Home Blog Pagina 424

Wessel Groote gaat voor de voetballende oplossing bij VV Zwaluwe

Terwijl de meeste van zijn ploeggenoten bij VV Zwaluwe in de zomer rustig konden hangen in de strandstoel moest Wessel Groote stevig aan de bak. De centrale verdediger, die in mei zijn enkel brak, kreeg loon naar werken, want op de dag dat de competitie begon was hij weer speelklaar.

“Op 18 mei heb ik mijn enkel gebroken”, kijkt Groote terug. “Een combinatie van nieuwe schoenen, een nieuw kunstgrasveld en waarschijnlijk pech. Mijn enkel zakte weg en draaide niet mee. En toen zei hij knak. Gelukkig was het een mooie breuk.”

Met behulp van fysiotherapeut Pim Schonk, toevallig ook medespeler van Groote, werkte de verdediger na zes weken gips hard aan zijn herstel. “Mooie vent”, zegt hij over Schonk, de routinier van VV Zwaluwe. “Hij is 37 jaar, maar nog zó fit. Daar heb ik bewondering voor.”

VV Zwaluwe, dat dit seizoen ingedeeld is in een sterke derde klasse met clubs uit West II, kende een prima start van de competitie. De ploeg is als zesde de winterstop ingegaan. En dat is volgens Groote niet geheel toevallig. “We spelen tegen goed voetballende ploegen. Daardoor hebben ook wij een stap gezet. Waar we het eerst vooral moesten hebben van de lange bal zoeken we nu ook de voetballende oplossing. Ik ben sowieso niet van de bal naar voren rossen, dus wat er nu gebeurt bevalt me wel.”

VV Zwaluwe heeft volgens Groote bovendien in Jack Beusenberg een trainer die enorm ervaren is. “Hij komt van Zwaluwe en is al diverse periodes bij de club als trainer werkzaam geweest. Hij heeft ons vorig seizoen uit de brand geholpen toen de trainer werd ontslagen.”

Beusenberg zou in de zomer weer plaatsmaken voor de nieuwe trainer Bas Liebregts, maar die werkte geen dag op sportpark De Kwarrehoek. “Hij had een goed verhaal”, zegt Groote, die lid is van de spelersraad. “Wij zagen het wel zitten met hem. Een maand voor de start van de voorbereiding belde hij echter af omdat hij nieuw werk had en dat niet kon combineren met het trainen. Met Jack is de club op zeker gegaan.”

Een trainer bovendien die er geen problemen mee heeft om een dag extra te trainen voor spelers die vanwege werk een training moeten missen. Groote is ook zo’n speler, want de 27-jarige procesoperator bij Shell Moerdijk werkt in de ploegendienst. “Meestal is er wel een mouw aan te passen. Wie dinsdag niet kan, kan woensdag trainen. Meestal zijn er twee, drie jongens. Die krijgen een individuele training van Jack.”

Hoewel hij de persoonlijke duels niet schuwt en hij geroemd wordt vanwege zijn mandekking is Groote bovenal een verdediger die voor de voetballende oplossing gaat. “Ik kan stevig verdedigen, maar ik speel wel fair. De bal lukraak naar voren schieten, dat is niet aan mij besteed. Dat vind ik armoedig. Daarom ben ik ook heel blij met onze huidige ontwikkeling, dat we steeds beter als team gaan voetballen.”

Dat moet volgens Groote leiden tot een plaats in de middenmoot. “We hebben wel wat ervaring ingeleverd en daarmee ook een stukje voetbalgogme, maar voetballend zijn we flink vooruit gegaan.”

Klik op de link voor meer artikelen over VV Zwaluwe
Klik op de link voor meer informatie over VV Zwaluwe

Clubman Rob Gijsbertsen leeft voor het voetbal bij Woudenberg

0

Loyaliteit en clubliefde komt steeds minder vaak voor in het amateurvoetbal. Hoe anders is dat voor Rob Gijsbertsen, die al vijfenveertig jaar in allerlei verschillende rollen actief is bij zijn geliefde Woudenberg. De 52-jarige Woudenberger is momenteel de assistent-trainer van het eerste elftal.

Als zevenjarig jochie brachten de ouders van Rob Gijsbertsen hem voor het eerst naar de voetbalvereniging uit het dorp: VV Woudenberg. Dat Gijsbertsen daar nog altijd rondloopt komt mede door de opvoeding thuis. ,,Sporten staat altijd bovenaan en vooral voetbal. Daar moet alles voor wijken. Dat is er vroeger met de paplepel al ingegoten. In mijn huidige gezin breng ik dat ook over. Elk jaar gingen we wel op wintersport, maar dan waren we op vrijdagavond altijd weer terug. Op zaterdag moet je gewoon aanwezig zijn.’’

In de hedendaagse maatschappij is dat nog weleens anders. ,,Nu gaan spelers weleens een weekend weg of op vakantie. Daar zijn ze mede door hun werk soms toe verplicht. Dat kan ik soms wel enigszins begrijpen, maar bij ons thuis gaat dat er niet in. Het zal nooit gebeuren dat we tijdens het seizoen op vakantie gaan. Sinds ik assistent-trainer bij het eerste ben, zijn we dan ook niet meer op wintersport geweest. Toen ik mijn vrouw leerde kennen gaf ik direct aan dat mijn leven vol is met sport. Daar kon ze mee leven en we zijn nog altijd erg gelukkig.’’

De rol als assistent-trainer vult Gijsbertsen nu al voor het vierde seizoen in. ,,Vanuit hoofdtrainer Jeroen Peeters krijg ik heel veel vertrouwen. We denken vaak hetzelfde en komen met dezelfde oplossingen. Dat is erg fijn werken. De groep kwam op een gegeven moment met de suggestie dat ik veldtrainingen kon doen. Dat is écht super om te doen.’’

De clubman vertolkte daarvoor nog veel andere rollen. ,,Ik begon dus als jeugdspeler, waarna ik het eerste heb gehaald. Tegelijkertijd trainde ik al jongere jeugdteams. Dat heb ik heel lang gedaan en uiteindelijk heb ik ook het tweede getraind. Ook ben ik coördinator van de mini’s geweest en later technisch coördinator van de onderbouw jeugd. ,,Daarnaast ben ik betrokken geweest bij het opzetten van een voetbalschool. Die is er helaas niet meer, maar er zijn geluiden over een terugkeer. Ik ben ook eens gevraagd om jeugdvoorzitter te worden, dat is misschien nog wel iets voor de toekomst. Als speler heb ik trouwens nog wel even bij de veteranen van Scherpenzeel gevoetbald, maar tegelijkertijd was ik nog altijd jeugdtrainer bij Woudenberg. Ik ben dus nooit helemaal vertrokken.’’

Waar doet Gijsbertsen dat allemaal voor? ,,Vanuit al die jaren ken je iedereen op de club. Als jeugdtrainer wil je de spelers de basis goed aanleren. Dat bijvoorbeeld Tim Banning, die ik vroeger trainde, nu bij het eerste zit, vind ik prachtig om te zien.’’

door Pjotr Pos

Klik op VV Woudenberg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Woudenberg voor meer informatie over de club.

Trainer van den Hoven van Blauw-Wit’81 wil steeds een beetje beter

De match tussen de Blauw Wit’81 uit De Moer en Niels van den Hoven (35) was na één gesprek gemaakt. Sinds het begin van dit seizoen staat de coach dan ook aan het roer van de zaterdagvrouwen.

Hij is zelf actief bij de veteranen van S.S.C.’55 in Sprang-Capelle. “Al speel ik daar momenteel weinig, omdat de vrouwen van Blauw-Wit’81 op hetzelfde moment spelen.”

Bij S.S.C.’55 was Van den Hoven 6,5 jaar actief als trainer, eerst bij de vrouwen, daarna een seizoen bij de MO17. ”Helaas hield dat elftal op te bestaan, waarna ik om me heen ben gaan kijken naar een nieuw elftal.”

Toen Van den Hoven zag dat de vrouwen van Blauw-Wit’81 uit De Moer een trainer zochten en hij er ook nog eens op werd geattendeerd door twee voetbalsters, ging hij met de club in gesprek. “Ik zocht een leuk elftal dat niet alleen denkt aan de derde helft, maar ook in het veld weet dat het draait om het neerzetten van een goede wedstrijd. Winnen is niet het allerbelangrijkste, maar ik wil wél dat iedereen speelt om te winnen. Die instelling vind ik belangrijk en dat is bij dit elftal het geval.”

Beter

De kersverse trainer heeft het vanaf week 1 naar zijn zin. “De match is goed en we zitten op éen lijn. Wat ik belangrijk vind? Ik wil dat we het elke maand beter doen dan de maand ervoor. Aan het einde van vorig seizoen stond het team bijna onderaan. Dat hoeft niet nog eens te gebeuren, daar zijn deze speelsters te goed voor. We staan verdedigend vrij aardig en hebben vaardige voetbalsters. En, het belangrijkste, ze tonen veel inzet en leren snel.”

Realistisch is hij wel: “We gaan geen kampioen worden, maar eindigen in de middenmoot zou al een mooie stap zijn ten opzichte van vorig seizoen. En wie weet: als we elke maand stappen zetten, eindigen we wellicht hoger.”

Gemoedelijk

Hoewel Van den Hoven zich meteen welkom voelde, kent hij de club nog niet goed. “Ik zie nog elke week nieuwe gezichten. De mensen met wie ik veel samenwerk, zoals de coach van het vrouwenteam op zondag en natuurlijk de speelsters zelf, waren meteen enthousiast en dat is fijn binnenkomen. De sfeer bij Blauw-Wit’81 is gemoedelijk, eigenlijk zoals je deze verwacht bij een dorpsclub.”

Van den Hoven draait het team echter niet alleen. “Ik werk samen met Hans Sweep. Onze samenwerking is goed. Hij is net zo fanatiek en gek op voetbal als ik en we zouden het uren kunnen hebben over de opstelling, de wedstrijden en trainingen. We geven samen de training op donderdag en coachen op zaterdag, ieder aan een kant van het veld. We brengen de speelsters graag iets bij.”

Klik op Blauw-Wit’81 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Blauw-Wit’81 voor meer informatie over de club.

Kabouters krijgen ook bij Haaften de kans

0

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst is een gezegde dat ook bij voetbalvereniging Haaften een warm hart wordt toegedragen. En daarbij wordt de allerjongste jeugd niet vergeten: onder impuls van onder andere Angelien van Dooijeweert is het kaboutervoetbal sinds kort gestart.

HAAFTEN De 36-jarige Angelien van Dooijeweert heeft haar hart verpand aan de voetbalsport. Ze speelt bij Haaften in het 7×7-team, met speelsters van dertig jaar en ouder en een deel van haar familie is verweven met het Waardenburgse WNC waar zij zelf ook actief is geweest. De voetbalfanate is echter sinds kort één van de drijvende krachten achter het kaboutervoetbal bij Haaften, dat graag de spelertjes van vier en vijf jaar oud wil omarmen.

,,We hadden een spelertje van die leeftijd die meedeed bij het onder 7-team, maar daarvoor was hij voor het mooi iets te jong. Daarom hebben we gedacht: het zou toch hartstikke leuk zijn als we voor de jongste spelers ook een groep zouden kunnen maken. En zo is het kaboutervoetbal ook bij Haaften gestart.’’

De eerste training van de kabouters was op woensdag 21 september. ,,We zijn voorzichtig van start gegaan. Wekelijks trainen we van 17.45 tot 18.30 uur op ons sportcomplex Elzenbos. Drie kwartier is echt lang genoeg om de aandacht van de spelers vast te houden. Samen met ploeggenote Silvia geef ik de trainingen aan de kinderen. We zijn met een klein groepje begonnen en het moet daarna echt nog gaan groeien want het is wel de bedoeling dat dit een blijvend initiatief is. Het zou mooi zijn als we doorgroeien naar een groep van zo’n acht tot tien spelertjes. De ervaring leert dat als het aanslaat dat van mond tot mond gaat en er steeds meer belangstelling komt. Maar het moet ook weer geen stormloop worden. Twintig spelers op een veld wordt ook wat veel om onder controle te houden’’, lacht ze. ,,We hebben sinds kort een nieuwe trainingsprogramma dat we goed kunnen gebruiken. Dat geeft een mooie basis.’’

Eeuwling Haaften heeft de jeugd duidelijk op een voetstuk staan. Alle registers worden opengetrokken om de toekomst veilig te stellen en de jeugdspelers te behouden voor de vereniging.

,,Vanaf begin september rolt de bal weer bij de jeugd en het is mooi dat we nog steeds extra aanwas hebben,’’ vertelt Angelien, die ook deel uitmaakt van de bloeiende jeugdcommissie bij Haaften. ,,Bestuurlijk blijkt het lastig om mensen te vinden, maar bij de jeugdcommissie hebben we juist veel enthousiaste mensen en een sterke bezetting. Dat stelt ons in staat om veel leuke dingen voor de jeugd te doen en dat werpt z’n vruchten af.’’

Klik op Haaften voor meer artikelen over de club.
Klik op Haaften voor meer informatie over de club.

Anke Roelen is het cement bij SV Terheijden

Ze is al jaren de steunpilaar van het vrouwenelftal van SV Terheijden. Anneke Roelen (29) heeft bij haar club echter meer petten op, want als bestuurslid communicatie probeert ze de verbinding tussen de leden van de club te versterken.

Roelen laat zich in de wedstrijden zien als verbindingsspeler. Als haar ploeg aanvalt, is ze voorin, als SV Terheijden moet verdedigen, helpt ze de laatste linie van haar ploeg. “Deze positie is op mijn lijf geschreven. Ik vind het heerlijk om van het ene strafschopgebied naar het andere te rennen.” Het werkterrein maakt haar volgens eigen zeggen een echte box-to-box speler. Wat ook opvalt aan het spel van Roelen is dat zij zich niet bezondigt aan het lopen met de bal. Haar balcontacten zijn vaak kort, maar effectief. “Ik heb lang bij de jongens gespeeld. Tot mijn achttiende. Daar ben ik gevormd als voetballer. Ik werd gedwongen om snel te handelen.”

Ze is nog steeds niet de grootste, maar ze gaat geen duel uit de weg, geeft ze aan. “Dat is ook een overblijfsel van lang voetballen bij de jongens. Ik heb me daar leren wapenen. Ik vind het heerlijk om duels aan te gaan, ook als mijn tegenstandsters een kop groter zijn dan ik.”

Roelen speelde zo lang bij de jongens omdat SV Terheijden in die jaren geen meisjesvoetbal had. “Inmiddels hebben we een MO13 en MO17, mooie ontwikkelingen. Toen hadden we één dameselftal. Op zaterdag voetbalde ik met de jongens en vanaf mijn vijftiende speelde ik ook op zondag bij het dameselftal.”

Intussen is ze bij het vrouwenelftal van SV Terheijden de ervaren kracht. “Een paar jaar geleden zijn er wat speelsters gestopt. Daardoor was ik ineens de oudste. Daar moest ik wel aan wennen.”

Als ervaren kracht en aanvoerder wijst ze haar jongere ploeggenoten de weg. “Ik vind teambuilding erg belangrijk. In de wedstrijden probeer ik die meiden ook te helpen met aanwijzingen. We hebben altijd gespeeld in de vierde klasse. Toen we een paar jaar geleden veel nieuwe speelsters hadden, hebben we vrijwillig een stapje lager gedaan. Maar we werden al snel kampioen, waardoor we weer in de vierde klasse spelen.”

Roelen heeft spelplezier, maar ook gezelligheid hoog in het vaandel staan. “We doen regelmatig leuke dingen met elkaar. We hebben een eigen feestcommissie in het team van vijf personen. Om de zoveel tijd wordt er iets georganiseren.”

Roelen probeert ook in clubverband haar steentje bij te dragen. Ze is bestuurslid communicatie. “In die rol probeer ik met een aantal andere mensen om de onderlinge verbinding te versterken. We doen veel met de sociale media, zoals Facebook en Instragram. De website heeft vooral een informerende functie. Via de andere sociale media delen we veel berichten. Het is een belangrijke sprekebuis van de vereniging en de manier om mensen warm te maken voor vrijwilligerstaken.”

Klik op de link voor meer artikelen over SV Terheijden
Klik op link voor meer informatie over SV Terheijden

Kabouterinitiatief geslaagd bij Zinkwegse Boys

ZINKWEG – Zinkwegse Boys let ook op de allerkleinsten. Het geesteskind van initiatiefnemer Bas Verzendaal, om een clinic voor de jongste voetballers – de zogeheten ‘kabouters’ – te organiseren, bleek een schot in de roos.

Samen met enthousiaste jeugdtrainers en voormalig spelers van de hoofdmacht van Zinkwegse Boys, Ronald van Ruiven, Ferry van den Dool, Ramon Orgers en Martin Hordijk, werd een heuse kabouterclinic verzorgd begin voor zeventien uitgelaten spelertjes van vijf en jaar oud. Zij kregen op het kleine trainingsveld van ‘de Zinkweg’ hun vuurdoop en de aanwezige ouders zagen dat het goed was.

Het beeld dat deze ‘vorige generatie’ het voetbalplezier doorgeeft aan de volgende jonge lichting, was prachtig om te zien. Hoewel Bas Verzendaal nog herstellende was van een intensieve knieblessure, spande hij zich tijdens de clinic energiek in. Voor Zinkwegse Boys was de clinic ook een prachtig moment in de ambitie die de vereniging zich gesteld heeft: de club wil elk seizoen twee kabouterteams laten starten, in het nastreven van de uitdrukkelijke wens dat het vlaggenschip in de toekomst gerepresenteerd gaat worden door minimaal de helft eigen jeugd die vanaf de jongste leeftijd bij de vereniging zijn ingestroomd.

Een wens, die sinds dragen het najaar van 2015 expliciet in het jeugdbeleidsplan staat beschreven. Met de geleidelijke doorstroming van de jeugd komt de verwezenlijking van dat streven steeds dichterbij.

Klik op Zinkwegse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zinkwegse Boys voor meer informatie over de club.

 

Preses Stephen Steijger verlengt met één jaar bij Zinkwegse Boys

In deze periode van het jaar druppelen alweer langzaam de eerste berichten uit de trainerscarrousel binnen: welke oefenmeester blijft en wie vertrekt. Bij Zinkwegse Boys gaat dat net even iets anders: daar maakte de voorzitter bekend dat hij nog een jaar langer de bestuurlijke kar zal trekken bij de vierdeklasser.

ZINKWEG – Met Stephen Steijger heeft Zinkwegse Boys een bevlogen preses die zich niet alleen als bestuurlijk boegbeeld heeft opgeworpen maar zich ook als ambassadeur van zijn vereniging manifesteert. Daarom was het niet verwonderlijk dat Steijger in de golf van enthousiasme na de prachtige staartjes van de jubileumviering ter ere van het 75-jarig bestaan van de club bekend maakte dat hij nog een jaar zal aanblijven als voorzitter.

,,Zinkwegse Boys geeft mij ontzettend veel energie, ik geniet iedere zaterdag van het voetbalgeluk op de Beijerse Polder en in de kwestie met het buurtschap is het nodig om rust en duidelijkheid te krijgen in komende maanden. Voorlopig ga ik vol enthousiasme door als voorzitter van deze prachtige club’’, is het statement waarmee hij zijn ‘contractverlenging’ wereldkundig maakte.

Steijger nam echter in de afgelopen periode als preses veel hooi op zijn vork. En dat gaat veranderen:

,,Er is een belangrijke wijziging in mijn rol’’, geeft hij aan. ,,Ik zal de ‘uitvoering’ loslaten om mij zuiver in mijn rol als voorzitter te kunnen bewegen langs de velden en meer te verbinden naar de binnen- en buitenwacht. Dit betekent dat Zinkwegse Boys op zoek moet naar vrijwilligers die zich gaan inzetten voor projecten als bijvoorbeeld een Zinkwegkrant, het verzamelalbum met de Jumboplaatjes, de jubileumwedstrijd of reguliere activiteiten of events. Daarbij moet je denken aan de jaarlijkse sponsoravond, EHBO-cursus, scheidsrechtercursus, G-Playbackshow, reanimatie en AED-cursus, speculaas- en kerstkransacties. Ik vertrouw erop dat als ik nu ruimte maak dat er genoeg anderen zullen zijn om op die terreinen het stokje over te nemen.’’

Beschaving

In de periode na het zomerreces gingen Steijger en zijn medebestuursleden gewoon door met het maken van beleid. Met de KNVB-cursus voor clubscheidsrechters als uitgangspunt is een arbitragebeleid gepubliceerd dat met behulp van minimaal twintig interne en externe betrokkenen in een half jaar is uitgedacht. ,,Ik ben opgetogen dat wij met ons bescheiden cluppie een heuse ‘Escalatieladder voor scheidsrechters’ hebben uitgewerkt waarin staat hoe we omgaan met ongewenst gedrag tijdens een wedstrijd. Op het online platform van de KNVB, ‘Eentweetje’, bleek dat deze tool er nog niet is bij circa 3.000 voetbalverenigingen in Nederland voor scheidsrechters, dus hebben we het zelf maar opgesteld.

Bij onze club hebben we niet zo veel te klagen over rauwe wanordelijkheden in en rondom het veld, maar toch is het goed om dit in het collectieve bewustzijn te hebben bij alle scheidsrechters, trainers, teamleiders en ouders. Het tekent ook een beschaving en hoe wij met elkaar om willen gaan.’’

Klik op Zinkwegse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zinkwegse Boys voor meer informatie over de club.

Arkel is trots op nieuwe tribune

0

Sportief gezien beleefde ASV Arkel de ultieme teleurstelling met degradatie naar de derde klasse na het verloren beslissingsduel na een strafschoppenreeks tegen Streefkerk. Maar bij de gedwongen terugval naar de derde klasse presenteert de club zich dit seizoen wel met een nieuwigheid: het complex is verrijkt met een tribune.

ARKEL Sportpark Schoonzigt, de thuishaven van Arkel, is een pareltje rijker. Tijdens de zomerstop is het complex verrijkt met een nieuwe tribune, die schittert langs het hoofdveld. Tot grote trots van het bestuur van de Club van 100, dat de tribune voorafgaand aan de eerste bekerwedstrijd tegen het tweede team van Hardinxveld (6-2) op 13 september ‘overdroeg’ aan de vereniging.

Dat gebeurde met de nodige symboliek. Voorzitter Pierre van der Stam van de Club van 100 overhandigde aan Huib van Driel en het echtpaar Nel en Jan Brandwijk, die vanaf het begin lid zijn van de Club van 100, een schaar. Het drietal knipte gezamenlijk de lijnen door voor de onthulling van de tribune, waarna vuurwerk en blauw-witte rook op Schoonzigt waarneembaar waren. Op de tribune mochten de spelers van de hoofdmacht van ASV Arkel 1 en twee jeugdelftallen die het afgelopen seizoen de titel hadden behaald als eersten plaatsnemen op de spiksplinternieuwe tribune. ,,We zijn grote dank verschuldigd aan de vaste onderhoudsploeg van ASV Arkel., die tijidens de zomerstop de tribune heeft geplaatst’’, memoreerden voorzitter Peter de Vries en Club van 100-preses Pierre van der Stam nadat de overdracht van de tribune had plaatsgevonden.’’

De tribune biedt plaats aan 66 toeschouwers. Enthousiaste leden leverden een extra bijdrage door alle stoeltjes en zelfs meer dan dat te sponsoren. De tribune vertegenwoordigt dan ook het succes van de Club van 100, die al verschillende jaren actief is. De leden brengen ieder een bedrag van 50 euro in. Dit levert een mooie jaarbijdrage op, waarbij de leden tijdens de jaarvergadering ideeën in kunnen brengen en gezamenlijk beslissen waaraan het bedrag wordt uitgegeven. Die jaarvergadering van de Club van 100 is telkens een bijzondere belevenis met een speciale gast. Dit jaar was de Dordtse topscheidsrechter Danny Makkelie, die later dit jaar tijdens het WK in Qatar wedstrijden zal leiden. Makkelie kwam de leden van de Club van 100 vertellen over de fijne kneepjes van het scheidsrechtersvak. Enn het uitzwaaimoment van ‘kind van Arkel’ Frenkie de Jong werd, voordat hij naar Barcelona vertrok, bijgewoond door niemand minder dan Willem van Hanegem die Frenkie een speciale ring uitreikte vanuit het bestuur van ASV Arkel.

Het succes van de Club van 100 is duidelijk te zien aan de groei van het ledental, dat van vijftig naar 150 leden is gegroeid. De inbreng vormt een geweldige impuls voor de club, waar het eerste de afgelopen jaren opklom maar afgelopen seizoen dus een stapje terug deed. Met trainer Leon Elands nog steeds aan het roer wordt dit jaar jacht gemaakt op het terugwinnen van het verloren gegane terrein.

Klik op ASV Arkel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASV Arkel voor meer informatie over de club.

Sjoerd en Thea Janson draaien de kantine van S.V. Capelle

0

“Het lijkt wel een familiebedrijf”, lacht Sjoerd Janson (61). Samen met zijn vrouw Thea (59) runt hij al vijf jaar vrijwillig de kantine van S.V. Capelle en niet alleen Sjoerd en Thea zijn actief in het clubhuis, ook andere familieleden dragen vrijwillig hun steentje bij aan de club.

Ze zijn allebei rasechte clubmensen. Sjoerd speelde als kind al bij HCN dat mede is opgericht door zijn vader. De club fuseerde  30 jaar geleden met Wit-Zwart en werd omgedoopt tot SV Capelle. Thea stond als 12-jarig meisje al achter de bar bij HCN, waar ze koffie schonk voor leiders en ouders.

“Op mijn werk was ik actief in de huisbar. Toen het bestuur me vroeg of ik ook de sportkantine op de club wilde beheren, zei ik ‘ja’.  Samen met Thea  ben ik er sindsdien een peer keer per week te vinden,” vertelt Sjoerd. Thea vult aan: “Ik werkte bij een groenteboer, maar ben minder gaan werken om te in te zetten in de kantine.”

Poetsen

Naast bardiensten draaien, verzorgt het echtpaar de inkoop van de drank en draait het de snackcorner. Thea: “Samen met mijn tweelingzus en de vrouw van de voorzitter poets ik twee keer per week het sportcomplex extra goed. Mijn zus en een nichtje komen sowieso vaak helpen tijdens drukke periodes.”

Thea en Sjoerd hebben elkaar ontmoet bij HCN. “We hebben ons altijd betrokken gevoeld bij de club. Wel zijn we een periode wat minder vaak geweest. Dat was toen onze dochters klein waren”, legt Thea uit. “Zij gaven niets om voetbal en dus deelden wij onze tijd anders in. Toen de meiden ouder werden, kwamen we steeds vaker kijken. En sinds we actief zijn in de kantine, komen onze dochters zelfs helpen.”

Thuis

Sjoerd en Thea voelen zich thuis bij S.V. Capelle. “We zijn goed ontvangen door de spelers en het bestuur en kregen al snel steeds meer plezier in het werk”, licht Sjoerd toe. “We hebben het assortiment van de keuken verder uitgebreid en draaien elke donderdagavond de clubavond. Vanwege onze talentenacademie, zijn we sinds een tijdje ook open op dinsdagavond om ouders een kop koffie te kunnen schenken. We waren er dan toch om te poetsen.”

Het actieve vrijwilligerskoppel is zo’n 25 uur per week in de weer voor de club. Sjoerd: “Dat doen we heel graag. We zorgen graag voor andere mensen en we krijgen er veel waardering voor terug.”

Thea vult aan: “En wij niet alleen. We hebben negen mannen die zich net als wij inzetten voor de club. Zij komen vier keer per week om bladeren en eikels te rapen, flesjes op te ruimen, prullenbakken te legen, de lijnen te kalken en de ballen op te pompen. Wij waarderen ook hen enorm en zorgen ervoor dat zij niets tekort komen als ze buiten in de weer zijn voor S.V. Capelle.”

Klik op S.V. Capelle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.V. Capelle voor meer informatie over de club.

Ruben Bouman is niet weg te denken bij NOAD’32

Na veertien seizoenen bij dezelfde club in het eerste, gaat het toch een keer vervelen. Zou je zeggen. Maar niet voor Ruben Bouman. De middenvelder geniet bij vierdeklasser NOAD’32 nog altijd net zo hard van alles en iedereen om hem heen. “Clubliefde is iets bijzonders.”

En als er iemand is, die dat weet, dan is het de 30-jarige Bouman wel. Want ondanks dat hij gedurende zijn carrière de nodige kansen had om het ergens anders te proberen, deed hij dat niet. “Mijn vrienden zitten hier, waarom zou ik dat doen? Ik woon op vierhonderd meter van de club, dijkje op en af. Op het fietsje, er is niks mooiers dan dat.” Toch, eerlijk als de routinier is, heel even twijfelen deed hij afgelopen seizoen wel. Na de degradatie. “Ik dacht aan stoppen, maar als aanvoerder kun je op zo’n moment eigenlijk niet weglopen…”

Opnieuw bouwen

Iets dat met de paplepel werd ingegoten, vertelt Bouman. “Op mijn vijfde ben ik bij NOAD’32 begonnen, dan groei je hier op. Het is echt een soort thuis.” Een gevoel dat lastig onder woorden te brengen is. “Je voelt het gewoon. Voetballen bij één club, is tegenwoordig best bijzonder.” Toch gaat dat bij hem dus gebeuren, ook na een lastig vorig seizoen. “In de loop der jaren hebben we wel wat kwaliteit ingeleverd, dan krijg je een smalle selectie en bestaat de kans dat je een keer een treetje lager moet”, is Bouman realistisch. “Als we toen niet waren gedegradeerd, deden we dat nu waarschijnlijk wel.” Een stapje terug, is dus eigenlijk helemaal niet zo erg, vindt hij. “Dit jaar kunnen we in de vierde klasse opnieuw beginnen en aan iets gaan bouwen.” Want in die derde klasse, lukte het toch net niet. Alhoewel. “In de winterstop hadden we zeven punten, dan weet je dat het moeilijk wordt. Onze eindsprint kwam te laat. Als we nog twee wedstrijden extra hadden…” Extra pijnlijk als jongen van de club, desondanks probeert Bouman vooral positief te blijven. “Dit is wel waar we horen. Beter ook voor de sfeer. Bouwen, in plaats van achter de feiten aanlopen.” Vooral door wedstrijden te winnen. “Een plekje bij de eerste vijf? Dat moet kunnen. Tot nu toe zijn we nog een beetje zoekende, dat moet er wel uit.”

Relativeren

Stabieler worden en voetballend stappen maken, dus. “Iedereen werkt hard en wil ontzettend graag, maar het ontbreekt soms aan een beetje gogme.” Niet alleen bij NOAD’32. “In deze competitie is het vooral werkvoetbal. Al was dat in de derde klasse ook wel het geval. Qua entourage is het een groot verschil, geen derby’s in de regio en weinig publiek.” En dus moet de motivatie vooral uit de aanvoerder zelf komen. “Met die rol had ik vroeger wel moeite, omdat ik best wel negatief kan zijn. Dat gaat nu gelukkig beter. Je wordt wat ouder, dan ga je ook een beetje relativeren.” Relativeren of niet, aan de bal moet Bouman dit seizoen het verschil gaan maken. “Ik ben geen jongen van de conditie of snelheid, mijn kwaliteiten liggen in balbezit. Andere jongens in stelling brengen en zorgen voor de opbouw.” Aan zijn trainer, zal het in ieder geval niet liggen. “Denny (van Geffen) past bij de club: fanatiek na het fluitje, daarna gezellig een biertje erbij. Dat begrijpt hij heel goed.” En dus heeft de ‘nummer tien’ vertrouwen in nog een aantal mooie jaren. “Ik heb hier allebei de kanten van de medaille wel gezien; kampioenschappen en degradaties. Ooit hopen we terug te zijn in die derde klasse.” Terwijl hij dat zegt, droomt Bouman een klein beetje weg. “In die ‘vette’ jaren, speelde je echt met heel goede spelers. Daar ben ik eigenlijk best wel trots op.” En dus blijft hij voorlopig nog wel even hangen, om oude tijden te doen herleven. “Je hebt iets meer tijd nodig om te herstellen, dat merk ik wel op zondag. Maar ik haal er nog steeds plezier uit. We hebben een jong team, daar kunnen we stappen mee maken. Met Denny zijn we op de goede weg!”

Klik op NOAD’32 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NOAD’32 voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.