WELBERG – De laatste loodjes, het is van toepassing op het bestuurlijke werk van Loes Baselier bij de voetbalclub in haar woonplaats Welberg. Daar is ze al decennialang actief in diverse (bestuurs)functies. Aan het eind van dit seizoen of eventueel tot aan de volgende Algemene Ledenvergadering stopt ze als secretaris. ‘Ik draag mijn functie over maar blijf wel bestuurslid tot eind van mijn periode in november 2020.

“Het is dan daarna ook mooi geweest. We zijn nu bezig om binnen het bestuur bepaalde zaken en taken over te dragen en andere mensen klaar te stomen voor het bestuurswerk. Dat gaat goed, maar je moet realiseren dat het niet zomaar even iets is. Een vereniging besturen en draaiende houden, daar komt toch het nodige bij kijken”, zegt het voormalig raadslid.

Want Loes Baselier heeft binnen de club nog meerdere taken als het gaat om vrijwilligerswerk. Zo wast ze de tenues, helpt ze bij de schoonmaak van het complex en is lid van de kantinecommissie. Bovendien springt ze waar nodig nog bij als wedstrijdcoördinator. “Alles bij elkaar ben ik toch wel wekelijks een uurtje of twintig op de club te vinden of voor de club in de weer. Maar ik vind het machtig mooi om te kunnen doen. Ik vind het voetbalspelletje schitterend. Daar geniet ik van, doe zelfs ook actief mee met het wandelvoetbal. Dus naast de hand- en spandiensten als vrijwilligster ben ik ook nog óp het veld actief. Geweldig leuk om te doen.”

Net zoals ze geniet van het vrijwilligerswerk dat ze doet. Ze stopt er tientallen uren in, maar krijgt er naar eigen zeggen ook ontiegelijk veel voor terug. “Ik doe het gewoon echt heel erg graag. Als je dan de dankbaarheid ziet van de spelers, ouders en vrijwilligers. Dat is mooi. Er is ook een heel hechte onderlinge band met iedereen en dat maakt het tot een in mijn ogen prachtige vereniging.”

En waar Baselier de vereniging als prachtig omschrijft, daar mag dat ook zeker worden gezegd van de accommodatie. En juist daarvoor heeft ze zich enorm hard gemaakt, als raadslid binnen de gemeente Steenbergen. “Samen met de inmiddels overleden voorzitter Peter van Mook hebben we jarenlang hard geprobeerd om de grond aan te kopen. Steeds lukte het niet, maar toen we ineens in de coalitie kwamen met D66 kreeg ik de kans om via de politiek het te realiseren. Op zijn afscheidsdienst heb ik destijds de belofte gedaan, dat ik er alles aan zou doen om dat nieuwe complex waarheid te laten worden voor SC Welberg. En dat het dan nu jaren later is gelukt en het er op deze manier uitziet, dan is alle inspanning de moeite waard geweest. Alles puzzelstukjes vielen toen ineens in elkaar en ik ben enorm trots erop wat we met z’n allen, de vrijwilligers en met een bestuur wat lef had om financieel hun nek uit te steken, want zoiets doen je nooit alleen, hebben gerealiseerd. Prachtige velden, kantine en kleedlokalen. Ons complex ziet er piekfijn uit en het is een fijne plek om te komen.”

En dat zal Loes Baselier, wanneer haar bestuurlijke periode is afgelopen eind 2020, nog veel en vaak blijven doen. “Op zaterdag naar de kleintjes gaan kijken, schitterend vind ik dat. En dan op zondag even bij het eerste gaan supporteren en met de mensen wat bijkletsen. Dat geeft energie en daar geniet ik intens van. Elke keer opnieuw.”

HALSTEREN – Het seizoen van v.v. Vrederust was vorig seizoen ijzersterk. Helaas bleef de beloning in de vorm van een promotie uit omdat de zaterdagvierdeklasser strandde in de nacompetitie. Dit jaar strijdt de ploeg van middenvelder Alex Horward (22) opnieuw volop mee.

“Toen we vorig jaar de nacompetitie niet wisten te overleven, hebben we de doelstelling voor dit seizoen wel bijgesteld. We wilden eindigen in de top-drie en een periodetitel pakken. Dat is gelukt, al hebben we na het behalen van het nacompetitieticket niet meer echt ons normale niveau gehaald. We zijn een bétje ‘ingekakt’ soms en dat heeft onnodige punten gekost helaas.”

Horward doorliep de gehele jeugdopleiding van RKSV Halsteren en streek vorig seizoen neer bij de ploeg van trainer Eric van de Watering. Hij speelt doorgaans als linkshalf of linksbuiten van de veelscorende groenhemden. “Het bevalt me hier uitstekend. Vrederust is een heel gezellige club waar iedereen elkaar kent. We zijn hier vorig seizoen met een paar spelers naartoe gekomen met de gedachte, we zien wel hoe het uitpakt. En dat is tot nu toe bijzonder goed. Sportief loopt het behoorlijk en dat zorgt ook voor een goede sfeer natuurlijk.”

Hopen op een promotie dus en proberen om ook zijn eigen prestaties verder te verbeteren. Het zijn korte- en langere termijndoelen die de snelle buitenspeler overduidelijke wél heeft. “Mijn voorzet was aan het begin niet wat hij moest zijn, hier is gelukkig wel verbetering in gekomen. Ook ben ik er vaak rond de zeventigste minuut eruit gegaan vanwege last van mijn spieren, maar ik wil natuurlijk wel negentig minuten spelen. Daarin moet ik dus sterker worden.”

Een echte hogere sportieve ambitie heeft hij dan ook niet. “Ik heb niet echt een ambitie om op een heel hoog niveau te voetballen, dit komt mede doordat ik het druk heb met mijn studie aan de HALO (Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding). Dit jaar promoveren met Vrederust is waarvoor ik hierheen gekomen ben. En dan daarna goed meedraaien in de derde klasse. Al moeten we dat niveau dan nu wél zien te bereiken uiteraard…“

HALSTEREN – Als jeugdspeler van RKSV Halsteren maakte Niels Eggermont (22) vier seizoenen geleden de weloverwogen overstap naar buurman VVC’68. Vanuit de JO19 stroomde hij door en is inmiddels basisspeler bij de zaterdagvierdeklasser.

“Wij sloten destijds bij de A1 aan, met het idee dat we snel zouden aan gaan sluiten bij het eerste. Ik heb toen in het eerste seizoen vooral een aantal keer meegetraind. Na de zomer, onder Rien Luijsterburg, kreeg ik veel kans om me te bewijzen en heb me toen ook eigenlijk in de basis weten te spelen. Ik heb nooit spijt gehad voor mijn keuze voor VVC. Het is een geweldige club met veel vaste supporters, die ons door de jaren heen altijd support hebben gegeven ondanks dat de resultaten soms tegenvielen. Het is echt een hele warme, gezellige club.”

Na de degradatie in 2016 van de tweede- naar derde klasse, volgde vorig seizoen een nieuwe domper met een afdaling naar de vierde klasse. VVC’68 wist een paar keer ternauwernood de dans te ontspringen, maar uiteindelijk ging het vorig jaar toch mis. ”Het jaar van de degradatie naar de derde klasse trainde ik alleen nog maar mee. Wedstrijden heb ik toen helaas niet gespeeld. Het jaar daarna draai je eigenlijk een matig seizoen waarbij je inderdaad net niet degradeert. Dat seizoen zat het ook niet mee, de selectie was sterk genoeg alleen er werden te veel wedstrijden net verloren. Helaas wisten we vorig jaar niet in de 3e klasse te blijven, de resultaten vielen wederom tegen. Daarnaast was het geloof van het team in elkaar minder dan in het voorgaande seizoen toen we er wel in wisten te blijven.”

Het zorgde in de zomerperiode voor een ware exodus aan spelers, die komend seizoen in Marco Ernest overigens een oude bekende als hoofdtrainer terug verwelkomen.

“Afgelopen zomer zijn er veel jongens naar andere clubs vertrokken, jongens die vorig jaar wel gewoon in de basis stonden. We moesten dus verder met een bijna geheel vernieuwde groep, vooral bestaande uit jonge spelers die doorstroomde vanuit de jeugd. Het doel van dit jaar was om aan elkaar te wennen en opnieuw een hecht team te worden, die iedere wedstrijd voor elkaar willen gaan. Dat is ook zeker gelukt. Daarnaast hadden we de ambitie om in ieder geval boven in de middenmoot te eindigen. We wisten dat meteen weer promoveren erg lastig zou worden, zeker als je het seizoen begint met een nieuwe groep. Toch hoop je dat je misschien mee doet voor promotie, om toch weer terug te kunnen naar de derde klasse. We hebben een goed seizoen gedraaid en het is dan jammer dat je dan niet beloond wordt met nacompetitie. Daarbij komt dat er nu wel een team staat die voor elkaar wil werken en waar ook nog genoeg potentie in zit om verder te groeien.”

Groeien en promoveren, dat zijn dan volgens Eggermont ook de doelstellingen voor VVC’68 het aankomende seizoenen. “Volgend jaar hopen we wel mee te doen voor promotie, we krijgen een nieuwe trainer in Marco Ernest en hopen daarmee als jonge groep veel stappen te gaan zetten. Hopelijk komen er nog wat ervaren jongens bij, en daarnaast zullen de jonge spelers van dit seizoen alleen maar beter worden. Deze club heeft altijd tweede of derde klasse gespeeld en zelfs een jaar eerste klasse. Natuurlijk droom je ervan om ooit op zo’n niveau te spelen, maar op dit moment zit dat er niet in. Ik ben wel van mening dat we in ieder geval in de 3e klasse horen te spelen en we hopen dat de komende seizoenen te kunnen bewerkstelligen.”

“Ik wil mezelf sowieso blijven verbeteren, een vaste kracht zijn en iedere week negentig minuten spelen. Daarbij vind ik dat een aantal aspecten van mijn spel nog beter moeten en vind het dus ook leuk om daaraan te werken. Ik hoop als speler in ieder geval te promoveren met VVC’68, en goed mee te draaien in de derde klasse. Ik zal in ieder geval altijd bij VVC’68 blijven voetballen, want ik ben echt van deze club gaan houden.”

HUIJBERGEN – Zijn club Vivoo degradeerde vorig seizoen samen met Nieuw-Borgvliet uit de 4e Klasse A van het zondagvoetbal. Momenteel ziet Jaap van den Akker (24) zijn ploeg terug op de derde plek met alle kans op een periodetitel en dus kans op nieuwe promotie.

“Hopelijk gaan we dat ook weer halen, want ik denk dat we als selectie zeker in de vierde klasse thuishoren en ook kunnen meedraaien. Maar dan moeten we eerst wel zien om een ticket te pakken en dan moet het in de nacompetitie ook een beetje op zijn plek vallen. handhaven. Dat is het uiteindelijke doel voor iedereen hier.”

Toch heeft Van den Akker, die als controlerende middenvelder moet zorgen voor de balans op het Huijbergse middenrif, samen met zijn ploegmaats in zijn ogen niet optimaal gepresteerd. “Ik heb een mindere start gehad dit seizoen, maar heb me zelf terug geknokt bij het eerste. Ik speel nu veel en daar ben ik heel blij mee. Als groep hebben we wel een paar slordige punten laten liggen gedurende het seizoen. Als dat niet was geweest , dan hadden we misschien wel bovenaan kunnen staan of het de top-twee moeilijker kunnen maken.”

Er wordt bij Vivoo altijd geknokt voor de punten, spitsen die makkelijk en veel scoren. En toch is het soms ‘net niet’ aldus de middenvelder. “Als we scoren dan krijgen we er regelmatig snel weer eentje tegen. Waar dat exact aan ligt, geen idee. Misschien aan onze focus dan om door te gaan. Erg vervelend, want dat heeft ons in een aantal wedstrijden wel parten gespeeld en punten gekost.”

Het maakt dat Vivoo nu bivakkeert in een situatie dat het ook afhankelijk is van andere ploegen om te kunnen bereiken waar men naartoe wil: de vierde klasse. “Dat zou mooi zijn om terug te kunnen keren. Daar moeten we met elkaar keihard voor blijven strijden. Want een niveau hoger voetballen is toch wel wat beter bij ons past. We zullen zien of het ons lukt om die stap uiteindelijk weer te zetten en uiteindelijk een stabiele vierdeklasser te worden. Er komt vanuit de jeugd een goede lichting aan. Bij de JO17 lopen veel jongens die goed kunnen en willen voetballen. Dus wat dat betreft zie ik het positief tegemoet voor de club in elk geval.”

NIEUW-VOSSEMEER – Echte clubmensen, ze blijken toch nog overal te bestaan. Zo ook bij NVS in Nieuw-Vossemeer, waar Rien van Gurp (62) al meer dan een halve eeuw in vele functies zichzelf inzet voor zijn club NVS. Door de jaren heen heeft hij zijn club wel zien veranderen, maar de liefde voor het blauwwit blijft onverminderd groot.

Tot zijn zeventiende was hij actief als voetballer, maar nadat hij stopte door een hardnekkige kniekwetsuur bleef hij NVS meer dan trouw. Jeugdleider, trainer, bestuurslid, vicevoorzitter, lid van de jubileumcommissie, kartrekker bij de sponsorclub én lid van de groenploeg. Het zijn zomaar een reeks aan vrijwilligersfuncties die Van Gurp door de jaren heen, naast de belangrijke functie van fanatiek supporter uiteraard, allemaal op zijn CV bij NVS heeft staan.

“Als je het zo achter elkaar zet dan is het inderdaad een hele lijst, maar momenteel zijn daar alleen de groenploeg en de sponsorclub nog van over. Het is ook de tijd dat de jongere generaties de stokjes moeten gaan overnemen. Zijn brengen andere ideeën en andere inzichten mee, wat alleen maar goed is. Volgend jaar bestaan we 75-jaar. Ook dan zullen we een jubileumjaar hebben, maar in die commissie ga ik dus geen actieve rol vervullen. Wel is het logisch dat we daar waar nodig onze kennis van toen zullen delen, want het wiel moet je natuurlijk niet opnieuw willen uitvinden. Het 60-jarig bestaan hebben we toen groots gevierd en ik denk dat we er ook dit keer met elkaar weer iets moois van gaan maken.”

Van Gurp woont op het dorp en is meer dan regelmatig op de club te vinden. Zijn vrouw was ook als vrijwilligster actief in de activiteitencommissie en beide zoons zijn eveneens actief lid. Hij geniet er elke keer weer van om te zien hoe NVS leeft op het dorp en bij de leden. “Het ledenaantal blijft, op enkele dipjes na, al jarenlang nagenoeg gelijk en ook onder de vrijwilligers zie je weinig verloop. Dat zegt iets over de hechtheid en over de gezelligheid die er heerst. Er wordt naast het voetballen regelmatig wat georganiseerd en dat is ook nodig om mensen te blijven binden. Dat doen we denk ik erg goed als vereniging en dat proberen we ook uit te stralen. Voor elkaar wat doen en kunnen betekenen is erg waardevol. Als je wat geeft dan krijg je er ook vaak wat voor terug en zo houdt je de boel met z’n allen lekker draaiende.”

Waar Van Gurp in het verleden diverse commissiefuncties had en ook bestuurlijk zijn steentje meer dan bijdroeg, daar gaat de tijd nu vooral naar de sponsorgroep en de groenploeg. “Dat is meer dan voldoende en vind ik ook erg leuk om te doen. Ik heb destijds bewust gekozen om af te bouwen en een stap terug te doen. Het is nu aan anderen en als ik zie hoe bevlogen iedereen is met onze club dan heb ik daar alle vertrouwen in.”

LEPELSTRAAT – Een seizoen in de luwte, zonder franje. Zo mag dit voetbaljaar van Lepelstraatse Boys worden omschreven. Dat beaamt ook spits Dennis Stols (23), die duidelijk is over zijn club: “Momenteel zijn we terecht vijfdeklasser, een stap hogerop daar zijn we nu nog niet aan toe.”

De aanvaller speelde drie seizoenen geleden twee jaar bij RKVV Roosendaal, waarvan één seizoen in de 4e Divisie met de JO19 en daarna een seizoen in het tweede elftal bij de Roosendalers. Daarvoor was hij sinds zijn vierde jaar actief bij Lepelstraatse Boys, waar hij inmiddels alweer voor het derde jaar de aanvalsleider is.

“Ik moet het vooral van mijn loopvermogen en spelinzicht hebben. Een echte killer ben ik niet echt voor het doel. Natuurlijk geniet ik van elk doelpunt dat ik scoor, maar ik kan net zo genieten van een mooie assist op een medespeler. En uiteraard kan het altijd beter, dat zou dan zijn dat er nog meer doelpunten hadden moeten vallen. Je krijg toch al snel drie of vier kansen per wedstrijd en daar moeten er dan gewoon minimaal twee van in. Daarin moet ik absoluut nog groeien.”

De spits heeft wel ervaren, dat de aanvang van het seizoen en de periode na de winterstop twee totaal verschillende werelden leken bij Lepelstraatse Boys. “We hebben het vaak in de laatste fase van de wedstrijden laten liggen. We speelden hierdoor gelijk in plaats van dat we de drie punten over de streep trokken. Hierdoor mis je op een seizoen al gauw vier tot zes heel belangrijke punten, zéker als je voor de prijzen wilt meestrijden.”

Lepelstraatse Boys finishte vorig seizoen als 5e met een vrijwel geheel vernieuwde groep. Het jaar ervoor bleef de promotie naar 4e klasse B beperkt tot slechts een seizoen. Nu gaan Stols en zijn medespelers opnieuw stranden rond de vijfde plek. “Ik denk dat het gezien onze prestaties en de vorm die iedereen heeft getoond dit seizoen terecht is. Tuurlijk hebben wij vooraf het seizoen ook de gedachte dat er eventueel een periode er in zit voor ons. Zeker in de eerste periode ging het heel goed bij ons. Na de verliespartijen die erna volgde zagen wij ook zelf in dat het niet al te best was wat we lieten zien. Op dit moment horen wij zeker nog in de vijfde klasse thuis. Zeker gezien de vierde klasse die erg sterk oogt. Als je ziet dat de ploegen die vorig Jaar bij ons in de top-drie eindigden daar nu in de vierde klasse allemaal onderaan bungelen. Dat zegt toch ook wel iets.”

Vooruit kijkend ziet Stols voor zijn club zeker mogelijkheden om uiteindelijk wél die stap omhoog te gaan zetten. “Zeker met een JO19 en JO17 die komende jaren zullen doorstromen zullen we hier zeker nog een mooie toekomst tegemoet gaan. Wat ik echter wel merk, dan is dat de bereidwilligheid binnen de jeugd om met senioren mee te doen is veranderd. En dat is jammer. Vroeger vond ik het een eer om als 16 jarige jongen m’n debuut te mogen maken bij ‘het eerste’. Ik speelde dan ook regelmatig wedstrijden in het tweede of zelfs het derde. Nu zie ik die bereidwilligheid minder bij een aantal jeugdspelers en dat is zonde. Maar hopelijk blijven de talenten allemaal behouden voor onze club en kunnen we in de toekomst daar ons voordeel mee doen.”