Home Blog Pagina 425

Captain Erik Kerkhoven is helemaal happy bij Schelluinen

Alleen het afgelopen seizoen was voor Erik Kerkhoven volledig. Een jaargang ook waarin Schelluinen, achteraf verrassend, kampioen werd en de stap naar de tweede klasse kon maken.

SCHELLUINEN ,,Tot de winterstop hielden wij absoluut geen rekening met een rechtstreekse promotie”, vertelt Kerkhoven. ,,GVV’63 had op dat moment wel tien punten voorsprong op de concurrentie, maar zij gingen punten morsen en wij kropen stap voor stap dichterbij. In de slotwedstrijden gaven wij hen de genadeklap. Wij bleven een echt team en bleven geloven in een goed resultaat. Daarom wonnen wij de finales tegen BLC en GVV’63. In de voorlaatste speelronde werden wij al kampioen. Daar hadden wij toen écht geen rekening mee gehouden.”

Kerkhoven was vorig seizoen door trainer Richard van Gils gepromoveerd tot aanvoerder. Hij speelde voornamelijk vanuit het centrum van de verdediging. ,,Dit seizoen ben ik weer terug ‘op zes’, de positie waar ik het liefste speel. Voor die rol op het middenveld ben ik ook eigenlijk opgeleid.”

Zijn eerste stappen op het voetbalveld deed Erik van Kerkhoven in zijn woonplaats Ridderkerk bij RVVH. Op 10-jarige leeftijd kwam hij al op de radar van een handvol betaald voetbalclubs. Hij moest een keuze maken tussen Feyenoord, RKC en Sparta. ,,Ik heb nooit spijt van mijn stap naar Sparta gehad. Het had in die tijd de beste jeugdopleiding.” Kerkhoven ging samen met Marten de Roon, ex-ASWH en nu international, naar de trainingen. Ook Anwar El Ghazi – later Ajax, verkocht aan Lille en via Aston Villa nu spelend voor PSV – zat in het busje. Hij speelde bij Sparta met de internationals Denzel Dumfries en Jetro Willems. Kerkhoven, die regelmatig met het eerste elftal meetrainde, verliet Het Kasteel na negen jaar. Toen zijn eerste cluppie RVVH in zijn woonplaats Ridderkerk zich meldde, ging hij daar in de topklasse spelen. Kerkhoven maakte de overstap naar Rijsoord, maar zou daar maar tot de winterstop blijven.

Terug naar het Schelluinen van heden. ,,In de voorbereiding ging het redelijk goed. Colin de Jong is terug en pakt zijn rol centraal achterin weer op. Hij kan dat goed opvullen.” Erik Kerkhoven is dus geboren Ridderkerker en dus minder bekend met de regio rond Gorinchem. ,,Toch kijk ik uit naar het komend seizoen. De tweede klasse waarin wij nu uitkomen staat bol van de streekderby’s. Dat blijven toch de leukste wedstrijd. Veel publiek en veel beleving. Dat is voor de spelers maar zeker ook voor de club goed.” Kerkhoven kan niet goed inschatten waar Schelluinen nu staat. ,,In de voorbereiding deden wij het tegen eersteklassers als Almkerk en Sportclub ’t Zand echt goed. Waarschijnlijk brengen de eerste wedstrijden van de competitie al wat duidelijkheid.” De KNVB heeft op een laat moment aangegeven hoe de promotie-/degradatieregeling eruit gaat zien. ,,Dat wordt wel een dingetje”, constateert Kerkhoven. ,,Ik begrijp dat de onderste zes clubs met degradatie te maken krijgen. Daar ben ik niet blij mee. Het is aan ons ervoor te zorgen dat wij bij de top acht van deze klasse gaan horen. Handhaven moet gaan lukken”, verwacht Kerkhoven.

Klik voor meer artikelen op VV Schelluinen.
Klik voor meer informatie over de club op VV Schelluinen.

Rianne Versteeg en Wilhelmina’26 zijn al jarenlang een goede match

Toen haar zoon begon met voetballen bij de F’jes en haar dochter eigenlijk niet langer kon wachten, begon voor Rianne Versteeg het verhaal bij Wilhelmina’26. Nu, heel wat hoofdstukken later, is ze leider/coach van de dames en kan de vrijwilligster eigenlijk niet meer zonder. “Ik vind het toch wel heel leuk!”

Want dat Versteeg op zaterdag nu ineens voor de groep staat, was eigenlijk niet helemaal de bedoeling. “Vorig jaar stopte de trainer bij de dames en ik ging toch altijd al mee…” Maar, zo zei ze: “Probeer eerst maar iemand anders.” Dat lukte niet en dus kwamen ze toch weer bij haar uit. “Het is wel even iets anders, omdat je nu echt die verplichting hebt.” Toch bevalt het tot nu toe uitstekend. “Het is een hartstikke leuk team, dus het is zonde als dat opgeheven wordt. Als ze niet meer kunnen voetballen. Uiteindelijk raak je er ook wel weer aan gewend en dan is het eigenlijk heel leuk, dat is een goed teken toch?”

Afwisseling

Hoe leuk ook, zelf voetballen deed Versteeg nooit. “Ik heb 23 jaar in een winkel gewerkt, dan is het lastig. Mijn kinderen komen van kleins af aan al bij Wilhelmina’26, dus dan ga je mee. Begonnen met het trainen van de kabouters, later gestopt en vooral nog veel jeugdactiviteiten gedaan.” Nu dus bij de dames, maar zeker niet alleen. “Mijn man (beter bekend als Jan Sap) doet op donderdagavond de training, Erik (van de Nieuwegiessen) neemt de dinsdag voor zijn rekening.” Op zaterdag is het de beurt aan Versteeg, maar ook doordeweeks is ze aanwezig. “Zeker op donderdag, om te kijken hoe en wat. Waar er op wordt getraind en wie er wel of niet zijn.” Die trainingen zijn iedere keer weer een verrassing. “Heel afwisselend. Dinsdag vaak pass- en trappen en conditie, donderdag techniek. Hoe meer afwisseling, hoe beter.” Aan de begeleiding zal het dus niet liggen. Want ook de nieuwe vlagger, Jesper Meerman valt in de smaak. Maar hoe staat het met de selectie? “Hier in het dorp hebben we twee verenigingen, dat is op het gebied van vrouwenvoetbal wel jammer. Daardoor heb je eigenlijk net niet genoeg dames. Het zou mooier zijn als je één grote club kon maken.”

Oproep

Want qua aantallen, is het soms puzzelen, vertelt Versteeg. “Het is ieder weekend weer hangen en wurgen om er genoeg te hebben. Toch hebben we tot nu toe al onze wedstrijden kunnen spelen. Ze hebben dan toch die drive om te ‘moeten’.” Van jong tot oud. “Op dit moment hebben we drie aanstaande moeders, dus doen er meiden uit de jeugd mee. Onze verdediging bestaat soms uit zestienjarigen. En de oudste is 30.” Een mogelijkheid om een oproep te doen, laat Versteeg dan ook niet liggen. “We hebben op dit moment één meidenteam binnen de club, dus we kunnen best wel wat nieuwe meiden gebruiken. We hebben een hartstikke leuk team, hopelijk komen er daar nog een paar bij.” Ook voor de gezelligheid. “We zijn een graag gezien team in de kantine. Fanatieke voetbalsters, maar wel meiden die houden van een feestje.” Vooral als er wordt gewonnen. “Het zijn echte doorzetters! Ik ben trots op ze, dat ze er iedere keer weer staan.” Helemaal na alle wisselingen. “Er zijn vier meiden van zestien bij gekomen, daar moeten we, samen met de ervaren dames, een team van maken.” En dat is nog niet altijd even makkelijk. “Sommigen hebben lang bij de jongens gespeeld, die zijn toch een ander spel gewend. Ook qua systeem.” Maar zorgen, maakt Versteeg zich absoluut niet. “Ze accepteren elkaar allemaal en hebben het ook leuk buiten het veld. Teambuilding, daar houden we wel van!”

Klik op Wilhelmina’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina’26 voor meer informatie over de club.

Sparta’30 heeft zijn eigen Lewandowski

Met een wereldberoemde landgenoot in je schaduw, zijn de verwachtingen meteen hoog. Dus toen de Poolse spits Lukasz Junatowski afgelopen zomer de overstap maakte naar Sparta’30, begonnen ze daar alvast met het tellen van doelpunten.

En nu, een aantal maanden later, blijkt die veronderstelling meer dan terecht. Want de teller van de 30-jarige Junatowski is aardig beginnen te draaien. Al denkt hij daar zelf toch anders over. “Het kan nog beter hoor”, is de aanvaller kritisch. “Echt een doel heb ik niet, maar ik kan nog genoeg leren. Het gaat om de drie punten, daar denk ik iedere wedstrijd aan.” Onlangs lukte dat, met de winnende goal, vrij aardig. “Dan ben je blij, dat is voor mij het belangrijkste!”

Zelfstandig worden

Eigenlijk precies de reden waarom Junatowski Wilhelmina’26 na drie seizoenen verruilde voor derdeklasser Sparta’30. “Daar zat ik vooral wissel, dus zocht ik een nieuwe uitdaging. Op een wat lager niveau.” De ervaren spits dacht tijdens de winterstop na en kreeg halverwege februari een belletje uit Andel. “Eigenlijk ook een beetje door Hans (de Jong), die was vorig jaar nog mijn trainer. Ik ben op gesprek geweest, dat voelde goed. Het belangrijkste? Ze wilden mij echt graag hebben.” En dus was de keuze snel gemaakt. Junatowski voelt zich na zes jaar sowieso meer dan thuis in Nederland. “Samen met mijn vriendin, inmiddels vrouw, was ik op zoek naar iets nieuws. We wilden de wereld ontdekken. Het bevalt heel goed. In het begin was het wel even wennen, vooral het zelfstandig worden, dat was lastig voor ons. Waar vind je bijvoorbeeld een huis, of werk?” Maar inmiddels gaat alles voor de wind. Sterker nog: “In maart word ik vader!”

Bijnaam

In zijn thuisland deed de Poolse voetballer, die inmiddels uitstekend Nederlands spreekt, jaren geleden de nodige voetbalervaring op. “Daar heb ik vooral op tweede of derde klasse niveau gevoetbald. Een beetje te vergelijken met Sparta.” Toch is het voetballen hier anders, heeft hij gemerkt. “In Polen is het veel fysieker, hier wil iedereen opbouwen over de grond. Het is vooral een stukje verschil qua techniek, denk ik.” Junatowski, fan van Legia Warschau, heeft het ook bij Sparta’30 meer dan goed naar zijn zin. “Ik sta in de basis, de mensen zijn aardig en het is een leuke vereniging. Iedereen wil zich hier ook ontwikkelen.” En dat is nodig ook, vindt hij. “Ik verwacht dat we bij de top vijf kunnen eindigen. Als we niet te veel blessures krijgen, weet ik zeker dat het ons gaat lukken.” Daar zal Junatowski als ‘nummer negen’, zijn steentje aan bij willen dragen. “De bal vasthouden, koppen en in de ’16’ gevaarlijk zijn.” Die kwaliteiten klinken bekend en dus begint de doelpuntenmaker zelf al een beetje te lachen. “Bij Wilhelmina’26 noemden ze mij vaak ‘Lewa’, bij Sparta doen ze dat nog iets minder. Maar dat komt vanzelf als ik er twintig inschiet.” Als het aan hem ligt, blijft dat voorlopig dan ook nog wel even zo. “Ik ben verhuisd naar Rijswijk, dus woon nu lekker dichtbij, dat is een voorbeel. Ik heb plezier, er zijn leuke mensen, dus ik ben heel tevreden en blij hier!”

Klik op Sparta’30 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Sparta’30 voor meer informatie over de club.

Bakkerszoon Rick Bakker is voor Herovina talent voor de toekomst

De naam van Rick Bakker van Herovina is meteen gekoppeld aan zijn beroep. De zoon van de in Herwijnen bekende bakker gaat ook het bakkersvak in. Hij is op dit moment bezig met de opleiding hiervoor.

HERWIJNEN ,,Ik ben in de net afgelopen jaargang geslaagd voor het vwo-examen. Nu start ik op het mbo de vijf- tot zesjarige bakkersopleiding. Die hoop ik versneld af te ronden gezien mijn vooropleiding en mijn ervaring in de zaak van mijn vader. Mogelijk kan ik de opleidingstijd halveren. Mijn ouders zijn gelukkig nog jong. Ik kan zo blijven meewerken en wie weet wat er in de verdere toekomst mogelijk is.” Vooralsnog heeft de bakkersbranche zorgen over de energielevering en -tarieven. ,,Het is inderdaad een spannende tijd, want de kosten om onze producten te maken lopen flink op.” De voorbereiding op een competitiewedstrijd verloopt voor Rick Bakker duidelijk anders dan voor zijn ploeggenoten. ,,Vrijdags bijtijds naar bed. Ik begin dan ’s nachts om drie uur in de bakkerij en werk tot half elf. Ik ga even wat slapen en dan pak ik mijn tas om te gaan voetballen.”

Buurdorpen
Het ongeveer 2700 inwoners tellende Herwijnen koestert de voetbalclub Herovina, toch wel het kloppend hart van het dorp. De velden liggen volledig ingeklemd tussen de woningbouw. De club redt zich wel. Bestuurlijk zit het goed. Opmerkelijk is dat ‘Mr. Herovina’, Kevin Steenbruggen, aanvoerder van het eerste elftal, spits en topschutter, meteen ook voorzitter van de vereniging is. Hij is blij met talenten uit eigen dorp als Rick Bakker. De bakkerszoon was nog geen zes toen hij de voetbalschoenen al aantrok. Hij was nog maar vijftien toen hij in de derby tegen SVS’65 debuteerde. ,,Onvergetelijk. Ik had al een wedstrijd met de JO17 gespeeld. Koen de Ridder viel in de rust uit en ik moest warmlopen. Ik scoorde het enige doelpunt van de wedstrijd, waardoor wij Spijk versloegen. Deze wedstrijd tussen de buurdorpen is altijd bijzonder.”

Snelheid

Bakker bleef met het eerste elftal meetrainen maar speelde zijn wedstijden als aanvoerder vooral met zijn eigen JO17. Tijdens de winterstop van het vorig seizoen werd de vleugelaanvaller door trainer Marcel de Groot bij het eerste elftal gehaald. Er waren in die periode veel blessures. Bakker was tot de JO15 verdediger. Nu speelt hij voorin. ,,Ik probeer met mijn snelheid veel diepe ballen te vragen en speel vooral een beetje om Kevin Steenbruggen heen. Eigenlijk kijk ik wel tegen hem op. Er is een leeftijdsverschil van twintig jaar maar hij is nog zo goed hè en belangrijk voor ons. Ik luister vooral naar Kevin en naar de trainer, daar moet ik het van leren. Ik kan mij niet voorstellen dat Kevin er op een moment niet meer bij is. Zijn schot is verwoestend. Ik heb die kwaliteit niet. Nogmaals, ik moet het hebben van mijn snelheid en diepgang en dan een balletje voor geven.”

Tijdens de trainingen wil Rick Bakker zich verder ontwikkelen. ,,Ik moet sterker worden en ik wil zuiverder in de afronding worden. Daarom kijk ik altijd naar Kevin, hij is mijn voorbeeld.” Doelstellingen neerleggen blijft lastig, maar bij Herovina hoopt men in de vierde klasse wel op een plaats bij de beste vijf. Herovina begon de competitie tegen Lekvogels.

Klik voor meer informatie op Herovina.
Klik voor andere artikel van de club op Herovina.

Lars Jansens volgend jaar hoofdtrainer Dongen Zaterdag 1

Voor de mensen die VV Dongen volgen is het geen grote verrassing. Eindelijk kwam de definitieve bevestiging dat Lars Jansens de nieuwe hoofdtrainer van Dongen Zaterdag 1 wordt en daarmee de opvolger wordt van Luke van Overbeek.

Lars (32) is een jongen van de club. Als voetballer, jaren deel uitgemaakt van de selectie, koos hij al op jonge leeftijd voor het trainersvak. De laatste jaren zeer succesvol met de beloften O-23 haalde hij het hoogste niveau, divisie 1.

De ambitie van Lars strookt met de ambities die VV Dongen heeft met Dongen Zaterdag 1. Dit team moet vanuit een stabiele basis (in de derde klasse) doorgroeien en mee gaan doen om de prijzen.

De ontwikkelingen bij de jeugd van VV Dongen zal hier de komende jaren ondersteuning aan moeten bieden. Dit past in de totale visie die de club al jaren nastreeft en dat is “Groeien van onderuit”. Dit geldt voor de gehele vereniging, dus niet alleen spelers maar ook voor trainers.

Natuurlijk is het niet voor elke speler een vanzelfsprekendheid om vanuit de beloften O-23 door te kunnen groeien naar het niveau van Dongen zondag 1, derde divisie.

Het alternatief voor deze ambitieuze voetballer om onder een goede trainer deel uit te mogen maken van het ook zeer prestigieuze Dongen zaterdag 1 in de derde klasse is natuurlijk fantastisch.

Zeker als VV Dongen het vertrouwen heeft dat met Lars Jansens, als hoofdtrainer, Dongen Zaterdag 1 in de regio zijn stempel kan drukken en dit volledig in lijn is met de weg die we als VV Dongen zijn ingeslagen.

Klik de link voor een recent artikel over vv Dongen
Klik de link om voor meer informatie over vv Dongen

Fortuna Be Quick voelt totaal niet als een fusieclub

Jeroen van der Horst was voorbestemd om de opvolger van Leo Tol te worden als trainer van Goudswaardse Boys. Het liep echter anders: de 38-jarige inwoner van Spijkenisse is namelijk de eerste trainer-coach van Fortuna Be Quick, het jongste lid van de Hoeksche Waardse voetbalfamilie.

GOUDSWAARD/PIERSHIL – Na jarenlang ervaring opgedaan te hebben als jeugdtrainer, waarbij hij bijna de gehele jeugdlijn van Hellevoetsluis onder zijn hoede had gehad, was Jeroen van der Horst klaar voor de volgende stap in zijn trainersloopbaan. In vierdeklasser Goudswaardse Boys had de voormalig speler van onder andere Hellevoetsluis, WRW, OVV, NBSVV en SCO’63 een prima club gevonden voor zijn eerste grote trainersklus.

Maar de inkt onder de verbintenis met de ‘boys’ was amper droog of de ontwikkelingen volgden zich in razend tempo op: de gesprekken over een samensmelting tussen de voetbalburen Goudswaardse Boys en Piershil geraakten immers in een stroomversnelling. ,,Dat waren ontwikkelingen waar ik op voorhand natuurlijk totaal geen rekening mee gehouden had’’, blikt Van der Horst terug op de opmerkelijke twist in de afgelopen maanden. ,,Ik had bij Goudswaardse Boys drie gesprekken gehad die heel positief waren verlopen. Van een eventuele fusie was toen nog helemaal geen sprake. Ik ben me gaan voorbereiden op het nieuwe seizoen en heb het toenmalige team van Goudswaardse Boys enkele keren aan het werk gezien om alvast een beeld te vormen van de spelers die ik (mogelijk) in het nieuwe seizoen zou gaan trainen.’’

Uitdaging

Van een afstand maakte Van der Horst uiteindelijk de versnelling van het samensmeltingsproces mee. De gesprekken tussen de twee clubs uit de voormalige gemeente Korendijk, die enkele jaren opging met vier andere gemeentes in één Hoeksche Waard, verliepen zo voorspoedig dat een fusie steeds dichterbij kwam. En daarmee ontstond ook een trainersvraagstuk, want wie zou de eerste oefenmeester van een eventuele fusieclub worden? Het afscheid van Leo Tol was al aangekondigd, maar bij Piershil was Floris van Marle de verantwoordelijke trainer van het eerste team. ,,Er is bij mij aangegeven dat ik de nieuwe hoofdtrainer van fusieclub Fortuna Be Quick zou worden. Maar daarmee ontstond natuurlijk wel een extra uitdaging.’’

Want in geen enkel trainersboekje staat beschreven hoe je een team moet smeden met spelers van twee verenigingen die elkaar niet of nauwelijks kennen signaleert Van der Horst. ,,Bovendien was er nogal wat verloop in beide selecties. Bij Goudswaardse Boys waren er verschillende spelers die stopten, terwijl bij Piershil de buitenlandse jongens vertrokken. Ik kreeg uiteindelijk een eerste lijst met een zestigtal namen van spelers erop. Die hebben we geprobeerd terug te brengen tot dertig spelers, met wie we aan de voorbereiding zijn begonnen en in de oefenwedstrijden aan het werk wilden zien’’, vertelt Van der Horst, die in het dagelijks leven werkzaam is in de sales en in het bezit van het trainersdiploma tc 3.

‘Bloedgroepen’

Het kennismakingsproces met zijn nieuwe spelersgroep en het smeden van een onderlinge klik tussen de spelers uit twee ‘bloedgroepen’ verliep uiterst voorspoedig. ,,In niets merk je eigenlijk dat dit een fusieclub is. De spelers gaan heel goed met elkaar om, het voelt eigenlijk vanaf het begin als één geheel. In organisatorisch opzicht heeft het bestuur ook heel snel voor eenheid gezorgd. Het is allemaal heel natuurlijk verlopen tussen beide verenigingen en dat zorgt voor een positieve sfeer.’’

Na een goed verlopen voorbereiding debuteerde Fortuna Be Quick met een thuiswedstrijd tegen FC Vlotbrug in competitieverband. ,,Een wedstrijd die we met 2-1 verloren, maar waar meer in gezeten had want we kregen de complimenten van de tegenstander’’, geeft Van der Horst aan. Een week later was het eerste sportieve hoogtepunt een feit: bij gemeentegenoot ’s-Gravendeel werd de eerste competitiezege in de clubhistorie geregistreerd (2-3). ,,De blijdschap was niet van de lucht en het was ook nog eens een verdiende overwinning’’, geniet Jeroen van der Horst na. ,,Dat maakte wel wat los bij de spelers, het bestuur en de aanhangers. Een mooi moment voor de vereniging.’’

Terugkijkend op de afgelopen maanden kan Van der Horst niet meer dan tevreden zijn. ,,We hebben een zware start gehad, met drie tegenstanders die uit de derde klasse gedegradeerd zijn en een ploeg als GOZ  die al jaren meedraait voor promotie naar de derde klasse. De selectie is inmiddels een eenheid geworden en we hebben aangetoond dat we met elkaar het niveau aankunnen. Voor de selectie is afgesproken dat we het eerste halfjaar trainen en de thuiswedstrijden spelen op het terrein van Goudswaardse Boys en vervolgens zullen switchen naar de accommodatie van Piershil. We voelen ons één geheel. Het uitgangspunt was voor dit seizoen om snel naar elkaar toe te groeien en zorgen dat we in ieder geval uitgroeien tot een goede vierdeklasser waarbij het plezier vanaf het eerste moment voorop heeft gestaan. Ik heb het enorm naar mijn zin, in een competitie met veel streekderby’s. Ik heb voor een jaar getekend, dus we zullen later dit seizoen gaan zitten om te spreken over een verlenging maar het is al met al een jaar geworden dat heel verrassend en goed is verlopen.’’

Toch weer rol voor Leo Tol

Leo Tol verdween nadat hij zijn laatste trainingen had geleid en zijn laatste wedstrijden had gecoacht bij Goudswaardse Boys even van het toneel. De gepokte en gemazelde Tol was echter niet lang uit de picture: inmiddels is hij weer begonnen en heeft hij het tweede team van Fortuna Be Quick onder zijn hoede genomen. ,,Het is fijn dat we binnen de club op de ervaring van Leo kunnen bouwen’’, constateert hoofdtrainer Jeroen van der Horst.

 

Kees Kruijthof laat een enorme leegte achter bij VV Strijen

0

STRIJEN Voetbalvereniging Strijen heeft afscheid moeten nemen van Kees Kruijthoff. De voormalig voorzitter, die erelid was van de club uit het Keendorp, overleed op 93-jarige leeftijd.

Dick de Heus, de huidige preses van voetbalvereniging Strijen, duidt de betekenis van een van zijn illustere voorgangers: ,,Kees laat een enorme leegte achter bij voetbalvereniging  Strijen. In de bestuurskamers, bij de vutters, bij iedereen die Kees kende vanuit en rondom de club. Wij zullen hem allemaal enorm gaan missen, maar zullen ook de mooie herinneringen aan Kees voor altijd koesteren.’’

Kees Kruijthoff bleef zich tot op vergvorderde leeftijd inspannen voor de vereniging en leverde en belangrijke bijdrage aan het jubileumboek, dat in 2021 ter ere van het 100-jarig bestaan van de vereniging verscheen. ,Hij kende de historie van de club als geen ander en heeft bijgedragen aan het kleurrijke boek dat is verschenen.

Toen wij hem in 2018 al eens vroegen of hij eens wilde nadenken over de historie van de vereniging merkte hij gevat op ‘probleem is wel dat ik mij niet verder kan herinneren dan vanaf 1932’. Waarbij wij dachten dat dat al veel meer is dan ieder ander zich kan herinneren. Vol energie vertelde Kees graag over de periode waarin hij zelf voetbalde bij het toenmalige Be Quick Strijen en al zijn herinneringen die hij als speler, als voorzitter en in alle overige functies bij voetbalvereniging Strijen heeft meegemaakt.’’

Kruijthoff, die ruim tachtig jaar lid was van de vereniging, kende de geschiedenis achter de verhuizingen van de club van de Oud-Bonaventurase Dijk naar de Achterstraat, vervolgens terug naar een andere locatie aan ‘de dijk’ en tenslotte in 1962 naar de huidige locatie. Tot enkele weken voor zijn verscheiden was het erelid nog iedere doordeweekse dag in de ochtend op de club om daar zijn administratie bij te houden en samen met de vutters koffie te drinken en over alles wat in de wereld gebeurde te praten.

Bij thuiswedstrijden van het eerste team was hij altijd aanwezig in de bestuurskamer om de scheidsrechter te ontvangen en te begeleiden en zijn verhalen te vertellen en te delen met bestuursleden van de bezoekende clubs en andere gasten. En bij alle uitwedstrijden die hij bezocht, stond zijn borreltje klaar.

Met het overlijden van Kees Kruijthoff verliest Strijen een monumentaal lid, dat voor eeuwig in de geschiedenis van de vereniging zal blijven voortleven.

Klik op VV STRIJEN voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV STRIJEN voor meer informatie over de club.

 

Koen van Baardwijk van RWB is nieuwe aanvoerder

0

Hij is de nieuwe aanvoerder van RWB Waalwijk 1: Koen van Baardwijk. De 27-jarige voetballer heeft daardoor wat extra taken en verantwoordelijkheden. Voetbaljournaal praat met hem over leiderschap, het coachen van jonge spelers, geintjes uithalen en natuurlijk voetbal.

Hij is terug op het oude nest. Van Baardwijk maakte een uitstap van vier seizoenen. Hij verruilde RWB eerst voor DESK waarmee hij promoveerde naar de tweede klasse en maakte toen de overstap naar GRC ’14 waar hij twee seizoenen zelfs eerste klasse speelde. “Ik wilde altijd al eens kijken hoe het is bij een andere club en eens tegen andere tegenstanders te spelen. Dat heb ik de afgelopen vier jaar dan ook volop gedaan.”

Oude Nest

Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon en keerde de voetballer terug naar RWB, waar hij prompt aanvoerder werd. “Het is een nieuwe taak voor mij, maar ik denk dat ik er langzaam in aan het groeien ben. Ik voel dat ik een voorbeeldrol heb en vooral tijdens de trainingen en de wedstrijden pak ik deze. Ik ben daarnaast ook het aanspreekpunt van de trainer en technische commissie en stuur de jongens aan.”

Van Baardwijk vindt het een leuke rol. “Maar ik ben niet autoritair hoor. ik ben juist degene die geintjes maakt tijdens de training en in de kleedkamer. Wat we dan doen? Boxershorts verwisselen en dat soort geintjes.”

Hij vervolgt: “Ik vind het heel belangrijk dat jonge en nieuwe spelers  zich fijn voelen in het team en in de kleedkamer. Die hebben een andere benadering nodig dan de meer ervaren jongens. Ik begeleid de nieuwelingen graag en vang hen op zoals ik zelf ook werd opgevangen als zestienjarige selectiespeler. In het verleden ben ik zeven jaar jeugdtrainer geweest, veel van de jongens die ik destijds trainde, spelen nu bij mij in het team.”

De aanvoerder zet zich graag in voor de club. “Ook tijdens jeugdactiviteiten zoals de viering van Sinterklaas en het  jeugdkamp.”

Mooi!

Van Baardwijk is ondanks zijn uitstapje een kind van de club. “Ik startte toen ik vier jaar was met voetballen en vind RWB een mooie club. Ik ben blij dat ik weer terug ben. Ik woon in de buurt en kan nu met de fiets. En er is niks mooier dan voetballen met vrienden.”

Ondanks of dankzij de vriendschap tussen de voetballers zijn de ambities groot. “We spelen vierde klasse en willen graag bovenin meedraaien dit seizoen. We gaan voor de top 3. Of dat haalbaar is? ik denk het wel met onze kwaliteiten. We hebben in de eerste drie wedstrijden vijftien keer gescoord en slechts één tegendoelpunt gehad.”

Van Baardwijk vindt het spelletje fantastisch. ”Het lijkt misschien alsof 22 mannen of vrouwen achter een bal aanrennen, maar er komt zoveel meer bij kijken. Het is een tactische  en positionele sport. Maar we hebben vooral heel veel plezier met elkaar. Na de trainingen en wedstrijden drinken we graag een biertje en ouwehoeren we met elkaar. Gelukkig maar, want het is toch een hobby.”

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

 

Walking-voetballers FC Right-oh vieren lustrumfeestje

FC Right-oh vierde onlangs het vijfjarig jubileum van de walking footballtak van de club. “Het leeft”, zegt één van de leden van het eerste uur en tevens trainer Jan Helmonds (70). “Iedere woensdagmorgen is het vaste prik. We kijken er allemaal naar uit.”

Op één speler na – hij is op vakantie – zijn ze er allemaal: negentien walking footballers vieren op de eerste woensdag van november het vijfjarig jubileum van FC Right-oh in Geertruidenberg. “Bescheiden hoor”, verzekert Jan Helmonds, terwijl de jubileumwedstrijd tegen Baronie uit Breda op het punt van het beginnen staat. Na de wedstrijd, of beter gezegd ontmoeting, want een wedstrijdelement heeft walking football niet, is er koffie en gebak. “Vanmiddag gaan we bowlen en met elkaar een hapje eten. Daarna keren we terug naar de club waar we met bestuur en sponsors nog gezellig samen wat gaan drinken.”

Helmonds was erbij toen FC Right oh besloot om ruim vijf jaar geleden een walking footballtak op te richten. “Het initiatief kwam van NAC. Eerst was dat onder de paraplu van NAC Teamplay en nu heet dat inmiddels NAC Maatschappelijk. NAC heeft ons geholpen om het goed op te zetten. We hebben trainingspakken gekregen en ballen ook. Eén keer in de maand spelen we tegen een ander team uit de buurt. Dat schema wordt gemaakt door NAC. In coronatijd organiseerde NAC ook activiteiten die wel konden toen het voetbal stil lag. Zo hebben we een keer meegedaan aan een wandeltocht door Breda met allemaal voetbalspelletjes.”

Helmonds, die het als zeventienjarige ooit schopte als invaller bij het toen nog in het profvoetbal spelende Baronie, behoort met  Jos de Waard, FC Right-oh-voorzitter Joop de Jongh en Bert van der Meijden tot de mannen van het eerste uur. “We zijn ooit begonnen met een mannetje of zes, zeven, maar zaten al snel aan tien, twaalf man. Inmiddels hebben we twintig spelers. Een stevige basis dus.”

Helmonds gaat prat op de hoge opkomst. “Het leeft. We zijn een hechte groep. Zelf moet er heel wat gebeuren voordat ik een woensdag over sla. We hebben veel lol met elkaar en maken een dolletje, maar er moet ook gewerkt worden, hé.”

Helmonds is namelijk ook de trainer en die taak neemt hij serieus. “We beginnen altijd met een goede warming-up, want op onze leeftijd moeten de spieren eerst flink opgewarmd worden. Daarna doen we allerlei voetbaloefeningen. We maken veel driehoekjes. Dat is een steeds terugkerende situatie in partijtjes. In walking football gaat het vooral om het positiespel. Je mag niet hardlopen en daardoor kan je jezelf ook niet vrijlopen. Elke training sluiten we af met een partijvorm. Zeven tegen zeven of acht tegen acht, afhankelijk van met hoeveel mensen we zijn.”

“Eén keer in de maand staat er dus een ontmoeting met een ander team op het programma. De meeste spelers vinden dat leuk, maar van sommige hoeft het niet. Die vinden trainen alleen prima. Veel spelers hebben een voetbalachtergrond, maar er zijn ook bij die nooit in clubverband hebben gevoetbald. Die verbroedering vind ik het mooiste.”

De jongste speler is net boven de zestig, de oudste speler is 78 jaar. Helmonds: “De keerzijde van de medaille is dat we in de afgelopen vijf jaar ook afscheid moeten hebben van drie trouwe leden die zijn overleden. Dat hoort helaas ook bij het leven.”

Klik op FC Right-Oh voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Right-Oh voor meer informatie over de club.

Oude tijden moeten herleven bij SV Spakenburg

0

In het verleden waren de grote clubs uit Spakenburg steevast te vinden in de top van het Nederlandse amateurvoetbal. De laatste jaren lijkt er de klad ingekomen. Bij SV Spakenburg werkt oud-speler Maurice Pot aan de toekomst van de ‘blauwen.’

De onlangs opgestapte trainer Patrick Loenen noemde Spakenburg zijn droomclub en sprak van een voetbalwalhalla. Daar valt wat voor te zeggen. De ‘blauwen’ regen, net als dorpsgenoot IJsselmeervogels de successen aaneen. Toch is de Spakenburgse hegemonie niet langer vanzelfsprekend. ,,Clubs als Quick Boys, Katwijk en HHC Hardenberg zijn de laatste jaren ontzettend aan de weg aan het timmeren en zodoende geduchte concurrenten geworden.” Aan het woord is Maurice Pot. Hij is als hoofd opleidingen verbonden aan SV Spakenburg. De oud-verdediger van de club is vier jaar geleden begonnen aan die klus. ,,Ik heb in het verre verleden zeven jaar bij Spakenburg gevoetbald. Ik heb hier een hele mooie periode meegemaakt. Dan moet je denken aan gewonnen derby’s en een kampioenschap. Ook ben ik eens speler van het jaar geweest en heb hier vriendschappen voor het leven opgebouwd. Ik heb daarna nog wel bij andere clubs gevoetbald, zoals SVL en Nunspeet, maar ik ben wel altijd betrokken gebleven bij Spakenburg. Vervolgens ben ik het trainersvak ingerold en ben lang jeugdtrainer en hoofd jeugd geweest. SVL gaf me zelfs de kans een eigen voetbalschool te beginnen. Na die periode ben ik door Spakenburg gevraagd om samen te gaan werken in deze functie.”

De degradatie naar de derde divisie deed aan de blauwe zijde van De Westmaat alarmbellen af gaan. ,,De club moest terugkeren en het liefst weer zo succesvol worden als in vroegere tijden”, legt Pot uit. ,,Gelukkig promoveerde de club meteen, maar vanaf dat moment zijn we wel gaan bouwen. We willen het liefst naar een situatie waarin de helft bestaat uit zelf opgeleide spelers en de andere helft uit spelers van buitenaf met een echte meerwaarde. We hebben daarom gewerkt aan een verbeterde opleiding met trainers die we beter op kunnen leiden. Dat resulteert in een erkende jeugdopleiding van goede kwaliteit en een selectie met meerdere spelers die we zelf hebben opgeleid.”

Volgens Pot is het belangrijk om als club een ‘eigen gezicht’ te hebben. ,,Dat was een tijdje weg. We zijn daarvoor nog steeds aan het bouwen.” Maurice Pot is blij met het aanstellen van Chris de Graaf als trainer van de ‘blauwen’. ,,Niets ten nadele van Patrick Loenen. Dat is een deskundige en fijne trainer. Maar Chris de Graaf kent de cultuur van de club beter. Hij zal zeker een vervolg geven aan het plan zoals wat wij aan het uitrollen zijn. Ik zie hem bij uitstek als een verlengstuk.”

,,Het is belangrijk dat wij in alle facetten herkenbaar willen zijn. Dan heb ik het over eigen jongens uit het dorp, maar ook over aantrekkingskracht op spelers uit de regio. Wij praten trouwens niet graag over ‘selecties’. Het woord ‘groepen’ past beter, omdat wij vinden dat elk lid recht heeft op een leerzame en fijne tijd bij SV Spakenburg.”

Volgens Pot zijn de speerpunten te benoemen met de zogenaamde ‘drie A’s.’. Dan hebben we het over Aanvallend, Attractief en (positief) Agressief voetbalspel”, legt de oud-speler van FC Zwolle uit. We willen herkenbaar trainen en betrokken met elkaar omgaan. Dat doen we met heel veel vrijwilligers.”

De laatste jaren is Spakenburg niet meer een vast onderdeel van de top in het amateurvoetbal. ,,Je ziet dat clubs als Quick Boys en Katwijk ongeveer dezelfde budgetten hebben. Daardoor is het nog belangrijker dat we ons onderscheiden en een eigen gezicht hebben. Dat onderscheiden kan bijvoorbeeld door talenten uit Bunschoten-Spakenburg te ontwikkelen tot goede spelers voor het eerste elftal. Daarnaast moeten we de echte toppers van buitenaf halen, maar die moeten wel een duidelijke meerwaarde hebben. Net als in mijn tijd. Toen hadden we een herkenbare selectie die uit een gezonde mix van spelers uit het dorp en spelers van buitenaf bestond en ook nog eens succesvol was. Ik hoop dat we die tijden terug kunnen laten keren.”

door Danny van der Linden

Klik op SV Spakenburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Spakenburg voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.