Energie, plezier en saamhorigheid: het zijn drie sleutelwoorden die het nieuwe bestuur van SC Kruisland verenigen. De nieuwe bestuurders van de club kunnen niet wachten om een frisse wind door de vereniging te laten waaien. “Je ziet ons als bestuur, maar het draait om alle leden. Wij willen dat zij zich gehoord voelen.”

Het is een woensdagavond die lenteachtig aanvoelt in Kruisland. De velden staan vol kinderen in de shirts van hun favoriete ploegen, met een bal aan de voet, glimlach op het gezicht en hier en daar slaken ze een kreet van geluk. Van het eerste trainingsveld, tot het kunstgras en de achterste mat: overal wordt getraind. “Het is toch heerlijk om hier op woensdagavond aan te komen en al die kinderen rond te zien rennen?”, is de retorische vraag die Gijsbert Bos aan de interviewer stelt. De 43-jarige vader werd eind vorig jaar in het bestuur gekozen tijdens een ledenvergadering. Hij liep pas twee jaar rond in Kruisland en had nog geen functie, maar werd direct tot voorzitter benoemd. “Ik vind het prettig om een bijdrage te kunnen leveren. Dit bestuur had geen officiële voorzitter, het was sowieso sterk uitgedund. Ze benaderden mij en na een tijdje nadenken heb ik het geaccepteerd. Ik vind de voetbalclub te belangrijk voor Kruisland om die in de steek te laten. Daarnaast heb ik al wat ervaring als bestuurder, in mijn werk stuur ik ook een team aan.”

VERENIGINGSLEVEN
Zo ging het voor alle nieuwe bestuursleden: voor de 39-jarige Lidia Uijtdewilligen als algemeen bestuurslid, de 40-jarige Evelyn Buijsen die de communicatie en sponsoring is gaan doen en de 49-jarige Petra Welten als secretaris/penningmeester. Zij schuiven vanavond aan, maar vormen minder dan de helft van het nieuwe bestuur, dat maar liefst tien leden telt. Vier van hen zaten er al in, Idriss Hassani voor technische zaken en Tom Houtepen voor wedstrijdzaken zijn de andere twee nieuwe gezichten. “Het is nu fijn om met tien mensen te zijn, aangezien we aardig wat werk hebben door zaken die zijn blijven liggen. Op den duur denk ik dat we voor een club als Kruisland terug moeten naar vijf tot zeven bestuursleden. Maar we moeten eerst zorgen dat alles goed staat”, vertelt de voorzitter.

De vier hebben allemaal kinderen voetballen bij Kruisland en kennen de club dus al van die kant. Ze hopen het verenigingsleven terug te brengen. Uijtdewilligen is naast bestuurslid ook lid van de activiteitencommissie en geeft aan graag weer wat meer te organiseren, wat het verenigingsleven weer een extra impuls kan geven. Daarnaast gaat het bestuur graag met iedereen in gesprek.

STRUCTUUR
Bos vindt het de belangrijkste taak voor de resterende maanden van dit seizoen om de hele vereniging een update te geven naar de huidige tijd. De oude bestuursleden zijn mensen met een hart voor de club, die er veel tijd en passie in hebben gestoken, maar minder op de hoogte waren van bijvoorbeeld de moderne communicatiemiddelen. Die slag wil het nieuwe bestuur maken. “Verder willen we wat structuur aanbrengen en zaken vastleggen, zodat dingen gewoon duidelijk zijn. Het moet niet zo zijn dat we iets op een bepaalde manier doen, omdat iemand dat een keer geroepen heeft. Het moet gefundeerd gebeuren, we moeten ergens op terug kunnen vallen.”

De bestuurders zijn allemaal types die hun schouders graag ergens onder zetten. Ze hebben een druk dagelijks leven, maar besteden de overgebleven uren graag op deze manier voor hun dorp. Want dat de voetbalclub van essentieel belang is voor Kruisland, mag wel duidelijk zijn.

CLINICS
Een ander issue voor het nieuwe bestuur is de harmonie tussen de selectie en de rest van de vereniging. Het verhaal van die selectie is inmiddels wel bekend, daarin spelen uitstekende voetballers die het publiek regelmatig vermaken met oogstrelend spel. Het doel is alles een beetje dichterbij elkaar te brengen, zodat meer mensen daar zondagmiddag van kunnen genieten. Welten: “We willen er samen voor zorgen dat alles meer een eenheid wordt, daar staan de jongens van het eerste ook absoluut voor open. Zij willen bijvoorbeeld clinics geven in de jeugd, kinderen vinden het geweldig om training te krijgen van een speler uit het eerste.”

Een ander doel is het oprichten van een zaterdagteam. Bos: “De JO19-1 van nu moet door naar de senioren. Het gat met de selectie is qua niveau echter te groot en zij blijven liever op zaterdag met hun vrienden voetballen.”

Qua ledenaantallen gaat het uitstekend met de club. De jeugd heeft in sommige leeftijdscategorieën maar liefst drie teams en er is dit jaar ook weer een JO7-1. Daardoor heeft de club nu in elke leeftijd een elftal. Bij de senioren heeft Kruisland vier teams en een damesploeg.

OP DE RIT
Uijtdewilligen, Bos, Buijsen en Welten hopen meer enthousiaste ouders te vinden die andere vrijwilligerstaken op zich willen nemen. Dat kan een keer een bardienst zijn, maar de klusploeg kan ook wel wat aanwinsten gebruiken.

Het overkoepelende doel is om iedereen bij Kruisland met een grote glimlach op het gezicht rond te zien lopen. “Dat iedereen mag en kan voetballen op zijn of haar niveau. Dat het gewoon gezellig is, iedereen tevreden is en het rustig is binnen de vereniging. We merken om ons heen dat mensen veel vertrouwen hebben in het nieuwe bestuur, dat is fijn. Nu is het aan ons om stappen te zetten en alles weer op de rit te krijgen.”

De Leo Rijpert Cup is terug na een jaar afwezigheid. Het toernooi is te mooi om definitief de handdoek in de ring te gooien en dus is de organisatie van RSC Alliance weer aan de slag gegaan. Vol goede moed en met een prachtige deelnemerslijst als resultaat.

Oké, het is nog geen Standaard Luik of Brighton & Hove Albion, maar De Graafschap, NAC Breda en Fortuna Sittard zijn toch mooie ploegen om te verwelkomen op een jeugdtoernooi rondom Hemelvaartsdag. Met de toevoeging van Lyra Lierse heeft de organisatie achter de Leo Rijpert Cup ook de inbreng van buiten onze grenzen weer gewaarborgd. En dat met beperkte middelen én na een jaar afwezigheid.

Het jeugdtoernooi van RSC Alliance draagt sinds 2015 de naam Leo Rijpert. Een man met een hart voor Alliance, die bestuurslid, jeugdvoorzitter, voorzitter en klusploegmedewerker is geweest op het sportpark Kortendijk. Bij de viering van het 90-jarig bestaan werd hij nog koninklijk onderscheiden vanwege zijn verdiensten voor de club. Hij droeg ook het jeugdtoernooi een warm hart toe.

Vijf jaar geleden overleed Rijpert, maar hij blijft niet alleen met zijn naam aan het toernooi verbonden: met kleinzoon Bob is ook de volgende generatie uit de familie opgestaan om een handje te helpen in de organisatie. “Het geeft je club een goede naam in de regio, dat vind ik mooi”, aldus de 22-jarige Roosendaler. Hij maakt samen met onder meer Jos Gommers (58 jaar, toernooidirecteur) en Marc Roovers (54 jaar, bestuurslid accommodatie) deel uit van een vijf koppen tellende organisatie, aangevuld met aardig wat vrijwilligers en begeleiders op de dag van het toernooi.

Brazilië en Polen
Het jeugdtoernooi wordt eind mei voor de tiende keer georganiseerd. In het verleden gingen ploegen als Standard Luik, Desportivo Brasil, Club Brugge, Anderlecht, ADO Den Haag en Excelsior met de winst naar huis. Ook twee Poolse teams kwamen al eens naar Roosendaal voor het toernooi van Alliance. Profs als Lerin Duarte, Iliass Bel Hassani, Richairo Zivkovic en Mauro Júnior deden in hun jeugd mee aan het toernooi. De profteams worden aangevuld met een ploeg van Alliance, Rijpert speelde zodoende zelf ook tegen die talenten. “Wij vonden onszelf best goed, wonnen weleens het kampioenschap, maar werden tegen die teams soms helemaal scheel getikt. Het scheelde dat het maar twintig minuten was, waardoor we tegen de minste tegenstanders nog wel een kans maakten.”

Hij is onder de indruk van de professionaliteit van de betaald voetbalorganisaties. “Die kwamen gewoon met negentien spelers en vijf man begeleiding.” Daarnaast krijgt ieder team een begeleider van Alliance, die hen wegwijs maakt tijdens de Leo Rijpert Cup.

Het toernooi ontbrak vorig jaar op de kalender: de alsmaar opschuivende competitieprogramma’s maakten het moeilijker en moeilijker voor Alliance. “Teams die eind mei nog om een kampioenschap of tegen degradatie strijden, gaan niet meedoen aan een jeugdtoernooi in hetzelfde weekend.” Een maand opschuiven was geen optie omdat de Belgische teams dan allang met zomerstop zijn. Maar omdat Alliance het een te mooi toernooi vond om definitief mee te stoppen, is de organisatie dit jaar met een nieuwe format op de proppen gekomen: uitgesmeerd over twee in plaats van drie dagen. “Op Hemelvaartsdag en de vrijdag daarna, zodat we niet in het gedrang komen met de competities.” Het toernooi definitief van tafel vegen vond Gommers zonde. “Ik vind het echt heel mooi om met weinig middelen zo’n toernooi te organiseren. Het is fantastisch als je ziet dat al die jongens het naar hun zin hebben en een sportieve dag beleven. Ik zou het een ander verhaal vinden als wij duizenden euro’s te besteden hadden, maar we doen het met een paar dubbeltjes als Alliance. Om dat gevoel weer te ervaren, hebben we gezegd: ‘We gaan het gewoon weer doen.’”

De Onder 12 is gesneuveld, de Onder 15 en Onder 17 blijven over. “Dat vind ik de mooiste leeftijdscategorieën. Bij die jongens zie je echt al hoe goed ze zijn, dat ze spelen volgens bepaalde patronen en je kunt al zien wie er bovenuit steken. Het zijn geen mierenhopen zoals je bij de jongste jeugd ziet, die met z’n allen achter de bal aan gaan”, legt Roovers mooi uit.

Visitekaartje
Het binnenhalen van een NAC Breda of De Graafschap was zo makkelijk nog niet, keuze genoeg qua jeugdtoernooien, zeker aangezien de Leo Rijpert Cup een jaar afwezig is geweest. “Daardoor hebben ze natuurlijk allemaal andere toernooien leren kennen.” En toch is het de organisatie gelukt om negen ploegen in de JO15 en zes in de JO17 naar de Kortendijk te halen. “We proberen ieder jaar weer ons visitekaartje af te geven met onze goede scheidsrechters, fantastische kleedkamers en natuurgrasvelden. Hopelijk vertellen deze clubs uiteindelijk weer aan hun tegenstanders in de competitie hoe goed ze het bij ons hebben gehad, mond-tot-mondreclame is enorm belangrijk”, vertelt Gommers. Rijpert: “Er zijn clubs die zelf al bellen met de vraag of wij ons toernooi weer organiseren.”

Eigenlijk kan de organisatie niet wachten tot het 30 mei is. “Het is genieten om voetbal van zo’n hoog niveau te zien. Het gaat er bloedfanatiek aan toe, die ploegen komen echt allemaal om te winnen.” De droom van Gommers en zijn adjudanten is om het toernooi naar een hoger niveau te tillen.

“Het zou mooi zijn om het in de toekomst weer over drie dagen uit te kunnen smeren en een van de drie topploegen uit Nederland en een topper uit België aan ons te binden. De droom is om het samen met een profclub te organiseren, daarmee haal je een naam en netwerk binnen. Voor dit seizoen hopen we op een mooie en sportieve dag, met mooi weer.”

Ondanks dat de JO19-1 van DEVO slechts dertien spelers telt, is het elftal behoorlijk succesvol. Het vriendenteam kroonde zich in de najaarscompetitie glansrijk tot kampioen van de derde klasse. Bij de club uit Bosschenhoofd hoopt iedereen dan ook van harte dat de tieners uitgroeien tot belangrijke spelers voor de selectie van de geel-zwarten.

Het is een kletsnatte zaterdagmiddag en de velden van DEVO liggen er verlaten bij. Wie om zich heen kijkt, zou niet verwachten dat er vandaag gevoetbald wordt op de opmerkelijke sportlocatie pal achter de A58 en de landingsbaan van Breda Airport. De warme kantine is gevuld met wandelaars gekleed in fleecetruien, die lurken aan koppen koffie en knabbelen aan gevulde koeken. Gelukkig is Het VoetbalJournaal niet voor niets naar Bosschenhoofd gekomen.

Verderop in het clubgebouw maakt de technische staf van DEVO JO19-1 zich klaar voor de thuiswedstrijd tegen de leeftijdsgenoten van De Fendert JO19-1. “Nou: laat dat van die leeftijdsgenoten maar weg”, zegt trainer Sven Broos grinnikend. “We zitten nogal krap in onze spelers. Vaak doen er spelers mee van de JO17-1 en dat is vandaag ook het geval. Bovendien zijn onze meeste spelers zeventien jaar. Maar we gaan er het beste van maken: al het hele seizoen gaat het aardig.”

Dat laatste is een understatement. DEVO JO19-1 werd in de eerste seizoenshelft kampioen in de najaarscompetitie en komt daarom nu uit in de sterke tweede klasse. Terwijl Broos trots vertelt over zijn groep vol talenten, druppelen zijn spelers het clubgebouw aan de Pastoor van Breugelstraat binnen. Iedereen begroet elkaar hartelijk, een teken dat het met het groepsgevoel ook wel goed zit.

“Het kampioenschap hebben we goed gevierd en het was ook verdiend dat we de titel pakten”, zegt Rick van Batenburg, de aanvoerder van het piepjonge team. “We spelen al jaren samen en zijn een vriendenteam”, zegt de aanvallende middenvelder. “We hebben nog met z’n allen carnaval gevierd.”

DEVO telt maar éen JO19- team en de spelers van dat elftal hebben vorig jaar na één seizoen in de JO17-1 al gezamenlijk de sprong gemaakt naar het hoogst spelende jeugdteam van de club. “De overstap was niet gemakkelijk, maar het was de juiste keuze”, zegt Van Batenburg. “Het is leerzaam om tegen oudere jongens te spelen en de resultaten bewijzen dat we ook tegen oudere gasten goed kunnen presteren.”

Sven Broos maakte de eerste seizoenshelft niet mee als coach van JO19-1, die taak heeft hij pas na de winterstop overgenomen van de toenmalige trainer, die door een blessure zijn taak niet meer kan uitvoeren. “Hopelijk verwacht niet iedereen dat we ook in de tweede klasse even kampioen worden, ik wil niet direct onder druk staan”, zo grinnikt hij. En dan zonder dollen: “De groep zat ineens zonder trainer en ik wilde die gasten niet aan hun lot overlaten. Ze kunnen namelijk heel goed voetballen en volgend jaar zijn deze jongens waardevol voor onze selectie.”

De spelers maken volgend seizoen na één jaartje in de JO19 wéér een sprong, ditmaal naar de seniorenafdeling van DEVO. Veel spelers van het tweede team verkassen naar een team dat lager gaat spelen, waardoor er ruimte ontstaat voor de tieners in dat elftal. “Maar een aantal jongens kan wellicht direct de overstap naar het eerste maken”, voegt Broos hieraan toe. Van Batenburg heeft in ieder geval de ambitie om volgend jaar in het vlaggenschip van de club te spelen. “Ik doe nu al af en toe mee en dat smaakt naar meer. Maar eerst willen we nog een goed seizoen draaien met de JO19-1.”

De selectie van RKVV Rimboe onderging afgelopen zomer een heuse metamorfose. Zowat alle spelers van het eerste team zeiden de het eerste team van de cultclub uit Wouwse Plantage vaarwel. Slechts vier jongens bleven over, waaronder de zeventienjarige tweeling Koen en Stijn van Gent.

Ruim anderhalf uur voordat de training van Rimboe aanvangt, zwaait de voordeur van een mooi vrijstaand huis in Wouwse Plantage open. De broers Koen en Stijn van Gent hebben op deze donderdagavond om 18.30 uur voldoende tijd voor een gesprek over Rimboe, zeker als blijkt dat de training van de vriendelijke tweeling helemaal niet doorgaat door de zware regenval van afgelopen dagen. “Jammer, maar helaas”, zo zegt Stijn, die net als zijn broer baalt van de afgelasting. “We zouden nu een wedstrijd van onze favoriete buitenlandse club Chelsea kunnen kijken, maar gaan straks toch maar leren. We zitten beiden in ons examenjaar van het vwo”, zo luidt zijn verstandige antwoord.

Spannend
Ook op voetbalgebied maken de twee tieners de juiste keuzes. Sinds hun vierde spelen de broertjes al samen in het shirt van Rimboe en sinds anderhalf jaar spelen ze in het eerste team van de groen-witten. Na een zeer teleurstellend seizoen besloot afgelopen zomer zowat iedereen van de selectie te vertrekken, maar de broeders bleven Rimboe wél trouw. Daar hebben ze beiden absoluut geen spijt van. “Het was wel even spannend hoe het allemaal ging lopen”, geeft Koen toe. “De nieuwe trainer Yasin Cayir nam veel nieuwe spelers mee en het was de vraag hoe dat ging uitpakken. Maar nu we halverwege het seizoen zijn, kunnen we concluderen dat het erg goed gaat. Ons team heeft veel kwaliteit, iedereen loopt er netjes bij in fraaie clubkleding en de sfeer is goed.”

Iconische status
Nadat Rimboe JO19-1 halverwege het seizoen 2017/2018 de competitie verliet, werd de groep bij de zondagselectie gevoegd. Rechtsback Koen, flankspeler Stijn en hun teamgenoten kwamen ineens in het seniorenvoetbal terecht en die overstap pakte niet voor iedereen goed uit. Behalve veel seniorenspelers verlieten ook bijna al hun voormalige teamgenoten afgelopen zomer het eerste, zodat de broers nu prompt zowat de enige overgebleven jongens uit Wouwse Plantage zijn in Rimboe 1. Hoe vinden de twee dat? “Het is jammer, maar het heeft ook wel iets”, vindt Stijn. “Wouwse Plantage is klein en Rimboe heeft een iconische status binnen het dorp. Het is gaaf dat Koen en ik ons dorp vertegenwoordigen in het team, al hoop ik wel dat er in de toekomst weer meer talenten uit deze plaats doorbreken.”

Het is te hopen voor Rimboe dat de club tegen die tijd niet meer in de vijfde klasse speelt.

De vereniging speelt al jarenlang een anonieme rol in de laagste klasse van het amateurvoetbal. Yasin Cayir wil daar verandering in brengen en de trainer ligt op koers om deze doelstelling te halen. Rimboe draait eindelijk weer eens bovenin mee in de competitie en de broertjes denken dat de club kans maakt op promotie. “Ik denk dat we kunnen promoveren: we hebben spelers met veel ervaring, die ervoor gezorgd hebben dat het niveau hier stukken hoger is dan voorheen”, zegt Koen. “Persoonlijk merk ik dat ik hierdoor beter word en scoren gaat me ook goed af dit seizoen”, vult Stijn aan. “In de eerste vijftien duels scoorde ik al twaalf keer.”