Op twintigjarige leeftijd maakte Floris van der Linden de stap van de Derde Klasse naar de Eerste Divisie. Zijn profavontuur bij Telstar brak de boomlange centrumspits in de zomer van 2018 af. Vanaf dat moment gaat hij met succes op doelpuntenjacht voor Koninklijke HFC. “Mijn productie onverwacht? Daarmee zou ik mijn zelfvertrouwen tekort doen.”

HAARLEM – Vorig seizoen bleef zijn teller in de Tweede Divisie steken op zes. Nu had hij daar zeven wedstrijden voor nodig en loopt hij op een haar na één-op-één. Het zorgde ervoor dat Koninklijke HFC begin november zelfs op de tweede plaats van de Tweede Divisie belandde. “Op basis van onze begroting zouden we een degradatiekandidaat moeten zijn, maar vorig seizoen eindigden we al als vierde. We pakten toen vier punten van AFC, de latere kampioen. We kennen onze kwaliteiten en de sfeer is goed. Als we met zijn allen keihard werken en de discipline goed is, zijn we tot veel in staat.”

Van der Linden draagt daaraan bij met zijn doelpuntenproductie. “Vorig seizoen scoorde ik te weinig. Ik had een jaar bijna niet gespeeld. Het ontbrak aan wedstrijdritme. Aanpikken bij het niveau van de Tweede Divisie is niet gemakkelijk. Kijk maar eens naar het aantal oud-profs. Vorig seizoen beschikten we ook over vier aanvallers die elkaar probleemloos konden vervangen. Robin Eindhoven is vertrokken en Tim van Soest missen we voorlopig door een blessure. Maar ik moet ook nu vol gas blijven geven om mijn plek te behouden.”

De blonde spits doet zijn verhaal in Café Kosta, in Amsterdam Oud-West. De wijk waar hij sinds medio september met drie vrienden een woning heeft betrokken. “Vincent Volkert woont bij me om de hoek. Met hem rijd ik nu vier keer in de week naar Haarlem. We pikken ook nog Louk Dekkers op.” Van der Linden is geboren en getogen in Ouderkerk aan de Amstel. “Als ik voor mijn ouderlijk huis sta, zie ik de Johan Cruijff ArenA liggen. Ik studeer daar om de hoek. Daarvoor moet ik nu iets verder reizen.”

AFSTUDEREN
In februari hoopt hij het praktijkgedeelte van zijn studie Bedrijfseconomie aan de Hogeschool van Amsterdam af te ronden. “Daarna moet ik nog een halfjaar afstuderen. Ik ben op zoek naar een geschikte plek. Mijn vorige stage liep ik op kantoor bij brouwerij Het IJ hier in Amsterdam.” Zijn studie zette hij in de winter van 2017 stil. “Een halfjaar eerder maakte ik de stap naar Telstar. Op sommige dagen trainden we twee keer. School en voetbal was niet meer te combineren. Na een pauze van anderhalf jaar nam ik weer contact op met mijn studiecoach en kon ik weer instromen.”

Op voetbalvlak kan de exact twee meter lange spits (‘dat zit in de familie, mijn vader is 1,97 meter’) met recht een laatbloeier worden genoemd. “Ik speelde in de jeugd van SV Ouderkerk. Toen was ik altijd al de langste. We deden het goed, werden regelmatig kampioen, maar dan maakten we de stap van de Eerste Klasse naar de Hoofdklasse.
Ik heb in mijn jeugdjaren nooit op divisieniveau gespeeld. Ik weet dat AZ me heeft bekeken. sc Heerenveen toonde eens interesse, maar zij wilden me eerst een jaar stallen bij AFC. Daar moest ik in de A2 beginnen. Zij speelden slechts een klasse hoger dan SV Ouderkerk. Dan bleef ik liever met mijn vrienden voetballen.”

Bij SV Ouderkerk werd hij een jaar vervroegd doorgeschoven naar het eerste elftal. “In de Vierde Klasse. Ik maakte dat seizoen 35 goals en we promoveerden. Clubs uit de Eerste en Tweede Klasse toonden interesse, maar ik wilde graag dat seizoen in de Derde Klasse meemaken. In de beker speelden we tegen EDO, destijds Hoofdklasser. Zeventig minuten en de volledige verlenging moesten we met tien man doorkomen na een rode kaart voor onze keeper, maar we wonnen na strafschoppen. Scout Herman Kroes tipte Telstar-scout Cees Glas, waarna hij en trainer Michel Vonk enkele wedstrijden bekeken. Ik trainde een week mee en speelde mee in een oefenwedstrijd. Na de winterstop mocht ik opnieuw op stage.”

AJAX
Van der Linden maakte deel uit van het team dat op bezoek ging bij Ajax, voor een oefenwedstrijd op De Toekomst. “Ik zag mijn naam op het schema. Ik checkte of ik echt mee mocht. Het duel viel in een interlandweek, waardoor Ajax zonder internationals aantrad. Al stonden jongens als Nick Viergever en Amin Younes in het veld. Ik startte op de bank en twintig minuten voor tijd riep trainer Michel Vonk ‘warm maken’. Enkele minuten later riep hij me opnieuw: maak je klaar. Terwijl ik snel mijn wedstrijdshirt aantrok, zei onze geblesseerde keeper Cor Varkevisser plotseling: de wedstrijd wordt gestaakt. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar het bleek echt zo.”

Op De Toekomst kwam juist het nieuwsbericht binnen dat Johan Cruijff was overleden. “Dat zorgde voor een enorme impact. Ik zag Edwin van der Sar huilen, Dennis Bergkamp liep met tranen in de ogen. Terwijl we in de kleedkamer zaten, arriveerden de eerste cameraploegen. Gelukkig kreeg ik een herkansing in een oefenwedstrijd en daarin scoorde ik. In het nieuwe seizoen sloot ik aan bij Telstar. Op amateurbasis mocht ik me bewijzen.” Daarin slaagde hij. “Ik moest telkens mijn doelen bijstellen. Mijn debuut maakte ik direct op de eerste speeldag tegen RKC Waalwijk. Toen werd het vijf wedstrijden spelen. Daarna mijn eerste doelpunt. Die maakte ik tegen FC Oss.” Het resulteerde in een tweejarig profcontract. De situatie veranderde met de aanstelling van Mike Snoei medio 2017. “Ik speelde plotseling nauwelijks. Vijf invalbeurten dat seizoen. Telstar draaide een superjaar. Snoei had weinig redenen om te wisselen. Daarna brak ik op de training ook nog eens een middenvoetsbeentje. Vorig seizoen werd mijn situatie niet rooskleuriger. Toen de voorbereiding was afgelopen, zette ik alles op een rijtje. Ik wilde weer graag spelen. Verhuren was een optie, maar dat zou dan een club uit de Tweede of misschien Derde Divisie zijn. Daar zaten nancieel weer haken en ogen aan. Ontbinden van het contract was de beste oplossing. Nadat het nieuws bekend werd, kreeg ik diverse aanbiedingen. Het plezier terugvinden, stond voorop in mijn keuze. De omstandigheden daarvoor leken me bij Koninklijke HFC het beste.”

Van der Linden, die volgend seizoen naar Spakenburg vertrekt, kreeg geen ongelijk. “De club heeft als doelstelling uitgesproken om niet te degraderen. Als selectie vinden we dat wel erg voorzichtig. We hebben een ambitieuzer doel geformuleerd. Welk? Dat houden we voor onszelf.” Als persoonlijke doelstelling noemde de centrumspits tien goals. “Dat moet ik nu ook bijstellen. Het lijkt me het verstandigst om geen aantal te noemen. Laat me maar belangrijk zijn voor het team als aanspeelpunt en afmaker. Dan maakt het aantal doelpunten niets uit.” (SB)

Voor de hele krant van de tweededivisiekrant. Klik hier
Meer informatie over Koninklijke HFC? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over de tweededivisiekrant.
Klik hier voor een ander artikel over Koninklijke HFC.

De vrouwen van FC Lisse stapten wat onwennig het veld op. De vlaggenparade, de opkomsttune uit de geluidsinstallatie, een heuse pupil van de week en de presentatie voor het publiek. Maar toen de wedstrijd tegen FC Rijnvogels eenmaal was begonnen, gingen de vrouwen van FC Lisse 1 helemaal los: 5-1.

FC Lisse hield zaterdag 7 december voor de tweede keer in 2019 een Ladies Day op Ter Specke. Alle schijnwerpers stonden die dag gericht op de vrouwen- en meisjestak van de club. “Je zou het kunnen zien als een soort erkenning dat we goed bezig zijn”, zegt Frank Kuijper, die sinds dit seizoen de coördinator is van de meisjes- en vrouwentak. “We hebben inmiddels een aardig beweging. Normaal gesproken speelt vrouwen 1 op een ander veld, dat ze nu mogen spelen op het hoofdveld maakt het leuk. De aandacht erom heen is ook belangrijk.” Het bleef niet alleen beperkt tot een feestje van de vrouwen. “We hebben voor de hele meisjes- en vrouwenafdeling voor een hapje en een drankje gezorgd na afloop.”

De meisjes- en vrouwenafdeling is de laatste jaren behoorlijk gegroeid. Vooral aan de onderkant is de aanwas van nieuwe leden fors. “Het is dan ook belangrijk een goede structuur neer te zetten”, zegt Kuijper. “Marco Elderbroek, mijn voorganger, heeft daarin veel werk verzet. We beschikken inmiddels over een brede groep aan vrijwilligers. We kunnen natuurlijk altijd meer handjes gebruiken en je wilt altijd meer en beter, maar in grote lijnen staat het.”

“We zijn dit seizoen begonnen met negen teams. Tien als je de vrouwen van de zeven-tegen-zeven competitie meetelt. We willen graag verder groeien. Ideaal is dat je in iedere leeftijdscategorie twee teams hebt. Dan kun je iedereen op haar eigen niveau laten spelen.”

Het blijft echter lastig om in te schatten wanneer en waar de groei doorzet. “We hadden verwacht dat er een grote toeloop in juli en augustus zou zijn door het WK in Frankrijk. Dat viel echter wat tegen. Op basis van die verwachtingen hadden we al bijna een extra team ingeschreven. Dat ging dus niet door. De groei kwam wel, maar pas vanaf september. Vandaar dat we na de winterstop wel met een extra team in de competitie gaan meedoen: de MO11-3.”

Met Cor Bouckaert – hij geeft alle meiden- en vrouwenteams techniektraining – en Patrick Paardekooper, die de trainers ondersteunt met onder andere het aanbieden van gevarieerde oefenstof, werkt Kuijper ook aan de sportieve groei. “Kwantiteit is ook kwaliteit”, zegt hij. “Maar het komt niet vanzelf. Het is niet vandaag of morgen geregeld dat we tweedeklasser bij de vrouwen zijn. We zien het niveau wel stijgen. De MO11-1, MO13-1 en MO17 spelen alle drie in de eerste klasse. Daar begint het mee.

Wil je meer informatie over de club FC Lisse? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Als Jan van den Berg aan het einde van dit seizoen afzwaait bij VVSB, doet hij dat met een goed gemoed. De grondlegger van de zaterdagtak heeft zijn kindje in tweeënhalf jaar tijd groot zien worden. “Er staat een stevige basis”, aldus Van den Berg.

VVSB staat in de derde klasse op de achtste plaats. Met de nacompetitieplaats van vorig seizoen in het achterhoofd zou je dat een tegenvaller kunnen noemen. Van den Berg relativeert de prestaties. “De stand is een weergave van hoe sterk je bent op dat moment. Hoe belangrijk het is hoe hoog we spelen? Ik denk dat het niets uitmaakt of we in de tweede of derde klasse spelen. Onze fi losofi e zal er niet door veranderen.”

Die fi losofi e was ooit het startpunt voor de tweede loot aan de VVSBstam. Het team moest voorzien in een behoefte. “Een landingsplaats voor spelers uit onze eigen club die prestatief willen blijven voetballen”, vat Van den Berg het in één zin samen. Hij benadrukt dat het opstarten van de zaterdag nooit bedoeld was om als tussenstation te fungeren tussen jeugd en de nu in de derde divisie spelende zondag 1. “Het is leuk als het gebeurt, maar als het voor spelers is weggelegd, dan is dat voor een enkeling.”

“Ik liep al een tijdje met het idee”, zegt Van den Berg. “Dat is in een stroomversnelling gekomen toen het steeds moeilijker werd om een tweede selectieteam te formeren op zondag.” Met de opdracht die de initiatiefnemers zichzelf hadden gegeven, was het aanvankelijk moeilijk om spelers warm te krijgen voor het project. “Spelers keken eerst de kat uit de boom”, blikt Van den Berg terug. “We hebben spelers benaderd met een VVSB-verleden. Het duurde heel lang voordat de eerste ja zei, maar toen dat was gebeurd, volgde de rest vrij spoedig.”

Meteen in het eerste seizoen werd het kampioenschap behaald. “We hadden negentien spelers en één team. We hadden afgesproken dat we iedereen evenveel speeltijd wilden geven. Dat maakt het kampioenschap extra mooi.”

Joost Bierhuizen (20) kwam er vorig seizoen bij. Hij speelde nog in de jeugd toen VVSB-zaterdag het levenslicht zag. “Precies op tijd, want ik wilde nog niet, zoals veel ex-ploeggenoten inmiddels wel doen, in een vriendenelftal spelen. De stap naar de zondag is te groot en dit is eigenlijk perfect.” Sinds vorig seizoen is er ook een tweede selectie-elftal op zaterdag. Dat blijft een uitdaging om te vullen. Van den Berg: “De stelregel is dat we alleen jongens met een VVSB-verleden bijkomen. Dat maakt de keuze beperkt. We moeten het dan vooral hebben van de eigen jeugd dat doorstroomt.”

Bierhuizen heeft de stap naar de zondag nog niet helemaal uit zijn hoofd gezet. “Ik ben wel reëel. De kans dat ik het niet haal is vele malen groter dan dat ik wel haal. Ik ben er niet dagelijks mee bezig. Voorlopig moet ik eerst uitgroeien tot een belangrijke speler op de zaterdag.” De student bestuurskunde ziet voor zichzelf nog wel wat verbeterpunten. “Ik ben nog volop aan het leren.” Onlangs kreeg hij tegen Lugdunum in negen minuten tijd twee gele kaarten. “Als invaller, ja. Daar worden nu de grappen over gemaakt.”

Minder grappig vindt hij de lage klassering van VVSB dit seizoen. “We hebben een hoop pech met blessures. In de punt van de aanval missen we Stefan Immerzeel. Op hem is ons spel gebaseerd. Lange bal en aansluiten.”

Wil je meer informatie over de club VVSB? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Een doorlopend contract ontbinden bij Feyenoord. Het gebeurt zelden. Bert Koomen besloot daartoe in de zomer van 2017. Via FC Lisse belandde de 22-jarige rechtsback afgelopen zomer bij Rijnsburgse Boys. Hij voelt zich prettig in de Tweede Divisie. “Een mooie competitie met lekker veel derby’s.”

RIJNSBURG – ‘En nu speelt hij bij een topclub’. Zo heet het boek dat moeder Lita Gunther acht jaar geleden uitbracht. Ze beschrijft daarin de ervaringen van een moeder met een kind dat heel goed kan voetballen, wordt ontdekt en elke dag naar een profclub, in dit geval Feyenoord, reist om zijn droom waar te maken. “Het is opgeschreven als een dagboek en loopt tot en met de C1 van Feyenoord. Het voelt best vreemd om over jezelf te lezen. Ze speelt met de gedachte om een tweede deel uit te brengen met de periode daarna. Of het gebeurt, weet ik niet. Bij de boekpresentatie destijds was Regi Blinker aanwezig. Waarschijnlijk ga ik in januari bij hem stagelopen, bij Life After Football. Het contact stamt van toen.”

Vorig jaar zomer pakte Bert Koomen weer een studie op. Op ROC Mondriaan aan het Leeghwaterplein in Den Haag volgt Bert Koomen Marketing & Communicatie. “In november hebben we een project uitgevoerd waarin we een campagne op poten moesten zetten over de gelijkheid van mensen. Dat ging gepaard met interviews op straat. Die beelden monteerde ik eigenhandig. Leuk werk om te doen.”

Een nieuwe wereld voor de rechtsback. Tot zijn twintigste stond voetbal op één. Op zijn negende maakte hij de overstap van Ter Leede naar Feyenoord. Alles verliep crescendo totdat hij in de winter van 2016 de voorste kruisband van zijn rechterknie afscheurde. Opgelopen toen hij bleef haken in het kunstgras van NEC en zijn lichaam wel verder bewoog. “Ik heb twee maanden mijn kruisband opgetraind zodat het hersteltraject na de operatie vlekkeloos zou verlopen. Orthopedisch chirurg Meuffels voerde de ingreep in het Erasmus MC ziekenhuis in Rotterdam uit. De herstelperiode was zwaar, maar ik ben een doorzetter, blijf altijd doorgaan. Ook al zag ik maanden geen bal. Toen ik na bijna een jaar t was en enkele wedstrijden speelde, beloonde Feyenoord me met een tweejarig contract. Het shirtje, dat ik bij de presentatie kreeg, hangt nu bij mijn broer. Ik kon hem zo belonen voor de steun die hij me altijd gaf.”

FC DEN BOSCH
“Het probleem blijft dat Feyenoord geen tweede team heeft dat in de voetbalpiramide uitkomt. De kloof tussen de Onder 19 en het eerste elftal is enorm. Ik had destijds Bart Koopen Nieuwkoop en Rick Karsdorp voor me. Van mijn lichting spelen alleen Calvin Verdonk (nu FC Twente, red.), Gustavo Hamer (nu PEC Zwolle, red.) en Mo El Hankouri (nu FC Groningen, red.) nog in de Eredivisie. Ik werd halverwege het seizoen uitgeleend aan FC Den Bosch. Trainer Jan Gösgens van Feyenoord Onder 18 komt daar vandaan. Achteraf had ik daar een huisje moeten nemen. Nu reed ik zeven dagen in de week 120 kilometer heen en weer vanuit Hillegom of Sassenheim, waar mijn vader en moeder wonen. Voor mijn rust niet goed. Ik speelde vijf duels in het eerste, maar het vaakst in de beloften in de Derde Divisie. Daar haalde ik geen plezier uit. Na a oop van het seizoen keerde ik terug naar Feyenoord en liet ik mijn contract ontbinden.”

“Waarom zou ik blijven? Ik had het gevoel dat niemand zich om me bekommerde. Ik viel tussen wal en schip. Voor de jeugd was ik te oud en bij de trainingen van het eerste elftal was ik niet welkom. Ik ben iemand die duidelijk weet wat hij wil en dat was niet op de tribune zitten en zo je salaris ontvangen. De afweging op dat moment was best moeilijk. Een speler moet maximaal twee jaar in de Eerste Divisie spelen en dan door naar de Eredivisie. Anders kun je beter in de Tweede Divisie gaan spelen en een maatschappelijke carrière opbouwen. Ik koos voor die laatste optie. Bij FC Lisse vond ik het plezier in het voetbal weer terug.” Via de Play-Offs degradeerde Koomen met de geelhemden naar de Derde Divisie.

“Vorig jaar maakten we geen kans op promotie. Ik verwacht dat de kans klein is dat FC Lisse op korte termijn de sprong maakt. Rijnsburgse Boys speelt jaarlijks in de top en twee jaar geleden speelde ik met Lisse hier. De grote achterban viel me toen al op. Ik zag dat alles goed was geregeld. Ik wilde niet te ver gaan reizen voor een club. Dat is verspilde energie. Rijnsburgse Boys is twintig minuten. Ideaal.”

DREIGING
Waar Bert Koomen bij FC Lisse naar de rechtshalfpositie was gehaald, speelt hij bij de Uien weer als rechtsback. “De jnste positie. Ik ben iemand met veel duelkracht, snelheid, die komt daar van pas. Ik stond gelijk in de basis en dat was ook mijn doel. We spelen goed voetbal en willen in de top blijven meedoen. Waarom niet? Al spreek ik liever pas na de winterstop een doelstelling uit. Ik ben sowieso iemand die het liefst van wedstrijd naar wedstrijd kijkt en uitgaat van eigen kracht.”

Heeft hij de ambitie om terug te keren in het betaald voetbal? “Dat weet ik niet. Rijnsburgse Boys heeft een optie voor een jaar, maar ik ben iemand die het van seizoen tot seizoen bekijkt. Anders leidt het alleen maar af. Ik heb het prima naar mijn zin. Ik speel elke wedstrijd, er komt telkens veel publiek en we hebben een leuke ploeg. Wat er in de toekomst gebeurt, zie ik wel.” (SB)

René Bakker loste onlangs Richard Trompert af als voorzitter van Kagia. “Ze vonden dat ik het moest worden”, zegt hij. “Uit mezelf had ik het nooit gedaan. Ik doe het voor Kagia en alle mensen die deze club zo mooi maken.”

Bakker viert zijn 62ste verjaardag en hoewel hij een huis vol visite heeft (‘al mijn elf broers en zussen zijn er’) laat hij toch even zijn gezicht zien als Kagia 1 het op deze zaterdagmiddag opneemt tegen RCL uit Leiderdorp. “Ik blijf niet te lang. Een halfuurtje moet kunnen. Ze missen mij niet eens.”

‘Leuk en lekker’, noemt hij zijn nieuwe functie. Een erebaan ook. “Ik zie het echt als een eer om voorzitter te zijn van deze club. Heel veel mensen hebben mij het gevoel geven dat ik het moest doen. Als iedereen dat vindt, dan is daar weinig tegen in te brengen, toch?”

Eigenlijk is het ook wel logisch dat Bakker voorzitter werd. Hij was wedstrijdsecretaris, zat in het jeugdbestuur, was en is nog steeds lid van de sponsorcommissie en stond aan de kant als grensrechter bij het eerste en tweede elftal. Wat Bakker vooral typeert is zijn enthousiasme. “Ik kan goed door een deur met iedereen”, zegt Bakker, die in Lisserbroek een eigen administratie- en verzekeringskantoor heeft. “Wat ook meespeelt is dat ik flexibel ben. Ik kan mijn eigen tijd indelen. Als er overdag een onderhoud staat gepland met de gemeente ga ik ’s avonds op mijn werk wat langer door. Het voorzitterschap is niet iets van zeven tot tien uur ’s avonds. Je moet de hele dag beschikbaar zijn.”

Hij zegt het geluk te hebben in een gespreid bedje te zijn gekomen. Onder zijn voorganger werd de accommodatie aangepakt. “Ik stap op een rijdende trein, waar ik zelf al onderdeel van uitmaakte”, stelt hij. Zo zorgde hij als lid van de sponsorcommissie voor een kledingplan voor de jeugd. Hij is er trots op dat ieder jeugdspelertje voor vijftien euro in een Kagia-tenue loopt.

“Zijn spelers eruit gegroeid dan kunnen ze een grotere maat ruilen bij de club. Zo houden we het betaalbaar, ook voor de mensen die minder geld in de portemonnee hebben. We hebben dit seizoen nieuwe tenues. We hadden één vaste sponsor die op alle shirts stond. Die is gestopt, maar daarvoor in de plaats zijn drie nieuwe gekomen. Op borst, rug en buik. Ook de naam van mijn bedrijf staat erop.”

Voorzitter of niet, het omroepen van de namen blijft ie doen. Daar is hij een tijdje geleden mee begonnen. “Ze zaten om het hand en vroegen of ik dat een keer wilde doen. Zo moeilijk is dat niet, dacht ik. Ik bereid me wel voor hoor. Als er moeilijke namen bij de tegenstander zijn dan vraag ik tijdens de warming-up hoe ik de namen moet uitspreken. Tegenstanders stellen dat altijd op prijs. Het breekt meteen het ijs.”

Hij is trots op de vele vrijwilligers die zijn club rijk is, maar ook trots op het niveau waarop Kagia 1 speelt. “De tweede klasse is wel zo’n beetje ons plafond. Deze afdeling bestaat uit clubs met duizend leden of meer of verenigingen die de geldbuidel trekken om spelers te ronselen. Daar zitten wij tussen. Wij hebben zeshonderd leden en betalen geen stuiver. Het is ook niet zo dat we een enclave zijn. Als er spelers over de brug komen vanuit Lisse zijn ze van harte welkom.”

Wil je meer informatie over de club Kagia? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.