Home Blog Pagina 8

Ronnie Kalisingh routinier tussen de jonkies bij tweede SSV’65

VoetbalJournaal
-
0
Ronnie Kalisingh routinier tussen de jonkies bij tweede SSV’65

GOES – Ruim dertig jaar draagt Ronnie Kalisingh (43) al het blauwwit van SSV’65 waar hij ooit begon in de D-pupillen en doorliep alle jeugdlichtingen. Eén duel speelde hij in het eerste elftal, maar daarna vooral in het tweede, derde, vierde en vijfde elftal van de Goese club. Op dit moment speelt hij weer bij het tweede en is er de routinier tussen de jonkies.

 

“Sinds de coronapandemie is het aantal seniorenleden teruggelopen en zijn we twee elftallen kwijtgeraakt. Toen er een nieuwe trainer kwam heb ik hem gevraagd om weer aan te sluiten bij het tweede en daar speel ik nu nog steeds. Vorig jaar met een aantal oudere spelers maar dit seizoen zijn die spelers in het derde gaan voetballen of gestopt. Zodoende ben ik nog de enige die nu in het tweede zit tussen overwegend jonge kerels. Een andere dynamiek maar ik vind het ook wel leuk om ze te coachen en dingen bij te brengen in het seniorenvoetbal.”

 

De ploeg staan in de reserve derde klasse onderaan, maar voor de voormalig aanvoerder is daar een aantoonbare reden voor. “De complete JO19 is doorgeschoven naar de tweede selectie en dan is voor veel jongens een flinke stap. Qua fysiek, handelingssnelheid en een stuk ervaring. Dat moet groeien en kost logischerwijs gewoon tijd. Het is nu zaak dat ze veel minuten maken, ervaring opdoen en zich doorontwikkelen. Zelf is mijn rol nu ook anders want waar ik vorig seizoen veel speelde, daar krijgen die jonkies nu de voorkeur en doe ik het met minder minuten. Ik wordt vierenveertig en het is prima zo. Voor mij is dit het laatste seizoen en dat wil ik zo goed mogelijk afmaken. Daarna zal ik me aansluiten bij het derde elftal als het lichaam fit blijft.”

 

De centrale verdediger, die voorheen vooral als rechts- en linksback speelde, traint nog wekelijks en geniet zoveel mogelijk van het spelletje bij zijn club. “ Ik speelde altijd als vleugelverdediger maar daar heb je tegenwoordig te maken met snelle buitenspelers en ik moet het nu niet meer zo van mijn snelheid hebben… Daarom speel ik als centrumverdediger en kan meer mijn inzicht, ervaring en positionering gebruiken in mijn spel. Daarnaast speel ik ook 35+voetbal wat eveneens erg leuk is om te doen én ik mag graag padellen met vrienden. Dus wat beweging, conditie en sporten betreft zit ik zeker niet stil.”

 

Als ‘opa’ van de ploeg is er met veel jongens een kloof van zo’n twintig jaar qua leeftijd en dus ook van gespreksondewerpen en belevingswereld. Toch geniet hij enorm van de dynamiek in de kleedkamer en op het veld. “Het is leuk om met die gasten bezig te zijn en om hen te helpen in hun ontwikkeling als voetballer. Het voetbalspelletje is nog altijd het mooiste wat er is en dat probeer ik nu nog een seizoen op een zo hoog mogelijk niveau vol te houden. Hoe vaak en hoe veel minuten dat nog gaan worden dat is afhankelijk van verschillende factoren. Welke jongens terugkomen vanuit het eerste, het aantal blessures of wat soms het spelverloop vraagt. Ik blijf ik elk geval tot de laatste wedstrijd het maximale geven. Dat is wat ik altijd heb gedaan en misschien daarom houd ik het wel zo lang vol. Het zo mooi mogelijk afsluiten is voor mij het enige wat telt. Volgend seizoen moeten ze het dan écht helemaal zelf redden, maar daar heb ik alle vertrouwen in.”

Klik op SSV ’65 voor meer artikelen over de club.
Klik op SSV ’65 voor meer informatie over de club.

Dimitry Gomes: ‘Leuk dat ik juist bij Nieuwenhoorn stage loop’

VoetbalJournaal
-
0
Dimitry Gomes: ‘Leuk dat ik juist bij Nieuwenhoorn stage loop’

Dimitry Gomes (37) was jarenlang een vast gezicht in het eerste elftal van Nieuwenhoorn, maar tegenwoordig zit hij op de bank als stagiair van hoofdtrainer Rody van Hemert. De oud-voetballer wil na een imposante carrière op het veld nu aan de zijlijn het verschil maken. “Ik wil mezelf uitdagen en een goede trainer worden.”

 

Het rijtje clubs waar Gomes in het amateurvoetbal actief is geweest is indrukwekkend. Bij Nieuwenhoorn speelde hij het langst, over twee periodes maar liefst tien jaar, maar ook Barendrecht, SC Feyenoord en Zwaluwen staan onder meer op zijn cv. In het seizoen 2023/24 stopte hij met voetballen. “Net na de winterstop. Eigenlijk mis ik het zelf voetballen niet. Al die pijntjes joh.”

 

“Ik kreeg aan het eind van mijn carrière wel pijntjes. Aan mijn rug bijvoorbeeld. Dat vond ik het niet meer waard. Ik heb een vrijwel blessurevrije loopbaan gehad, zelden had ik iets, dus ik mag tevreden zijn. Ik vind het nu leuk om op een andere manier naar voetbal te kijken en invloed te hebben op het spel. Daar geniet ik echt van.”

 

Momenteel is Gomes bezig met zijn UEFA B, nadat hij in 2019 al zijn TCIII haalde, en een stage bij Nieuwenhoorn is onderdeel van die cursus. “Leuk natuurlijk dat ik juist bij deze club, waar ik iedereen ken en de weg weet, mijn stage mag lopen. Daar ben ik Nieuwenhoorn wel dankbaar voor. Met Rody heb ik een goede klik en ik leer ook veel van hem. Net zoals ik vroeger als speler veel leerde van Adrie Poldervaart bij Barendrecht.”

 

Bewondering

Zonder andere trainers tekort te willen doen ziet Gomes de Hellevoeter als voorbeeld. “De beste die ik in mijn carrière heb gehad. En ik heb echt goede trainers gehad hoor als voetballer. Maar hoe hij qua voetbalinhoud de diepte in gaat, is voor mij van de buitencategorie. Maar ook als persoon, hoe hij omgaat met de mensen met wie hij werkt, zowel binnen als buiten het veld, daar heb ik wel met bewondering naar gekeken. Adrie is zo respectvol.”

 

Bij Nieuwenhoorn assisteert Gomes dit seizoen samen met Angelo Limon hoofdtrainer Van Hemert. “Rody is echt een goede trainer. Wat ik bijvoorbeeld ook van hem leer is hoe je een overtal kunt creëren op het veld. Angelo en ik ondersteunen hem tijdens een wedstrijd en wat ik altijd leuk vind is de tactische bespreking in de rust. Wat gaat goed, wat fout en hoe komen we tot een oplossing. Ik vind dat mooie dingen om mee bezig te zijn als trainer. Je probeert ergens weer het verschil te maken.”

 

Meters maken

Zijn ervaringen met trainers als speler maakten dat Gomes zelf ook trainer wilde worden, vertelt hij. “Bepaalde trainers blijven hangen. En ik vond het fascinerend om te zien hoe een staf met een groep werkt. Dat wil ik ook. Kijk, uiteindelijk wil ik natuurlijk ook hoofdtrainer worden. En op welk niveau dat is maakt me helemaal niet uit. Ik wil meters gaan maken, mezelf ontwikkelen, spelers beter maken, presteren met een ploeg. Dat lijkt me echt een geweldig traject”, aldus de oud-jeugdspeler van FC Vlotbrug.

 

De voetbalvisie van Gomes? “Ik hou van een brutaal elftal. Een team dat met lef speelt, hoog druk zet en het positiespel zo keurig mogelijk uitvoert. Als ik ooit op eigen benen sta wil ik dat zien in een ploeg.”

 

Op zijn eigen carrière kijkt hij met veel plezier terug. “Maar het mooiste jaar was 2014/2015 bij Zwaluwen en 2022 bij Nieuwenhoorn. Het seizoen van de promotie naar de vierde divisie. We hadden toen echt een ontzettend leuk elftal. Echt een vriendenploeg. Als je met vrienden goed presteert, met jongens die je al lang kent, maakt dat het extra bijzonder.”

Klik op VV Nieuwenhoorn voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Nieuwenhoorn voor meer informatie over de club.

Kris Papeveld ziet progressie bij dames ASV Brouwershaven

VoetbalJournaal
-
0
Kris Papeveld ziet progressie bij dames ASV Brouwershaven

BROUWERSHAVEN – Voor Kris Papeveld (24) was de vraag van haar oud-trainer de reden om drie seizoenen geleden zich aan te sluiten bij de dames van ASV Brouwershaven. Daar voelt de inwoonster van Zierikzee zich prima op haar plek. En ze is al dusdanig goed ingeburgerd, dat ze zich op verschillende manieren extra inzet voor de club.

 

“samen met mijn ploeggenoot Nicole Dekker organiseer ik een aantal keer per seizoen een thema-activiteit en regelen we de kantineroosters voor de gehele club. Leuk om te doen en me zo op een andere manier nog in te zetten voor de vereniging. Die feesten worden goedbezocht en zijn ook erg belangrijk voor de saamhorigheid. Nou zit dat overigens wel goed want na trainingen is het altijd enorm gezellig. De spelers van het eerste en de dames vormen eigenlijk één grote groep en dat is wel mooi om te ervaren.”

 

Papeveld begon met voetballen bij MZC’11 waar ze speelde van haar dertiende tot zeventiende. “Toen ging ik studeren en ben een aantal seizoenen gestopt met voetballen. Toen mijn oud-trainer Erik ’t Mannetje me drie jaar geleden vroeg of ik niet naar Brouwershaven wilde komen ben ik eerst gaan meetrainen. Dat beviel goed en dat doet het tot de dag van vandaag nog altijd.”

 

Haar vriend Wesley Dalebout speelt sinds dit seizoen juist bij MZC’11 en bewandelde dus de omgekeerde weg. Teruggaan naar MZC’11 dat zal de verdedigster voorlopig zeker niet doen. “Nee, het bevalt me bij Brouwershaven en ook in het damesteam zie ik dat we steeds nog stappen vooruit maken. Vorig jaar verloren we wedstrijden nog dik en nu hebben we zelfs al verschillende wedstrijden gewonnen. Het gaat ons in eerste instantie om plezier en gezelligheid met elkaar. Maar nu we merken dat we ook gewoon wedstrijden kunnen winnen smaakt dat toch stiekem wel naar meer. Iedereen in onze groep heeft dat gevoel en dat is best gaaf.”

 

De trainingsopkomst stijgt en er zijn een aantal fanatieke nieuwe meiden bijgekomen. “Dat zijn allemaal dingen die positief zijn voor de ontwikkeling van ons spel en de prestaties op het veld. Niet dat we nu ineens kampioen moeten worden ofzo, maar het gaat ons er vooral om dat we in de vijfde klasse lekker kunnen meedoen. Mochten we uiteindelijk de middenmoot kunnen halen met deze groep dan hebben we het geweldig gedaan.”

Klik op Brouwershaven voor meer artikelen over de club.
Klik op Brouwershaven voor meer informatie over de club.

‘Succes gaat altijd met de trap, nooit met de lift’

VoetbalJournaal
-
0
‘Succes gaat altijd met de trap, nooit met de lift’

Guy Duijm is bezig aan zijn tweede volledige seizoen bij SCO ’63. De trainer wil de club uit Spijkenisse weer op de kaart zetten. “SCO ’63 heeft niet altijd een goede naam, maar het is een enorm warme vereniging. We doen er met z’n allen alles aan om een beter sportklimaat te creëren en het gewoon echt gezellig te maken.”

De oefenmeester wijst naar de kantine van SCO ’63. “Die hebben we met een groepje helemaal opgeknapt. Weet je, het moet gewoon gezellig zijn. Je verwacht misschien niet dat een trainer zich daarmee bezighoudt, maar ik vind juist wel dat zulke dingen erbij horen. Dat deed ik bij Hekelingen ook. Zorg dat het leuk is. Dat doe je met elkaar.”

Duijm is inmiddels al een jaar of acht hoofdtrainer. “Ik begon destijds bij Hekelingen toen Ad Reijtenbagh daar opstapte bij het eerste team. Ik zat in die tijd bij de voetbalschool van Hekelingen, trainde verder het team van mijn zoon en het onder-19-elftal. Toen ze mij benaderden, twijfelde ik niet. Ik ben voetbalminded, mijn hele leven al. Toen ik anderhalf jaar was, trapte ik al tegen een bal aan. En ik ben toch een beetje een eigenwijze klootzak; ik denk het altijd wel beter te weten,” lacht hij.

Dat was als speler al zo, bekent de 51-jarige Duijm. “Ik was altijd wel bezig om een organisatie goed neer te zetten, de poppetjes op de juiste plaats. Toen ik mijn zoon ging trainen, wist ik echt nog niet dat ik trainer wilde worden van een eerste elftal. Geen moment. Ik deed die voetbalschool van Hekelingen, maar vond het allemaal best leuk worden. Die wedstrijdbesprekingen met jonge gasten, dat vond ik geweldig.”

Blessureleed

Zijn eigen carrière beëindigde Duijm toen zijn zoon vier was en ging voetballen. “Ik heb zoveel blessures gehad, joh. Een kruisband zwaar opgerekt, twee keer een meniscusoperatie, drie keer een peesontsteking, een middenvoetsbeentje gebroken, weet ik het allemaal. Maar voetbal is echt mijn passie. Aan stoppen heb ik nooit gedacht. Echt nooit.”

Het rijtje clubs van Duijm als speler is indrukwekkend. “Toen ik vijf en een half was, begon ik bij EDS in de Spaanse Polder. En na een paar jaar Excelsior begon mijn zwerftocht als voetballer: Leonidas, Heerjansdam, SHO, Spijkenisse, Papendrecht. Maar op mijn 32ste was mijn knie zo slecht… Ik ging nog afbouwen met mijn maatje Toon Wolters bij SVDWP en SVV, en toen was het klaar en ben ik mijn zoon gaan trainen.”

Met het vele blessureleed in zijn actieve loopbaan kan hij als trainer zijn spelers wel helpen, vertelt hij. “Ik ben ook altijd wel geïnteresseerd geweest in blessureleed, ook door mijn eigen blessures natuurlijk, en hoe daarmee om te gaan. Bij Hekelingen scheurde Dinand Westendorp zijn kruisband af. Zo’n jongen stimuleer je dan wel om daar echt mee aan de slag te gaan.”

Pats-boem

Ook bij SCO ’63 probeert hij zijn spelers van raad te voorzien op fysiek vlak. “Een goed voorbeeld: toen ik instapte bij deze club, kwamen best wat oudere jongens weer terug. Spelers die weer wilden voetballen op niveau. Ik zei toen wel: bouw het rustig op, sla een keer een training over, anders is het straks pats-boem en lig je eruit. Het heeft gewoon tijd nodig om aan die intensiteit te wennen, zeker als je wat ouder bent.”

Duijm voelt zich thuis bij SCO ’63. Niet alleen als trainer van de hoofdmacht, hij speelt ook met vrienden in een veteranenelftal. “Dit is echt een warme club met leuke mensen. We willen de club nog meer op de kaart zetten. Maar succes gaat altijd met de trap, nooit met de lift. Het heeft tijd nodig. Maar dat we beter willen, is duidelijk!”

Klik op SCO ’63 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SCO ’63 voor meer informatie over de club.

Stratenmaker Daan van der Cingel rots in de branding onder lat bij SKNWK

VoetbalJournaal
-
0
Stratenmaker Daan van der Cingel rots in de branding onder lat bij SKNWK

NIEUWERKERK – Overdag heeft Daan van der Cingel een fysiek zwaar beroep als stratenmaker. In de avonduren en tijdens het weekend is het vooral SKNWK wat bij de fanatieke doelman de klok slaat. ‘Het is heerlijk om mijn energie op het veld kwijt te kunnen.’

Van der Cingel was tot de D-pupillen voetballer in het blauwzwart van SKNWK, maar vanaf de overstap naar groot veld trok hij de keepershandschoenen aan om ze tot op de dag van vandaag nooit meer uit te doen. “Het leek me altijd al gaaf om te gaan keepen en toen we in de E’tjes geen keeper hadden heb ik aan mijn ouders gevraagd of ik mocht gaan keepen. Dat mocht en vanaf het moment dat we op groot veld gingen spelen ben ik er vol voor gegaan. Keeperstrainingen gevolgd en mezelf steeds verder erin ontwikkeld.”

Toen hij in de JO19 speelde zat hij al vrijwel wekelijks op de bank bij het eerste en trainde ook geregeld mee. Toen eerste keeper Kenneth Boogert vertrok nam hij ‘geruisloos’ zijn plek onder de lat over en heeft hem nooit meer afgestaan. Inmiddels is Van de Cingel bezig aan zijn zevende seizoen als eerste doelman en fanatiek als hij is blijft het daar overigens niet bij. “Ik ben inmiddels zelf ook keeperstrainer bij de jeugd en ik train het tweede, derde en het vierde. Erg leuk om te doen en iedereen is elke training bloedfanatiek. Heerlijk vind ik dat.”

Zelf typeert Van der Cingel zich als een meevoetballende keeper. “Daar krijg ik van deze trainer ook alle kansen toe. Hij wil ook liever dat ik probeer om de voetballende oplossing te zoeken in plaats van blind een bal naar voor te knallen. Dat vind ik ook het leukste. Er moet altijd wel een idee achter zitten, want juist dat maakt het voetbal leuk en zorgt ervoor dat je als ploeg soms het verschil kan maken.”

“Wij hebben een mix van jonge gasten en ervaren krachten, maar vooral ook een aantal jongens die heel sterk zijn qua voetballend vermogen en creativiteit. Dat we het vorig seizoen niet hebben gered in de derde klasse blijft nog altijd heel jammer in mijn ogen. Want daar wonnen we ook van Serooskerke en Zeelandia Middelburg. Het geeft aan dat het er zeker inzit, maar het komt er helaas nog veel te weinig uit in wedstrijden.”

Dit seizoen hoopt de goalie om de top-vijf te halen en wellicht een periode te pakken. “Dat is niet eenvoudig want er zijn meerdere clubs met dezelfde doelstelling. Nog eens promoveren met deze club zou geweldig zijn. Ik zit hier op mijn plek. Het is een hechte club en we zijn een grote vriendengroep. Als we een stabiele vierdeklasser kunnen worden met af en toe eens een stap naar de derde klasse dan is dat perfect. Dan hoef ik hier wat mij betreft nooit meer weg.”

Klik op SKNWK voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SKNWK voor meer informatie over de club.

‘Bij meiden zie je sneller ontwikkeling dan bij jongens’

VoetbalJournaal
-
0
‘Bij meiden zie je sneller ontwikkeling dan bij jongens’

“Het vrouwenvoetbal wordt onderschat.” Dat zegt Jeffrey van Hoorn, trainer van het eerste vrouwenteam van voetbalvereniging Brielle. “Als je ziet hoe het zich ontwikkelt, ook bij de meiden die ik train, dat is hartstikke leuk om te zien. Ik ben met de huidige groep meegegroeid: van de MO11 tot nu. Dan zie je ze echt groeien, op het veld en daarbuiten.”

Van Hoorn is eigenlijk altijd met voetbal bezig, vertelt hij. “Ik vind dat clubgevoel mooi. Het samenzijn. In de kantine met z’n allen na een wedstrijd, de derde helft. Het is altijd leuk en gezellig. Ik heb een bedrijf in de installatietechniek en ben ook hoofdsponsor van ons team. Dat vind ik leuk om te doen: echt betrokken zijn. Als trainer, maar dat stukje sponsoring neem ik er graag bij.”

Brielle heeft een grote vrouwenafdeling, en daar is Van Hoorn trots op. “Met zo’n 135 voetballende meiden en vrouwen zijn we een van de grotere in de regio. En het kan nog groter, het vrouwenvoetbal leeft enorm. Omarm het. Dat doet Brielle trouwens ook hoor, en dan zie je wat er ontstaat. Clubs als Smitshoek, Barendrecht en PPSC ook: die afdelingen zijn enorm. Het doet veel met de sfeer binnen een vereniging, het zorgt voor een andere dynamiek.”

Dochters

Van Hoorn rolde jaren geleden het trainersvak in. “Door mijn dochters. Dat moet in 2011 zijn geweest. Mijn oudste dochter Liz voetbalde, daarna begon de jongste, Faith, ook. Zij speelt nu in het eerste team. Dit seizoen is de MO20 van vorig jaar doorgeschoven naar het eerste elftal. En het gaat hartstikke goed. Het is een heel leuk team en we presteren goed.”

Maar vader Jeffrey traint dus ook zijn dochter. “Ja, vader en trainer… dat is wel een dingetje hoor,” lacht hij. “Soms botst het weleens. Dan zitten we in de auto naar een wedstrijd en praten we over voetbal. Af en toe leg ik mijn keuzes uit, maar die kunnen soms nadelig zijn voor haar. Dat is vooral voor mij lastig, want ik moet die keuzes maken. Maar we moeten het ook niet groter maken dan het is: het is vooral heel leuk om zo betrokken te zijn.”

Die betrokkenheid levert het team ook mooie uitjes op. “Met een paar sponsoren hebben we geregeld dat we tijdens de winterstop naar Albufeira gaan, in Portugal. Geweldig toch, dat we dat met zo’n groep betrokken mensen kunnen regelen?”

Cadeautjes

Van Hoorn komt nog even terug op de groei die hij ziet bij de meiden met wie hij al jaren werkt. “Ik denk dat je bij meiden sneller ontwikkeling ziet dan bij jongens. De basistechniek verandert echt, het niveau gaat omhoog. En heel eerlijk: ik heb speelsters getraind waarvan ik dacht dat het plafond wel bereikt was, maar die zie je ineens tóch weer groeien. Totaal onverwacht. Dat zijn voor mij de mooie cadeautjes.”

Met het nieuwe eerste elftal van Brielle heeft Van Hoorn hoge verwachtingen. “We zijn gestart in de vierde klasse. De meiden spelen vaak tegen vrouwen die veel ouder zijn. Dat vraagt een andere manier van voetballen. Ze zijn fysiek sterker, vaker wat groter. Mijn speelsters staan tegenover tegenstanders die al jaren in een eerste team actief zijn en veel op routine doen. Maar die jonge hazenwinden van Brielle kunnen daar veel van leren. Ze gaan de fysieke strijd steeds beter aan. Ook omdat een aantal van hen met jongens heeft gespeeld. En wij hebben een goed voetballend team. Dus ja, we zijn nieuw, maar we gaan gewoon voor het kampioenschap. Waarom niet? We hebben al bewezen dat we de top kunnen verslaan.”

Klik op vv Brielle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Brielle voor mee informatie over de club.

Voetballend bestuurslid Stefan Heeg gaat voor handhaving met WIK’57

VoetbalJournaal
-
0
Voetballend bestuurslid Stefan Heeg gaat voor handhaving met WIK’57

KERKWERVE – Dankzij vrienden op de middelbare school stapte Stefan Heeg (24) in 2018 van MZC’11 over naar WIK’57 uit Kerkwerve. Inmiddels heeft hij er dusdanig zijn draai gevonden dat hij al drie seizoenen lang actief is als bestuurslid jeugdzaken en wekelijks basiskracht in het eerste elftal. Dat betekent dus veel WIK-uurtjes per week.

“Dat valt op zich ook wel weer mee, maar het is vooral gewoon enorm leuk om te doen en me op die manier verdienstelijk te kunnen maken voor de vereniging. In het verleden heb ik ook een aantal jaar nog een jeugdelftal getraind maar daar ben ik sinds ik de rol in het bestuur voor mijn rekening ging nemen mee gestopt.”

Naast twee avonden zelf trainen en natuurlijk de wedstrijden bij het eerste elftal is Heeg wel elke zaterdag op het sportpark te vinden om de verrichtingen van de jeugdteams zoveel als mogelijk op de voet te volgen. “Dagelijks krijg ik wel eens een berichtje of telefoontje van trainers, leiders of anderen die vragen hebben aangaande de jeugd. Daar probeer ik dan zo goed als ik kan een oplossing of antwoord op te geven. Daar kruipen wel wat uurtjes in maar dat is helemaal niet erg. We proberen het allemaal zo goed mogelijk voor iedereen te regelen.”

Waar hij binnen de jeugd de regie in handen heeft, daar doet hij dat als speler bij het eerste elftal ook als centrale verdediger. Met zijn twee meter staat Heeg in de derde klasse prima zijn mannetje en probeert waar hij kan de boel neer te zetten. “Dat valt in deze competitie niet altijd mee want er zijn een hoop heel sterke tegenstanders. Daar tegen missen wij op beslissende momenten soms de ervaring of benutten we de mogelijkheden niet. Foutjes waar we in de vierde klasse nog wel mee wegkwamen die worden hier genadeloos afgestraft. Dat is leerzaam maar het is bovendien ook zaak om dat snel op te pakken willen we niet te lang tegen soms onnodig puntverlies oplopen.”

Als projectleider bij Sandee Groen, reist hij naar vakantieparken door het gehele land waar het bedrijf zorgt voor de groenaanleg en onderhoud. Voetbal is dan altijd een welkome uitlaatklep. “Zeker weten! Het is dan heerlijk om met vrienden op het trainingsveld te staan en in het weekend wedstrijden te spelen. Ik ben hier nu acht jaar maar ben zo op mijn plek dat ik hier mezelf niet snel nog zie vertrekken. In meerdere opzichten voel ik me thuis bij WIK’57. Mochten we het sportief gezien weten te redden in de derde klasse, dan zou dat geweldig zijn. Want handhaving, liefst rechtstreeks blijft onveranderd ons ultieme doel.”

Klik op sv WIK’57 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv WIK’57 voor meer informatie over de club.

Valeria Chantrel als verzorgster op haar plek bij SV Duiveland

VoetbalJournaal
-
0
Valeria Chantrel als verzorgster op haar plek bij SV Duiveland

OOSTERLAND – Toen haar vriend Matthijs van Vaardegem tijdens de studieperiode wekelijks naar huis keerde om bij SV Duiveland te gaan voetballen, stond zijn vriendin Valeria Chantrel wekelijks langs de lijn als supporter. Het tweede had geen verzorgster en het was daardoor dat Valeria de spons en waterzak oppakte. ‘Ik dacht: of ik nou langs de lijn sta of in de dug-out zit, dan kan ik me als vrijwilligster toch beter dienstbaar maken?’

Valeria begon zodoende enkele seizoenen geleden als verzorgster bij de reserves, maar toen Matthijs weer bij het eerste elftal ging spelen, sloot ook Valeria daar aan als verzorgster. “Ik heb toen heel erg veel van Hilda geleerd. Zij is sportmasseuse en leerde me enorm veel zaken rondom verzorging. We hebben het een tijd samen gedaan, maar sinds dit seizoen heb ik het stokje van haar volledig overgenomen. Dat is wennen en ik ben natuurlijk geen ‘Hilda’, maar ik doe wat ik kan voor de spelers en dat is erg leuk om te doen.”

Ze is afkomstig uit Utrecht en hockeyde jarenlang op hoog niveau. Doordeweeks werkt ze deel vanuit huis of op kantoor bij de Rabobank in Utrecht. Niet direct heeft haar rol als verzorgster raakvlakken met haar werk. “Nee, ik heb helemaal geen medische achtergrond maar heb via de club een cursus sportbehandeling en sporttapen mogen doen. Door omstandigheden heb ik die nog niet afgerond maar ga daar binnenkort weer mee verder. Leuk en vooral ook enorm leerzaam om te doen. Het is ook fijn om steeds meer achtergrond in sportverzorging te krijgen. Voor mij zijn het enorm zware schoenen om te vullen nu Hilda er niet meer bij is, maar ik probeer het zo goed mogelijk in te vullen.”

Door de voetbal heeft Valeria snel nieuwe vrienden en vriendinnen kunnen maken en raakte ze snel ingeburgerd in Oosterland waar het stel inmiddels samenwoont. “Ik zit niet graag stil en help graag mensen. Door deze rol is dat perfect gelopen en heb ik in snel tempo veel mensen leren kennen. De verhuizing naar Oosterland is daardoor veel makkelijker gebleken en dat ik wekelijks nog altijd Matthijs kan zien voetballen maakt het extra leuk.”

Enkele kruisbandblessures maakte ze al mee, maar zware blessure blijft haar nog wel bij. “Jordi Wesdorp brak vorig jaar beide botten in zijn onderarm en dat was wel heftig om te zien. Gelukkig voetbalt hij nu weer en zijn tot op heden echt zware blessures nog niet voorgekomen. Ook help ik tegenstanders als zij geen verzorging hebben. Daardoor heb ik ook wel eens chocolade en een bosje bloemen als bedankje ontvangen. Superleuk, maar dat is niet waarvoor ik het doe. Mensen helpen en zorgen dat ze zo fit mogelijk blijven vind ik gewoon het allerleukste.”

Klik op SV Duiveland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Duiveland voor meer informatie over de club.

‘Mijn hartje ligt hier bij Abbenbroek’

VoetbalJournaal
-
0
‘Mijn hartje ligt hier bij Abbenbroek’

Voetbalvereniging Abbenbroek is voor Bianca Verwijs veel meer dan zomaar een club. Al haar hele leven loopt de vereniging als een rode draad door haar bestaan. Sinds het begin van dit seizoen mag ze zich de nieuwe voorzitter noemen. “Een bestuursfunctie is niet nieuw voor mij hoor,” begint ze. “Dat doe ik al jaren bij deze club. Mijn hartje ligt hier.”

Wie met Verwijs praat, merkt al snel haar onmiskenbare liefde voor de vereniging. “Het is een kleine club, in een klein dorp,” vertelt ze. “Maar juist dat maakt het zo gezellig. We doen er alles aan om de club levend te houden. Michel Blok was jarenlang voorzitter, maar wilde na jaren wat gas terugnemen. Dat begrijp ik helemaal. Hij heeft een eigen bedrijf, een jong gezin, maar blijft gelukkig betrokken via de sponsorcommissie. Een echte clubman. Toen hij stopte, ben ik er gewoon ingesprongen.”

Uitdaging

Als kleine vereniging heeft Abbenbroek het niet altijd makkelijk. Minder leden betekent ook minder contributie. “Dat maakt het een uitdaging,” legt Verwijs uit. “We hebben een trouwe groep sponsors, maar het blijft een dorpsclub. Bij ons kost een reclamebord langs het veld honderd euro per jaar. Dat is weinig vergeleken met andere clubs, maar het past bij onze schaal. We zijn trots op elke sponsor die ons helpt.”

Over vijf jaar viert Abbenbroek haar honderdjarig bestaan. “Dat willen we niet alleen halen, dat gaan we halen,” zegt Verwijs vastberaden. “We doen er alles aan om het leuk en levendig te houden, met gepassioneerde mensen die altijd het beste voor hebben met Abbenbroek. Voor het dorp is de club belangrijk, net als de tennisvereniging. Samen houden we Abbenbroek leefbaar.”

Klusdagen

De club draait op vrijwilligers, maar de vergrijzing slaat toe. “Onze werkploeg is gemiddeld 75 jaar,” vertelt Verwijs. “We proberen een nieuwe generatie te betrekken: supporters, familieleden, ouders. We organiseren klusdagen om samen te schilderen of onderhoud te doen. Dat werkt goed, mensen voelen zich betrokken. Zo houden we de faciliteiten op orde en zorgen we dat onze leden graag blijven.”

Met 114 leden behoort Abbenbroek tot de kleinere verenigingen in de regio. “We hebben twee jeugdteams, JO-9 en JO-11. Bij veel clubs zijn er wachtlijsten, bij ons niet. Kinderen die willen voetballen, zijn van harte welkom,” zegt Verwijs. “We kunnen er nog genoeg bij. En geloof me: Abbenbroek is een supergezellige, knusse club.”

Familieding

Voetbal is Verwijs met de paplepel ingegoten. “Ik heb zelf altijd gevoetbald, maar na een knieprothese drie jaar geleden zit dat er niet meer in. Ik heb artrose en chronische pijn, maar ik ben niet zielig,” zegt ze. “Mijn lijf werkt niet altijd mee, maar mijn hoofd wil nog van alles. En voetbal is echt ons familie­ding. Mijn man loopt hier rond, onze kinderen ook, en ook onze schoondochters voetballen. Dat is geweldig, toch?”

Het eerste elftal speelt in de vijfde klasse, onder leiding van Peter Hoek en Marco van Diën. “Twee toppers,” zegt Verwijs. “Zeg je Abbenbroek, dan zeg je Marco van Diën. De sfeer bij het eerste is fantastisch. Ze hebben alles voor elkaar over. En dan is er nog Frank van Pelt, onze man van de kantine. Hij verzorgt elke zaterdag een heerlijke lunch. Daar kunnen veel clubs nog een puntje aan zuigen!”

Verwijs heeft vertrouwen in de toekomst van de vereniging. “Abbenbroek leeft van mensen met hart voor de club. Dat maakt ons sterk. We zijn misschien klein, maar we hebben een groot clubhart.”

Klik op vv Abbenbroek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Abbenbroek voor meer informatie over de club.

‘Ik ben altijd al gek van het spelletje geweest’

VoetbalJournaal
-
0
‘Ik ben altijd al gek van het spelletje geweest’

Mark van Os (37) komt, als we hem spreken, net van het trainingveld af. Niet bij voetbalvereniging Hellevoetsluis, waar hij sinds de zomer van 2023 trainer is van het eerste team, maar in Krimpen aan den IJssel. “Ik heb net mijn zoontje getraind. Ja, ik woon hier, best een eind weg van Hellevoetsluis, maar ik ben wel opgegroeid op Voorne-Putten. Als het even kan, train ik mijn zoontje bij DCV.”

Zijn zoontje is pas vijf jaar, maar wordt ook al blij van het spelletje. “Ik ben bang dat hij in deze familie niet om het voetbalvirus heen kan. Eerlijk gezegd maakt het mij niet uit wat hij later gaat doen, maar hij krijgt thuis natuurlijk wel het een en ander mee van wat papa of zijn stiefbroer doet. Toch ben ik niet zo’n voetbalvader die per se wil dat hij gaat voetballen. Helemaal niet.

Voor Van Os zelf speelt voetbal al jaren een grote rol in zijn leven. Ook het trainerschap boeide hem al op jonge leeftijd. De huidige trainer van Hellevoetsluis stond op zijn zeventiende al op het veld bij de jeugd van Brielle. “En ik was pas 28 toen ik als hoofdtrainer bij Rozenburg aan de slag ging. Ik wist al snel dat ik het leuk vond om spelers individueel te zien groeien. Eigenlijk is het een beetje een uit de hand gelopen hobby.”

30 uur per week

Een hobby waar hij zó veel plezier uit haalt dat het voor hem geen probleem is om meerdere keren per week van Krimpen naar Hellevoetsluis te rijden. “Ik krijg enorm veel energie van het beter maken van spelers, of het zien van ontwikkeling in een team, en dat vervolgens om te zetten naar het winnen van wedstrijden. Je steekt er heel veel tijd en energie in, dus dan is het mooi als je dat ook terugziet in het veld. Dat je er iets voor terugkrijgt. Het zal rond de 30 uur per week zijn dat ik met voetbal bezig ben. Maar ik denk dat dat ook moet als je het goed wilt doen. En heel eerlijk: ik heb ook nooit anders gedaan. Toen ik de jeugd trainde bij Brielle was dit niet anders. Eigenlijk is daarin nooit iets veranderd. Ik ben altijd al gek van het spelletje geweest.”

In de zomer van 2023 begon Van Os aan zijn avontuur bij Hellevoetsluis. Hij kwam destijds over van OHVV uit Oudenhoorn, óók niet bepaald om de hoek van zijn woonplaats. “We hebben met Hellevoetsluis denk ik wel goede jaren gehad. Het is een gezellige, volkse vereniging met veel betrokken mensen. In mijn eerste seizoen hier haalden we de halve finale van de nacompetitie voor promotie naar de eerste klasse, en in het tweede seizoen startten we waanzinnig. We stonden rond de tweede plek in de winter, maar werden daarna geteisterd door blessures. Dat was hartstikke zonde, we zaten goed in het spoor van de koploper!”

Professioneler

Dit seizoen doet Van Os met zijn ploeg opnieuw bovenin mee in de tweede klasse. “We hebben echt stappen gemaakt. Met name ook in de staf. Het is professioneler, het is beter. En met wat toevoegingen in de spelersgroep en de jongens die na lang blessureleed zijn teruggekeerd, zie je dat het weer veel beter gaat. Vorig jaar hadden we ook veel pech hoor met blessures waar we zelf helaas weinig aan konden doen.”

Door de sterke resultaten in de eerste maanden zijn de verwachtingen dit seizoen hooggespannen. Van Os wil daar niet te veel in meegaan, zegt hij. “Als je bovenin meedoet, word je vaak gedwongen om dingen te gaan roepen. Maar joh, wij wilden ons zo snel mogelijk in veilige haven spelen om daarna de blik richting de subtop en wellicht een stiekeme periode te pakken. Dat willen we nog steeds. Pas daarna kunnen we wellicht wat stoere taal uitslaan.”

Klik op vv Hellevoetsluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Hellevoetsluis voor meer informatie over de club.

1...789...1.450Pagina 8 van 1.450

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.