Wie op woensdag bij VFC de Kwekkertjes ziet trainen, moet niet verwachten dat alle aandacht voortdurend bij de bal ligt. Een overvliegend vliegtuig is minstens zo interessant en ook de zwarte korrels van het kunstgras blijken een onweerstaanbare aantrekkingskracht te hebben. Annemieke Weststrate kijkt er niet meer van op. Al sinds 2011 ontfermt ze zich over de vier-vijf en zesjarigen van de Vlaardingse club.

“Als er een vliegtuig overvliegt, zijn ze afgeleid en staan ze allemaal te zwaaien. Maar van het begin tot het einde van de training laten ze hun eigen bal niet los. Het tekent de leeftijd waarmee Weststrate werkt. Presteren is nog helemaal niet belangrijk. De kinderen spelenderwijs kennis laten maken met voetbal des te meer. Inmiddels begint ze aan haar zestiende jaar met de Kwekkertjes.

Het initiatief ontstond ooit omdat haar eigen zoon graag wilde voetballen. Voor zijn leeftijd bestond die mogelijkheid destijds nog niet bij VFC. Het werd als een gemis ervaren dat VFC zoiets niet had. “Toen dacht ik: ik kan ook een kinderfeestje met negen jongens aan, dus waarom zou ik ze niet kunnen trainen?”

Het idee werd uitgewerkt en in april 2011 gingen de Kwekkertjes van start. De belangstelling was er direct. “We begonnen met ongeveer vijftien kinderen en gedurende het eerste seizoen werden dat er al twintig. Samen met een oud-speler en ouders zijn we ze gaan trainen. Uiteindelijk hebben we groepen van rond de vijftig kinderen.”

Weststrate voetbalde zelf nooit. “Ik ben vooral sportief in mijn hoofd”, zegt ze lachend. Voetbal heeft haar echter altijd getrokken. Na een paar jaar kreeg VFC ondersteuning van de KNVB. “Daar hebben we veel van geleerd. Bijvoorbeeld hoe je de veldjes het beste kunt uitzetten en hoe je het jezelf tijdens zo’n training wat makkelijker kunt maken.”

De trainingen bestaan uit verschillende spelvormen in circuitvorm. “Het belangrijkste is dat je ieder kind ziet. Ze verschillen natuurlijk enorm van elkaar, dus je probeert iedereen plezier te laten ervaren in het voetbal en zelfvertrouwen te ontwikkelen.”

Daarbij krijgt Weststrate hulp van ouders en leerlingen van het Mondriaan. Een ledenstop kent de jongste jeugd van VFC niet. “Iedereen is welkom.”

De Kwekkertjes worden binnen de club met enige trots ‘de poort van VFC’ genoemd. Niet zonder reden, want veel kinderen zetten vanuit deze groep hun volgende voetbalstappen binnen de vereniging. “Het is ontzettend leuk als je die jochies na een paar jaar ziet doorstromen naar Onder 7 of Onder 8.”

Inmiddels ziet Weststrate zelfs de eerste lichting terug bij de senioren. “Laatst was er een afscheidswedstrijd van Bryn Siegersma en deed Chris Groen mee. Chris was een Kwekkertje van het eerste uur.” Regelmatig komt ze spelers tegen die ooit als vier- of vijfjarige bij haar begonnen. “Natuurlijk herken ik ze nog. Daar ben ik best een beetje trots op.”

Ook de naam van de jongste VFC’ers is onlosmakelijk met de club verbonden. De kwekker staat in het logo en is al jarenlang de bijnaam van VFC. Toen de vereniging in 1932 nog aan de Groeneweg speelde, bevond zich achter een van de doelen een eendenkooi. De eenden waren regelmatig op het voetbalveld te vinden en tegenstanders zouden de VFC’ers daardoor ‘kwekkers’ zijn gaan noemen.

Dat de allerjongsten later de Kwekkertjes werden genoemd, lag dan ook voor de hand.

Weststrates eigen zoon speelde vanaf de F-jes bij VFC en bleef bij VFC tot hij de afscheidswedstrijd van zondag 1 speelde voordat de zondag werd opgeheven. Tegenwoordig speelt hij bij Zwaluwen.

Zelf combineert Annemieke haar vrijwilligerswerk met een totaal andere wereld. Ze is teamleidster bij Zonnehuisgroep Vlaardingen en werkt met dementerende ouderen. Het contrast met een veld vol vier-, en vijf- en zesjarigen kan nauwelijks groter zijn.

Eén moment in de week staat in ieder geval al jarenlang vast.

“Op woensdag ben ik altijd vrij. Want woensdag is Kwekkertjesdag!”

Na de tweede plaats van vorig seizoen en een mislukte poging om via de nacompetitie te promoveren, begint VFC met een nieuwe trainer aan een nieuwe poging. De 36-jarige Dennis Vaz nam het stokje over van Delano a Cohen, die naar Zwaluwen vertrok. Vaz treft in Vlaardingen een hechte spelersgroep en een ploeg waarvan de basis volgens hem uitstekend staat. De ambitie is dan ook duidelijk: opnieuw bovenin meedoen en ditmaal proberen de stap omhoog wél te maken.

Vaz komt oorspronkelijk uit Delft en voetbalde in de jeugdopleiding van DHC tot en met de A1. Daarna vertrok hij naar Den Hoorn. Kruisbandblessures zaten zijn eigen voetbalcarrière echter flink in de weg. Zijn toekomst bleek uiteindelijk vooral langs de zijlijn te liggen.

Op zijn veertiende begon Vaz al met het trainen van jeugdteams bij DHC. Dat deed hij vijf jaar, waarna hij als hoofdtrainer in de jeugd van Den Hoorn aan de slag ging. Ook daar bleef hij vijf jaar. Na het behalen van zijn UEFA D-diploma maakte hij de overstap naar de senioren.

Eerst kreeg hij het tweede elftal van Den Hoorn onder zijn hoede, waarna hij bij VCS in Den Haag voor het eerst hoofdtrainer werd. De voormalige grootmacht van het Haagse amateurvoetbal speelde destijds nog in de derde klasse. “Voor mij als hoofdtrainer was dat heel leerzaam.”

Daarna koos Vaz bewust voor een andere rol. Zijn vrouw was zwanger van hun tweede kind en hij wilde het tijdelijk iets rustiger aan doen. Een goede vriend werd trainer van de O21 van Excelsior Maassluis en vroeg hem als assistent. Het bleek een waardevolle stap. “Voor mij was het een kans om op een heel ander niveau ervaring op te doen. Dat was echt heel gaaf.”

Een seizoen later mocht Vaz aansluiten bij het eerste elftal als assistent van Steye Jacobs. “Dat was de eerste weken wel wennen.” Wedstrijden op bezoek bij clubs als Spakenburg en Quick Boys maakten indruk. Via enkele spelers leerde hij vervolgens Dogan Corneille kennen. Vaz volgde hem naar Barendrecht, waar hij afgelopen seizoen actief was.

De verschillende werkomgevingen hebben hem naar eigen zeggen gevormd als trainer. “Juist door de diversiteit aan trainers en spelers waarmee ik heb mogen samenwerken, heb ik mij op alle vlakken goed kunnen ontwikkelen en mezelf naar een hoger niveau kunnen tillen.”

Nu wacht VFC. Vaz neemt een ploeg over die vorig seizoen al dicht tegen promotie aan zat. Twee spelers stopten, terwijl de selectie vooral aanvallend werd aangevuld. “Vorig seizoen had VFC heel veel middenvelders. Voor dit seizoen hebben we er twee buitenspelers bijgekregen. Daardoor is de selectie wat meer in balans.”

Wat hem direct opviel, was de onderlinge band tussen de spelers. “Het is een echte vriendengroep, binnen én buiten het veld. Dat heb ik eigenlijk nog niet eerder meegemaakt.” Tijdens de voorbereiding ging de selectie gezamenlijk een weekend weg en zag Vaz hoe sterk die band daadwerkelijk is. “Ze corrigeren en controleren elkaar ook. Daarbij kunnen ze gewoon heel goed voetballen.”

Vaz beseft dat zijn voorganger een goede basis heeft achtergelaten. “Delano heeft daar vorig seizoen heel veel tijd en energie in gestoken. Voor mij is dat een mooi uitgangspunt om verder te werken.” Hij wil vooral aanvallend nieuwe impulsen toevoegen en de spelers helpen bij het maken van keuzes tijdens wedstrijden. “Het is een volwassen groep. Ik denk dat ik ze vooral handvatten kan meegeven.”

Ook met de club zelf is de eerste kennismaking positief. Toen na enkele weken ook de jeugd weer begon te trainen, ontstond er meer contact met de rest van de vereniging. Dat spreekt Vaz aan.

De doelstelling voor het nieuwe seizoen steekt hij niet onder stoelen of banken. VFC moet bovenin meedraaien. De competitie is voor Vaz nog enigszins onbekend, met onder meer Zuidland, Brielle en Hellevoetsluis als tegenstanders. Daarnaast wachten de Vlaardingse derby’s tegen CION en CWO.

“We zullen bij de top vier moeten eindigen. Natuurlijk moet je ook geluk hebben met blessures en andere omstandigheden.” Over de mogelijkheden binnen zijn selectie is hij positief. Vaz beschikt over twintig spelers die volgens hem allemaal in aanmerking komen voor een plaats in het elftal en vrijwel iedere positie is dubbel bezet.

“We hebben bovendien meer scorend vermogen dan vorig seizoen. Daar ben ik heel blij mee.”

Buiten het voetbal werkt Vaz als accountmanager bij Exact Online. Praten gaat hem naar eigen zeggen dan ook gemakkelijk af. Bij VFC zullen de komende maanden vooral de prestaties op het veld moeten spreken. De basis is er, de selectie is breder en de ambitie duidelijk: na vorig seizoen opnieuw bovenin meedoen, maar nu met promotie als gewenste afloop.