Home Blog Pagina 319

Bij het zevende team van VVGZ staat plezier voorop.

Ron Schot speelt zelf al jaren niet meer, maar is toch nog altijd nauw betrokken bij het vriendenteam. Familie is misschien een zwaar woord, maar daar lijkt het inmiddels wel op.”

Of we hem de titel ‘coach’ kunnen toeschuiven? “Haha, dat zou echt teveel eer zijn, hoor. Ik noem mezelf eerder de ceremonieel begeleider. Als het uitkomt, coach ik wat. Maar heel veel verder dan de opstelling bepalen gaat het niet. Het belangrijkste is om de emoties tijdens de wedstrijd in toom proberen te houden. De meeste jongens hebben op een dusdanig niveau gevoetbald, dat echte coaching niet nodig is.”

Schot begeleidt de spelers van het huidige zevende team al jaren. Dat begon al in de jeugd, toen hij diverse spelers van zijn team onder zijn hoede had. “We zijn al jaren aan elkaar verbonden”, zegt Schot. “Dat zorgt ervoor dat het steeds hechter wordt. Familie is misschien een zwaar woord, maar daar lijkt het inmiddels wel op. We delen vrijwel alles met elkaar.”

Het is de kleedkamerhumor die de spelers van het zevende team van VVGZ bij elkaar houdt. “De flauwe grappen, het elkaar in de zeik nemen”, aldus Schot. “Een voorbeeld? Het lullige is dat die dingen juist zo grappig zijn als je erbij bent geweest. De mooiste momenten hebben we meegemaakt op trainingskamp. Dan is het gewoon een weekend lang grappen en grollen.”

Maar juist de verdrietige momenten in het leven maakt de band van het zevende elftal van VVGZ uniek. “Ook in ons team hebben we natuurlijk vervelende dingen meegemaakt, zoals het overlijden van mensen rond ons elftal. De saamhorigheid op zulke momenten is echt heel mooi. Iedere speler vindt steun bij ons. Dat merk je ook als andere spelers bij ons meedoen. Iedereen vindt het leuk om bij ons mee te doen en wordt meteen goed opgevangen.”

Het liefst zou Schot zelf ook nog op het veld staan. De zestiger is echter al ruim dertig jaar geleden gestopt. “Ik was drie maanden per jaar geblesseerd, dat vond mijn baas op een gegeven moment niet zo leuk. Sindsdien ben ik begeleider. Je wil niet weten hoe vaak ik de laatste jaren aan een rentree heb gedacht, maar inmiddels is dat wel weg. Toch kriebelt het iedere zaterdag weer om zelf tegen een balletje te trappen. Gelukkig heb ik als begeleider van het elftal nu een leuke afleiding. Hier hoop ik nog wel een paar jaar mee door te gaan.”

De spelers van het elftal zien hun voetbalpensioen echter ieder jaar weer wat dichterbijkomen. Inmiddels speelt het elftal in de vijfde klasse en staat het regelmatig oog in oog met jonge, gretige spelers. “Maar toch is het af en toe echt niet onaardig wat we laten zien. Je merkt dat de spelers lekker tegen een balletje kunnen trappen. Heel soms is dat ook nog wel genieten. Maar als we niet kunnen genieten van het voetbal, dan maken we er gewoon een gezellige dag van. Het is iedere zaterdag weer feest bij ons team.”

Klik op VVGZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVGZ voor meer informatie over de club.

Coen Baks en Remco Rook leiden hun opvolgers op bij VFC Vlaardingen

Coen Baks en Remco Rook staan nog midden in hun actieve voetballeven. Baks probeert doelpunten te maken voor de zaterdaghoofdmacht van VFC, Rook probeert ze juist te voorkomen bij de eerste keus van de zondagtak. Beiden zijn echter ook trainer in de jeugd van de Vlaardingse traditievereniging.

Baks maakt bij de JO16-1 van VFC deel uit van een uitgebreide trainersstaf. Naast de jeugdige aanvaller van het eerste zaterdagteam behoren ex-Sparta- en ADO-keeper Youri Schoonderwaldt, Sem van der Vaart en Max Broek tot de staf. Een luxe-situatie die echter ook is ingegeven door noodzaak, vertelt Baks. “We hebben allemaal zo ons programma op zaterdag. Soms lukt het voor mij niet door mijn eigen wedstrijd om bij de wedstrijd van die jongens te zijn. Er zijn er altijd wel twee van ons.”

Tegenover de wisselende samenstelling van de trainer staat de ervaring die de vier hebben. “Ik denk dat we alle vier iets kunnen toevoegen. Youri is keeper geweest, ik ben aanvaller. Elk specialisme is in de trainersstaf wel vertegenwoordigd. Daar profiteren die jongens volop van.”

En dat Baks (21) en zijn medetrainers nog relatief jong zijn, is volgens de VFC-spits ook een voordeel. “Ze hebben allemaal de leeftijd van pubers. En bij puberen hoort dat ze weerwoord geven. Ik heb het gevoel dat ze toch opkijken tegen ons.”

Rook (27) geniet als hij zijn pupillen bij de JO13-1 ziet voetballen. “Of het nou op de training is of in de wedstrijd, het plezier straalt er vanaf”, zegt de verdediger van zondag 1. “Dit is een mooie leeftijd. Ik train ze samen met Ruud Durinck, die veel ervaring heeft. Die ervaring komt goed van pas, want dit seizoen speelt deze groep voor het eerst op het hele veld. De overgang van half naar heel veld is best pittig, heb ik ook gemerkt. Toen ik zelf zo oud was, was ik me daar totaal niet bewust van. Je ging voetballen en dat was het.”

Rook en Durinck stoppen hun spelers niet vol met tactiek. “Nee hoor, dat heeft geen zijn. We zijn vooral bezig om ze zo effectief mogelijk te laten spelen op het grote veld, dat er goede aansluiting is en dat er compact wordt verdedigd. Druk zetten, en waar precies komt minder aan bod.”

En Rook is van de bal. “We doen geen trainingsvorm zonder de bal. Conditie is ook prima op te bouwen met de bal. Inhoud kweken de jongens door veel wedstrijden te spelen. We proberen wel zo veel als mogelijk in een 4-3-3 formatie te spelen. Dat is cultuurgebonden.”

Ook Baks vindt die clubcultuur in het voetbal belangrijk. “VFC staat voor mij voor vriendschap en inzet. Het is gezellig buiten de lijnen, maar ook daarbinnen. Je gaat voor elkaar door het vuur. We doen ons best om dat zo goed mogelijk over te brengen op die jongens.”

Goed beschouwd zijn Rook en Baks hun opvolgers aan het opleiden. “Die kans is heel groot”, reageert Baks. “Ik sluit niet uit dat ik met een aantal jongens ooit nog samenspeel in het eerste elftal. Ik ben ook pas 21 jaar, haha.”

Rook en Baks kunnen tot nu terugzien op een goed jaar met respectievelijk de zondag en de zaterdag. Rooks’ zondag 1 heeft in de tweede klasse een top3-klassering in handen. “Er waren mensen die hun twijfels hadden over de competitie en dan vooral de verre uitwedstrijden. Die uitwedstrijden zijn echter een feestje gebleken. De club heeft dankzij sponsors voor een bus gezorgd. Dat veraangenaamt de reis. Als we in de bus stappen bij de club begint ons uitje al. Bij de clubs in Brabant is er nog volop leven op zondag. Meestal is er live-muziek. Het is gewoon een straf om weer weg te gaan.”

Baks is met VFC-zaterdag een goede middenmoter in de tweede klasse. “Dat is natuurlijk prima na onze promotie vorig seizoen”, zegt de aanvaller, die voor de winterstop kwakkelde met blessures, maar inmiddels blessurevrij weer op scherp staat. “Ik heb er vertrouwen in dat we volgend seizoen richting de top4 kunnen.”

Klik op VFC Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VFC Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Vos Capelle is al meer dan 25 jaar trotse hoofdsponsor van SV Capelle

Ron Vos, die het familiebedrijf in 2010 overnam, heeft nog geen moment getwijfeld aan zijn sponsorschap en is vastberaden om de club ook de komende jaren te blijven ondersteunen. ”Ik voel dat ze het waarderen.”

Vos Capelle is al meer dan 25 jaar de trotse hoofdsponsor van SV Capelle. Ron Vos, die het familiebedrijf in 2010 overnam, heeft nog geen moment getwijfeld aan zijn sponsorschap en is vastberaden om de club ook de komende jaren te blijven ondersteunen. “Ik voel dat ze het waarderen.”

Vos Capelle was al de sponsor van de club toen het bedrijf nog niet in handen was van Ron Vos. Hij nam het in 2010 namelijk over van zijn vader, die het in het verleden weer had overgenomen van zijn opa. “Een echt familiebedrijf”, glimlacht Ron Vos. “Dus de exacte reden waarom wij de club sponsoren, kan ik je niet vertellen. Daar is mijn vader ooit mee begonnen. Maar ik ben heel blij dat hij dat heeft gedaan.”

Want SV Capelle gaat Vos aan het hart. Zelf voetbalde hij jarenlang in de jeugd van voetbalclub Wit-Zwart en SV Capelle, een club die sinds 1986 na een fusie met HNC door het leven gaat als SV Capelle. “Voor ons is het heel erg belangrijk om het lokale te sponsoren”, vertelt Vos. “Dat is 25 jaar geleden begonnen en hebben we eigenlijk iedere keer weer verlengd. Ik draag de club gewoon een warm hart toe, mijn zoontje voetbalt er ook. Eigenlijk is het sponsoren de laatste jaren een gewoonte geworden. Ik ben dol op de club.” 

Het familiebedrijf richt zich op diverse zaken. Vos Capelle levert advies met bijbehorende producten voor een gezonde groei van fruit, groenten, bomen, planten en gras. Zo ondersteunt het bedrijf betaald voetbalclubs en amateurverenigingen voor een piekfijne grasmat, maar levert het ook door het hele land robotgrasmaaiers en alles wat een kweker nodig heeft om iets te laten groeien.

En daar plukt dus ook SV Capelle de vruchten van. “Ik kom heel graag bij de club”, vertelt Vos. “Juist omdat ik er zoveel mensen ken. Het is ook leuk dat we met de clubs in de regio een gezonde rivaliteit hebben. Een vaste klant van ons is hoofdsponsor van SSC. Die onderlinge rivaliteit maakt het leuk.”

Vos maakte de laatste jaren diverse hoogtepunten mee met de club. “Het allermooiste was toen we in de tweede klasse speelden. Toen speelden we wekelijks tegen sterke tegenstanders uit de regio en zagen we heel mooie wedstrijden. Momenteel presteert het eerste elftal helaas wat minder. Ik denk dat de club prima in de derde klasse moet kunnen spelen en af en toe mee moet kunnen doen voor het kampioenschap. We spelen met jongens uit onze eigen regio en opleiding. Dat maakt de club juist zo mooi. Het allerbelangrijkste vind ik persoonlijk dat we eigen jeugd blijven laten doorstromen. Dan ben ik al tevreden.”

Vos Capelle blijft de club nog wel even sponsoren, zo verzekert Vos. “Ik zou geen reden kunnen bedenken om ermee te stoppen, ik voel me er altijd welkom en de club behandelt me heel netjes. Ik voel dat ze het waarderen dat ik de club sponsor. Dat is heel fijn.”

Klik op SV Capelle voor het laatste artikel over de club

Giacomo Dhooge heeft bij Steen het voetbalplezier weer hervonden

SINT JANSTEEN – Slechts zes trainingen en twee wedstrijden speelde Giacomo Dhooge (25) bij het derde elftal van Steen toen hij werd meegevraagd met het eerste elftal. Bij de derdeklasser viel de aanvaller in tegen Zundert en dat beviel zo goed, dat hij sindsdien direct aansloot bij de hoofdmacht.

Daar is hij inmiddels vaste waarde in het verrassend sterk presterende elftal van trainer Jesse de Waal. “Het is enorm snel gegaan, maar ik weet wat het niveau vraagt want bij enkele van mijn vorige clubs heb ik op vergelijkbaar niveau gespeeld. Bij FC Axel, mijn laatste club, was ik het plezier in het voetbal kwijtgeraakt en daardoor ben ik uiteindelijk gestopt net voordat corona het voetbal bovendien ook nagenoeg ‘lam’ legde.”

De uit Westdorpse afkomstige Dhooge begon bij het plaatselijke RIA W met voetballen, maar stapte over naar de jeugd van v.v. Terneuzen. “Daar debuteerde ik op mijn zestiende in het eerste, maar toen werd ik door de toenmalige trainer John Moes gevraagd of ik niet wilde overstappen naar Terneuzense Boys om met de JO19 in de hoofdklasse uit te komen. Dat leek me wel uitdagend en ben toen overgestapt. Ik heb even aan het eerste elftal mogen ruiken en besloot toen de stap te wagen naar FC Axel, dat uitkwam in de tweede klasse van het zaterdagvoetbal. Die stap heeft me helaas niet gebracht wat ik ervan gehoopt had. Het was zelfs zo, dat ik steeds meer en meer de lol in het spelletje begon te verliezen. Op een gegeven moment kon ik het niet meer opbrengen en ben gestopt.”

De voetbalschoenen verdwenen ergens diep in de kast en bleven daar zo’n drie jaar lang onaangeroerd liggen, totdat de linksbenige aanvaller in Hulst enkele spelers tegenkwam die actief zijn in het derde elftal van Steen. “Ik woon in Hulst en een aantal vrienden die bij het derde spelen die bleven maar vragen om eens mee te doen. Uiteindelijk ben ik gaan meetrainen en ik vond het stiekem weer heel leuk om op het voetbalveld te staan. Daarop ben ik nog een paar keer gegaan en heb me toen ingeschreven. Na een paar trainingen en wedstrijden vroeg de trainer van het eerste of ik eens op de bank mee wilde, want ze hadden weinig aanvallers beschikbaar. Dat heb ik gedaan en zo is het balletje écht gaan rollen.”

Momenteel is hij bij de derdeklasser vaste basisspeler en heeft hij in het spelsysteem een rol als zwervende aanvaller. “Dat is een enorm fijne positie, want ik kan mijn energie kwijt, en kan mezelf heerlijk vrij bewegen in de voorhoede om van daaruit medespelers te bedienen. In het verleden was ik overtuigd dat ik een echte buitenspeler was, maar nu voel ik me een soort ‘negenenhalf’, zwerven, onderweg zijn, het spel verleggen en proberen ook regelmatig voor de goal beslissend te zijn.”

“Ik ben blij dat die gasten me in de winter hebben overgehaald om weer de stap te zetten. Ik voel me net een jochie van achttien dat voor het eerst weer de kans krijgt zich te bewijzen. Een heerlijk gevoel en ik hoop dat nu zo lang mogelijk vast te houden. Enerzijds is het jammer, dat ik zo snel het derde elftal heb ingeruild voor de kans bij het eerste. Maar aan de andere kant snappen ze ook wel dat ik mezelf op een zo hoog mogelijk niveau wil uitdagen. Het fijn dat ik nog altijd in hun app-groepje zit, dat zegt me dat ze het wel snappen en het me gunnen gelukkig. Ik ben ze enorm dankbaar, want dankzij hem heb ik hier bij Steen mijn voetbalplezier weer hervonden.”

Klik op VV Steen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Steen voor meer informatie over de club.

Ricardo de Vries is waarschijnlijk de meest trouwe supporter van Heerjansdam

Wekelijks bezoekt hij de wedstrijden van het eerste elftal. Het biedt hem afleiding en houdt hem onder de mensen, na een heftige gebeurtenis in zijn jeugdjaren. ”Ik heb besloten om de draad weer snel op te pakken.”

Ricardo de Vries is waarschijnlijk de meest trouwe supporter van Heerjansdam. Wekelijks bezoekt hij de wedstrijden van het eerste elftal. Het biedt hem afleiding en houdt hem onder de mensen, na een heftige gebeurtenis in zijn jeugdjaren. “Ik heb besloten om de draad snel weer op te pakken.”

Het liefst had De Vries het zelf geschopt tot het eerste elftal. Als jeugdspeler behoorde hij tot de grote talenten en doorliep hij de hoogste jeugdteams, maar op vijftienjarige leeftijd spatte de droom van De Vries abrupt uiteen. Een tumor in zijn hersenvlies leidde al op jonge leeftijd zijn voetbalpensioen in.

De Vries werd gedwongen om te stoppen met voetballen en belandde in een rolstoel, waar hij nooit meer uit komt. “Dat was heel heftig, je leven staat op z’n kop”, vertelt De Vries ruim vijftien jaar later. “Ik heb vier jaar moeten revalideren. Ik weet nog heel goed dat ik mijn laatste wedstrijd tegen Groote Lindt heb gevoetbald. Sindsdien heb ik niet meer op het veld gestaan. Natuurlijk is dat heel jammer, maar het is iets wat je moet accepteren. Ik had al snel in de gaten dat ik er niet te lang over hoefde te treuren, want dat verandert toch niets. Ik heb besloten om de draad snel weer op te pakken.”

Juist daarom besloot hij gewoon bij Heerjansdam te blijven komen. “Ik ga iedere zaterdag bij het eerste kijken en houd tijdens de wedstrijden de social media bij. Ik verzorg Twitter, Facebook en Instagram. Daar zijn de mensen bij de club heel blij mee. Ik zit sinds 2012 in het jeugdbestuur. Ook organiseer ik de kerstquiz sinds 2017, een jaar nadat ik ‘m zelf met wat vrienden had gewonnen. Stoppen op mijn hoogtepunt, dacht ik meteen.”

Ook hield hij zich jaren bezig met de organisatie van het jeugdtoernooi in Heerjansdam. De Vries vervult zijn vrijwillige taken met liefde. “Ik word ervoor gevraagd, dan doe ik het graag. Er is toch iemand die het moet doen, dus dan steek ik graag mijn handen uit de mouwen. Zo blijf ik ook betrokken en onder de mensen. Dat is voor mij heel belangrijk.” De Vries hoeft er geen waardering voor. “Laat mij maar een beetje op de achtergrond mijn dingen doen, dat vind ik hartstikke mooi. Het is leuk om dingen te organiseren waar andere mensen plezier uit halen. Daar geniet ik zelf ook van. En ik heb er tijd voor. Ik haal er heel veel voldoening uit.”

Klik op VV Heerjansdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Heerjansdam voor meer informatie over de club.

Elina Schipper coördinator van de Kiddiez bij VDL

VDL is een dagelijks onderwerp in huize De Hooge in Maassluis. Zowel moeder Elina Schipper als vader Etienne de Hooge en hun zonen Gino en Romano zijn op meerdere vlakken actief bij de club van blauw en wit.

Elina is actief bij de Kiddiez (een groep van 4- t/m  6-jarigen) van VDL als coördinator en is daar inmiddels bezig aan haar tiende (!) seizoen. “Onze oudste zoon zei ‘ik wil op voetbal’ toen hij als 7-jarig jongetje zijn zwemdiploma’s gehaald had. Toen ik vroeg ‘waar wil je heen? antwoordde hij: ‘Met mijn vriendjes mee’. Zodoende kwamen we bij VDL terecht.” 

Elina raakte in eerste instantie betrokken bij bardiensten, het regelen van drinken voor spelertjes in de rust en helpen bij toernooitjes zoals onder meer het Pietentoernooi in december en andere activiteiten bij VDL. “Op een gegeven moment werd ik gevraagd om coördinator te worden bij de Kiddiez, toen iemand daarmee ging stoppen. Ik ben destijds begonnen met informatie te delen met de ouders via de mail;  ik startte maar met acht à tien kinderen. Later ben ik overgegaan op WhatsApp omdat dit veel makkelijker werkt en zijn we in de afgelopen jaren gegroeid naar soms rond de vijftig kinderen aan het einde van het seizoen. Na de zomerstop stromen er vaak flink wat spelers door naar de reguliere teams en denk je in het nieuwe seizoen met een klein aantal kinderen te starten. Maar in de zomervakantie krijgen we altijd alweer de nodige aanmeldingen.”

De grootste uitdaging voor Schipper ligt erin om elke woensdag om half zes genoeg trainers te hebben. “Kinderen kunnen tot drie uur afgemeld worden om welke reden dan ook. Rond drie uur weet ik of we met vier of vijf teams gaan werken en maak ik de indeling voor die training. De trainers zijn allemaal vrijwilligers en moeten zich vaak haasten om op tijd uit het werk bij VDL te zijn. Maar iedere week staan de trainers weer enthousiast hun best te doen op het veld. Als we een keer iemand tekort komen springt onze zoon Romano in om ook training te geven, als hij niet te druk is met toetsen voor school.” 

De inhoud staat verder als een huis. “De Kiddiez doen acht á tien minuten een bepaalde oefening en daarna rouleren ze. Dat doen ze in De Kooi  oftewel veld 4,  zodat ze niet her en der verspreid rond rennen. Ik ben ook blij dat we op kunstgras trainen, anders gaan sommige voetballertjes madeliefjes staan zoeken”, lacht Elina. “Vaak hebben we jarige kinderen die na de training mogen trakteren; dan zingen we een liedje en maken we er een klein feestje van . Als we geen jarigen hebben, maken we aan het eind van de training een lange trein en mag iedereen een penalty nemen en keepen.” 

Sommige Kiddiez spelen op de zaterdagen in de Westland Mini-F Competitie tegen regioclubs zoals Westlandia en Naaldwijk. “Romano startte een decennium geleden bij die groep en speelt nu zelf  in de JO17.” Elina’s oudste zoon Gino (20 jaar) speelt in het team van de JO23 en fluit af en toe een wedstrijd. Vader Etienne de Hooge doet onderhoudsklussen bij VDL. Met zijn bedrijf HBI installaties sponsort hij de teams JO17 en JO23 en er pronken reclameborden van HBI langs de weg én op het hoofdveld bij VDL. Elina: “Etienne springt ook in als er problemen zijn. Zo klapte de stroom er een keer uit tijdens het Robin van Persie-toernooi. Omdat hij toen aanwezig was, kon hij het snel oplossen.”

Klik op VDL Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VDL Maassluis voor meer informatie over de club.

Wally Buys kreeg een Koninklijke onderscheiding voor bewezen diensten

Wally Buys kreeg afgelopen april een Koninklijke onderscheiding voor bewezen diensten. Als vrijwilliger bij Baardwijk steekt hij al jarenlang de handen uit de mouwen en zorgt hij er op de achtergrond voor dat de club draaiende blijft.

Buys wist er afgelopen april niets van dat hij een Koninklijke onderscheiding zou krijgen voor zijn vrijwillige bijdrage bij Baardwijk. “Nee, ik was echt verbouwereerd en verrast. Ik zag het gewoon niet aankomen. We zouden met het damesteam naar een uitwedstrijd gaan, dus ze hadden me er niets over verteld. Het was echt een heel leuke verrassing. Het is mooi als ze je zo in het zonnetje zetten.”  

Voor de club was het een logisch gevolg van wat Buys de laatste jaren allemaal voor de club heeft betekend. Volgend jaar is hij alweer 55 jaar lid van de club, waar hij zelf aanvankelijk nog voetbalde. Inmiddels zorgt hij ervoor dat anderen iedere week onbekommerd op het veld kunnen staan. Buys beheert al ruim 25 jaar de ledenadministratie, onderhoudt als algemene wedstrijdsecretaris het contact met de KNVB, is grensrechter bij dames 1, was leider van de zaterdag 2 en verricht nog andere hand- en spandiensten achter de schermen. “Ja, ik doe eigenlijk wel veel blij de club”, zegt hij met een brede grijns op zijn gezicht.

Buys kwam als achtjarig ventje voor het eerst bij Baardwijk, waar zijn vader destijds in het bestuur zat. “Dan rol je er eigenlijk vanzelf een beetje in. Ik ben een jaar of zeventien leider bij de jeugd geweest, sindsdien heb ik de club in allerlei functies geholpen. Het is wel een beetje mijn passie geworden, ja. Ik vind het hartstikke mooi om met die mensen om te gaan en merk dat het echt gewaardeerd wordt wat ik doe. Zo’n Koninklijke onderscheiding geeft wel aan dat ze me echt waarderen. Dat geeft me enorm veel energie.”

Baardwijk zit in het hart van Buys. “Ja, het is en blijft mijn club. Ik woon ook echt aan de overkant, dus kan iedere dag naar de club kijken. Er is wel een tijd geweest dat ik iedere dag bij de club kwam. Nu ben ik er ongeveer vijf dagen per week.” Of hij zijn tijd niet aan iets anders wil besteden? “Natuurlijk heb ik daar wel eens over nagedacht, maar dit is echt mooi om te doen. Je ziet dat mensen heel blij zijn als er iets gebeurt. De burgemeester vertelde me in april dat ze blij zijn met vrijwilligers zoals ik. Zelf heb ik er gewoon hartstikke veel lol in. Anders zou ik het ook echt niet doen.”

Hoe Baardwijk volgens hem het beste te omschrijven is? “Als een familieclub. Iedereen kent elkaar, dat heeft gewoon iets moois. Ik voel me hier echt thuis.” En dus blijft Buys zijn vrijwillige taken voorlopig nog wel vervullen. “Je komt als club nu eenmaal niet zo makkelijk aan vrijwilligers, dus ik ben blij dat ik daarin iets kan betekenen. Zo lang ik het kan, blijf ik alles voor de club doen.

Klik op VV Baardwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Baardwijk voor meer informatie over de club.

Milan Bolsens wil zich bij Clinge graag verder blijven ontwikkelen

Hoewel het een seizoen is wat wordt doorkruist door blessures, sportief tegenvallende resultaten en toch ook een forse dosis pech, is het voor Milan Bolsens hét seizoen van de doorbraak. De 19-jarige middenvelder staat wekelijks in de basis en hij geniet van alle kansen en speelminuten die hij krijgt.

“Vorig seizoen zat ik ook wel bij de groep, maar moest ik het doen met een aantal wedstrijden waarin ik mezelf kon laten zien. Nu heb ik vrijwel het gehele seizoen al een basisplaats en ook na de trainerswissel ben ik erin gebleven. Dus dat is wel een prettige gedachte, dat ik het vertrouwen krijg en me op die manier kan laten zien in de derde klasse.”

Helaas loopt het seizoen voor Clinge niet zoals gehoopt. “We hebben heel veel blessures gehad en toch ook fases in wedstrijden dat echt werkelijk alles de verkeerde kant op leek te vallen. Een voorsprong hebben en toch nog uit handen geven, opgelegde kansen niet verzilveren en ga zo maar door. En op dit niveau zijn er dan ploegen die dat genadeloos afstraffen. Dat is een harde leerschool en realiteit. Maar toch blijven tot het laatste moment knokken.”

Conditioneel is volgens het jonge talent de groep er sinds de komst van Dimitri Goossens, die het roer overnam in de winterstop van de opgestapte Mario de Fouw, wel op vooruit gegaan. “We trainen ook meer op conditie en daardoor houden we het in de wedstrijden nu vaak ook langer vol dan daarvoor. Maar helaas heeft dat in punten nog niet altijd tot de gewenste resultaten geleid. Al denk ik dat we er in sommige wedstrijden toch meer uit hadden kunnen halen, en misschien ook wel meer hadden verdiend.”

Al sinds zijn vijfde speelt Bolsens aan de Malpertuuslaan en draagt hij, op een periode als jeugdspeler in de samenwerking met HVV’24, wekelijks het rood-wit van Clinge. “En dat zal ik volgend seizoen zonder twijfel blijven doen. Natuurlijk wil ik als voetballer op een zo hoog mogelijk niveau spelen, maar het is me ook veel waard om te voetballen bij een club waar ik me thuis voel. Hier bij Clinge hebben we een geweldig leuke groep, een goede mix van jonge spelers en ervaren krachten. Daar leer ik enorm veel en ik probeer ook altijd zo goed mogelijk mijn best te doen. Er zijn jongens bij die al heel wat seizoenen op behoorlijk niveau voetballen en daar kan ik als jonge speler alleen maar van leren. Daarnaast hebben we een trouwe schare aan supporters die ons blijven steunen. Hoewel de resultaten dit seizoen nog niet zijn wat we willen, zijn die supporters er altijd en daar geniet ik wel van.”

Waar hij in het verleden zowel voorin maar ook als centrale verdediger speelde, daar is Bolsens nu een van de middenvelders bij de Clingenaren. “Ik ben redelijk allround en hou ervan om flink wat meters te maken. Dat kan op het middenveld dus prima en daar voel ik me ook wel op mijn plek inmiddels. Tot nu toe heb ik maar drie goals gemaakt en daarover ben ik zeker niet tevreden. Die doeltreffendheid moet in mijn ogen echt omhoog, zodat ik ook op dat vlak meer van waarde voor het elftal kan zijn. 

Meer artikelen lezen over VV Clinge? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Clinge.

Ruud van Gerven is de fanatieke coach van Blauw Wit Onder 17-1


Ruud van Gerven is de fanatieke coach van Blauw Wit Onder 17-1. Daar probeert hij de het team te laten genieten van het spelletje. Met één van die spelers heeft hij een wel heel speciale band: met zoon Daan onderhoudt hij een fraaie zoon-trainerrelatie.

Van Gerven voetbalde zelf tot bijna zijn dertigste, totdat blessures roet in het eten gooiden. Sinds het gezin Van Gerven van Tilburg naar De Moer verhuisde, ging de zoon van Van Gerven aan de slag bij amateurclub Blauw Wit in hun nieuwe woonplaats. Drie jaar geleden besloot ook Van Gerven zijn handen uit de mouwen te gaan steken voor Blauw Wit, waar zijn zoon dit seizoen in het Onder 17-elftal voetbalt. “Wij hebben geen Onder 15 en Onder 16, dus zit hij met wat oudere jongens. Maar dat gaat prima.” 

Voor Van Gerven, die tevens sponsor is bij de club, is het prachtig om een passie te delen met zijn zoon. “Toen hij geboren werd, dacht ik er al helemaal over na om met hem op het voetbalveld bezig te zijn. Maar de eerste negen jaar van zijn leven gaf hij helemaal niks om de bal, haha”, aldus Van Gerven. “De laatste jaren is hij het gaan ontdekken en is hij het steeds leuker gaan vinden.”

Van Gerven geniet ervan. “Ik vind het gewoon heel leuk om met zo’n team bezig te zijn op het veld, hen te enthousiasmeren voor het spelletje en zorgen dat ze met een goed gevoel naar de club komen. Gezelligheid is daarin het belangrijkste. Het is voor mij natuurlijk extra mooi om dat samen met mijn zoon te gaan doen.” 

Moeilijk is de samenwerking met zijn zoon op het veld niet geweest. “Natuurlijk is het niet altijd even leuk, maar het is vrijwel altijd prima. Ik hoor ook wel eens in mijn omgeving dat het tussen vader en zoon niet klikt, gelukkig is dat bij ons niet het geval. Dat is ook de reden dat ik ermee ben begonnen. Als hij zou zeggen dat hij het niet leuk zou vinden dat ik zijn trainer ben, dan zou ik er meteen mee stoppen”, vertelt de trainer.

Thuis aan de keukentafel gaat het dan ook veel over voetbal. “In de weekenden bespreken we de wedstrijd uiteraard uitgebreid na. Mijn dochter voetbalt sinds kort ook en zelfs mijn vrouw is begonnen, bij het 35+-team. Dat is natuurlijk hartstikke leuk. Een groot deel van ons leven staat in het teken van voetbal.”

Als het aan Van Gerven ligt, gaat hij voorlopig nog wel even door met het coachen. “Maar ik ben niet echter een planner”, zegt Van Gerven. “Ik zie wel wat er over een aantal jaar op mijn pad komt. Maar ik denk dat ik best wel wat zal blijven doen voor Blauw Wit. Ik heb niet de ambitie om door te groeien als coach, maar het lijkt me mooi om betrokken te blijven bij de vereniging.”

Klik op Blauw-Wit’81 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Blauw-Wit’81 voor meer informatie over de club.

Dion van Kralingen verlaat VV Strijen voor NSVV in zoektocht naar nieuwe uitdaging

In een transfer heeft Dion van Kralingen, momenteel van VV Strijen in de 2e klasse, besloten om de club te verlaten en zich aan te sluiten bij NSVV , dat volgend seizoen uitkomt in de 1ste klasse. Met zijn 24 jaar is Dion vastberaden om een nieuwe uitdaging aan te gaan op een hoger niveau.

Hij vertelt over zijn carrièreverloop: “Ik ben begonnen in de jeugd bij VV Strijen, op mijn vijfde begon ik met voetballen. Ik heb bijna mijn hele jeugd bij Strijen gespeeld, op één jaar na toen ik bij FC Binnenmaas in de C1 speelde. Een jaar later keerde ik weer terug bij Strijen. Op mijn zestiende maakte ik mijn debuut in het eerste elftal van Strijen en een jaar later maakte ik mijn basisdebuut op mijn zeventiende.”

De belangrijkste reden voor zijn overstap naar NSVV legt Dion uit: “Ik heb achttien jaar met veel plezier bij Strijen gevoetbald op een goed niveau, maar dit seizoen merkte ik dat ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging. Het seizoen verliep niet goed bij Strijen en toen kreeg ik een belletje van NSVV. Ze zeiden dat ze me al een tijdje in de gaten hielden en dat dit een goed moment was voor een overstap. Ze zochten extra versterking in de aanval vanwege hun promotie naar een hoger niveau, en ik vond dit ook een goed moment om de overstap te maken.”

Terugkijkend op zijn tijd bij VV Strijen, blikt Dion met trots en plezier terug: “Ik kijk met veel trots en plezier terug op mijn periode bij Strijen. Het is echt mijn club vanaf kleins af aan. Mijn vader was zelfs een tijd mijn trainer en maakte tot dit jaar deel uit van de technische staf van de selectie. Dat maakte het voor mij ook wat moeilijker om de overstap te maken. De club heeft me altijd veel geholpen, met trainers die me kansen gaven om mezelf te laten zien bij het eerste elftal en om me bij de selectie te voegen. Ik ben dankbaar voor het ‘thuis’ gevoel dat ze me gaven. Ik zal vaak nog langs de lijn staan om ouwehoeren met de oudere generatie over wat er goed en fout ging. Ik wil Strijen dan ook enorm bedanken voor de mooie en gezellige jaren bij deze geweldige club, en ik hoop dat ze volgend seizoen kunnen promoveren naar de 2e klasse. Uiteraard blijf ik ze op de voet volgen!”

Bij zijn nieuwe club NSVV heeft Dion duidelijke doelen voor ogen: “Ik wil belangrijk zijn voor het team door middel van assists en doelpunten, maar ook door volledige inzet te tonen in elke wedstrijd. Hopelijk kunnen we een goed seizoen draaien met goed voetbal en kan ik mezelf laten zien. Ik wil ook een goede klik krijgen met mijn nieuwe club en alle belangrijke mensen binnen de selectie leren kennen.”

Vooruitkijkend naar het komende seizoen, verwacht Dion een interessante en leerzame periode: “Het wordt een interessant en leerzaam seizoen, aangezien ik voor het eerst in de 1e klasse speel met teams waartegen ik nog niet veel heb gespeeld en met spelers waarmee ik nog nooit heb samengespeeld. In het begin zal het dus even wennen zijn. Maar ons doel is uiteraard om bovenin mee te draaien, te zien hoever we kunnen komen en goed voetbal te laten zien.”

Bij het afscheid van zijn oude club zal Dion het meest de vertrouwde omgeving en mensen missen: “Ik heb hier gespeeld vanaf mijn vijfde, dus het voelt natuurlijk als een plek waar ik thuishoor. Het zal even wennen zijn om niet meer alles bij Strijen te hebben en bijna iedereen van de club te kennen. Ik zal zeker ook mijn teamgenoten missen, met wie ik al jaren heb samengespeeld. Ik wil Strijen nogmaals bedanken voor de mooie jaren en wens hen succes voor het volgende seizoen. Hopelijk kunnen ze een goed seizoen hebben en bovenin meedraaien.”

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

Klik op VV Strijen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Strijen voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.