Home Blog Pagina 8

Chris van Rietschoten: Bouwend aan de toekomst van het vrouwenvoetbal bij Spirit

Wie de laatste jaren bij Spirit rondloopt, komt hem regelmatig tegen: Chris van Rietschoten (44), de Rotterdammer die inmiddels volledig is ingeburgerd in Krimpen aan den IJssel en een vaste waarde is binnen de meiden- en vrouwenafdeling van de club. Ooit begon hij zelf als speler bij VVOR, waar hij zijn hele voetballeven actief bleef. Maar toen zijn drie dochters gingen voetballen, maakte Chris de overstap naar Spirit, en daar vond hij zijn nieuwe passie: het trainen en opleiden van meiden en vrouwen.

Van voetballende dochters naar toegewijd trainer

Negen jaar geleden begonnen zijn dochters bij Spirit met voetballen. Inmiddels zijn ze gestopt vanwege andere interesses, maar Chris bleef. Sterker nog: hij groeide uit tot een enthousiaste en gedreven trainer binnen de club. Momenteel heeft hij de leiding over Vrouwen 2, dat uitkomt in de derde klasse. De doelstelling voor dit team is helder: het gat met Vrouwen 1 verkleinen en de doorstroming versterken. “Spirit staat bekend om de opleiding binnen het damesvoetbal,” vertelt Chris. “Dan moet er ook een stevig fundament staan voor de teams onder het eerste.”

Een club waar talent kan groeien

Dat fundament staat er bij Spirit. Zo’n 250 meiden voetballen op dit moment bij de club, en de organisatie is stevig opgezet. De trainers worden goed begeleid, de faciliteiten zijn uitstekend en de samenwerking met Feyenoord geeft het meidenvoetbal extra glans.

Vorig seizoen was Chris nog trainer van de MO20, waarmee hij uitkwam in de divisie. Het bleek een lichting vol talent: alle speelsters stroomden door naar Vrouwen 1 en 2. Vorig seizoen deed Maaike de Heer dat al en zij is  inmiddels basisspeelster in het eerste.

Dat Vrouwen 1 een jong team is, ziet Chris vooral als een kans: “Veel meiden zitten hier al jaren, kennen de clubcultuur en willen beter worden. Dat maakt het mooi werken.” Hoewel er nog geen Spirit-speelster in de eredivisie speelt, lopen er genoeg talenten rond. Wie weet zit er wel een nieuwe Stefan de Vrij tussen, de verdediger van Feyenoord, Internationale Milaan en Oranje zette bij Spirit ooit zijn eerste stappen op het veld.

Aantrekkingskracht voor de regio

Spirit merkt al een tijd dat steeds meer meiden van buitenaf naar de club komen. Meiden die vaak tot hun dertiende bij de jongens hebben gevoetbald maar op hun eigen club geen meidenafdeling op niveau vinden. De KNVB adviseert om meiden zo lang mogelijk met jongens te laten spelen voor hun weerstand.

“Dat maakt ons als regioclub ontzettend aantrekkelijk,” zegt Chris. “De aanwas is groot en de basis is goed. Dat geeft vertrouwen.”

Een echte amateurclub  zonder poespas

Een van de dingen die Chris het meest waardeert aan Spirit is de cultuur. “Het is gewoon een ontzettend gezellige club,” vertelt hij. “Er wordt niet betaald, niet bij de mannen en niet bij de vrouwen. Het is amateurvoetbal zoals amateurvoetbal bedoeld is.”

Vrouwen 2, het team dat hij nu traint, staat keurig in de middenmoot van de derde klasse. Maar voor Chris is het grotere plaatje belangrijker: ontwikkeling, plezier en doorgroei.

De toekomst vol vertrouwen tegemoet

Met sterke lichtingen, goede trainers, voldoende doorstroom en een groeiend aantal leden kijkt Chris van Rietschoten vol vertrouwen vooruit. Zelf combineert hij zijn trainersrol met een baan als vrachtwagenchauffeur, maar op het veld straalt één ding boven alles uit: zijn betrokkenheid.

Spirit heeft in Chris een trainer die niet alleen trainer is, maar bouwt, aan speelsters, aan teams en aan de toekomst van het damesvoetbal binnen de club.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

CVV Zwervers & Vrienden voor Sophia: voetbal met een hart

Bij CVV Zwervers draait het al lang niet meer alleen om voetbal. Sinds 2018 siert het logo van Vrienden van Sophia het shirt van álle teams, van de jongste jeugd tot de oudste senioren. Een zichtbaar symbool van betrokkenheid, verbondenheid en een club die graag iets teruggeeft.

Van sponsorchaos naar een duidelijke koers

“Het idee ontstond jaren geleden toen het bestuur constateerde dat het sponsorbeleid een rommeltje was geworden. Teams liepen in allerlei verschillende shirts. Zeker in de jeugd gaan de spelers het jaar erop vaak naar een ander team en dat was eigenlijk redelijk chaotisch.” Zegt voorzitter Ger Jacobs.

Het bestuur besloot het anders te doen. Geïnspireerd door clubs als FC Barcelona, waar destijds Unicef op het shirt stond, koos CVV Zwervers bewust voor één goed doel op de borst. Geen commerciële sponsor, maar een maatschappelijk signaal. In 2016 werd gestart met Spieren voor Spieren, maar al snel kwam de overtuiging dat het Sophia Kinderziekenhuis nóg beter bij de club paste. De keuze was helder: als club wilde Zwervers bijdragen aan een doel dat dichtbij staat, letterlijk én figuurlijk.

Samen sterk voor Sophia

Via de stichting Vrienden van Sophia, die zich inzet voor sponsorwerving, werd de samenwerking vormgegeven. CVV Zwervers levert bekendheid en zichtbaarheid op de velden; de sponsors maken het mogelijk dat alle tenues worden betaald. Inmiddels dragen zo’n vijftien sponsoren jaarlijks ieder 1.000 euro bij. De opbrengst gaat deels naar Sophia, terwijl de sponsoren hun zichtbaarheid krijgen via het scorebord en de schermen in de kantine. Maar op het veld is iedereen gelijk, geen commerciële namen op het shirt, alleen het logo van Sophia.

Sinds 2018 maakte Zwervers al 17.340 euro over aan het Sophia Kinderziekenhuis. Daarnaast is de club officieel Vriend van Sophia en doneert jaarlijks een extra bedrag. De leden omarmen het initiatief volledig, en dat is voelbaar. Waar Zwervers ook speelt, daar wordt het logo van Sophia gezien, en dat maakt Sophia enorm dankbaar.

Een boodschap die raakt

Meerdere keren zijn kinderen van Zwervers op bezoek geweest bij het Sophia Kinderziekenhuis. Indrukwekkende momenten die hen bewust maken dat gezond zijn en kunnen voetballen helemaal niet vanzelfsprekend is. Tijdens de jaarlijkse U13 Cup probeert de club zelfs patiënten die naar buiten mogen naar Sportpark Couwenhoek te halen, zodat zij een dagje kunnen genieten van voetbal en plezier.

Van Rotterdam naar Kameroen

De maatschappelijke betrokkenheid van Zwervers gaat verder dan alleen het Sophia. Toen de club twee jaar geleden overstapte van Hummel naar Robey, werden alle oude shirts verzameld. Alles wat nog bruikbaar was, werd via Stichting Bafang Kids naar Kameroen gestuurd, waar kinderen nu rondlopen in Zwervers-tenues. Niet alleen shirts, maar ook ballen en andere materialen kregen zo een tweede leven. Een prachtig gebaar dat laat zien dat voetbal overal ter wereld verbindt.

Dankbaarheid vanuit Sophia

De waardering vanuit het Sophia Kinderziekenhuis is groot. Sinds 2018 benadrukken zij hoe bijzonder de steun van CVV Zwervers is. Door het dragen van Sophietje op het tenue en de jaarlijkse donaties helpt de club mee aan betere zorg, wetenschappelijk onderzoek en het creëren van een zo prettig mogelijke omgeving voor zieke kinderen en hun families. “De steun van CVV Zwervers is enorm waardevol,” laat de stichting weten. “Dankzij de betrokkenheid van deze club kunnen wij investeren in onderzoek naar zeldzame en complexe aandoeningen en bijdragen aan betere zorg voor kinderen.”

Voetbal met betekenis

CVV Zwervers laat zien dat een voetbalclub méér kan zijn dan sport alleen. Door de samenwerking met Vrienden van Sophia en initiatieven als de kledingdonaties aan Kameroen brengt de vereniging haar kernwaarden in de praktijk: samen sterk, samen verantwoordelijk en samen betrokken.

Op Sportpark Couwenhoek wordt niet alleen gevoetbald. Daar wordt het verschil gemaakt.

Klik op CVV Zwervers voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CVV Zwervers voor meer informatie over de club.

Kinderen wezen Peters op voorzitterschap SSW

Na een imposante periode van veertig jaar legde Jan Pruymboom eerder dit jaar de voorzittershamer neer bij SSW. De jarenlange zoektocht naar een opvolger werd aan de Zeehavenlaan eindelijk succesvol besloten: Goof Peters, voormalig voorzitter van SC OMC (inmiddels FC Dordrecht amateurs), opereert sinds enkele maanden als nieuwe preses.

D O R D R E C H T – Al vaker had Jan Pruymboom aangegeven dat hij een stapje terug zou doen als zich een opvolger aandiende. Maar het leek er wel op dat niemand in de voetsporen van de illustere preses wilde treden. Tot dit jaar Goof Peters (foto) opstond als potentiële kandidaat voor de opvolging.

En dat kwam eigenlijk heel toevallig tot stand: dankzij een optreden van Peters’ zoon George bij SSW. ,,Mijn dochter was daar ook bij aanwezig en die heeft me op het hart gedrukt om te overwegen of ik geen voorzitter wilde worden bij de vereniging. Want het werd steeds duidelijker dat ‘ome’ Jan Pruymboom steeds nadrukkelijk aangaf dat hij niet langer het voorzitterschap kon vervullen bij zijn geliefde voetbalclub. ,,Ik heb ook eerst met hem gesproken voor ik besloten heb om voorzitter te worden bij SSW.’’

ORGANISATIE

Besturen zit Peters in het bloed, want hij was dertien jaar het bestuurlijk boegbeeld van
fusieclub SC OMC. Die club had een prachtige accommodatie vlakbij de wijk Stadspolders, maar moest uiteindelijk vertrekken richting de Krommedijk waar zij verder ging als FC Dordrecht amateurs. ,,Ik vind nog steeds dat de gemeente SC OMC heeft laten stikken en verantwoordelijk is voor het feit dat de club niet langer meer onder die naam voort bestaat’’, geeft hij aan. ,,We hadden op De Corridor een heel mooie accommodatie. Met de overgang naar FC Dordrecht bleef daar niets meer van over, net zo min als van de
clubkleuren.’’

Peters, die de afgelopen jaren zich verdienstelijk maakte in de lokale politiek voor de VSP (Verenigde Senioren Partij), heeft de afgelopen maanden zijn draai gevonden als nieuwe voorzitter van SSW waar bestuurlijk nog wat meer veranderingen maken. ,,Met het nieuwe bestuur hebben we wel uitdagingen, want er zijn binnen SSW verschillende mensen die heel veel werk doen. En dat kost op den duur toch uitval. Dus zijn we met elkaar bezig om
de organisatie te versterken en meer mensen te zoeken en te vinden. Want er liggen de nodige taken die vervuld moeten worden. Sportief gezien gaat het natuurlijk hartstikke goed, zeker als je kijkt naar de prestaties van het eerste. De doelstelling is duidelijk, kampioen worden, maar daar moet nog wel het nodige voor gebeuren.’’

Klik op SSW voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSW voor meer informatie over de club.

SPV’81: waar trainer en club samen het verschil maken

SPV’81 is een kleine, hechte vereniging in Polsbroek, een dorp waar, zoals sommige leden gekscherend zeggen, meer koeien dan mensen wonen. Juist in zo’n gemeenschap vervult de voetbalclub een belangrijke sociale rol. Er is geen kroeg meer, slechts een kleine supermarkt, en het sportpark is daardoor één van de weinige plekken waar dorpsbewoners elkaar vanzelfsprekend tegenkomen. SPV’81 draait op vrijwilligers en betrokkenheid, en dat merk je in alle lagen van de club.

Een van de mensen die die betrokkenheid belichaamt, is John van den Brink, coach van de JO19-1. John, inmiddels 46 jaar, heeft geen traditioneel voetbalverleden. Hij groeide op in Scherpenzeel, voetbalde op pleintjes maar mocht van zijn ouders nooit lid worden van een club. Zijn eigen voetbalpad begon pas in 2012, toen zijn zoon op zesjarige leeftijd bij SPV’81 begon. Als import-Polsbroekenaar , raakte hij al snel verweven met de vereniging. Met humor omschrijft hij het zo: “Mijn dakkapel kijkt uit over het veld, “de skybox van SPV’81”.

Het gezin Van den Brink ademt daarnaast pure SPV’81-cultuur. Alle vier de kinderen voetballen er: twee dochters bij de MO17, de jongste zoon bij de JO15 en de oudste jarenlang bij de teams waar John leider of coach werd. Bij vrijwel alle jeugdteams heeft hij inmiddels een rol,  al moet dat altijd passen naast zijn verantwoordelijkheden bij de JO19. Daardoor is hij veel te vinden op het sportpark, waar hij ook bardiensten draait en geregeld helpt met afsluiten. SPV’81 draait, zoals veel dorpsclubs, op mensen die nét even wat extra doen.

Johns eigen leiderschap begon toevallig. Na het eerste seizoen van zijn zoon stopte de toenmalige leidster en werd hem gevraagd of hij op zaterdag de begeleiding wilde doen. Hij had geen idee hoe een voetbalclub organisatorisch werkte, maar zei toch ja. Sindsdien, vanaf het seizoen 2013/2014, is hij actief binnen de jeugd, en dat debuutjaar werd meteen bekroond met een kampioenschap. Samen met Annemarie Rijneveld, die na een pauze opnieuw bij de JO19 betrokken is, vormt hij nu de vaste leiding.

Bij SPV’81 is de JO19 een bijzonder team, vooral door de context van het dorp. Iedereen kent elkaar. De staf weet waar spelers naar school gaan, waar ze werken en of er examens aankomen. Die nabijheid zorgt voor betrokken coaching: niet alleen voetbaltechnisch, maar vooral als mens. De leeftijdsverschillen binnen het team zijn relatief groot, van zestien tot negentien jaar, omdat SPV’81 niet de luxe heeft van meerdere teams per lichting. Toch zijn de jongens het gewend; zo werkt het al jaren.

Een belangrijke drijvende kracht achter de ontwikkeling van het team is trainer René Eyra. Hij is geen onbekende binnen de club: in het verleden trainde hij ook het eerste elftal. Onder zijn leiding is het spel van de JO19 duidelijk veranderd. Waar vroeger vaker de lange bal werd gehanteerd, ligt de nadruk nu op verzorgd positiespel. Spelers worden op andere posities uitgeprobeerd, leren lezen wat een wedstrijd nodig heeft, en krijgen meer tactische bagage mee. Eyra stopt veel tijd in de groep en dat zie je terug in het resultaat. De JO19 draait sterk in de derde klasse en pakte dit seizoen de eerste plaats in de bekerfase.

Omdat SPV’81 maar ongeveer 170 leden heeft, is doorstroming naar de senioren cruciaal. De verwachting is dat de huidige JO19 als groep door zal schuiven naar het tweede elftal, dat momenteel niet bestaat. De technische staf zal dan wekelijks bekijken welke spelers kunnen aansluiten bij het eerste. Dat zal nooit ineens de hele JO19-lichting zijn: het verschil tussen jeugd- en seniorenvoetbal is groot en de stap moet per speler worden beoordeeld. Daarnaast heeft SPV’81 nog wel een derde en vierde elftal, waardoor spelers altijd hun plek in de club kunnen vinden.

Wat SPV’81 echt bijzonder maakt, is vooral het gezamenlijke karakter. De onderlinge band is sterk, mede doordat de club een belangrijke ontmoetingsplek vormt voor het dorp. Met trainers als René Eyra en clubmensen als John van den Brink blijft SPV’81 meer dan alleen een voetbalvereniging: het is een gemeenschap waarin voetbal, vriendschap en betrokkenheid samenkomen.

klik hier voor meer artikelen over SPV’81.

Hakkers en Suiker treden toe tot bestuur

DORDRECHT – Het bestuur van GSC/ODS is na de meest recente algemene ledenvergadering uitgebreid met twee leden. Ariëtte Hakkers en Hans Suiker werden voor een periode van drie jaar gekozen in het bestuur van de fusieclub.

Ariëtte vertegenwoordigde de voorbije periode al regelmatig de jeugdcommissie tijdens de bestuursvergaderingen, dus voor haar was bestuursdeelname eigenlijk al bekend terrein. Voor Hans Suiker gold dat wat minder, al liep hij al enige tijd mee in het bestuur. Die gewenningsperiode overtuigde hem zodanig dat hij uiteindelijk de definitieve stap naar het bestuur wilde maken en tijdens de algemene ledenvergadering daadwerkelijk toetrad. Door de toetreding van Hakkers en Suiker is het bestuur van GSC/ODS bijna weer op volle oorlogssterkte.

Vrijwilligers

Tijdens de algemene ledenvergadering werd Ryan Rombout benoemd tot lid van verdienste. Hij zet zich al meer dan tien jaar op diverse fronten in voor de vereniging GSC/ODS, waardoor zijn kandidatuur voor de eretitel vanuit het bestuur door de aanwezige leden volledig werd omarmd. Met de benoeming van Ryan Rombout wilden de bestuursleden ook de aandacht vestigen op het grote nut  en de onmisbaarheid van het vrijwilligerswerk binnen de vereniging. Vanuit de leden kwam de vraag of er nog méér waardering voor de vrijwilligers zou kunnen zijn, waarop vanuit het bestuur de toezegging kwam dat er aan het einde van het seizoen (waarschijnlijk) iets leuks gedaan gaat worden voor de vaste groep vrijwilligers.

Ondanks de hogere kosten voor het eerste elftal, dat het afgelopen seizoen acht keer in Zeeland moest spelen maar ook meer gebruikte op het gebied van kleding en materiaal, sloot GSC/ODS het afgelopen jaar af met een positief saldo op de jaarrekening. Dat was met name te danken aan de grotere kantineopbrengsten, waarbij de ‘kantinebazen’ Klaas en Anneke de Groot een voorname hoofdrol speelden met hun tomeloze energie.

Klik hier voor meer informatie over GSC/ODS
Klik hier voor meer artikelen van GSC/ODS

Marwan Amraoui pakt zijn kans

0

Marwan Amraoui (24) stopte op zijn negentiende drie jaar met voetbal, maar bewijst inmiddels al voor het derde seizoen op rij dat hij over veel kwaliteiten beschikt. De energieke spits van Oranje Wit staat bekend om zijn werklust en teamgerichtheid. „Nee, ik ben er zeker niet vies van om hard te werken,” zegt hij met een glimlach.

DORDRECHT – „Ik blijf niet voorin hangen tot de bal een keer mijn kant op komt,” vervolgt Amraoui. „Ik doe altijd mijn best voor het team.” De drie jaar dat hij niet voetbalde vielen grotendeels samen met de coronaperiode. „Dus zoveel heb ik eigenlijk niet gemist. Het is vooral mooi om weer lekker op het veld te staan.” In januari 2025 sloot hij definitief aan bij de selectie van Oranje Wit 1. In het seizoen 2023/2024 maakte hij al indruk bij de Onder 23, waarna hij vorig jaar begon in Oranje Wit 2 en steeds vaker minuten kreeg in de hoofdmacht van de Dordtse eersteklasser.

De naam Amraoui klinkt vertrouwd in het Dordtse voetbal. Zijn ooms Samir en Badr speelden jarenlang in het eerste elftal van EBOH en ook zijn vader Nourdin gold als talent, al werd diens carrière vroegtijdig afgeremd door blessures. „Ik ben zelf ook begonnen bij EBOH, toen ik nog heel klein was,” vertelt Marwan. „Maar de jeugd was daar op dat moment niet sterk. Al in de F’jes ben ik overgestapt naar Oranje Wit.”

De ambitie is duidelijk: Amraoui wil uitgroeien tot eerste spits van Oranje Wit. Dat combineert hij met een studie International Management in Tilburg, met een economische richting. „Niet altijd de leukste stof, maar ik ben wel gedisciplineerd,” zegt hij. „De afgelopen tijd heb ik trainingen moeten missen vanwege avondprogramma’s op school. Dat zijn lastige keuzes, maar profvoetballer word ik niet meer.”

Toch blijft zijn drive onverminderd groot. „Hopelijk wordt het binnenkort wat rustiger met mijn studie, zodat ik de focus meer op voetbal kan leggen. Ik wil graag, en dat zie je denk ik ook wel op het veld.” Eind november speelde hij twee wedstrijden van tachtig minuten. „Dan geef ik alles en ben ik ook eerlijk richting de trainer als de tank leeg is. Dat was weer even wennen na een periode met vooral korte invalbeurten.” Vorig seizoen kwam hij tot vijf doelpunten in het eerste elftal.

De belangrijkste daarvan viel op de slotdag van de competitie. Een kwartier voor tijd scoorde hij tegen Spartaan’20 met een fraaie beweging achter zijn standbeen. Mede dankzij die treffer ontliep Oranje Wit de nacompetitie tegen degradatie, tot grote opluchting binnen de club.

Dit seizoen vormt Amraoui samen met Dylan de Melo en Thomas Schalekamp de spitsenbezetting. „We zijn allemaal verschillende types. Het is belangrijk dat er opties zijn voorin, want blessures liggen altijd op de loer. Maar natuurlijk wil ik meer dan alleen die rol, dus daar werk ik hard voor.” Daarbij krijgt hij op de training tips van oud-goalgetters Brandon Könemann en Christiaan Perrier, die hun ervaring graag delen met de nieuwe generatie.

klik hier voor meer artikelen over SV Oranje Wit
klik hier voor meer informatie over SV Oranje Wit

Mini-voetbal aan de Schenkeldijk

0

Van september tot en met begin november waren er bij EBOH weer acht zaterdagen met Mini-voetbal, net als in het voorjaar. De echte EBOH-mannen Stephan Roovers (vader van selectiespeler Mitchell) en Gert Fok (broertje van Ries, oom van selectiespeler Jordi) gingen op die zaterdagochtenden vrolijk in de weer met een enthousiaste club jonge voetballertjes, in de leeftijd van 4 tot en met 7 jaar. Kinderen komen daarbij op een vrijblijvende manier in aanraking met het voetbal, waarbij ze spelenderwijs leren dribbelen en schieten. Daarbij staat niet de ontwikkeling, maar vooral het plezier van de kinderen voorop. Voor de acht trainingen betalen de ouders slechts een tientje. Social media-man Kai de Jong is op de zaterdagochtenden bij alle trainingen aanwezig en zet de vrolijke gezichten van de jonge voetballers met veel plezier op de foto, wat ook bij de trotse ouders weer voor vrolijke gezichten zorgt.

Klik op EBOH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op EBOH voor meer informatie over de club.

Preses Arnaud de Swart wil meer vrijwilligers binnen RCD

0

Arnaud de Swart heeft nooit bewust toegewerkt naar het voorzitterschap bij RCD. Toch staat hij sinds juni aan het roer van de Dordtse voetbalvereniging. De 60-jarige Dordtenaar kan inmiddels terugkijken op tientallen jaren clubliefde, waarin hij actief was als speler, trainer, vrijwilliger en nu als preses van de club waar hij op zijn 24ste lid werd.

DORDRECHT – Zijn voetbalcarrière begon niet in Dordrecht, maar in de Hoeksche Waard. „Via mijn vrouw ben ik uiteindelijk in Dordrecht terechtgekomen en zo belandde ik ook bij RCD,” vertelt De Swart. Grote sportieve ambities had hij als speler niet. „Het hoogste wat ik heb gehaald, is het derde elftal. Natuurlijk hoop je altijd op meer, maar ik was druk met mijn werk. Daardoor is het voetballen er op een gegeven moment een beetje bij ingeschoten.”

Wat bleef, was zijn betrokkenheid bij de club. Die uitte zich op allerlei manieren. De Swart was ruim 25 jaar actief als trainer, onder meer bij de B-selectie, het tweede elftal en verschillende jeugdteams. Vooral de periode met het tweede elftal, dat uitkwam in de reserve eerste klasse, koestert hij. „Dat waren geweldige jaren. Daarnaast hielp ik waar nodig: bardiensten, hand- en spandiensten, noem maar op.”

Die instelling van altijd bijspringen waar nodig, bracht hem uiteindelijk ook richting het voorzitterschap. Toen het vorige bestuur aangaf te willen stoppen, raakte De Swart toevallig in gesprek met een bestuurslid. „Ik dacht: dan wil ik dat ook wel oppakken. Sommige mensen waren verbaasd, maar als je al zo lang meeloopt, weet je goed wat een club nodig heeft.”

Dat hij het niet alleen wil doen, blijkt uit de manier waarop hij zijn bestuur heeft samengesteld. „Ik heb bewust vijf mensen om me heen verzameld, allemaal met hun eigen expertise. Een schooldirecteur, een ondernemer, iemand met financiële kennis, iemand voor de voetbaltechnische zaken en een echte clubman. Je kunt niet alles zelf doen. Delegeren is essentieel.”

De ambitie voor de komende jaren is helder: RCD weer meer een vereniging laten zijn in de volle betekenis van het woord. „Niet alleen op papier, maar vooral in gedrag en betrokkenheid,” benadrukt De Swart. Hij beseft dat zo’n cultuurverandering tijd kost. „Dit is geen proces van één jaar. Mensen moet je stap voor stap meenemen.”

Het tekort aan vrijwilligers ziet hij als een van de grootste uitdagingen. „Dat probleem speelt bij vrijwel elke club. Achter de bar, bij schoonmaakdiensten, overal. Bovendien is een groot deel van de vaste vrijwilligers op leeftijd. We willen daarom juist jongeren betrekken bij de club.”

Tijdens de feestavond ter gelegenheid van het 95-jarig bestaan sprak De Swart de leden daar al nadrukkelijk op aan. „Soms moeten mensen gewoon even wakker worden. Een oproep op sociale media helpt, maar persoonlijk aanspreken werkt veel beter. Het zou mooi zijn als leden zich aanmelden om iets te doen voor de club, al is het maar één keer per jaar.”

Naast het voetbal wijst hij ook op de nieuwe mogelijkheden bij RCD. „Mensen kunnen zich bijvoorbeeld aanmelden om te padellen. We hebben inmiddels twee nieuwe padelbanen. Ook dat hoort bij het verenigingsgevoel dat we verder willen versterken.”

Klik hier voor meer informatie over RCD
Klik hier voor meer artikelen over RCD

Nostalgisch afscheid van hoofdveld

0

Voor voetbalvereniging Dubbeldam breekt in 2025 een nieuw tijdperk aan. Met de verhuizing naar en opening van het nieuwe complex aan de Schenkeldijk laat de club stap voor stap het verleden achter zich. Dat afscheid werd onlangs tastbaar met het laatste duel op het oude hoofdveld, dat ruim een halve eeuw dienstdeed als thuisbasis van de Dubbeldammers.

DORDRECHT – De wedstrijd tegen ZBC’97, die eindigde in een 2-2 gelijkspel, betekende het officiële afscheid van het oude hoofdveld aan de Schenkeldijk. Meer dan vijftig jaar lang was dit veld het decor van thuiswedstrijden, nadat Dubbeldam vanaf het Kooipad neerstreek op het sportpark dat ooit werd gedeeld met DMC en nog altijd met onder meer voetbalburen EBOH.

Het afscheid had naast een nostalgisch ook een feestelijk tintje kunnen krijgen. Dubbeldam, dat dit seizoen met de hoofdmacht de overstap maakte van het zondag- naar het zaterdagvoetbal, had bij winst namelijk beslag kunnen leggen op de eerste periodetitel. Door het gelijke spel bleef dat succes voorlopig uit, maar aan de symbolische waarde van de wedstrijd deed dat weinig af.

Intussen tikt de klok verder richting de officiële opening van het nieuwe sportcomplex. Op 7 februari volgend jaar is het zover en begint Dubbeldam definitief aan een nieuwe werkelijkheid. Na jaren wachten betrekt de vereniging dan een moderne accommodatie, die een belangrijke impuls moet geven aan de toekomst van de club.

Op de openingsdag speelt het eerste elftal een thuiswedstrijd tegen DHV. Die ploeg heeft daarmee de eer om als eerste tegenstander het nieuwe hoofdveld te betreden onder leiding van trainer Patrick Stok. In de aanloop naar die datum worden de laatste werkzaamheden aan het complex afgerond. Aan de buitenkant is al duidelijk zichtbaar dat Dubbeldam, na een lange adem, straks kan beschikken over een fraaie en eigentijdse accommodatie.

Klik op vv Dubbeldam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Dubbeldam voor meer informatie over de club.

Dennis Verkaik: Als je niet kan winnen, moet je zorgen dat je niet verliest

0

Sinds het einde van vorig seizoen staat Dennis Verkaik (45) aan het roer bij Dilettant uit Krimpen aan de Lek. De geboren Rotterdammer, opgegroeid in Krimpen aan den IJssel, komt uit een echte voetbalfamilie. Zijn liefde voor het spel ontstond al op jonge leeftijd. Verkaik doorliep de jeugdopleiding van DCV en speelde later ook voor Spirit en NOC Kralingen. Op 21-jarige leeftijd kwam er echter abrupt een einde aan zijn actieve loopbaan door een zware knieblessure. Terugkeren als speler bleek onmogelijk, maar het voetbal liet hem niet los.

„Het kriebelde gewoon te veel om helemaal te stoppen,” vertelt Verkaik. Hij vond zijn weg in het trainersvak en begon bij de D-junioren van DCV. Via die route groeide hij door tot assistent-trainer van het eerste elftal, waar hij jarenlang samenwerkte met Ralph Kalkman. In die periode behaalde hij zijn trainerslicenties en ontwikkelde hij zijn eigen visie. „Als assistent kun je veel bijdragen, maar uiteindelijk wil je ook zelf keuzes maken en je ideeën uitvoeren.”

Naast DCV deed Verkaik als assistent ervaring op bij clubs als Heinenoord, Zwaluwen Vlaardingen en VV Capelle, steeds aan de zijde van Kalkman. Toen de trainer van Dilettant vorig seizoen op non-actief werd gesteld, schoof Verkaik eerder dan gepland aan als hoofdtrainer. „Ik heb daar goed over nagedacht, maar het voelde meteen als de juiste stap. Zowel de club als ik stonden er positief in.” Het seizoen werd afgesloten met deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de derde klasse, waarin Dilettant uiteindelijk strandde tegen Naaldwijk.

In het huidige seizoen ziet Verkaik zijn ploeg groeien. De selectie bestaat uit een mix van ervaren spelers en jong talent. De technische commissie leverde volgens hem uitstekend werk door gerichte versterkingen aan te trekken, onder meer vanuit het tweede elftal van Capelle. Ook kwamen er spelers over van Schoonhoven, waaronder een nieuwe eerste doelman. „Het is mooi dat er jonge jongens in het team zitten, zoals Ryan Koedood, die eigenlijk nog in de O19 had kunnen spelen,” aldus Verkaik.

Zijn voetbalvisie is duidelijk en consequent. Dilettant speelt met een vast systeem en een herkenbare speelwijze. „We spelen elke wedstrijd om te winnen. Lukt dat niet, dan zorgen we dat we niet verliezen.” Daarbij hecht hij veel waarde aan het groepsgevoel. „Spelers die op de bank beginnen, spreken we doordeweeks gerust even. Maar op zaterdag moet het team altijd voorop staan.”

Over de organisatie en sfeer binnen Dilettant is Verkaik bijzonder positief. „Voor een vierdeklasser is de staf uitgebreid en staat de club organisatorisch sterk. De vrijwilligers hebben echt hart voor de club en er is een nieuwe hoofdsponsor die verder kijkt dan alleen het eerste elftal.” Toch ziet hij ook verbeterpunten. Het hoofdveld is volgens hem kwetsbaar en bij regen nauwelijks bespeelbaar. „Elke euro die je erin stopt, is eigenlijk weggegooid geld. We hopen al langer op kunstgras, zodat we niet bij de eerste regen moeten uitwijken naar een ander veld zonder tribune, wat ook voor sponsors vervelend is.”

Ook over de KNVB is hij kritisch. De tijdelijke stillegging van Haastrecht vanwege een vermeend incident met een grensrechter roept bij hem vraagtekens op. „Beelden lieten iets anders zien. Zo’n beslissing raakt ook andere clubs die wedstrijden moeten inhalen. Dat voelt niet logisch.”

Ondanks die kanttekeningen overheerst bij Verkaik het positieve gevoel. „De eerste maanden bij Dilettant zijn geweldig geweest. Er is een gezonde ambitie bij de club, de staf en de spelers. Dat geeft vertrouwen.” Met Bergambacht en Schoonhoven als directe concurrenten lijkt Dilettant mee te doen om de titel in de vierde klasse D. Met een brede selectie, een duidelijke speelvisie en een trainer die weet wat hij wil, ligt er een interessant seizoen in het verschiet.

Klik op Dilettant voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Dilettant voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.