Home Blog Pagina 7

Traets helpt clubs: ‘Anders krijg je last van blessures’

0

Na 35 jaar actief te zijn geweest als sporttherapeut bij meerdere voetbalverenigingen, is Ron Traets inmiddels voor zichzelf begonnen. Geen vaste verzorger meer bij een club, maar door iedere vereniging in te huren. Als Traets Performance. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen.”

Een heel klein beetje met die insteek, maar vooral uit interesse, besloot Traets (58) in 1991 dan ook om de cursus tot sportmasseur te gaan doen. “Dat vond ik zo leuk, dat ik meer wilde weten.” De inwoner van Steenbergen volgde vervolgens een HBO-studie tot sporttherapeut en zat ook in de jaren daarna, allesbehalve stil. “In totaal heb ik nu 28 cursussen afgerond.” En dus bij meerdere voetbalclubs gewerkt, onder meer als verzorger. “Ik ben begonnen bij De Schutters, daarna zat ik bij VES’35, SC Gastel, Jong Oranje (zaal), RBC, Cluzona en de laatste tien jaar, bij Moerse Boys.”

Intensiteit

Daar kwam, onder de noemer van Traets Performance, na vorig seizoen dus een einde aan. “De afgelopen vier jaar, ben ik mezelf al meer gaan richten op performance trainingen. Dat wil ik nu gaan doen bij allemaal verschillende clubs.” In combinatie met conditietrainingen, hersteltrainingen én blessurebehandelingen. “Ik heb allerlei apparatuur gekocht. Bijvoorbeeld lasers, om sprinttrajecten uit te zetten en start- en eindsnelheid te kunnen testen.” Ook trackers, zitten in zijn assortiment. “Die kun je bij een speler om zijn kuit doen, zodat je alles kan meten. Van sprints, tot aan aantal kilometers én schoten.” Maar vooral, de intensiteit, legt Traets uit. “Zodat je de intensiteit van trainingen, op wedstrijdniveau kunt brengen. Als daar een te groot verschil tussen zit, krijg je natuurlijk last van blessures.” Wat kunnen clubs verder van hem verwachten? “Voetbalclubs kunnen mijn kennis inkopen en ik kom training geven. Op het gebied van performance, conditie, blessures en revalidatie.” Meerdere clubs, waaronder Moerse Boys, Sprundel en Gilze, hebben al contact met hem gezocht. “In overleg kijken we dan welk pakket het beste past. Vaak zijn dat een zestal trainingen, tijdens de voorbereiding, winterstop en in de eindfase. Maar ook trackers voor tijdens de training en de wedstrijd. Om te kijken naar de intensiteit. Plus natuurlijk een stukje blessurebehandeling.” En preventie. Want daar, is volgens Traets misschien wel de grootste winst te behalen. “Ik heb in die 35 jaar een hoop kennis opgedaan, onder meer door cursussen te volgen bij Errol Esajas, voormalig sprinter en tegenwoordig performance coach. Die zei altijd: als je met lege banden onder je auto gaat rijden, slijten ze harder. Dat is met voetballers in principe niet anders. Als je verkeerd loopt, slijten je gewrichten harder.”

Ongeluk

En dus kijkt Traets ook vooral, naar hoe spelers bewegen. Naast het bepalen van de zogenaamde anaerobe drempel. “Dat is het punt waarop je lichaam in de verzuring komt. Door dat punt te verleggen, kun je door speciale trainingsvormen helpen je lichaam efficiënter met lactaat om te gaan en je anaerobe capaciteit te verhogen. Lactaat gebruik je namelijk ook als brandstof. Dat gaan we tijdens mijn trainingen proberen te doen. Onder meer door de VIAD-test.” Precies daar, haalt Traets zijn voldoening uit. “Het is mooi om spelers beter terug te krijgen dan dat ze waren.” Iets wat in zijn eigen geval, na een ongeluk en de nodige operaties, niet meer lukte. “Ik ben op mijn negentiende aangereden door een auto. Toen heb ik het tot mijn 24ste nog geprobeerd, maar ieder jaar moest ik weer opnieuw geopereerd worden aan mijn been.” Ook schade aan zijn longen en borst, besloot de aanvaller er een punt achter te zetten. Bij De Schutters. “Ik heb nooit ergens anders gespeeld.” Heel vreemd was het dan ook niet, dat de spits of buitenspeler bij die club, begon als sportmasseur. “Op die manier ben ik er eigenlijk een beetje ingerold.” En nog altijd, met veel plezier. “Al heb ik er nu wel bewust voor gekozen, om de weekenden vrij te houden. Zodat ik die tijd, lekker aan mijn zes kleinkinderen kan besteden.”

Kevin Dudok: ‘Het is mooi om ze iedere fase te zien groeien’

0

Halverwege het seizoen van 2024 ingestapt, is Kevin Dudok bij TPO inmiddels trainer van de O9. Een rol waar de voormalig speler van het eerste elftal, keer op keer van geniet. “Het is heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.”

En dat begon, voor de inwoner van Moerdijk, allemaal bij de O7. “Toen was het echt nog lekker pingelen en acties maken, maar tegenwoordig is het veel meer overspelen en voetballen als een team.” Een team, dat bestaat uit allemaal klasgenootjes, vertelt de 37-jarige Dudok. “Ze zien elkaar op school, op de voetbal en buiten de voetbal. Dus eigenlijk de hele week.” Zo ook zijn dochter. “Die zit in het team, maar begon pas met voetballen toen ik al trainer was.”

Spelenderwijs

Dat was voor Dudok dan ook niet de reden, dat hij in 2024 besloot om de handschoen op de pakken. “Mijn neefje speelde er, alleen kregen ze destijds alleen training op dinsdag. Dat wist ik, dus ben ik het toen op de donderdag gaan doen.” Gezien zijn verleden, allesbehalve een gekke stap, zo blijkt. “Toen ik hier zelf nog in het eerste speelde, heb ik ook regelmatig geholpen bij de jeugd. Ik vind het voetbalspelletje gewoon leuk, dus zo is het balletje eigenlijk weer een beetje gaan rollen.” Sinds dit seizoen samen, met Jeroen Spaans en Arian Romijn. “Op dinsdagavond doe ik de training samen met Jeroen en op donderdag, ben ik samen met Arian. Die is er ook bij op zaterdag.” Wat is er zo leuk aan om jeugdtrainer te zijn?

“Die gasten spelenderwijs iets bijbrengen en ze steeds beter zien worden.” Vorig seizoen ook nog samen met Femke Schoones en Nerena Schalk. Als trainer van zijn dochter. “Dat is soms wel eens lastig, omdat je toch altijd net iets meer verwacht. En dat is niet helemaal fair. Daarnaast wil je ook niet dat mensen denken dat ze wordt voorgetrokken, dus ben je onbewust toch wat strenger. Gelukkig gaat het thuis verder niet veel over voetbal.” Al is de liefde voor het spelletje, ook bij Dudok zelf, er met de paplepel ingegoten. “Ik moest eerst op zwemles, daarna mocht ik pas op voetbal. Dat was volgens mij toen ik zes was.”

Vervolgens van de F’jes tot de B’tjes bij de jeugd gevoetbald, maakte hij daarna de overstap naar het eerste. “Ik ben altijd bij TPO gebleven. Rond mijn dertigste ben ik gestopt met voetballen, omdat ik geen zin meer had. Daarna heb ik nog bij het tweede en het derde gespeeld, en nu speel ik nog één keer in de maand met de 35+.” Voorheen, als centrale verdediger. Of laatste man, zoals Dudok het noemt. “Ik liet mezelf altijd wel horen in de coaching. Dus dat trainer zijn zat wel een beetje in me.”

Competitie

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Ik ben wel fanatiek, maar dat hoort erbij, vind ik. Gedreven, met plezier voorop.” En dus doen ze tijdens trainingen alles zoveel mogelijk met bal. “Dat is wat mij betreft de basis. Aannemen, dribbelen, kappen en positiespel. Zo gaan we steeds een beetje verder.” Onder meer, door de groep regelmatig in tweeën te splitsen. “Zodat ze niet te veel stilstaan en veel herhalingen hebben.” Allemaal, in combinatie met winnen. “Als je er een competitie van maakt, worden ze nog fanatieker.” Waar haalt hij zijn inspiratie voor oefeningen vandaan? “Soms van de Rinus-app van de KNVB, maar vooral van FC Pro. Dat is de voetbalschool van oud-profvoetballer Dico Koppers. Die heeft heel veel leuke oefeningen, waar ze continu bezig zijn.”

Eén ding heeft Dudok in die jaren dan ook wel geleerd: “De uitleg moet zo kort mogelijk zijn.” Zodat er op zaterdag, vooral lekker gevoetbald kan worden. “We proberen iedereen op verschillende posities, om te zorgen dat ze daaraan kunnen wennen.” En zichzelf blijven ontwikkelen. “Ik vind het heel mooi om ze iedere fase te zien groeien.” Aan stoppen, denkt Dudok dan ook nog lang niet. “Zolang ik het kan combineren met mijn privéleven, blijf ik het doen. Ik heb er veel te veel plezier in.”

Hij denkt er dan ook zelfs over na, om een cursus bij de KNVB te gaan doen. “Daar heb ik het laatst met de trainer van onze O12 over gehad, dat lijkt me wel interessant om te gaan doen. Maar voorlopig heb ik nog geen papieren.” Liefde voor het spelletje, heeft hij daarentegen genoeg. “Ik ben een fanatieke kijker, en mijn dochter ook. Dus we staan regelmatig op zondagochtend bij de dames te kijken. Wat dat betreft ben ik vaak op de club te vinden!”

Leon Evers: ‘Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk’

0

Toe aan een nieuwe uitdaging en werkomgeving, besloot Leon Evers een aantal jaar geleden om te stoppen als fysiotherapeut en zijn eigen bedrijf te starten. Onder naam van SEMFA begonnen met het geven van workshops en het overbrengen van kennis, heeft de voormalig voorzitter van Rood-Wit inmiddels ook twee fysiopraktijken overgenomen. “Ik haal er heel veel energie uit!”

Met terugwerkende kracht, was dat volgens Evers (44) dan ook precies wat hij miste, als fysiotherapeut. “Ik vond het vak van fysio niet meer leuk, dus ben ik een paar jaar geleden gestopt bij mijn werkgever.” Vooral, om in eerste instantie even na te denken, vertelt hij. “Wat vind ik wel leuk? Dat bleek slap ouwehoeren en kennis overdragen. Vanuit dat idee ben ik in januari 2022 een bedrijf gestart, voor het geven van workshops.” Om jonge fysio’s te helpen en patiënten zelfredzaam te maken. “Ik doe onder meer sessies met patiënten, om ze sterker te maken of te helpen bij een gezondere levensstijl.”

Energie krijgen

Daarmee begonnen, onder de naam van SEMFA dus, kreeg Evers in 2025 de mogelijkheid om een fysiopraktijk in Oosterhout over te namen. “En vier maanden later kon ik dat ook in Oudenbosch doen. Had ik ineens twee fysiopraktijken.” Die twee locaties gestationeerd met fysiotherapeuten, richt Evers zich nog altijd op coaching en het geven van workshops. “Ik ben aanwezig in beide praktijken, om mijn kennis over te brengen. Per week zit ik anderhalf uur per fysio, om te kijken hoe ze kunnen groeien, maar ook om op de inhoud in te gaan.” Hoe ziet zijn coaching er in de praktijk uit? “Mijn trajecten richten zich op energie krijgen van wat je doet. Dat moet passen bij wie je bent. Eigenlijk precies wat ik zelf ben gaan doen.” Want, zo vertelt Evers. “Ik krijg er heel veel energie van om met jonge fysio’s bezig te zijn en ze te helpen dingen in de praktijk te brengen.” Onder meer, op voetbalgebied. “Ik loop ondertussen al meer dan 25 jaar mee. Daardoor zie ik nu ook nog wel veel voetballers uit het verleden. Onder meer van Rood Wit, NAC en RBC.” Of trainers, zoals Reinald Boeren. Huidig trainer van Halsteren. “Via hem ben ik dan weer in contact gekomen met Gemert, om daar iets te kunnen doen.” Voetbalknowhow, die Evers probeert te combineren, met zijn ervaring als fysiotherapeut. “Ik heb geleerd om niet alleen naar de blessure te kijken, maar juist zoveel mogelijk te blijven doen. Dus kijken naar de mogelijkheden. Als iemand bijvoorbeeld zijn been gebroken heeft, kun je nog steeds dingen doen. Alles om zo snel mogelijk weer wedstrijden te kunnen spelen.”

Leefstijl

Of wedstrijden te bezoeken. Want ook daar, ziet Evers mogelijkheden. “Ik ben bezig om een tak richting de voetballerij op te zetten, met het organiseren van voetbalreisjes en quizzen.” Reisjes, naar vaak Duitsland of België. “Ondertussen heb ik best wel een netwerk opgebouwd als het gaat om kaartjes regelen. Dan vind ik het leuk om met een gezelschap daarheen te gaan.” Dat is dan ook iets, wat de inwoner van Sint Willebrord in de komende jaren wil uitbouwen. “Daar wil ik graag meer mee doen. Maar dan ben je zo vijf of tien jaar verder.” Want ook zijn twee fysiopraktijken, moeten blijven groeien. “Zodat ik van daaruit ook mijn coaching uit kan breiden.” Kortom, tijd om stil te zitten heeft Evers niet. “Als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk. Dan is het gewoon een leefstijl.” En die nieuwe leefstijl, past hem uitstekend. “Ik krijg hier meer energie van, dan een hele dag aan een fysiotafel staan.” Alhoewel, voegt hij daar lachend meteen aan toe. “Maar het helemaal loslaten, lukt me nog niet hoor. Ik blijf de mensen graag helpen!”

Tim Bouterse: ‘Het moet vervelend zijn om tegen ons te spelen’

0

Een makkelijk welkom en een fijne start, bij een leuke vereniging met warme mensen. Tim Bouterse is bij derdeklasser Seolto voorlopig helemaal op zijn plek. En dus geniet de inwoner van Dongen tot nu toe van zijn eerste klus als hoofdtrainer. “Ik was er voor mezelf wel aan toe.”

Want na jaren als jeugdtrainer bij DVVC, Dongen en Willem II, begon het seniorenvoetbal Bouterse (35) de afgelopen jaren steeds meer te trekken. En dus was hij de afgelopen seizoenen trainer van Dongen 3 én VOAB O23. “De O23 van VOAB heb ik twee jaar gedaan, en daarvoor ben daar ik assistent-trainer geweest bij het eerste, maar ik had altijd de ambitie om ergens hoofdtrainer te worden.” Dus toen hij in maart een appje kreeg van iemand van Seolto, of hij interesse had om op gesprek te komen, hoefde Bouterse niet al te lang na te denken. “Ze hadden mijn naam via een andere trainer gehoord. Of ik open zou staan voor een gesprek.”

Vaste kern

Dat gedaan, beviel het hem meteen goed. “Ook het tweede gesprek met een aantal spelers was positief. Daarna is het snel gegaan.” Bouterse weet wel waarom, vertelt hij. “Ik pas goed bij een club als Seolto. Je hebt te maken met een vaste kern van spelers, met jongens die al jaren bij de club zitten.” Iets waar de trainer als voormalig speler van DVVC, zich goed mee kan vereenzelvigen. “Een beetje dat kleine, echt die dorpssfeer. Dat overtuigde mij vrij snel. Het voelde meteen goed.” En dat terwijl Bouterse de vereniging zelf, eigenlijk nauwelijks kende. “Van naam wel, maar ik was er nog nooit geweest.”

Als vanzelfsprekend is hij de club, na zijn aanstelling, nadrukkelijk gaan volgen. “Toen ik de eerste keer op gesprek ging, stonden ze negende. Daarna kregen ze een mindere fase en zijn ze wat gezakt.” Waardoor het, nog een klein beetje spannend werd in de strijd om degradatie. “Ik wist dat ze in de laatste wedstrijden tegen de concurrenten moesten, dus daar zat echt de sleutel.” Drie punten boven de nacompetitie, bleek dat uiteindelijk voldoende.

“Het is fijn dat ze niet gedegradeerd zijn, al was het geen harde eis van mij dat we derde klasse moesten spelen. Het gevoel was toch al gewoon goed.” In wat voor hem, dus zijn eerste klus als hoofdtrainer bij de senioren is. “Hiervoor deed ik de O23 van VOAB, dan heb je te maken met jongere gasten, die allemaal ongeveer in dezelfde levensfase zitten. Nu zitten spelers natuurlijk in heel andere levensfases, dat brengt weer andere dingen met zich mee. Bijvoorbeeld als iemands vrouw nog niet thuis is en er iemand op de kinderen moet passen.”

Leuk jaar

Toch probeert Bouterse het voetbalinhoudelijk, op dezelfde manier aan te pakken. “De intentie van het spel is hetzelfde, de formatie is alleen anders. Maar dat heeft te maken met de kwaliteiten van de groep.” Hoe wil hij zijn ploeg het liefste laten spelen? “In de basis heb ik een vrij naïeve gedachte over voetbal, dat komt vooral door het jeugdvoetbal. Gelukkig ben ik daar de laatste jaren, wel wat realistischer in geworden. Daardoor is het even afwachten waar we kwalitatief gezien vallen in de competitie.” Maar achteruitlopen, gaat hij hoogstwaarschijnlijk niet doen. “We willen wel graag proberen hoog druk te geven. Vorig seizoen kregen ze weinig goals tegen, maar scoorden ze ook niet al te veel. Dan neem ik een paar doelpunten meer tegen, graag op de koop toe.” Al draait het natuurlijk vooral, om resultaat. “We hebben onze doelstelling eigenlijk opgeknipt.

Eerst willen we zo snel mogelijk 30 punten halen, en daarna gaan we kijken wat we nog kunnen halen. Dat is een beetje afhankelijk van wanneer we dat aantal hebben gehaald.” Zaak is in ieder geval, om er direct in te blijven. “En om leuke wedstrijden te spelen. Dan zou ik tevreden zijn. Als we het tegenstanders echt lastig kunnen maken en ze het vervelend vinden om tegen ons te spelen.” In combinatie, met plezier.

“Die jongens moeten vooral aan het einde van het seizoen zeggen dat ze een leuk jaar hebben gehad.” Iets waar Bouterse zelf, als voetballer ook veel waarde aan hechtte, vertelt hij. “Ik was zelf altijd een aanvaller. Vaak rechtsbuiten of spits. Snel, maar ik blonk niet uit in het verdedigen.” Heel lang op hoog niveau voetballen, deed hij dan ook niet. “Ik heb een paar wedstrijden in het eerste van DVVC gespeeld, daarna ben ik naar een vriendenteam gegaan.”

Want al op jonge leeftijd, vond Bouterse training geven eigenlijk leuker. “Op mijn zeventiende ben ik begonnen als assistent. Daar was ik heel fanatiek mee bezig, zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Om vervolgens alle leeftijden training te geven, en zichzelf verder te ontwikkelen. “Ik haal er heel veel energie uit als spelers het leuk vinden.”

Van kinderen, tot aan senioren. “Op een gegeven moment werd ik er zo fanatiek in, dat ik naar Dongen ben gegaan en mijn VC2 heb gehaald.” Ambities, heeft Bouterse dan ook genoeg. Al vindt hij het een lastige vraag. “Ik wil graag kijken wat het hoogst haalbare is, maar moet het ook wel naar mijn zin hebben. Gevoel is voor mij heel belangrijk. Als ik ergens op mijn plek zit, hoef ik niet zo nodig op iedere langsrijdende trein te springen.” Mocht het ooit wel passen. “Wil ik graag kijken hoe ver ik kan komen!”

Matthijs Hartmann: ‘Ik had zeker niet verwacht dat we zouden degraderen’

0

Stijf onderaan in de winterstop, hadden ze er bij Virtus afgelopen seizoen eigenlijk weinig vertrouwen meer in dat het goed zou gaan komen. Maar na een veel betere tweede seizoenshelft, kwam handhaving uiteindelijk toch nog dichtbij. Tot het misging in de nacompetitie. “Daardoor voelde het als een grote teleurstelling”, vertelt aanvaller Matthijs Hartmann.

En dat terwijl de op dat moment derdeklasser, halverwege het seizoen dood en begraven leek. “We hadden bij de winterstop vijf punten. Dat heeft ons de das omgedaan.” Want ondanks dat Virtus vervolgens nog 23 punten bij elkaar voetbalde en met 28 punten op een twaalfde plaats eindigde, degradeerde de club uit Zevenbergen via de nacompetitie uiteindelijk alsnog. “De eerste ronde wonnen we nog wel, maar de tweede wedstrijd verloren we in de laatste seconde.”

Meer zekerheid

Hoe kijkt Hartmann (18) nu, maanden later, terug op afgelopen seizoen? “In de winterstop stonden we stijf onderaan, toen dachten we niet meer dat het ons zou gaan lukken.” Maar een verandering van systeem, bracht ineens weer leven in de brouwerij. “We kregen te veel goals tegen, dus gingen we van 4-3-3 naar 5-3-2. Voor iets meer zekerheid achterin.” En met succes. “Vanaf dat moment ging het lopen en zijn we punten gaan pakken.” Toch kwam die eindsprint, dus net te laat. “Het beviel goed, alleen mocht het niet baten.” En dat terwijl Hartmann, die altijd op zijn fiets naar de voetbal komt, het gevoel heeft dat er meer in had gezeten. “Het maximale was lijfsbehoud, maar daar hadden we wel de groep voor. Vind ik.” Toch zat het ook wel een klein beetje tegen, is de inwoner van Zevenbergen eerlijk. “In de loop van het seizoen kregen we steeds meer last van blessures, bijna iedere week viel er wel iemand weg. Daardoor moesten er regelmatig jongens van het tweede meedoen en werd het steeds dunner.” Iets waar ze op voorhand, niet echt rekening mee hadden gehouden. “Aan het begin van de competitie had ik zeker niet verwacht dat we zouden degraderen. Eigenlijk gingen we gewoon voor de middenmoot, ondanks dat we een jonge groep hadden.” Een jonge groep, waar Hartmann afgelopen seizoen voor het eerst deel van uitmaakte. “Dat was wel even wennen, omdat het natuurlijk heel anders is dan de jeugd. Veel meer doordacht en ook tactisch.” Maar ook fysiek én qua slimmigheden, kon de jongeling aan de bak. “Veel tegenstanders denken twee stappen vooruit.”

Honderd procent

Gelukkig voor hem, duurde die aanpassingsperiode niet al te lang. Mede door zijn teamgenoten. “We hebben een heel leuke groep en kunnen het allemaal met elkaar vinden. Dat helpt natuurlijk wel.” Ook Hartmann zelf, is allesbehalve een onbekende bij Virtus. “Ik voetbal hier al sinds mijn zesde en heb nog nooit ergens anders gespeeld. Wat dat betreft voel ik me wel echt een kind van de club.” Letterlijk, en figuurlijk, lacht hij. “Mijn vader heeft hier ook gevoetbald.” Of Hartmann het blauw met wit ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Tot nu toe heb ik dat nog nooit overwogen, maar een stap hogerop zou mooi zijn.” Al is de buitenspeler daar voorlopig, nog lang niet mee bezig. “Het is hier enorm gezellig en ik voetbal met mijn vrienden, dus dat vind ik heel leuk.” En daarnaast, heeft de tiener zich inmiddels opgewerkt tot vaste basisspeler. Als vleugelspeler dus. “Ik ben een buitenspeler met een actie. Redelijk snel en doelgericht.” Hopelijk dragen zijn doelpunten en assists dit seizoen bij, aan een succesvol jaar. “Ons doel is om te promoveren. Daar hebben we de selectie ook voor.” Maar, plaatst hij daarbij wel een kanttekening. “Dan moet iedereen wel honderd procent zijn. Zowel qua fitheid als qua scherpte.” Alleen dan, ziet Hartmann het gebeuren. “Ik heb niet het gevoel dat we moeten promoveren, maar wel dat we het heel graag willen. Onze groep is nog jong, en we worden steeds beter, dus dan wil je het liefste in de derde klasse spelen!” Al gaat dat, natuurlijk niet vanzelf. “We moeten vooral nog een stap maken in volwassenheid. Een stukje slimmer zijn en af en toe gewoon een wedstrijd uitspelen.”

 

 

Mijlpaal voor doelman Steging: ‘Heel bijzonder’

0

Een beetje aftasten wat het wordt, zijn ze dit seizoen bij derdeklasser Rood-Wit vooral heel benieuwd. Want nadat de club uit Sint Willebrord zich afgelopen jaar direct wist te handhaven, hoopt doelman Andy Steging nu op iets minder kopzorgen. “We zijn eigenlijk onnodig in de problemen geraakt.”

Want het seizoen, na het kampioenschap in de vierde klasse, een niveau hoger goed begonnen, kwam er daarna een klein beetje zand in de motor, vertelt Steging (31). “De start was goed, maar toen kregen we een keepersprobleem.” Het betekende het begin, van een rommelige periode. “Ik kreeg zelf last van mijn rug, waardoor ik er twee tot drie maanden uit lag. Pas na de winterstop was ik weer terug.” Vier verschillende keepers gebruikt, werd naar eigen zeggen de vrije val ingezet. “Dat heeft ons behoorlijk wat punten gekost.”

Perspectief

En indirect ook de nodige slapeloze nachten bezorgd. “Daardoor zijn we eigenlijk onnodig in de problemen geraakt. Als iedereen fit was geweest, waren we in maart al veilig.” Hoe anders, was dat nu, kan Steging zich herinneren. “Degradatie speelde wel door mijn hoofd, zo eerlijk moet ik zijn.” Verder dan een tiende plaats, en slechts twee punten boven de nacompetitie, kwam Rood-Wit dan ook niet. “Al met al was het een teleurstellend seizoen. Al kwam dat vooral door die blessures.” Onnodig en een beetje pech, probeert de ervaren doelman ook naar de positieve dingen te kijken.

“In de tweede seizoenshelft hebben we goed ons rug gerecht en weinig weggeven. We weten dat we vanuit de nul kunnen spelen, dat biedt wel perspectief.” In volgens hem, de leukste competitie van de regio. “Bijna alleen maar derby’s, maar vooral veel kwalitatief goede ploegen.” Waar schaalt hij Rood-Wit wat dat betreft in? “Ik schat ons niet bij de bovenste ploegen. Als we een stabiele middenmoter worden, hebben we het goed gedaan.” Al zal dat volgens Steging vooral afhangen, van het afmaken van de kansen. “Dat is nog wel een pijnpunt bij ons. Dat was afgelopen seizoen ook een ding. We creëren genoeg, scoren alleen te weinig.” Gelukkig staat de organisatie achterin, als een huis. “Ik verwacht dit jaar weinig problemen met de defensie.

Als je ziet dat we met een centraal duo van Delano Valentijn en Bryan Hellemons spelen. Dat is aardig degelijk.” Helemaal, met zijn eigen ervaring daarachter. Sinds zijn terugkomst bij de club. “Twee jaar geleden ben ik weer teruggekomen, nadat ik bij Halsteren en Dosko had gespeeld.” Meteen kampioen in de vierde klasse, viel hij met zijn neus in de boter. “Dat was natuurlijk een fantastisch seizoen! Zeker met al die jongens uit het dorp, dat was voor mij ook de belangrijkste reden om terug te komen. Net als al die derby’s.”

Mooi rijtje

Steging voelt zich dan ook weer helemaal als een vis in het water. “Gewoon lekker dichtbij, op het dorp waar je altijd hebt gevoetbald.” Ambities om ooit nog ergens anders te gaan spelen, heeft hij dan ook niet meer. “Ik wil plezier hebben in het spelletje, samen met mijn vrienden. Daar speel ik nu inmiddels al zo lang mee.” Toch had daar na afgelopen seizoen, zomaar een einde aan kunnen komen. “Zo’n rugblessure zet je wel aan het twijfelen.” Helemaal, omdat die behoorlijk hardnekkig was.

“Ik had last van irritatie bij mijn weefsel, waardoor dat hard werd. Daardoor werd mijn rug stijf.” Iets waar Steging niet alleen als keeper last van had. “Op een gegeven moment kon ik mijn kinderen niet eens meer uit bed halen. Toen werd het tijd om eerst te gaan herstellen.” Een traject van ruim 2500 euro volgde. “Ik heb allerlei mensen en specialisten gezien.” Over het ontstaan van zijn blessure, heeft de inwoner van Sint Willebrord overigens wel een idee. “Een paar jaar geleden heb ik last gehad van een jumpers knee én een gebroken middenvoetsbeentje. Toen ben ik veel spiermassa verloren in mijn ene been, waardoor er sprake was van disbalans. Voor die knieblessure ben ik onder het mes gegaan, alleen ben ik toen te snel weer teruggekomen.”

Misschien wel, om zo min mogelijk wedstrijden te hoeven missen. Mede daardoor, werd Steging onlangs gehuldigd voor het spelen van 250 wedstrijden voor de club. “Dat is toch wel een heel bijzondere mijlpaal, dat maak je niet vaak mee.” Een mooi rijtje, samen met vier van zijn huidige ploeggenoten. “Vorig seizoen begon ik er op een gegeven moment aan te denken, dat ik toch wel ergens in de buurt moest zijn.” En als het aan hem ligt, komen er daar nog wel een paar bij.

“Het moment om te stoppen komt natuurlijk steeds dichterbij, dus ik kijk echt van jaar tot jaar. Als ik weer geblesseerd raak en het selectievoetbal heeft een te grote impact op mijn lichaam, ga ik in een lager elftal voetballen.” Maar het liefste, stelt Steging dat moment nog zo lang mogelijk uit. “Voor nu heb ik nog heel veel plezier in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste, daarom ben ik ook op voetbal gegaan. Wat dat betreft ben ik echt een gezelschapsmens.”

Bij Rood-Wit, komt hij wat dat betreft niks te kort. “We hebben hier enorm mooie jaren gehad. Als je ziet hoe het leeft, denk ik niet dat er veel clubs zijn waar het zo druk is. Dat maakt de club zo mooi. Ook de feestjes, zitten er hier wel in. Net als de donderdagavond na de training.” Maar wel, nadat er eerst gepresteerd is. In zijn geval, dus als doelman. “Ik zou mezelf absoluut niet omschrijven als een atletisch iemand. Ik ben vooral sterk in het meevoetballen, de coaching en de één op één.” Met name aan de bal, maakt Steging dan ook nogal eens het verschil. “Ik probeer altijd de voetballende oplossing te zoeken. Daar neem ik best wel wat risico in.” Wie weet, wat dat Rood-Wit de komende jaren nog gaat brengen. “Ons doel is om een stabiele derdeklasser te worden!”

 

Süleyman Turan: ‘Ik wil zo hoog mogelijk aan de slag als trainer’

0

Begonnen met het helpen van zijn broertje en het lopen van stage voor school, is Süleyman Turan bij Unitas’30 inmiddels alweer vijf jaar actief als jeugdtrainer. Dit seizoen trainer van de O11, geniet hij daar nog iedere training en wedstrijd van. “Het is heel leuk dat ze dingen zo snel oppakken.”

Het maken van fouten én het daarvan leren, is dan ook iets wat de 21-jarige Turan nadrukkelijk stimuleert. “Ik probeer uit alles het positieve te halen. Als er iets fout gaat, moet je doorgaan tot het lukt. Dat heb ik wel geleerd als keeper zijnde.” Een werkwijze die tot nu toe, behoorlijk zijn vruchten lijkt af te werpen. “Dit is nu mijn derde jaar met dit team, en we hebben echt leuke voetballertjes. In de afgelopen twee jaar zijn er al drie naar een BVO gegaan. Eén naar NAC en twee naar Willem II.”

Vroeger

En dat begon voor Turan dus allemaal, bij het helpen van zijn broertje. “Die was toen al jeugdtrainer en kon wel wat hulp gebruiken.” Toen de inwoner van Roosendaal vervolgens voor zijn opleiding op het CIOS stage moest lopen, deed hij dat bij een jeugdteam van Unitas’30. “Dat was bij een meisjesteam, bij de dochter van Bedel Karahan. Met hem ben ik nu ook al jaren trainer. We doen het samen.” Onder meer van het zoontje van zijn collega-trainer, precies zoals het bij Turan vroeger zelf, ook ging. “Mijn vader was altijd mijn trainer, dat vond ik natuurlijk heel leuk. Daarom wilde ik het graag ook doen. Helemaal toen ik er door mijn stage, nog meer plezier en interesse in kreeg.” En dus volgde hij via Unitas’30 al de zogeheten pupillencursus van de KNVB en was Turan voornemens om ook de VC2-cursus te gaan doen. “Die zou ik dit jaar gaan doen, alleen was ik te laat met inschrijven.” Minder fanatiek, is hij daardoor echter absoluut niet. “Die jongens pakken heel snel dingen van je op. Als ze het dan in de wedstrijd uitvoeren en merken dat het werkt, geeft dat veel voldoening.” In zijn geval, vooral gericht op de keepers. “Ik ben zelf natuurlijk keeper, dus ben veel met hen bezig. Vooral in het opbouwende.” De taakverdeling, is dan ook heel duidelijk, bij de O11 van Unitas’30. “Bedel en ik zijn samen de hoofdtrainer, maar we hebben met Marcel Mol ook nog een looptrainer. Die is er altijd bij op de woensdag.” Trainen op maandag en woensdag, is ieder verantwoordelijk voor zijn eigen oefenvormen. “Marcel doet de loopvormen, ik pak de keepers en Bedel is van het tactische.”

Ambitie

Bij de club, waar Turan veel van zijn eigen jeugdjaren als voetballer heeft versleten. “Ik heb hier van de O13 tot en met de O23 gespeeld, daarvoor zat ik bij Alliance.” Vorig jaar spelend voor Rimboe, keept hij nu bij Roosendaal. Hetgeen zorgt voor een aardig druk schema. “Op dinsdag en donderdag train ik zelf, op maandag en woensdag geef ik training en op vrijdag speel ik nog in de zaal. Bij Prinsland. Naast natuurlijk de wedstrijden op zaterdag en zondag.” Kortom, voetbal is best wel zijn ding. “Ik heb eigenlijk de ambitie om verder te gaan als trainer. Bij Roosendaal vroegen ze mij ook al. Alleen wil ik voorlopig nog wel even door blijven voetballen. En keepers gaan over het algemeen lang mee, haha!” Toch ziet hij zichzelf, ooit wel in de dug-out staan. “Uiteindelijk wil ik al mijn trainerspapieren halen en zo hoog mogelijk aan de slag gaan als trainer. Ook bij de senioren. Maar dat is nu nog te vroeg, daar ben ik nog te jong voor.” En dus houdt Turan het vooral bij jeugdvoetbal. “Het liefste zou ik bij dit team blijven. Vorig jaar deed ik ook de O13 er nog bij als hoofdtrainer en was ik bij deze groep assistent, maar daardoor miste ik soms de wedstrijden van die kleintjes. Dat vond ik niet leuk.” Gelukkig heeft hij in Karahan, de ultieme rechterhand. “Sinds twee jaar voetbal ik in de zaal, en daar is Bedel dan juist weer mijn trainer. Samen met mijn vader Taner, die is onze leider.” Een klein beetje, net als vroeger dus. “Dat blijft het mooiste wat er is!”

Niels Gevers: ‘Als het tegenzit zie je de pijn van vorig jaar’

0

Na een onrustig seizoen, hopen ze bij vierdeklasser Zundert dit jaar vooral weer omhoog te kunnen kijken. En dat doet de club, met een nieuw gezicht voor de groep. Niels Gevers heeft het stokje van Ludwig van de Wouw overgenomen en kijkt vol vertrouwen vooruit. “We moeten vooral het plezier terugkrijgen in het spelletje.”

Want na een seizoen waarin er meer werd verloren dan gewonnen en degradatie naar de vierde klasse onafwendbaar was, is dat vooral wat er moet gebeuren, vertelt de 39-jarige Gevers. “Als je veel verliest, raak je daar op een gegeven moment niet meer uit. Daardoor trof ik een ploeg aan met weinig vertrouwen, daar zijn we heel de voorbereiding mee bezig geweest. Met het geloof in onszelf.”

Onderbuikgevoel

Hoe kijkt de trainer uit het Belgische Dorst terug, op zijn eerste maanden in Zundert? “Het is natuurlijk altijd even zoeken, voor mij en de spelers. Maar ik ben heel goed opgevangen.” Nadat er vorig seizoen vroegtijdig afscheid werd genomen van Jan Hereijgers, stond in de laatste maanden van het seizoen, Ludwig van de Wouw voor de groep. “Dat was best een onrustige periode voor de club en de groep, dus er moest wel een verandering plaatsvinden.”

Met de aanstelling van de oud-jeugdtrainer van NAC en PSV, is wat dat betreft de eerste stap gezet. “Ik kijk anders naar het spelletje, dan hoe er hier vorig jaar werd gespeeld. Dat wil zeggen geen mandekking, maar meer coachen, overgeven en situaties leren herkennen.” Kende Gevers, die de afgelopen vier seizoenen trainer was van Viola uit Alphen, Zundert al voordat hij op gesprek ging? “Ik heb ze vorig seizoen twee keer zien spelen tegen Moerse Boys, maar verder om eerlijk te zijn niet.

Dan ga je navraag doen en dan hoor je toch wel goede voorhalen.” Verhalen die, nadat hij had gesolliciteerd op de vacature, bleken te kloppen. “Het is een heel warme en gezellige club. Iedereen kent iedereen.” Heel lang om na te denken, had Gevers dan ook niet nodig. “Het blijft altijd een beetje een gok. Dit is nu mijn vierde club, maar ik baseer het altijd op mijn onderbuikgevoel. Bij Zundert kreeg ik meteen een bepaald gevoel, ook dat ze me graag wilden hebben. Dat is natuurlijk altijd fijn.” En dus wederzijds.

“Ik was op zoek naar een club die in ontwikkeling is en graag een stap voorwaarts wil zetten.” Heel erg balen van de degradatie, deed Gevers dan ook niet. “Dat hoop je natuurlijk niet, maar ik hield er al wel rekening mee. Het is nu vooral een mooie uitdaging om terug naar die derde klasse te gaan.” Al houdt hij daarbij wel een slag om de arm. “Iedereen bombardeert ons nu meteen tot titelfavoriet. Daar moeten we niet voor weglopen, alleen is het seizoen niet mislukt als het niet lukt.”

Tik van Fellaini

Want daarvoor, is er nog genoeg werk aan de winkel, weet Gevers. “Ik was afgelopen seizoen niet onder de indruk van het niveau. Veel lange ballen en koppeltjes maken, terwijl ik vind dat er wel kwaliteit bij ons in de selectie zit.” Al plaatst, hij daarbij een kanttekening. “Het is heel broos bij ons. Als het tegenzit zie je de pijn van vorig jaar. Daardoor zijn we ook nog niet klaar voor het seizoen.” Wanneer ze dat wel zijn? “Jongens moeten plezier hebben én vertrouwen in zichzelf. Ook in de manier waarop we spelen. Dat zal de ene keer dominant zijn, en de andere keer wat minder.” Zolang zijn spelers maar situaties gaan leren herkennen. “Daar moeten we nog slimmer in worden.”

Ook in balbezit. “Ik houd van lopende mensen en beweging.” En een beetje positieve branie. “Ik vind als Zundert zijnde, als grote club die lange tijd derde klasse heeft gespeeld, dat we ons niet moeten verstoppen. De druk die andere ploegen ons opleggen, moeten we omarmen. Dat is een groot compliment.” De doelstelling, is wat Gevers betreft dan ook duidelijk: “We willen gewoon promoveren.” Een uitspraak die past, bij de ambities die de Belg ook als trainer zelf heeft.

“Ik wil altijd graag een stap zetten en steek er veel tijd in, maar voor nu wil ik eerst Zundert terugbrengen naar waar het hoort. Uiteindelijk kun je toch niet in de toekomst kijken.” In het bezit van zijn VC3-diploma, voelt Gevers zich helemaal thuis in het Nederlandse voetbal. Wat is volgens hem het grootste verschil? “In België is het heel fysiek en veel de lange bal, terwijl Nederland veel meer voetbal is. Daarom zou ik niets anders meer willen.”

Inmiddels alweer ruim tien jaar actief als trainer, kon Gevers ook zelf, een aardig balletje trappen. Of eigenlijk keepen. “Ik ben bijna profvoetballer geworden in België, tot ik na een tik van Marouane Fellaini alles afscheurde in mijn knie. Dat was uit tegen Standard Luik. Daar heb ik veel complicaties door gehad, waardoor ik altijd last bleef houden van mijn kruisbanden. Uiteindelijk heb ik voor mijn gezondheid gekozen en ben ik op mijn 29ste begonnen als trainer.”

En dat terwijl hij in de jeugd speelde, tegen onder meer Jan Vertonghen en Vincent Kompany. “Tuurlijk is het zonde dat ik het niet gehaald heb, maar ik ben er vooral trots op.” Zeker ook, omdat hij zijn passie heeft gevonden in het trainer zijn. “Zelf voetballen blijft het mooiste, maar hier geniet ik ook van. Het is heel leuk om met gasten te werken, ze iets bij te brengen en ze te zien groeien. Soms kom je jongens dan jaren later tegen, en zijn ze nog blij om je te zien. Daar doe je het voor!”

Foesenek opnieuw trainer van VVR: ‘Werkwijze is anders’

0

Twaalf jaar na zijn vorige periode bij de club, is Wilfried Foesenek sinds dit seizoen terug bij vierdeklasser VVR. En ondanks dat veel dingen nog steeds hetzelfde zijn, is er in de tussentijd natuurlijk ook wel het één en ander veranderd. “Je moet wel met je tijd meegaan.”

Zowel als club, maar ook als trainer. “Zestien jaar geleden hoefde je niet aan te komen met videobeelden via Veo, terwijl dat nu heel normaal is. Daarnaast zijn de tijden wel veranderd. De trends zijn anders. Veel jongens hebben nu ook andere dingen dan voetbal, en besluiten daardoor soms veel eerder om te stoppen.” Gelukkig is daar voor Foesenek (55) zelf, nog lang geen sprake van. “Het gaat erom dat je er plezier in hebt, dat is het belangrijkste. Als je dat hebt, kun je het lang blijven doen.”

Jonge groep

In zijn geval dus, voor de tweede keer als hoofdtrainer van VVR. Nadat hij tussen 2010 en 2014, al eens eerder voor de groep stond in Rijsbergen. “Op zo’n moment moet je jezelf altijd de vraag stellen: is het verstandig om voor een tweede keer terug te gaan? Maar de mensen zijn anders, mijn werkwijze is anders, dus dat was geen belemmering.” Zijn eerste maanden bij de club, bevallen hem dan ook uitstekend. Ondanks dat Foesenek, die in het verleden ook nog vijf jaar assistent-trainer was bij Moerse Boys, eigenlijk pas laat is ingestapt. “Marco (van Dijnsen) had eigenlijk al bijgetekend, maar bleef uiteindelijk toch niet. Dus moest de club in februari opeens op zoek naar een nieuwe trainer.” Op dat moment zelf nog werkzaam bij Schijf, zag de inwoner van Achtmaal dat wel zitten. “Als er iets op mijn pad zou komen, moest dat wel een uitdaging zijn.

Er zijn hier vijf basisspelers gestopt en we hebben een heel jonge groep, dus ik wist waar ik aan begon.” Namelijk, zo gaat hij verder. “We moeten met z’n allen een nieuwe richtlijn oppakken, met veel eigen jeugd. Daar liggen genoeg uitdagingen.” Uitdagingen, waar Foesenek allesbehalve voor wegloopt. “Ik werk graag met jeugd en ik ken de club. Dat waren voor mij ingrediënten om het te doen. Daarom moest ik er ook niet heel lang over nadenken.” Is er veel veranderd, sinds zijn vorige periode? “De oude mensen zijn er nog steeds, maar er loopt natuurlijk ook wel een nieuwe generatie rond. Daardoor kan ik toch met een schone lei instappen.” Eén die ingevuld kan gaan worden, met jeugdspelers. “Dat past bij me. De jeugd speelt hier ook op een goed niveau, dus aan ons de taak om ze door te laten stromen naar de senioren. Er ligt in ieder geval een goede basis en alles is goed geregeld.”

Eenheid

Iets wat naar eigen zeggen, goed bij hem past. Als voormalig trainer van onder meer Schijf, Achtmaal, Advendo en Wernhout. “Ik ben eigenlijk altijd wel trainer geweest van dorpsclubs met karakter.” Clubs, die hij in al die jaren nauwlettend heeft gevolgd. “Alle clubs die ik heb gehad in de regio, blijf je natuurlijk volgen. Ook VVR.” Desondanks, weet Foesenek nog niet precies wat hij dit seizoen kan verwachten. “Het zal een zware vierde klasse worden.

Daarom moeten we nog geen doelstellingen gaan roepen, vooral met beide benen op de grond blijven en het gewoon per periode bekijken.” Resultaat, is in eerste instantie dan ook een klein beetje van ondergeschikt belang. “We willen vooral een stabiele selectie krijgen, met eenheid tussen één en twee. Dat zijn eigenlijk de belangrijkste doelen.” Om uiteindelijk, in de toekomst weer door te kunnen groeien. “Een club als VVR, met deze accommodatie, faciliteiten en het aantal leden, zou een stabiele derdeklasser moeten kunnen zijn.

Maar daarvoor is het nu nog veel te vroeg.” Al ziet hij wel, voldoende potentie. “Onze groep is ontzettend jong, en ook in de O19, loopt er genoeg talent. Daarom is die driehoek tussen het eerste, tweede en de O19 zo belangrijk.” De focus ligt wat Foesenek betreft, dan ook vooral op het ontwikkelen. “Ik zou tevreden zijn als we met deze jongens continu stappen blijven zetten en ik mijn steentje bij kan dragen aan de club.” Op zijn eigen manier. “Ik ben als trainer echt van het mensmensprincipe. Dus goed luisteren en spelers zichzelf durven laten ontwikkelen. Soms door boven, of juist tussen de groep te staan.”

Kemps na zeven jaar terug op het veld: ‘Blij dat het zo gelopen is’

0

Na twee keer een kruisbandblessure te hebben gehad aan dezelfde knie, besloot Jacky Kemps zeven jaar geleden om te stoppen met voetballen. Maar nadat de aanvaller via Mark Monden verzorger werd bij het eerste elftal van vierdeklasser Sprundel, begon het afgelopen seizoen toch wel weer te kriebelen. “Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.”

Want geboren voor het voetbalgeluk, is de inmiddels 36-jarige Kemps allerminst. “Ik heb in 2007 mijn debuut gemaakt bij het eerste, tegen Beek Vooruit. Toen was ik zestien, maar daarna begon het problemenfestival.” Te beginnen met een gebroken voet. Op drie plekken. “En daarna kreeg ik last van hartritmestoornissen, daar moest ik aan geopereerd worden en heb ik een jaar mee gezeten.” Om vervolgens op zijn achttiende, betrokken te raken bij een auto-ongeluk. Nadat een vrachtwagen vol op hem inreed. “Ik heb geluk dat ik het nog na kan vertellen.”

Nieuwe passie

Maar ook op het voetbalveld kende Kemps, die naast voetballen bij Sprundel ook deed aan tennis en wielrennen, allesbehalve veel geluk. “In 2014 heb ik mijn kruisband van mijn linkerknie voor het eerst afgescheurd, en vijf jaar later gebeurde het opnieuw.” En dus besloot hij er in 2019, een punt achter te zetten. “In de jeugd had ik nooit iets, maar bij de senioren had ik altijd pech.” Gelukkig vond hij, tijdens corona, een nieuwe passie. “Toen kreeg ik veel interesse in het menselijk lichaam, voeding en verzorging. Daarom ben ik toen een cursus sportmassage gaan doen.” Om vervolgens via trainer Mark Monden, terecht te komen bij het eerste elftal van Sprundel. “Die kende ik nog van vroeger. Hij vroeg of ik verzorger wilde worden, dat heb ik toen gedaan.” En van het één, kwam al snel het ander. “Als je dan zo dichtbij bent, wil je zelf ook weer gaan voetballen.

Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.” Hoe kijkt hij terug op zijn eerste seizoen, na zeven jaar? “Het was een beetje op en af, met wel of niet spelen. Maar ik heb wel gewoon heel het jaar mee kunnen draaien.” Genoeg reden voor Kemps, om er nog een seizoen aan vast te plakken. “Ik ben nu 36, maar zo voel ik me niet. Behalve als ik uit bed kom dan tenminste.” De inwoner van Sprundel, die op zijn 23ste ongepland vader werd en daarmee zijn leven op zijn kop gezet zag worden, is dan ook blij dat hij weer voetballer is. “Ik miste dat sociale, en dorpse gewoon. Echt dat teamgevoel.” Want stiekem, weet Kemps eigenlijk niet beter. “Op mijn zesde ben ik hier begonnen en daarna heb ik heel de jeugd doorlopen, tot ik op mijn zestiende in het eerste speelde.”

Extra genieten

Een gevoel, wat de routinier maar moeilijk kan omschrijven. “Dat voel je gewoon als je hier bent. Ik ben zo opgegroeid. Gemoedelijk en alle zaakjes op orde.” Al had Kemps, die naast speler ook nog steeds verzorger is bij het eerste, gehoopt dat de prestaties vorig jaar wat beter waren geweest, is hij eerlijk. “Het seizoen ging eigenlijk een beetje als een nachtkaars uit. Er had voor mijn gevoel, zeker na de eerste seizoenshelft, meer ingezeten.” Maar, zo vindt hij na het behalen van een vijfde plaats. “Dat is misschien wel typisch Sprundel. Het was richting het einde van het seizoen gewoon op.” Met de komst van onder meer Jens en Sander Wirix, moet dat dit jaar anders gaan. De start, is in ieder geval veelbelovend. “We hebben uitgesproken dat we mee willen doen voor de bovenste plekken, en het liefste voor promotie willen gaan.” Met Kemps, als ervaren rechtsbuiten.

“In de jeugd stond ik altijd op tien, nu sta ik aan de buitenkant.” Op een iets andere manier, dan vroeger, lacht hij. “Ik heb wel wat snelheid ingeleverd, maar mijn conditie is ten opzichte van afgelopen seizoen weer een stuk verbeterd.” Doelpunten, vallen wat minder soepel. “Ik mag nog wel iets meer scoren. Al geef ik liever voor, en dat we winnen.” Aan zijn kwaliteit, is verder nog niet veel veranderd. “Balvaardig in de kleine ruimtes, goed een oplossing kunnen vinden en een echte teamspeler. Ik speel graag in dienst van anderen.” Hoelang hij dat nog blijft doen, weet Kemps nog niet precies. “Voetbal is nu weer een belangrijk deel van mijn leven, dus ik hoop dat ik nog langer dan een jaar door kan gaan.” Want hoewel de buitenspeler niet het gevoel heeft dat hij iets in te halen heeft, probeert hij er wel extra van te genieten. “Ik ben heel blij dat het zo gelopen is, en ik vorig seizoen weer begonnen ben. Daarom heb ik er ook nog een jaar aan vastgeplakt!”