Hij heeft duizenden meters langs de Stolwijkse zijlijn liggen. Janus van den Heuvel is bezig aan zijn 26ste seizoen als grensrechter van Stolwijk 1. “Zolang ze me niet uitlachen, ga ik vrolijk door.”

Een interviewaanvraag op 1 april zorgt bij Van den Heuvel (72) voor waakzaam- en alertheid. Vooral voorzitter Edo Burger heeft er volgens de voormalig uitvoerder van bouwbedrijf Van Erk uit Bergambacht een handje van om mensen in de maling te nemen en dan ligt een 1 april-grap altijd op de loer. “Edo is net zijn vader, die probeerde ook iedereen in het ootje te nemen.”

Van den Heuvel was al grensrechter toen de huidig preses zelf in de spits liep in de hoofdmacht. “Ik heb spelers zien komen en zien gaan. Ik loop al met de vlag toen sommige spelers van het huidige eerste niet eens geboren waren.”

In 1993 werd hij door de club gevraagd om grensrechter te worden. Het was in het begin van de gouden tijd. “We waren net gepromoveerd naar de derde klasse. Mijn eerste wedstrijd was een vriendschappelijke wedstrijd tegen DCV uit. Het was een soort proefwedstrijd.” Van den Heuvel slaagde met verve voor zijn ‘examen’ en zag van dichtbij hoe Stolwijk in zijn eerste seizoen promoveerde naar de tweede klasse. “We hadden een geweldige lichting, met Remko Ankel, Jan de Vrij en Jan Molendijk. Het leefde enorm in het dorp. Naar uitwedstrijden ging vaak een supportersbus mee. Bij een uitwedstrijd tegen Olympia in Gouda stond het rijen dik met onze supporters.”

“Jan van den Heuvel was trainer, later kwamen Hans Hazebroek en Jack Harmsen. Ik weet nog dat we in 1997 vlak voor de start van de competitie een oefenwedstrijd speelden tegen FC Twente. Stampvol was het hier op het sportpark. Dat was een unieke tijd. Dat komt niet meer terug.” Hij zegt dat zonder een weemoedig gevoel. “De beleving is anders, maar het maakt het niet minder leuk. Ik doe het graag en voel me als ik tussen de jongens in de kleedkamer zit jong.” Hij zou het ‘logisch’ vinden als Stolwijk besluit om naar de zaterdag te gaan. “Natuurlijk, we zijn een zondagclub, maar je moet de zaken wel nuchter blijven bekijken. De toekomst op zondag is dat je ver moet gaan reizen en speelt tegen niet-aansprekende tegenstanders.” Stolwijk heeft intussen een werkcommissie ingesteld die alle scenario’s, met alle voor- en nadelen, in kaart gaat brengen. “Dat doet de club goed.” Dat hij als grensrechter soms het mikpunt is van tegenstanders en toeschouwers, dat hoort er volgens hem bij. “Ik heb me zelden ongemakkelijk gevoeld. Hooguit één keer, bij HION in Rotterdam. Daar riepen ze achter me dat ze me na afloop wel wisten te vinden en waar mijn auto stond. Dat was niet fijn. Voor de rest heb ik altijd een dikke huid gehad. Ik doe net alsof ik niks hoor, ik negeer het gewoon.” Hij is zoals alle grensrechters. “Bij twijfel over buitenspel gaat die vlag omhoog.”

Jarenlang haalde hij voor Stolwijk oud-papier op. “Dat heb ik dertig jaar gedaan, in de periode dat je voor een kilo nog achttien cent kreeg. Dat tikte nog aan.”

Daarnaast maakt hij deel uit van de gewaardeerde werkploeg. Zijn timmermanshanden komen bij een verbouwing goed van pas. Daarnaast trekt hij de witte lijnen op het tweede natuurgrasveld. “Blijkbaar zijn ze recht, want ik mag het nog steeds doen”, lacht hij.

“Op 1 september moet het spulletje achter de rug zijn”, zegt Cees Kraijenbrink als hij voor de bouwtekening staat van de te renoveren kleedkamers bij Stolwijk. Naast hem op de tafel ligt een groot vel waar de planning van alle werkzaamheden op staat. Het gaat om wel zestig punten.

Er zijn mensen die bij het zien van die lijst in de stress schieten van paniek, Kraijenbrink niet. “We doen dit niet voor het eerst, hé. Sommigen hebben nog geholpen bij de bouw van de kantine, ik weet niet hoeveel jaar geleden.”

Twee jaar geleden bouwde Stolwijk een stuk aan. Daarmee kreeg de club de beschikking over drie kleedkamers. “Nu pakken we het oude deel van de kleedkamers aan. Er komt een aparte toiletgroep. Als het klaar is, kunnen we weer jaren vooruit.”

Er wordt sowieso flink getimmerd in Stolwijk, want de hoofdstraat, de Populierenlaan, ligt op de schop. “Het is goed dat ze wat gaan doen met die entree, zeker als we straks met Stolwijk 1 in de tweede klasse spelen”, ‘dolt’ de 66-jarige Stolwijker, die sinds drie jaar geniet van zijn pre-pensioen. “Mijn vrouw is tegelijkertijd gestopt met mij. Niet werken geeft een stuk minder stress.”

Niet dat hun dagen en agenda’s ‘leeg’ zijn. “Mijn vrouw doet veel vrijwilligerswerk bij Gemiva en Oud-Stolwijk en past op onze twee kleinkinderen, ik loop veel bij de club. Zeker nu, nu we onze handen vol hebben aan de verbouwing.”

Als er een club een voorbeeld is van zelfwerkzaamheid is het Stolwijk wel. “Op zaterdag lijkt het hier net een bouwplaats. Dan lopen er vijftien tot twintig mensen te helpen. Jong én oud. Spelers van het eerste en de JO19 die metselaar of tegelzetter zijn, en in hun vrije tijd komen helpen.”

“Op die manier kan de club de kosten drukken. De bouwcommissie heeft een plan gemaakt en duidelijk gecommuniceerd wat er moet gebeuren. Iedereen weet ook dat als hij zijn handen laat wapperen, dat gunstig is voor de club.”

“Er is een aannemer, die iedere morgen even komt kijken, maar we doen zo veel mogelijk zelf. Het voordeel van een dorp is dat iedereen elkaar kent. Op 1 april zijn we begonnen met het sloopwerk. Als je een hakhamer moet huren ben je een aardig bedrag kwijt, hier krijg je die gewoon te leen.” Ook als er niet gebouwd wordt, ligt er volgens Kraijenbrink genoeg werk voor de ‘werkploeg’. “Zelfs in het stille seizoen zijn we hier soms drie dagen in de week. Dan knappen we de kleedkamers op, maken we de reclameborden schoon en verrichten het reguliere onderhoud aan de velden. We zijn nooit klaar.”

Op donderdagavond, als de selectie heeft getraind, verzamelt de ‘vijfde colonne’ zich in de kantine. “In slap ouwehoeren zijn we goed”, verzekert hij. “Zeker ik, want ik had een leidinggevende functie in de scheepvaart. Ik zeg altijd: ik heb met kletsen mijn geld verdiend.”

Op zondag staat hij langs de lijn bij het eerste elftal. “Bij uitwedstrijden proppen we ons als oudjes in een autootje. We gaan altijd mee. Als iemand op vakantie is, krijgt-ie meteen na het laatste fluitsignaal een appje hoeveel het geworden is.”

Over de huidige competitiestructuur in de derde klasse van het zondagvoetbal is hij niet erg enthousiast. “Ik ben een zondagman, maar ik kan me heel goed voorstellen dat ze bij de club nu onderzoeken of het verstandiger is om naar de zaterdag over te stappen. De reistijden worden steeds langer. Zonder Tomtom komen wij in ons autootje niet meer bij de tegenstander.”

Veertien trainers en leiders van Bergambacht ontvangen één dezer dagen een certificaat voor het kadercoachtraject die zij onder leiding van een KNVB-docent hebben gevolgd. Met het aanbieden van de cursus wil de club zijn niet-geschoolde trainers gereedschap geven om hun rol als trainer en coach zo goed mogelijk te vervullen.

Jan-Willem Ooms staat volop in de schijnwerpers. De assistent-trainer en leider van de JO9-1, vader van spelertje Chris, doet voor een wedstrijd tegen een mixteam een wedstrijdbespreking met zijn ‘jongens’. Tijdens de wedstrijd staan de andere dertien trainers en leiders met docent Eric Treling Ooms op de vingers te kijken. In de korte rust en na afloop bespreekt Treling de bevindingen met zijn ‘klas’. “Alles is erop gericht om te leren van elkaar”, zegt hij. “Het geven van feedback is daarin heel belangrijk.”

“We willen onze onervaren en niet-geschoolde trainers handvatten geven waardoor ze een betere basis hebben om training te geven en te coachen tijdens wedstrijden”, legt Willem-Jan Barendregt, sinds dit seizoen voorzitter van de technische commissie uit. “We merkten dat daar veel behoefte aan is. De meeste van onze jeugdtrainers zijn ouders. Sommige hebben veel voetbalervaring, sommige helemaal niet. En ook voor ouders met veel ervaring is deze cursus heel erg nuttig. Het geeft inzicht hoe je een training structuur kan geven, maar geeft ook antwoord hoe je moet omgaan met kinderen van een bepaalde leeftijd. Een training is veel meer dan een oefenvorm aanreiken. Een voetballer die op hoog heeft gespeeld, is niet per se een goede jeugdtrainer. Het gaat er ook om dat hij de vertaalslag kan maken naar de jongens en meisjes die hij traint.”

Tijdens één van de vijf bijeenkomsten kwam ook de gebruikte voetbaltaal aan bod. “Voor de doorgewinterde voetballer is dat gesneden koek, maar voor een jongetje dat net is gaat voetballen niet begrijpelijke taal. Als je als trainer tijdens de wedstrijd zegt: ‘kom eruit’ moet je niet gek staan te kijken dat er spelers zijn die zich aan de zijlijn melden voor een wissel, terwijl de voetbalbetekenis uit de verdediging gaan is.”

Bergambacht beschouwt het kadercoachtraject als een middel om meer handen en voeten te geven aan de jeugdopleiding. “We zijn bezig, met behulp van de KNVB, een nieuw beleidsplan schrijven. Daarin nemen we alle elementen mee”, zegt Barendregt. “Twee studenten zijn voor hun opleiding onderzoek aan het doen naar het werven en behouden van vrijwilligers. Dat wordt ook onderdeel van het plan. Er moet straks ook een trainersplan komen voor iedere leeftijdscategorie.”

Het doel van Bergambacht om zijn kader breed op te leiden is meerledig. “We willen toe als club naar een situatie waarbij de JO9-3 dezelfde trainingsstof wordt aangereikt als de JO9-1. Er moet geen verschil meer zijn. We willen dat ieder kind, ongeacht of hij talent of weinig talent heeft, met plezier naar de club komt.”

Daarnaast voelen de goedwillende ouders die training geven zich geruggesteund door de club als ze weten dat er aandacht voor hen is. Barendregt: “Je vergroot de betrokkenheid en de band. Vroeger kregen opgetrommelde ouders een net met vijf ballen en vijf pionnen en werden ze naar het veld gestuurd waar ze konden trainen. Nu wordt het iets van ons allemaal.”

Daarom houdt het voor Bergambacht niet op met de kadercoachcursus. “We hopen uiteraard dat er in deze groep trainers zijn die zeggen: ik ga mijn diploma pupillentrainer of TC3 halen. Een deel van onze selectietrainers komt van buitenaf, maar het is het mooiste als je als club zelf in je trainers kan voorzien. Dat is echter nog een weg die lang is.”

Jordi Potuyt, trainer van de JO13-1 en zelf in het bezit van het TC3-diploma, is enthousiast. “Ik denk dat het belangrijk is onervaren trainers tools te geven, maar een goed vervolg is nóg belangrijker. Als hoofdtrainer van de JO13 moet ik de andere trainers in de leeftijdscategorie goed begeleiden en steunen.”

Hij was drie jaar voorzitter van Lekkerkerk. “Een mooie periode”, schetst Henk Paaij. Maar het haalt niet bij de functie die hij nu bekleedt. Als voorzitter van de ‘Vrienden van Lekkerkerk’ zorgt hij voor de ‘leuke extraatjes’ voor de club. “Dat geld weggeven, als een soort weldoener, ligt me wel”, zegt hij met een lach.

Paaij (61) haast zich te zeggen dat hij die uitgaven namens honderddertig ‘Vrienden’ doet. Het is een aantal waarop hij en zijn drie medebestuursleden ‘enorm’ trots op zijn. “In de kantine hangt een groot bord waarop alle naambordjes van de Vrienden hangen. Als je dat zo ziet hangen, is dat best indrukwekkend. Honderddertig is veel zeker als je dat in relatie ziet met het bescheiden aantal leden van Lekkerkerk.”

Als voormalig actief lid en voorzitter wist Paaij dat zijn voetbalclub uit het Lekdorp op een trouwe achterban kon rekenen. Vrijwilligers en supporters die hun club steunen, in goede en slechte tijden. “Ik liep al een tijdje met een idee om een Club van Vijftig op te richten, want dat zijn we eigenlijk. Ieder lid betaalt jaarlijks vijftig euro. ‘Vrienden van Lekkerkerk’ vind ik als naam de lading beter dekken. Het is een sympathiekere naam.”

“Toen ik voorzitter was heb ik geroepen dat ik, als ik zou stoppen, voorzitter van de Club van Vijftig zou gaan worden. Ik zag regelmatig bij andere clubs het succes ervan. Een vriend heeft mij meegenomen naar een feestavond van de Vrienden van PFC in Geervliet. Dat heeft mij lekker gemaakt.” Dat was in het seizoen 2010/2011. “Met vier andere coryfeeën van de club hebben we toen de schouders eronder gezet. Piet Mak onder andere en huidig voorzitter Siebe Burggraaf.”

Het enthousiasme bij de achterban was groot. “Het is ook een mooie, laagdrempelige manier om de club te ondersteunen. Bij sponsoring gaat het toch om andere bedragen. Samen maken heel veel biljetjes van vijftig euro een behoorlijk smak geld.”

Geld dat bijna voor honderd procent terugvloeit naar goede doelen van de club. “Eén of twee keer per jaar geven voor de Vrienden een groot feest. Of we dat één of twee keer doen, hangt af van de omvang. We proberen er altijd voor te zorgen dat het feest ook gesponsord wordt, waardoor uitgaven niet ten koste gaan van de totale bijdrage.”

“Iedereen in de club mag ideeën aandragen. We hebben daar een ideeënbus voor staan. Voorwaarde is wel dat het de gehele club ten goede komt. Zie het als de leuke extraatjes. We hebben wel eens het verzoek gehad om het feestje van een kampioensteam financieel te ondersteunen. Dat doen we dus niet.”

“Wij sponsoren dingen waar de vereniging even geen geld voor heeft liggen. Het pannaveldje hebben we betaald, maar ook de zes statafels op het buitenterras. De jeugdcommissie houdt ieder jaar een tentenkamp en daar hebben we zes tenten voor gekocht. Die werden altijd gehuurd, maar door ons heeft de club die zelf kunnen aanschaffen.”

“De nieuwe verlichting in de kantine hebben wij gefinancierd en wij hebben ieder team ballentrolleys cadeau gedaan. Wij hebben ook de lichtreclame met onze naam op de kantine mogelijk gemaakt.” Een idee voor een nieuwe bestemming van de aanstaande uitgave heeft Paaij al. “Het buitenterras moet eigenlijk opgepimpt worden.”