Sommige mensen groeien op bij een voetbalclub, anderen raken er op latere leeftijd bij betrokken. Voor Jan van der Berg (83) geldt dat de club al bijna zijn hele leven een vaste plek inneemt. De inmiddels zeventig jaar lid van Verburch begon er als jonge tiener met voetballen en is er nooit meer echt weggegaan.
“Toen ik begon was ik dertien jaar,” vertelt Jan. “Dat was in die tijd de leeftijd waarop je pas mocht gaan voetballen. Tegenwoordig beginnen kinderen al veel eerder, maar toen was dat anders.”
Zoals veel jongens uit het Westland doorliep hij de jeugdelftallen van de club. Uiteindelijk kwam hij terecht bij de senioren, waar hij voornamelijk in het eerste elftal speelde. “Ik stond meestal linksback of links op het middenveld. Dat vond ik een mooie positie, daar kon ik me lekker uitleven.”
Zijn actieve voetbalcarrière duurde niet zo lang als hij misschien had gehoopt. In 1976 kreeg Jan te maken met een zware knieblessure. “Mijn kniebanden moesten geopereerd worden en daarna zat ik in het gips.” Dat bleek een kantelpunt. Hij stopte met spelen in het eerste elftal en ging later nog wel een tijd door bij de veteranen.
Maar ook daarna bleef zijn lichaam hem parten spelen. In 1984 moest hij geopereerd worden aan een hernia. “Daar heb ik heel veel therapie voor gehad,” vertelt hij. Het betekende uiteindelijk ook het einde van zijn voetbaljaren op het veld.
Toch bleef hij sportief bezig. “Een jaar later ben ik gaan hardlopen. Dat ging eigenlijk best goed met mijn hernia.” Wat begon als rustig bewegen voor herstel groeide uit tot een vaste gewoonte. “Met voetbal liep ik altijd al veel, dus dat zat er wel een beetje in.”
Altijd betrokken bij de club
Hoewel hij het voetballen zelf inmiddels niet meer mist, is Jan nooit losgekomen van Verburch. Hij noemt zichzelf een echte clubman. Dat blijkt ook uit de vele taken die hij in de loop der jaren op zich heeft genomen.
Zo zat hij maar liefst 25 jaar in de fancyfaircommissie van de vereniging. “Dat waren altijd drukke dagen, op zaterdag en zondag. We organiseerden van alles. Het rad van avontuur bijvoorbeeld. Daarmee probeerden we geld binnen te halen voor de club.”
Die betrokkenheid bleef niet onopgemerkt. Na een half jaar in de commissie werd hem al gevraagd om meer taken op te pakken. “Toen ben ik ook betrokken geraakt bij de sponsorcommissie.”
Zijn werk bestond onder meer uit het regelen en onderhouden van reclameborden langs het veld. “Ik haal de oude borden weg en hang de nieuwe op. Ook probeer ik nieuwe sponsors binnen te halen.” Daardoor heeft hij nog altijd regelmatig contact met de sponsorcommissie van de club.
Ook de afgelopen tien jaar is Jan nog meerdere dagen per week op het sportcomplex te vinden. Als vrijwilliger in de zogenoemde VUT-ploeg helpt hij bij het onderhoud van de accommodatie.
“Elke maandag en vrijdag zijn we hier bezig. Dan maken we de accommodatie schoon. Kleedkamers, kozijnen, dat soort dingen.” Het is werk dat vaak onzichtbaar blijft voor de buitenwereld, maar wel essentieel is voor het functioneren van de club.
Voor Jan is het meer dan alleen een klusje. “De voetbalclub is ook een beetje een uitlaatklep. We zijn hier drie of vier ochtenden per week. Dan drink je een kop koffie, maak je een praatje en heb je het over van alles.”
Natuurlijk gaat het gesprek vaak over voetbal. “Over andere clubs, over Feyenoord, Ajax en hoe het allemaal beter kan” zegt hij lachend.
Hoewel hij zelf niet meer speelt, is Jan nog regelmatig op het complex te vinden wanneer het eerste elftal thuis speelt. “Die wedstrijden kijk ik nog heel veel,” vertelt hij.
Hij volgt het team kritisch, maar met een warm hart. “Ik vind dat de selectie van Verburch goed is. Er kan misschien nog wel meer uitgehaald worden, want degraderen hoeft volgens mij niet. Het zou zonde zijn als ze degraderen. Dat zou ik ze echt niet gunnen.”
Lid van verdienste
Voor zijn inzet kreeg Jan tijdens een jaarvergadering een bijzondere erkenning: hij werd benoemd tot lid van verdienste. Toch blijft hij daar zelf bescheiden onder. “Ik vind dat niet zo belangrijk,” zegt hij nuchter. “Maar het is natuurlijk wel een stukje waardering.”
Ook kreeg Jan een lintje van de burgemeester. Een onderscheiding die van hem niet had gehoeven, maar achteraf toch erg is gewaardeerd. Kort geleden bereikte hij nog een andere mijlpaal: hij is inmiddels zeventig jaar lid van de club. Een uitzonderlijk lange periode waarin hij vrijwel alle veranderingen bij Verburch van dichtbij heeft meegemaakt.
Westlandse mentaliteit
Wat hem al die jaren bij de club heeft gehouden, is volgens Jan vooral de sfeer. “Verburch is een goede sociale club. Dat vind ik belangrijk.”
Hij hoopt dat de club ook in de toekomst die typische ‘Westlandse mentaliteit’ blijft behouden. “Soms komen er mensen van buitenaf bij, dat hoort erbij. Maar je wilt wel dat die mentaliteit blijft.”
Die mentaliteit omschrijft hij simpel: mensen die voor elkaar klaarstaan en elkaar helpen wanneer dat nodig is. “We zijn hier misschien wat direct. Maar we hebben alles voor elkaar over.”
Klik op vv Verburch voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Verburch voor meer informatie over de club.