zo tot kansen te komen.”

Meer nadenken

Na het kampioenschap van Moerse Boys van vorig seizoen, dus in de tweede klasse. “Ik was voor de vereniging heel blij dat ze promoveerden, maar voor mezelf was het natuurlijk ook wel een extra plusje. Ik ben nog nooit trainer geweest op dit niveau.” Reden genoeg voor hem, om een aantal maanden geleden te solliciteren op de vacature van de club. “Ik wil mezelf graag ontwikkelen als trainer, en dit was natuurlijk een enorme stap vooruit. Dat ik die uitdaging aan mag gaan, had ik niet verwacht. Maar ik ben wel heel blij met die kans.” Helemaal, gezien zijn verleden met de club.

“Mijn laatste wedstrijd als voetballer, speelde ik bij Moerse Boys. Daar ben ik geblesseerd geraakt. Wat dat betreft is dit voor mij wel een beetje het bekende onbekende.” En een flinke stap, ook qua grootte van de vereniging. “Je hebt hier natuurlijk met veel meer mensen te maken dan bij Wernhout. Veel meer contactmomenten en mensen die je op de hoogte moet houden.” Naast, een leergierige spelersgroep, waar hij al zijn aandacht aan probeert te geven. “Spelers stellen op dit niveau meer vragen, en zijn scherper. Daardoor moet je inhoudelijk zelf ook meer nadenken.”

Wat betreft het uitspreken van een doelstelling, blijft Anthonissen, die in het bezit is van zijn VC3-diploma en denkt aan het behalen van zijn VC4, nog even op de vlakte. “We willen vooral stappen zetten in de dingen waar we invloed op hebben. Dat wil zeggen onze eigen manier van spelen en de ontwikkeling van die jongens. Als dat lukt, ben ik ervan overtuigd dat we resultaten gaan boeken.” Al zal dat soms, even bijschakelen worden.

“Ik heb niet de verwachting dat we in wedstrijden meteen 90 minuten dominant zullen zijn, dat is niet reëel. Hopelijk kunnen we daar stappen in zetten. Zolang we maar met een hoge intensiteit spelen, plezier uitstralen, hard werken en voetbal laten zien waar de mensen graag naar komen kijken. Dan zou ik tevreden zijn.” Naast, een stukje stabiliteit. “Daar zijn we na de laatste jaren hier, wel een beetje naar op zoek. Om een fundament te creëren, zodat we een stabiele tweedeklasser kunnen worden die initieel meespeelt voor een periode.” Met hem, voorlopig aan het roer. “Ik heb geen traject voor mezelf uitgestippeld als trainer en ben vooral heel blij met deze kans. Wat daarna komt, weet ik niet. Voor nu heb ik hier mijn handen vol aan!”