Home Blog Pagina 318

SSW op ‘de zaterdag’ meteen in de prijzen

Voor het eerste jaar draaide SSW met de hoofdmacht een heel seizoen op ‘de zaterdag’, nadat de club van de Zeehavenlaan nog enige tijd twee eerste elftallen had gehad. Een seizoen dat zelfs leidde tot een verlenging, met deelname aan de nacompetitie voor promotie maar dat eindigde in Roosendaal bij Alliance dat (veel) te sterk bleek. 

Onder leiding van het driemanschap Pieterman van Kooten, Dennis en Colin van der Gijp bivakkeerde SSW in de vierde klasse D een seizoen in de subtop van de ranglijst. Hoewel aan het einde van de rit de pijp nadrukkelijk leeg leek en in de laatste vijf wedstrijden vier nederlagen werden geleden, hield Steeds Sterker Worden uiteindelijk genoeg marge – één luttel puntje – om stadgenoot GSC/ODS uit de nacompetitie te houden.

Diep in de schaduw van kampioen SCO en de achtervolgers RFC en RWB claimden de ‘Zebra’s’ een vierde plek op de ranglijst. Opvallend genoeg deden zij dat met een negatief doelsaldo (45-49). De twee overwinningen op GSC/ODS (tweemaal 3-1) bleken doorslaggevend in de plaatsbepaling op de ranglijst. Waarbij de 3-2 overwinning op de slotdag tegen Olympia’60 het laatste zetje richting nacompetitiedeelname gaf.

Bezetting
Dat SSW aan het einde van de rit meteen in de prijzen viel, werd door de Zeehavenlaanclub al met een grote grijns beleefd. Daarbij had het op de slotdag van de competitie overigens wel de hulp van RWB nodig, dat op doelsaldo de derde periodetitel claimde. Daardoor kon SSW de periodetitel, op basis van de ranglijst, overnemen van SCO

Dat SSW uiteindelijk de nacompetitie haalde, was gezien de personele bezetting al een klein mirakel. Voor de laatste uitwedstrijd bij het als voorlaatste geëindigde DVVC (3-1 verlies) kon de technische staf van de Dordtse vierdeklasser over slechts elf spelers beschikken. ,,Een dag eerder op de training stonden we nog met negen spelers op de training’’, gaf Jeffrey Groen van SSW aan in de aanloop naar dat treffen.

En dat bleek wel eens vaker de bottleneck voor SSW, dat de derby bij Dubbeldam met 1-0 verloor door een treffer van de uit Oekraïne afkomstige speler Rohozhyn Oleksandr die toevalligerwijs aan de Schenkeldijk was beland. ,,In de aanloop naar die wedstrijden haakten er bij ons een aantal spelers met blessures’’, merkte spits Colin van der Gijp op. ,,Aan de andere kant waren we in die wedstrijd gewoon te slap, waardoor Dubbeldam terecht gewonnen heeft. Ik heb in die wedstrijd denk ik maar één echte kans gekregen.’’

Schorsingen, zieken, blessures, het was een rode draad door het seizoen heen voor de SSW’ers die ondanks krapte aan spelers het maximale eruit haalden. Dat leidde uiteindelijk tot een gang naar Alliance in Roosendaal, de eerste tegenstander in de nacompetitie om promotie naar de derde klasse. Een derby met stadgenoot DFC in het nieuwe seizoen bleef echter ver weg voor de brigade van Pieterman van Kooten en de zijnen: na een 0-0 pauzestand nam Alliance gemakkelijk afstand van de steeds meer uitgeblust rakende opponent die het maximale van het debuutjaar als ‘zaterdagclub’ had gemaakt. Een jaar eerder eindigde de club immers nog in de onderste regionen van de ranglijst.

Klik op SSW voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSW voor meer informatie over de club.

Aimabel voetbaldier Tutu Ndona staat aan de kant bij SVW

In de voetbalwereld kan binnen een jaar veel gebeuren. Dat beleefde het Gorcumse SVW. Ongeveer een jaar geleden vierde de club uitbundig het kampioenschap en de promotie naar de eerste klasse. Trainer Tutu Ndona was de koning van Molenburg. Elf maanden later werd in overleg zijn contract ontbonden. 

Hoe kon dit gebeuren? Oké, bij de ‘streepjes’ was het deze eeuw wel vaker onrustig, maar de club richtte zich steeds weer op. De komst van de aimabele trainer Tutu Ndona bracht rust. 

Terug naar 2017. Voor de komst van het trainersduo Tutu Ndona en Johnny Wijnbelt was er een aantal jaren sprake van complete chaos rond het eerste elftal van SVW. Voorzitter Danny van Heumen – hij was in 1994 de allereerste speler die op de lijst kwam voor het op te richten zaterdagteam – wist dat alleen Ndona en Wijnbelt het weer op de rails konden krijgen. 

SVW gooide het roer volledig om. De club was op zoek naar rust en stabiliteit. In de seizoenen ervoor was er te veel voorgevallen en SVW was weggezakt naar de derde klasse. Men kwam uit bij de onervaren trainer/coach Tutu Ndona, als speler eerder veertien jaar aan de club verbonden. Hij had bij ASV Arkel net gehoord dat hij daar was afgevallen in de procedure om hoofdtrainer te worden. Bij SVW leverde Ndona wat de club van hem vroeg. Hij zorgde voor een prima selectie, er was discipline en belangrijk in het voetbal: er kwamen punten. 

Examen
Ndona stelde orde op zaken. Hij promoveerde twee keer met de club en leverde SVW vorig jaar af in de eerste klasse. Hij bezit de gave om tussen zijn spelers te staan, maar op zijn tijd ook ‘de zweep’ eroverheen te halen. Buiten het veld een heer, tijdens de trainingen en de wedstrijden messcherp. Helaas te vaak over het randje. Het leverde hem dit voorjaar tegen Oranje Wit en Nivo Sparta rode kaarten en schorsingen op. Met de opgelegde straf ging hij te lichtzinnig om. De KNVB stelde vast dat hij zich ondanks de zes wedstrijden schorsing, teveel met de wedstrijden bemoeide. Het leverde hem na het duel tegen Almkerk op 25 maart, een stevige schorsing van zeven maanden op. Ndona mag tot 7 december van dit jaar geen club trainen of coachen. Een klap voor het voetbaldier, die onlangs examen deed voor het diploma UEFA A. 

Ndona is als trainer bloedfanatiek. “Wij moeten niet te snel tevreden zijn. Uit elke aanval moeten wij willen scoren, daar gaat het om in het voetbal’’, vertelde hij eens. Maar Ndona heeft ook een softe kant. Hij laat geen mogelijkheid onbenut om een speler bij een goede actie een aai over zijn bol te geven. “Goed gedaan Hichie, knappe actie Mounie’’, beloonde hij zijn grote spelers Hicham Farhou en Mounir el Ouazizi op zijn tijd tijdens de training. Ndona had geen hulp nodig. Bij SVW geen assistent-trainers of performancetrainers. Ndona lijkt twee paar ogen te hebben. Hem ontgaat niets en hij houdt zijn groep messcherp. Het gebrek aan coaching vanuit zijn eigen omgeving werd hem dit voorjaar fataal. Natuurlijk had de club hem na zijn eerste schorsing weg moeten houden bij de spelersgroep. Dat had voor hem en de club veel problemen voorkomen. Mo Hammouti maakte het seizoen af bij SVW, dat op zoek moet naar een constructieve oplossing.

Klik op SVW voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SVW voor meer informatie over de club.

Noah van Caem is dit seizoen opschot bij NEO’25

Noah van Caem is dit seizoen op schot bij NEO ‘25. Het 22-jarige jeugdproduct van de club uit Waalwijk is de laatste maanden getransformeerd als voetballer: Van Caem is niet langer de aangever, maar fungeert met succes als eindstation.

Vorig seizoen stokte de productie van Van Caem op twaalf doelpunten, relatief hoog voor een aanvallende middenvelder. Destijds klonken er geluiden dat die prestatie waarschijnlijk eenmalig zou zijn. “Dat ga je niet nogmaals halen”, hoorde ik vaak”, vertelt Van Caem. Hij bewees het tegendeel. Dit seizoen passeerde hij de grens van twintig doelpunten, waarmee hij een weddenschap met zijn coach won. De topschutter ontving een flesje drank. “En nu blijven we de lat verleggen.”

Van Caem staat pas sinds de jaarwisseling in de punt van de aanval. Zijn coach zag al een nummer negen in de als middenvelder opgeleide speler, maar posteerde hem in de eerste seizoenshelft alsnog achter de spits. “In de winterstop ben ik vast in de spits gaan spelen. Dat was aan het begin best wel even wennen, want je moet heel andere loopacties maken. Ook voor mijn ploeggenoten was het wennen hoe ze mij moesten bereiken. Maar dat gaat steeds beter.”

Van Caem krijgt naar eigen zeggen steeds meer trekjes die een spits typeren. “Ik probeer egoïstischer te worden, dat moest ik echt wel leren. De trainer vertelde me ook dat ik minder naar anderen moest kijken, maar juist voor mijn eigen kans moet gaan. Vaker zelf de trekker overhalen. Vroeger legde ik de bal altijd breed als een ploeggenoot er net ietsje beter voor stond.’’

De aanvalsleider geniet van zijn nieuwe rol. “Ik vind het leuk om op het formulier te staan’’, vertelt Van Caem, die vanaf zijn vijfde de complete jeugdopleiding van NEO doorliep. “Of hier mijn toekomst ligt? Ik vind als aanvallende middenvelder of aan de zijkant spelen ook nog altijd prima, het maakt mij niet zoveel uit. Voor mij is het belangrijk dat het team goed rendeert. Als dat met mij in de spits is, blijf ik daar met alle liefde spelen.’’

Met zijn doelpuntendrift schoot Van Caem zichzelf dit seizoen in de kijker bij andere clubs. Toch denkt de aanvaller niet dat hij zijn topseizoen gaat verzilveren met een transfer naar een andere club. “Ik speel nu al een aantal jaar in het eerste, waar ik wekelijks op het veld sta met mijn vrienden. Daar hecht ik ook veel waarde aan. Vroeger wilde ik altijd het hoogst haalbare bereiken, maar nu doe ik dat denk ik liever met NEO. Zoals het er nu naar uitziet, blijf ik de komende jaren lekker hier voetballen. Ik heb het echt geweldig naar mijn zin.”

Het hoogste podium met NEO bereiken, dát is zijn voornaamste doel. “Dit seizoen moesten we strijden om handhaving. Je ziet dat we daarin echt heel grote stappen hebben gezet en eigenlijk iedere week beter worden. Dat moet zich komend seizoen gaan uitbetalen. Ik denk dat we de kwaliteit hebben om bovenin mee te strijden. Daar moeten we voor gaan.”

Klik hier voor meer artikelen over NEO’25 .
Klik hier voor meer over NEO’25

Artjan Feijtel en SPS zien doelstelling nacompetitie te halen mislukken

Een periodetitel pakken en daarna meestrijden in de nacompetitie. Die doelstelling had men bij SPS aan het begin van het seizoen samen afgesproken. Een flink aantal wedstrijden voor het eind van de competitie is verdediger Artjan Feijtel (20) duidelijk: ‘Die doelstelling is om zeep en dat is best zonde.’ 

Gezien de samenstelling van de spelersgroep, is het voor de inwoner van Poortvliet overigens niet geheel onverwachts. “We hebben simpelweg een te smalle selectie. En dan moet je gaan schuiven bij blessures of hele jonge jongens noodgedwongen inbrengen. Terwijl het merendeel van de selectie die we hebben ook nog vrij jong is. Zelf ben ik twintig en ook nog maar bezig naar mijn eerste volledige seizoen. Dus jammer is het zeker, maar geheel onverwachts komt het ook niet echt. Al vind ik wel, dat je als club ambitie moet tonen door een mooie doelstelling met elkaar af te spreken aan het begin van een seizoen.”

Feijtel loopt al sinds zijn vierde rond op Sportpark D’n Aekerboam. Toen hij vanuit de jeugd de stap maakte naar de senioren, sloot hij eerst aan bij het tweede elftal. Maar toch wilde hij graag een meer serieuze en extra uitdaging dus pakte hij de kans om zichzelf te bewijzen bij het eerste met beide handen aan. Daar is hij onder trainer Marc de Weerd wekelijks wel basisspeler. “Ik had inderdaad behoefte aan meer uitdaging en wilde toch wat serieuze met het spelletje bezig zijn. Dat is nu bij het eerste toch even iets meer dan bij het tweede elftal. Dat was mooi om te wennen, want vanuit de jeugd naar de senioren vond ik toch een grote stap. Meestal stond ik bij de JO19 en ook in het tweede voorstopper, maar nu bij het eerste speel ik bijna altijd wel rechtsback. Dat was aanpassen, maar nu ben ik het gewend. Al is het wel mijn ambitie om in de toekomst te proberen in het centrum mijn basisplek te gaan afdwingen.”

Dit seizoen had de ploeg dus wel de nodige ambitie bij de start, maar een flink aantal blessures zorgde voor fikse uitdunning van de selectie. “En als je dan een kleine club bent zoals wij zijn met SPS dan is dat op een gegeven moment niet heel simpel meer op te vangen. Logisch dan ook dat je niet de resultaten behaald die je dan graag zou willen of normaal ook moet kunnen behalen. En dan speel je eigenlijk een seizoen met wedstrijden zonder dat je iets tastbaars kunt pakken. Zonde natuurlijk maar vooral een logisch gevolg van de omstandigheden waarmee we te maken hebben.”

Het klinkt realistisch en eerlijk uit de mond van de jonge inwoner van Poortvliet die zichzelf typeert als een verdediger die heel goed weet wat zijn kwaliteiten zijn. “Ik ben niet persé de meest technische en verfijnde voetballer, maar heb wel de nodige duelkracht. Mijn tegenstander uitschakelen, ballen veroveren en ze dan inleveren bij de creatievere spelers. Je moet als speler weten wat je niet kunt en dat aan anderen overlaten haha.”

Gezien zijn leeftijd heeft hij nog voldoende jaren de tijd om de mindere aspecten uit zijn spel bij te schaven. “Dat is wel de bedoeling en dat zal ik sowieso hier bij SPS doen. Ik speel hier lekker op het dorp en voetbal met vrienden terwijl ik wekelijks basisspeler ben. Dat is me veel meer waard dan ergens een niveau hoger op de bank te bivakkeren. Want ik wil vooral beter worden door minuten te maken. Die kans heb ik hier volop. Voorlopig nog als rechtsback, maar komt ooit de kans in het centrum, dan ga ik proberen die met beide handen te grijpen. Voor nu is het goed zo en wil ik me blijven ontwikkelen. En waar dat eindigt, daar heb ik nog heel wat seizoenen voor om dat hopelijk te gaan ontdekken.”

Klik op SPS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SPS voor meer informatie over de club.

Unitas geeft 125-jarig bestaan kleur

Met een fraai jubileumboek en een speciale verjaardagsbijeenkomst, die voor een belangrijk deel in het teken stond van het in het zonnetje zetten van de jubilarissen, stond en staat de Gorcumse voetbalvereniging Unitas op passende wijze stil bij het 125-jarig jubileum.

Met die eerbiedwaardige leeftijd behoort Unitas tot de oudste verenigingen van Nederland. Volgens de geschiedschrijving zou het zelfs mogelijk zijn dat Unitas nog ouder is, zoals in verschillende bronnen staat beschreven. Maar de datum van 19 april 1898, de dag van de fusie met Sparta, wordt aangehouden als de oprichtingsdatum. Ook omdat de naam Unitas op dat moment gehandhaafd bleef.

Van oorsprong was Unitas een club die furore maakte in het zondagvoetbal. Inmiddels is het al niet meer weg te denken dat de club, die sinds 1967 huist op het huidige sportpark Molenvliet nadat eerder op ‘De Toekomst’ werd gespeeld, over een zaterdag- en een zondaghoofdmacht beschikt. Sinds 2005 beschikt Unitas namelijk over een eerste team op ‘de zaterdag’. Een team, dat dit jaar tot de laatste speeldag meestreed om de titel in de vierde klasse E.

Erepenning
De zondaghoofdmacht continueerde in het jubileumjaar moeiteloos de status van derdedivisionist. Lange tijd deed de formatie van trainer Hans de Jong, die ook volgend seizoen de zondagselectie onder zijn hoede zal hebben, mee in de strijd om de laatste periodetitel maar tijdens de laatste speeldagen van deze lange voetbaljaargang bleek de pijp leeg bij de rood-witte formatie die in de strijd om de nationale KNVB-beker door competitiegenoot DEM na strafschoppen werd uitgeschakeld dit seizoen.

Unitas is uitgegroeid tot een roemruchte club in de regio. Een club ook die tijdens de Tweede Wereldoorlog duidelijk stelling nam tegen de bezetter. Het bestuur van Unitas weigerde namelijk in 1941 een NSB’er terug in de gelederen op te nemen. Het gevolg was dat de Gorcumse voetbalvereniging enige tijd niet bestond, maar in 1942 weer in volle glorie werd hersteld. Vanwege dat duidelijke tegen van verzet kreeg Unitas in 1973, tijdens het 75-jarig bestaan, een erepenning overhandigd door toenmalig koningin Juliana.

Tijdens de feestelijke viering van het 125-jarig jubileum werden ook onderscheidingen overhandigd, maar die vielen ten deel aan jubilarissen. Maar liefst achttien jubilarissen werden op deze dag met een gouden randje in het zonnetje gezet. Siem Hania trad voor het voetlicht omdat hij hal 75 jaar lid is van Unitas, Henk Kuijpers overtrof en overtreft hem echter nog met een lidmaatschap van 80 jaar inmiddels. 

Maar naast de huldiging van de jubilarissen had de bijeenkomst een nog groter gedenkwaardig karakter met de bekendmaking van drie ereleden: Gerrit van Emerik was al lid van verdienste van Unitas maar kreeg ook de titel van erelid, een titel die Fred Stamkot postuum kreeg toegekend. Ed Ligthert was het derde kersverse erelid dat in de spotlights mocht treden. Zes Unitassers kregen bovendien de titel ‘lid van verdienste’ toegekend. Voetbalbond KNVB liet zich ook niet onbetuigd tijdens de bijeenkomst: Marcel van der Wal kreeg van KNVB-vertegenwoordiger Hans Biemans de zilveren speld overhandigd, terwijl Dick Schenau zelfs de gouden spel in ontvangst mocht nemen.

Unitas zelf kreeg van de voetbalbond een jubileumvlag tijdens deze feestelijke bijeenkomst, waarop het ook ging over de historie en het (aanstaande) jubileumboek. Het jubileumboek is in een oplage van 500 exemplaren verschenen. In het boek is veel aandacht voor de laatste kwarteeuw van de voetbalvereniging, maar ook zijn er speciale hoofdstukken over international Frank Wels en de voetbaljaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. De opbrengst van het bezoek komt ten goede aan de renovatie van de kleedkamers, die na vier decennia echt aan een opknapbeurt toe zijn.

Klik op Unitas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Unitas voor meer informatie over de club.

Marco Maus gaat zijn 32e jaar in bij RVV Overschie

Marco Maus, een speler van RVV Overschie, viert dit seizoen zijn 32e jaar in het eerste elftal. Naast zijn spelerscarrière heeft hij zich ook ontpopt als een jeugdtrainer bij de club. Met zijn 47 jaar is hij nog steeds gedreven en vastbesloten om met zijn team terug te keren naar de vierde klasse, na de recente degradatie.

Jeugdjaren bij Xerxes en Germinal
“Ik ben op 10-jarige leeftijd begonnen in de jeugd bij Xerxes, op het oude nostalgische complex, en speelde in de hoogste jeugdelftallen,” herinnert Marco Maus zich. Op zijn 14e maakte hij de overstap naar Germinal, een van de voorlopers van het huidige RVV Overschie. Op een bewonderenswaardige leeftijd van 16 jaar maakte hij zijn debuut in het eerste elftal.

Groei en positieverandering
Marco’s carrière nam verschillende vormen aan binnen het eerste elftal van RVV Overschie. “Ik begon als rechtsback, daarna rechts midden, vervolgens als verdedigende middenvelder, en uiteindelijk belandde ik op de positie van laatste man, waar ik tot op heden nog steeds speel,” legt hij uit.

Trainers en teamgenoten
Gedurende zijn loopbaan heeft Marco Maus de kans gehad om met opmerkelijke trainers en spelers samen te werken. Hij herinnert zich zijn vroege dagen onder trainer Joop Mom, die een hoog niveau als trainer had en vertrouwen in Marco stelde. Ook trainers zoals Dick Beek, Lou Corpeleyn, Robert Verbeek en Danny Mulder hebben hun stempel op zijn carrière gedrukt. Een bijzondere ervaring was het spelen met zijn zwager Maurice Hage, met wie hij het grootste gedeelte van zijn carrière heeft gedeeld.

Terugdenken aan de Beginjaren
Hoewel Marco Maus niet graag zegt dat vroeger alles beter was, verlangt hij toch soms terug naar de beginjaren bij het eerste elftal. Hij herinnert zich het goede niveau en de spelers met een topmentaliteit. Hoewel de huidige groep jongens anders is, geniet hij nog steeds van hun spel. Hij gelooft dat als sommigen van hen dezelfde mentaliteit en doorzettingsvermogen zouden hebben als de spelers van vroeger, ze op een hoger niveau zouden kunnen spelen.

Ambities en toekomst: Promotie is het doel
Met vol vertrouwen gaat Marco Maus zijn 32e jaar in het eerste elftal van RVV Overschie in. Na de degradatie naar de 5e klasse afgelopen seizoen, is zijn ambitie om met het team direct weer te promoveren ten koste van alles. Hij benadrukt dat de trainer, Melvin Luiten, ook dezelfde doelstelling heeft. Marco en zijn team willen het vertrouwen van hun trainer herstellen en zijn vastbesloten om het seizoen met veel enthousiasme te beginnen.

Hoogte- en dieptepunten: Promoties en degradaties
De hoogtepunten van Marco Maus’ carrière waren de twee promoties naar de tweede klasse onder trainer Harry Rusken. Hij beschrijft het team als een hechte groep met een combinatie van kracht, mentaliteit, voetbal en vriendschap. Het scoren uit dode spelmomenten was een specialiteit van het team.

De dieptepunten waren de twee degradaties naar de vijfde klasse, maar Marco gelooft dat een dieptepunt komend seizoen ook weer een hoogtepunt kan worden, zoals in 1997. Hij hoopt dat de geschiedenis zich herhaalt.

Voorbeeld en hobby’s
Voor Marco Maus is Paul Bosvelt altijd een voorbeeldvoetballer geweest. Hij bewondert Bosvelt om zijn mentaliteit, teambelang, doorzettingsvermogen en voetbaltalent.

Buiten het voetbal geniet Marco van zijn gezin. Hij heeft een zoon van 16, een dochter van 14 en een bijna 10-jarige dochter. Hij waardeert zijn vrouw enorm omdat ze hem al die jaren de ruimte heeft gegeven om te doen wat hij leuk vindt.

Trainer en jeugdvoetbal
Naast zijn spelerscarrière is Marco Maus ook jeugdtrainer bij RVV Overschie. Hij begon met de JO-9 en is geleidelijk aan doorgegroeid naar het trainer zijn van de JO-16, het elftal waar zijn zoon in speelt. Samen met zijn assistenten en een fantastische groep ouders is Marco MEGA TROTS op het team. Ze hebben een hecht team gevormd met inzet en mentaliteit, en dat heeft hun succes gebracht.

Dankbaarheid en ambities
Marco Maus is lovend over veel mensen in zijn leven. Hij is dankbaar voor zijn vrouw, kinderen, trainers, betrokkenen bij zijn jeugdelftal, vrijwilligers binnen de vereniging, vaste supporters en het bestuur. Hij bedankt iedereen en zijn ambitie blijft om te blijven spelen bij het eerste elftal zolang mogelijk, terwijl hij ook jeugdtrainer blijft.

Na zoveel jaren is dit slechts een beknopte samenvatting van alle periodes in Marco Maus’ voetbalcarrière. Hij hoopt dat hij niemand tekort heeft gedaan in zijn vermeldingen, en hij heeft genoten van iedereen met wie hij heeft samengewerkt en nog steeds geniet hij ervan.

Klik op rvv Overschie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rvv Overschie voor meer informatie over de club.

“Pelikaan is een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen”

John Kik houdt zich als technisch jeugdcoördinator bezig met de groei van het aantal jonge leden bij Pelikaan. Het is volgens Kik de levensader van de club. Pelikaan hoopt de komende jaren de jeugd te blijven verleiden om op sportcomplex Bakestein te komen voetballen. “We zijn een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen.

“We zijn erg in trek”, merkt John Kik met een glimlach op. “De aanwas van nieuwe jeugdleden is gigantisch en dat is heel erg goed voor de club. Daaruit blijkt dat we dingen goed aan het doen zijn”, aldus Kik over Pelikaan, dat liefst 28 jeugdteams heeft rondlopen, waaronder diverse meidenploegen.

Het geheim van Pelikaan? “We zijn een echte familieclub, waar de leden dolgraag komen. We hebben geregeld opa’s rondlopen die zelf jarenlang bij de club hebben gespeeld en nu bij hun kinderen en kleinkinderen komen kijken. Bij ons staat plezier en ontwikkeling voorop. Door de sfeer die we kweken, trekken we veel interesse van kinderen in de regio.” Bovendien zijn de voorzieningen voor de jeugd ten opzichte van andere clubs goed. “Heel veel teams hebben twee of zelfs drie trainers. Het is uniek om in deze tijden zoveel vrijwilligers op de been te krijgen”, vertelt de jeugdcoördinator van Pelikaan, waar jaarlijks succesvolle jeugdkampen en Sinterklaasvieringen worden georganiseerd.

Kik vindt het leuk om zich er mee bezig te houden. “Ik loop al mijn hele leven lang rond in de voetballerij. Bij de jeugd ben je continu bezig met ontwikkeling. Het is leuk om iets neer te zetten en te groeien.” Volgens Kik komen de kinderen bij Pelikaan niets tekort. “Voetbal is goed voor je ontwikkeling. De saamhorigheid en samen presteren is het leukste wat er is.”

Pelikaan speelt volgens Kik een belangrijke rol in de opvoeding van de kinderen. “Wij houden hier van discipline, dus proberen we bij te dragen aan het op de juiste manier opvoeden van de kinderen. Als je bij ons te laat komt, dan zit je gewoon op de bank tijdens de wedstrijd. Later, als ze gaan werken, moeten ze ook op tijd komen. Het is goed om dat nu al bij te brengen.”

De werkwijze van Pelikaan slaat aan. Gestaag neemt het aantal jeugdleden de laatste jaren toe. “Dat is heel leuk om te zien, want dat betekent dat we op de goede manier bezig zijn. We hebben ook wat oud-jeugdspelers rondlopen in de jeugd bij profclubs Feyenoord, NAC Breda, FC Dordrecht en FC Utrecht. Dat zijn leuke dingen.” Maar het liefst stoomt Kik de spelers klaar voor het eerste elftal van Pelikaan. “Het is onze ambitie om ons eerste team uit zo veel mogelijk eigen leden te laten bestaan. We willen die spelers kweken om uiteindelijk een belangrijke rol in het eerste elftal te gaan vervullen. Gelukkig zijn we wat dat betreft nu al op de goede weg en hebben we een flink aantal eigen jongens rondlopen in de selectie. Dat is het beste bewijs van dat we goed bezig zijn.”

Klik op Z.V.V. Pelikaan voor meer artikelen over de club.
Klik op Z.V.V. Pelikaan voor meer informatie over de club.

Dennis de Vette laat VDL niet los

Dennis de Vette ruilt komende zomer bij VDL het trainingspak in voor dat van een maatpak. De assistent van hoofdtrainer Henk Salari wordt als lid van de tweekoppige technische commissie verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de selectie van de Maassluizer derdeklasser.

De Vette is bezig aan zijn elfde seizoen als trainer in de selectie van VDL. Hij had acht seizoenen het tweede elftal onder zijn hoede en de oud-voetballer van Fortuna Vlaardingen assisteerde daarnaast de hoofdtrainers van de club. “Drie seizoenen geleden ben ik door mijn drukke baan gestopt als trainer van het tweede. Twee dagen in de week trainen ging niet meer. Sindsdien ben ik assistent-trainer van Henk Salari. Op donderdag ben ik altijd op de training.”

Omdat De Vette ook een periode de trainingen deed van het team van zijn dochter, die in de meisjes onder vijftien bij VDL speelt, was hij weinig dagen niet op het VDL-complex te vinden. “Daarom vond ik elf jaar mooi geweest”, zegt hij. Dat hij gestrikt is voor de technische commissie heeft te maken dat hij in die jaren zoals hij dat zelf noemt ‘een echte VDL-man’ is geworden. “Deze club laat je niet los. Als lid van de technische commissie ben je ook minder gebonden aan vaste tijden. Het is zeker niet minder werk, maar het past beter in mijn werk- en leefritme.”

Bij VDL was er geen technische commissie nadat James van der Kraan halverwege dit seizoen een stapje terug had gedaan. “James had het ook druk met werk. We gaan het nu samen doen, waarbij ik verantwoordelijk wordt voor de selectie.”

En omdat het einde van het seizoen nadert is De Vette al behoorlijk actief in zijn nieuwe rol. Hij had al een belangrijke stempel bij het aantrekken van de nieuwe trainer Gilbert de Wildt. “Dat zijn natuurlijk zaken die niet kunnen wachten”, zegt hij. “Toen bekend werd dat Henk zou weggaan na dit seizoen heb ik meteen een telefoontje gewaagd naar Gilbert. Ik heb zelf nog onder hem gespeeld bij Fortuna Vlaardingen. Gilbert is een trainer die op hoog niveau clubs heeft getraind, maar mijn gevoel zegt dat hij goed past bij VDL.”

De Vette weet waarover hij praat, want hij was in het verleden al vijf jaar assistent van Arwin  Verburgh en is dat nu ook voor het vijfde seizoen van Henk Salari.

Salari en De Vette staan in het resterende deel van dit seizoen nog wel voor de opdracht om VDL te behouden voor de vierde klasse. “Het wordt nog spannend”, omschrijft hij de stand van zaken in de derde klasse voor VDL. “Half maart was onze situatie vrij uitzichtloos, maar vervolgens hebben we een geweldige serie gemaakt, waardoor we toch weer kans maken om ons te handhaven.”

Het is De Vette veel waard om VDL te behouden voor de vierde klasse. “Maar als het niet lukt is dat ook weer geen ramp, dan gaan we proberen zo snel mogelijk weer terug te keren in de derde klasse.”

Degradatie verandert volgens De Vette ook weinig aan de uitgangspunten bij zijn club. “We zullen het van onze jeugd moet hebben. We hebben veel jeugd en daarin ook potentie. Het gaat erom dat we zorgen voor een goede doorstroming. Daarom ook is er dit seizoen gekozen om weer een tweede elftal te maken, met jongens van de onder negentien en onder 23.”

Klik op VDL Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VDL Maassluis voor meer informatie over de club.

Veel mutaties binnen bestuur FC Drunen

Binnen het bestuur van FC Drunen hebben zich de laatste maanden vrij veel mutaties voorgedaan. Aan het eind van dit seizoen volgt bovendien het afscheid van de hoofdcoaches Ali Albayrak (zondag) en Robbie Koole (zaterdag). Is er sprake van een exodus? Het is vooral tijd voor nieuw elan, volgens de teruggekeerde voorzitter Henk Cornelisse. 

Na het vroegtijdig vertrek van voorzitter Bas Bork en penningmeester Emiel van Elshout is oud-voorzitter Henk Cornelisse op verzoek teruggekeerd op zijn plek. “De roep om terug te keren kon ik niet weerstaan”, vertelt Cornelisse. “Het blijft immers een vereniging die mij aan het hart gaat. Veel mutaties in een maatschappelijk gezien roerige tijd leidt in de regel tot onrust. Door snel te handelen hebben we een dergelijke onrust voorkomen.”

Clubman Sjoerd van de Harst toonde zich bereid tot het bestuur toe te treden in de functie van penningmeester. Bestuurslid sponsorzaken Jaap Verstraate stelde zich, na een jarenlange inzet, niet langer verkiesbaar en is inmiddels vervangen door Gert-Jan Wiersma. Ook met de hoofdcoaches van de prestatie-elftallen werd gebroken.

Ali Albayrak neemt na afloop van het lopende seizoen een sabbaticalperiode en zal halverwege het seizoen 2023/24 in een andere functie zijn bijdrage aan FC Drunen blijven leveren. Robbie Koole zet zijn coachcarrière elders voort. “Wij zijn beide hoofdcoaches veel dank verschuldigd voor hun jarenlange verdiensten voor FC Drunen en wij wensen hen zowel in privé-als sportief opzicht alle goeds toe”, aldus Cornelisse, die bevestigt dat de zoektocht naar een vervanger reeds is geopend. 

“We willen een zo breed mogelijk draagvlak creëren voor deze aanstelling”, vertelt de voorzitter. “Zorgvuldigheid voor wat betreft de juiste keuze van de nieuwe hoofdcoach gaat mede daarom boven de snelheid.” Zaterdagcoach Koole hoeft in ieder geval niet te worden vervangen. “Na een evaluatie zijn we tot de conclusie te komen dat twee selectieteams, zaterdag én zondag, vooralsnog een te ambitieuze doelstelling is voor FC Drunen is. Daarom willen wij komend seizoen met één selectieteam aan de competitie deel gaan nemen.” Dat zal gebeuren in de zondagcompetitie, waar tijdens de oprichting van de club in 1969 ook al de prioriteit lag.

Plannen voor de toekomst heeft FC Drunen volop. Zo wil de club gaan deelnemen aan een 35+-competitie en hoopt het de komende maanden meer vrouwen te strikken voor het dameselftal. Bovendien zal het zaterdagvoetbal niet helemaal verdwijnen. Het tweede elftal gaat sowieso door en ook het derde zaterdagteam blijft komend seizoen mogelijk spelen. Ook de jeugdopleiding van de club zal een grondige renovatie ondergaan. “De komende maanden zal het nieuwe elan zichtbaar worden”, aldus Cornelisse.

Eerst moest de focus de afgelopen weken echter op het sportieve. Het eerste zondagelftal van FC Drunen streed dit seizoen om handhaving in de vierde klasse zondag. “De komende jaren willen we bouwen aan een sterke ploeg”, aldus Cornelisse. “Hierbij worden we gesteund door de vele enthousiaste vrijwilligers en sponsoren, en natuurlijk ook onze trouwe leden. Ik kijk heel erg uit naar de toekomst met de club.”

Klik hier voor meer artikelen over FC Drunen
Klik hier voor meer informatie over FC Drunen

Oud-keeper Bas Bevelander draagt nu als verdediger zijn steentje bij

Jarenlang was Bas Bevelander (24) een vaste waarde in het doel bij vierdeklasser Corn Boys. Tot bij in 2021 werd geopereerd aan en polsbreuk. De arts raadde af om ooit nog te keepen. Een flinke domper, maar inmiddels is de knop om en is hij bezig aan zijn eerste seizoen als centrale verdediger.

“Die mededeling die de arts me toen gaf, die kwam wel even hard aan. De polsbreuk was dusdanig, dat er een schroef in is gezet. Daardoor heeft het gewricht niet meer de maximale mobiliteit. Dan is het me ook niet waard om risico’s te lopen. Maar als je graag iets doet, zoals ik dus keepen, dan valt het extra tegen als dat niet meer kan of mag. Dan kan je blijven treuren of de knop omzetten en gaan kijken naar mogelijkheden. Ik heb dat laatste gedaan en zodoende heb ik de stap gezet om weer terug te gaan voetballen.”

Inderdaad ‘weer terug’, want in de jeugd was Bevelander tot zijn tiende ook voetballer. “Toen ben ik een keer op doel gaan staan en dat beviel zo goed, dat ik altijd keeper ben gebleven. Tot die polsbreuk eind 2021 dus. Dit is mijn eerste seizoen weer als speler en inmiddels kan ik toch wel echt zeggen dat ik het plezier volledig heb hervonden. Bovendien is het ook wel prettig, dat we niet meer zoals de laatste seizoenen stijf onderin spelen. We doen het tot nu toe meer dan behoorlijk en dat is natuurlijk wel erg prettig.”

Onder de nieuwe trainer Marino Dhooge en met de komst van een aantal nieuwe spelers, heeft Corn Boys toch al de nodige punten bij elkaar gespeeld en staat het onderaan de heel brede middenmoot in de 4e Klasse A. Met uitzicht op de veilige zevende plek die recht geeft op rechtstreekse handhaving als vierdeklasser. “Het is voor de buitenwacht misschien wel enigszins verrassend dat we het tot op heden vrij goed doen. Maar we hebben een aantal jongens erbij gekregen uit Oekraïne en dat zijn voor ons meer dan toegevoegde waardes. Zij maken het elftal echt beter en dat zie je ook terug in onze resultaten. We hadden vooraf de ambitieuze doelstelling om onszelf in de vierde klasse te handhaven. Dat we nu toch al flink wat punten hebben gehaald zegt dat het geen grootspraak was. Al zullen we nog een reeks punten nodig hebben om ons daadwerkelijk veilig te spelen. Want die versterkte degradatieregeling maakt het wel extra lastig allemaal.”

Wat het ook lastig maakt, dat is de onduidelijkheid over hoe de toekomst er voor de Zeeuws-Vlaamse clubs uit komt te zien na dit seizoen. “Dat is best irritant, want niemand weet exact hoe het zit en wat er gaat gebeuren. Veel clubs stappen naar het zaterdagvoetbal over, een optie die wij ook als club overwegen. De selectie staat daar best positief tegenover, al weet ik niet wanneer daar definitief uitsluitsel over komt. Zaak is voor ons in elk geval om dit seizoen zo hoog mogelijk te eindigen. Daar wil ik als voetballer mijn steentje aan bijdragen. Ik had nooit verwacht dat ik, na die harde boodschap, zoveel plezier weer zou halen uit mijn rol al veldspeler. Als reserve-aanvoerder is mijn rol dezelfde gebleven als voorheen en als veldspeler op enkele dingen na ook. Ik sta nu alleen een stukje verder in het veld en niet in maar voor het doel. En ik mag de bal nu niet meer met mijn handen pakken, al gaat dat met die pols toch niet meer zo soepel. Dus dat is dan weer een geluk, zodat ik me daarin niet meer kan vergissen haha.”

Klik op Corn Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Corn Boys voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.