In de derde klasse zaterdag kan GPC Vlissingen terugkijken op een geslaagd seizoen. Vooraf werd de Walcherse formatie getipt als degradatiekandidaat, maar de ploeg van Jack Wijnands kwam geen enkel moment in de problemen en eindigde op de negende plaats. Volgens sterkhouder Robin de Pagter een bijzondere prestatie. “Het is ontzettend knap wat wij hebben gepresteerd.”

De inmiddels 32-jarige doelpuntenmachine had er vooraf zelf ook weinig vertrouwen in. “In het begin van dit seizoen had ik er een zwaar hoofd in, maar in deze klasse kom je een heel eind als het intern goed zit. Dan hoef je voetbaltechnisch niet eens top te zijn. Ik denk dat onze trainer, Jack Wijnands, hier een belangrijk aandeel in heeft gehad.” De grote kracht van dit GPC is volgens de Pagter heel duidelijk. “We hebben dit seizoen als een collectief gespeeld. Dit begon al op de trainingen. Waar we het seizoen daarvoor soms met vijf spelers aan het trainen waren, was het dit seizoen volle bak. We hebben het gehele seizoen met minimaal veertien spelers getraind. Daarnaast zijn we een hecht vriendenteam.”

In dat vriendenteam zijn er volgens de Pagter een aantal spelers die er bovenuit steken. “We hebben een goede keeper met Max Leijer. In de verdediging is Jordy van Heese, voorheen speler van het tweede, ontzettend nuttig geweest door zijn verdedigende rol binnen het team. Daarnaast kwam Sven Ronde terug in de eerste selectie. Sven was heel belangrijk met zijn ervaring en goede mentaliteit. Voorin hadden we met Joep Geijs iemand die elke wedstrijd op de brommer zat.”

Ondanks een keurige negende plaats kan het volgens de ervaren aanvaller nog beter. “Voetbaltechnisch kan het stukken beter. Er zat dit seizoen eigenlijk geen voetbal in en het was alleen strijden. Ik kan mij voorstellen dat ons voetbal niet echt aantrekkelijk was voor het publiek. Dat had vooral te maken met het feit dat er een aantal jongens uit een lager team opeens in het eerste moesten spelen. Voor deze spelers was het vooral wennen aan het niveau.”

De sterke aanvaller, die in het verleden onder meer ook voor Kloetinge, Terneuzen en Zeelandia Middelburg uitkwam, kan nu al terug kijken op een mooie loopbaan. Zijn meest succesvolle periode als voetballer was echter zijn tijd bij GOES. “Mijn eerste seizoen bij GPC was geweldig. Ik was achttien jaar, werd topscorer van Zeeland en we werden kampioen in de tweede klasse. Mijn mooiste periode is echter bij vv GOES geweest. We promoveerden van de derde klasse zondag naar de hoofdklasse en handhaafden ons. Toen hadden we een geweldig team met Reguillo Vandepitte, Gert Jan van Leiden, Kyle Doeburg, Yves Nyemb, Lunven Vermeer en noem maar op. Daarnaast werden we getraind door Gérard de Nooijer, die natuurlijk ook wel verstand van het spelletje heeft.”

De Pagter heeft er nu vijftien seizoenen opzitten als seniorenvoetballer en denkt stiekem al aan zijn toekomst na de voetbal. “Mijn idee is om er nog één seizoen aan vast te plakken, om het seizoen daarop een vriendenteam op te richten. Ik ben zelf ook in het bezit van het UEFA C-diploma en wil mij in de loop der jaren verder ontwikkelen om uiteindelijk het trainersvak in te stappen.”

Serooskerke heeft eigenlijk een prima seizoen achter de rug in de zaterdag tweede klasse. Het haalde de kwartfinale van de districtsbeker, speelde lang mee voor een periode, maar desondanks kijkt aanvoerder Jeffry Poppe toch een beetje zuur terug. “Als we ooit een periode konden pakken, was het dit jaar. Ook de afstraffing in de beker deed pijn.”

Het was even wennen vorig jaar. Na jaren onder leiding van Cees Houtepen vanuit een gesloten organisatie te hebben gespeeld, wilde de nieuwe trainer, Gerrit Petersen, juist aanvallend voetbal gaan spelen. “We moesten wennen aan de nieuwe speelwijze, het geloof in die manier van voetballen kwam later. Dit seizoen hadden we een goede voorbereiding en bekercampagne, toen was het vertrouwen er.”

Vorig jaar speelde Serooskerke zich pas in de laatste weken van het seizoen veilig, een positie die niet past bij de club, dit jaar gingen ze voortvarend van start. De ploeg van Petersen won vijf van de eerste zes wedstrijden en nestelde zich bovenin de tweede klasse, blessures en minder spelers om mee te trainen zorgden daarna voor wisselende resultaten. Ook Poppe meldde zich in de ziekenboeg. “Op de training liep ik een scheurtje in mijn meniscus en binnenband op, ook brak er een stukje bot af.” Gelukkig voor hem was een operatie niet nodig en vanwege zijn werk en ervaring als fysiotherapeut stond de 29-jarige aanvoerder na 2,5 maand weer op het veld. Dat deed hij wel op een andere positie dan normaal. “De trainer zag in mij een centrale verdediger. We hadden weinig verdedigers, dus kwam ik centraal achterin terecht. Dat ging aardig, al speel ik zelf nog steeds liever op het middenveld.”

HOOGTEPUNTEN
Na het lastige seizoen van vorig jaar werd er dit jaar ingezet op veertig punten en een plek in de top vijf. Het aantal punten werd niet gehaald en ook de eindklassering met een achtste plek valt wat tegen, Poppe heeft dan ook het gevoel dat er meer in had gezeten. “We stonden continu bij de bovenste ploegen, op cruciale momenten hebben we het weggegeven. De laatste wedstrijden speel je nergens meer voor.” Toch kende het seizoen ook een aantal hoogtepunten. De kwartfinale tegen Sliedrecht was er zo eentje, al zorgt de uitslag van die wedstrijd voor een zure nasmaak. “Het is mooi dat je zo ver komt. Sliedrecht uit is lastig, maar 10-0 afgemaakt worden is natuurlijk dramatisch.”

Behalve het bekeravontuur, was Serooskerke ook zeer succesvol in de derby’s met Oostkapelle. Tweemaal wisten de blauwen te winnen, dat blijven ook voor de aanvoerder bijzondere wedstrijden. “Dat zijn mooie wedstrijden, vooral om te winnen. Het leeft enorm en er is altijd veel publiek, maar winnen van Oostkapelle maakt niet ineens het seizoen goed. Voor mij dan.”

CREATIVITEIT
Inmiddels is Poppe niet meer weg te denken uit de selectie van Serooskerke. Hij begon met voetballen bij de club toen hij vier of vijf jaar oud was, vertrok er nooit en speelt nu onderhand alweer twaalf jaar voor het eerste elftal. In die jaren is hij uitgegroeid tot aanvoerder, ondanks de band ziet hij zichzelf niet als een typische aanvoerder. “Ik probeer wel een leider te zijn door het voortouw te nemen en iedereen goed weg te zetten, maar ik ben niet iemand die gaat staan schreeuwen. Zo is eigenlijk niemand hier.” Vanzelfsprekend is hij volgend seizoen ook weer van de partij, behalve dat er geen spelers weggaan, heeft de club zich tot nu toe versterkt met twee spelers van buitenaf. Hij kijkt in ieder geval uit naar de komst van één van die twee. “Ik ben heel blij met Dennis Kovacevic. Het komt niet zo vaak voor dat we zulke spelers naar ons kunnen halen, een basisspeler van Zeelandia Middelburg. Hij kan goed voetballen en brengt de creativiteit die we vaak missen. Ik ben benieuwd naar hem, echt een aanwinst denk ik.” Met Kovacevic krijgt de club dus een kwaliteitsimpuls, desondanks wil Poppe nog niet al te hoog van de toren blazen met zijn doelstelling voor volgend jaar. “Het zit dicht bij elkaar in deze competitie, dus het is moeilijk te zeggen. Je hebt altijd kans, maar we willen in ieder geval weer meedoen voor een periode.”

Het lijkt de laatste jaren een haast onmogelijke opgave. Promoveren vanuit de tweede klasse en handhaven in de eerste klasse. Dit jaar was het de taak aan De Meeuwen om dit voor elkaar te krijgen. De ploeg van Daan Eikenhout had lang zicht op handhaving, maar kwam uiteindelijk toch tekort. Het avontuur in de eerste klasse bleef daardoor beperkt tot één jaar.

Na het kampioenschap van vorig jaar in de tweede klasse, debuteerde de club uit Zoutelande dit jaar in de eerste klasse. De selectie bleef bij elkaar en kreeg met Yannick van de Woestijne, die overkwam van GOES, een versterking voor op het middenveld. Gennaro Eikenhout is één van de spelers die vorig jaar al deel uitmaakte van de selectie, hij wist al vroeg in het seizoen dat handhaven een zware kluif ging worden. “Ik had niet bepaald een beeld bij hoe hoog het niveau zou zijn, ik wist dat wij een redelijk potje konden voetballen. Na de eerste paar wedstrijden wist ik dat het zwaar ging worden.”

LEERZAAM
Het verschil met vorig jaar was dus duidelijk te merken. De ploeg verloor niet alleen veel meer wedstrijden, maar moest ook wennen aan de nieuwe tegenstanders. “Het grootste verschil is toch de snelheid en slimheid. Spelers zijn verdomd slim in het veld en daarnaast zijn het dodelijke afmakers bij onze goal en ijzersterk om achterin de boel dicht te houden.” Lange tijd bleef De Meeuwen kansrijk om zich te handhaven, maar vooral de slechte resultaten in uitwedstrijden deden de ploeg uiteindelijk de das om. Buitenshuis wist de ploeg van Eikenhout geen wedstrijd te winnen, ook het doelsaldo spreekt allesbehalve in hun voordeel. “We kregen er bijna drie tegen en scoorden er één per wedstrijd. Dan wordt het lastig om wedstrijden te winnen.”

Ondanks de degradatie, kijkt Eikenhout met opgeheven hoofd terug. “Het is helaas niet gegaan zoals wij voor ogen hadden. Maar al met al denk ik dat dit seizoen voor elke speler erg leerzaam was. We hebben veel geleerd, veel moeten doorstaan, veel doelpunten moeten slikken en heel veel geduld moeten hebben. Ondanks al deze tegenslagen stonden we er elke week weer en bleven we op trainingen, voor en na de wedstrijd, altijd lachen met elkaar. De sfeer was dan ook prima, al vinden wij het natuurlijk ook wel eens leuk om te winnen.”

ENKELBAND
Uiteindelijk kwam de degradatie niet meer als een verrassing, inmiddels is de teleurstelling verwerkt en kijkt Eikenhout voor zichzelf terug op een positief jaar. De 24-jarige back, die ook voorin uit de voeten kan, kende de afgelopen jaren veel blessureleed, maar voetbalde dit seizoen een groot deel van het seizoen zonder pijn. “Ik ben vorig seizoen in maart geopereerd aan mijn enkel om klaar te zijn voor dit seizoen. Mijn buitenste enkelband zat, na meerdere verzwikkingen, nog aan een draadje vast om het zo maar te zeggen.”

Daarna ging het dus beter. “Ik heb niet alles kunnen spelen, maar ik heb zelf het gevoel dat ik vaak pijnvrij heb kunnen voetballen. En dat betekent na mijn enkelblessure meer voor mij.” Toch kende hij ook nog de nodige tegenslagen, want in oktober ging hij opnieuw door zijn enkel. “Daar heb ik twee maanden mee gezeten en toen besloten mijn voetbalschoenen weer aan te trekken, daar heb ik tot nu toe geen dag spijt van gehad.”

Eikenhout voetbalde in de jeugd bij Zeelandia Middelburg, maakte een uitstapje naar RBC Roosendaal, om vervolgens terug te keren bij de senioren van Zeelandia. Uiteindelijk maakte hij de overstap naar De Meeuwen. Een bewuste keuze. “De trainer, Daan Eikenhout, is mijn oom. Ik heb hem ook als trainer gehad bij Zeelandia en ik wilde graag op zaterdag voetballen.” Ook zijn blessureverleden speelde een rol, dat pakte door het kampioenschap van vorig jaar echter anders uit. “Ik wilde een stapje terug doen en wat minder trainen, maar dat is niet gelukt.” De prestaties waren dit jaar dus wat minder, maar dat wil niet zeggen dat Eikenhout het minder naar zijn zin heeft. “De Meeuwen is een leuke en gezellige vereniging, ik ben blij hier.” Volgend seizoen keert de ploeg dus terug in de tweede klasse, veel mensen zullen verwachten dat De Meeuwen weer mee gaat doen voor het kampioenschap, maar Eikenhout is voorzichtig.

“Het is niet vanzelfsprekend. We gaan ons best doen en hopelijk gaan we weer wat punten pakken. Dat voelt na een jaar van degradatie denk ik wel heel lekker.” Behalve een nieuwe trainer, Adriaan Nieuwenhuijse staat dan voor de groep, wordt Eikenhout ook herenigd met een oude bekende. Dennis Tukker komt namelijk over van VC Vlissingen. “Dennis en ik kunnen het in het veld goed vinden, we stonden in het kampioensjaar bij Zeelandia aan dezelfde kant. Hij was linksback en ik speelde linksbuiten, hij is zeker een aanwinst voor ons!”

Zeelandia Middelburg stapt volgend seizoen over naar het zaterdagvoetbal. Daardoor stroomt het eerste elftal van de zondag-tweedeklasser in op het laagste niveau van het zaterdagvoetbal, de vierde klasse.

De Middelburgers hielden sinds oktober 2018 een aantal visiebijeenkomsten waarbij het beleid werd bediscussieerd. Eén van de belangrijkste aanbevelingen was dat er meer geïnvesteerd diende te worden in de voetbalopleiding en begeleiding van onze jeugd, verreweg de grootste afdeling van de club. Ook kwam naar voren dat er met name op de zaterdagmiddag en zondag te weinig beleving werd ervaren en dat er een ‘eilandstructuur’ was ontstaan.

Het eerste team speelt momenteel in een Brabantse-klasse waardoor de reiskosten de pan uitreizen. Op dit moment gaat al 25 procent van de begroting naar het eerste elftal en de club acht dat niet houdbaar op de lange termijn. Zeelandia Middelburg wil namelijk vooral investeren in de jeugd en het damesvoetbal. In jeugdtrainers, in faciliteiten. Dit bij de prestatieve teams, maar ook qua breedtesport. In eerste instantie zouden de Middelburgers pas in het seizoen 2020-2021 overstappen, maar op aandringen van de selectie – die geen zin had in een overbruggingsjaar gebeurt dit direct. Een aantal spelers heeft al aangegeven geen zin te hebben in de vierde klasse en vertrekt dan ook. Trainer Salim Ben Sellam blijft wel aan, maar heeft op zaterdag ook regelmatig te maken met zijn werkzaamheden bij JVOZ, waar hij de JO15 gaat trainen.

Een historisch seizoen was het. De zaalvoetballers van Groene Ster Vlissingen maakten lange tijd kans om play-offs af te dwingen en zodoende mee te strijden om het kampioenschap, maar bovenal was daar de bekerfinale.

Op 19 april was het Topsportcentrum Rotterdam een beetje van Zeeland. Alsof de Vlissingense Baskensburg was neergepland in Rotterdam-Zuid. Want nam tegenstander FC Eindhoven een handjevol supporters mee, daar leek het bij de Zeeuwen alsof half Vlissingen was uitgelopen. En niet alleen Vlissingers, maar mensen uit de gehele provincie waren afgereisd om het spektakel te kunnen aanschouwen. Aan de sfeer lag het dus in ieder geval niet.

Begin maart was het nog zo spectaculair gegaan. In de halve finale tegen Futsal Apeldoorn won Groene Ster Vlissingen in het hol van de leeuw met 4-3. En dat terwijl de Zeeuwen halverwege nog tegen een 1-0 achterstand aankeken.

De wedstrijd tegen FC Eindhoven – de kampioen die een straatlengte voorsprong had op de concurrentie – was van een ander kaliber. In het Rotterdamse – de thuishaven van scheidend trainer Samir Yaqoobi – zagen de Zeeuwen hun droom al vrij snel uiteenspatten. De Brabanders traden aan met tal van internationals, en ook voormalig Groene Ster-goalie Mehdi el Merboh zat bij de selectie. Al na 16 minuten stond het 4-0 in het voordeel van de Eindhovenaren. Na de 5-0 deden Achraf Laabich en Badr Belhadj nog iets terug namens Groene Ster Vlissingen.

Het voetbal bracht Jan Vermeulen (56) in de afgelopen halve eeuw van jeugdspeler van RCS tot assistent-trainer van Veere. Onderweg is de geboren en getogen Souburger heel wat ervaring rijker geworden. Een verhaal over altijd willen winnen, vv Veere en de hechte band tussen een hoofdtrainer en zijn assistent.

Dat is een typerende karaktereigenschap die als een rode draad door zijn carrière loopt. Een praktijkvoorbeeld: op een gegeven moment was Vermeulen bij Veere tweede keeper achter Ruud Pennings. “Geen schande. Maar wat sommigen niet weten is dat ik toch twee seizoenen in het eerste heb gekeept. Daar was ik uiteraard reuzetrots op.” Dat kwam niet aanwaaien: gedreven als hij is, trainde Vermeulen in de zomer door.

“Ik kreeg drie keer per week keeperstraining van Edwin Tielman (RCS) en mijn broer Ad Vermeulen (oud keeper Middelburg en Goes). Ik wilde namelijk hoe dan ook in het eerste komen! Toen mijn derde seizoen begon, raakte Ruud geblesseerd en kwam ik op de goal en ben ik er niet meer uit geweest. Ik moest het hebben van mijn instelling en inzet. Verbaal was ik zo sterk dat ik er voor zorgde dat mijn verdedigers de aanvallers opvraten.”

Het volgende seizoen begon vervelender: “Ik kreeg aan het einde van de voorbereiding van de nieuwe trainer Ron Schrier in twee A4-tjes uitgelegd waarom ik er niet in stond. Op weg naar huis heb ik de uitleg in honderd stukken gescheurd en uit het raam gegooid. Ik heb toen besloten dat het mijn laatste seizoen zou zijn. Overigens vind ik Schrier desondanks wel de beste veldtrainer waar ik ooit onder getraind heb. Als mens ernaast vond ik hem minder, dit kwam misschien ook omdat ik er niet in stond….”

TRAINER
De doelman ruikt aan het trainersvak door zijn carrière te vervolgen als keeperstrainer van RCS en Veere, waarna hij na twee jaar trainer van de reserves van Noormannen wordt. “Vervolgens vroeg Veere of ik trainer van het tweede elftal wilde worden. Na een aantal jaren het tweede elftal gedaan te hebben wilde ik toch graag een eerste elftal trainen. Dit heb ik vervolgens bij Volharding en Wolfaarstdijk met veel plezier gedaan. Twee jaar geleden trainde en voetbalde ik bij het derde elftal van Veere toen Joachim Cornelisse mij belde met de vraag of ik zijn assistent wilde worden. Hij gaf aan dat hij het alleen zou doen als ik zou aansluiten. Ik voelde me vereerd en twijfelde geen seconde.”

VEERE
“Veere had in dat jaar geen tweede elftal meer en het derde moest regelmatig afmelden door te weinig spelers. Samen met Joachim heb ik toen een plan van aanpak gemaakt en veel (oud) spelers benaderd om naar Veere te komen. De doelstelling was om drie elftallen bezet te krijgen en met het eerste zo hoog mogelijk te eindigen. Dit heeft veel tijd gekost, Joachim en ik zijn hier maanden mee bezig geweest.” Uiteindelijk slaagt de poging met vlag en wimpel: Veere heeft bij aanvang van het seizoen 2017/2018 zestig senioren en Veere 1 wordt kampioen in de 4e klasse. “Overal hoorde je dat Luctor/Heinkenszand een betere ploeg had dan ons. Het maakte ons eigenlijk alleen maar sterker doordat we dit als motivatie richting de groep gebruikten. Helaas viel bij aanvang van het nieuwe seizoen in de 3e klasse de as van het team om diverse redenen weg. De prestatie van dit seizoen (handhaving) is daarom in mijn ogen nog knapper dan die van het seizoen ervoor. De spelers die er nu in staan, hebben naar hun volle vermogen goed gepresteerd.”

TROUWE ASSISTENT
Over de samenwerking met hoofdtrainer Cornelisse niets dan lof. Vermeulen: “de samenwerking met Joachim heb ik als uniek ervaren, hij heeft heel veel in zijn mars. Tactisch is hij sterk en als trainer bevlogen van het spelletje.” Het seizoen 2018/2019 was echter hun laatste, de succesvolle trainers stoppen. “Joachim had het druk met z’n werk en ook het feit dat hij verplicht was dit jaar zijn TC2 te halen, speelde mee. Dit kreeg hij niet ingevuld, anders waren we misschien wel door gegaan. Ik had voor mezelf besloten dat als hij zou stoppen, ik dat ook zou doen.”

De oefenmeester heeft voorlopig nog geen toekomstplannen in het voetbal: “Ik heb me voorgenomen om sowieso lekker naar het voetbal te gaan kijken volgend jaar, dat zal veel bij Veere zijn. En mocht Joachim in de toekomst nog besluiten ergens te gaan trainen en hij een assistent nodig heeft, hou ik me aanbevolen….” Over een trouwe assistent gesproken….

Jesper Harinck (22) is al twee jaar lang hoofdtrainer bij Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland, kortweg JVOZ. De inwoner van Koudekerke haalt veel voldoening uit het werken met talent en barst van de ambitie. ,,Ik zou graag willen werken bij een betaald voetbalorganisatie, met grote voorkeur Ajax.’’

Op z’n veertiende begon hij met het trainen van een jeugdteam bij VCK. Na veel vlieguren te hebben gemaakt op sportpark De Stoofwei, streek Harinck op zijn negentiende neer bij JVOZ. ,,Hier heb ik stage gelopen bij Joshua van Dolder en één keer per week bij Rogier Veenstra’’, vertelt Harinck. ,,Dat jaar daarna heb ik nog een jaar geassisteerd bij Joshua en vervolgens ben ik zelf hoofdtrainer geworden.’’

Toen Ruud Pennings JVOZ verliet en Mike But doorschoof naar de D1, kwam er een plekje als eindverantwoordelijke vrij voor Harinck. Sinds toen is hij trainer van de Onder-11. ,,Het werken met talenten is echt fantastisch’’, stelt Harinck. ,,Ik haal er ontzettend veel energie uit. Je kunt ze zoveel leren en bijbrengen. Ze geloven alles wat je zegt.’’ Harinck hecht veel waarde aan discipline en afspraken. ,,Dat is erg belangrijk op deze leeftijd’’, zegt hij. ,,Ook probeer ik voor de spelers principes te creëren. Dit alles trainen we altijd met oefeningen waarin aanvallen, verdedigen en omschakelen zit.’’

Harinck geeft een voorbeeld. ,,Als wij aan het voetballen zijn en ik vind het veld ontzettend groot, dan roepen sommige trainers: jongens, het veld is te groot! Dat terwijl de jongens geen flauw idee hebben wat ze dan moeten doen. Ik probeer met principes te werken als ‘proppen’. Wanneer ik dit roep, weten mijn spelers dat ze dichter bij elkaar moeten staan om het veld klein te maken. Daarnaast laat ik spelers ook heel veel in bepaalde situaties komen. Soms bouwen we op, terwijl overslaan een veel betere keuze is. Mijn centrale verdediger komt heel vaak in die situatie en moet dus leren de juiste keuze te maken.’’

Harinck, die Sportkunde studeert aan de HZ in Vlissingen, vindt het lastig zichzelf te typeren. ,,Ik vind het nooit fi jn om dat soort dingen over mezelf te zeggen’’, luidt zijn antwoord. ,,Maar ik denk dat mensen mij zien als een rustige trainer die ontzettend fanatiek is op het trainingsveld, goed met de spelers om kan gaan en iedere speler beter wil maken. Op zaterdagen is resultaat voor mij niet belangrijk en wil ik juist dat spelers van bepaalde situaties leren.’’

Zijn ambitie is helder. ,,Ik wil graag mijn TC 1 (UEFA A, red.) halen’’, doelt Harinck op het een na hoogste trainersdiploma. ,,Daarnaast zou ik graag willen werken bij een betaald voetbalorganisatie, met grote voorkeur Ajax. Hoe ze daar te werk gaan met de jeugd en wat voor mogelijkheden ze daar allemaal hebben, maakt mij ontzettend nieuwsgierig.’’ Maar voorlopig geniet de jonge Walchenaar van het trainen en coachen bij JVOZ.

De tijd dat enkel profs en semiprofs hun wedstrijdbeelden terug konden kijken is alweer een tijdje voorbij. Mede dankzij een grote Zeeuwse inbreng kunnen tegenwoordig heel wat spelers pronken met hun prachtige acties en geweldige goals. Zo ook bij VV Oostkapelle.

Sinds dit seizoen heeft de app VoetbalTV, dat een initiatief is van de KNVB en het Talpa Network van John de Mol, zich namelijk ontpopt tot hét videoplatform voor het amateurvoetbal.

Wedstrijden kunnen live en achteraf in zijn geheel of via een samenvatting worden bekeken, maar ook de analysesoftware is een belangrijk onderdeel van het concept. Terneuzenaar Remco van Leeuwen, eigenaar van een bedrijf dat gespecialiseerd is in videoanalyse, heeft er nationaal en internationaal gezien al enige bekendheid mee verworven: het zogenaamde ‘stitchen’ van twee verschillende camerabeelden waardoor een heel speelveld overzichtelijk wordt. Interessant, dachten ze bij VoetbalTV.

Het gaat hard met VoetbalTV, dat nu in Nederland al zo’n 75 clubs dient en voor volgend jaar mikt op 250. Na het inloggen met je KNVB-account heb je op zowel smartphone, tablet als computer toegang tot de meeste wedstrijdbeelden. Heeft je eigen club een VoetbalTV-installatie, dan zijn er meer opties. Want dan komt VoetbalTV Analyse pas om de hoek kijken. Wedstrijden kunnen, zowel live als na afloop, voorzien worden van relevante tags. Doelpunten, vrije trappen; dat soort zaken.

Meteen na de wedstrijd kan een trainer dus al fragmenten laten zien aan spelers. En samenvattingen van de eerste elftallen staan een dag later online. Ook zijn er nog andere items, zoals clubspecials en voor-en nabeschouwingen, te zien.

Zaterdag-derdeklasser RCS kan terug kijken op een moeizaam seizoen. Waar de Walcherse formatie de voorgaande twee seizoenen om de titel mee deed, eindigde de ploeg van scheidend trainer John Bentschap Knook op een teleurstellende vijfde plaats. Volgens aanvaller Morad Bobouh is het vooral een mentale kwestie. “Soms komt er meer bij kijken dan alleen maar goed kunnen voetballen.”

Ondanks het teleurstellende seizoen is de inmiddels 32-jarige Bobouh positief gestemd over de toekomst van de club. “Ik verwacht dat wij weer mee gaan doen om het kampioenschap. We hebben een groep waar veel voetbal in zit. Daarnaast hebben wij een goede mix van jong en oud. Al met al hebben we een leuke groep met goede jongens en ben ik ervan overtuigd dat we volgend seizoen sterk terugkomen. Uiteindelijk moeten we over een paar jaar een stabiele tweedeklasser zijn.”

Om de gewenste stap naar de tweede klasse te maken, moet de ploeg uit Oost-Souburg zich nog wel op een aantal vlakken ontwikkelen. “Voetballend ziet het er goed uit bij ons, maar soms is het ook zaak om de mouwen op te stropen. Daar ontbrak het ons de afgelopen seizoen enorm aan. Het gaat om een stukje mentaliteit, vooral als we te maken krijgen met een tegenslag.”

De 32-jarige aanvaller kijkt ook met een kritische blik naar zichzelf. “Ik ben niet echt tevreden over mijn eigen prestaties, ik vind dat ik meer doelpunten had moeten maken. Daarnaast heb ik de eerste vijf duels gemist vanwege een blessure.” Bobouh hoopt dat oude tijden zich gaan herleven op Sportpark de Alblas. “Ik denk vaak terug aan het seizoen 2008/2009. Ik kwam als jongeling bij de eerste selectie en keek mijn ogen uit.

Het niveau lag bijzonder hoog, maar wat me nog het meest bij bleef waren de trainingen. Het ging er hard aan toe, iedereen was aanwezig en niemand wilde verliezen. Een dergelijke mentaliteit heb ik daarna nooit meer meegemaakt.”

RCS draaide dat seizoen in de top van de eerste klasse van het zondagvoetbal mee. “In dat team speelden een aantal goede spelers. Ik kon genieten van Dennis de Nooijer, ondanks zijn leeftijd was hij een échte spits.

Een andere blikvanger was Abdoe Abdenbi. Maar als ik de beste speler van die tijd moet kiezen, dan ga ik voor Alwin van Ham. Ik herinner mij nog dat de trainer (Romeo van Aerde) toen altijd zei: “Alwin kan je altijd inspelen, ook al heeft hij drie man in zijn rug”.

Ondanks de ambities ziet de club twee dragende spelers vertrekken. “Mourad Azzanagui en Nicky van Merrienboer gaan naar VC Vlissingen en die gaan wij zeker missen. Aan de andere kant loopt er genoeg talent rond bij RCS. Hicham Azzanagui, het broertje van Mourad, is in potentie net zo goed. “

Eind mei zette Nieuwland Onder-19 de kroon op het werk. De ploeg van trainer Aloys Meerman werd door een 4-0-zege op de leeftijdsgenoten van ST Breskens/Cadzand kampioen van de derde klasse. Een afscheid in stijl, want vrijwel iedereen gaat zijn eigen weg en volgend seizoen heeft de dorpsclub geen O19-ploeg meer.

In Restaurant Oranjeplaat te Arnemuiden blikt Meerman terug op het afgelopen seizoen. Als hij praat over het kampioensduel met de fusieclub, krullen zijn mondhoeken omhoog. ,,Het was geweldig’’, zegt Meerman. ,,Een mooier afscheid bestaat eigenlijk niet.’’ Een hele week leefde Meerman toe naar de zaterdag. ,,Ik zat er al dagen mee in mijn hoofd’’, blikt de 23-jarige coach terug. ,,Vorig seizoen speelde ik met Nieuwland Onder-17 ook om het kampioenschap. Toen heb ik het verkeerd aangepakt. Ik legde er best veel druk op, onbewust. Nu heb ik proberen de druk weg te nemen. Ik hield een korte bespreking, wilde de jongens niet volstoppen met informatie. Je hoopt in ieder geval dat het niet misgaat in je laatste wedstrijd. Dat zou geen fijne afsluiter zijn.’’

Voor de wedstrijd zag Meerman concentratie en scherpte bij zijn ploeg. Toch stond hij in het eerste bedrijf niet lekker in zijn coachvak. ,,Iedereen maakte fouten’’, aldus Meerman. ,,Echt zenuwfouten. Toen kreeg Jeroen Wijkhuijs (centrale verdediger, red.) ook nog eens geel, wat eigenlijk rood had moeten zijn. Hij haalde een doorgebroken speler neer en moest er tien minuten uit. Achteraf was ik wel blij dat hij die overtreding had gemaakt.’’ Na ongeveer een half uur spelen viel de 1-0. ,,De ontlading bij de jongens en op de bank was enorm’’, zegt Meerman. ,,Toen kreeg ik wel het gevoel van: dit gaat niet meer mis.’’

Halverwege stond er 2-0 op het scorebord. Na de hervatting maakte Nieuwland nog twee goals, waardoor het de competitie afsloot met een afgetekende 4-0-zege. Na
het laatste fluitsignaal gingen de armen de lucht in. ,,Op het veld hebben we gezongen en is de schaal uitgereikt’’, vertelt Meerman enthousiast. ,,De laatste keer dat de A’s kampioen werden, was 33 jaar geleden!’’ De jonge en ambitieuze trainer scrolt door zijn telefoon en laat tal van foto’s en filmpjes zien. ,,Kijk, hier maakt onze keeper Rik een buikschuiver. Prachtig, toch?! We zijn drie uur lang in de kleedkamer geweest. Dat waren de mooiste uren. De samenwerking met m’n staf was ook top. Dat waardeer ik heel erg.’’’’

Titelprolongatie zit er niet in. Volgend seizoen heeft Nieuwland zoals gezegd geen O19- team meer. Het gros gaat naar de hoofdmacht, enkele jongens keren als dispensatiespeler terug naar de Onder-17 en twee stoppen vanwege hun studie. Ook de staf valt uit elkaar. Vice-aanvoerder Nick Lokker maakt de defi nitieve stap naar het eerste elftal. ,,Ik begon als 5-jarig jongetje bij de mini’s en heb heel de jeugd bij Nieuwland doorlopen’’, vertelt hij. ,,De laatste twee jaar ben ik echt gegroeid en wel een leider in de groep geworden.

Dat is mede te danken aan de trainer. Volgend jaar gaat het echte werk beginnen. Ik hoop een vaste basisplaats te veroveren in het eerste. Als ik er vol voor ga, moet dat wel lukken, denk ik.’’