PUTTE – Hoe onvoorspelbaar voetbal kan zijn, daar kan RKVV Grenswachters meer dan een hartig woordje over meepraten. Twee jaar geleden nog derdeklasser, vorig seizoen door allerlei perikelen uiteindelijk géén kampioenschap en dit jaar knokkend voor lijfsbehoud. Toch is Michael Denkers er prima op zijn plek.

“Ik voetbal hier inmiddels voor het vijfde seizoen en heb het prima naar de zin. Het is een hechte club, bijna een soort familie. Eens je erbij komt, dan sluiten de supporters je in de armen. Iedereen kent elkaar. Ook spelers van buiten het dorp kunnen beamen dat bij Grenswachters sfeer en gezelligheid voorop staat.”

Sfeer en gezelligheid zijn vaak echter nóg groter als er ook positieve resultaten te noteren vallen. En juist dat laatste is waar het soms bij de grensclub dit jaar aan heeft ontbroken. Het heeft geresulteerd in een tegenvallend seizoen bivakkerend in de onderste regionen van de 4e Klasse B, mijlenver verwijderd van een topklassering. “Meedoen om de prijzen was de doelstelling, zeker na vorig seizoen. We hadden graag bovenin meegespeeld. We hadden meer moeten winnen, veel wedstrijden die twee kanten op konden trokken we dit seizoen niet over de streep in tegenstelling tot vorig jaar. Dat heeft ons veel punten gekost.”

Het maakt dat Grenswachters het zichzelf onnodig moeilijk heeft gemaakt in de strijd om het vierdeklasserschap. Zeker als je tegen directe concurrenten zoals Gesta niet de volle buik weet te pakken. Over zijn eigen rol dit huidige seizoen is Dankers op sportief vlak eveneens verre van tevreden. “Nee dat klopt. Ik niet zoveel gespeeld als ik zou willen. Dus ik ben zeker niet tevreden, als mijn prestaties beter hadden geweest had dit misschien wel het geval geweest. Vooral in de opbouw zou het nog beter moeten om aanvallend ook wat meer te kunnen brengen. Want hoewel het nu niet zo lijkt, vind ik dat we zéker in de vierde klasse thuishoren. Voor de vijfde klasse zijn we als selectie in mijn ogen gewoon te goed.”

Waar vorig jaar in een competitie tussen een zevental Zeeuws-Vlaamse tegenstanders ternauwernood het kampioenschap werd verspeeld ziet de 26-jarige verdediger, dat Grenswachters het in tegen de Brabantse opponenten een stuk lastiger heeft. “De reeks waar we nu in zitten is een stuk onvoorspelbaarder. Iedereen kan van iedereen winnen en alles staat dichter op elkaar. We hebben dit seizoen veel pech gehad, in de afronding maar ook verdedigend. Vaak viel het net verkeerd, waar vorig seizoen net wel alles goed viel. Ik denk dat het niveau niet veel verschilt maar dat we het spelen tegen Zeeuwse ploegen ons beter ligt.”

Als proces operator bij Evonik werkt Dankers in ploegendienst. Het maakt dat hij niet de ambitie kent om nog op een hoger niveau zijn kunsten te willen vertonen, of het moet hij Grenswachters zijn. “Eerlijk gezegd denk ik dat ik dat ook niet aankan. Voordat ik hier kwam spelen was ik actief bij Putte S.K., maar Ik zit goed hier. Zolang ik plezier blijf houden, wat ik sowieso het allerbelangrijkste vind als het om een hobby gaat, dan blijf ik hier zeker voetballen.”

OSSENDRECHT – Een goede start van dit seizoen kon door ODIO echter worden volgehouden om mee te strijden voor de topposities in de 4e Klasse A van het zondagvoetbal. Te vaak bleek de ploeg van middenvelder Thomas Jansen niet thuis te geven als het moest.

“Aan het begin van het seizoen wilden we graag in de top-drie eindigen, na een goede start hoopten we zelfs op meer. Maar na die goede start hebben we veel wedstrijden verloren van teams die hoger geklasseerd stonden. Na de winterstop wilden we de draad weer oppakken, toen gooiden blessures en schorsingen roet in het eten waardoor we nu voor de top vijf gaan.

De 22-jarige Jansen, doorgaans rechtshalf, zag een duidelijke rode draad ten aanzien van het lopende seizoen van de Ossendrechters. “De wedstrijden waarin het er echt om ging waren we niet scherp genoeg. De wedstrijd met de vele rode kaarten tegen Meto heeft er flink ingehakt, gelukkig is dit een week of drie later door de KNVB rechtgezet en zijn de lange schorsingen geseponeerd. Het net niet over de streep kunnen trekken van lastige wedstrijden en het weggeven van wedstrijden nadat we op voorsprong gekomen waren, zijn de rode draad door dit seizoen heen geworden.”

VERSCHIL
Sinds zijn zesde speelt hij op Sportpark De Heiloop en het ziet er dit seizoen naar uit, dat Jansen met Odio de beste Brabantse ploeg gaat worden achter vier Zeeuws-Vlaamse opponenten. “De Zeeuws-Vlaamse teams zijn vaak taaie tegenstander waar je niet zomaar overheen walst. Er worden er veel plaatselijke derby’s gespeeld en daardoor zijn de uitslagen zeer onvoorspelbaar. De bovenste teams uit de competitie liggen qua voetbalvermogen redelijk dichtbij elkaar waardoor een winnaarsmentaliteit, beleving en de wil om te winnen belangrijke aspecten zijn. Dat is het grootste verschil naar mijn mening met de 4e Klasse B waarin we voorheen uitkwamen.”

Met een positie in de top-vijf en een geweldig gerenoveerd sportcomplex kijkt Jansen met goed gevoel terug en vooruit. Ondanks dat er qua jeugd voorlopig weinig doorstroming valt te verwachten. “De nieuwe kunstgrasvelden zijn fantastisch, het nieuwe veld voelt goed aan en lijkt veel op echt gras, alleen dan zonder de hobbels en polletjes. Het aantal jeugdspelers is helaas wel aan het slinken bij ODIO. Zo hebben we na volgend jaar geen JO19, dus valt er qua jeugd weinig vers bloed te verwachten. De huidige selectie is nog relatief jong, dus kan zeker nog vier tot vijf jaar redelijk in stand worden gehouden, met af en toe hopelijk een talent dat doorkomt.”

VASTE WAARDE
“Mede door een aantal blessures van een aantal vaste basisspelers, heb ik steeds vaker de kans gekregen om te mogen starten. Na een wat stroef begin omdat ik het vertrouwen miste, gaat het de laatste weken wel lekker, ook omdat ik nu kans krijg op mijn favoriete positie. Dus ik zie het zeker wel positief in hier. Het bevalt uitstekend in elk geval. Ik wil in elk geval de komende jaren een vaste waarde worden en mijn bijdrage leveren om zo goed mogelijk voor de dag te komen.”

HOOGERHEIDE – Hij heeft al heel wat spieren gemasseerd, enkels ingetaped en kilometers met de waterzak heen en weer gerend. Maar nu houdt Gerrit van der Meer het voor gezien. Hij hangt zijn verzorgingstas aan de wilgen.

“Aan het eind van het seizoen slinger in mijn fles massageolie de boom in, het is mooi geweest zo. Ik heb het hier bij RKVV Meto zeventien jaar gedaan en ook daarvoor nog twaalf seizoenen bij Cluzona. Het is prima zo, ik ga ‘vakantie’ vieren”, zegt de 73-jarige Van der Meer die in 1988 vanuit het oosten van Nederland neerstreek in Hoogerheide.

Het kantelpunt voor de Meto-verzorger kwam toen hij in januari van dit jaar een knieoperatie moest ondergaan en een nieuwe knie kreeg. Tijdens zijn herstelperiode kreeg hij te maken met hartklachten, waarna een zware open hartoperatie volgde. “Toen dacht ik toch wel eventjes van ‘poeh’, ik ben dat ik er nog ben. Nu wordt het tijd om toch ‘een bietje van de kleinkinders en samen met moeders nog wat te genieten’. Vandaar dat ik de knoop heb doorgehakt er het voor gezien houd. Hoe jammer ik dat ook vind hoor, want het onderdeel zijn van een team en dollen met die mannen dat vind ik geweldig.”

De fysieke ongemakken zorgden ervoor, dat Van der Meer de laatste weken weinig voor zijn cluppie heeft kunnen betekenen. Af en toe kwam hij er even kijken, en tegen het eind van de competitie stond hij weer in aan de massagetafel. “Ik ben heel blij dat ik er überhaupt nog ben. Mijn vrouw heeft me overigens niet gezegd te moeten stoppen, die beslissing heb ik wel zelf genomen. Ik ben nu ook eigenlijk wel op een leeftijd dat het welletjes geweest is. Al is er nog altijd geen opvolger gevonden, maar dat zullen ze wel weten te regelen denk ik.”

Toen Van der Meer jaren geleden in Duitsland woonde ging hij er een cursus sportmassage volgen, waarna hij bij diverse verenigingen actief als verzorger aan de slag ging. Bij METO had men qua verzorging dit seizoen overigens de handen meer dan vol. De ziekenboeg telde enkele langdurig geblesseerden zoals de spelverdeler en de trefzekere spits. “Dat merk je ook in de resultaten. De groep is jeugdig en dan merk je snel wanneer bepalende jongens wegvallen. Dat zie je in de resultaten dan ook terug he. Maar ze doen het hier als club vrij aardig hoor. Het is een mooie groep gasten bij elkaar, dat ga ik zeker missen. Dat potje bier na afloop en de gezelligheid.”

Hoe Van der Meer zijn dagen en vrije tijd gaat invullen, daar heeft hij wel een idee van. “Ik golfde ook een paar keer per week, maar door de gezondheidsklachten is dat nog even niet aan de orde. Maar wellicht straks wel. En dan natuurlijk wandelen, fietsen en af en toe een vakantie boeken. En toch ook wedstrijdjes blijven kijken, want supporter van METO dat zal ik zeker blijven natuurlijk.. Ze gaan me zeker nog langs de lijn kunnen zien.”

WOENSDRECHT – De beste ploeg worden uit de Zuidwesthoek in de 4e Klasse A, dat was wat WVV’67 wilde realiseren dit seizoen. Door de nederlaag tegen buurman ODIO drie speelrondes voor het einde kon er een dikke streep door dat streven. “Zonde, want dat was niet nodig geweest.”

Het zijn de woorden van Youri van der Meulen, naar eigen zeggen ‘balafpakker’ van dienst op het Woensdrechtse middenveld. “Het is mijn kracht dat ik vooral zorg voor de balans door middel van mijn duelkracht. Daarnaast moet ik groeien in de communicatie op het veld, zodat het voor mijn medespelers ook makkelijker wordt. Het is alleen jammer, dat ik te wisselvallig daarin ben geweest dit seizoen. Net als ons gehele team eigenlijk, dat heeft ons toch de nodige punten gekost.”

REALISTISCHE POSITIE
De 22-jarige Van der Meulen is een echte WVV’er die vanuit de jeugd is doorgestroomd richting het eerste elftal. Met een plek in de middenmoot handhaaft het elftal van trainer Gerard Lazarom (die ook volgend seizoen overigens voor de groep staat) moeiteloos als vierdeklasser. “Op dit moment denk ik dat wij op een realistische positie op de ranglijst staan. Als club is het nooit eerder voorgekomen dat wij de beste van de Zuidwesthoek zijn geworden, dus het is jammer dat we de kans daarop hebben laten lopen. Maar dat geeft dan wel direct weer een doel voor het aankomende seizoen… Ik hoop dat de gehele Zuidwesthoek, met dus ook Vivoo en Grenswachters, weer in dezelfde competitie kan spelen. Om dan opnieuw te proberen de titel ‘Beste club van de Zuidwesthoek’ wél te realiseren.”

Gedurende de competitie weet Van der Meulen wel waar de schoen heeft gewrongen als het gaat om de resultaten. “We hebben vooral veel punten laten liggen in de wedstrijden tegen de ploegen onderin. Daarnaast hebben we een paar keer onnodig een voorsprong weggegeven. bijvoorbeeld Hulsterloo thuis, waar we comfortabel met 3-0 voor staan en uiteindelijk 3-3 spelen. Onze kracht ligt in de basis van het voetbal, namelijk strijd leveren en spelen vanuit een goede organisatie. Als dat in orde is kan er gevoetbald worden en zie je ook dat we goeie resultaten halen en wedstrijden winnen.”

BLOEIENDE CLUB
“Nu is het voetbal echter nog veel te wisselvallig geweest. Een facet wat beter kan en zeker ook moet. Daarin moeten we ons als team verder doorontwikkelen. Daar wil ik zelf heel graag op een positieve manier mijn bijdrage aan blijven leveren. De sfeer is goed en er is een vaste kern van vrijwilligers die het beste met de club voorhebben. Als klein dorp in de gemeente Woensdrecht kunnen we zeggen dat we een bloeiende club zijn met een mooi aantal leden. Hogerop spelen zou ik wel willen, maar wel met mijn eigen cluppie, want ik zie mezelf niet zo heel snel in een ander shirt voetballen.”

BERGEN OP ZOOM – Voetballen voor mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking, oftewel G-Voetbal, is iets wat steeds meer behoefte vraagt. Ze maken steeds vaker deel uit van de voetbalsport. Bij voetbalvereniging MOC’17 doen ze dat echter al héél erg lang. Dit jaar maar liefst 24 seizoenen! En nog altijd genieten spelers én begeleiding daar met volle teugen van.

“Absoluut! Het is gewoon elke keer weer een feestje met die gasten. Dollen, gek doen, lekker partijtje trainen of voetballen en vooral onderling het heel gezellig hebben met elkaar”, zegt Diana Moerland, sinds vijf seizoen één van de bevlogen begeleiders van het senioren G-team van de Bergenaren.

Toen haar zoon in de jeugd speelde bij MOC’17 kwam er de vraag dat men begeleiders zocht voor elftallen, ook voor het G-elftal. “Zelf werkte ik in de kinderopvang dus had wel affiniteit met het begeleiden en ik heb een passie voor voetbal. Ik heb toen gezegd dat ik wel het G-team wilde gaan ondersteunen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad! Het is prachtig om te zien, dat de jongens en meisjes elkaar allemaal respecteren. Ongeacht het verschil in niveau, er is een hoop onderling respect. Daar kunnen nog veel voetballers een voorbeeld aan nemen vandaag de dag, want dat respect voor elkaar is soms wel eens ver te zoeken helaas.”

Binnen MOC’17 werd in 1995 gestart met G-voetbal en had men veertien leden die wekelijks trainden en voetbalden. Momenteel heeft de seniorenafdeling vierentwintig leden, waarvan er drie alleen maar trainen. Een aantal jaren geleden is er een team voor junioren (6 – 16 jaar) bijgekomen. Zij trainen wekelijks op de woensdagmiddag en spelen op zaterdag competitievoetbal. Daarnaast werd in 2011 een team voetballers met een beperking uit het Belgische Kapellen ‘geadopteerd door MOC’17. Zij trainen gewoon in hun woonplaats, maar spelen hun thuiswedstrijden bij M.O.C. ’17.

“Het is mooi om te zien hoe de spelers opgaan in het spelletje. Ze genieten als ze op het veld staan en alles aan hen in ‘puur’. Dat maakt het ook bijzonder en geeft veel energie, zeker ook voor mij. Ik doe de begeleiding samen met Anita Prudon, een vriendin van mij. De trainingen worden verzorgd door Ed Linders en Alkan Gül, wat ze al jaren met ongekend geduld en heel veel passie doen. Dat is schitterend om te zien.”

Waar de seniorenafdeling inmiddels wel een mooi aantal heeft, daar kunnen er bij de jeugd zeker nog wel wat spelers bij. “Die trainen op woensdag van 17.00 – 18.00 uur en al vanaf zes jaar zijn ze welkom om het G-voetbalspelletje te ervaren. Want het is ook zo, dat er binnen MOC’17 veel wordt gedaan voor onze spelers. Zoals een traditioneel oefenpotje in de winterstop tegen het eerste elftal, maar ook deelname aan een toernooi 4×4 op het hoofdveld van NAC Breda. Dat zijn prachtige evenementen en voor onze spelers elke keer opnieuw weer een belevenis.”

Diana Moerland spreekt vol passie over de G-Voetballers en voetbalsters, die binnen MOC’17 helemaal geïntegreerd en geaccepteerd zijn. “En dat merk je ook aan bedrijven die hun naam eraan willen verbinden als sponsors. Zo hebben we enkele shirtssponsors, een nieuwe sponsor van de trainingspakken én is er een taxibedrijf dat gratis voor ons busjes beschikbaar stelt om naar de uitwedstrijden te gaan. Prachtig toch dat het zo wordt omarmd? En dat verdienen ze ook. Nogmaals: je krijgt er zoveel voor terug, dat is onbetaalbaar. Die glimlach als je ze trots op het veld ziet lopen in dat MOC-tenue…. Dan maakt mijn hart altijd weer een sprongetje.”

MEER WETEN OVER G-VOETBAL BIJ MOC’17?
Kijk op de site www.moc17.nl of informeer bij coördinator Ed Linders (06 – 572 218 05)