Als de spelers van Excelsior Maassluis iets nodig hebben, dan wordt dat geregeld door Hans van den Berg en Martin van der Kooij. Samen vormen zij als teammanagers het facilitaire hart van de tweededivisionist. “Op deze manier kunnen we een bijdrage leveren”, aldus Van der Kooij.

Ruim een uur voor de bespreking voor de uitwedstrijd tegen Spakenburg, die helaas verloren zou gaan (1-0), zijn Van den Berg (56) en Van der Kooij (34) al druk in touw. In de kantine worden de broodjes en een doos met AA-flesjes voor de selectie en staf opgehaald. “De jongens hebben zo een bespreking boven”, zegt Van den Berg. Als de spelers van trainer Dogan Corneille de laatste tactische tips krijgen, gaat hij en zijn collega-teammanager nog even de ballen oppompen.

“We hebben geen afgebakende terreinen”, vervolgt Van den Berg. “Dat is ook niet handig, want als er één van ons een keer niet is, zou de ander niet precies weten hoe het werkt.”

Eén speciaal ‘klusje’ heeft Van der Kooij wel ‘toegeëigend’: het verzorgen van de kleding voor de keepers. “Dat is echt Martins zijn ding. Daar blijf ik af”, reageert Van den Berg. “Martin is zelf keeper geweest. Hij weet precies wat de keepers willen.”

Van der Kooij knikt bevestigend. “De één wil dit, de ander dat. Een speciaal inschietshirt, lange broek, korte broek. Keepers zijn een beetje apart, dus behandelen we ze ook zo.”

Van der Kooij was in zijn actieve voetballoopbaan een begenadigd keeper. Hij haalde zelfs de selectie van zijn geliefde Excelsior. “Ik was de derde keeper. Vervolgens ben ik naar HVO in Vlaardingen gegaan. Daar moest ik al snel stoppen vanwege een blessure.”

Op zijn 27^ste werd hij al teammanager van Excelsior 1. “De spelers waren toen van mijn leeftijd. Robin Hofman, Jesper Gudde en Niels Redert onder anderen. Met Niels heb ik zelf nog gevoetbald.”

Van den Berg stond toen als supporter van de Tricolores langs de lijn. De docent verpleegkunde aan het Albeda College groeide op met Excelsior M. “Ik ging vroeger aan de hand van mijn vader naar de wedstrijden van het eerste elftal. Ik stond achter het doel van de tegenstander als Arie van der Sar scoorde. Ik heb zelf nooit gevoetbald. Dat werd mij door de dokter afgeraden vanwege mijn rug. Supporter ben ik altijd gebleven. Ik ben negen jaar voorzitter geweest van de supportersvereniging en jaren elftalleider geweest van diverse elftallen.”

Toen hij twee seizoenen geleden werd gevraagd om naast Martin van der Kooij teammanager te worden van Excelsior 1 zei hij meteen ja. “Trainer Jeroen Rijsdijk vroeg me. Weet je wat het mooie was? Twee weken later was hij weg, haha. Dogan Corneille is ook een prima kerel. Hij past goed bij de club.”

Van der Kooij maakte als teammanager het sportieve hoogtepunt mee: ten koste van FC Lienden werd Excelsior algeheel landskampioen bij de amateurs. “Uit wonnen we met 0-2 en thuis stonden we met twee doelpunten achter, maar scoorden we vlak voor tijd. Een ontlading joh. Dat zijn momenten die je natuurlijk nooit vergeet.”

De filosofie van de club – veel eigen jeugd – spreekt beiden aan. Van der Kooij: “Daardoor heeft de club zijn eigen identiteit behouden.”

“Heel anders dan bij de grote amateurclubs, waar een elftal echt wordt gekocht”, vult Van den Berg aan. “Excelsior M zoekt ook spelers uit de regio die bij de club passen. Veel spelers voetballen hier al zo lang dat ze ook tot de Excelsior-familie worden gerekend. Het zijn stuk voor stuk jongens die prettig in de omgang zijn. Voor dat soort jongens sta ik graag klaar.”

Daan Blij betaalde vorig seizoen het vertrouwen uit dat Excelsior Maassluis in de spits had. Met achttien treffers had de 26-jarige inwoner van Rotterdam een belangrijk aandeel in het succes van de tricolores. “Het zou mooi zijn als ik dat aantal dit seizoen weer haal.”

Vraag in de selectie van Excelsior naar het karakter van de aanvaller en je krijgt steevast hetzelfde antwoord. Blij, bijnaam ‘Happy’, is altijd vrolijk en kan met iedereen ‘door een deur’. “Dat kost geen moeite hoor”, reageert hij. “Ik ben nature iemand die positief is ingesteld.”

Dat positivisme kwam hem goed van pas toen hij in zijn laatste jaar bij Excelsior in Rotterdam met een zware blessure werd geconfronteerd. Excelsior Maassluis diende het eerste seizoen voor hem niet als voetbalclub, maar als revalidatiecentrum. “Ik heb hier na mijn knieblessure acht maanden moeten revalideren. Toen ik mijn eerste minuten maakte, was het seizoen vrijwel voorbij.”

De Maassluizers pakten Blij op toen zijn en Excelsiors wegen in Rotterdam scheidden. Bij de club van Woudestein was hij in de eerste divisie jarenlang basisspeler. Dat veranderde echter toen trainer Jon Dahl Tomasson naar Roda JC verkaste. Marinus Dijkhuizen, de opvolger van de Deen, deed nauwelijks meer een beroep op Blij. “Ik kwam op een zijspoor terecht. Op een gegeven moment werd het een uitzichtloze situatie en die blessure maakte het er niet makkelijker op.”

Bij Excelsior M had hij ruim een seizoen nodig om tot volledige wasdom te komen. “Ik moest erg wennen toen ik weer kon spelen. Ik had er een jaar uitgelegen. Alles was onwennig. Ik had geen wedstrijdritme en het balgevoel moest ook weer terugkomen, laat staan de scherpte voor de goal.”

Langzaam raakte hij fitter en werd hij scherper. Van de zijkant komend was hij voortdurend een gevaar voor de vijandelijke defensie. Met achttien treffers had hij een belangrijk aandeel in de topklassering van Excelsior M.

Wie had gedacht dat zijn mobiele telefoon het ene na het andere belgeluidje van geïnteresseerde clubs maakte, had het mis. Concrete belangstelling bleef uit. “Ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht. Clubs kijken naar leeftijd, cv, maar ook blessuregevoeligheid. Voor het betaalde voetbal ben je niet meer interessant als je 26 bent en een zware blessure hebt gehad. Of ik dat vervelend vind? Nee hoor, helemaal niet. Ik ben tevreden met het leven dat ik nu leid. Ik werk als buursportcoach in een achterstandswijk in Rotterdam. Dat is een vreselijk leuke baan en daarnaast heb ik het als voetballer goed bij Excelsior.”

Een terugkeer in het betaalde voetbal ligt daarom niet voor de hand. “Hooguit als ik een goede aanbieding krijg, wil ik er over nadenken. Maar zoiets speelt helemaal niet. Ik wil weer een goed jaar draaien met Excelsior. De start was wat stroef, maar hopelijk weten we snel onze draai te vinden.”