Spirit en trainer Richard van Cappellen bezegelden onlangs met een nieuw contract dat zij nog lang niet op elkaar zijn uitgekeken. De 38-jarige Ouderkerker is nu tot en met de zomer van 2021 verbonden aan de ‘kanaries’.

“Richard komt uit onze eigen gelederen voort en wat hij doet stemt ons zeer tevreden”, zegt voorzitter Henk Lammertse. “Met een contract voor twee seizoenen kijken we naar de langere termijn.”

Van Cappellen nam in april 2016 op stel en sprong de functie van de ontslagen hoofdtrainer Warry van Wattum over. Hij, gymdocent van het Wartburg College in Rotterdam-Zevenkamp, was toen trainer van Jong Spirit, de JO19-1. Hij kon niet verhinderen dat de kanaries uit de tweede klasse vlogen, maar in zijn eerste volledige seizoen promoveerde hij met Spirit 1 weer ‘terug’. “Uit deze contractverlenging spreekt vertrouwen van de club en zo ken ik Spirit ook. Alles is hier perfect geregeld. Soms is het té gezellig.” Die laatste opmerking behoeft uitleg. “Bij Spirit is het fijn en leuk, zijn de douches zijn altijd heet en de koffie warm. Maar voor mijn gevoel mag het af en toe best wat prestatiegerichter.”

Dat heeft volgens hem met de clubcultuur te maken, niet zozeer met de huidige generatie Spirit-spelers. “Mijn leeftijdsgenoten, oud-spelers, hebben er een handje van om tijden van vroeger te vergelijken met die van nu. De huidige generatie is net zo liefhebber, alleen heeft die te maken met veel meer afleidingen. Ik betwijfel of wij vroeger zo bewust bezig waren met ons lichaam en conditie dan de meeste jongens nu. Het is tegenwoordig heel normaal om naast de training in de sportschool te trainen.”

“Die jongens krijgen bij ons geen cent betaald, maar houden wel veertig zaterdagen in hun agenda vrij. Dat mag ook gewaardeerd worden en wordt trouwens ook gewaardeerd bij de club. De faciliteiten zijn om u tegen te zeggen. Nog niet zo lang geleden is er een nieuwe verzorgingsruimte gekomen met televisie erin.”

“We willen écht voetbal spelen”, zegt Van Cappellen als de speelwijze van zijn ploeg ter sprake komt. “Verzorgd spel, de voetballende oplossing zoeken. Maar dat is ook meteen de valkuil in ons spel. Een verdediger die de bal de sloot inschiet, die hebben we niet. Soms mag die kleun naar voren best. Het oogt daarom soms wat naïef. Aan de andere kant past dat ook bij de lage gemiddelde leeftijd van het elftal. Het gemiddelde is 21 jaar.”

De rek die Van Cappellen ziet in de huidige groep was ook de reden om twee jaar bij te tekenen aan de Sportlaan, ook al weet hij dat hij deze zomer met Eric Jansen en Lars van de Wijngaard twee steunpilaren (naar Capelle) verliest. “Ik gun die jongens de stap”, reageert de trainer. “Zij volgen hun ambitie en dat is alleen maar te prijzen. Natuurlijk hebben we geprobeerd om ze te behouden, maar ik snap wel waarom ze voor Capelle kiezen.”

Van Cappellen wil zijn spelers vormen in het veld, maar ook een ‘beetje opvoeding’ meegeven daarbuiten. Als Spirit in augustus voor een vijfdaags trainingskamp afreist naar Polen staat er ook een bezoek op het programma aan concentratiekamp Auschwitz. “Geen alledaags bezoek”, bevestigt hij. “Het is goed dat die jongens met eigen ogen kunnen zien wat daar in de oorlog is gebeurd.”

De harmonisatie van de gemeentelijke bijdrage aan de tien voetbalclubs in de Krimpenerwaard houdt de gemoederen al een tijdje bezig. Met het voorstel dat er nu ligt, kan Spirit goed leven. “Het trekt de scheve verhoudingen die er zijn recht”, aldus voorzitter Henk Lammertse.

Vorig jaar nog ging de gemeenteraad akkoord met een voorstel voor de bouw van nieuwe en noodzakelijke kleedkamers van Dilettant. De gemeente trok 268.000 euro uit. Even daarvoor had Spirit zelf vijf extra kleedkamers laten bouwen. De kosten ervan, bijna drie ton, kwamen voor eigen rekening.

“Het valt niet mee om de ene sportvereniging uit te leggen waarom in het andere geval gemeentelijk geld wordt vrijgemaakt, terwijl de andere club zelf de investering moet bekostigen”, stelde Marco Oudshoorn (VVD) in de commissie ‘Samenleving’ van de gemeente Krimpenerwaard.

Sinds de fusie van de vijf gemeenten (per 1 januari 2015) worstelt Krimpenerwaard met het gelijktrekken van de situaties omtrent de voetbalparken. “Het is ook niet makkelijk”, reageert Lammertse.

“Iedere gemeente had individuele afspraken met een club. De eigendomssituatie is overal verschillend.” Zo is Spirit eigenaar van de opstallen. Andere clubs hebben alleen de kantine in bezit en huren de kleedkamers van de gemeente. Daarnaast speelt nog de huur van velden. Bij sommige clubs is dat een symbolisch bedrag (1 euro), terwijl Spirit jaarlijks twintigduizend euro overmaakt aan de gemeente. “Buiten dat bedrag om moeten we nog ieder jaar verplicht vijftienduizend euro reserveren voor het vervangen van de kunststoflaag als het kunstgrasveld aan vervanging toe is. Alles bij elkaar betalen we nu dus jaarlijks vijfendertigduizend euro.”

Lammertse heeft zich, sinds dit dossier speelt, sterk gemaakt voor een situatie die overal gelijk is. “Ik gun iedere club het beste, maar op dit moment betalen wij het maximale. Andere clubs hebben nieuwbouw cadeau gekregen. Buiten de recente nieuwbouw hebben we een paar jaar geleden ons hoofdgebouw en kleedkamers verbouwd. Dat was ook al tweeënhalve ton. Sinds ik voorzitter ben geworden, zes, zeven jaar geleden, hebben we voor zeven ton vertimmerd en verspijkerd.”

Een oplossing is dat de gemeente de opstallen van Spirit koopt en de club deze huurt, zoals andere clubs dat op ‘hun’ complex doen. “Wij hoeven niet per se eigenaar te zijn van die opstallen. Doorverkopen zullen we het niet als we winst kunnen maken.”

“Ik heb de gemeente voorgesteld het te kopen, maar dat gaan ze niet doen.” Wel ligt er sinds kort een ‘omgekeerd’ harmonisatieplan, waarbij alle clubs worden verplicht de opstallen te kopen. “Ik neem aan tegen de reële marktwaarde.” Ook voor de veldenhuur ligt een ontwerp-besluit klaar, dat eveneens op de goedkeuring van de Spirit-voorzitter kan rekenen. “Er komen vaste tarieven die voor alle clubs hetzelfde worden. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen kunstgras- en natuurgrasvelden. In die tarieven zit meteen het onderhoud en de vervanging.”

Voor Spirit betekent dat, heeft Lammertse al berekend, een verhoging van ongeveer vijfduizend euro. “Maar van die vijftienduizend euro die we moeten reserveren zijn we af.”

Er wordt door de andere clubs met enige jaloezie naar Spirit gekeken. “Er wordt mij tijdens overleggen wel een verweten dat wij als Spirit makkelijk praten hebben. Jullie groeien, wordt er dan gezegd. Maar die groei, 25 procent in vier jaar, komt wel ergens vandaan. We hebben snoeihard gewerkt aan de inkomstenkant, waarbij de sponsorbijdrage substantieel is verhoogd. Mede daardoor hebben we investeringen kunnen doen om ons complex op niveau te houden. Dat heeft bijgedragen aan de uitstraling die we hebben. Het ziet allemaal netjes uit.” Daarom denkt Lammertse alweer aan een nieuw project: het middenplein. “Dat dat wordt aangepakt is hard nodig. Het vormt de centrale plek, waar alle velden op uitkomen. We willen het ophogen, maar ook opnieuw indelen en opleuken. De plannen lagen er al een tijdje, maar stonden in afwachting van het eindresultaat van de harmonisatie in de ijskast.”

Een goede balaanname, zuivere passing en het opengedraaid staan. Het zijn volgens Brian Zalmijn drie belangrijke elementen waar tijdens de vroege opleiding van de Capelle-jeugd aandacht aan besteed moet worden.

De 39-jarige Rotterdammer, oudspeler van de Sparta jeugd, Barendrecht, Nieuwenhoorn en Excelsior Maassluis heeft vanaf begin van dit jaar de verantwoordelijkheid gekregen over de jeugdopleiding van de club. Als Hoofd Jeugd Opleidingen moet Zalmijn Capelle een impuls geven. “Er is veel talent”, zegt Zalmijn. “Maar ik heb sinds ik hier loop doordat ik mijn zoontje train en coach ook gezien dat niet alles even gestroomlijnd gaat. Het ontbreekt aan een goede structuur, een houvast voor trainers en daar zijn we hard mee aan het werk om die neer te zetten.”

De afgelopen jaren vonden jeugdspelers een plekje in de selectie in Capelle. Ook dat moet volgens Zalmijn een structureel karakter hebben. “Dus geen toevalstreffers of uitzondering, maar dat het structureel wordt dat eigen jeugd doorstroomd naar de hoogste teams.”

Om dat te bereiken heeft Capelle nog een lange weg te gaan, beseft Zalmijn. “We willen het van onderaf ontwikkelen. De plannen liggen er. Eind vorig jaar is er een soort startdocument gemaakt en dat zijn we nu aan het fine-tunen.”

Dit eerste halve jaar staat voor Zalmijn in het teken van inventarisatie en observatie. Daarnaast houdt hij veel gesprekken met trainers, coördinatoren en leiders. “Waar we ook een stap in kunnen zetten is positieve communicatie.”

Zalmijn kan daar zijn ervaring goed voor gebruiken, want hij is al jaren werkzaam als coach in de muziekwereld. Die baan, die hem vaak tot reizen dwong, zorgde er ook voor dat Zalmijn na zijn actieve voetbalcarrière vijf jaar geen voetbalveld meer zag. “Toen mijn zoontje Jordan is gaan voetballen ben ik ook weer betrokken geraakt.” Vorig seizoen was hij trainer van het elftalletje van zijn zoon én assistent-trainer van Excelsior Maassluis 2. “Dat was logistiek gezien niet meer te doen.”

Doordat hij is gestopt bij een zanginstituut in Valencia, waar hij wekelijks naartoe vloog, kwam er tijd vrij in zijn agenda. “Ik train nu nog de JO9-2 maar na dit seizoen stop ik daarmee. Ik wil mijn handen helemaal vrij hebben om al mijn aan dacht te besteden aan coaching van de trainers. De opvatting en ideeën van de club moet ik delen en overbrengen.”

De kwaliteitsimpuls moet er jeugdbreed komen, benadrukt Zalmijn. “Volop aandacht voor de F1, maar ook de F5, om maar eens een voorbeeld te geven. De KNVB vindt dat er meer aandacht moet komen voor een brede opleiding in de onderbouw. Daar ben ik het helemaal mee eens. Wij willen daarom dat alle teams dezelfde oefenstof- en faciliteiten krijgen aangeboden. Op die manier krijgt ieder kind de kans zijn of haar talent volop te ontwikkelen. Bovendien zal het plezier toenemen. En daar gaat het in mijn ogen om: plezier hebben en maken.”

Ammerstol-voorzitter Michel Rabouw noemt hem ‘een positivo met een enorm clubhart’. Zonder Ben de Lange was het prestatievoetbal bij ASV Ammerstol al dood geweest. Dankzij hem overleefde de club in 2017 de meest turbulente periode in de geschiedenis.

“Dat was spannend”, zegt hij over die tijd. “We dreigden echt naar de knoppen te gaan.”

De ellende begon het seizoen daarvoor, vreemd genoeg bij de promotie naar de derde klasse. Ammerstol speelde nog op zondag. “Er was een versterkte promotie en ik geloof dat de eerste zeven van de ranglijst over gingen naar de derde klasse. Daar hadden wij het niveau en de selectie niet voor. Het was een heel lastig jaar met veel nederlagen. Het resultaat was dat er zeven spelers wilde stoppen. We hadden nog maar twaalf spelers over.”

Trainer Rob Kool zag dat niet zitten en stopte. “Ik vond het niet leuk dat hij stopte, maar ik snapte hem wel”, zegt De Lange, die de situatie van destijds als zorgwekkend bestempelde. “Geen trainer en veel te weinig spelers.” Keeperstrainer Jan Hoogendoorn en grensrechter Jan Hoogendoorn, die vorig seizoen stopte, bleef wel.

Hij trok, met doelman Guido de Gruijter die zich eveneens het lot van ASV aantrok en momenteel revaliderende is van een zware blessure, een noodplan uit de kast, want er moesten spelers bij. Daarbij was hij niet vies om gebruik te maken van ouderwetse ronselpraktijken: Ammerstol moest en zou blijven bestaan. De eis van het bestuur was minimaal zestien spelers.

“Ik ben alle huizen in Ammerstol afgegaan bij voormalige A-spelers met de vraag of ze alsjeblieft weer wilden voetballen. Dat had resultaat. Robbin Vos en Jens Uithol, die druk waren met tennis, begrepen dat het in belang van de leefbaarheid van het dorp was dat we niet naar de knoppen mochten gaan. Zij sloten zich aan. Ook Thomas van Elteren kwam terwijl hij in Utrecht woont. Hij zit er trouwens nog steeds bij.”

Langzaam maar zeker keerden ook andere spelers terug. “Ik train altijd na het seizoen door met die jongens en weet nog dat bij de eerste training er niemand was. Zelfs mijn eigen zoons niet. Maar bij de tweede keer druppelden er al zes binnen en na een paar weken hadden we er al dertien.”

Bij één van die zomertrainingen van De Lange nam Joshua Remmerswaal een kijkje. Hij had zijn voetbalspullen niet bij zich, maar daar wist de medewerker in de jeugdzorg wel iets op. “Ik heb mijn kleding en voetbalschoenen uitgedaan en die heeft Josh aangedaan. Ik stond langs de kant in zijn kleren.”

Zijn band met alle spelers is hecht. Zijn zoons Mick en Jory spelen in het team, maar als hij op het veld staat als trainer maakt hij geen uitzondering. Privileges hebben zijn eigen bloedjes niet. “Er wordt natuurlijk wel eens een grapje gemaakt als ik als scheidsrechter bij een partij in het voordeel van Mick en Jory fluit, maar ik zie ze allemaal als voetbalzonen.”

Hij weet dat plezier belangrijk is. “Met Rieny Looren de Jong hebben we een trainer die dat ook begrijpt. Hij stond ook klaar toen de club hem nodig had. Hij wilde trainer worden, maar wel onder de voorwaarde dat hij op donderdag één keer in de twee weken zijn wedstrijden bij de veteranen kon blijven spelen. Voor mij was dat geen probleem. Ik vind het hartstikke leuk om die jongens training te geven. Dat is ook de verdeling. Rieny leidt de training maandag, ik donderdag.”

Ammerstol is dit seizoen na de winterstop minder op dreef dan ervoor. “Resultaten vertellen ook niet alles”, reageert De Lange. “In de eerste competitiehelft hadden we net dat geluk waardoor we wedstrijden wonnen. Na de winterstop valt het vaak de andere kant op. Desondanks hoop ik dat we over de dertig punten heenkomen.”

Hij had na zijn vertrek bij FC Oudewater even afstand genomen van het voetbal, maar zijn oude liefde FC Perkouw lokte Chris Jansen terug naar het veld. Als technisch jeugdcoördinator hoopt hij het niveau van de opleiding van de kleine Berkenwoudense club te verbeteren. “Al zijn de middelen nog zo beperkt, je kan altijd werken aan betere omstandigheden”, aldus Jansen (58).

Volgens het bestuurslid Sebastiaan Docters Van Leeuwen is het voor het eerst dat Perkouw ‘iemand van buiten haalt’ om de jeugdtak van nieuwe impulsen te voorzien. “Je zou het kunnen zien als een pilot”, zegt hij. “Het is vooral een teken dat we onze jeugd heel serieus nemen. Dat deden we al, maar we vinden het ook belangrijk dat binnen onze mogelijkheden zo goed mogelijk niveau trainingen wordt aangeboden. Uiteindelijk is die jeugd wel onze levensader.”

“Met Chris hebben we gekozen voor een oude bekende uit het verleden. Hij kent onze club, onze principes en identiteit. Hij is ambitieus, maar weet tegelijkertijd hoe het reilt en zeilt bij Perkouw. Dat was in het verleden een goede match en hopelijk is dat het weer in de nieuwe situatie.”

Jansen, 58 jaar en woonachtig in Nieuwerkerk, deed enige tijd niets met voetbal. “Een paar jaar geleden ben ik nog actief geweest bij fusieclub FC Oudewater. Ik deed daar de technische zaken. Een functie die vergelijkbaar is met die ik bij FC Perkouw ga vervullen.” Het trainerschap had hij daarvoor al vaarwel gezegd. “Ik kreeg steeds meer moeite met de mentaliteit van de huidig selectiespeler. Ik was constant bezig om concessies te doen en had het gevoel dat ik spelers moest ‘pleasen’.”

Met FC Perkouw bewerkstelligde hij in 2003 historische promotie naar de derde klasse. “Aan die periode bewaar ik warme herinneringen. Ik heb in totaal drieënhalf jaar bij de club gezeten. Ik kwam halverwege het seizoen als opvolger van Rob van Wilgen, die moest stoppen.”

Toen hij een tijdje geleden door voorzitter Wim van Wijngaarden werd uitgenodigd voor een gesprek over zijn nieuwe functie, reed hij voor het eerst sinds lange tijd weer door de karakteristieke polder naar de club. “Met die knotwilgen langs de weg. Prachtig. Ik heb Perkouw altijd een unieke club gevonden en eigenlijk is er in al die jaren niet veel veranderd.”

Het enige wat wel is veranderd is het inzicht om het niveau van de jeugdopleiding op te krikken. “De club beseft dat dat hard nodig is om een gezonde doorstroming naar je eerste elftal te hebben. Perkouw heeft het geluk gehad dat er regelmatig spelers kwamen aanwaaien van buitenaf, maar je bent daardoor wel erg afhankelijk.”

Jansen heeft niet de illusie dat de jeugdopleiding in de toekomst ieder seizoen garant kan staan voor een handvol geschikte eerste elftal spelers. “Daar is de omvang van de jeugdafdeling te gering voor. We hebben vijf teams, een JO9, JO11, JO13, JO15 en JO17. Ik ga samen met de trainers kijken hoe we een lijn in de trainingen kunnen krijgen, waardoor we gerichter kunnen werken aan het niveau. Maar altijd met het idee dat het plezier van de jeugd voorop staat. Het doel is ook om nieuwe kinderen naar de club te lokken. De uitdaging bij Perkouw zit ‘m ook in het feit dat je binnen een team te maken hebt met verschillende niveaus. Hoe prikkel je het goede spelertje en hoe ga je om met een spelertje die tijdens een wedstrijd een bloemetje aan het plukken is.”