Voetbalvereniging Rijsbergen verbaast vriend en vijand in het eerste seizoen na de promotie naar de derde klasse. Waar andere promovendi knokken tegen degradatie, vindt VVR zich terug in de middenmoot. Ook de teruggekeerde Imre Timmerman is positief verrast.

Dat VVR klaar was voor promotie, bleek de afgelopen jaren al wel: de ploeg speelde in zes seizoenen tijd vijf keer in de nacompetitie. Vijf keer bleek scheepsrecht in Rijsbergen: vorig seizoen promoveerden de blauw-witten dan eindelijk naar de derde klasse. Na een sterke eerste seizoenshelft, vond VVR zich terug in het linkerrijtje. Waar andere promovendi als Schijf en SAB van begin af aan knokten tegen degradatie, stond VVR in een linkerrijtje met grote clubs als RBC, RKVV Roosendaal en HVV’24. Imre Timmerman, de 26-jarige centrale verdediger van VVR, is ook wel een beetje verrast. “Ik had niet verwacht dat het zó goed zou gaan, maar wist wel dat wij als collectief iedereen kunnen verslaan. Als wij echt als team spelen, heeft iedere tegenstander het lastig tegen ons. Daarnaast hebben we enkele spelers met specifieke kwaliteiten die een wedstrijd kunnen beslissen.”

Hij keerde zelf afgelopen seizoen terug in Rijsbergen, na één seizoen afwezigheid. Timmerman was toe aan een andere omgeving en verkaste naar de zaterdagtak van Unitas’30, de club waar hij opgroeide. “Daar kon ik één keer per week gaan trainen en zo hield ik ook nog wat tijd over voor andere hobby’s, maar uiteindelijk bleek ik toch nog te fanatiek.” En daarom keerde hij na één jaar alweer terug. “Er is eigenlijk weinig veranderd: de medespelers zijn hetzelfde, de mensen binnen de club, alleen hebben we een andere trainer met Cees Daemen.”

Timmerman heeft het sowieso prima naar zijn zin in Rijsbergen. “Vanaf het moment dat ik daar ben gaan spelen al, in 2014. Ik ben toen gekomen door trainer John Taks, die ik al kende. Ik ben er blanco ingegaan, maar direct goed opgevangen door de mensen in Rijsbergen.” Hij voelt zich thuis bij VVR en hoopt nog lange tijd het huidige niveau vast te houden. “Het zou heel mooi zijn als wij een stabiele derdeklasser kunnen worden, daar heb ik alle vertrouwen in.”

Glenn Laurijsse (26) kan de rest van het seizoen niet meer voetballen door een ernstige blessure, maar hij zorgt er wel voor dat hij wekelijks bij ‘zijn’ club RSV te vinden is. “Mijn sociale leven speelt zich af bij de vereniging, ik wil betrokken blijven bij het team.”

Het was een normale doordeweekse avond in november van vorig jaar. Glenn Laurijsse en zijn teamgenoten van RSV 1 waren bezig met een training, toen plotseling het noodlot toesloeg. De verdedigende middenvelder maakte een draaiende beweging en zag hierna tot zijn schrik dat zijn ene voet helemaal schreef was gedraaid. “Er moest een ambulance komen, mijn voet werd ter plaatse rechtgezet. Mijn enkel en kuitbeen waren gebroken”, zo blikt Laurijsse nu terug op de vervelende avond van een paar maanden geleden.

Laurijsse kan de rest van het seizoen niet meer spelen voor de vierdeklasser en daar baalt de nummer 6 enorm van. “Als promovendus doen we het namelijk erg goed in de middenmoot, we bewijzen dat we op dit niveau thuishoren. Ik ben een echte verdedigende middenvelder, een beetje de stofzuiger van de ploeg en was bezig aan een goed seizoen.

De rest van de wedstrijden moet ik helaas vanaf de zijlijn aanschouwen.” Laurijsse speelt al jarenlang in het eerste van RSV en het elftal is volgens hem een soort vriendengroep. “Met de meeste jongens ben ik opgegroeid en de club speelt een grote rol in mijn sociale leven. Daarom ben ik ook in het restant van het seizoen veel bij RSV. Bovendien: voetbal is een teamsport, ik vind het belangrijk om onderdeel te blijven uitmaken van de groep.”

Het seizoen van Laurijsse zit er dus al op en daarom heeft de middenvelder het graag nog eens over vorig jaar. Toen werd RSV ongeslagen kampioen in de vijfde klasse, een groot feest volgde in Rucphen.

“We hebben de titel op een geweldige manier gevierd, dat seizoen was echt top. Bovendien is iedereen blij dat we het op dit niveau ook goed doen. De jongens gaan er zeker weten voor zorgen dat ik volgend seizoen mijn rentree maak in deze competitie, ik denk zelfs dat we vijfde of zesde worden.”

De vrouwen van DSE draaien knap mee in de middenmoot van de Zondag Hoofdklasse B. Het Etten-Leurse sprookje lijkt maar geen einde te kennen, want na de degradatie van een jaar eerder knokten de dames zich vorig seizoen direct weer terug naar de hoofdklasse.

Een te krappe selectie zorgde voor een lastig seizoen 2016-2017 op het sportpark De Hoge Neerstraat in Etten-Leur, met uiteindelijk een teleurstellende degradatie als resultaat. De vrouwen van DSE lieten de hoofden echter niet hangen en knokten zich een jaar later terug. “We hebben nu een iets bredere selectie, konden in het jaar van de degradatie de blessures niet opvangen. Daarnaast hebben we in dat seizoen enorm veel pech gehad”, zo legt aanvoerster Fleur van Schaik uit. De doelstelling was ook om direct terug te promoveren. “Maar je moet het wel ‘even’ waarmaken. Het is fantastisch dat we die belofte hebben ingelost.” Van Schaik merkte een zekere onverzettelijkheid in haar team, vorig seizoen. “We zijn alle wedstrijden blijven strijden, desnoods tot de 95ste minuut. We hebben niet altijd het mooiste voetbal gespeeld, maar stonden er iedere week weer als team.”

Met de promotie als bekroning. Nu is het doel lijfsbehoud. “We hebben er wat speelsters bij gekregen, waardoor we blessures beter op kunnen vangen. Het kwartje kan beide kanten op vallen, het staat enorm dichtbij elkaar. Maar ik heb heel veel vertrouwen in onze ploeg.”

De dames van DSE begonnen ooit als vriendinnenteam, maar behoren nu met Bavel tot de hoogst spelende elftallen van West-Brabant. “Je komt steeds op een hoger niveau terecht en dat trekt dan weer speelsters uit de regio aan, ook van buiten Etten-Leur.” De prestaties zijn knap, zeker gezien het gegeven dat het tweede team een stuk lager speelt. “Onze concurrenten kunnen allemaal terugvallen op een tweede, dat is bij ons niet zo. Dat maakt die clubs ook aantrekkelijker voor speelsters van buitenaf, hier moeten ze gelijk een stuk lager gaan spelen als ze buiten het eerste vallen.”

Toch verwacht Van Schaik dat DSE dit hoge niveau nog wel een tijd vast kan houden. “Er zit nog genoeg rek in de ploeg.”

DHV loopt als een rode draad door het leven van de familie Van de Klundert. Piet was er jarenlang keeper en tegenwoordig zeer actief bij het klusgroepje, zijn zoon Martin (47) is bijna 12,5 jaar voorzitter van de club en zijn zoon Luc (18) is keeper van het eerste team. “De liefde voor DHV zit diep.”

Wie op een zaterdag het knusse sportpark De Hoekschop op wandelt, heeft een grote kans om iemand van de familie Van de Klundert tegen het lijf te lopen. Piet zorgt er samen met zijn kameraden Piet Rovers en Ad van den Langenberg dagelijks voor dat het complex spic en span blijft. Kleinzoon Luc keept in DHV 1 en meestal staat Martin als voorzitter én supporter langs de lijn aan de Bloemendaalse Zeedijk.

Doordeweeks is Martin druk in de weer als mede-eigenaar van het 80 jaar oude familiebedrijf Plaatwerken Konstruktiebedrijf Van de Klundert, dat metaalproducten levert voor verschillende marktsegmenten. Op zijn bedrijfskantoor langs de A16 praat hij zijn bezoek bij over zijn hechte band met DHV.

Die band bestaat al heel lang. Vader Piet maakte met zijn forse postuur furore als keeper van DHV en werd later leider van zijn zoon Martin, die als aanvaller alle jeugdteams van de club doorliep en daarna jarenlang in het eerste speelde van de zaterdagclub. Martin heeft twee periodes van drie jaar bij voetbalvereniging Seolto gespeeld. Na een mooie tijd in Zevenbergen, alwaar hij de eerste klasse bereikte, keerde hij op zijn 30ste terug bij DHV in Zevenbergschen Hoek, waar hij vanaf dat moment niet meer zou vertrekken.

Vervolgens rolde hij vanuit onder andere de functie ‘meevoetballende hoofdtrainer’ in de rol als bestuurder, waarvan nu bijna 12,5 jaar als voorzitter. “Het gaat goed met DHV en ik geniet enorm van de hechte verenigingscultuur bij de club.”

Het keepersvirus heeft Martin nooit gegrepen, maar zijn eigen zoon Luc erfde wél de genen van opa Piet. Luc verdedigt nu als jonkie op zijn achttiende al het doel van DHV 1. Martin begint helemaal te glunderen als zijn zoon ter sprake komt.

“Ik vind het geweldig dat Luc in het eerste keept en bij thuisduels zijn mijn vader en ik altijd aanwezig om hem aan te moedigen”, zegt hij. “Of ik zelf nog speel? Ik trap een balletje mee bij het 45+ team en soms bij DHV 3. En ik begeleid samen met Fred Mouwen op de zaterdagen DHV 2.”

In het knusse kantoor van Martin hangen gesigneerde shirts van Ajax, PSV en Feyenoord en hij heeft een seizoenkaart van NAC Breda. De ondernemer heeft een echt voetbalhart, dat vooral klopt voor DHV. “De liefde voor DHV zit diep. We zijn een kleine en hechte club, hebben iets meer dan 180 leden. We hebben een goed bestuur, een geweldige groep aan vrijwilligers, de betrokkenheid is hoog van de leden en hierdoor gaat er bijna nooit iemand weg. Gelukkig is ons ledenaantal licht gestegen, dus we kunnen stellen dat het goed gaat met de club.”