Home Blog Pagina 8

Helpen met wederopbouw VC Vlissingen zie ik als leuke uitdaging’

0

VLISSINGEN – Ooit in de jeugd begon Jesper de Vlieger (37) te voetballen bij VC Vlissingen maar spelen in het eerste elftal deed hij er nog nooit. Tot dit seizoen dan. Trainer Miso Josipovic zag in de oud-speler van RCS, RBC Roosendaal, SV Walcheren en GPC Vlissingen een ontbrekende schakel met zijn kwaliteit en ervaring. ‘Ik werd gevraagd en het verhaal zag ik wel als een uitdaging. Daarom heb ik besloten deze te maken en de club te helpen.’

“Het is waarschijnlijk één van mijn laatste seizoenen als speler en het leek me wel een mooie reden om af te gaan sluiten bij de club waar ik als speler ooit in het verleden ben begonnen. Zo is de cirkel mooi rond. Ik heb in de jaren als speler bij tal van mooie club de nodige ervaring opgedaan en die probeer ik nu over te brengen in het veld op deze jongen en nog onervaren spelersgroep.”

De Vlieger is aanvoerder bij de vijfdeklasser die bij de start van het seizoen hoopte om voor promotie te kunnen spelen. “Dat is er tot op heden geen moment nog uitgekomen en dan moeten we realistisch zijn. De linkerrij is absoluut mogelijk, maar we zijn nog te wisselvallig en maken in wedstrijden nog teveel cruciale fouten. Daarnaast krijgen we voldoende kansen om goals te maken en zodoende punten te pakken. Alleen moet je die kansen we afmaken en dat laten we nog teveel na. Dan krijg je niet altijd wat je verdient maar dat kunnen we alleen onszelf verwijten.”

Dat hij nu met Vlissingen nog altijd in het standaardvoetbal speelt is misschien wel een klein wonder te noemen. “Het zag er vorig jaar heel slecht uit. In de zomer zijn er zo’n zestien nieuwe spelers gekomen en dan moet je enorm aan elkaar wennen. Het is vooral voor bestuur en staf ook belangrijk om plezier hoog te houden en te bouwen aan een leuke en gezonde vereniging. Dat gaat met vallen en opstaan, zowel op als naast het veld. Maar het gevoel is positief. We hebben nog weinig met dezelfde ploeg kunnen spelen, maar ik ben overtuigd dat we van iedereen kunnen winnen in deze klasse als we compleet zijn. Maar dat is nog te vaak lastig gebleken.”

Met zijn ervaring vind De Vlieger dat hij het voortouw moet nemen in het veld. Met coaching, inzet en als het even kan ook met doelpunten en assists. “Daar probeer ik wel elke training en wedstrijd alles aan te doen. Een verlengstuk zijn ook voor de trainer in het veld. We moeten met elkaar doordeweeks nog wel meer trainingsarbeid leveren om dan op zaterdagen te kunnen pieken. Als ons dat lukt als groep dan weet ik zeker dat we nog stappen omhoog zullen gaan maken.”

Ooit speelde hij eerste klasse met GPC, een groot contrast nu met het spelen in de laagste klasse van het amateurvoetbal. “Dat is zo, maar het spelletje is overal hetzelfde en juist dát vind ik nog steeds het allermooiste en leukste om te doen. Ik voetbal ook met veel jongens van Vlissingen in de zaal en dat is ook heerlijk. Ik ben fitter dan ik ooit ben geweest en wil graag dit project hier helpen opbouwen. Zolang ik me goed voel en van waarde kan zijn zal ik hier nog blijven spelen. Eerst dit seizoen afmaken en daarna kijken we verder. Als we de linkerrij kunnen halen dan kunnen we voor dit eerste seizoen tevreden zijn.”

Klik op VC Vlissingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VC Vlissingen voor meer informatie over de club.

Van twee teams naar een meidenlijn in de maak: Dominique bouwt bij Victoria’04 aan de toekomst

Wat begon langs de lijn bij de MO8, groeide uit tot een serieuze missie. Dominique van der Hoeven (42) is inmiddels al jaren het gezicht achter de meidenafdeling van Victoria’04. Niet omdat hij dat per se ambieerde, maar omdat zijn oudste dochter zeven jaar geleden besloot dat ze wilde voetballen.

“Ze begon bij de MO8 of MO9,” vertelt Dominique nuchter. Zelf heeft hij een voetbalverleden bij Excelsior Maassluis, dus helemaal vreemd was de sportwereld hem niet. Toen anderhalf jaar later één van de trainers stopte, werd hij gevraagd om in te stappen. “Als ze je vragen, doe je dat. Voor je kind en voor de club.” Dat was in de MO10. Inmiddels speelt zijn dochter in de MO15 en is Dominique niet alleen trainer geweest, maar ook coördinator van de complete meidenafdeling.

Vijf à zes jaar geleden stond het meidenvoetbal bij Victoria’04 er nog bescheiden voor. Twee teams, dat was het wel zo’n beetje. Dominique vond dat het anders moest. Hij klopte aan bij het bestuur met de vraag om serieus werk te maken van nieuwe aanwas. Het plan: van onderaf bouwen. Meiden tussen de 7 en 10 jaar enthousiast maken en uiteindelijk toewerken naar een volledige lijn richting Vrouwen 1.

Dat ging niet vanzelf. Victoria’04 ligt prachtig in de Broekpolder, maar niet midden in een woonwijk. Wie er wil voetballen, moet er bewust voor kiezen. Dus werd er geïnvesteerd in zichtbaarheid en beleving. Nationale Voetbaldag, open trainingen, paastrainingen waarbij vriendjes en vriendinnen mee mochten doen, een MEIdenmaand in mei en een Ladies Day op eerste pinksterdag met een open clinic voor meiden van 12 en 13 jaar. Zelfs een meidenquiz en een bingoavond staan op het programma.

Het effect is zichtbaar. Inmiddels telt de club zes meidenteams én een 30+ vrouwenteam. Dat laatste team ontstond bijna per ongeluk. Tijdens een toernooi op de Ladies Day deden zo’n twintig moeders mee. Het beviel zo goed dat ze nu op vrijdagavond hun eigen team hebben.

De groei van het meidenvoetbal kreeg landelijk een zet in de rug door de prestaties van Oranje. Toch merkt Dominique dat de stap naar voetbal voor sommige ouders nog groot is. Twijfels of het wel bij hun dochter past, of praktische bezwaren – zoals de route naar het sportpark – spelen mee. “Maar als meiden voetbal leuk vinden, is er bij Victoria een plek voor je. Wie je ook bent en waar je ook vandaan komt.”

Het karakter van de club was voor Dominique de reden om voor Victoria’04 te kiezen toen zijn oudste dochter wilde gaan voetballen. Een warme vereniging waar plezier en normen en waarden zwaar wegen. Gedrag binnen én buiten het veld doet ertoe. Dat geldt voor spelers, ouders en vrijwilligers.

Want zonder vrijwilligers geen meidenafdeling. Ook daar ligt een uitdaging. In deze tijd is het niet vanzelfsprekend dat mensen zich langdurig binden als vrijwilliger aan een club. Volgens Dominique moet je daarom niet alleen vragen, maar ook iets bieden: plezier, betrokkenheid en een omgeving waar mensen zich thuis voelen. Als ouders zien dat hun kinderen genieten, groeit de bereidheid om te helpen.

Victoria’04 loopt in de regio niet voorop; andere clubs zijn al langer bezig met meidenvoetbal. Maar dat ziet Dominique niet als nadeel. Integendeel: als het meidenvoetbal in de regio floreert, profiteert iedereen. De ambitie is helder: een volledige lijn van O8 tot en met de senioren.

Met twee dochters, 13 en 11 jaar, die zelf bij Victoria spelen, blijft zijn motivatie voorlopig wel intact. Zolang zij het leuk vinden, bouwt hij met evenveel energie verder aan die meidenlijn in de Broekpolder. Stap voor stap.

Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Meer artikelen over Victoria ’04? Klik hier.

Plezier is bij Jesse Houmes van De Noormannen 3 vooral de drijfveer

WESTKAPELLE – Voor veel jonge voetballertjes is het de droom om prof te worden of in elk geval in het eerste elftal te kunnen spelen van hun eigen club. Dat geldt echter niet voor Jesse Houmes. De 18-jarige inwoner van Westkapelle speelt in het derde elftal van de club en dat is voor hem meer dan prima.

“Zeker weten! Het is mijn eerste seizoen nu bij de senioren en dat bevalt uitstekend. Ik train doordeweeks bij het tweede elftal en op zaterdagen voetbal ik met het derde mee. De drang om in het eerste te willen spelen heb ik nooit gehad en realistisch gezien denk ik ook niet dat daar mijn kwaliteiten zouden liggen. Dus wat dat betreft het goed zoals het nu is.”

Houmes stapte aan het eind van vorig seizoen over van de JO17 naar de senioren en kwam dus terecht in het derde. “Daar spelen nog een aantal gasten zie negentien of twintig jaar zijn, dus het is niet zo dat ik ineens vanuit de jeugd tussen de ‘oudere’ mannen voetbal. Al zie je in de lagere elftallen natuurlijk wel meer spelers die wat ouder zijn bij de tegenstanders. Ook heel leerzaam wel want die bezitten allemaal veel meer voetbalervaring.”

De rechtsback is bezig aan zijn veertiende seizoen als voetballer bij De Noormannen en ziet ook zichzelf nooit een ander shirt dragen. “Nee joh! Dat is niet aan mijn besteed. Ik zit hier op mijn plek, het is een geweldige club en de spelers gaan allemaal perfect met elkaar om, het is één grote groep als we voor en na de wedstrijden in de kantine zitten. De verbroedering onder elkaar vind ik mooi. Voor het dorp is de club ook van groot belang want zeker op de zaterdagen is het clubhuis echt een ontmoetingsplek voor dorpelingen.”

In de jeugd en ook nu in het derde elftal maakt Houmes zich vooral als verdediger verdienstelijk voor het team. “Ik ben altijd wel verdediger geweest van nature. Mijn zal je als speler niet zo snel zien opduiken in de zestien van de tegenstander. Daar ligt mijn kracht ook helemaal niet. Ik ben een jongen die het moet hebben van het uitschakelen van zijn man en dan de bal inleveren bij een ploeggenoot. Vooral geen gekke dingen doen, maar het spelletje gewoon simpel houden.”

Met zijn ploeg speelt hij dit seizoen stabiel in de middenmoot en dat is prima gezien de vele blessuregevallen die bij de club zijn. “Er zijn bij het eerste en tweede een aantal jongens met langdurige knieblessures en dat zie je dan ook terug bij ons. Dan is het soms krauwen om aan voldoende spelers te komen. Maar gelukkig kunnen we het als teams nog altijd gevuld krijgen, al heeft het wel eens tot gevolg dat je met wisselende teams speelt. Niet ideaal maar wel heel logisch.”

Of hij zelf ooit de stap nog maakt naar eventueel het tweede weet de jongeling niet. “Ik train om fit te blijven en vooral omdat ik plezier heb in het spelletje. Het is voor mij nu ook nog allemaal wennen. Fysiek en qua spel gaat het ook in het derde sneller en harder dan bij de jeugd. Dat is aanpassen maar tot nu draai ik wel een stabiel seizoen denk ik. We spelen veel tegen vierde- en vijfde elftallen van grotere clubs. Die hebben ervaring in de ploeg al zie je toch steeds ook meer jongere gasten in de teams en dat is wel leuk ook.”

De gezelligheid onderling en het plezier, ongeacht winst of verlies, zijn de drijfveren voor de examen leerling VWO. “Absoluut! Ik leer veel en heb het naar mijn zin, meer moet dat toch niet zijn dan?”

Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen
Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen

Zamivo bij Excelsior’20: Gewoon doen!

Ivo Vollebregt (46) is al bijna veertig jaar lid van Excelsior’20. Als actief voetballer doorliep hij de jeugd en speelde hij tot en met de senioren. Later maakte hij de overstap naar het Zamivo-voetbal. Dit seizoen heeft hij voor het eerst de organisatie van het Zamivo op zich genomen. Het initiatief voor Zamivo werd zo’n twintig jaar geleden gestart door George Leuver, de huidige voorzitter van de voetbalafdeling. Toen Leuver voorzitter werd en Ivo graag organisatorisch betrokken wilde blijven, nam hij het stokje over.

Zamivo staat voor Zaterdag Middag Voetbal: een interne competitie binnen Excelsior’20 waarvoor teams zich kunnen inschrijven. Er wordt om de week gespeeld, waarbij de poules elkaar afwisselen. De opzet is vooral gericht op 30-plussers die niet meer wekelijks willen spelen, maar het plezier in het spel en de derde helft minstens zo belangrijk vinden als de wedstrijd zelf.

Er wordt 7 tegen 7 gespeeld op een half veld. Een wedstrijd duurt twee keer dertig minuten. Er zijn geen scheidsrechters aanwezig; spelers lossen onderling eventuele discussies op. Slidings zijn niet toegestaan. Terugspelen op de keeper mag wel; die regel is bewust helder gehouden om discussies over vermeende terugspeelballen te voorkomen.

Alle Zamivo-spelers zijn lid van Excelsior’20, maar niet van de KNVB. Veel teams zijn ooit binnen de club ontstaan. Spelers sluiten zich om uiteenlopende redenen aan: omdat ze minder verplichtingen willen dan in het reguliere voetbal, omdat ze geen zin meer hebben in opstootjes of discussies met partijdige scheidsrechters, of simpelweg omdat ze ontspannen willen voetballen zonder gedoe.

Soms ontstaan teams spontaan. Zo is er een team gevormd vanuit ouders van een meidenteam. Zij trapten samen een balletje, kregen er plezier in en schreven zich in voor de competitie. Wie zich individueel aanmeldt, kan vrijwel altijd aansluiten bij een bestaand team. Dat leidt regelmatig tot nieuwe vriendschappen binnen de club.

De oudste actieve speler is momenteel 61 jaar. In principe richt Zamivo zich op 30+, maar ook 29-jarigen zijn welkom. Het niveau loopt uiteen: er spelen voormalige eerste elftalspelers mee die misschien wat snelheid hebben ingeleverd, maar technisch nog altijd uitstekend uit de voeten kunnen. Belangrijk is wel dat teams bij het aantrekken van invallers rekening houden met het eigen niveau. Het meenemen van een speler van duidelijk hoger niveau zorgt al snel voor scheve verhoudingen en frustratie.

De competitie telt doorgaans tussen de twaalf en achttien teams. Iedere ploeg mag zijn eigen naam kiezen, wat zorgt voor een gemoedelijke sfeer met creatieve namen als Jenever Walk Alone, FC Proost, en Los Jalapeños. Na afloop blijft het merendeel van de spelers hangen voor de derde helft, die een wezenlijk onderdeel vormt van het Zamivo-concept.

Naast de wedstrijden wordt er ook doordeweeks getraind. Een groep spelers traint op woensdag- en donderdagavond, een traditie die nog stamt uit de periode dat sommigen op zondag speelden. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een gemengde groep van Zamivo-spelers en andere leden — een mooie afspiegeling van het clubleven.

Teams doen er verstandig aan minimaal twaalf spelers in hun selectie te hebben. Door blessures, werk in ploegendienst of andere verplichtingen is het prettig wanneer er voldoende bezetting is om elke speeldag compleet aan de aftrap te verschijnen.

Dat Zamivo laagdrempelig is, bleek eens op een zaterdagochtend langs de lijn bij een jeugdwedstrijd. Een Zamivo-speler raakte in gesprek met een andere vader en nodigde hem uit om die middag mee te doen. De man verscheen inderdaad in de kleedkamer. Op de vraag of hij ooit had gevoetbald, antwoordde hij bevestigend. Toen hij zijn shirt aantrok, werd duidelijk dat hij nog in topconditie verkeerde. Hij gaf aan de volgende dag bij Willem II te moeten spelen. Het bleek te gaan om Iwan Redan, oud-prof van onder meer RKC Waalwijk, Roda JC, Sparta Rotterdam en Excelsior. Hij hield zich die middag keurig in, al kon hij het niet laten om één keer een voorzet met het standbeen te geven, tot groot vermaak van de rest.

Zamivo is in de kern waar voetbal om draait: samen spelen, sportief blijven en na afloop met elkaar napraten. Er is ruimte voor nieuwe teams en individuele spelers. Of je nu al jaren niet meer hebt gevoetbald, net in de regio bent komen wonen of met een groep vrienden of ouders een team wilt vormen, iedereen is welkom. Wie het plezier in voetbal weer centraal wil zetten, vindt op zaterdagmiddag bij Excelsior’20 zijn plek.

Klik op rksv Excelsior’20 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rksv Excelsior’20 voor meer informatie over de club.

Jeugdproduct Sem Wisse wilde altijd eerste van Meeuwen bereiken

0

ZOUTELANDE – Hij had als jeugdspeler altijd één doel: basisspeler worden bij het eerste van De Meeuwen. Vast is de plek nog niet, maar Sem Wisse (18) heeft er wel al een flinke reeks basisplaatsen, veelal ook als linksback, opzitten en dat smaakt naar meer. ‘De concurrentie op het middenveld is bij ons erg groot, maar ik ga er alles aan doen om wekelijks aan de aftrap te staan en dan maakt het me nu nog niet uit op welke positie dat is.’

Alle jeugdlichtingen heeft Wisse doorlopen bij de ‘Seaguls’, tot en met de JO17. “Daarna ben ik vervroegd doorgeschoven naar de senioren en sloot ik aan bij de selectie. Michel Leonhart heeft me erbij gehaald en vorig seizoen heb ik twaalf keer een basisplaats gehad en de nodige invalbeurten. Dat smaakte absoluut naar meer. Nu onder Daan Eikenhout is de concurrentie op het middenveld nog toegenomen maar mede door blessures heb ik toch al flink wat minuten weer gemaakt. Het is nu aan mij om ervoor te zorgen dat ik die plek niet meer afgeef. Want ik geniet er enorm van om voor deze club te kunnen spelen.”

Niet in de laatste plaats omdat hij er samenspeelt met Jordan Francke en Boy Wisse, twee neven van de middenvelder die nu ook vaak als linksback wordt opgesteld. Daarnaast staat er elke wedstrijd ook de nodige familie langs de kant als supporter. “Het publiek is echt geweldig. Zowel uit als thuis zijn er veel supporters van De Meeuwen aanwezig om ons te steunen, dat vind ik echt heel gaaf. Ik vind het ook fijn dat ik kansen krijg van de trainer om mezelf te laten zien, op ‘zes’ en ook als linksback. Dat was wennen en nieuw qua positie voor mij maar het gaat steeds beter al besef ik wel dat nu de concurrentie met onder ander Maas Boogaart en Jordan Francke nog best groot is. Zij hebben veel meer ervaring, al probeer ik wel heel veel van hen te leren.”

Inmiddels is de derdeklasser opgeklommen tot een plek in de top vijf van het klassement. Een positie waarop vooraf ook werd gemikt. “In het begin was het nog niet heel goed en moesten we vooral wennen. Nieuwe spelers, nieuwe systemen en andere trainer. Inmiddels gaat het wat stabieler en ik denk ook zeker dat we gezien onze selectie in de top vier moeten kunnen eindigen. Alleen hebben we nu misschien wat minder scorend vermogen ten opzichte van vorig seizoen.”

Net zoals met het elftal was Wisse ook niet helemaal tevreden met zijn spel voor de winterstop. “Nee, dat was nog te mager. Ik had meer moeten brengen maar denk ik dat ik mezelf té graag wilde laten zien en bewijzen. Dat ging ten koste van mijn zuiverheid. Ik wil graag voetballen en zal moeten proberen in mijn spel nog dynamischer te worden. Ooit hoop ik op ‘tien’ terecht te komen, waar ik ook in de jeugd meestal speelde. Dat blijft het uiteindelijke doel, maar voor nu ben ik tevreden met alle kansen en speelminuten die ik van de trainer krijg. Ik ben nog jong en heb nog alle tijd, leer wekelijks op trainingen en wedstrijden van de andere jongens. Die helpen me goed en coachen me op een fijne manier. Daar leer ik van. Het is nu ook zaak om de soms nog ‘slaperige momenten’ uit mijn spel te halen. De komende jaren heb ik nog voldoende om aan te werken en te leren, zodat ik hopelijk nog flink wat jaren als basisspeler hier kan en mag spelen.”

Klik op VV De Meeuwen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV De Meeuwen voor meer informatie over de club.

Helenio Baptista Varela naar VV Papendrecht

Als laatste aanwinst voor het komende seizoen verwelkomt Voetbalvereniging Papendrecht Helenio Baptista Varela. Helenio is 22 jaar. Hij speelt als aanvallende middenvelder en kan ook als centrumspits uit de voeten. Hij kwam de laatste 3 jaar uit voor het Rotterdamse LMO en was daarvoor onderdeel van de goed bekend staande jeugdopleiding van Zeeburgia uit Amsterdam.

Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.

Ramon Bronkhorst bouwt met plezier en rust aan SVV

Wie Ramon Bronkhorst (54) langs de lijn ziet staan bij SVV, ziet geen trainer die op zoek is naar snelle successen of persoonlijk eerbetoon. De Rotterdammer ademt vooral nuchterheid, plezier en betrokkenheid. Precies datgene wat de club nodig had toen hij vier jaar geleden instapte. SVV was net gedegradeerd naar de vijfde klasse, de organisatie was rommelig en veel spelers twijfelden over hun toekomst. Inmiddels staat er weer een herkenbare vereniging, met een stabiele selectie en een duidelijke koers.

Bronkhorsts eigen voetbalverleden is allesbehalve doorsnee. In de jeugd speelde hij bij Xerxes tot en met de B-junioren, maar daarna verlegde hij zijn focus naar Thaiboksen. Zijn tijd in het leger zorgde ervoor dat sport altijd een belangrijke rol bleef spelen. Pas na zijn diensttijd keerde hij terug op het voetbalveld, aanvankelijk in een vriendenteam bij Oranje Wit in Dordrecht. Via het derde elftal kwam hij daar in het selectievoetbal terecht, al haalde hij nooit het eerste. Op zijn 32e volgde alsnog een stap naar een eerste elftal, bij Transvalia, dat destijds in de derde klasse zondag uitkwam.

Daarna ging het snel. Een overstap naar Hargasport werd vroegtijdig beëindigd door problemen binnen de club, wat voor Bronkhorst het moment was om zijn trainerspapieren te halen. Bij Transvalia keerde hij terug als speler-trainer en bleef hij tot zijn 42e actief in het standaardvoetbal. Dat hij daarbij geregeld samen op het veld stond met spelers van boven de veertig, typeert zijn kijk op leeftijd en ervaring: zolang iemand iets toevoegt, is hij van waarde.

Na zijn actieve loopbaan richtte Bronkhorst zich volledig op het trainerschap. Bij Leonidas werkte hij drie jaar met de O19 en O17 en combineerde dat met het trainerschap bij Blankenburg, de club waar zijn dochter voetbalde. Wat begon als een verzoek om hem als speler te gebruiken, mondde uit in een rol als hoofdtrainer. De sportieve uitgangspositie was lastig, met een zware nederlaag van 28-0 in de eerste wedstrijd tegen SVV als dieptepunt, maar gaandeweg wist hij toch punten te pakken en vooruitgang te boeken.

Via het tweede elftal van CVC Reeuwijk en een onverwachte rol als hoofdtrainer bij Blijdorp, kwam hij uiteindelijk bij SVV terecht. Daar trof hij een club aan die zoekende was. De selectie was gedegradeerd, het bestuur instabiel en de toekomst onzeker. Toch bleef een kern van spelers behouden en werd de groep snel aangevuld. De eerste doelstelling was simpel: het plezier moest terugkomen en de club moest weer gaan leven.

Die missie is geslaagd. SVV groeide in korte tijd van zes naar ongeveer twintig teams en is weer zichtbaar aanwezig in de wijk. Vorig seizoen was voor Bronkhorst een van de leukste jaren, mede doordat de selectie intact bleef. Dit seizoen werkt hij samen met assistent Frans Schaap en verzorgster Zoë van Waveren. In alles is groei zichtbaar, al blijft de trainer realistisch. SVV doet niet mee om het kampioenschap, maar mikt op een plek die recht geeft op nacompetitie. In een competitie waarin Steeds Hooger, Swift Boys en Pernis als favorieten gelden, heeft SVV zich knap staande gehouden en is het door geen enkele tegenstander weggespeeld.

Opvallend is de samenstelling van de selectie. SVV beschikt over een van de oudste ploegen in de vijfde klasse, met zelfs een 46-jarige speler in de selectie. Die ervaring weegt volgens Bronkhorst ruimschoots op tegen de nadelen van een oude selectie. Tegelijkertijd sluit sinds de winterstop ook een speler uit de O23 aan, waarmee de balans tussen jong en oud behouden blijft.

Buiten het voetbal runt Bronkhorst een bedrijf in bedrijfstelecommunicatie, met name actief in de hotelsector. Ambities om hogerop te gaan als trainer heeft hij niet. Hij voelt zich thuis in de vierde en vijfde klasse en gelooft dat plezier en stabiliteit belangrijker zijn dan het najagen van promoties. Mocht die promotie er toch komen, dan is dat mooi meegenomen. Zo niet, dan kan het seizoen alsnog als geslaagd worden bestempeld. Want bij SVV draait het weer om waar het ooit om begon: samen sporten, samen blijven hangen en samen bouwen aan een vereniging die midden in de samenleving staat.

Klik op sv SVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv SVV voor meer informatie over de club.

‘Zonder nacompetitie ons veilig spelen blijft de doelstelling’

0

KOUDEKERKE – Het kampioenschap van VCK was misschien een onverwachte verrassing voor velen, maar het zorgde er direct voor dat de doelstelling duidelijk was. Dit keer langer dan één seizoen in de tweede klasse blijven. ‘Zonder nacompetitie ons veilig spelen was en blijft onze doelstelling, ondanks dat we nu lager staan dan we zouden willen.’

Dat zegt verdediger Victor van Heulen. Maar hij is ook helder als het gaat om de redenen waarom de ploeg zich te diep in de rechterrij bevindt. “We zijn niet constant genoeg en pakken te weinig punten in wedstrijden waar we vooraf gezien juist de meeste kans zouden hebben. We hebben onze meeste punten gepakt tegen ploegen uit de top van de ranglijst. Waarschijnlijk omdat we dan vanuit de reactie en omschakeling kunnen voetballen. We worden nooit ongeduldig en dat loont dan. Alleen moeten we in wedstrijden dat we zelf meer het spel moeten maken ook proberen om dan toe te slaan. Dat hebben we helaas te vaak nagelaten.”

Toch ziet Van Heulen volop kansen voor VCK, zeker omdat er een grote groep ploegen is die erg dichtbij elkaar staan. “Een paar keer winnen en je klimt vijf plekken maar dat geldt dus andersom ook. Ben je een paar keer niet bij de les kan je zomaar in de gevarenzone staan. Dat moeten we, zeker met de kwaliteit die we herbergen in de selectie niet laten gebeuren.”

Op dit moment krijgt de verdediger voldoende kansen om als basisspeler zichzelf te laten zien, mede door een aantal blessuregevallen in de selectie. “Dat is voor mij nu een kans om me te onderscheiden. In het begin van het seizoen speelde ik minder wat altijd balen is natuurlijk maar je weet dat er gaandeweg de competitie blessures en schorsingen zullen zijn waardoor anderen de kans krijgen. Wanneer iedereen fit is ben ik meestal de ideale twaalfde man al weet je in de praktijk dat geen enkele ploeg een heel seizoen zonder blessures blijft. Tot op heden ben ik zelf blessurevrij gebleven en dat wil ik graag zou houden ook.”

Zichzelf beschrijven als voetballer is voor het jeugdproduct van VCK geen enkel probleem. “Een pure verdediger die vooral in eerste instantie zijn taak goed uitvoert en geen al te gekke dingen doet. Ballen veroveren, tegenstander uitschakelen en de bal naar de juiste kleur spelen zonder franje. Ik kan over het algemeen wel op alle posities in de verdediging uit de voeten. Van de ene kant een zegen en anderzijds ook wel een valkuil. Want een vaste plek hebben en me op kunnen richten zou lekker zijn.”

Hij is inmiddels als zes seizoenen lid van de eerste selectie. Maar ondanks dat hij nog geen basisspeler is speelde hij in al die seizoenen nog nooit een competitieduel voor het tweede elftal bij de club. “Nee, dat is misschien wel opvallend. In mijn eerste jaar JO19 mocht ik meetrainen met het eerste en debuteerde dat jaar ook tegen FC Dauwendaele. Sinds toen ben ik nooit meer bij de selectie weggeweest. Het was sindsdien altijd óf bank óf basis.”

Toch begint het wel te knagen bij de 24-jarige Koudekerkenaar dat een basisplek nog niet is bereikt. “Een paar keer bank en invallen is nog wel te doen, maar als de reeks langer gaat duren dat zou ik toch overwegen om vaker minuten te maken in het tweede. Ik ben nu op een leeftijd dat ik hopelijk nog wat jaren voor de boeg heb. Komend seizoen hoop ik de nieuwe trainer te kunnen overtuigen dat ik in de ploeg thuishoor. En voor dit seizoen gaan we er met z’n allen vol voor knokken om te overleven. Als dat lukt hebben we het geweldig gedaan.”

Klik op VCK Koudekerke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VCK Koudekerke voor meer informatie over de club.

Van profdroom naar leidersrol: het voetbalpad van Yasin Mazlum (HBSS)

Yasin Mazlum is 28 jaar, geboren in Vlaardingen en al zijn hele leven woonachtig in Maassluis. Zijn voetbalcarrière bracht hem langs profopleidingen, buitenlandse ervaringen en ambitieuze amateurclubs, maar uiteindelijk keerde hij steeds terug naar de regio waar hij zich thuis voelt. Tegenwoordig is hij aanvoerder bij HBSS, een rol die hem niet toevallig werd toebedeeld. Het was een bewuste keuze van de trainer, passend bij zijn ervaring en uitstraling binnen de groep.

Zijn voetbalverhaal begint bij Excelsior Maassluis, waar hij als mini zijn eerste wedstrijden speelde en uiteindelijk zo’n tien jaar actief bleef. Daarna volgde een belangrijke stap naar Sparta Rotterdam. Vanaf de Onder 16 doorliep hij daar de jeugdopleiding tot aan het eerste elftal. Hij werkte samen met trainers als Michael Reiziger en Alex Pastoor, en mocht tijdens oefenwedstrijden zelfs aan het eerste elftal ruiken. In het seizoen waarin Sparta kampioen werd van de Keuken Kampioen Divisie, kreeg hij de mogelijkheid om op amateurbasis aan te blijven. Dat perspectief zag hij echter niet zitten.

Die keuze bracht hem naar SC Cambuur, waar hij bij Jong Cambuur speelde onder trainers als Arne Slot en Dennis van der Ree. Na een trainerswissel verdween het vertrouwen en volgde een nieuw hoofdstuk. Yasin vertrok voor drie maanden naar Turkije, waar hij meetrainde bij Konyaspor, maar helaas de afspraken niet nagekomen werden.

Een terugkeer bij Excelsior Maassluis volgde, waar Jeroen Rijsdijk trainer was. Door administratieve problemen rond zijn buitenlandse periode duurde het lang voordat hij speelgerechtigd was, wat het ritme brak. Niet veel later meldde Westlandia zich. Daar kende hij twee sterke seizoenen in de derde divisie zondag, al werd hij regelmatig op posities ingezet waar hij niet gewend was om te spelen.

De ontmoeting met Henk de Zeeuw leidde tot een overstap naar Zwaluwen, waar hij vier seizoenen actief was. Het werd een succesvolle periode waarin hij uitgroeide tot aanvoerder. In zijn laatste seizoen gooide een zware hamstringblessure, opgelopen in een wedstrijd tegen Jong Shakhtar Donetsk, roet in het eten. Ondanks een flink aantal gespeelde wedstrijden veranderden de voorwaarden bij de club en besloot hij verder te kijken.

Zijn volgende keuze viel op FC Skillz, een project dat hem aansprak vanwege de ambitie en het verhaal achter de club. In de praktijk werd het echter niet wat hij ervan had verwacht, mede door aanhoudende kuit- en hamstringklachten. Toen zijn vertrek bekend werd, kwam HBSS al snel in beeld. Samen met een vriend gaf hij zijn ja-woord en bleef hij daarbij, ondanks andere aanbiedingen.

De overstap betekende een stap terug in niveau, maar paste beter bij zijn leven buiten het voetbal. Yasin werkt al zeven jaar als accountmanager in de sanitairbranche en is vaak onderweg. Hij wilde bewust kiezen voor een club dicht bij huis. Bij HBSS was de voorbereiding rommelig en de selectie grotendeels vernieuwd, maar gaandeweg ontstond er rust. Onder trainers Berkan Bayraktar en Ton Pattinama kreeg de ploeg structuur en werden de resultaten beter. Yasin speelt vrijwel alles, oogt fitter dan vorig seizoen en vervult een duidelijke leidersrol.

Zijn grootste kwaliteiten liggen in het coachen en zijn traptechniek, vaardigheden die hij al vroeg ontwikkelde. In de jeugd speelde hij tegen spelers als Frenkie de Jong, Noussair Mazraoui en Youri Tielemans , en vormde hij bij Sparta zelfs een verdedigend duo met Denzel Dumfries.

Waar Yasin vroeger fel en uitgesproken was, heeft hij geleerd om dingen in perspectief te plaatsen. Na een recente nederlaag merkte hij dat hij bewust de kleedkamer stil hield, iets wat hij een paar jaar geleden nooit had gedaan. Die ontwikkeling typeert zijn huidige fase als voetballer. Hij combineert ervaring met rust en weet wanneer hij moet sturen en wanneer hij moet loslaten. Bij HBSS komt dat goed samen: een omgeving waarin hij zichzelf kan zijn en waarin zijn kwaliteiten volledig tot hun recht komen.

Klik op HBSS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HBSS voor meer informatie over de club.

Jong Ambon is volgens Leroy Telussa een club die culturen verbindt

0

MIDDELBURG – Omdat hij ooit onverwachts werd toegelaten op een studie in Rotterdam maakte hij als begin twintiger de overstap van Zeelandia Middelburg naar Jong Ambon. Tot vreugde van zijn vader. Het bleek een gouden keuze, want sindsdien is Leroy Telussa (34) niet meer weggegaan en is hij nu nog altijd de trotse aanvoerder van het eerste team.

“Ik wilde gaan studeren en had toen weinig vertrouwen dat ik zou worden toegelaten op de opleiding in Rotterdam. Ik beloofde mijn vader dat áls ik zou worden toegelaten ik zou gaan voetballen bij Jong Ambon. Dat wilde hij altijd al, maar ik zag geen reden om bij Zeelandia toen al weg te gaan. Uiteindelijk moest ik mijn belofte nakomen want ik werd toegelaten op de opleiding en van die stap heb ik nog altijd geen spijt.”

Telussa, een telg uit de familie wiens naam onlosmakelijk in vele lagen is verbonden met Jong Ambon, speelde zijn gehele jeugd bij Zeelandia, maar dus nimmer in het eerste team. Toen de JO29 uiteenviel omdat tal van teamgenoten overstapten naar JVOZ, kreeg hij aanbiedingen van Dauwendaele, MZVC en RCS. “Die werden het uiteindelijk geen van allen, want ik had mijn woord aan Jong Ambon gegeven. Al die jaren waren fantastisch en zeer speciaal. Trainen onder ome Paul en spelen met een hoop neefjes in het elftal. Dat zijn dingen die ik enorm koester als voetballer en als mens.”

Was hij in het verleden altijd aanvaller, inmiddels is hij één van de oudsten in de selectie wordt hij liefkozend soms pa of opa genoemd. Tijdens de wedstrijden jaagt hij niet meer op de doelpunten maar is hij als centrale verdediger juist degene die de boel neerzet en de spelers probeert te coachen. “Dat is een enorm mooie rol. De laatste seizoenen is het sportief helaas wat minder. Even hadden we het gevoel dat we de juiste lijn weer te pakken hadden, maar sinds begin dit seizoen draait het minder en lopen we eigenlijk al sinds de voorbereiding achter de feiten aan. Dat is zonde, want we hebben zeker de kwaliteiten om in deze klasse gewoon bovenin mee te doen vind ik.”

Stappen vooruit, stapje terug en hopelijk straks weer eentje vooruit maken. “Dat is wel waar ik naar streef met de ploeg. Bovendien blijft voetbal voor mij een geweldige uitlaatklep. Ook als het minder draait kan ik op het veld even helemaal de knop omzetten en mijn drukke baan vergeten. Dat vind ik heerlijk en is voor mij een belangrijke drijfveer dat ik nog altijd speel. Ik ben ook erg fanatiek en wil altijd streven naar beter en meer. Soms moet je dan even op de rem trappen of gas terugnemen. We hadden als doel om te gaan voor de nacompetitie, maar dat is er alleen tot op heden nog totaal niet uitgekomen. We hebben amper met dezelfde jongens kunnen spelen en er moeten zelfs geregeld jongens van het tweede mee. Dan is het lastig om constant te presteren als team. We doen ons best maar dat is in deze klasse te vaak niet goed genoeg gebleken tot nu toe.”

De club heeft hij inmiddels in zijn hart zitten en hij geniet van hoe het er bij Jong Ambon aan toegaat. “Het is meer dan een Molukse club, voor mij is het een club van verbinding met en tussen verschillende culturen. Een familievereniging waar een warm gevoel heerst richting alle leden, waar ze ook hun roots hebben. Dat vind ik mooi en daar ben ik trots op dat ik daar deelgenot van ben al vele jaren. Zo lang ik fysiek van waarde ben en ik het allemaal nog goed kan belopen zal ik me blijven inzetten. Hopelijk kunnen we dit seizoen sportief nog wat stapjes maken en anders moet het volgend jaar gebeuren.”

Klik op Jong Ambon voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Jong Ambon voor mee informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.