Home Blog Pagina 1104

‘Methode-Rikkers’ slaat aan in Klaaswaal

0

Een ervaren trainer, die ze veel kon leren. Daar vroegen de speelsters van topklasser SSS om. De clubleiding voldeed aan die wens met de aanstelling van Jamel Rikkers. De inwoner van Almere werd landskampioen met Ter Leede, leidde Kolping Boys naar de titel in de eerste klasse en was ruim negen jaar in dienst van de KNVB. ,,Mijn werkwijze past alleen op een hoger niveau’’, aldus de oefenmeester zelf.

KLAASWAAL – Een paar weken was Rikkers als hoofdtrainer van de SSS-vrouwen actief, toen hij op het complex aan de Jaap Kosterstraat een presentatie gaf aan bestuursleden en sponsoren. De resultaten waren nog niet om over naar huis te schrijven. ,,Op een flipover schreef ik een grote 8. Niemand begreep dat. Toen schreef ik er nog een 8 naast. Nog steeds niemand die het snapte. Toen heb ik uitgelegd dat die eerste 8 staat voor het aantal weken dat we onderweg waren op dat moment. Nog veel te vroeg om te oordelen. De tweede 8 is voor de acht maanden die nodig zijn om te wennen aan de speelwijze die ik hanteer’’, blikt Rikkers terug.

Inmiddels slaat de ‘methode-Rikkers’ aan in Klaaswaal. ,,Het is een kwestie van patronen leren herkennen. Het is net breien’’, vertelt Rikkers. Hij geeft een voorbeeld: ,,Een ingooi mag alleen worden genomen door de 6, 8 of 10. En nooit door de 2, 4 of 5. Waarom? We spelen in de mandekking en als de 2, 4 of 5 verkeerd ingooit, is de tegenstander weg.’’ Zo heeft Rikkers tal van ‘regels’ in zijn systeem die de speelsters van SSS zich eigen moeten maken. ,,Met alle respect, maar mijn voorganger speelde zonder visie. Lange bal naar voren en kijken maar. De speelsters, waarvan een deel teleurgesteld was afgehaakt en in het tweede speelde, wilden een trainer met een visie. Ze wilden iets leren. Ze smullen nu van het systeem en de teleurgestelde speelsters zijn terug. Linda Kruithof, een van hen, behoort nu zelfs tot de topscorers in de competitie. Een goed positiespel is belangrijk. Dat trainen we elke week, soms wel 35 minuten achter elkaar. Het belangrijkste is om zelf de bal houden. Als je de bal hebt, zo zei een wijs voetballer ooit, kan de tegenstander niet scoren. Dat leer ik mijn speelsters ook. Dus gaat de bal van links naar rechts, naar voren en weer terug als het moet. De tegenstander laat dan vanzelf ruimtes vallen, want ze moeten op gegeven moment wel kiezen’’, aldus Rikkers.

SSS is bezig aan het derde seizoen in de topklasse. Na een negende en zesde plek, hoopt de club uit Klaaswaal onder Rikkers nog hoger te kunnen eindigen. ,,Bij mijn aantreden heb ik gezegd dat we dit seizoen richting de top drie willen, maar vierde is ook mooi. In elk geval wil ik de ploeg doorontwikkelen en dat is ook de reden dat ik een contract voor twee seizoenen heb getekend. Eerst is die periode nodig om de speelstijl eigen te maken, daarna komt de ontwikkeling. Aan het begin van het seizoen verloren we, weliswaar nipt, van de topteams die geen trainerswissel hebben gehad en vrijwel geen wijzigingen in de selectie. Ik ben een nieuwe trainer bij SSS en we hebben acht nieuwe speelsters in de groep. Als wij volgend seizoen zonder wijzigingen verder kunnen bouwen, kunnen wij meedoen in de top.’’

Gerrit Ippel is getrouwd met Kozakken Boys

Ruim een halve eeuw geleden liep Gerrit Ippel al in Kozakken Boys tenue het veld op. De dorpsvereniging van toen is uitgegroeid tot een van de beste amateurclubs van het land. Ippel is al die jaren een constante factor geweest op sportpark De Zwaaier.

“Ik was een buitenbeentje in ons gezin: de enige die altijd met de voetbal bezig was. Ze zeiden dat ik geen verkering had, maar getrouwd was met het voetbalveld.” Gerrit Ippel, 65 jaar oud en al vanaf zijn tiende lid van Kozakken Boys. Hij begon als voetballer, speelde bij de senioren voornamelijk in het tweede, maar is sinds 1975 vooral bekend als vrijwilliger.

Secretariaatsvoorzitter, organisator van toernooien en activiteiten, penningmeester, medeoprichter van de supportersvereniging, kantinemedewerker, bestuurslid jeugdzaken, fi nancieel, secretariaat, grens- en scheidsrechter, facilitair coördinator en trainer van de jeugd en dames: welke taak heeft de vrijwilliger niet op zich genomen? “Ik verricht hand- en spandiensten waar nodig, ben een manusje-van-alles.” Hij vindt het de normaalste zaak van de wereld. “Je rolt erin en blijft het dan doen. Dat is clubliefde, denk ik.” Momenteel is hij bestuurslid facilitaire zaken en verantwoordelijk voor de buitenploeg.

Ippel vindt dat wel meer mensen zich in mogen zetten voor hun lokale vereniging. “Iedereen weet altijd goed te vertellen hoe het moet, maar aan uitvoerders ontbreekt het nogal eens.” Hij is ook nog eens actief als vrijwilliger in het lokale verzorgingshuis.

PAPLEPEL INGEGOTEN
Zoons Dennis en Kevin zijn ook bekende gezichten op sportpark De Zwaaier, Dennis traint de JO19-1 en Kevin was jarenlang speler van het tweede. “Kevin is nu vertrokken naar GRC’14, maar deed dat toch met pijn in het hart. Al zijn ploeggenoten van voorheen waren echter al weg, dus dit was wel het juiste moment.” Het familieleven stond in het weekend altijd in het teken van de sport. “Mijn vrouw was voetbalster, maar is daarna betrokken geraakt bij de volleybal. We maakten op vrijdagavond een schema, waarin stond wie wanneer bij welke wedstrijd stond. Dat moest ook wel, met twee voetballende zoons.”

DE TOP
Hij heeft Kozakken Boys in de afgelopen decennia zien evalueren tot een van de grootste namen in het Nederlandse amateurvoetbal. “In het begin was het echt een amateurclub, met louter spelers uit het dorp. Op den duur kwamen daar wat jongens van buitenaf bij, die sloegen een brug voor meer spelers van andere plaatsen om bij Kozakken Boys te komen spelen. De club heeft toen een ledenvergadering belegd en gevraagd: ‘Wat willen wij?’ Daar kwam uit dat we het hoogste niveau wilden bereiken in de amateurvoetbalwereld. We hebben stappen gezet en daar staan we: op het hoogste niveau. Of me dat trots maakt? Zeker weten. Waar je ook bent, mensen kennen de club. Als ze vragen waar je vandaan komt en je zegt Werkendam, dan weten ze vaak nog niks. Bij de helft begint een lampje te branden als je het over de Biesbosch hebt, maar je staat versteld hoeveel mensen Kozakken Boys kennen. De naamsbekendheid is enorm in Nederland.”

De 65-jarige Werkendammer is inmiddels gepensioneerd, maar heeft het nog altijd erg druk. De laatste tijd fantaseert hij weleens over het leven zonder vrijwilligerstaken. “Wanneer stop je ermee? Die vraag is heel lastig, dat moment komt wel steeds dichterbij. Misschien is het na 45 jaar bestuurlijk en organisatorisch bezig te zijn geweest wel goed zo. Maar ik vraag me af of ik daadwerkelijk kan stoppen.” Dát is clubliefde.

Wil je meer informatie over de club Kozakken Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena.

 

‘Het kapitaal bij CION staat niet op de bank, maar loopt rond’

Rijk, in geld gerekend, is CION niet, maar de club is wel rijk aan vrijwilligers. Dat bleek toen de nood het hoogst was na de brand van het met Deltasport gedeelde clubgebouw en de club op zoek moest naar een alternatieve huisvesting. “We zijn gezegend met een heel groepje aan handige Harry’s. Bij ons staat het kapitaal niet op de bank, maar loopt het rond”, aldus voorzitter Sebas Verburgh.

Eén van die mensen die meteen klaar stond toen er iets moest gebeuren was Martin van der Merwe. Hij is bestuurslid algemene zaken en al een paar jaar hoofdsponsor van CION. Wat zijn bedrijf, staalconstructiebedrijf Voscon, de afgelopen periode deed om alles op tijd klaar te hebben voor de nieuwe competitie wil hij niet exact zeggen. “Er zijn zoveel mensen die hebben meegeholpen. Als je er één gaat noemen doe je al die anderen tekort. Ik ben er enorm trots op wat we met zijn allen voor elkaar hebben gekregen. Dat is iets wat bij CION hoort. Van de buitenkant lijkt het alsof de club aan touwtjes aan elkaar hangt, maar als het moet is de halve club gemobiliseerd.”

De dank van Van der Merwe gaat ook uit naar de gemeente die volgens hem ‘ongelofelijk’ snel reageerde na de brand die het oude clubgebouw in zak en as legde. “Die portocabins stonden er razendsnel. In die snelheid ging niet alles bij de aanleg goed, maar ik noem dat schoonheidsfoutjes.”

Walter van den Heuvel, die een schildersbedrijf heeft, was een andere sponsor die zijn club te hulp schoot. “Ik ken CION al een jaar of twintig en gun de club de club te zijn van toen het aan de Marathonweg zat. Na de inwoning bij Deltasport is het voor mij minder CION geworden. Dat is ook wel logisch, want in zo’n situatie is het best lastig je eigen identiteit vast te houden. Ik moet eerlijk zijn en zeggen dat ik de afgelopen jaar niet heel vaak op de club ben geweest. Ik was zelf al gestopt met voetballen, het werk vraagt veel aandacht en dat geldt ook voor mijn zoontjes.”

Toch sloeg Van den Heuvel (40) op een ‘gezellige’ zaterdag aan het tekenen. “Die portocabins stonden er, maar gezellig was het nog niet. Ik vond het meteen een kans om er een gezellig hok van te maken. De club is me altijd lief geweest. Overal waar verf op zat, was ik met een kwast overheen gegaan.”

Dankzij de door Verburgh zo geroemde ‘handige Harry’s’ staat er nu een gebouw dat er gelikt uitziet. “Het nodigt uit om gezellig te blijven zitten. En dat is waar CION om bekend staat.”

Van den Heuvel: “Je weet niet hoelang je hier zit. Het kan twee jaar duren, maar ook vijf jaar. CION dacht ook ooit dat ze aan de Marathonweg snel weg zouden zijn. Daar hebben ze geloof ik dertig jaar gezeten.”

Van den Heuvel vindt het jammer dat het destijds niet kwam tot een samenwerking met DVO’32. “Het was in kannen en kruiken, maar toen kwam er een ander bestuur met andere plannen bij DVO”, weet Van der Merwe nog. Hij zit namens CION aan tafel met de gemeente. Onderwerp van die gesprekken is uiteraard de toekomstige accommodatie. “Er is momenteel een patstelling. De gemeente wil best, maar heeft liever dat we iets samen doen met Deltasport.”

De vriendschap tussen beide clubs is echter bekoeld. Van der Merwe: “We moeten toch weer on speaking terms komen met elkaar. Misschien heeft het even tijd nodig.”

In gesprek met Karel de Wit eigenaar van een keepersschool

Karel de Wit (60) is begonnen met de doellijn te verdedigen toen hij 6 jaar oud was. Na tweeëndertig jaar vond hij het mooi geweest. Hij borg zijn wedstrijd handschoenen op, waarna hij als keeperstrainer aan de slag ging en ondertussen is hij al meer dan twintig jaar gediplomeerd.

Karel heeft de gehele jeugdopleiding van RBC doorlopen en gespeeld tot en met de JO19. Zo nam hij ook een korte periode deel aan de selectie, maar moest genoodzaakt stoppen door een vervelende rugblessure. De toenmalige zondag-jeugd van RBC wilde toen een zaalvoetbal team oprichtten en zocht hier nog een keeper voor. Na wat jaartjes op een aardig niveau van de 4e klasse tot de toenmalige regio klasse te hebben gespeeld besloten we collectief te stoppen vanwege de reistijden en begon het veldvoetbal weer te kriebelen. Hij sloot toen aan bij RBC 3, dat toen het herstel team was voor geblesseerde selectiespelers, Daar heeft hij gespeeld tot aan zijn 38e. In de tussentijd was Karel ook op verzoek van de technische staf van RBC begonnen om de jeugdkeepers te gaan trainen.

Allebei zijn zoons gingen ook keepen bij RBC, waarna Karel besloot om zijn diploma’s A en B te behalen om gecertificeerd keeperstrainer te worden. Onder begeleiding van Frans Hoek heeft hij zijn certificaten behaald om zowel jeugd als selectie keepers te mogen trainen.

Wegens omstandigheden vertrokken Karel en zijn kinderen naar R.S.C. Alliance in Roosendaal. Bij deze club kreeg Karel in de 9 jaar dat hij daar actief bezig was meerdere taken toebedeeld, waaronder hoofdopleidingen, keeperstrainer van de selectie en trainer bij een jeugdelftallen. Zijn vrouw ging hier net als bij RBC ook bardienst draaien en later zijn dochter ook, terwijl zijn zoons Danny en Ferry actief waren als keeper bij de jeugdselectie elftallen.

In zijn tijd dat Karel in de zaal speelde, toen bij Z.V.V. ROSA uitkomend in de Regio klasse, is er een toernooi geweest dat Karel nooit meer zal vergeten. Over het hele toernooi deden er 48 ploegen mee van verschillende B.V.O.’s uit heel Europa, waar zij trots als tweede eindigde. Karel werd daar als beste keeper uitgeroepen van dat toernooi en heeft daar hele mooie herinneringen aan overgehouden.

De keepersopleiding van hem is begonnen bij Aleco Sport Visons op Vierhoeven te Roosendaal. Karel wil het zelf geen keepersschool noemen maar een keepersopleiding en daar bij Aleco liepen de trainingen en inschrijvingen zo goed dat Aleco vroeg om Karel zich bij de K.V.K. aan wilde melden. Zodoende kon Karel zijn activiteiten makkelijker verder uit breiden en zeker ook ontwikkelen. Na 2 jaar bij Aleco zette hij zijn keepersopleiding voort bij R.K.S.V. BSC, ook in Roosendaal. Daar is de keepersopleiding verder ontwikkeld en kwamen er nog meer aanmeldingen vanuit de regio waarbij hij een stempel kon zetten op de kwaliteit van zijn eigen ontwikkelde training.

Na zes jaar bij BSC actief te zijn geweest ook als selectie keeperstrainer, nam hij ook met zijn keepersopleiding afscheid van BSC en vertrok naar S.C. Kruisland en nam zijn opleiding mee. Na een jaar bij Kruisland, vertrok hij als keeperstrainer en ging met zijn keepersopleiding naar Prinsenland te Dinteloord en na een poosje naar Internos te Etten-Leur.

Tegenwoordig is Karel actief als keeperstrainer van de selectie van R.K.S.V. Cluzona en natuurlijk is zijn keepersopleiding daar ook mee naar toe verhuisd. Bij Cluzona krijgt hij de volledige medewerking van het bestuur en organisatie om met zijn keepersopleiding te kunnen trainen. Er wordt zelfs op zondags rekening gehouden met de keeperstraining in het wedstrijdschema en op dagen dat de kantine niet geopend is zorgt men ervoor dat ouders in de bestuurskamer een kopje koffie kunnen nuttigen.

Bij de keepersopleiding traint hij samen met zijn staf keep(st)ers van 8 t/m 16 zestien jaar oud. Karel wordt bij de trainingen bijgestaan door keepers die allemaal onder Karel hebben getraind. Ferry, Jimmy, Nick, Tim, Matthijs, Kevin en Jeremy hebben allemaal hebben getraind onder Karel bij verschillende clubs, dit terwijl Ferry later graag de scepter van zijn vader over wil gaan nemen.

In de zomerstop traint hij op woensdag avonden ook selectie keepers en keepsters uit de regio. In die periode zitten keep(st)ers meestal zo rond de twee maanden of langer, stil. De fanatieke doelverdedig(st)ers willen juist graag dan in die periode 1 á 2 keer per week blijven trainen om zo hun ritme en balgevoel te onderhouden en ook nog verder ontwikkelen.

De keepers die voor Karel kiezen komen uit de gehele regio Brabant, Zeeland en ook Zuid-Holland. Daar wordt dan in groepen van maximaal 6 keep(st)ers getraind met iedere groep een eigen trainer. Het doel van deze trainingen is natuurlijk niet alleen om de keepers te onderhouden maar ook om meer kennis en kunde mee te geven zodat ze het nieuwe seizoen scherp en fit kunnen startten.

De verrichtingen en resultaten van KDW-keeperstrainingen zijn clubs niet onopgemerkt gebleven. Karel heeft zelfs een aantal verzoeken gekregen om daar keeperstrainingen te verzorgen, waaronder ook clubs uit het buitenland. Het is mooi dat clubs interesse hebben, daarom ziet Karel dit als een soort van beloning. Persoonlijk wil Karel zo lang mogelijk doorgaan met zijn keepersopleiding, er uiteraard nog veel plezier uit blijven halen en ook zijn kennis delen met de deelnemers.

Voor meer informatie over de keepersschool: Soccerupgrade. Klik hier.

Drie generaties bij vv Hoofdplaat

Theo Cornelis (83) begon in 1950, na de oorlog, te voetballen bij Hoofdplaat. De toen veertienjarige was een getalenteerde keeper. Met zijn vrienden Van Ameele, Martens Calon en zijn broers Pol en Herman, werd er dagelijks met een bal gespeeld.

,,Toen der tijd waren er nog geen echte voetbalvelden in ons dorp, we speelden op de weilanden van de boeren net buiten het dorp, dat was een prachtige tijd”, vertelt de oudste Cornelis. Zelfs het Zeeuws Elftal kwam voor Cornelis in beeld. Hij werd er een aantal keer voor geselecteerd en moest een aantal wedstrijden meespelen in Utrecht, een hele ervaring voor die tijd.

,,Vergeleken met nu is het wel heel anders, er is nu weinig doorstroming vanuit het dorp zelf in het eerste elftal. Dat is wel een grote reden dat Hoofdplaat nu op het laagste niveau acteert.” In 1962 werd zoon Rudi geboren, en hij ging vanaf zijn vijfde jaar met vader Theo mee naar de voetbal. Rudi belandde – ook op veertienjarige leeftijd – in het eerste elftal van Hoofdplaat.

Net als vader Theo heeft hij de Zeeuwse selecties mogen doorlopen. Na zijn voetbalcarrière is Rudi als trainer verdergegaan. Biervliet, Philippine, Aardenburg, Sluis en Breskens hebben van zijn trainerskunsten kunnen genieten. ,,In de periode tussen Sluis en Breskens ben ik al eens trainer geweest van Hoofdplaat. Nu ben ik blij dat ik dit weer mag zijn”, zo vertelt de middelste Cornelis.

Marvin (27) is van de derde generatie. In Rudi treft hij zowel zijn oom als zijn trainer. In zijn jeugdjaren speelde Marvin Cornelis bij VV Terneuzen, waar hij op hoger niveau kon acteren. Na zijn tijd bij de rood-zwarten keerde hij terug naar Hoofdplaat, waar hij tot op heden nog steeds actief is in het eerste elftal.

Alle drie de generaties zijn het over één zaak meer dan eens, legt Rudi Cornelis uit. ,,Het niveau en de betrokkenheid is niet meer te vergelijken met vroeger. Dit komt natuurlijk door werk, studie en privézaken. Doordat Hoofdplaat in de vijfde klasse veel ploegen uit Brabant tegenkomt is het heel moeilijk om een rol van betekenis te kunnen spelen.”

Wil je meer informatie over de club VV Hoofdplaat? Klik hier.
Lees hier de krant van Zeeuws-Vlaanderen.

Rookverbod is grote, maar ook logische stap voor VFC

Sinds dit seizoen is het terrein van VFC een rookvrije zone. “Een bewuste keuze”, aldus voorzitter Bill Savonije. “Vanuit het maatschappelijk oogpunt kan je niet volhouden dat een ongezond iets hoort in een gezonde sportomgeving.”

Toeval of niet, voor de ingang aan de Sportlaan van de Vlaardingse club ligt een sigarettenpeuk. Als Savonije daarvan hoort, geeft hij aan dat VFC met de gemeente op zoek is naar een oplossing. “Op het moment dat je een rookverbod instelt, weet je dat op andere plaatsen gerookt gaat worden. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat wij en de buurt op een andere manier overlast ondervinden. Je ziet nu dat de rokers voor één van de twee ingangen een sigaretje gaan roken. Dat is geen wenselijke situatie.”

Daarom opteert het bestuur van VFC voor een rookzone op het terrein. “Dat heeft de gemeente Rotterdam ook gedaan bij Spartaan’20. Belangrijk blijft wel dat niemand er overlast van heeft.”

Toen het idee van het rookverbod in het bestuur ter sprake kwam, waren Savonije en zijn medebestuursleden meteen overtuigd dat VFC de maatregel moest invoeren. “Een groot deel van onze leden is jeugd. Die wil je niet confronteren met een slechte gewoonte als roken. Als club heb je een belangrijke voorbeeldfunctie. Voor die taak moet je niet weglopen.”

Savonije benadrukt dat het VFC niet te doen is om rokers van hun verslaving af te helpen. “Het zou mooi zijn als mensen stoppen. Ik ben zelf geen roker en heb geen idee wat er lekker aan is. Ik kan me wel voorstellen dat mensen gehecht zijn aan hun sigaretje. Dat kunnen ze blijven doen, maar niet bij ons. Wij vinden het eigenlijk heel normaal dat we deze stap nemen. In alle openbare gebouwen mag je tegenwoordig niet roken.”

Het rookverbod past ook bij eerdere stappen die VFC nam met het oog op het bewust maken van gezond leven. “De discussie speelt in hele samenleving en zeker niet alleen bij ons”, zegt Savonije. “Het assortiment van de keuken in onze kantine hebben we een tijdje geleden al aangepast. Er is niet meer alleen patat, kroket of een frikadel verkrijgbaar, maar er zijn ook alternatieven. Een broodje gezond bijvoorbeeld. Het gezonde assortiment zijn we langzaam maar zeker aan het uitbreiden. De vette hap blijft. Wat mensen eten is nog altijd een eigen keuze. Wij gaan ook niet bepalen of je wel of niet gaan roken. Alleen doe je dat niet bij ons.”

Het besluit om een rookverbod in te stellen leverde niet alleen positieve reacties op. Bij sommige verstokte rokers kon het op weinig begrip rekenen. “We hebben vervelende reacties gehad, maar we hadden niet verwacht dat het alleen maar gejuich zou opleveren”, reageert Savonije. “Het overgrote deel van de leden en de ouders van de jeugdleden hebben positief gereageerd.”

Op het terrein staan vijf borden die ook spelers, begeleiders en supporters van de tegenstander duidelijk maken dat er niet gerookt mag worden. “De boodschap kan niet gemist worden”, aldus Savonije, die aangeeft dat het bestuur niet als een ‘politieagent’ rondloopt om het verbod te handhaven. “We gaan uit van het gezonde verstand.”

Van de Velde is scheidsrechter bij vv Terneuzen

Scheidsrechter, Danny van de Velde? Jazeker. De voormalig trainer en bestuurder is sinds dit seizoen ook bij de hoogste seniorenelftallen te bewonderen als leidsman bij vv Terneuzen. Op dat niveau maakte hij in september op 45-jarige leeftijd zijn competitiedebuut.

Bij iemand met een voetbal-en trainersverleden als Van de Velde is het altijd aanlokkelijk om eens in de archieven te speuren. Een uitspraak van hem van exact twintig jaar geleden in deze krant: ,,Ik praatte vroeger veel tegen scheidsrechters en er is een seizoen geweest waarin ik zeven gele kaarten pakte.” Met de kennis van nu kan de Terneuzenaar – geconfronteerd met die uitspaak – een grote glimlach niet onderdrukken. ,,Oh, ik kan zó slecht tegen onrecht. Vooral in m’n jeugdige jaren kon ik dat gevoel slecht verkroppen. Daardoor kan ik het denk ik als scheidsrechter ook prima hebben als spelers tegen me praten. Als die ‘kaartenpakkende speler’ trouwens echt nóóit gedacht dat ik zelf scheidsrechter zou worden.”

Voetballen deed Van de Velde bij achtereenvolgens Terneuzense Boys, Sluiskil, Terneuzen en weer Terneuzense Boys. Bij ‘De Boys’ groeide hij op, maar Terneuzen werd uiteindelijk zijn club. ,,Ze zijn daar recht voor z’n raap. Bij Terneuzen heb ik in diverse commissies gezeten en ben daar zelfs nog even vice voorzitter geweest. Ik ben gewoon geen stilzitter.”

Stilzitten lukte direct na zijn actieve carrière ook niet bepaald. Van de Velde was trainer bij Oostburg, Terneuzense Boys en Steen. Bij ‘De Boys’ werd hij in 2006 kampioen in de tweede klasse, maar werd hij in november van dat jaar aan de kant gezet. Een jaar later ging de aanvaller van weleer aan de slag bij Steen, ten tijde dat hij net een nieuwe job had bij een elektronisch bedrijf, waarvan Van de Velde tegenwoordig directeur is. ,,De ploeg merkte gewoon dat ik te weinig tijd had, en we zijn al vrij snel in goed overleg uit elkaar gegaan. Qua voetbal heb ik toen een rustperiode ingelast.”

Heimwee naar het hoofdtrainerschap had hij nadien nooit, al twijfelde hij een paar jaar terug wel eventjes over een comeback. ,,Een deur sluit ik nooit. Ik train nu de JO17-1 van Terneuzen en merk dat ik nog erg fanatiek ben. Dat was ik vroeger al, toen ik zes jaar lang de dames trainde. Ik vind voetbal nu eenmaal een geweldig spelletje.”

Die liefde leidde er ook toe dat Van de Velde van lieverlee verenigingsscheidsrechter werd bij Terneuzen. ,,Dat heb ik tien jaar gedaan en dat was voor mij een prima manier om in conditie te blijven. Maar steeds dezelfde personen fl uiten, dat had ik op een gegeven moment wel gezien. In 2018 ben ik daarom met mijn zwager Patrick de Meyer begonnen aan de SO III-opleiding (scheidsrechtersopleiding). We mochten meteen hoger instromen in de reserve eerste klasse. Dit seizoen fluiten we in de tweede, derde en vierde klasse van het zaterdagvoetbal, waarbij de nadruk ligt op de derde klasse.”

Van de Velde en zijn zwager pakten maar meteen door en begonnen op 7 oktober met de SO II-opleiding, waarbij ze na slagen tot en met de eerste klasse mogen fl uiten. Momenteel gaat zijn ‘werkterrein’ vooral tot midden-Zeeland. ,,Ik vind het fijn dat daar bijna niemand me kent en daar met nieuwe mensen in aanraking kom.”

Samen met De Meyer spart hij tegenwoordig dus over scheidsrechters looplijnen. Diagonalen lopen? ,,Nee, dat is ouderwets hè. Nu moet je een zogenaamde S lopen. Voordeel voor mij is dat ik het spelletje aardig kan lezen.”

Foto: Camile Schelstraete

Wil je nog meer informatie over de club vv Terneuzen? Klik hier.
Lees hier de hele krant van Zeeuws-Vlaanderen.

De voorbeschouwing met Joost van Sprundel van Virtus

Joost van Sprundel (18) speelt al bij Virtus sinds hij dat zich kan herinneren. Hij was zes jaar oud, toen hij lid werd van de club uit Zevenbergen. Bij Virtus heeft hij alle selectie elftallen doorlopen, waarna hij vorig seizoen zijn opwachting mocht maken in de hoofdmacht van de club.  

Het doel van de middenvelder met Virtus is helder. “We willen en moeten eigenlijk bij de eerste vijf eindigen. In de huidige stand staan wij zesde. Het moet haalbaar zijn, omdat de plekken boven ons niet heel ver weg zijn. We hebben een sterke en leuke selectie, wat fijn is om in te voetballen. Als iedereen voor elkaar werkt, denk ik dat we nog heel wat punten kunnen binnen halen en zeker kunnen stijgen op de ranglijst.” Persoonlijk wilt hij hard werken om zoveel mogelijk minuten te maken in het eerste. “Ik hoop tijdens dit seizoen en de aankomende seizoenen mezelf ook als voetballer te ontwikkelen.”

Vorig wedstrijd, eindigde de thuiswedstrijd tegen V.V. Gilze 1 met een verlies voor Virtus 1. In Gilze werd het 4-0 voor de thuisploeg. “Eerste helft begonnen we met de wind tegen, waardoor we redelijk moeilijk aan voetballen toekwamen. Met de lange bal kwamen we ook niet ver, waardoor Gilze ons makkelijk vast kon zetten. We wilden de rust met 0-0 in gaan, maar kregen helaas net voor het fluitsignaal een penalty tegen die erin ging. Het plan na de rust, was om met de wind mee vol druk te zetten op de tegenpartij en de achterstand om te draaien. Helaas kregen we een vroege rode kaart in de tweede helft, waardoor het lastig werd in de tweede helft. De wedstrijd eindigde dan ook in een verlies voor ons.” Volgens Joost was er geen ‘man of the match’ voor dit duel. “Er waren van onze kant geen uitblinkers, waardoor ik ook geen ‘man of the match’ kan aanwijzen.”

De aankomende wedstrijd neemt Virtus 1 het op tegen Irene’58 1. Joost voorspelt dat de drie punten in Zevenbergen zullen blijven. “Zondag moeten we de laatste wedstrijd voor de winterstop spelen. Het is dan ook een wedstrijd die wij thuis moeten winnen. Als team willen we dan ook met een goed gevoel de winterstop ingaan en hier heb ik alle vertrouwen in.”

Meer informatie over Virtus vindt u hier.
Of lees hier een ander artikel over Virtus.

Club van de week: VV ‘s-Gravendeel de voorbeschouwing

Afgelopen week heeft u kunnen lezen over de historie het eerste elftal, vrijwilligers en alles wat VV ’s-Gravendeel tot zo’n mooie club maakt. Vandaag kijken we vooruit naar de wedstrijd tussen VV ’s-Gravendeel en Dubbeldam.

’s-Gravendeel staat op het moment vierde en heeft 21 punten bemachtigt na 11 wedstrijden. Mochten ze winnen dan sluiten ze aan bij de bovenste regionen, maar als ze verliezen zakken ze terug in de middenmoot. Tegenstander Dubbeldam staat zevende en wist 16 punten bij elkaar te voetballen in 11 wedstrijden. Mocht Dubbeldam de drie punten bijschrijven sluit de zwart-witte formatie uit Dordrecht aan bij de subtop.

Hemelsbreed liggen beiden teams ongeveer vier kilometer van elkaar vandaan. Ook de straatnamen liggen niet ver van elkaar, want het complex van Dubbeldam heeft als adres Schenkeltje 1 en het complex van ’s-Gravendeel heeft als adres Schenkeldijk 1. We kunnen dus spreken van een interessant onderonsje.

De wedstrijd staat ook wel bekend als de Alex de Joode-Derby, echter hebben beiden teams niet vaak tegenover elkaar gestaan. De derby staat onder leiding van G.T.A. Verhoeve die om stipt 14:30 zal beginnen aan het duel. De pupil van de week is Justus de Ruiter, hij zal de aftrap verzorgen. Speciaal voor u hebben we alle voorspellingen van de wedstrijd nogmaals op een rijtje gezet.

Gerrit de Regt (clubicoon):
Aankomend weekend speelt VV ’s-Gravendeel uit tegen Dubbeldam. Dubbeldam draait goed mee in de middenmoot en VV ’s-Gravendeel kan aansluiting vinden met de top. Toch denkt de Regt dat ze overtuigend gaan winnen. “Het wordt 1-3 voor ’s-Gravendeel.” (Lees hier het hele artikel)

John Nobel (bestuurslid):
Nobel denkt aan een zware wedstrijd.  “Dubbeldam is een gevaarlijke ploeg, want de ene keer verliezen ze en de andere keer winnen ze. VV s’-Gravendeel gaat altijd voor de drie punten. Daarom voorspel ik een 1-3 overwinning”.
(Lees hier het hele artikel)

Jorrit van Driel (Speler eerste elftal):
Een gevaarlijke tegenstander, maar van Driel gaat uit van de overwinning. “Ik denk dat we wakker geschud zijn na vorige week. Daarvoor hebben we een lastige reeks tegenstanders gehad, waarin we goed gespeeld hebben. Dan doen we dat tegen BZC niet, dus ik denk dat we gebrand zullen zijn om die laatste drie punten binnen te halen voor de winterstop. Ik gok op een 0-2 overwinning. Met doelpunten van Jelle van der Starre en Luc Rozendaal.” (Lees hier het hele artikel)

Een bericht voor VV ’s-Gravendeel:
Wij van de redactie van het VoetbalJournaal bedanken VV ’s-Gravendeel voor de fijne samenwerking. Daarnaast bedanken we alle respondenten voor de leuke interviews. Samen mogen we trots zijn op de artikelen die zijn ontstaan. De club uit Hoeksche Waard bestaat bijna 100 jaar en daarom is er een jubileumcommissie in het leven geroepen om een leuk feest te organiseren. Wij van het Voetbaljournaal feliciteren ze alvast via deze weg.

Bron foto’s: VV ’s-Gravendeel en Dubbeldam

Wilt u nou ook samen met uw vereniging club van de week worden?
Stuur dan een mail naar: voetbaljournaalnl@gmail.com
Meer informatie over VV ‘s-Gravendeel vindt u hier.

De voorbeschouwing met Marcio Reuvers van De Schutters

Marcio Reuvers staat al sinds de jeugd onder de lat bij De Schutters. De keeper loopt al sinds zijn vijfde rond op de velden in Stampersgat. Slechts tien jaar later mocht Reuvers op zijn 15edebuteren voor het eerste elftal. Na drie jaar vertrok Reuvers naar BSC om na één jaar terug te keren bij De Schutters.

De 23-jarige doelverdediger wilt de eerste seizoenshelft doortrekken tijdens de tweede seizoenshelft. “Voorafgaand aan het seizoen was het de doelstelling om bij de bovenste zeven te eindigen. Dat moet zeker gaan lukken als we op deze voet verder gaan. Ik hoop dat we nog wel een mooie stunt gaan wegzetten dit seizoen. Door met grote cijfers te winnen of een betere ploeg op te rollen. Uiteindelijk denk ik dat we zesde gaan eindigen.”

De Schutters won afgelopen weekend zeer zakelijk van Welberg. “We speelden niet de beste
wedstrijd van het seizoen, maar hadden het al wel voor rust moeten beslissen. De tweede helft kreeg Welberg nog wel wat kansen maar scoorde niet. Alain Puiman scoorde twee keer en Davy Groeneveld scoorde éénmaal. Verder was het wel een fel potje, maar dat hoort erbij vind ik. Ik raakte zelf geblesseerd net voor de wedstrijd, maar gelukkig kon Marc van Merrienboer invallen. Die en goede wedstrijd speelde. Daarom vond ik Marc ook de man of the match. Hij viel zonder warming up in en hield de nul door een paar belangrijke reddingen te verrichten.”

Aankomende zondag speelt de nummer vijf, De Schutters, tegen de nummer vier, Vogelwaarde. De Schutters moet winnen om aansluiting te houden bij de top.“Vogelwaarde staat net boven ons en wij zullen moeten winnen om onze positie te versterken. Het is voor mij een onbekend elftal. Toch denk ik dat wij in goeden doen zijn en het elke ploeg lastig kunnen maken in deze competitie. We zullen er met ze allen voor moeten gaan en dan hoop ik met 1-2 te winnen. Ik hoop dat het dan een groot feest wordt tijdens de terugreis in de bus.”

Het duel uit de 5klasse tussen Vogelwaarde en De Schutters zal aankomende zondag 15 december plaatsvinden om 14:00.

Meer informatie over De Schutters vindt u hier.
Of lees hier een ander artikel over De Schutters.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.